Rubrieke – Bladsy 103

Wie sal die Boere kom lei? ‘n Bruin man, Engelse vrou of ‘vrolike’ man?

Skoppensboer vind dit al hoe moeiliker om grappies te maak oor die nuwe Suid-Afrika. Daar is sommer baie om oor te lag, van die Gupta-gedoente tot dik ousies met dikker brille in swart luuksemotors wat jou op die paaie wil doodry, maar dikwels is dit “lag met ‘n traan”.

Uiteindelik laat Skoppensboer hom maar, soos die res van die volk, lei deur die skoppelmaaipers, oftewel Naspers. Sommige mense noem hulle Nazipers, wat dalk ‘n belediging vir die Nazi’s kan wees. Want sowat van ‘n voorliefde vir die kleure rooi en swart het lanklaas buite Duitsland in die 1930s bestaan! Skoppensboer kan skaars meer Beeld se webwerf lees, want dit laat hom voel soos Tom Cruise in daardie fliek Valkyrie waarin die Nazi-kostuums met groot sorg uitgebeeld word, tesame met daardie rooi vlae met ‘n groot wit kol waarop die swastika pryk. Op Beeld en selfs Rapport, is dit net rooi en swart waar jy kyk.

Of miskien lees Koos Bekker die Franse skrywer Stendhal wat mos ‘n boek genaamd Die rooi en die swart geskryf het? Hoewel, Koos hou blykbaar meer van Franse kos as Franse letterkunde en dalk was die tafeldoek iewers ‘n dramatiese bistrot-rooi.

Nie verniet noem Koos Bekker en sy vrou die restaurant op hul luuksehotelplaas “Babel” nie, want onder sy heerskappy het die Afrikaanse media beslis ‘n Babelse verwarring onder gewone koerantlesers gesaai. Skoppensboer wou nog gewoond raak daaraan om ‘n “Afrikaanse” te word, toe skaf hulle dit sommer weer af! Nou is ons almal weer Afrikaners, of Suid-Afrikaners. Of Provencaalse smulpape. Of so iets. Die rooi-en-swart manne kon vrek oor Superdik Van Zyl Slabbert, wat mos ‘n boek met die titel Afrikaner/Afrikaan geskryf het. Solank Nazipers ons net nie begin “ware Afrikane” soos die Zimbabiërs en Malawiërs noem nie, want netnou-netnou maak ons swart landgenote ons dan dood.

Benewens Koos Bekker en sy magtige persgroep, is daar reeds ‘n horde mense wat die Boere mislei. Maar soos die liedjie lui: “Wie sal die Boere kom lei?”

As Skoppensboer die saak nou so bekyk, dan lyk dit asof daar ‘n drietal kandidate vir dié taak naderstaan: die Engelse vrou, doer van die Kaap (Helen Zille), die bruin man, deesdae van Bloemfontein (Jonathan Jansen), asook die “vrolike” man van Darling wat lyk my nou soos Mamphela Ramphele sy eie “politieke beweging” loop stig het.

Hoe meer swart babas Helen Zille in Soweto soen, hoe hoër styg haar Boeremeter van steun in die Noord-Transvaal, Wes-Transvaal, die Vrystaat, die Kaapse platteland en oral waar daar nog boere met hoof- of kleinletters is! Skoppensboer verstaan die wêreldpolitiek, maar Boerepolitiek is vir hom te ingewikkeld.

Op die rooi-en-swart webwerwe van Nazipers skree hulle as’t ware Sieg Heil! telkens as Miesies Helen uit haar koets klim. Hoewel, hoewel… by verre die grootste goeroe van almal is sy Edele Jonathan Jansen wat vanuit die Kaapse Vlakte die raadsale van Bloemfontein en die rektorstoel bestyg het. Glo danksy appèlregter Faan Hancke wat hom nes ‘n sokkerspeler vir sy alma mater vanaf Tukkies oorgekoop het. Amper sê ek oorgekoep, op Kaaps.

Dié bruin man – wat homself graag “swart” noem – gee gereeld les in “leierskap” en dus is niemand seker beter as Jansen gekwalifiseer om die Boere te kom lei nie. Hy vloek net bietjie baie in die openbaar, maar dis seker die nuwe etiket daar op die bevryde Bloemfontein. Dit gaan fokken goed op Kovsies vandat al die koshuise geïntegreer is, seg die rektor.

Asof twee gesiene leiers nie genoeg was nie, het die vrolike vermaaklikheidster en transvestituut, Pieter-Dirk Uys, vandeesweek insgelyks kom aantree met ‘n politieke beweging genaamd “Suid-Afrika se Demokratiese Nasionale Alternatief (SA-DNA)”. Dis voorwaar ‘n mondvol. Die alter ego van Evita Bezuidenhout noem dit “‘n konsep wat kleiner politieke partye moet aanneem en met hul eie idees moet vorentoe neem”.

Dit klink nog meer deurmekaar as enigiets wat by ‘n Babel-dinee uitgedink kan word. Maar ten minste is daar ‘n tikkie van die genetika daarby in die vorm van die afkorting DNA, Engels vir DNS. Word hier dalk politieke eugenetika gepleeg? Die homoseksuele beskryf hoeka hul lewenstyl as “alternatief”. Hoe lyk ‘n “Demokratiese Nasionale Alternatief” dus? Is dit mooi mans in daardie pragtige Nazi-weermaguniforms van Tom Cruise met bypassende swart leerjasse wat op en af paradeer om die “vroliker” Boere te vermaak? Het Pieter-Dirk Uys se nasionaal-demokratisme enigiets met nasionaal-sosialisme te make, benewens die klere en kleure?

Iewers op die internet sien Skoppensboer onlangs ‘n video van Goebbels waar hy spog dat Duitsland nou van die Jode ontslae geraak het en daarom oor “Duitse musiek, Duitse letterkunde en ‘n Duitse pers beskik”. Net so is daar Boere wat nie danig van Jode hou nie, maar hoe meer regs en nasionaal-sosialisties hulle raak, hoe meer stuur hulle hul kinders na Engelse skole! Eendag sal die Boere seker na Goebbels se uitspraak kan sê: “Ons beskik nou oor Engelse musiek, Engelse letterkunde en ‘n Engelse pers.”

En soveel Engelse leiers is ook vrolikes, soos dié mnr. Nigel Evans van die Britse Konserwatiewe Party wat net gister in hegtenis geneem is omdat hy na bewering ‘n ander man verkrag het. Gerugte doen die rondte dat omtrent die helfte van al die joernaliste by Nazipers insgelyks homoseksueel is. Om nie te praat van al die vrolikes wat in die Boereparty, die DA, onder mev. Zille dien nie.

Soos dr. Dan Roodt al hier iewers geskryf het, die probleem is nie die gebrek aan figure om die Boere te kom lei nie; dis eerder die teendeel. Daar is te veel Afrikanerleiers!

Joe Slovo se revolusie in 6 bedrywe

Die afgelope tyd is dit asof die werklikheid stadig besig is om by Afrikaners in te sink. Selfs in die Nasperskoerante is daar deesdae min van die blinde lofsange aan ons “wonderlike grondwet” wat so tien, vyftien jaar gelede algemeen in die blaaie van Beeld, Die Burger en Rapport gevind kon word.

Die “wonderlike grondwet” bevat geen artikel wat eiendomsreg beskerm nie. Die onlangse Onteieningswet sien daar taamlik sinister uit en met rede. Dit is bedoel om die beplande grondgryp glad te laat verloop.

Ewe kommerwekkend is dat iemand soos Max du Preez, wat al dekades lank as kulturele marxis en propagandis help om die land al hoe meer radikaal na links te sleep, vandeesweek openlik verklaar dat “ons by Zimbabwe se florerende plase kan gaan leer”. In die Engelse koerante met hul groot getalle swart lesers, bepleit hy drastiese optrede teen Afrikaanse boere.

Ons is tans besig om die vrugte te pluk van die verwarring wat in die vroeë negentigerjare geheers het. Niemand het toe mooi besef wat aangaan nie. Die media het Mandela as ‘n Messias opgehemel en om die rugbywêreldbeker te wen, was al doelwit wat daar bestaan het.

Dat daar destyds ‘n duistere spel aan die gang was, is gewis. Uit vele van mnr. FW de Klerk se onlangse uitsprake blyk dit dat hy met vooraf bedagte rade opgetree het en waarskynlik nou met vreemdelinge saamgewerk het om die land se kiesers om die bos te lei en die SA Weermag buite aksie te stel. Waar het jy al gehoor van ‘n leier wat sy eie generaals afdank terwyl sy vernaamste vyand hom met geweld dreig?

Dis asof al die stukke van die legkaart nou eers in plek val. Soos ‘n drama wat stadig voor ons op die verhoog ontvou, kan ons sien hoe die revolusie voor ons afspeel. Aanvanklik was dit huiwerig, subtiel, maar gaandeweg kry die verhaal sy loop en kan ons nou sien hoe ons op die ontknoping afstuur. Die dramatiese finale bedryf lê nog voor.

Wat gaan ten einde laas van Afrikaners word?

Geen kommunistiese revolusie waartydens die land se bates onder dwang van een groep na ‘n ander verplaas word, het nog sonder grootskaalse geweld of selfs volksmoord plaasgevind nie. Die haat wat daar vir dekades jeens Afrikaners – “apartheid” is eintlik maar net ‘n metoniem vir “Afrikaners” – aangeblaas is, moet een of ander tyd tot uitbarsting kom.

Die afgelope paar dae het ek my verdiep in die geskiedenis rondom die Nasionale Party se kapitulasie in die vroeë negentigerjare, asook die planne van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty en sleutelfigure soos Joe Slovo en Ronnie Kasrils.

Tydens Operasie Vula het die hoof van die Nederlandse Anti-apartheidsbeweging, Connie Braam, die ANC en SAKP gehelp om tonne wapentuig in die land in te smokkel. Die plan was om, terwyl onderhandelings tussen die NP en ANC plaasvind, Suid-Afrika met geweld oor te neem. Destyds het die polisie die plan gefnuik, maar niemand weet wat intussen van daardie wapens en plofstof geword het nie. Dalk word van die wapens deesdae in plaasmoorde en huisrooftogte gebruik?

Dit word allerweë erken dat Slovo die meesterbrein agter die Suid-Afrikaanse revolusie was. Tesame met Joe Modise, het hy die ANC se terreurmag, Umkhonto we Sizwe, aangevoer. Slovo en ander het in die tagtigerjare die moontlikheid raakgesien om Afrikaners te verdeel deur veral die liberale skrywers en intellektuele van die res van die volk te vevreem. Hulle moes gebruik word om die weermag en veral die dienspligtiges te ondermyn. Vandaar die Dakar-byeenkoms van 1987 waar die ANC en SAKP die Afrikaanse skrywers en ‘n politikus soos Van Zyl Slabbert geparadeer het. Intellektuele besoekers aan die destydse Sowjetunie of Kuba is mos op soortgelyke sirkusagtige wyse aan die Westerse media vertoon. Kom, spring nou deur die ring, skrywertjies.

Om te onderhandel, is gesien as maar net ‘n eerste stap in die magsoorname, of soos dit in ‘n destydse dokument van die SAKP gestel is: The path to power. Waarskynlik het Slovo die dokument opgestel. Daarin stel hy dit klinkklaar dat daar ‘n soort staats- of magsgreep moet plaasvind in die vorm van wat hy op Engels ‘n seizure of power noem. Dié dokument het in 1989 verskyn. Omdat daar reeds agter die skerms onderhandelings tussen die NP en die ANC aan die gang was, bespreek hy insgelyks die moontlikheid van ‘n “onderhandelde skikking”. Onthou, dit was nog voor De Klerk aan bewind gekom het en beslis voor Mandela se vrylating.

Slovo praat egter nie van ‘n onderhandelde skikking nie, maar van ‘n “onderhandelde magsoordrag” (negotiated transfer of power op Engels). Van die begin af het hy dus twee moontlikhede voorsien: 1) ‘n revolusionêre staatsgreep na die klassieke kommunistiese model, of 2) ‘n onderhandelde magsoordrag soos daar uiteindelik plaasgevind het.

Die punt is egter dat, ongeag die manier waarop mag verkry sou word, die uiteinde steeds die “revolusionêre transformasie van die maatskappy” sou wees. Soos Slovo dit stel:

We should be on our guard against the clear objective of our ruling class and their imperialist allies who see negotiation as a way of pre-empting a revolutionary transformation.

Slovo was bang dat daar te vroeg onderhandelings sou plaasvind alvorens die revolusionêre beweging magtig genoeg was om sy wil te laat geld en wat daarom ‘n uiteindelike kommunistiese revolusie sou stuit deur bloot sekere hervormings aan te bring.

Terugskouend kan ‘n mens nou sê dat die Suid-Afrikaanse revolusie presies volgens Slovo se plan verloop het – en steeds sy gang gaan! Dis ‘n revolusie in ses bedrywe wat ons só kan opsom:

Die vyand word verdeel. Omdat die NP, KP, NP, asook die skrywers, akademici en die breë Afrikaanse publiek in elk geval besig was om soos kat en hond onder mekaar te baklei, was dit nie eens nodig vir Slovo, Kasrils en ander om verdeeldheid te saai nie.
Die onderhandelde magsoordrag vind plaas. Aanvanklik het Tertius Delport, die NP se hoofonderhandelaar, weerstand gebied en wou sekere waarborge vir minderhede in die grondwet ingeskryf sien, maar De Klerk dank hom summier af. Daarna gee hy vir Roelf Meyer carte blanche om enigiets te “onderhandel” wat vir die ANC aanvaarbaar sou wees. Hiermee is Slovo se wildste drome bewaarheid en soos Cyril Ramaphosa dit destyds gestel het, “gee die Boere die plaas weg”.
Die staatsadministrasie, waaronder ook die weermag, polisie en die staatsmaatskappye soos Eskom, Transnet, Telkom, die N.O.K., ens., word omvorm en van Afrikaners gesuiwer. In die praktyk het Umkhonto we Sizwe die weermag en die polisie oorgeneem.
Beheer oor die SAUK, die skole en universiteite stel die revolusionêre in staat om die bevolking na willekeur te breinspoel. Oordrewe voorstellings van blanke en Afrikanerboosheid tydens “apartheid” word oor en oor uitgesaai en ook in die skoolleerplanne opgeneem. Die akademiese vryheid wat die kommuniste in staat gestel het om hul idees so te sê vrylik onder die NP-regering te bevorder, word nou beëindig. Alle pro-Afrikaanse en pro-Afrikaner-intellektuele word uit die universitêre stelsel verban en slegs diegene wat aan die revolusie onderdanig is, word voortaan geduld.
Ontwapening. Die nuwe wapenwet wat enkele jare gelede ingestel is, asook die afskaffing van die kommando’s, had ten doel om ons weerloos teenoor staatsgeweld te stel. Soos die Amerikaanse kommentator Alex Jones dit al telkens gestel het, vaardig alle totalitêre bewinde wette uit om hul burgers te ontwapen. Wanneer die staat ‘n monopolie op wapenbesit bewerkstellig het, gaan die diktator of revolusionêre bewind tot optrede oor.
Tydens die sesde en finale fase van die revolusie vind daar, soos in Zimbabwe, ‘n grondgryp en grootskaalse onteiening of nasionalisering plaas. Daarmee word die rug van die vyandelike groep – in dié geval die Afrikanervolk – gebreek. Óf hulle vlug landuit met slegs die klere aan hul lywe, óf hulle word in konsentrasiekampe ingejaag waar hulle weens hul reeds bewese boosheid en rassisme die geregverdigde “straf van die verdrukte massas” moet verduur. Onder sulke omstandighede is volksmoord natuurlik nie die uitsondering nie, maar eerder die reël.

Soos Slovo dit in 1989 gestel het:

As always, we Communists, together with our brothers, sisters and comrades in the liberation alliance, will remain at our posts however long the road to victory. The perspective of a protracted struggle can never be abandoned. But we are also convinced that the situation has within it the seeds of a sudden transformation. We must prepare ourselves, and be ready. Our watch words are unity, organisation and struggle.

Tans gaan ons die laaste bedryf van die revolusie binne: grondonteiening en die finale vernedering en uitwissing – hetsy fisiek, hetsy geestelik of albei – van die Afrikanervolk.

Die meeste mense voel reeds intuïtief aan dat daar iets drasties in die land fout is. Die teks vir hierdie drama is jare gelede al geskryf en ons strompel fatalisties na ons beplande ondergang voort. Dit herinner my so effens aan die beroemde roman van Gabriel Garcia Márquez, Kroniek van ‘n aangekondigde dood. Ons weet reeds wat die einde van die storie is, maar stap vir stap moet ons die hele tragiese verhaal beleef.

Soos in ‘n nagmerrie, poog ons vergeefs om wakker te word, maar voel magteloos. Immers is ons oor jare gekondisioneer om hierdie soort slawetoestand te aanvaar. Die groep mense wat hulle van ons meester gemaak het, is uitgeslape, gewetenloos. Die meeste Afrikaners mor tevergeefs oor Jacob Zuma terwyl hy waarskynlik ‘n blote marionet of figurant in die hele drama is. Hulle stem almal vir mev. Helen Zille wat haarself onlangs in ‘n toespraak onthul het as een van die meesterbreine agter die revolusie, ten minste op dieselfde vlak as Joe Slovo of Ronnie Kasrils.

Arme Afrikanerskape wat so blind vir die werklikheid is, selfs al huiwer die mes al by hul kele.

Wat staan ons te doen?

Die US het lankal die laer verlaat

In Die Burger (25 April, p 10) het Elsabé Brits berig oor ‘n mensskedel, ‘n stel glasoë en ‘n haarkleurkaart wat na bewering voorheen in die ontbinde departement volkekunde van die Universiteit Stellenbosch (US) was. Die skedel is glo “van ‘n vrou van gemengde herkoms.”

Ons weet dat dit in die nuwe Suid-Afrika heiligskennis is as ‘n nie-witte en daarby ‘n vrou so onteer word. Dink aan die geval Saartjie Baartman. Maar skedels en hele geraamtes word, sonder dat ‘n haan daaroor kraai, vryelik in mediese fakulteite dwarsoor die wêreld aangetref. Hulle word vir bona fide onderrig- en navorsingsdoeleindes gebruik. Hulle moet noodwendig dié van mans of vroue en van wittes of nie-wittes wees. Omdat daar meer vroue as mans was en daar meer nie-wittes as wittes was, is die kanse goed dat baie, indien nie die meeste nie, van hierdie skedels en geraamtes dié van nie-wit vroue is.

In die berig word genoem dat dr Eugen Fischer se naam op die houer met haarmonsters gegraveer is. Dít en die glasoë word in die teks met die Nazi’s se eugenetika geassosieer. Wat nie gesê word nie, is dat die onderliggende motief van die Nazi-rasverbeteringsleer was om die Duitsers, na hulle vernederende nederlaag in die Tweede Wêreldoorlog, beter vir die toekoms toe te rus. Om mense te verbeter, kan in beginsel tog nie verkeerd wees nie. Hoeveel beter kon die nuwe Suid-Afrika nie gewees het as daar by die meerderheid van die bevolking ‘n opregte stewe na verbetering was nie? Pleks daarvan is daar ‘n oorvloed van selfvergenoegdheid.

Wat ook nie genoem word nie, is dat Fischer bona fide wetenskaplike navorsing in Namibië gedoen het en dat hy eers teen die einde van 1939, dus baie laat, ‘n Nazi geword het. Sy hoofmotief vir aansluiting by die party was blykbaar om beter owerheidsbefondsing vir sy navorsing te bekom. Wat wetenskaplik ondersoek word, behoort nie deur ideologiese voorskrifte beperk te word nie. Enige empiriese verskynsel kan en behoort vir wetenskaplike ondersoek toeganklik te wees. Dit is bv akademies heeltemal onaanvaarbaar dat indiwidue se intelligensie nie wetenskaplik (dus objektief en so foutvry moontlik) gemeet en daar dan oor groepe se intelligensie veralgemenende gevolgtrekkings gemaak mag word nie. Vergelyk die diskoers oor die Bell-kurwe.

Veralgemening op grond van ‘n verteenwoordigende monster is normale wetenskaplike praktyk. Sulke resultate kan onderwysers en dosente in staat stel om skoliere en studente ten beste te onderrig, bv deur spesiale en intensiewer onderrig aan leergestremdes te bied. As die intelligensieverskynsel nie wetenskaplik ondersoek mag word nie, kan die motiewe wat agter so ‘n verbod skuil, bevraagteken word. Die uitkoms van wetenskaplike ondersoek kan die populêre opvatting óf gestaaf óf verwerp. Waarom dan by voorbaat beswaar teen so ‘n ondersoek maak? Dit kan wees dat die beswaarmakers by voorbaat weet dat hulle nie van die uitslag sal hou nie.

Eugenetika word in die berig beskryf as “‘n studieveld wat mense volgens ras, kultuur en fisieke eienskappe geklassifiseer het.” Dit is dus ‘n wetenskaplike manier om mense op grond van kenmerke in groepe te verdeel. Om sodanige onderskeide te maak, hoef nie diskriminerrend (in die sin van benadelend) te wees nie. Mense verskil indiwidueel en ook groepgewys, bv volgens etnisiteit of kultuur. In die nuwe Suid-Afrika word sulke groepverdelings (bv tussen wittes en nie-wittes en tussen mans en vroue) voortdurend toegepas en daarby op so ‘n wyse dat dit diskriminerend (bv teen mans en veral wittes) en nie bloot onderskeidend is nie. Selfs nie-wittes word van owerheidsweë nie almal oor dieselfde kam geskeer nie. Aan swartes word op suiwer kwantitatiewe, dus demografiese, gronde voorkeur bo bruines en Asiate gegee. Universiteite doen lustig hieraan mee.

‘n US-dekaan, Johan Hattingh, bekommer hom oor die moontlikheid dat hierdie artefakte dalk in die onderrig van volkekunde gebruik is. Waarom die kommer? Daar is so iets soos mensgroepe of volke en die artefakte het wetenskaplikes in staat gestel om onderskeide te maak, dus feite te versamel. Waarom sou ‘n verbod daarop nodig wees? Waarom kennis sensureer? Waarom studente in die duister probeer hou? Moet Hattingh homself nie eerder afvra of die afskaffing van die departement volkekunde, waar eens uitstekende wetenskaplike onderrig en navorsing gedoen is, akademies geregverdig kan word nie? Was die vernietiging van hierdie departement nie dalk ‘n geval van die slaafse navolging van ‘n modeverskynsel, naamlik politieke korrektheid, nie? Moet universiteite (soos dié in Nazi-Duitsland) toelaat dat hulle deur die ideologie van die bewindhebbers van die oomblik geïntimideer word?

‘n Vise-rektor, Eugene Cloete, verwys na ‘n US-navorsingsprojek oor rassisme in die wetenskap. Die departement volkekunde en ook geskiedenis is in die aanvangsvisier, maar die ondersoek (heksejag?) kan ook na ander departemente uitgebrei word. Daar gaan kritiese vrae oor die nalatenskap van die US se wetenskaplike aktiwiteite gestel word. Dit lyk asof hier ruim ruimte vir die diskreditering van die US van weleer geskep word. Sou dit nie van veel groter wetenskaplike en akademiese belang wees as eerder nie-ideologies en krities besin word oor wat die US vandag is en wat van hom as akademiese inrigting gaan word as op hierdie transformasiekoers voortgegaan word nie?

Mandisa Mbali is die leier van hierdie navorsingsprojek. Hy noem dat hy die uitstalling in die US se Sasol-museum wil verander “omdat verskillende groepe as so verskillend van mekaar uitgebeeld word, maar eintlik vanweë die uitruiling van kultuur nader aan mekaar is.” Dus, beweerde eendersheid is in die mode, gevolglik word verskille al hoe meer ontken; natuurlik behalwe wanneer dit by studentetoelating, beurstoekennings en die aanstelling en bevordering van US-personeel kom.

So ‘n koerantberig en daarby een wat oor die US handel, sal nie onbenut by die rektor, Russel Botman, verbygaan nie. As ANC-aktivis het hy dadelik op die propagandawa gespring in die vorm van ‘n artikel in vandag (28 April) se Rapport. Die berig in Die Burger bied immers ruim geleentheid aan Botman om te improviseer teen die wit, Afrikaanse US in die vorige eeu en om apartheid en by implikasie wittes en veral Afrikaners te verguis.

Heel aan die begin verwys hy na ons “ongemaklike … verlede.” Hy vermoed dat die bogenoemde artefakte as “onderrighulpmiddels in die departement van volkekunde gebruik is om mense se ras te bepaal.” Let op hoe impliseer Botman dat sodanige rasbepaling vermoedelik in daardie departement gedoen is; dus nie dat die artefakte moontlik bloot ter verduideliking in onderrig gebruik is nie. Dan borduur Botman voort: “Die ontdekking pas in by die idee dat die US in die apartheidsjare – en in die aanloop daartoe – noue bande gehad het met die owerheid en die destydse Nasionale Party.” Nou is Botman waar hy wil wees, by Afrikaners en apartheid, maar hy reik tot voor 1948 na segregasie, waarmee hy dan ook ander wittes betrek.

“Die argument dat die navorsing aan die US die intellektuele onderbou verskaf het van wat later regeringsbeleid oor afsonderlike ontwikkeling, segregasie en apartheid sou word, word deur die vonds in die museum versterk.” Nou is Botman al by die intellektuele onderbou van nie net onderrig aan die US van weleer nie, maar sommer ook van die rasbeleid (segregasie en apartheid) van wit regerings.

Botman noem dat die voorlopige hipotese is dat die artefakte in onderrig gebruik is om rasseklassifikasie te demonstreer, dus om etniese verskille uit te wys. Waarom mag sulke verskille nie wetenskaplik vasgestel en uitgewys word nie? Is daar iets bedenkliks aan die feit dat sommige mense bv ‘n ligter en ander ‘n donkerder velkleur het? As aktivis verwys Botman na “die berugte potloodtoets,” hoewel potlode nie in die museum gevind is nie.

Hierna bring Botman die artefakte in verband met Nazisme. Hy verwys na Fischer se navorsing onder die Rehoboth-basters. Wat Botman nie doen nie, is om te noem dat die Rehobothers trots daarop is om basters genoem te word en dat hulle lojaal teenoor hulle moedertaal, Afrikaans, is. Dit is in skrille kontras met Botman en ander ontwikkelde bruines wat hulleself deesdae swart verklaar en hoogs dislojaal teenoor Afrikaans is deur hulle kinders in Engels te laat onderrig.

Dan kom Botman uit by “rassisme in die wetenskap,” met spesifieke verwysing na die US. “Die navorsers sê hulle beskou dit as hul morele plig om kritiese vrae oor die konteks, fokus, relevansie en nalatenskap van wetenskapbeoefening aan hul instelling te stel.” Soos die ANC, reken Botman dus dat hy en hulle op moreel hoë grond is. In die nuwe Suid-Afrika moet die wetenskap klaarblyklik ‘n ander ideologie as in die ou Suid-Afrika dien.

Botman wil die verlede en toekoms vierkant in die oë kyk. Hy kyk vas in die selektiewe verpligting wat hy universiteite oplê: “om ongelykheid en diskriminasie in die hoëronderwysstelsel weg te werk.” Hy noem dit nie, maar paradoksaal word ongelykheid en diskriminasie aan die US en ander Suid-Afrikaanse universiteite weggewerk deur blatant teen wittes te diskrimineer.

Dan die opmerking wat Botman nie kan en nie wil en nooit sal ontgroei nie: “Sedert die US 13 jaar gelede ons aandeel aan die onregte van Suid-Afrika erken het, het dit tyd geword dat ons opnuut op transformasie fokus.” Vervolgens sing Botman sy oorbekende deuntjie van die US toeganklik maak (bv Afrikaans afskaal en die Engelse aanbod verhoog) en natuurlik sy ideale van gelykheid, diversiteit, inklusiwiteit, relevansie, saamgevat in transformasie.

“Wat die samelewing betref, is blootstelling aan ‘n wye verskeidenheid mense in terme van etnisiteit, taal, geslag, ouderdom, idees, plek van herkoms, godsdiens, seksuele oriëntasie en gestremdheid bevorderlik vir die uitnemendheid wat Maties nastreef.” Dit is myns insiens duidelik dat dit vir Botman primêr om politieke, spesifiek ANC-, uitnemendheid gaan en nie om akademiese of wetenskaplike uitnemendheid nie. Die US mag nie ‘n Afrikaanse universiteit wees nie, al is die meeste universiteite plaaslik en elders eentalig wat onderrigmedium betref. Die US mag ook nie die uitdrukking van ‘n kulturele fokus, naamlik van wittes of spesifiek Afrikaners, wees nie. Iemand wat trots op sy kultuur en moedertaal is, verkies ‘n universiteit wat uitdrukking aan sy kultuur en taal gee. Botman se identiteitlose ideaal is om van Maties globale burgers te maak.

Dan veroorloof Botman hom hierdie bedenklike stekie: “Ons het lankal die laer verlaat.” Dit open volgens hom die weg na gelykberegtiging. Les bes, die US word nie ‘n Suid-Afrikaanse universiteit genoem nie, maar ‘n “universiteit in Afrika.” Botman se ideaal is duidelik: die US moet so swart moontlik word. Dit moet minstens die demografie weerspieël. Dit beteken op sy beurt dat daar op die lange duur geen plek vir Afrikaans, die laertaal, sal wees nie. Die ANC behoort hoogs tevrede met Botman en transformasie aan die US te wees.

Ounuweland: onderweg na ‘n Afrikaanse toekoms

Op skool by die atletiekbyeenkomste – ek was op Helpmekaar – het ons altyd gesing: “Dis lekker om ‘n Helpie te is, te is.” Dis natuurlik nie korrekte Afrikaans nie, maar daardie “is” klink soveel sterker as “wees”.

Net so sou ‘n mens kon sing: “Dis lekker om ‘n Afrikaner te is!” Terwyl die mengelmoes mense in die res van die land daarop bedag is om soveel geld as moontlik op bedenklike maniere te verkry en dit op duur motors, klere en huise uit te gee, hou ons onsself met interessanter dinge besig.

Ons debatteer oor ons kultuur, ons geskiedenis en ‘n toekoms wanneer ons nie meer aan ander ondergeskik sal wees nie, maar waarlik vry en vooruitstrewend. Ons kinders sal weer op die pawiljoene uit volle bors kan sing en ons sal selfs ‘n Afrikaanse atletiekspan na die Olimpiese Spele kan stuur wat onder die oranje-blanje-blou sal gaan deelneem en medaljes huis toe bring.

Vergesog? Onrealisties? Glad nie. Die Oostenryks-Joodse skrywer Theodor Herzl het in die 1890s so ‘n vergesig oor ‘n Israel iewers in die toekoms gehad, ‘n “Ounuweland”. Dit was dan ook die titel van die roman wat hy in Duits daaroor geskryf het: Altneuland. ‘n Beroemde sinsnede in die boek lui: “As jy dit wil, is dit geen feëverhaal nie.”

Omdat ons dit wíl, sal ons vir seker iewers in die toekoms weer vry en outonoom wees. Of dit nou ‘n tiende provinsie van Suid-Afrika, ‘n volkstaat of ‘n volwaardige onafhanklike Afrikanerrepubliek sal wees, weet ons nie. Maar vir die oomblik is dit ook nie so belangrik nie. Al waarop ons hoef te konsentreer, is om die vlam van vryheid brandend te hou.

Vir Beeld, die Kaapse koerant wat hier in Johannesburg uitgegee word, is die gedagte van Afrikanervryheid so onvoorstelbaar dat ‘n mens net daaroor kan spot. Selfs die woorde, “Die Republiek”, vind Beeld skreeusnaaks, want sedert 1994 ons is mos ‘n Statebondsland met die koningin van Brittanje as verre simboliese keiserin wat oor ons korrupte Klein Engeland waak. By Beeld sing hulle seker elke dag die Britse volkslied soos in die bioskope van die 1930s.

Ook tydens patriotiese volksfeeste in Paul Kruger se tyd, het luidrugtige, dronk Kapenaars die ou president en sy staat bespot en lawwe Britse liedjies gesing. Hoe meer dinge verander, hoe meer bly hulle dieselfde, lui die Franse spreekwoord mos.

Natuurlik is daar patriotiese Afrikaners in die Kaap ook; ek dink net nie hulle skryf rubrieke in Beeld of ander Nasperskoerante nie. Daardie selfde koerante is egter nou raadop om die nuwe bedeling se varkwagters te wees, soos Izak de Villiers iewers gesê het. Die varkplaas raak nou te veel soos George Orwell se Animal Farm waarin “sommige diere meer gelyk as ander is”.

Lood van Beeld lag dus lekker vir die volkstaatkaart, ‘n skermdruk van OASE se Google-kaart wat ek vandeesweek op my Facebookprofiel geplaas het, en sê: “Die deel in geel wat soos ‘n swewende spokie lyk, is Die Republiek.” Wie laaste lag, lag egter die lekkerste, sê ek altyd. (Kaart hiernaas; klik om te vergroot.)

Die “geel spokie” is groter as Oostenryk en net-net kleiner as Portugal. Drie miljoen Afrikaners en so een of twee miljoen “allochtone” bestaande uit Engelse en swartes, sal baie lekker in so ‘n Afrikaanse of Afrikanerrepubliek bly, dankie. Ons sal ‘n volle 85 000 vierkante kilometer in ons Oostenryk hê waarin ons ons kan uitleef, sonder misdaad, korrupsie of Engelse kitsch.

As jy dit wíl, is dit geen feëverhaal nie, sê Theodor Herzl. Die naam van Tel Aviv, die ekonomiese sentrum van teenswoordige Israel, is die Hebreeuse vertaling van “Ounuweland”. Aanvanklik in 1909 het slegs 70 baie idealistiese gesinne hulle daar gevestig, ‘n bietjie soos in Orania, en vandag woon daar 3,2 miljoen mense in die groot, moderne stad met ‘n polsende naglewe en duisende hoëtegnologiebedrywe.

Steve Jobs, wat die Apple-maatskappy gestig het, het gesê:

“Kom ons drink ‘n heildronk op die malles, die wanaangepastes, die rebelle, die moeilikheidmakers, diegene wat nie mooi inpas nie… hulle wat dinge anders sien — wat nie lief vir reëls is nie. Jy kan hulle aanhaal, jy kan van hulle verskil, hulle ophemel of verguis, maar die een ding wat jy nie kan doen nie, is om hulle te ignoreer want hulle verander dinge… Hulle stoot die mensdom vorentoe, en terwyl sommige hulle as die malles sien, sien ons hul genialiteit raak, want dis juis diegene wat mal genoeg is om te dink dat hulle die wêreld kan verander wat dit regkry.”

Dwarsdeur ons geskiedenis was daar mense wat skynbaar onmoontlike drome gedroom het en hulle net so dikwels verwesenlik het: die Groot Trek oor die Drakensberge, om van ons Wes-Germaanse dialek ‘n eie inheemse kultuurtaal te maak, ‘n nywerheidsland in Afrika te vestig, selfs die atoombom by Pelindaba te maak. Ons het die Afrikaanse letterkunde, Krygkor, Yskor, Eskom en wat nog geskep. Waarom sal ons nie ons bevolking binne ‘n bepaalde gebied kan konsolideer, slim ekonomiese planne maak en sodoende weer vry en vooruitstrewend raak nie?

Die Vlaminge van België, Québecois van Kanada en Katalane van Spanje het reeds gewys hoe dit gedoen kan word. Dit begin altyd met ‘n taalstryd. As ‘n mens jou eie taal in ‘n gebied kan handhaaf, kan jy jouself as volk ook daar handhaaf. Dis só eenvoudig.

Ek begin dink dat die magsverlies van 1994 ‘n goeie ding was. Dit het Afrikaners van staatsosialisme en daardie leef-vir-‘n-verre-pensioen-mentaliteit bevry. Carpe diem, sê die Latynse spreekwoord: Gryp die dag, gryp die oomblik.

‘n Boer maak ‘n plan.

Eendag, waarskynlik gouer as wat meeste mense dink, sal ons in ‘n eie republiek leef met ‘n minimale staat wat net reëls maak en standaarde stel, terwyl die mense self hul skole, ondernemings en kultuur bedryf, ‘n bietjie soos ons reeds onder die huidige Engelse of Afro-Engelse oorheersing doen.

Die verskil sal egter wees dat ons nie meer 40% bloedgeld aan ‘n parasitiese staat wat jou boonop aan bande lê, jou taal en kultuur onderdruk, sal hoef te betaal nie. As daardie geld losgemaak word, sal ons ekonomies soos ‘n vuurpyl opstyg. Ons sal groeikoerse behaal soos laas hier in die 1960s onder Verwoerd gesien is.

Ons hoef ook nie te wag nie. Ons kan sommer nóú begin. Kyk na daardie volkstaatkaart waar die meeste Afrikaners reeds woon. Dink aan hoe ons daardie gebied beter kan beset, hoe ons meer werk vir ons mense kan skep, Afrikaans en Afrikaanse skole sterker kan maak.

Pas die twee beginsels toe wat op Orania geld: eie arbeid, eie taal. In die ekonomie praat hulle van ‘n “nie-tariefhindernis”. As dit nie vir Duits was nie, het die Chinese lankal die Duitse ekonomie oorgeneem. Maar om in Duitsland te funksioneer, moet jy Duits kan praat en Duitsers verstaan. Afrikaans is die beste hindernis om teen ons mededingers op te werp; dis die skans waaragter ‘n nuwe ekonomie en ‘n nuwe land, ons Ounuweland, stil-stil tot stand kan kom.

Kortom, waag dit om van ‘n beter wêreld te droom. Soos Theodor Herzl. Of soos Steve Jobs dit gestel het: wees kranksinnig genoeg om te dink jy kan die wêreld verander.

Russel Botman oor skuld en hoop

Ons leef in ‘n tyd waarin bevrydingsteoloë vergoed word vir die meesal nadelige gevolge wat hulle politieke dade het. Aan Desmond Tutu is onlangs die Templeton-prys ter waarde van $1.7 miljoen toegeken. Die rektor van die Universiteit Stellenbosch (US), Russel Botman, het pas die Abraham Kuyper-prys vir uitnemendheid in gereformeerde teologie en openbare lewe aan die Princetonse teologiese seminarium ontvang.

Die Kuyper-prysgeld is ‘n vulletjie in vergelyking met wat Tutu in sy sak steek, maar die simboliek is nie minder betreurenswaardig nie. Die Suid-Afrikaanse bevrydingsteoloog, Charles Villa-Vicencio, het die Kuyper-prys in 2005 ontvang en die Amerikaanse swartmag-aktivis, Andrew Young, in 2003. Op die US-webwerf word Botman geloof met onder andere ‘n aanhaling van Martin Luther King jr, die swartmag-aktivis wat weens blatante plagiaat ‘n doktorsgraad ontvang het. Dit is duidelik in watter geselskap Botman hom bevind. Dít is die mens wat na inperkings as UDF/ANC-aktivis in 2007 as US-rektor aangestel en in 2012 vir nog vyf jaar heraangestel is.

Die Boston-bomontploffing het op 15 April verwoesting gesaai. Botman het op 18 April sy rede in Princeton, glad nie ver van Boston af nie, gelewer. Op 25 April het Die Burger (p 17) die teks van Botman se toespraak gepubliseer, met nie ‘n woord oor die bomontploffing nie. Dit herinner sekerlik te veel aan die ANC se verlede, wat in die geweldskultuur van die hede voortgesit word.

Toe op die US-webwerf aangekondig is dat Botman die Kuyper-prys gaan ontvang, het hy hom as ‘n African beskryf en heel onbeskeie gereken dat sy “multi-dimensional leadership” bekroon word. Hy is immers in sowel die politiek as die akademie betrokke, met die klem op eersgenoemde. Daarom verklaar hy dat dit vir ‘n universiteit nie net om (akademiese) uitnemendheid gaan nie, maar ook (in die US se geval, veral) om (politieke) relevansie.

ANC-gedienstigheid maak deure vir die US oop. Nadat Jakes Gerwel vroeër vanjaar oorlede is, het Botman vertel hoe hy dit geniet het toe die kommunis, Gerwel, die marxis, Antonio Gramsci, in ‘n direksievergadering aangehaal het. Botman se transformasiestrategie is musiek in die ore van die plaaslike hoofkommunis en minister van hoër onderwys, Blade Nzimande, wat daarvoor bekend is dat hy universiteite met die terughouding of vermindering van staatsubsidies afdreig as hulle nie maak soos hy voorskryf nie. Botman noem nooit akademiese kernbeginsels soos universitêre outonomie, akademiese vryheid en ideologiese neutraliteit (in die sin dat enige ideologie op die kampus geduld word) nie. Dit is vir Botman voldoende as hy die US ideologies aan die sorg van die ANC toevertrou.

As rektor het Gerwel, met die hartlike samewerking van sy visie-rektor, Jaap Durand, die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK) van ‘n tweetalige maar oorwegend Afrikaanse inrigting spesifiek vir bruin studente tot ‘n eentalige Engelse inrigting vir hoofsaaklik swart studente getransformeer. Daarby het Gerwel en Durand die UWK tot die tuiste van linkse, spesifiek ANC-, politiek verklaar. Dit het Gerwel met staatsgeld afkomstig van die “apartheidsregime” gedoen. Daarvoor is Gerwel in sy persoonlike hoedanigheid deur die ANC en Naspers met hoogs lonende poste vergoed. Hieruit spreek daar myns insiens nie net ‘n anti-akademiese gesindheid nie, maar ook ‘n onetiese ingesteldheid. Kader Asmal het as minister van onderwys sonder omhaal van woorde gesê dat hy die UWK en die Universiteit Fort Hare vergoed vir die pro-ANC-rol wat hulle gespeel het, gevolglik het hy hulle nie belas met sy (sotlike) beleid waarvolgens universiteite en technikons moet saamsmelt nie.

Botman se beleid van totale transformasie het die UWK, waar hy student en dosent was, as model. Hiervolgens sal die blanke teenwoordigheid op die US-kampus myns insiens tot die demografiese minimum afgeskaal en Afrikaans as onderrig- en administratiewe taal mettertyd afgeskaf word. Na sy ampstermyn as rektor sal Botman sekerlik soortgelyke persoonlike vergoeding as Gerwel van die ANC en sy meelopers verwag.

In die jongste uitgawe van die alumnitydskrif Matieland (somer 2012/2013) is daar ‘n foto (p 8-9) wat die fotograaf Anton Jordaan in opdrag van die US in 2012 van Matiestudente geneem het. Dit vul glo die hele muur van die AmaMaties-gebou (let op die Afronaam). In sy kommentaar spreek Botman sy ontevredenheid oor die foto uit; daar is te veel wittes en te min swartes. Botman kan klaarblyklik nie suiwer akademies na ‘n student kyk nie. Hy sit altyd sy ras- of kleurbril op: “Oor vier jaar [dus wanneer sy huidige termyn as rektor verstryk] wil ons nog meer divers wees” (p 9). Botman se transformasiebeleid word deur die US-studenteraad gesteun. Eintlik wil hulle vinniger “vordering” hê. Daardie uitgawe van Matieland het my finaal moed vir die US as respektabele akademiese inrigting laat opgee.

Botman se Kuyper-toespraak word in die koerant onder die opskrif, “Ons skuld die jeug hoop”, aangebied. “Skuld” en “hoop” is woorde wat telkens deur die bevrydingsteoloog Botman gebruik word. Die wittes het skuld en diegene wat deur die wittes veronreg of agtergestel is, moet hoop gegee word. Heel aan die begin word in swart druk na die Soweto-opstand in 1976 verwys. In ANC-geledere word dit as ‘n spontane opstand deur skoolkinders teen Afrikaans voorgestel. In werklikheid was dit fyn georkestreerde onrusstoking deur volwassenes wat die propagandavoordeel wat die PAC met Sharpeville behaal het, wou uitwis. Dit is waarom die pers vooraf ingelig en verderflike berigte en foto’s wêreldwyd versprei is.

Afrika word deur die Afro-optimis Botman as een van die snelgroeiendste streke voorgestel. Hy noem nie die lae basis vanwaar daardie groei gemeet word nie. Daar is diegene wat droom van ‘n beter, ryker en gelukkiger lewe vir Afrikane, maar Botman wil nie net materiële welvaart vir hulle hê nie. Globalisering bedreig na bewering die morele welstand van die mensdom en armes word glo deur globalisering uitgesluit en gemarginaliseer. In hierdie proses is dit die rykes wat oorleef en selfsugtige indiwidualisme wat floreer. Botman bepleit solidariteit; ongetwyfeld van die nie-wit, nie-Westerse elemente.

Die 1976-opstand is volgens Botman deur die jeug onderneem en teen onderdrukking en ongeregtigheid gemik. By die na-geskiedenis hiervan sluit Botman die Belhar-belydenis en die Kairos-dokument in. Laasgenoemde het tot gevolg gehad dat enige geweldadige gedrag deur die “bevryders” goedgepraat en enige teenoptrede deur die “apartheidsregime” verdoem is. Botma het ‘n aandeel aan sowel Belhar as Kairos gehad. Hy klop homself op die skouer: “Ons [het] namens die moedelose jeug van ons land gedroom, gehoop en opgetree.” Vorentoe moet ons “eties en hoopvol” leef.

Dit is nie meriete of ander kwalitatiewe oorwegings wat vir Botman as spoorslag vir die toekoms dien nie, maar die demografie. Hy waarsku teen ekstreme regse en fanatiese linkse groepe. Hy onderskei tussen groei en ontwikkeling. Ek lei af dat groei deur die ontwikkeldes bewerkstellig word en dat hulle moet sorg vir ontwikkeling by die onderontwikkeldes. Dit werk myns insiens soos ubuntu: die een groep gee (na eie inspanning) en die ander groep ontvang (dikwels/meesal sonder teenprestasie). In die retoriek oor versoening doen ‘n soortgelyke situasie hom voor: die een groep moet met versoeningsgebare vorendag kom, terwyl die ander groep onophoudelik verwyte mag slinger.

Ontwikkeling sluit in “om in … ander se behoeftes en begeertes te voorsien.” Let op Botman se opportunistiese insluiting van nie-lewensnoodsaaklike begeertes. Dit gee stukrag aan swartes wat sonder meer begeer en selfs eis wat die wittes het. Botman noem dit “etiese verantwoordelikheid”, terwyl daar myns insiens heelwat in sy standpunt is wat eties onverantwoordelik is. Sy standpunt is ongetwyfeld sosialisties en kan dikwels kwalik van kommunisme onderskei word.

Dan haal Botman kerkleiers aan wat in 1995 in Kitwe besluit het dat dit tyd is om “ons mense se drome van maatskaplike gelykheid, politieke vryheid en ekonomiese geregtigheid” ‘n werklikheid te maak. Botman: “Tensy ons die bande van ons menswees erken, gaan ons ‘n toekoms van toenemende marginalisering en ongelykheid tegemoet.” Pleks van op industrialisasie en indiwidualisme te konsentreer, moet ons glo eerder onthou dat alle mense “ekonomiese geregtigheid verdien.” Verdien?

Hierna pas Botman sy geringskatting van presterende indiwidue en groepe op die universiteitswese toe. “Universiteite moenie net [akademiese] uitnemendheid najaag nie, maar ook [politieke] relevansie. Deur hul kundigheid tot voordeel van die samelewing te gebruik, kan universiteite die wêreld ‘n beter plek help maak.” Dit is daardie relevansie wat onderliggend aan Botman se transformasiemanie is. Dit weeg so swaar dat akademiese gehalte by studentetoelating en by die aanstelling en bevordering van personeel opgeoffer word.

In die ou Suid-Afrika het universiteite twee funksies gehad, naamlik onderrig en navorsing. In die nuwe Suid-Afrika het gemeenskapsdiens as ‘n derde funksie bygekom; dermate dat dit onderrig en navorsing nie net deursuur nie, maar ondergrawe en aan bande lê. In werklikheid is gemeenskapsdiens die verpligting van die staat. Aanvullende hulp word tradisioneel deur vrywilligers verleen, wat hulle dikwels in ondernemings sonder winsbejag organiseer.

‘n Ware akademikus behoort geen beginselbeswaar teen ‘n universiteit te hê wat hom by sy onderrig- en navorsingfunksie bepaal nie. Nie een van die twee hoef sosiaal relevant te wees nie. Dit mag maar suiwer om die kultivering en ontwikkeling van die vermoëns van indiwidue gaan. Dit is sulke begaafde indiwidue wat in sommige gevalle positiewe rigting vir hulle groep of selfs die mensdom in sy geheel aandui, maar nie uit hoofde van ‘n verpligting nie. Die sosialistiese Botman dink anders: “Die samelewing behoort van hoëronderwys-instellings te eis dat hulle tot die openbare welstand bydra.”

Ten slotte lei dit Botman na sy gewildste verwyt teen en verdoeming van wittes en spesifiek Afrikaners en die US van weleer: “My eie instelling, die Universiteit Stellenbosch (US), het hierdie uitdaging [‘n gewilde ANC-woord] in die jaar 2000 aanvaar toe hy sy aandeel aan die ongeregtigheid van ons apartheidsverlede erken het, en hom tot regstelling en ontwikkeling verbind het. Dié verbintenis is sedertdien uitgebou tot die US se HOOP-projek, waardeur ons personeel en studente oplossings vir vername maatskaplike uitdagings [!] in Suid-Afrika én die res van Afrika [!] nastreef.”

In die ou Suid-Afrika is die histories beproefde waarheid lank aanvaar dat nie met geweldenaars onderhandel word nie. Toe van hierdie gesonde beginsel afgesien is, het die beloofde politieke magsdeling in algehele magsoorgawe ontaard en daardie seëvierende geweldskultuur word tot op hede voortgesit. Ek wil ‘n soortgelyke onomstootlike akademiese waarheid in die midde laat: ‘n Mens stel nie ‘n aktivis, van watter ideologiese aard ook al, as rektor van ‘n universiteit aan nie.

Anton van Niekerk tokkel weer sy een snaar

Soos die nie-intellektueel Desmond Tutu wil Anton van Niekerk graag in die kalklig wees, maar as intellektueel. Albei is hoogs ingenome met die sogenaamde demokratiese rewolusie wat ons beleef het. Onlangs (13 April, p 9) het Van Niekerk ‘n forum-artikel in Die Burger onder die opskrif, “Uit die DNS van geloof”, gepubliseer. In hoe ‘n mate hy eerder teoloog as wysgeer is, blyk uit die teks. Dit gaan om die deur hom reeds snuifgetrapte onderwerp van die verskil tussen religieuse en wetenskaplike kennis. Nêrens kom die rol van die wysbegeerte ter sprake nie.

Wat hinder, is die hoogte vanwaar Van Niekerk met die koerantlesers praat. Hy is ‘n orakel in volle swang. Hy begin met sy geliefkoosde belediging, naamlik dat “die Afrikaners” met hulle idees 200 tot 250 jaar agter die Europeërs se denke is. Heel voorspelbaar wyt hy dit aan “die outoritêre onderdrukking van die oop gesprek in die apartheidsjare en daarvóór in Suid-Afrika,” dus toe wittes aan die bewind was.

Hy betoog voorts dat gelowiges hulle godsdiens moet aanpas, dit “laat resoneer met die tydgees.” Die Bybel moet hervertolk word. Tutu en ander bevrydingsteoloë, soos van Van Niekerk se kampuskollegas, is klaarblyklik in die kol met hulle verpolitiseerde geloof. Fundamentalisme is volgens Van Niekerk ‘n onding, want geloof word tot bygeloof verwater. As by wetenskaplike waarheid gesweer word, word dit ook ‘n fundamentalistiese ideologie. Van Niekerk dink blykbaar dat hy en die bevrydingsteoloë bo hierdie fundamentalisme verhewe is.

Van Niekerk kan homself egter nie daartoe beweeg om sy vooroordele teen sy eie etniese groep, die wittes en veral die Afrikaners, af te skud nie. Nog minder kan hy krities oor die destuktiewe gevolge van die bevrydingsteoloë se gedrag besin. Hy soek die sondebokke elders, naamlik by die wittes en by voorkeur by die Afrikaners.

Teen die einde van sy artikel vind Van Niekerk, soos gebruiklik, sy uitvlug in “die misterie”. Nêrens toon hy aan dat naas enersyds religieuse geloof, waarvoor die nie-ontwikkeldes intuïtief vatbaar is, en andersyds wetenskaplike kennis, waartoe ontwikkelde, rasionele mense aangetrokke voel, laasgenoemdes ook by wysgerige insigte kan baat op die terreine waar die wetenskap hom nie kan laat geld nie.

Les bes noem Van Niekerk, by implikasie, die Universiteit Stellenbosch in sy huidige gedaante ‘n universiteit en die nuwe Suid-Afrika ‘n ware demokrasie. Albei aannames is aanvegbaar.

Volgens Van Niekerk is nie alle Afrikaners twee eeue en langer agtergeblewe nie. In ‘n verdere forum-artikel in Die Burger (17 April, p 13) skryf hy tot lof van Sampie Terreblanche: “‘n stem teen ongeregtigheid,” “dié herout van die Afrikaner se sosiale gewete,” “the trumpeter of his time.” Terreblanche se “kompromislose stem van protes teen die diepgewortelde skreiende institusionele ongeregtigheid van Suid-Afrika se sosiaal-politieke en veral ekonomiese orde het oor die jare getrompetter in die verhaal van ons uiteindelike wegdraai van die waarsin van apartheid en in die rigting van ‘n regverdiger samelewing.” Hier is Van Niekerk in sy element. Hy stapel sy woorde op teen apartheid, wat ‘n metoniem vir veral die Afrikaner is (soos Dan Roodt onlangs uitgewys het), op ‘n wyse wat hy nooit teen nie-wittes en veral swartes en die nuwe Suid-Afrika sal doen nie.

Armoede word “die speerpunt van die immoraliteit van apartheid” genoem. Apartheid het na bewering die bruines “sosiaal gekondisioneer om arm te wees.” Die Bybel noem egter dat die armes altyd met ons sal wees. Sou dit altyd (net) vanweë apartheid wees? Het die veelgeroemde demokratiese rewolusie in die nuwe Suid-Afrika armoede noemenswaardig verlig? Terreblanche het ‘n broertjie dood aan kapitalisme omdat dit glo die herverdeling van rykdom verhinder. Impliseer dít ongeregtigheid of is dit veeleerder onregverdig as mense sonder teenprestasie hulle geregtig op allerhande voordele uit die staatskas ag?

Ten slotte loof Van Niekerk Terreblanche se “ensiklopediese kennis van die geskiedenis.” Maar die voorbeeld wat hy ter illustrasie uitsonder, wek twyfel. Jan Smuts se denke oor raspolitiek is volgens Terreblanche glo soortgelyk aan dié van FW de Klerk, naamlik daardie mooi klinkende vaagheid: “‘Kom ons soek die dinge wat ons verbind, en nie wat ons skei nie … ‘Ja,’ sê Terreblanche dan, ‘sê nou net Smuts het in 1948 gewen. Hoe sou Suid-Afrika vandag gelyk het?'” Dit is die ou, ou tyding: Alles sou beter gewees het as die Afrikaners nie aan die bewind gekom het nie. Maar as hier werklik van ensiklopediese historiese kennis sprake was, sou Terreblanche en Van Niekerk geweet het dat daar groot eenstemmingheid in gesaghebbende historiese bronne is dat Smuts, veral wat raspolitiek betref, geen raad met Suid-Afrika gehad het nie.

Gee Afrikaners ‘n Nürnberg-verhoor!

Aan die begin van die week het daar weer luide krete opgegaan dat Afrikaners en blankes in die algemeen nog nie genoeg vir apartheid geboet het nie. Is dit toevallig of het ons hier met ‘n georkestreerde veldtog te make? Veral die kinders van onlangse immigrante soos Helen Zille, Steven Friedman en Paul Berkowitz verkeer op die voorpunt van die aanklagte teen ons inheemse Afrikaners. Hierby moet nog prof. Pierre de Vos, die gay akademikus van Kaapstad, gevoeg word.

Apartheid is nou ‘n groter probleem as in 1994 en vorentoe gaan dit waarskynlik net aangroei. Ek begin dink dat dit tyd is om hierdie mense se bluf te roep en hulle uit te daag om ‘n Nürnberg-verhoor te hou waar elke lewende NP-minister en staatsamptenaar uit die ou bedeling in die hof kan verskyn op ‘n klag van “misdaad teen die mensdom” sodat daar klinies na die getuienis agter dié stelling gekyk kan word.

Tans is Afrikaners heeltemal te veel op die verdediging as dit oor hul sogenaamde “besmette verlede” gaan. Pierre de Vos vra mos op sy woernaal in Rebranding the DA Nostalgia for a past that never was:

“After all, how is it possible to be nostalgic about your own past when that past is littered with memories of racial oppression and exploitation from which you, your parents or grandparents benefited – often handsomely?”

De Vos is Claude-Leon-professor van Grondwetlike Reg aan die Universiteit van Kaapstad en word gereeld oor grondwetlike kwessies in die media aangehaal. Daarom moet ons sy uitspraak ernstig opneem.

Maar De Vos reageer eintlik net op ‘n toespraak van Helen Zille verlede Saterdag waarin sy die destydse Progressiewe Party as die “ware bevryders” van Suid-Afrika beskryf. Trouens, die huidige grondwet met sy sentralistiese “een-nasie”-ideologie kan teruggevoer word na die Progressiewe Party se Molteno-kommissie van 1961:

“Not many people know that the Constitution that emerged from the Codesa negotiations has its roots in the Molteno Commission set up by the Progressive Party back in 1961. We recommended a national convention, an entrenched Constitution, a bill of rights, a common voters’ roll, a clearly defined role for the provinces and an independent judiciary. We had been preparing for the constitutional negotiations for three decades, and we were ready for them when they finally came. That is why our team played such a crucial role in shaping our country’s founding compact.”

Daardie toespraak is betitel: The DA’s untold story: Part 1. Vandag sit Zille die DA se selfadvertensie as “bevrydingsbeweging” voort in The DA’s untold story: Part 2. Ná die kritiek vroeër vandeesweek dat sy al die blanke mans uit die party se geskiedenis “uitgeskryf” het, erken sy vandag die “enorme bydrae van reuse soos Colin Eglin, Ray Swart and Frederik van Zyl Slabbert”, asook Tony Leon.

Dog op ‘n manier stem Zille se uiteensetting van die geskiedenis ooreen met my eie, wat die Britse tradisie soos ‘n “goue draad” deur die Suid-Afrikaanse geskiedenis sien loop en dat ons nie soseer deur die ANC in 1994 “verower” is nie, maar deur die Britte. Daarom verwys Helen Zille spesifiek na die Britse sendelinge en veral dr. John Phillip as die oorsprong van die DA se Brits-liberale tradisie. Wat sy nalaat om te noem, is dat eenduisend Afrikaners tydens Graaf Caledon se bewind onskuldig deur die Engelse sendelinge, Read en Van der Kemp, aangekla is omdat hulle kwansuis hul slawe of bediendes sou vermoor, verkrag of aangerand het. Ná die gevreesde rondgaande howe, wat in die volksmond as die swarte ommegang bekendgestaan het, hul werk gedoen het, is geen van die aangeklaagdes skuldig bevind nie!

Soos Jaap Steyn dit stel:

“Die regters het verklaar dat as die sendelinge die sake eers vooraf ondersoek het, hulle nie die hof met al die leuens sou lastig geval het nie. Van Bethelsdorp sê hulle dat ‘luiheid en ledigheid en derhalwe morsigheid en smerigheid daar opgroei tot perfeksie”. Beelaerts van Blokland het verklaar dat die beskuldigdes hul mense goed behandel het. Afrikaners het die swarte ommegang as ‘n gruwelike onreg ervaar. Hul goeie naam is wel tydelik in ere herstel, maar hul belastering is gou hervat.”

Zille meen dat Britse liberalisme soos ‘n goue draad deur ons geskiedenis loop. Maar so ook die belastering wat daarmee gepaardgaan! Die leidster van die DA is nes dr. John Phillip ‘n nuwe aankomeling in die land, synde die dogter van Duitse immigrante maar wat hier Engels grootgeword het. Tans is sy, nes haar berugte voorganger uit die 1820s en 1830s, besig om ons inheemse Afrikaners te belaster met bewerings dat ons ‘n klomp bose rassiste is wat ‘n “misdaad teen die mensdom” gepleeg het.

Noudat die Afrikaner van alle mag en invloed gestroop is, is ons vyande besig om die skroewe aan te draai. Steven Friedman en Paul Berkowitz meen dat die regering sy dienslewering moet verbeter, maar dat “apartheid” – en daarom Afrikaners – vir swart armoede verantwoordelik is. “Apartheid was very good at destroying wealth and entrenching poverty,” sê Berkowitz.

Om Afrikaners te belaster en vir alles te blameer wat in Suid-Afrika verkeerd loop, ook onder die ANC-bewind, het al gewoonte geword. Ons is die sondebokke. In die Tsjeggies-Duitse skrywer Franz Kafka se roman Die verhoor, word ‘n man, Josef K, van ‘n misdaad aangekla. Hy weet egter nie wat die klag is nie en kan hom nêrens daarteen verweer nie.

Deur die geskiedenis het die belastering van volkere of godsdienstige groepe ‘n vername rol gespeel. Een van die maniere waarop die Katolieke Kerk haat en nyd jeens ons Hugenote-voorouers in Frankryk aangehits het, was deur verguising en valse beskuldigings. Hoe verder ons van die historiese werklikheid van die NP se bewind tussen 1948 en 1994 staan, hoe grotesker raak die voorstellings daarvan. Daar is reeds die Apartheidsmuseum in Johannesburg, wat deur Abe en Solly Krok reg langs Gold Reef City gebou is, waar toeriste van regoor die wêreld besoek aflê. Die skatryk Krok-tweeling, waarvan een intussen oorlede is, het hul fortuin uit karsinogeniese bleikmiddels gemaak waarmee veral swart vroue poog om hul velle ligter te maak. Besoekers aan die Apartheidsmuseum word subtiel gebreinspoel om te dink dat apartheid eintlik ‘n vorm van volksmoord was. ‘n Video waarin dr. Verwoerd onskuldig die Engelse sinsnede, “I believe in final solutions”, gebruik, word oor en oor herhaal om die parallel met die Nazi’s se Endösung vir die Jodeprobleem in Duitsland te skep.

Tydens ‘n konferensie enkele jare gelede by die SA Menseregtekommissie se kantore in Johannesburg, het ‘n Indiërvrou wat blykbaar ‘n professor by Wits is, op my geskree: “Apartheid het miljoene mense doodgemaak!” Wat is volgende? Terwyl FW de Klerk en die res van die voormalige NP-regering hul leierskapsrol geabdikeer het, is die veld oop om eintlik enige oordrywing of selfs verdigsel aan Afrikaners toe te skryf. Reeds in die WVK-verslag het Tutu en Boraine bedenklike parallelle tussen die nazisme en apartheid getref. Gaan ons binnekort lees van die “apartheid holocaust”? Gaan toekomstige geslagte Afrikaners aantygings van ‘n volksmoord op swartmense moet weerlê terwyl hul vyande al die argiewe en bewysstukke beheer?

Dit kan selfs gebeur dat ons vyande sulke bewyse van ‘n “apartheid holocaust” in die argiewe “plant”! Briewe tussen NP-ministers wat lankal reeds dood is, kan vervals word om die indruk te skep dat Afrikaners inderdaad ‘n volksmoord op swartmense uitgevoer het. Vreemder dinge het al in die politiek en in die geskiedenis gebeur. Só byvoorbeeld was die wêreld vyftig jaar lank salig onder die indruk dat die Duiters tydens die tweede wêreldoorlog derduisende Poolse nasionaliste en offisiere in die Katyn-woud laat doodmaak het. Eers in die negentigerjare het mnr. Boris Jeltsin met die waarheid vorendag gekom deur die Russiese argiewe oop te maak en te onthul dat dit maar een van Josef Stalin en die gevreesde Beria se vele volksmoorde was.

Daar is een ding wat erger is as om onskuldig van moord aangekla te word en in hegtenis geneem te word en dit is om nié in hegtenis geneem te word nie! Dit is laster in sy suiwerste vorm, om ‘n veldtog teen iemand te voer deur hom van moord te beskuldig, sonder dat hy ooit geleentheid kry om sy onskuld in die hof te bewys.

Dit is egter presies wat tans aan die gang is. Daar gaan nie ‘n dag verby dat politici van die DA, die ANC en sogenaamde politieke kommentators nie die toenemende enormiteit van die “apartheidsmisdaad” aan die groot klok hang nie. Soos ek vandeesweek aan Berkowitz geskryf het, is “apartheid” eintlik ‘n metoniem vir Afrikaners. Agter die gewraakte begrip “apartheid” staan Afrikaners, die “daders” wat konstant sal moet boet en wie se regte daarom na willekeur vertrap mag word.

Dis waarom ek vandag die handskoen teenoor al ons vyande neergooi en sê: gun ons ons verhoor! Kla ons onverwyld van oorlogsmisdade of die “misdaad teen die mensdom” aan dat ons die feite oor Afrikanerregering tussen 1948 en 1994, gebreke en al, voor die howe kan lê. Die meeste van die NP-ministers en staatsamptenare lewe nog. Kla hulle aan, mev. Zille, mnr. Solly Krok, mnr. Alex Boraine, mnr. Desmond Tutu en elke ander persoon wat glo dat Afrikaners iewers in die verlede ‘n volksmoord op swartmense gepleeg het.

Kom arresteer my sommer eerste. Al het ek destyds bloedweinig met apartheid te make gehad, sal ek saam met die res van ons volk staan. Ons is oorwin, nie net deur Umkhonto we Sizwe nie, maar ook deur die Progressiewe Party wat ons vanuit Houghton en Seepunt verower het. As ons oorlogskuld vir ons sogenaamde “misdaad teen die mensdom” te betaal het, laat dit ons opgelê word.

Dit is beter om daardie oorlogskuld nóú te betaal as om vir ewig in die toekoms daaraan herinner te word. Trek sommer ook die triljoene rande se bates wat in 1994 by ons afgevat is daarvan af. As daar nog iets oorbly, sal ons met graagte die rekening vereffen, Calviniste wat ons is.

Maar eers eis ons om verhoor te word. Gee ons ons Nürnberg-verhoor dat ons die getuienis van wat ons werklik in dié land vir veertig jaar gedoen het, kan voorlê.

Anders gaan ons nog vir geslagte lank met groter wordende beskuldigings van ‘n “apartheid holocaust” moet saamleef en gaan ons kinders en ons kleinkinders en selfs agterkleinkinders die smet moet verduur.

Ons kán en móét Zuma nie teëgaan nie

Hoe lyk ons toekoms onder Jacob Zuma en behoort Afrikaners regeringsverandering na te streef? Dié vraag het Donderdag ná ‘n lang vergadering hier in Johannesburg skielik opgeduik en indringende debat ontketen.

Die geleentheid was een van die gereelde byeenkomste van die Afrikaner- Strategiese Komitee, kortweg SK. Die komitee is in September 2011 gestig en het aanvanklik uit slegs 5 mense bestaan, maar is sedertdien na die huidige 20 lede uitgebrei. Saam verteenwoordig ons 69 Afrikanerorganisasies en ‘n mens kan dit as ‘n soort Afrikanerraad- of -kabinet-in-wording beskou. Met die ineenstorting van Afrikanerstrukture sedert 1994 is daar sedertdien geen oorkoepelende liggaam wat met die Afrikaner se probleme en toekoms in Suid-Afrika gemoeid is nie.

Uiteraard doen elke Afrikaanse organisasie wat hy kan om die verval en agteruitgang van ons volk te stuit, maar dis dringend noodsaaklik dat al ons pogings gekoördineer word en dat daar gereelde kommunikasie en gesprek tussen Afrikanerleiers plaasvind. Vandaar dus die bestaan van die SK wat oor alle politieke en gosdienstige verdelings uit die verlede onder Afrikaners tot stand gekom het. Toenemend heers daar konsensus onder ons mense oor vele kwessies en ‘n breë strategie is oor die afgelope twee jaar uitgehamer. Ek hoop dat ons binnekort ook beleidstukke kan opstel wat ons met alle Afrikaners, asook die buiteland, ambassades en die ANC-bewind self, kan deel.

Hoe verder ons van 1994 af staan, hoe duideliker raak dit dat mnr. F.W. de Klerk heeltemal ‘n mislukking van die onderhandelings gemaak het. Ná Vrydag se persverklaring deur die F.W.-de-Klerk-stigting, het ek gister die volgende vrae aan mnr. De Klerk gestuur en hoop dat hy hulle vir ons sal beantwoord:

Van die lesers reageer op u jongste verklaring deur te sê dat die 1992-referendumvraag “dubbelsinnig” was en dat hulle daarom om die bos gelei is oor die plan om uiteindelik alle politieke en militêre mag aan die ANC binne ‘n eenheidstaat oor te dra. Volgens u, was die referendumvraag dubbelsinnig?
Het u voorsien dat die ANC met sy oorname van die weermag ook die kommando’s sou afskaf en daarmee die plattelandse gebiede en boere weerloos teen misdadigers sou laat?
In amptelike korrespondensie tussen mev. Thatcher en mnr. P.W. Botha wat onlangs deur die Britse argiewe vrygestel is, blyk dit dat Brittanje destyds die oorname van mnr. Mugabe in Zimbabwe as negatief ervaar het. Moes die oorname van radikale regerings in sowel Zimbabwe as die twee Portugese kolonies u nie tot versigtigheid gemaan het dat Suid-Afrika dieselfde pad kon loop nie?
U is reeds deur die Britse media aangeval toe u tydens u onderhoud met Christiane Amanpour verklaar het dat die begrip van selfbeskikking as sodanig soos dit deur die NP-regering voorgestaan is, nie “moreel aanstootlik was” nie. Onlangs het die Londense Guardian ook geskryf dat baie min swartmense ooit voor 1994 universiteitsopleiding ontvang het. Hoe voel u oor wanvoorstellings van Afrikaners en die SA verlede in die Britse media?
Is daar steeds ‘n 1994-skikking of was die grondwet maar ‘n “sonsondergangklousule” soos mnr. Joe Slovo dit genoem het en kan die ANC tans min of meer die land na goeddunke inrig, selfs radikale sosialisme as dit moet?
‘n Meerderheid gewone Afrikaners beskuldig u vandag daarvan dat u destyds dislojaal teenoor u eie mense en u eie kiesers opgetree het. Hoe voel u oor sulke beskuldigings?
Wat staan Afrikaners tans te doen? Moet hulle vir lief neem met etniese oorheersing, daarteen protesteer of op ‘n volkstaat begin aandring? Of dalk emigreer na ander Statebondslande?
Is daar enige selfkritiek wat u kan uitspreek? Het u tydens die onderhandelinge van destyds foute begaan, te maklik op sekere punte toegegee of is u steeds baie tevrede met die uitkoms?
Stem Suid-Afrika vandag ooreen met hoe die NP die toekoms onder ‘n swart meerderheidsregering voorgestel het of meer met die sombere voorspellings van die NP-kritici van destyds?

Blykbaar is mnr. De Klerk tans in die buiteland en tot dusver het ons slegs ‘n ontvangserkenning ontvang.

Terwyl F.W. de Klerk kennelik “te min, te laat” probeer doen om die ANC-stoomroller te stuit, ervaar die meeste gewone Afrikaners sy huidige rol glad nie as positief nie. Trouens, op sosiale media het daar gister en eergister woede losgebars en die meerderheid van ons mense vaar teen mnr. De Klerk uit omdat hy die land “op ‘n silwer skinkbord weggegee het”.

Soos Donderdag se debat oor ons toekoms by die SK, is dit die punt waarby ons moet begin: Die land is weggegee en ons is van alle mag en die meeste van ons instellings gestroop. Terloops, een van my voorstelle is dat ons dringend die verdere aftakeling en verengelsing van Afrikaanse staatskole moet stuit en tot my groot vreugde het die SK dit ‘n prioriteit gemaak. As alle Afrikaanse organisasies net kan saamwerk om ons skole te red, sal ons vir die eerste keer sedert 1994 ‘n klein oorwinninkie behaal. Of selfs: ‘n groot oorwinning. Want die probleem is dat ons ons oor die afgelope twintig jaar op feitlik geen gebied kon laat geld nie.

Dit bring my egter by die eintlike punt wat ek hier wil stel: Vanweë die skerp kritiek wat daar tans teen mnr. Jacob Zuma in die Engelse pers (waarby ek Fleet Street of die pers in die Moederland insluit) uitgespreek word, is daar ‘n algemene stemming téén Zuma onder Afrikaners aan’t oplaai. Omdat die Nasperskoerante soos Beeld en Rapport gewoonlik die Britse pers volg, is dieselfde soort veldtog teen Zuma in die hoofstroom- Afrikaanse media aan die gang.

Aanvanklik by Donderdag se SK-vergadering was daar ook ‘n reaksie van: Afrikaners moet deel wees van die anti-Zuma-front wat tans besig is om te ontstaan, waaronder die DA, die Engelse pers, selfs die groot maatskappye. Binne die groter geostrategiese prentjie, is Brittanje en Amerika waarskynlik ook anti-Zuma, in reaksie op ons land se insluiting in die BRICS-groepering.

Van al die nie-Afrikaners wat Suid-Afrika nog ooit geregeer het, is Jacob Zuma ons seker die beste gesind. Hy het al in verskeie openbare verklarings ons status as inheemse blanke volk bevestig. Daar was die braaivleis met Afrikaners in Houghton, die ete by Libertas, die konferensie in die Sandtonse Hilton, ens. My persoonlike mening is dat, indien dit net van Zuma afgehang het, sou hy lankal ‘n rits toegewings aan Afrikaners gemaak het. Hy is egter ook die gevangene van sy eie party, wat sukkel met ‘n oorgeërfde linkse tradisie wat deur Engelse, Jode, Russe, Kubane, Swede en wie nog gevorm is. Daar is egter allerlei woelinge in die ANC aan die gang en ons kan maar net hoop dat die radikale elemente nie die oorhand kry nie.

By Donderdag se vergadering het ek my aanvanklik, soos die pas oorlede mev. Thatcher sou gesê het, “in ‘n minderheid van een” oor Zuma bevind. Namate die gesprek gevorder het, het die hele vergadering egter erken dat geen regeringsverandering in Suid-Afrika binne die volgende ses of sewe jaar moontlik is nie. Dis nou ongeag wat die Engelse pers kwytraak. Soos altyd, is hulle besig met propaganda, nie met ontleding nie. Hul voorspelling dat die ANC onder die woorde-aanslag in duie gaan stort soos die NP van destyds, is wensdenkery. Selfs al gebeur ‘n wonderwerk en ontvang ‘n alliansie van die DA, Mamphela Ramphele se Agang en COPE saam net-net ‘n meerderheid by die stembus in 2014, is die kanse maar skraal dat die ANC die Uniegebou sal ontruim.

As ons eerlik is, sal ons erken dat die huidige Suid-Afrika kwalik ‘n Westerse demokrasie is en dat verkiesings soos elders op die vasteland deels vir vertoon gehou word. Die ware magspel word elders beslis, in die onderhandelings tussen etniese groepe of selfs met brute mag soos ons nou in die Sentraal-Afrikaanse Republiek gesien het. Zimbabwe is ook ‘n leersame voorbeeld. In weerwil van ‘n histeriese Engelse pers, sowel hier as in Brittanje, het Robert Mugabe nog nie ‘n sentimeter beweeg nie.

Dus moet ons verstaan dat mnr. Jacob Zuma nog tot in 2019 gaan regeer. Meer nog, hy kan selfs as éminence grise, soortgelyk aan Mandela, vir ‘n tyd lank ná 2019 nog politieke invloed uitoefen. Lees gerus ook my brief wat Donderdag in Beeld verskyn het en elders op dié webwerf beskikbaar is.

Anders as mev. Zille en haar Kaapse Engelse wat hulle verbeel dat die son nog op die Britse Ryk skyn as hulle op die seiljagte van die Royal Yacht Club in Tafelbaai uitkyk, het ons Afrikaners geen illusies meer oor nie. Daarvoor het ons seker te veel Franse bloed en Franse vanne. Trouens, dis vir my verblydend om te sien dat die soort kinderkransdiskoers onder Afrikaners oor politiek besig is om te wyk voor die bytende, sarkastiese kommentaar wat ons die afgelope twee dae oor F.W. de Klerk gesien het. Ons volk begin nou dink en dis nooit ‘n maklike proses nie. Eers gryp ‘n mens na strooihalms en dan raak jy realisties.

Goddank die DA voer sy politiek in Engels, al stem Afrikaners in groot getalle vir die party. Daarom word die party nie as ‘n Afrikanerparty gesien nie en bederf dit nie ons verhouding met mnr. Zuma nie.

Ek hou nog altyd vol dat die Afrikaner se stryd nie teen die ANC is nie, maar in eie geledere. Daar is Afrikaners wat reeds só Engels geword het dat hulle geen sin meer sien in ons voortgesette bestaan as ‘n afsonderlike groep in die land nie. Hulle is “Suid-Afrikaners” soos al die ander en Afrikaans ‘n blote toevalligheid of oorblyfsel wat ons met die bruines deel. Dan kry mens die “soewereine individue” wat sy en sy gesin se heil bo alles stel en ewe maklik Australië toe sal emigreer indien dinge hier moeilik raak. Vir die Afrikanernasie voel die soewereine individu net mooi niks; dit kan hom ook nie skeel of sy kind uiteindelik Die Stem of die Australiese volkslied sing nie.

Die oomblik wat Afrikaners hul identiteitskrisis en lamheid oorkom het, sal ‘n see van moontlikhede voor ons uitgestrek lê. Dan sal ons georganiseerd onder behoorlike leierskap staan wat namens ons met mnr. Jacob Zuma kan gaan onderhandel. Lank voor daardie tyd sal ons reeds ‘n ekonomiese en politieke invloed in die land begin uitoefen wat ons mense weer sal ophef en welvarend sal maak. Afrikaans sal op skool en akademies weer sterk staan, want ons gaan die onderduimse Engelse en Indiërs wat in die skadu van ANC-mag ons instellings verengels, lóóp!

Die middele om Zuma teen te gaan, bestaan egter nie. In ‘n klein gedeelte van Natal bly daar meer stemgeregtigde Zoeloes as al die Afrikaners in die land saam. Testosteroondrome van gewapende opstand sal telkens op een of ander vernederende hofsaak en tronkstraf stuit.

Die ANC is hiperbewus van die media se vyandigheid jeens hom. Volgens ‘n rubriekskrywer van die Daily Maverick het die regering reeds planne om die media in die bek te ruk. Dan verval Helen Zille en die DA se magtigste wapen. In elk geval lees Zuma se ondersteuners nie koerante of webwerwe nie, dus beïnvloed die media slegs die elite wat in elk geval DA stem.

Zille belowe ons ‘n Bloedrivier in 2014 by die stembus. Dit mag egter ‘n tweede Slag van Insandlwana raak, wat finaal die Quijotiese magsvertoon van Suid-Afrikaanse Engelse aan die kaak mag stel.

Ons moet ons situasie in die oë kyk en met ons magteloosheid vir lief neem.

Maar soos die Palestynse ambassadeur op ‘n slag aan ‘n groepie Afrikaners in Pretoria-Oos op sy gebroke Engels gesê het: “You have no power. But you have your beautiful minds!”

Onder “beautiful minds” het hy ons graad van opleiding en insig verstaan. Met die nodige insig in die ingewikkelde Suid-Afrikaanse politieke situasie, kan ons weer ons eie heil en toekoms bepaal.

Al is ons tans net ‘n pion op die skaakbord, lewe ons nog steeds. En pionne het ook al ‘n skaakspel gewen, dít weet ons almal. Eers moet ons dóér aan die ander kant van die bord kom.

Hoewel die ANC vir ons te sterk is, kan ons intussen in die skadu van die magtige Zuma teen ‘n paar van ons tradisionele vyande boks, soos die liberale Engelse en Verraaierkaners. En dit moenie skaduboks wees nie.

Die geheime oorlog teen geloof

Daar is deesdae min mense wat sal twyfel dat daar op allerlei fronte ‘n oorlog gevoer word teen elke vorm van identiteit en kultuur, veral as jy toevallig wit en Protestants is. Dit geld vir sowel Afrikaners as Amerikaners, die twee volke wat tradisioneel die meeste haat en hoon vanuit links te verduur moet kry. En vanuit die linkse wêreldbeeld beskou is daar ‘n goeie rede waarom dit so is. Die rede is as volg: Die drie belangrikste steunpilare van enige beskawing is sy geloof, sy politiek en sy ekonomie.

Die afgelope twintig jaar het ons duidelik gesien hoe politiek en ekonomie deur linkse invloede volledig van binneuit vernietig is en Suid-Afrika in ‘n staat van bandeloosheid en rigtingloosheid gewerp het. Egter, die kommuniste se belangrikste teiken is juis daardie pilaar waar min oor gepraat word, naamlik geloof. Omdat ‘n geloof se invloed eerder subtiel as direk is, is mense nie altyd bewus oor die uitwerkinge daarvan nie, en ook nie oor die skade wat kan ontstaat sodra dit in verval beland nie. Gelukkig kan ons vertrou op ‘n paar skerp ontleders wat ‘n goeie insig gehad het in hierdie sake.

As daar twee groot suksesverhale was in die moderne geskiedenis, was dit eerstens die ontstaan van die nasiestaat en tweedens die opkoms van die Protestantse Werksetiek gewees. Hierdie drywende kragte het die Westerse beskawing tot nuwe hoogtes gestuur en het – baie belangrik – ons herinner dat as jy werklik groot hoogtes vir jouself en jou naaste wil bereik, moet dit van binneuit kom. Die Protestantse tydsgees soos in Suid-Afrika en in die Verenigde State toegepas was, het mense enersyds saamgebind, maar desondanks genoeg ruimte gegee vir persoonlike ontwikkeling. Selfs die ateïs Abraham Maslow was meegesleep in die gees hiervan en sy gevleuelde woorde was: “Wat ‘n mens kan wees móét hy wees”. Die gelowige Hendrik Verwoerd aan die ander kant het ook gestel dat geen volk groter hoogtes vir homself kan bereik deur op die lyk van ‘n ander volk te trap nie. Hiermee wou Verwoerd ons herinner dat die ware krag om vooruit te gaan binne in ons lê. Die Boheems-Oostenrykse digter Reiner Maria Rilke het ons dieselfde les geleer in sy bekende Briewe aan ‘n jong digter dat jy moet jouself nie met ander vergelyk nie, maar fokus op die krag binne jouself. (kliek hier om Dennis Hopper se uitstekende voorlesing van Rilke te sien).

Dit is om hierdie rede waarom die Weste vooruitgang gemaak het…en om hierdie rede waarom die Kommuniste en hul meelopers ‘n fundamentele haat teenoor die Weste koester. Sodra mense vanuit hulself en die hoogste voorskrifte van moraliteit begin leef, maak hulle die politieke klas van intellektuele oorbodig. Hierdie volke laat hulself nie meesleep in die menings van ander nie. As jy jouself op geestelike vlak kan bevry en die hoogste binne jouself en daarbuite opsoek, is jy op die verste punt verwyder van slawerny.

In groot teenstelling tot wat links jarelank aan ons opdis, het Suid-Afrika en die Verenigde State hulself nie imperialisties verryk op ander nie, maar vanuit hulself die kennis en vaardighede benut en hulself op hul eie stoom verryk, en hulle hoop ook dat omliggende buurvolke dieselfde sal doen. Vandaar die ontwikkeling in die tuislande destyds, en die feit dat Amerikaanse inboorlinge deesdae meer sosiale en mediese voorregte geniet as wit Amerikaners.

Dit is juis die opkoms van diverse vorme van hedendaagse “kuns” en “kultuur” vanuit linkse strominge wat afbreuk doen aan hierdie hoër besef. ‘n Religieuse ingesteldheid het die ekstra voordeel dat dit die mens fyner stem, en maak van ‘n stapel bakstene en grond ‘n katedraal so majestieus soos die Segrada Familia of die Notre Dame. Kyk ook na Michelangelo, El Greco en ander om te sien hoe geloof aanleiding gegee het tot ‘n hoër spirituele besef.

As ‘n mens daarenteen kyk wat deesdae in die Guggenheim kunsgallery uitgestal word, naamlik ‘n ry bakstene op mekaar gestapel, ‘n leë kamer met ‘n lig wat voortdurend aan en uit flikker, of ‘n onopgemaakte bed, begin ‘n mens kopkrap of hier nou sprake is van ‘n dieper belewenis of dat banaliteit self opgehef is tot kuns. Dit is geen kuns nie, maar antikuns. Dit het as doel om die fyner ontwikkeling van hoër beskawings juis te ondermyn en af te breek. Dit is kulturele vandalisme.

Dit is ook die rede waarom die Russiese president Poetin so heftig kapsie gemaak het teen die punkgroep Pussy Riot met hul gespring en geskree in ‘n Russies Ortodokse kerk. In die Weste is ons onder die indruk dat ons hier te make het met gewone kattekwaad van hierdie jong talentlose dames en dat Poetin buitensporig hard opgetree het. In werklikheid is dit geen gewone kattekwaad nie. Daar is ‘n hele subkultuur in Rusland van sulke figure wat hulself graag “kunstenaar” noem, maar die enigste wat hulle kan vermag is om lawaai te maak en Rusland se ryk en tragiese erfenis uit te lag en te bespot, en Poetin het genoeg gehad daarvan. Rusland het nog baie onverwerkte leed en trauma as gevolg van kommunisme, en dit gaan nog generasies duur om te herstel. Die beste manier om weer te herrys is juis om mense te stuur in die rigting van daardie land se hoër beskawingsvorme. Van alle lande weet Rusland presies hoe gevaarlik dit is om van jou kernwaardes vervreem te word, en in die Weste begin ons dit ook nou langsamerhand te besef. Ons moet ook nie vergeet nie dat nog minder as ‘n honderd jaar gelede het Lenin 66 miljoen Christene uitgehonger en vermoor. Geen verantwoordelike staatshoof sal sulke vorme van minagting en vandalisme goedkeur nie.

‘n Ander interessante gegewe waaroor die esoteriese skrywer Jonathan Black melding gemaak het in sy publikasie The Secret History of the World, is dat ondanks die feit dat die vormgewers van kommunisme soos Weishaupt, Marx, Engels, Lenin, Trotski en ander hulself as ateïste voorgegee het, is die werklikheid dat hulle ‘n obsessie gehad het met die okkulte. Lenin het blykbaar geglo dat daar ‘n oorlog in die hemel was waarvan die goeies voorlopig die stryd gewen het, maar die beslissende stryd sou nog op aarde gevoer moet word. Lenin het geglo dat hy letterlik ‘n oorlog teen God gevoer het.

In ‘n min of meer soortgelyke trant het die New Yorkse Rabbi Marvin Antelman in To Eliminate the Opiate geskryf dat die doel van die Sabbateaanse Frankiese Jode – die stam van waaruit kommunisme ontstaan het – is om alle vorme van georganiseerde geloof te vernietig. Waar die gelowige Jode glo dat die Verlosser sal kom sodra al die Jode vroom is, glo die Sabbateaanse Frankiste dat die Verlosser slegs na vore sal tree sodra alle gelowe vernietig is. Interessant genoeg is die Sabbateane juis die mees vyandig teenoor die Joodse geloof, en bied ‘n verklaring waarom kommuniste so fel teen Sionisme gekant is, terwyl hulle self heimlik agter die ontstaan van Sionisme gesit het. Dit is ‘n uiting van ‘n stamoorlog teen die gelowige Jode. Daarbenewens glo hulle dat as die Joodse geloof eenmaal vernietig is sal sy twee dogtergelowe, Christendom en Islam, vanself instort omdat hulle geen spirituele “impuls” meer het nie, wat die Sabbateane nog ‘n verdere rede gee om die Jodendom te teiken.

Die “wapen” wat deur links ingesit word om die mensdom tot ‘n staat van slawerny te reduseer is juis om mense se aandag na buite te rig in plaas van na binne. Kommunisme, soos wat Churchill beskryf het is ‘n sisteem van onmoontlike gelykheid, gestremde ontwikkeling en jaloerse kwaadwilligheid. Dit ontken die groeipotensiaal binne die mens self en reduseer die mensdom tot kuddediere wat maklik vatbaar is vir propaganda. Dit verklaar ook waarom kommunisme teen indiwidualisme gekant is. Op hierdie manier bly hulle baas en kan hulle die “dom gepeupel” makliker in toom hou.

Soos Carl Jung gestel het: “Wie na buite kyk droom. Wie na binne kyk ontwaak”.

Dit moet eintlik die leuse wees van ons tyd.

Pasop vir Amerikaanse destabilisering van Suid-Afrika!

Telkens as ek die hoofstroom- liberale webwerwe op my rekenaarskerm oopmaak, moet ek eers my lagbuie tot bedaring bring voor ek verder kan lees. Dieselfde koerante en joernaliste wat tot enkele maande gelede nog “ons wonderlike demokrasie” met “die beste grondwet ter wêreld” besing het, is tans besig om die ANC-bewind fel te kritiseer. Die 13 soldate wat in die Sentraal-Afrikaanse Republiek omgekom het, is die jongste voorwendsel om president Jacob Zuma so sleg te sê dat die see hom nie kan afwas nie.

Ek wil vra: maar is dit nie julle alwetende mediamense wat so graag wou gehad het die ANC moet Suid-Afrika regeer nie? Wat het geword van al die lofsange aan Madiba, transformasie, versoening, grondhervorming en ander grondslae van liberale sikofansie in dié land?

Dis seker erg dat dertien SA soldate weens ‘n gebrek aan ammunisie in die SAR moes sterf. Maar dis vir my erger dat tienduisende plaas- en stadsmoorde al gepleeg is en geen dooieboomnuusorgaan soos Rapport of Beeld het al ooit geskryf nie: “Dis ‘n krisis. Só kan dit nie aangaan nie!”

Wat is nou eintlik aan die gang met “die media” soos hulle genoem word? Hoe op aarde het dit gebeur dat hulle al weer ‘n regsomkeer gemaak het, “sonder om ‘n paradepas te mis”, soos Breyten Breytenbach dit eenkeer gestel het?

Eens is regering deur die ANC en veral die halfgod Mandela as die wonderkuur vir al Suid-Afrika se etniese en politieke probleme beskou. Nou wil dit lyk asof ons twintig jaar van transformasie in trurat moet gooi, van Zuma en sy Zoeloe-magsbasis moet ontslae raak en ‘n ander regering kry. Wie sal daardie regering wees? wonder ek so by my selwers? Mev. Zille en haar ondersteuners onder die minderheidsgroepe?

Die DA wat die ANC kort-kort as “immoreel” en “korrup” tipeer, laat my insgelyks glimlag. In Midvaal het die DA ook korrupsie gepleeg en in Kaapstad is “pienk” sekstoerisme bevorder, wat tot ‘n toename in kinderprostitusie in die Moederstad gelei het. Is Kaapstad regtig ‘n meer morele plek as Nkandla?

Op PRAAG skryf ons al maande en jare oor die geostrategiese herskikking in die wêreld, asook die nuwe “stormloop na Afrika” deur die groot moondhede soos China, die VSA, Frankryk en Rusland. Soos almal weet, gaan dit om grondstowwe soos goud, diamante en veral olie. My vrou Karin het reeds ‘n spioenasieverhaal, Duiwelsasem, oor die stryd in die Meregebied naby die SAR geskryf, wat einde verlede jaar gepubliseer is. By PRAAG is ons hiperbewus van die stormloop na Afrika en hoe Afrikaners uiteindelik daarby betrek gaan word, hetsy willekeurig, hetsy onwillekeurig.

Die groot stryd is egter tussen China en die VSA. As lid van BRICS, bevind Suid-Afrika hom reeds in die China-kamp. Eintlik is dit ‘n ongelooflike geostrategiese verskuiwing wat plaasgevind het toe die ANC hom uit die omhelsing van Londen en Washington losgemaak en sy heil in Moskou en Beijing gaan soek het!

Soos ek al soveel kere gesê het, is die ANC ‘n maaksel van Groot Brittanje. Dis waarom daar ‘n standbeeld vir Nelson Mandela langs die Westminster-parlementsgebou op hul Parlementsplein in Londen opgerig is. Ook die Swart Koukus in die VSA het ‘n sleutelrol in die opkoms en magsoorname van die ANC gespeel deur president Ronald Reagan se vetoreg in 1986 te laat ophef en sodoende sanksies teen die destydse Afrikanerregering van Suid-Afrika ingestel te kry.

Veral onder Mandela, maar ook daarna, het die ANC streng in die Anglo-Amerikaanse invloedsfeer verkeer. Feitlik onmiddellik ná 1994 het ons insgelyks weer ‘n Statebondland geword en Mbeki het saam met die Britse koningin in ‘n oop koets deur Londen se strate gery.

Dat ons nou onder Zuma ‘n BRICS-land geword het, is op sy minste merkwaardig. Net soos Brittanje en Amerika die Afrikanerregering van destyds, wat gedurende die hele twintigste eeu hul bondgenoot was, weggesmyt het om die ANC te omhels, wil dit voorkom asof die ANC nou op sy beurt opsy gestoot is! Net soos Libië, Egipte, Sirië, noem maar op. Die Anglo-Amerikaanse Ryk verander maklik van bondgenote; eendag is jy nog ‘n vriend, en die volgende dag steun hulle die rebelle in jou land en stuur hul spesmagte om jou bewind omver te werp.

Dink ook hieraan, liewe leser. Die meeste Amerikaanse toeriste wat die land binnekom – of hulle nou blank, swart of van gemengde afkoms is – gaan besoek die Hector-Peterson-monument in Soweto of die plek waar die Freedom Charter aangeneem is, Kliptown. Dit strook met hul siening van Suid-Afrika, as ‘n rassestryd tussen swart en wit, soortgelyk aan hul burgerregtebeweging, wat op die triomf van swart uitgeloop het. Amerika se swart president, Barack Obama, word allerweë met sowel Martin Luther King as Nelson Mandela vergelyk.

Miskien weet u reeds waarheen die meeste Chinese toeriste in Suid-Afrika gaan? Na die Voortrekkermonument! Net gister tydens die viering van Stigtingsdag by die Voortrekkermonument loop ek ‘n toeristegids raak, ‘n vrou wat gewoonlik Duitssprekende toeriste vanuit Duitsland, Switserland en Oostenryk by die monument vergesel.

“Is daar nog heelwat Chinese wat die monument besoek?” vra ek haar.

Haar blou oë rek groot. “Hordes!” roep sy uit. “Elke dag hou hier ‘n stroom toerbusse stil. Dan klim skares Chinese uit. Hulle het hul eie toergidse wat hulle rondneem en in Mandaryns oor die monument uitwei.”

Die hoeveelheid Chinese wat die Voortrekkermonument besoek oortref die aantal Afrikanerbesoekers by verre. Wat sien die Chinese in die Voortrekkermonument raak? wonder ek. Vir seker gaan ek dit navors en moontlik een of ander tyd daaroor berig.

Suid-Afrika het radikaal verander. Maar so ook die wêreld. Binnekort gaan China oor ‘n groter ekonomie as dié van die VSA beskik. China is ‘n handelsland wat sy produkte aan almal wil verkoop. Amerika, aan die ander kant, is ‘n hegemoon wat die wêreld militêr en ideologies wil oorheers. Hy destabiliseer en vernietig kleiner lande, veral in die Midde-Ooste. Libië, Egipte, Sirië, Irak en Afganistan sal moontlik nooit van Amerikaanse politieke en militêre inmenging herstel nie.

Wee die dag as Amerika sy vliegdekskepe na ons land stuur om hier te lande ‘n “regimeverandering” te bewerkstellig! As ek so na ons histeriese media luister en sien hoe Rapport, Beeld, Business Day, die Mail & Guardian, die Sunday Times en die res ‘n intense propagandaveldtog teen die Zuma-ANC voer, dan wonder ek: Wat presies wil hulle hê? Die gedagte dat Helen Botoxilla vir die charismatiese Zuma by die stembus gaan kafdraf, is gewoon vergesog. Die LGBT-gemeenskap van Kaapstad is groot, maar daar is meer as tien miljoen Zoeloes wat sal aanhou om Zuma getrou te ondersteun.

En as die stembusopsie nie werk nie, wat dan? ‘n Sluipmoord op Zuma soos destyds op Verwoerd? Toe die presidensiële vliegtuig in Rwanda in 1994 afgeskiet is, het ‘n volksmoord daar uitgebreek. ‘n Multietniese samelewing soos dié van Suid-Afrika verkeer maar altyd op ‘n mespunt, met gevoelens wat na weerskante toe hoog kan loop.

Kragdadige Anglo-Amerikaanse inmenging in Suid-Afrika kan maklik op burgeroorlog uitloop, soos in soveel ander lande. En watter model kan Amerika ons bied? Slegs multikulturalisme wat geensins rassekonflik besweer nie, maar dit eerder aanblaas. Lees hierdie artikel vir insig oor die vrese van blanke Amerikaners wat tot 1960 ‘n meerderheid van 90% in hul land geniet het, maar wat tans ‘n ongekende demografiese afgang en toenemende diskriminasie en geweld beleef.

Soos voor die tweede wêreldoorlog, sal Afrikaners moet kies: óf Engeland óf Duitsland. Smuts was ‘n groot bewonderaar van die Duitsers maar het ter wille van realpolitik die kant van Engeland gekies. Vele Afrikaners het hom egter nie hierin gevolg nie, wat tot groot verdeeldheid onder ons mense gelei het.

Smuts het ook gesê dat “die lot van Suid-Afrika altyd buite die land se grense beslis sal word”. Dit is al oor en oor bewys. Die ANC het feitlik sonder enige bewese steunbasis in Suid-Afrika self die land in 1994 verower, bloot vanweë grootskaalse buitelandse steun.

Die afgelope week se gebeure toe ‘n skermutseling in die Sentraal-Afrikaanse Republiek plaasgevind het, verteenwoordig ‘n baie kort hoofstuk in ‘n veel groter verhaal. Dit is die geopolitieke wedstryd tussen China en die Anglo-Amerikaanse Ryk in Afrika wat van nou af aan sal woed.

Waar staan ons Afrikaners in dié konflik? By die mense wat Soweto besoek of dié wat die Voortrekkermonument aandoen? Anders as Amerika, is China ‘n land met ‘n baie ou geskiedenis wat nie aan sy eie identiteit twyfel nie. Die president is ‘n Chinees, met ‘n Chinese vrou wat blykbaar oulike Mandarynse liedjies sing. Hy is nie ‘n halwe Keniaan met ‘n Arabiese voornaam wie se geboortesertifikaat uit Hawai in sy eie land omstrede is nie.

Ek het nêrens nog gehoor dat Chinese kritiek lewer op die taal of identiteit van Afrikaners, soos die Amerikaners en Britte maak, nie. Chinese is versigtig, diplomaties. Hulle wil ons nie verander om soos hulle te word, hulle taal te praat en hulle onsinnige multikulturele idees aan te hang nie.

Dít alles laat my dink dat Afrikaners ten eerste in hul eie belang moet optree en versigtig die nuwe gegewe in Afrika en in die wêreld moet opweeg. Dalk bied China en BRICS ons veel meer as die Anglo-Amerikaanse Ryk aan wie ons vir so lank lojaal was, maar wat ons soveel kere reeds in die rug gesteek het.

En Zuma? Toegegee, daar is baie dinge in Suid-Afrika wat verkeerd loop. Maar ons kan nie alles sonder meer aan die ANC toeskryf nie. Myns insiens het blanke Engelse en die Afrikanerverraaiers – ons kan hulle gerus “Verraaierkaners” doop – sedert 1994 veel meer gedoen om ons volk te benadeel as die ANC self. Wie het ons Afrikaanse skole begin aanval? Meesal wit Engelse of Indiërs in die provinsiale onderwysdepartemente. Die eerste skoot in die hof teen Afrikaanse skole was daardie aaklige ou Sap-regter Johan Kriegler se absurde uitspraak in Johannesburg dat swart kinders in die taal van hul keuse by ‘n Afrikaanse skool onderrig behoort te ontvang, “selfs al is dit Yslands”. Yslands? Kriegler se kop het geraas. En wie het die Afrikaanse universiteite begin “transformeer” en verengels? Oorwegend Verraaierkaners wat sodoende ‘n geleentheid gesien het om bevordering te kry of om hul universiteite internasionaal as Anglo-Amerikaanse universiteite te posisioneer. Kovsies sou nou nog ‘n voortreflike Afrikaanse universiteit gewees het as Verraaierkaners op die raad nie besluit het om Jonathan Jansen daar in te voer nie.

Wat van grondhervorming? Weereens is dit Britse NRO’s en veral twee wit Engelse vrouens, Cheryl Walker en Ruth Hall, wat die meeste doen om Afrikanerboere van hul grond te beroof. Hulle beïnvloed die ANC téén Afrikaners, pleks van andersom.

Sedert Zuma as ANC-leier oorgeneem het, het hy die party geheel en al omvorm. Onder andere het hy van Malema ontslae geraak. Hy het Afrikaners in die openbaar erken as ‘n “inheemse wit stam van Afrika”.

Etnies het die ANC vir alle praktiese doeleindes ‘n Zoeloe-party geword. Ek verstout my om te sê dat die ANC vandag baie nader aan die Inkatha van die 1970s is as aan die soort kommunistiese terroristebeweging wat die Britse Arbeidersparty, die Anglikaanse Kerk, asook Swede, Noorweë en Nederland in ballingskap befonds het.

Destyds was Buthelezi een van ons getrouste bondgenote en ‘n groot voorstander van etniese federalisme, totdat Roelf Meyer, nog ‘n Verraaierkaner, hom met militêre geweld gedreig het indien Kwazulu sou probeer afstig. Soos die Amerikaners en Engelse, het ook ons Afrikaners ons bondgenote in die rug gesteek: Buthelezi, Ian Smith, Jonas Savimbi en baie ander.

Dis tyd dat ons die groter prentjie begin raaksien. Hier is ‘n paar opsies om te oorweeg:

Ons doen eenvoudig niks nie en besoek maar die winkelsentrums en kyk rugby. Om Gods water oor Gods akker te laat loop, is beter as om deur die media opgesweep te raak en saam met die Amerikaanse faksie, waaronder die DA, die Zuma-ANC te probeer ontsetel.
Ons hergroepeer as ‘n volk en begin iets doen aan ons veiligheid, die plattelandse munisipaliteite waar alles verval, asook ons ekonomiese situasie waar werkskepping vir Afrikaners prioriteit behoort te geniet. Soos die Jode, Grieke of Portugese, moet ons ‘n eie netwerk vorm en begin saamwerk.
As ons oor die moed en visie beskik, sluit ons as volk informele bondgenootskappe met die Zuma-ANC, asook Rusland en China binne die BRICS-verband. Ons vertaal Russiese en Afrikaanse boeke oor en weer, stuur ons skrywers en sangers Moskou en Beijing toe, en word volwaardig deel van die post-Amerikaanse wêreld wat besig is om tot stand te kom. Ons onderhandel met Zuma oor grond, onderwys, veiligheid, gesondheid en selfs buitelandse kulturele verhoudinge sodat ons so selfstandig as moontlik kan begin optree. Omdat daar steeds Afrikaners by die Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag betrokke is en Zuma van ons Afrikanerwapens (bv. die Rooivalk) gebruik maak, kan die versterking van die SANW een van die kwessies wees waaroor ons met Zuma kan onderhandel en waartoe Afrikanerkundigheid ‘n bydrae kan lewer.

Ten minste sal die soldate se ammnunisie dan nie sommer opraak nie.