Kategorie: Rubrieke

‘n Wêreld sonder grense

Toe ek ‘n ondergraadse student was, het ek in die anargisme as politieke filosofie belanggestel. Op daardie stadium was Suid-Afrika ‘n blanke republiek met streng reëls en is daar selfs morele voorskrifte oor naaktheid in tydskrifte en die taalgebruik van romanskrywers soos Etienne Leroux en John Miles toegepas.

Indien enigiemand twintig of dertig jaar gelede sou voorspel het dat die toepassing van reëls en wette in ons land teen die jaar 2009 eerder die uitsondering as die reël sou word, sou so ‘n persoon waarskynlik van waansin beskuldig gewees het. Nietemin het die land vandag in ‘n staat van kwasi-anargie verval en bendelede, dwelmhandelaars, korrupte politici en staatsamptenare, om van moordenaars en verkragters nie te vergeet nie, is grotendeels vry om te maak soos hulle wil.

Ons Afrikaners stam van Noord-Europese Protestante af. In Nederland, ons vernaamste stamland waarvandaan Jan van Riebeeck gekom het, bestaan ‘n kultuur van Calvinistiese orde wat sorg dat elke vierkante sentimeter van die land netjies en skoon daar uitsien. Die hele Nederland is sogenaamd “ruimtelik georden”, wat beteken dat elke moontlike menslike en ekonomiese aktiwiteit soos boerdery, nywerheidsproduksie, opvoeding, ontspanning, vervoer volgens vasgestelde reëls in vooraf bepaalde ruimtes plaasvind. ‘n Magdom regulasies beheer die omgewing, die veiligheid van werkers en ‘n aansienlike gedeelte van die bevolking is “ongeskik om te werk” verklaar weens geringe psigiese steurings, liggaamlike tamheid of chroniese maar behandelbare siektes en ontvang ruim toelaes van die staat.

In weerwil van ‘n liberale gees, is Nederland ‘n land waar alles begrens en afgebaken is, sowel ruimtelik as geestelik. In teenstelling met hierdie Westerse en Noord-Europese sin vir reëls en wette wat spontaan deur die bevolking nagevolg word sodat wetstoepassing byna nie nodig is nie, bevind die Afrikaner, die grootste Westerse volksgroep in Afrika, hom tans inderdaad in “‘n wêreld sonder grense”, wat ook die titel van ‘n bundel kortverhale deur Alexander Strachan is. Geweld, anargie, misdaad, korrupsie, het alledaagse verskynsels geword en soos meneer Kurtz in Joseph Conrad se Heart of Darkness kan ons ook die keuse uitoefen om self aan die geweld en wetteloosheid te begin deelneem.

Terwyl ons elke dag op tipiese Westerse – en blanke – wyse ons lot bekla omdat ons aan ‘n wêreld sonder reëls of met teenstrydige reëls blootgestel word, kan ons ook op ‘n ander manier daarna kyk. Anders as in Nederland, Duitsland of Switserland, kan die staat ons nie meer teen die sosiopate met hule messe, pistole en AK 47’s beskerm nie. Riool loop in die riviere, die paaie is vol gate en vir R800 kan jy ‘n “regte vals” ID-boekie op straat gaan koop wat deur amptenare binne die departement van binnelandse sake uitgereik word.

Gestel egter hierdie toestand van anargie en wetteloosheid wat ons as ‘n bedreiging sien, is eintlik ‘n potensiële bron van vryheid? As die staat in duie stort of misluk, soos in Zimbabwe, maar toenemend ook in Suid-Afrika, is dit werklik so ‘n groot ramp as wat ons geleer is om te dink?

Vir sowel die politieke anargis wat glo dat die mens vry van staatlike oorheersing behoort te lewe as die vryemarkekonoom soos Milton Friedman of Gary Becker is hierdie toestand van ‘n staat wat beheer oor sy burgers en sy grondgebied verloor eintlik ‘n positiewe ontwikkeling. Pleks van die kunsmatige vryheid van ‘n Nederland wat oor sy burgers soos kinders  van die spreekwoordelike “wieg tot die graf” waak, het ons die geleentheid om waarlik vry te wees. Ons kan amper soos Nietzsche se Übermensch volgens ons eie innerlike reëls handel, juis omdat die samelewing rondom ons die pad byster geraak het.

Die Britse romanskrywer William Golding het in sy boek Lord of the flies, wat wel in die sestigerjare in Afrikaans vertaal is as Ryk van die vlieë, aan ons ‘n allegorie van menslike degenerasie geskets wat plaasvind as ‘n groep seuns op ‘n verlate eiland van die normerende invloed van die staat en die samelewing ontneem word. Soos die groep seuns in Ryk van die vlieë, word ons insgelyks vandag blootgestel aan ‘n land waarin elke soort hartstog en misdadige impuls botvier.

As ons die vertroude reëls en wette van Romeins-Hollandse reg agterlaat, gaan ons noodwendig agteruitgaan en in barbarisme verval soos die kindersoldate van Charles Taylor se Liberië of die rebellegroepe van die Kongo wat hul teenstanders en veral pigmeë opeet?

Ek meen van nee. Waarskynlik beskik die Afrikaner as blanke en as Noord-Europese immigrant in Afrika oor ‘n aangebore gewete en sin vir gehoorsaamheid aan reëls. Ons weet dit uit ons geskiedenis, want in die agtiende en negentiende eeue het ons voorouers vir lang periodes buite bereik van staatlike beheer gewoon en nogtans het ons nie in barbarisme of wetteloosheid verval nie.

Die maatskaplike eksperiment wat “die nuwe Suid-Afrika” genoem word, is bestem om te misluk. Maar ons mislukkende staat kan ons heel moontlik vrystel van die verstikkende burokrasie en beheer wat die meeste moderne Westerse samelewings kenmerk en hul burgers tot verkinderlikte staatsafhanklikes reduseer. ‘n Nuwe Afrikaner, ‘n vrye, sterk en soewereine mens wat geen oppergesag meer erken nie, maar slegs deur sy innerlike sin vir geregtigheid gemotiveer word, kan dalk uit die huidige smeltkroes verrys.

Vir Christene wat voel dat die mens in terme van die Bybel en veral die Tien Gebooie moet handel, is die idee van so ‘n bevryde Afrikaner, wat hom bokant die wette van die vervallende nuwe Suid-Afrika ag, dalk angswekkend en immoreel. Maar die houvas van die Christendom op die staat was nog altyd taamlik prekêr, behalwe miskien tydens die Middeleeue toe die Katolieke kerk se invloed op sy grootste was. Die staat is op sy beste ‘n heidense maaksel wat van die Grieke en Romeine afstam en in sy mnderne gedaante deur die Verligting en die ateïstiese Franse revolusie geskep is.

Onlangs by die volksvergadering by Vegkop het ek enkele sprekers aangehoor wat ‘n teokrasie in ‘n nuwe Afrikanerstaat bepleit het. Die kanse dat so iets sal realiseer, is uiters gering, want vir die afgelope paar honderd jaar is dit slegs in Moslemlande waar daar hoegenaamd sprake van teokrasie oftewel “regering deur God” was.

Soos wat die staat rondom ons kwyn, mag dit wees dat ons innerlike ooruigings en uiterlike bande met die res van ons Afrikanergemeenskap gesterk word. Soos die ou Voortrekkers wat noodgedwonge in die laer moes saamstaan om teen die vyand daarbuite te kon oorleef, sal ons in die afwesigheid van beskerming deur die staat ook moet leer dat ons mekaar behoort te help ten einde nie deur die misdadigers en vryheidsvegters van Afrika oorweldig te word nie.

Om dus jou eie reëls te bepaal, beteken nie noodwendig dat mens voortdurend slegs in eie belang sal optree nie, maar kan ook die natuurlike bande van bloed, taal en kultuur versterk terwyl die kwynende staat juis daardie bande wil afbreek.

Die huidige Suid-Afrika kan beskryf word as: “Hong Kong ontmoet Charles Taylor se Liberië.” Enersyds leef ons in ‘n totaal geprivatiseerde, handelsgedrewe omgewing met privaatveiligheidsmaatskappye, privaatgesondheidsdienste, privaatskole (selfs staatskole word grootliks deur ons ouers onderhou) en tolpaaie, andersyds het die staat ontaard in ‘n soort mafia wat die grondslag vir plundery en etniese of rasseoorheersing verskaf.

Terwyl die ideaal van ‘n bevryde grondgebied of volkstaat vir ons almal op die horison wink, kan ons reeds te midde van die nuwe Suid-Afrika se chaos en anargie begin om ons vryheid op te eis deur eenvoudig afsydig en selfs ongehoorsaam teenoor die staat te raak. Die manier waarop vele plattelandse gemeenskappe reeds hul eie vorme van dorpsverenigings naas – en in mededinging met – die amptelike munisipaliteite bedryf, wys die rigting aan.

Met behulp van moderne kommunikasietegnologie en die internet ontkom ons ook toenemend aan die invloed van die staat en sy muwwe, totalitêre patriotisme – hoewel sommige mense nog die onderbroekvlag by krieketwedstryde swaai. Die virtuele Afrikanergemeenskap bestaan reeds – op Facebook, Twitter, Praag, Litnet, geselsforums en oral waar Afrikaners in Afrikaans met mekaar in die kuberruim assosieer.

Ons voorouers was Germaanse barbare wat tot ‘n Semitiese godsdiens bekeer is en daarna deur Spaanse Katolieke verdruk is totdat hulle in gewelddadige opstand teen die heersende ideologie en geloof van hul tyd – die Katolisisme – gekom het. Dieselfde oranje-blanje-blou vlag wat opstandiges vandag op amptelike naamborde verf het ons voorouers ter see gehys toe hulle in ‘n oorlog teen die Spaanse vloot gewikkel was. Daarna het ons in die Kaap van die V.O.C. en die Britse Ryk se beheer weggetrek en in die binneland grootliks vry van enige staatlike beheer gewoon, soos aristokrate wat slegs hul eie gesag op hul landgoed erken het. Dit was slegs gedurende die twintigste eeu wat ons “die jaloerse god van die staat” – ‘n frase waarvoor ek Koos Malan moet bedank – begin aanbid het. Die staat is ‘n jaloerse god omdat hy geen mededinging van ander gode op sy grondgebied duld nie en daarom die monopolie op belastinggaarding en geweld deur sy amptenare in uniform wil behou.

Omhels ons tans die vryheid wat die kwynende staat van Suid-Afrika vir ons inhou? Of deins ons van vryheid terug? Eintlik bevind ons ons terug in die paradys – weliswaar ‘n “wrede paradys” soos Stephen Smith van Negrologie-faam dit benoem het – waar ons hartsbegeertes vervul kan word en waar ons kan skep, boer en handel dryf terwyl ons die staat en sy onbekwame amptenare soos lastige vlieë wegklap.

Miskien was dit die “ryk van vlieë” waarna Golding verwys het: polisiemanne en soldate sonder petrol of waarvan die voertuie onklaar geraak het.

En: indien ons as kinders van die Aandland, erfgename van die lig, by dié unieke situasie kan aanpas, kan ons heel moontlik die sterkste en voortreflikste beskawing ooit tot stand bring.

поверхностный самовсасывающий насос для водыАлександр Фильчаков

Transformasie is iets wat met ander mense gebeur

Ek is nie ‘n groot aanhanger van die uiters vervelige spel, sokker, nie. Dit is vir my interessanter om 90 minute lank na ‘n muur te staar as wat dit is om te kyk hoe 22 sissies die bal doelloos (dikwels letterlik en figuurlik) heen en weer skop, en dan op teatrale wyse neerval en krul van nagebootste pyn as iemand skeef vir hulle kyk. Dit is veral kommerwekkend om te sien met hoeveel geesdrif sommiges mekaar omhels wanneer daar wel ‘n doel aangeteken word.

Ten spyte daarvan dat Suid-Afrika loshande die rykste land op die kontinent is, en oor ‘n poel van sowat vyftig miljoen sokkergeesdriftiges beskik, is die Azaniese sokkerspan se vertonings pateties, om die minste daarvan te sê.

Alhoewel ek nie ‘n sokkerkenner is nie, sou ek terloops nie verbaas wees as ‘n span met Afrikanersokkerspelers gevul, die Piesang-Piesangs ore sou aansit nie. Sokker vereis nie brute krag nie maar goeie vaardighede en vinnige denke, wat verduidelik waarom Europese en Suid-Amerikaanse lande dié spel oorheers, en waarom dit uitsonderlik is as ‘n Afrikaspan die kwarteindrondte haal. As SAFA wel ernstig iewers wil kom met internasionale sokker, sou ek aanbeveel hulle gaan werf spelers by Affies of Grey-kollege.

Hoe dit ook al sy, dit lyk ten tye van die skryf hiervan feitlik na ‘n uitgemaakte saak dat die Brasiliaan, Carlos Parreira, vanmiddag om 14h00 aangewys gaan word as die jammerlike Banana-Bananas, jammer, Bafana–Bafanas, se afrigter. Die perskonferensie vind op die lughawe plaas, kort ná die landing van die vlug uit Sao Paolo.

Wat vir my wel baie interessant is oor Parreira se aanstelling, sou dit gebeur, was dat die laaste paar wedstryde met hom aan die stuur voor hy terug is Brasilië toe net so swak was soos dié onder sy opvolger, nog ‘n Brasiliaanse Portugees, Joel Santana. Nietemin was daar skynbaar nie eens ‘n enkele swart afrigter wat die pos kon vul nie. SAFA het stellig drie maal na mekaar verkies om ‘n buitelander aan te stel (Parreira, Santana en moontlik weer Parreira.) Clive Barker was die blanke afrigter wat aan die stuur was toe die Piesang-Piesangs wel effens suksesvol was. Waarom het SAFA so min vertroue in die swart afrigters? Waar is julle mooipraatjies oor rassistiese transformasie nóú, SAFA? Snaaks hoe die vooruitsig van ‘n vernedering in 2010 veroorsaak dat die transformasieonderrok so lelik begin uithang.

Presies dieselfde verskynsel vind mens by die swart politieke elite. Wanneer dit lewensbelangrik is, soos dat die Piesang-Piesangs goed moet vertoon tydens die Sokkerwêreldbeker, is net die beste goed genoeg. Dan vlieg alle praatjies oor die sogenaamde belangrikheid van rassistiese transformasie by die venster uit, en gaan dit suiwer om meriete, om die beste man vir die pos.

Jacob Zuma is deur ‘n blanke advokaat, Kemp J Kemp, verdedig. Die boodskap: wanneer dit oor Zuma se eie belang gaan, is transformasie van sekondêre belang en vereis Zuma die beste, al is die beste blank.

Robert Mugabe kan blankes eenvoudig nie uitstaan nie, behalwe as Mugabe self siek is. Dan spring dit op ‘n vliegtuig vir behandeling in die blanke Spanje. Weg is Mugabe se swart bewussyn. Ek verkwalik Mugabe nie hieroor nie. As iemand ‘n breinoperasie op my moet uitvoer, sal ek verkies dat dit nie ‘n dokter is wat toelating tot die mediese fakulteit op grond van sy velkleur en nie sy akademiese prestasie verkry het nie.

Soos Julius Malema heeltemal korrek uitwys, weet die ANC-regime waar sy brood gebotter is. Ministers van finansies of die hoofde van die Ontvanger van Inkomste is kleurlinge of Indiërs, want die ANC wil hê dat die plundery van die blanke belastingbetaler met die maksimum doeltreffendheid moet plaasvind, iets wat ‘n Afrikaan skynbaar as hoof diskwalifiseer. Mens moet jou afvra waarvoor die ANC bang is, dat hulle SARS liefs aan ‘n Indiër toevertrou? Vrees hulle stellig dat ‘n Afrikaan aan die hoof van SARS sy eie departement sal plunder nes hierdie RA-aanstellings maak?

Wanneer dit in hul eie belang is, of dit nou met sokker, hofsake, hul eie gesondheid of hul geldsake is, is transformasie vir Afrika se elite iets wat met ander mense moet gebeur.

Lees Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

люстры отечественного производстваФильчаков прокурор харьков

‘n Vroeë voorspelling vir 31 Oktober

Laat ek dit onomwonde stel: ek is ‘n ondersteuner van die Bulle. Hoe dan anders vir ‘n oud-Tukkie en inwoner van Verwoerdburg?

Ek is egter bevrees dat dinge nie so goed sal lyk vir mense soos ek op 1 November 2009 nie. Op daardie datum gaan die Vrystaat die Curriebekerkampioen wees, as jy my vra.

Hier is my redes:

1. Die Bulle se skrum is al die ganse seisoen verdag, en met tye bra beroerd. Die Vrystaat, daarenteen, het die Haaie se Springbokvoorry die afgelope naweek ‘n absolute les in skrumwerk geleer. Die Vrystaatse voorry is ‘n orde beter as die regstellende-aksie Zimbabwiese Mtwarira en die blygemaakte haker, John Smit. Die Bulle se skrum, wat op sy beurt swak afsteek teen die Haaie s’n, gaan op 31 Oktober deurentyd in trurat werk. Beide Fourie du Preez, die beste skrumskakel op aarde, en sy losvoorspelers gaan gevolglik geneutraliseer word. Met jou skrum op die agtervoet, kan jou losvoorspelers glad nie so effektief aanval of verdedig nie.

2. Heinrich Brussow. As balsteler het hierdie korterige fenomeen geen gelyke nie. George Smith en Richie McCaw kan loop slaap. Hierdie Afrikanerseun is die beste losvoorspeler in wêreldrugby. Hy gaan die lewe hel maak vir die Bulle se losvoorspelers. Omgekeerde balbesit, ten gunste van die Vrystaat, gaan aan die orde van die dag wees.

3. Die onlangse geskiedenis. Die Bulle het onlangs gesukkel teen die Vrystaat in die eindstryd. Een keer was dit verloorsake, een keer gelykop.

Daar is enkele faktore wat die Vrystaat se opmars kan kniehalter. Een is hulle lynstaan, en die tweede is die stelskoppery. Ek is egter van mening dat die bogenoemde drie faktore deurslaggewend gaan wees.

Dus: ek gaan die Curriebekereindstryd op 31 Oktober met een oog dophou, siende dat my span, die Bulle, nie veel van ‘n kans het nie. My troos gaan wees dat die Vrystaat beslis my tweede gunstelingspan is. Ek is veel, veel gelukkiger daarmee dat die Curriebeker deur die Vrystaat gewen word, as deur die kunsmatige Haaie se gekoopte geldspan, of die WP met die afstootlike Puke Watson as kaptein.

Lees Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

купить липецк ключилобановский александр фото

Wat beteken ‘n naam?

Die ANC-regime is al weer uit op ‘n kinderagtige veldtog van naamsveranderinge. Naamsveranderinge is uiteraard niks anders nie as pure afguns vanuit die oord van diegene wat die vernietigers van welvaart en die beskawing is, wat nooit op hul eie iets tot stand kon bring nie.

Dit help egter nie om hierteen te skop nie. As ‘n goeie passasier op die sneltrein Suid-Afrika wat toenemend spoed optel op sy spoor na ‘n piesangrepubliek, het ek dus besluit om ‘n paar veranderinge van my eie voor te stel.

Glenn Agliotti se woonplek, Bryanston, word Chicago.

“Regter” Nkola Motata se geboorteplek word na Bordeaux herdoop.

Kameraad Blade Nzimande, kaviaarkommunis en nouveau-Wabenzi, se geboorteprovinsie, Kwazulu Natal, sal van nou af Beiere heet.

Jacob Zuma, wie se party na bewering sal regeer tot die Wederkoms, se geboortedorp, Nkandla, word herdoop na Nasaret.

Schabir Shaik, wat aan die terminale toestand bekend as die lewe ly, se buurt Berea in Durban, word Betanië (gaan lees Johannes 11).

Julius Malema se geboortedorp, Seshego, word Houtbaai. (Ek weet daar is geen see naby Pietersburg nie, maar ek kon dit kwalik Houtkop noem, nie waar nie?)

Lees Anton Barnard se gereelde kommentaar op die woernaal SAmizdat.

play casinos onlineДанильченко

Naspersjoernaliste se swaksinnigheid peil nuwe dieptes

Net as ek gedink het dit kan nie erger word nie, oortref Naspers homself weer met sy kruiperige gedienstigheid aan die altaar van transformasie en politieke korrektheid.

En, laat ons nie doekies omdraai nie, Naspers is veral smoorverlief op die selfaangestelde Afrikanermessias, Jonathan Jansen. Jansen, die land se voorste kwota-akademikus, se prekerige sotlikhede, meestal op ons “rassistiese” Afrikaners gemik, verskyn week ná week in die Beeld, Die Burger en Rapport. Jansen moet nog net berigte oor sport begin skryf vir hierdie liefdesverhouding om sy logiese uiteinde te bereik.

Hierdie week se hoofberig in Rapport is ‘n kruiperige lofsang, soortgelyk aan Salomo se Hooglied, aan die brulpadda-agtige Jansen. Dit loop oor van stroperige twak soos die volgende: “Jansen se skitterende akademiese loopbaan hier en oorsee boesem vertroue in, en benewens daardie voortreflike stamboom bring hy soveel meer.” Asseblief, bring vir my tog net een van daardie papiersakkies vir passasiers wat op ‘n vliegtuig naar word!

Wat Rapport genoop het om Jansen se gulp opnuut te wil oopruk, is Jansen se besluit om die klagtes teen die Reitzhuisstudente te laat vaar. Die swape by Rapport is lelik om die bos gelei deur wat die Engelse Jansen se “spin doctoring” sou noem. Dit is slegs die swaksinnige redaksie van Rapport wat nog nie vir hulself kon bedink dat daar van meet af aan geen saak teen die Reitzhuisstudente was nie.

As ek die leser mag herinner, toe die klagtes teen dié studente ingedien is, was daar reeds onsekerheid oor presies waarvoor hulle aangekla sou word. Die skoonmakers wat aan die video deelgeneem het, het immers vrywillig so gemaak en inderdaad laggend saamgespeel. Dit is natuurlik in teenstelling met swart opdrifsels wat hulself gereeld skuldig maak aan kwaadwillige vernietiging en brandstigtery by universiteite, en wat selfs doodsdreigemente teen blanke studente opper soos wat onlangs by Tukkies gebeur het. Hieroor swyg Naspers natuurlik soos die graf. As ‘n blanke landdros die Reitzhuissaak aangehoor het, sou dit uit die hof gelag gewees het, tot Jansen en die klaers se groot verleentheid.

Jansen se ruimhartigheid was dus niks van die aard nie. Hy het bloot besef wat Rapport se redaksie te gestrem is om te besef: daar was van meet af aan geen saak nie. Rapport kon egter nie wag om weer eens hul lofliedere aan hul gunsteling mak bruine, Jansen, te besing nie. Hoe kinderlik naïef kan Rapport se redaktrise wees, selfs gemeet aan die lae standaarde van haar medejoernaliste by Naspers?

машинки на радиоуправленииАлександр Фильчаков прокурор

Dan Roodt: Nkosi, seën ons met apartheid

In Suid-Afrika is die werklikheid altyd vreemder as fiksie. Elke dag lees ons van nuwe absurditeite, soos betogers teen “dienslewering” wat munisipale kantore afbrand, vermoedelik in ‘n poging om “dienslewering” te verbeter. As jy die polisie bel, kom hulle nie. Maar wee die vrou wat ‘n gewapende rower uit noodweer in haar huis doodskiet, dan daag twintig gewapende polisiemanne terstond op om haar vir moord te arresteer.

By hierdie surrealistiese werklikheid moet gevoeg word die moroniese gesanik van joernaliste in die hoofstroompers oor apartheid. Dis asof hulle terugverlang na apartheid, want toe was daar vir hulle – gewaande – morele sekerhede wat hoegenaamd nie meer in ons kakistokrasie geld nie. En vir diegene wat dink dat ek nou op Grieks vloek, “kakistokrasie” beteken inderdaad “regering deur die slegstes en onbekwaamstes”.

Die jongste voorbeeld van iemand wat in sy poging tot morele selfregverdiging ‘n kinderlike karikatuur van apartheid aan ons voorhou, is ene Gert van der Westhuizen in Beeld.

‘n Mens kan seker elkeen van Van der Westhuizen se stellings oor hoe erg apartheid was met statistieke en ander historiese gegewens weerlê, maar die algemene houding van dié tipe hoogheilige rubriekskrywers in Beeld, Rapport, Die Burger en soortgelyke media kan opgesom word met die stelling deur een of ander Marxistiese geskiedskrywer: “Moenie my met die feite verveel nie!”

In elk geval, soos ‘n briefskrywer hier op praag.co.za uitgeroep het: “…die vraag (ontstaan) of Van der Westhuizen hoegenaamd bewus is van die hede? Het (hy) nog kontak met die werklikheid?”

Ek dink die antwoord is ‘n besliste nee. En dan dink ek, hoe meer geweld en onreg daar in ons tyd plaasvind, hoe harder gaan Van der Westhuizen en diesulkes hul agtergehaalde stryd teen hul apartheidsfiksie voortsit.

Teenoor apartheid, wat alles wat boos en sleg is, voorstel, staan daardie toonbeeld van voortreflikheid, geregtigheid en morele vlekkeloosheid wat vandag as transformasie bekendstaan.

Gestel nou toe die Nasionale Party in 1948 met ‘n minderheid blanke stemme maar ‘n meerderheid setels ingekom het, het hy pleks van apartheid, hedendaagse rassetransformasie toegepas? Dan sou Verwoerd die Nobelprys vir vrede gewen het en sou Gert van der Westhuizen en sy bende napraters vandag popelende lofprysinge aan die NP se transformasiebeleid geskryf het. Moontlik sou hulle dan vandag oor die veel groter vergrype van kommunisme, pleks van apartheid, geskryf het in ‘n soortgelyke poging tot morele selfregverdiging.

Ons hoef maar net na Zimbabwe te kyk om ‘n suksesvolle voorbeeld van rassetransformasie te sien. Hoewel dié land ‘n paar ekonomiese “uitdagings” (alles in die Suider-Afrikaanse politiek kan mos tot, hetsy ‘n “challenge”, hetsy ‘n “issue” gereduseer word) beleef, het die een ras daarin geslaag om die land so te sê volledig van ‘n ander ras te suiwer. Op die duur gaan die plaaslike vorm van transformasie dieselfde bewerkstellig: om ook Suid-Afrika van blankes te suiwer. En as jy nie hiervan of van misdaad hou nie, kan jy gerus emigreer, soos Charles Nqakula dit so welsprekend in die parlement gestel het.

Apartheid, spyt dit my om te sê, het niks gedoen om Afrikanervoortbestaan in dié land te verseker nie. Indien die destydse NP die ANC-model van transformasie ten gunste van Afrikaners toegepas het, sou ons dalk vandag ‘n homogene Afrikanerrepubliek met Afrikaans as enigste amptelike taal gehad het. Pleks van ‘n Afro-Saksiese republiek waarin Engels oorheers.

Hoe sou transformasie gewerk het? As voorheen benadeeldes wat van die stedelike Engelse ekonomie en die mynhuise uitgesluit was, sou Afrikaners ná 1948 besluit het om die land ‘n bietjie te transformeer. In die eerste plek sou hulle die Engelse mynhuise gedwing het om AEB, oftewel Afrikaner-ekonomiesebemagtiging, in te stel. Miljarde rande se aandele in Anglo, De Beers, Anglovaal, JCI, ensovoort sou aan Afrikaners met politieke konneksies oorgedra word.

Wat vir die mynhuise geld, sou ook vir die res van die ekonomie geld. Binne tien tot vyftien jaar sou Afrikaners die totale ekonomie van Suid-Afrika beheer, tesame met die staat natuurlik. Dit sluit die destydse Engelse pers met sy giftige anti-Afrikanerpropaganda in. Die hele spul sou moes transformeer met Afrikaners in alle hoë poste wat voortaan beleid sou bepaal. Jaarliks sou AEB-kongresse gehou word om vordering te meet en die voorsitter van die Afrikanerbestuusforum sou gereeld dreigemente aan maatskappye uitvaardig wat voete sleep om Afrikanerbestuurders en -direksies aan te stel.

Terwyl die ou tweetaligheidsbeginsel nie wetlik verander sou word nie en swartmense natuurlik “vry sou wees om hul tale te praat en self te ontwikkel, sonder staatsbeskerming” – soos tans die geval met Afrikaans is – sou die staat in die praktyk van Afrikaans die enigste amptelike taal gemaak het. Aangesien sowel die openbare as die privaatsektor deur Afrikaners oorheers sou word, sou blanke Engelse ouers twee keer dink voor hulle hul bloedjies na ‘n Engelse skool stuur waar hulle in ‘n vreemde taal met weinig ekonomiese nut binne Suid-Afrika opgevoed sou word.

Voeg hierby die demografiese aspek van transformasie. Net soos die ANC tans die swart geboortesyfer met “kindertoelaes” stimuleer, sou die destydse NP met ‘n paar versiende transformasioniste aan die stuur ingesien het dat Auguste Comte wel gelyk had toe hy gesê het: “Demografie is die noodlot.” Deur wetgewing, belastingtoegewings en kindertoelaes sou Afrikanervroue oorgehaal word om soveel kinders as moontlik te hê.

Op die laer vlakke van die samelewing en ekonomie, sou “‘n wet op billike indiensneming” geld: elke moontlike pos moes ten eerste vir ‘n lid van “die aangewese groep” gereserveer word en Engelse of swartes sou net so ‘n pos kon bekom indien daar geen Afrikaner beskikbaar was om dit te vul nie.

Indien enige voornemende swart, bruin of Engelse aansoeker gedink het dat Afrikaners darem nie al die beskikbare poste in die land kon vul nie, was daar nog ‘n angel in die wet op billike indiensneming. Net soos tans waar ‘n buitelandse swarte van elders in Afrika bo ‘n plaaslike blanke aangestel kan word, bloot op grond van sy ras, sou Europese immigrante wat met Afrikaners identifiseer en hul kinders noodwendig na Afrikaanse skole toe stuur, ook as “lede van die aangewese groep” beskou word.

Honderde duisende Nederlanders, Duitsers, Vlaminge en moontlik Skandinawiërs per jaar sou op hierdie wyse die groeiende Afrikanerdemografie kom versterk.

Net soos tans, sou die Afrikanerpolitici van destyds ‘n eenvoudige boodskap vir ontevrede swartes, bruines en Engelse hê: “Man, as jy nie van transformasie, asook dinge soos diensbillikheid, regstellende aksie, ensovoort, hou nie, staan dit jou vry om te emigreer.” ‘n Konstante stroom Engelse, bruines en swartes sou die land verlaat omdat hulle eenvoudig nie meer ‘n bestaan kon maak nie, maar net soos die ANC nou argumenteer, sou die NP-regering destyds beweer het: “Ag wat, hulle wil net graag die toenemende geleenthede in die buiteland benut.”

Met ‘n bevolkingsuitbreidingsprogram, blanke Europese immigrasie en emigrasie van nie-Afrikaners op volle vaart, sou die demografie natuurlik binne tien tot twintig jaar in Afrikaners se guns geswaai het. Teen 1970 sou Afrikaners die meerderheid van die bevolking, twaalf miljoen teenoor agt miljoen van die res, uitgemaak het.

By hierdie punt sou hulle vir Nelson Mandela veel vroeër uit die tronk gelaat het, die ANC en SAKP toegelaat het om te bestaan en uiteraard universele stemreg ingestel het. Volgens die Westminster-beginsel van: “een mens, een stem en die wenner vat alles”. Met die klem op “vat álles”.

Teenoor die magtige NP wat sy kaders na elke faset van die samelewing “ontplooi”, met ‘n stewige meerderheid in die parlement, sou ‘n swetterjoel klein opposisiepartytjies waaronder die Progs, die Kommuniste, die ANC, die IVP, die Arbeidersparty (kleurlinge) en dergelike magteloos in die parlement stroomop kef.

Anders as tydens die bose apartheid, sou daar geen tuislande bestaan nie. Want sien, in die grondwet van die Nasionale Party staan geskryf: “Suid-Afrika behoort aan almal wat in die land woon.” In die praktyk beteken dit die land behoort aan die meerderheid en Afrikaners kan voorheen Zoeloe- of Xhosa-gronde of selfs die spul Engelse se plase in Natal wettiglik koop op die beginsel van “vrywillige koper, vrywillige verkoper”. Net soos die ANC-staat vandag geen vierkante sentimeter van Suid-Afrika as Afrikanergrondgebied erken nie, sou die destydse NP-regering nóg Zoeloeland, nóg die Transkei, nóg Venda of enige ander plek as grondgebied wat aan ‘n ander etniese groep behoort, erken.

Transformasie en regstellende aksie ten gunste van Afrikaners sou meedoënloos, ongenaakbaar en ewigdurend wees. Net soos vandag waar “voorheen benadeelde” lede van die ANC se nomenklatoera in hul swart Mercedesse en BMW’s van een korporatiewe of staatsvergadering na ‘n ander snel en al hoe meer rykdom vir hulself toeëien, sou die Afrikanerheersersklas alle mag en rykdom vir homself inpalm.

Soos ‘n lid van die Kommunistiese Jeugliga eenkeer vir my oor die telefoon gesê het: “Dis die lastigheid van demokrasie: die meerderheid se woord is wet.”

Met ‘n demografiese meerderheid van Afrikaners aan die mag, sou die finale fase van transformasie voorspelbaar wees. In die praktyk sou alle staatskole Afrikaans wees, want alle oorblywende Engelse skole sou onder die demografiese mag van Afrikaners een vir een getransformeer word. Maar daar sou nog ‘n paar honderd Engelse privaatskole oorbly. Skielik, op ‘n dag, daag ‘n twintigtal Afrikanerkinders by ‘n Engelse privaatskool op en eis onderrig in Afrikaans. ‘n Hofsaak volg en daar word bevind dat dit diskriminerend teen Afrikaners is om hulle op grond van taal van privaatskole “uit te sluit”. Sodoende begin die laaste fase van kulturele transformasie om Engels finaal uit die land te weer en alle kinders te verafrikaans.

Omdat die liederlike apartheidsbeleid van tuislanduniversiteite nooit sou bestaan nie, sou daar slegs die vyf Afrikaanse universiteite en vier Engelse universiteite (Wits, Kaapstad, Rhodes en Natal) gewees het, tesame met Fort Hare waar ‘n klein groepie swartes opgelei word. Afgestudeerde swartes sou feitlik onmiddellik die land verlaat omdat nóg die staat nóg die privaatsektor enige nie-Afrikaners in diens neem.

In ‘n koshuis by Wits word daar as deel van studentepret ‘n video oor “dumb Dutchmen” gemaak en die spot met die Vootrekkers en met Paul Kruger gedryf. Die volgende oomblik trek die Afrikaanse koerante, asook die SAUK wat natuurlik regstreeks deur die NP beheer word, los met ‘n geweldige propagandaveldtog teen die rassisme en Boerehaat van Wits en ander Engelse universiteite.

Daardie opperste jabroer, Max du Preez, wat in sy jong dae ‘n vurige NP-ondersteuner was, is nou nog ‘n groter NP-ondersteuner. Hy skryf ‘n giftige rubriek in die Rapport waarin hy eis dat die regering terstond die vier oorblywende enklawes van Britse kolonialisme, volksmoord en Boerehaat transformeer.

Binne enkele maande begin die transformasieproses en word Afrikanerrektore by Wits, Kaapstad, Rhodes en Natal aangestel. Afrikanerstudente mag gratis daar studeer terwyl volksvreemdes moet betaal. (Tans geld die omgekeerde natuurlik by Tukkies en ander “voorheen Afrikaanse universiteite”.)

Die voorheen Engelse universiteite word stelselmatig, jaar na jaar, deur Afrikanerstudente geïnfiltreer wat op Afrikaans in die klasse aandring, selfs al is hulle aanvanklik in die minderheid op die kampus.

Binne vyf jaar, van 1975 tot 1980, word die oorblywende Engelse skole en universiteite tot Afrikaanse instellings getransformeer. Mev. Helen Suzman lewer in die parlement venynige kritiek op die verafrikaansing van haar alma mater, Wits, maar al wat die NP-minister van onderwys antwoord, is: “Mev. Suzman, dit staan u as minderheid vry om privaatuniversiteite in u eie taal te begin. Of natuurlik te emigreer indien u nie van Afrikaans hou nie.” Daarmee is die argument afgesluit.

Maar nog is’t einde niet. Dieselfde Afrikanerheersersklas wat in hul luukse Duitse motors van een vergadering na ‘n ander jaag en hul paleisagtige wonings volgens heersende neigings in die leefstyltydskrifte meubileer, voel dat “die onregte van die verlede” – Bloukrans en Weenen, die moorde aan die Oosgrens, asook die konsentrasiekampe van die ABO – nog nie genoegsaam reggestel is nie. Hulle beskou hulself steeds as “benadeeld”. En benadeeldes het regstelling nodig.

Daar is ook ‘n nuwe minister van grondsake, ‘n radikale Afrikaner-nasionalis wat begeester is deur die idee van ‘n “Afrikaner-renaissance” en glo dat die hele land aan Afrikaners behoort. “Die bestaan van etniese enklawes en grondgebied wat deur nie-aangewese groepe beset word, is ‘n bron van verdeeldheid en moontlike konflik in die land,” gil sy in die parlement. “Die Afrikanermassa gaan dit nie veel langer duld nie.”

Daarom word ‘n program van “versnelde grondhervorming” aangekondig. Die staat koop alle oorblywende grond wat aan nie-Afrikaners behoort uit, met die onderliggende dreigement dat indien die eienaars nie “vrywillig” van hul grond afstand doen nie, hulle binne die afsienbare toekoms sonder vergoeding onteien sal word. “Nuwe Afrikanerboere”, waarvan sommige Duitse immigrante is wat nie eens in die land gebore is nie en geradbraakte Afrikaans praat, word op vele plase in die voormalige Zoeloeland en Transkei hervestig. Maar natuurlik het die helfte van die Zoeloe- en Xhosa-bevolkings reeds die land verlaat omdat die kwotastelsels op alle gebiede dit vir hulle onmoontlik gemaak het om te oorleef.

In 1990 kantel die demografie dienooreenkomstig verder ten gunste van Afrikaners en daar is nou 20 miljoen Afrikaners in die land teenoor 4 miljoen “volksvreemdes”. Intussen het die minister van sport begin fokus op die etniese samestelling van die nasionale sokkerspan, wat uit ‘n meerderheid swart en bruin spelers bestaan. “Kan so ‘n span ons land internasionaal verteenwoordig terwyl dit nie verteenwoordigend van die land se demografie is nie?” vra die minister tydens ‘n TV-onderhoud. Die administrasie van sokker is natuurlik lankal getransformeer en die Afrikanervoorsitter van die nasionale sokkerliga bied onmiddellik verskoning aan en belowe dat ‘n “transformasieplan” binnekort ingestel sal word, al stel min Afrikaners eintlik in sokker belang.

Maar die staat sal geld vir opleiding in sokker bewillig en vir elke rand wat die nasionale sokkerliga aan die bevordering van sokker onder Afrikanerkinders bewillig, sal die staat ook ‘n rand daartoe bydra. Binne vyf jaar word die sokkerspan aldus getransformeer. Die meeste talentvolle swart en bruin sokkerspelers gaan speel vir Europese sokkerklubs en daar bly slegs twee gekleurde spelers in die voortaan Afrikanersokkerspan oor.

Insgelyks tydens die negentigerjare steek ‘n nuwe verskynsel kop uit: geweldsmisdaad. Weens die toenemende losbandigheid van die Afrikanermeerderheid, asook hul snelle bevolkingsgroei, kan sommige jong ouers nie hul groot gesinne behoorlik onderhou en opvoed nie. Voeg hierby die demografiese profiel van die Afrikanerbevolking wat ‘n hoë persentasie jong mans bevat en ons het ‘n resep vir geweldsmisdaad.

Jong Afrikanermans val alle lede van die samelewing aan, maar beoefen die ergste gruweldade teen lede van ander rasse- en kultuugroepe. Meer as 95% van die Engelse bevolking het reeds na ander lande geëmigreer; die oorblywende Zoeloes, Xhosas, Tswanas, bruines, Vendas, Pedi’s en Sotho’s in die land word egter gereeld in hul huise, in hul motors en op hul weinig oorblywende plase aangeval. Jong Afrikanerskurke verkrag tot swart vroue en is veral lief om volksvreemdes vir ‘n selfoon of ‘n paar rand sommer net daar van die gras af te maak.

Die NP-minister van polisie, Karel de Koelou, vaar uit teen die mediakritiek teen misdaad deur te sê: “As jy nie tevrede met misdaad is nie, het jy die keuse om te emigreer!” En dis presies wat die oorblywende minderheidsgroepe doen: die Tswanas emigreer na Botswana, die Sotho’s verskuif oor die grens na Lesotho waar hulle veiliger is en die Venda’s, Pedi’s en ander trek maar Zimbabwe toe terwyl die Tsonga’s natuurlik terugkeer Mosambiek toe waar hulle oorspronklik vandaan gekom het. Ook die bruinmense van die Wes- en Noord-Kaap voel hulle toenemend onwelkom in die land vanweë regstellende aksie ten gunste van blanke Afrikaners en die vlaag geweldsmisdaad wat teen hulle gemik is. Diegene met beter kwalifikasies klim op die vliegtuig Kanada toe, terwyl die res koers kies Angola toe. Suidwes het nooit onafhanklik geword nie en geniet dieselfde stelsel van demokrasie as in Suid-Afrika, oftewel “een mens, een stem, wenner vat alles”. Die Wambo’s voel insgelyks die demografiese druk van die Afrikaners in Suidwes en is ook besig om Angola toe uit te wyk.

Toe kom naamsveranderings. Alle name wat nie suiwer Afrikaans is of na Afrikanerfigure verwys nie, word tot niet gemaak. Port Elizabeth word Danie Theronstad, Oos-Londen heet P.W. Bothaville en Durban staan voortaan as Malanville (na D.F. Malan) bekend. Elke moontlike straat en voorstad se naam word streng verafrikaans. Verwoerdburg het uiteraard Verwoerdburg gebly, terwyl die Centurion-krieketveld in dié omgewing na Hans van Rensburg, die voormalige leier van die Ossewa-Brandwag, hernoem is.

Teen die jaar 2009 is transformasie min of meer volvoer en bestaan die land uit 98% Afrikaners met Afrikaans as enigste amptelike taal, slegs Afrikaanse skole en universiteite, asook alleenlik Afrikaanse plek- en straatname en sportspanne wat meer as demografies verteenwoordigend is.

Iewers in 2009 ontdek ‘n Xhosa-intellektueel aan die Oos-Rand die Tomlinson-verslag van 1954. Dié verslag het swart tuislande en ‘n beleid van sogenaamde “apartheid” aanbeveel. “My wêreld,” dink die man by homself, “indien dié beleid aangeneem was, het my mense dalk vandag hul eie tuisland gehad en was ek geen vreemdeling in hierdie getransformeerde, sogenaamde ‘demokratiese’ Afrikanerstaat nie!”

Hy poog om hier en daar op die internet die gedagte van “apartheid”, dat elke volk of stam op sy eie grondgebied geregtig is, te propageer, maar ontvang geen reaksie nie. Hy skryf selfs ‘n brief aan ‘n politikus wat hom kil terug antwoord: “Die Afrikaanse Republiek (die nuwe naam vir “Suid-Afrika”) behoort aan al die mense wat daarin woon. Ons sal geen verdeling van ons grondgebied toelaat nie.”

Hoewel die Afrikanerregering teen enige vorm van minderheidsregte, selfbeskikking of tuislandbeleid gekant is, ondersteun hy wel – net soos die ANC vandag – ‘n Palestynse tuisland ten einde goeie verhoudinge met die Arabiese lande te handhaaf. “Is dit nie die toppunt van skynheiligheid nie,” skryf die Xhosa-intellektueel gebelg op ‘n woernaal wat deur 50 mense gelees word, “hulle steun selfbeskikking en onafhanklikheid vir die Palestyne, maar ons Xhosas wat eeue lank in die Transkei gewoon het, het geen aanspraak meer op ons tradisionele grondgebied nie!”

Hier en daar ontvang die Afrikanerregering kritiek weens sy afsydige houding jeens sy etniese en taalkundige minderhede wat weens transformasie stelselmatig afgetakel en uit die land verdryf word. Al wat die owerheid dan antwoord is: “Ons is ‘n demokrasie waarin ‘n verenigde Afrikanernasie gebou word. Ons voer bloot die wil van die meerderheid uit.”

In sy haglike plakkerskamp waar al die volksvreemdes saamdrom wat van werk deur “diensbillikheid” en “regstellende aksie” uitgesluit word, bid die Xhosa-intellektueel: “Liewe Nkosi, my taal, my kultuur, my volk, my tradisies gaan ten gronde. Mag ons eendag apartheid en ‘n eie tuisland ontvang. Mag die getransformeerde gebiede wat deesdae aan die Afrikaners behoort, eendag aan ons terugbesorg word. Seën ons tog met apartheid!”

Helaas, sy gebed is nie beantwoord nie. Apartheid en ‘n stelsel van afsonderlike ontwikkeling het uitgebly. Demokrasie vir Afrikaners, tesame met transformasie, regstellende aksie en demografiese verteenwoordiging vir dié volksgroep het voortgeduur totdat daar net hier en daar nog klein groepies volksvreemdes oorgebly het. Mettertyd het hulle hul eie tale geheel en al verloor en net Afrikaans gepraat, hoewel met ‘n ander aksent as Afrikaners.

Die slagoffers van transformasie en demokrasie het buite sig in enkele oorblywende plakkerskampe bly woon waar hulle gereeld deur jong manlike Afrikanerjeugdiges aangeval en stelselmatig uitgewis is. Weereens het ‘n paar aktiviste op die internet van “volksmoord” begin praat.

Hierop het die NP-regering in 2010, op die vooraand van die Wêreldsokkerbeker, ‘n verslag vrygestel waarin bevind is dat misdaad in die Afrikaanse Republiek nie teen enige spesifieke etniese of rassegroep gemik was nie. “Almal is slagoffers van misdaad en die subjektiewe gevoel van minderheidsgroepe dat hulle deur misdadigers uitgesonder word, word nie deur hierde wetenskaplike studie bevestig nie.”

Die feit dat sommige lede van die Afrikanerjeugbendes wat minderheidsgroepe teister hul slagoffers soms vir “dom kaffers” uitkryt, is gerieflik in die verslag verswyg. Waar sulke getuienis wel voor die kommissie van ondersoek gelewer is, is dit as uitsonderlik geag en daarom nie ter sake nie.

In koerante soos Beeld, Rapport en Die Burger is daar lowend oor “ons voortreflike demokrasie, ‘n voorbeeld vir Afrika en die wêreld,” deur persone soos Gert van der Westhuizen geskryf.

Volg my op Twitter.

casino free playтопкарго кидалы

Bravo, Jack Bloom!

Ek het nie veel erg aan Jack Bloom se party, die DA, nie, maar hy maak ‘n uitstekende en baie dapper punt in hierdie rubriek op Politicsweb. Bloom se punt is dapper omdat dit seker is dat die polities-korrektes hom gaan wil kruisig oor sy skrywe.

Bloom meen dat jou onverantwoordelike gedrag nie ‘n las vir ander behoort te wees nie. Daar is weliswaar siektes wat nie verhelp kan word nie, maar daar is beslis ander wat deur mense se eie toedoen oor hulself gebring word. As jy dus rook, suip soos ‘n vis, rondspyker en jou daagliks oorvreet, waarom moet die ander lede van jou gemeenskap jou help as jy dan gevolglik longkanker, ‘n versteende lewer, vigs of diabetes onderskeidelik kry?

Bloom maak die punt dat vigs, ‘n siekte wat uiters voorkombaar is, die belastingbetaler miljarde uit die sak jaag. Die Engelse gesegde lui: “You don’t catch aids, you have to go and get it.” In uitsonderlike gevalle word vigs op ‘n ander manier opgedoen, maar die opdoen van vigs is meestal eenvoudig te wyte aan promiskue seksuele gedrag en ‘n gebrek aan selfbeheersing. Waarom moet die belastingbetaler vir jou mediese sorg betaal as jy dit deur jou eie nalatigheid oor jouself gebring het? Dit is veral mans wat hulself hieraan skuldig maak.

Iets wat selfs meer onverantwoordelik is as die opdoen van vigs agv ‘n losbandige lewenswyse, is om veelvuldige kinders te verwek waarvoor jy nie kan sorg nie. Mens hoor alte dikwels van mans wat tot twintig kinders by ‘n aantal vrouens verwek. Dis kinders waarvoor hy dikwels nie kan sorg nie en wat gevolglik ook self meestal ‘n las op die samelewing word. Weer eens: dis mans wat die groot sondebokke hier is en die vrouens met die gebakte pere laat. Daardie twintig kinders wat die onverantwoordelike mans verwek, moet gesondheidsorg, infrastruktuur en skoolopvoeding kry. Dit is bykans altyd egter beswaarlik die man wat nie sy penis in sy broek kon hou nie wat moet opdok, maar eerder die verantwoordelike belastingbetaler wat reeds swaartrek aan onder andere Eksdom se buitensporige verhogings.

Die Chinese het die regte idee gehad met hul een-kind-per-gesin-beleid. As jy dan wel verwag dat die samelewing jou moet onderhou, verwag ek as die belastingbetaler van jou om verantwoordelik op te tree en een of twee kinders te verwek by slegs een vrou. As jy dan nie verantwoordelik kan optree nie, as jou selfbeheersingsfilter buite werking is en jy wil steeds ‘n toelaag ontvang, sou dit na my mening ‘n gawe idee wees om die ontvangs van ‘n maatskaplike toelaag onderhewig te maak aan die verkryging van ‘n vasektomie of vroulike sterilisasie deur die ouers in die gesin wat die toelaag benodig.

расчет схемы укладки ламината программаданильченко юрій броніславович

Aardverwarming uit ‘n skeptiese oogpunt gesien

Dit is redelik veilig om te sê dat die aarde besig is om warmer te word. Wat wel pure raaiwerk is, is dat die aarde warmer word as gevolg van menslike aktiwiteit en spesifiek kweekhuisgasse wat deur menslike aktiwiteit vrygestel word. Mens hoor dikwels hoe die pole besig is om te smelt, maar in die tydperk van die dinosourusse was daar byvoorbeeld geen ys op die Noord- of Suidpool nie. Voorts stel vulkane sedert die begin van die geskiedenis miljoene tonne se kweekhuisgasse soos swaelstofdioksied vry.

Min mense sou probeer voorgee dat die bevolking in die Middeleeue groot koolstofdioksiedbesoedelaars was. Die nywerheidsrewolusie het eers in die negentiende eeu begin, en menere Benz en Diesel het hulle uitvindsels eers laat in daardie eeu gemaak. Tussen die agtste en die veertiende eeu nC was die noordelike halfrond egter besonder warm gewees. Druiwe en ander gewasse kon besonder ver noord verbou word. Die Wikinge kon die hedendaagse Kanada koloniseer omdat die see ysvry was. Oos-Afrika is geknel deur droogtes.

Weer eens: daar was geen motors of moderne fabrieke in die Middeleeue nie. Mense was nie te blameer vir die destydse tydperk van aardverwarming nie.

Ná 1300 het die klimaat egter weer begin kouer raak. Die ys het teruggekeer, en dele van die oseaan wat voorheen skeepsvaart toegelaat het, het weer begin vries. Vanaf 1550 het gletsers weer begin groei, in so ‘n mate dat dit as ‘n mini-ystydperk bekend staan. Gletsers het ganse dorpies in Switserland platgevee. Hierdie tydperk het in die middel van die negentiende eeu opgehou.

Wat het hierdie uiterstes veroorsaak? Daar is ‘n hele aantal oorsake, onder andere vulkaniese aktiwiteit en die feit dat die aarde se wentelbaan en rotasie nie heeltemal reëlmatig is nie, maar die belangrikste is die aktiwiteit van die aarde se hittebron, die son. Die son gaan deur fases waartydens hy meer en minder hitte uitstraal. Die aantal sonvlekke gaan deur kort en lang siklusse (tipies 11 jaar en honderde jare onderskeidelik.) Hoe meer sonvlekke, hoe warmer skyn die son. Op die oomblik is die son in ‘n aktiewe siklus. Daar is ‘n groot aantal sonvlekke. In die mini-ystydperk was die son besonder vry van sonvlekke.

Daardie elfjaarsiklus het ‘n duidelike invloed op die aarde se klimaat. Suid-Afrika ervaar sowat elke 11 jaar ‘n droogte juis as gevolg hiervan. 1983, 1994 en 2005 was relatiewe droë jare. Daar is ‘n baie sterk korrelasie tussen die sonvlekke en die aarde se verwarming, en ‘n baie swak korrelasie tussen menslike aktiwiteit en aardverwarming.

Waarom dus die histerie rondom sogenaamde kweekhuisgasse en aardverwarming? (Was dit terloops nie vir kweekhuisgasse nie, sou die gemiddelde temperatuur van die aarde -22 grade Celsius gewees het.)

Om dít te verstaan, moet mens die geopolitiek in ag neem. Watter lande beskik oor die meeste fossielbrandstowwe? Dis nie die Weste nie. Watter lande is tans die meeste op steenkool aangewese? Dis die Weste se groot mededingers in die een-en-twintigste eeu – ontwikkelende lande soos China en Indië. Uit hoofde van bostaande is dit duidelik in wie se belang dit sou wees om brandstowwe soos steenkool verbied te kry. Wenk: dis nie China of Suid-Afrika nie.

Voorts moet mens verstaan dat die instelling van ekstra belastings vir politici wat hul poste wil behou, ‘n moeilike saak is. Wys egter ‘n prentjie van ‘n ysbeer wat op die punt staan om te verdrink, en die Westerse belastingbetaler is veel meer geneë om ‘n paar dollars of euro’s ekstra te betaal vir sy brandstof, sy huis se verhitting of vir sy motor. Hierdie ekstra belasting staan in die Weste bekend as die sogenaamde “carbon tax”. In wie se belang is addisionele belasting? Dis beslis nie die verbruiker s’n nie, maar eerder die parasitiese regerings wat hierby baat vind. Siende dat baie navorsers en universiteite deur die staat befonds word, moet dus nie verbaas wees as daar weinig akademici is wat bereid is om protes aan te teken teen die ortodoksie van aardverwarming agv menslike aktiwiteit nie.

Hoe meer regerings in die Weste die histerie rondom aardverwarming kan aanblaas, en dit op menslike koolstofdioksiedvrystelling kan blameer, hoe beter vir die Westerse heersersklas. As Europese verbruikers nie Chinese ware wil koop nie, omdat die Chinese steenkool gebruik, wie vind daarby baat? Dit is Europese nywerhede en hul aandeelhouers soos die banke en privaatbeleggers. As die Amerikaanse verbruiker ‘n koolstofbelasting moet betaal vir elke kilometer wat hy in sy motor ry, wie baat daarby? Dit is duidelik die staat. As Duitse nywerhede windturbines kan bou in plaas daarvan om gas uit Rusland te moet invoer, is dit goed vir die Duitse ekonomie en vir sy belastingkoffers. Dus: as jy ‘n Westerse regering of privaatstigting is, gaan jy logieserwys geld wil skenk aan ‘n navorsingsinstansie wat beaam dat daardie bose Chinese se gebruik van steenkool die oorsaak van die probleem is.

Ek betwis hiermee geensins die feit dat dit ‘n goeie plan is om ons omgewing minder te besoedel nie. Wie is nie ten gunste van skoner lug en helderder drinkwater nie? Ek is egter geweldig skepties oor die histerie en ganse industrie van gevestigde belangegroepe wat rondom aardverwarming ontstaan het.

mositaldent.ruФільчаков Олександр Васильович прокурор

Die politieke lesse van Paul Kruger

Toespraak gelewer by die Gautengse provinsiale vergadering van die VF+ op 10 Oktober 2009.

Dit het nou al ‘n gemeenplaas geword om Kruger se spreuk, “Haal uit die verlede wat goed is en bou jou toekoms daarop”, aan te haal. Maar hierdie woorde is ook en veral van toepassing op Kruger se lewe en dade self.

Van die oomblik dat hy op 10 Oktober 1825 op die plaas Bulhoek in die wyk Brakrivier gebore is totdat hy sy laaste asem op 14 Julie 1904 te midde van die Switserse Alpe te Clarens uitgeblaas het, het hy ‘n lang en gebeurvolle lewe gehad. Soos Kruger se grootste biograaf, D.W. Krüger, kan mens op verskeie tydperke en aspekte van Kruger se lewe fokus. Tog is dit nodig om uit dié groot en interessante verskeidenheid enkele kernbeginsels te distilleer wat ons vandag dalk van hulp kan wees.

Paul Kruger
Paul Kruger

Niemand kan ontken dat die Afrikaner vandag in ‘n uiters benarde posisie verkeer nie. Gestroop van alle politieke mag en invloed, asook demografies aan die kwyn as die laaste oorblywende blanke minderheid in Afrika, wil dit voorkom asof die Afrikaner se tyd op dié vasteland uitgespeel is. Maar nou is die interessante ding dat die pioniersgemeenskap in Kruger se tyd alte dikwels voor enorme krisisse te staan gekom het wat op die oog af dodelik kon wees. ‘n Mens dink maar aan die moorde by Bloukrans en Weenen, waardeur Kruger as kind getraumatiseer is. In sy eie woorde beskryf hy dit so:

„Maar watter verskriklike tonele het ons nie in die ander laer gesien nie. Daar het die lyke van ons mense gelê wat deur ‘n ander afdeling van die Zoeloeleër vermoor is en in hulle bloed gebaai het. Die veld was wit van die vere wat die moordenaars uit die beddegoed van die waens geskud het. Daar was skape wat lewendig oopgesny is en manne, vroue en kinders op die gruwelikste wyse gefolter, vermoor, deursteek en keelaf gesny. Die aasvoëls, wat soos hulle vertel het, so ‘n Zoeloe-impi orals gevolg het, het reeds begin om die dooies te verskeur. Daar het moeders dood gelê asook sterwendes nog met die kleintjies aan die bors gedruk. Ander het met verstyfde arms hulle kinders, deurboor met assegaaie wat die lyke aanmekaar gehou het, omklem. Baie lyke is op die verskriklikste manier mishandel en geskend, en klein kindertjies het gelê waar die barbare hulle neergegooi het, nadat hulle die harsings teen die wawiele uitgeslaan het.”

Hoewel hierdie tonele vir die res van sy lewe bygebly het en hy ook vele ander oorloë en verskrikkings deurgemaak het, het hy nooit bang of moedeloos geraak nie.

Ek sou dus sê dat die eerste Kruger-beginsel sou wees: Hou altyd moed.

‘n Tweede aspek van Kruger se ingesteldheid was sy idealisme en vryheidsin. Hy het tydens die Groot Trek grootgeword en was altyd onder die indruk van al die opofferings wat daar gemaak is om uiteindelik vryheid in ‘n eie staat te verwerf. Daarom, toe Shepstone in 1877 die Transvaal geannekseer het, was hy een van die weiniges wat onmiddellik daarteen gekant was en uiteindelik daarin geslaag het om ‘n verwarde en verdeelde volk aan sy kant te kry. Selfs onder sy eie amptenare en in die leierskorps was daar diegene wat die anneksasie as ‘n fait accompli beskou het en bloot oor die voorwaardes van Britse regering wou onderhandel, maar hy het nooit opgehou glo dat die verlore vryheid weer herwin kon word nie.

‘n Ander aspek van Kruger se idealisme was die feit dat hy byna nooit aan homself gedink het nie en altyd bereid was om goed en bloed vir sy volk op te offer. Die feit dat Kruger so lank geleef het, was eintlik ‘n wonderwerk, want hy het keer op keer in ekspedisies teen swart stamme sy lewe gewaag.

‘n Ander aspek van sy idealistiese opofferings in diens van die Afrikaner, was die feit dat hy byna altyd finansiële probleme gehad het en op ‘n keer selfs geld by die staat moes leen om sy gesin te onderhou. Eers op ‘n betreklik laat tydstip in sy lewe het deur grondspekulasie ‘n ryk man geword en was dié tydvak van finansiële swaarkry verby.

‘n Derde Kruger-beginsel is sy nastreef van die eenheidsprinsiep. Een rede vir Kruger se sukses as politikus in sy tyd, benewens sy eerlikheid en opregtheid, was dat hy die Transvaal se leuse, “Eendragt maakt magt” tot op die letter uitgeleef het. Kruger was vroeg in sy loopbaan as kommandant-generaal getuie van die broedertwis en burgeroorlog-in-die-kleine in die vroeë 1860s wat tussen verskillende politieke en godsdienstige faksies in die Transvaal uitgebreek het en moes self op mede-Afrikaners skiet om dood te skiet. Waarskynlik het hierdie gebeure hom bygebly en het hy voortdurend probeer om mense eerder saam te bind as om hulle te verdeel.

Terloops, die spreuk “Eendragt maakt magt” was geensins oorspronklik nie, maar is na Romeinse tye terug te voer. Dit is ook in Nederland in die sewentiende eeu gehoor. Ná die Belgiese revolusie van 1830 het mense dit veral in Frans gebesig as “L’union fait la force”.

In die vierde plek sou mens seker Kruger se geloof kon noem. Kruger het feitlik net Die Bybel en koerante gelees. Op ‘n keer toe hy en die twee Nederlanders, Bok en Jorissen, op pad Londen toe was, het hy hulle op die dek van die skip oor die heelal hoor praat, die ontsaglike omvang daarvan, die afstande tussen die sterre, asook die geskatte ouderdom daarvan wat deel van die wetenskaplike debat in die negentiende eeu uitgemaak het. Kruger het hom terstond van die geselskap onttrek met die woorde: “As ek langer hierna moes luister, sou ek my Bybel in die see moes gooi.”

Hoewel Kruger in dié opsig amper ‘n mistikus was, het dit hom nie verhoed om praktiese politiek te bedryf nie. Omdat hy ook ‘n Dopper was en dikwels weens sy kerkverband onder skoot gekom het, het hy nooit gepoog om van godsdiens ‘n politieke kwessie te maak nie. Trouens, in ‘n hoë mate het daar destyds in die ZAR godsdiensvryheid bestaan en het Kruger nie geaarsel om grond vir ‘n Joodse sinagoge beskikbaar te stel en om goeie verhoudinge met alle godsdiensgroepe te handhaaf nie.

Sy geloof het hom egter ook in staat gestel om in moeilike tye op God te vertrou in die sekere wete dat daar iewers vorentoe uitkoms moes wees.

Die vyfde eienskap van Paul Kruger se staatsmanskap was sy kombinasie van oorlog en diplomasie. Dis amper asof Kruger die beroemde slagspreuk van Von Clausewitz, “Oorlog is die voortsetting van politiek met ander middele”, uitgeleef het. Kruger, die dapper kommandant-generaal en held van vele veldslae, het altyd vrede nagestreef, maar het aanvaar dat sekere situasies net met geweld opgelos kon word. Hoewel hy vlot Tswana gepraat het en oor die algemeen goed met swartes klaargekom het, het hy telkens opgeruk om oorlogsugtige of misdadige swart stamme te gaan straf. Teenoor die Engelse het Kruger presies dieselfde benadering gehad. Eers wanneer alle pogings om deur onderhandeling vryheid te verkry misluk het, het hy en die res van sy burgers hulle tot wapengeweld gewend.

Indien die Afrikaner hom vandag in die wildernis bevind, is dit moontlik omdat hy in die onlangse verlede ‘n beleid van “vrede ten alle koste” nagestreef het, iets wat natuurlik op die lange duur tot ‘n besonder netelige onvrede kan lei, ‘n soort oorlog wat in die naam van vrede verder gevoer word. Aan die ander kant het ‘n figuur soos Hitler geweld as primêre politieke metode aangewend en daardeur ewe klaaglik misluk as wat die onlangse geslag pasifistiese Afrikanerleiers misluk het.

Kruger was ook ‘n visioenêre leier wat besef het dat enige volk oor ‘n droom moet beskik wat die moeite werd sou wees om na te jaag. Vir die grootste deel van sy lewe was hy gelukkig genoeg om in ‘n vrye, onafhanklike en soewereine volkstaat te woon. Nietemin het hy ‘n grootse visie aan sy volk voorgehou wat op die vooraand van die Eerste Vryheidsoorlog só verwoord is:

“Met vertroue lê ons ons saak oop vir die hele wêreld. Hetsy ons oorwin, hetsy ons sterf: die vryheid sal in Afrika rys soos die son uit die môrewolke, soos die vryheid verrys het in die Verenigde State van Noord-Amerika. Dan sal dit wees van Zambezi tot aan Simonsbaai: Afrika vir die Afrikaner.”

Hierdie visie vir die toekoms sou moontlik die sesde Kruger-beginsel genoem kon word. Weereens, as ons dink aan die mislukkings van Afrikanerpolitiek in die onlangse verlede, dan kan ons sien dat daar ná die dood van dr. Verwoerd geen werklike toekomsideaal nagestreef is nie. Daar is bloot op ‘n ad hoc-wyse voortgeploeter totdat ons ideologies in ‘n hoek vasgekeer en tot oorgawe gedwing is.

Vir Kruger was vryheid en soewereiniteit ononderhandelbaar. Nie net was hy bereid om sy boerdery te laat vaar en daarvoor keer op keer geld te bedel, op ‘n skip te klim en in Londen met die Britse regering te probeer onderhandel nie, maar in laaste instansie was hy ook bereid om sy eie lewe vir volksvryheid op die spel te plaas.

Kruger toring vandag nog soos ‘n kolos bo ander, mindere figure in die Afrikanergeskiedenis uit, vanweë die ses beginsels wat ons reeds genoem het en wat ek nou kortliks herhaal:

1. Hou altyd moed.

2. Idealisme en vryheidsin.

3. Streef te alle tye eenheid na, oftewel “eendragt maakt magt”.

4. Behou die geloof, of in D.F. Malan se beroemde woorde: “Glo in jou God, glo in jou volk, glo in jouself.”

5. Kombineer politieke middele soos militêre mag en diplomasie en moenie bloot op pasifisme en onderdanigheid steun nie.

6. Hou ‘n toekomsvisie aan die volk voor, al lyk dit soms onhaalbaar, selfs vergesog.

Die geskiedenis, soos die meeste dinge op aarde en in die heelal, is siklies van aard. Seisoene kom en gaan soos wat die aarde om die son wentel. Daar is geboorte, groei, wasdom en dood. Telkens in Kruger se tyd en daarna, het die Afrikaner soos ‘n feniks uit die as verrys.

Indien ons die ses Kruger-beginsels nakom, is vryheid en ‘n grootse toekoms weereens vir ons moontlik.

Onder selfs moeiliker omstandighede as vandag, toe ons volk uit ‘n paar duisend arm, landelike pioniers bestaan het, het ons dit reggekry om ons vryheid en onafhanklikheid teenoor die supermoondheid van daardie tyd, die Britse Ryk, te handhaaf. Hoeveel te meer is dit nie vandag moontlik vir ‘n paar miljoen Afrikaners met veel groter rykdom en middele as destyds nie?

Krugerdag – én Kruger – verdien om nog lank gevier te word!

 липецк ремкомплектылобановский александр фото

Swart dwaling en wit woede, deel 2

In dié tweede aflewering van Swart dwaling en wit woede, skryf Gustav Venter: “As hulle en die algemene media besef het hoe diep, hoe smeulend, hoe wyd die Afrikanerwoede is, sou hulle elke dag, elke minuut, met elke nuusbulletin, op elke TV-kanaal en radiostasie en in elke koerant sonder ophou gewaarsku het: Die Afrikaner is kwaad. As hulle maar net hulle marxistiese, formulegebabbel sal staak. As hulle maar net sal vra wat staan die regering te doen om die sissende magma van Afrikanerwoede af te koel…”

Eenkeer, met sy bergfiets uit op ‘n kronkelpaadjie, toe hy stop om agter ‘n bos te gaan staan, kom hy op ‘n ou plastiese LO-sak af, so ‘n rooie met ‘n gebreekte skouerband en ‘n losgetorringde ritssluiter. Nuuskierig genoeg om die inhoud te ondersoek vind hy ‘n opgerolde sweetpakbaadjie, ‘n Rama-bakkie met drie gholfballe van alle dinge, helfte van ‘n Sydney Sheldon-riller en ‘n ou polisieuitgawe Walther P38 daarin. Sy eerste instink was om die pistool by die polisie te gaan inhandig, maar teen die tyd was hy ook al skepties en onwillig om ‘n vuurwapen via onetiese polisiehande terug op die roof-en-skaakkringbaan te kry. Hy kies om eerder die pistool te gaan versteek.

Die Dag van die Laaste Strooi, toe hy hoor van die ou tannie wie se vingers brutaal deur ‘n inbreker met ‘n snoeiskêr afgesny is, het hy die pistool gaan uitgrawe, skoongemaak, geolie en ‘n paar skote op ‘n verlate mynhoop daarmee gaan skiet. Die ontwerp daarvan was nooit die beste nie en die wapen self was in bedenklike toestand, met ‘n ietwat geslyte loop. Maar dit was akkuraat genoeg vir sy doel. Hy pak daarna sy motor, vul die brandstoftenk en kry koers Noorde toe.

Onderweg spoor ‘n vriend hom per selfoon op. Waarheen is hy op pad? wil die vriend weet.

Hy sê hy is op pad Naboomspruit toe om daar by die landdroshof te wag tot die dierlike aanvaller verskyn sodat hy hom tussen die oë kan skiet.

Die vriend, dadelik oortuig van die erns van die bedoelings, begin beswaar maak.

Wat sal dit help? Hy sal net sy eie lewe opoffer, en vir wat? Daar is duisende ander sulke geweldenaars. Hulle kan nie almal geskiet word nie.

Alles is waar. Hy verstaan dit so, maar sê hy: “Ek kan nie langer met myself saamleef as ons hierdie dinge maar net laat verbygaan nie. Watse soort mense is ons dat ons kan toelaat dat ons oumensies se vingers met snoeiskêre afgeknip word?”

Selfs buite konteks is hierdie ‘n vraag wat dwarsdeur Afrikanergeledere ‘n verslae gemoedskriewel laat. Wanneer ons dit egter binne die spreker se persoonlike kultuurhistoriese perspektief lees, moet dit elke skril emosionele alarm laat afgaan. Hierdie was nie lank terug nie ‘n vasberade voorbrandmaker vir die Nuwe Suid-Afrika, iemand wat nie vir die ANK gestem het nie maar besluit het die regte ding is om skouer aan die wiel in te val vir die algemene opheffing van die land. Sy besondere bydrae was om rekenaargeletterdheidsklasse in swart woongebiede te gee. Maar die ongeërgdheid waarmee die nuwe regering die misdaadgolf weggewink het, die skokkende vraatsugheid waarmee hulle hande in die staatskoffers gesteek het en die rasgedrewe halstarrigheid waarmee hulle ‘n hele volk vervreem het, het sy entoesiasme nie net nie gevoed nie, dit het sy ywer anoreksies gelaat en uiteindelik ‘n ontnugteringsdood laat sterf.

Wanneer liberales hiervan lees, en ek waarborg dit, sal hulle kondisionering onmiddellik ‘n verweer deur hulle lippe pers, ‘n tweeledige skouerophaling. Hoekom, sal hulle vra, is jy so ontstel oor een wit tannie wat ‘n ellende op die lyf geloop het? Jy sal nie so ontsteld wees as dit met ‘n bejaarde swart vrou gebeur het nie, sal jy? So hierdie afgryse in jou is bloot net rassismestuipe. Daarna sal hulle byvoeg: Baie meer swartmense ly onder geweld, so voor jy nie daaroor ‘n gemoedsteuring het nie, kan ons jou verdriet oor die ou tannie nie ernstig opneem nie. Hierdie mondelingse skuifelstap is soos die skyngebroke vlerk waarmee ‘n kiewiet die potensiële roofdier van haar nes aflok. Sodra ons betrokke raak in hulle afleidings van ras en getalle, versaak ons die koers en einddoel van ons argument.

Mor die Afrikaner oor regstellende aksie, is die gekondisioneerde verweer dat blanke mans nog die meerderheid bestuursposte beset. Dat bekwaamheid en doeltreffende bestuur – eerder as ‘n nuttelose gedienstigheid teenoor persentasies en getalle – nou kardinaal nodig is in die land, is ‘n primêre argument wat in al dié pom-pomswaaiery verlore gaan. Raak jy knorrig oor kragonderbrekings, word beduie dat swartmense in lokasies dit baie meer gereeld moet verduur en skielik is die feit dat hulle nie daarvoor betaal nie, nie ter sake nie. Kla jy oor vervalle infrastruktuur… en so gaan hulle aan.

Hierdie is egter loperige balsem vir ‘n man wat homself laat ompraat om nie ‘n bloedgierige, lafhartige monster tussen die oë te gaan skiet nie. En as ‘n swart barbaar, lendene styfgepomp met dierlike wellus, onbelemmer deur medemenslikheid, sonder die brieke van intelligensie, vrygestel van sosiale verantwoordelikheid – besef jy nie hoe uitputtend sy kinderjare was nie? – sy stompsinnige verveeldheid verlig deur saam met sy walglike kamerade ‘n ingetoë 19-jarige maagd gevange te neem, haar te martel, speels te belowe dat hy haar nie sal verkrag nie, en dit wel doen en dit op die verkleinerendste manier denkbaar – hy dwing haar, pistool teen die kop, om hom te soen terwyl sy onderlyf teen haar voorthamer – , wat dan? Word daar van ons verwag om, as’t ware, langs haar te kniel terwyl sy diep getref word deur die eerste rou oor die verlies van haar kosbaarste kleinood, haar maagdelikheid? En moet ons dan sê: “Toe, toe, staak die gekerm. Dis nie so erg nie. Dis omdat jy wit is dat jy jou dit so aantrek. Weet jy nie dat dit elke dag met duisende swart vroue in hierdie land gebeur nie?”

Watse anoreksiese troos is dit? Want dit is al verligting wat die liberales kan bied. Volgens liberale ortodoksie sou die ware misdaad nie die verkragting gewees het nie, maar die agterdog dat die blanke meisie se verskrikking en afsku instinktief verhewig is omdat dit ‘n swárt man was wat haar verkrag het; dat as sy ‘n duiwelskeuse gehad het, sy ‘n duisend maal eerder deur ‘n witman verkrag sou wou word. Die onderskeid tussen rasse, eerder as die molestering, is volgens die linkses se kode die Onvergeeflike Sonde.

Hierdie is ‘n loot wat groei uit hulle opvatting dat daar geen verskil tussen mense, ongeag ras of herkoms, bestaan nie, en dat geen mens moreel in ‘n uitgesonderde verwantskap met ‘n ander kan staan nie. Hiervolgens mag ‘n mens nie ‘n onderskeid in jou optrede teenoor jou eie en ander mense maak nie. As jou kind en ‘n ander kind in ‘n brandende huis is, en jy wil daar instorm, moet jy seker maak jy kan altwee red, of jy moet albei vir die vuur los.

Dit is ‘n opvatting wat teen elke natuurreël van oorlewing indruis. Selfs die Bybel, en dit in die Nuwe Testament, met al die klem op selfloosheid en opoffering daarin, ondersteun dit nie. Die man wat nie vir sy gesin kan sorg nie, sê Paulus, is erger as ‘n heiden. Hierdie is nie die hoogtepunt nie maar die vertrékpunt van moraliteit. Liefdadigheid, om presies te wees, begin by die huis.

Selfs moderne biologie bevestig dat die mens se brein bedraad is om ‘n voorkeur vir en ‘n vertroue te hê in mense wat soos hy lyk en is. Die Afrikaner, ná amper vier eeue se uitsifting in ‘n ongerepte, bloedeisende land, het geleer dat hy net twee wesens kan vertrou: die Here en ander Afrikaners. Sedert hulle samestelling as ‘n klein volkie in ‘n groot en leë land, het hulle gewys dat hulle die vermoë het om te bou en te versamel. Hulle het gou genoeg uitgevind dat wat hulle opgerig en bymekaar gemaak het, die nyd van ander, minder produktiewe, maar altyd talryker, inwoners sou trek. Hierdie afgunstige massas sou van meet af aan demonstreer dat daar in hulle ywer om die Afrikaner se goedere te bekom, geen perke aan hulle brutaliteit is nie.

Die ylgesaaide Boere het net een kans op oorlewing gehad en dit was om teen die bedreiging saam te snoer. Die harde lewe, genadelose eise en voortdurende aanslae teen hulle, het hierdie pioniers gehard gemaak, met ‘n ongeëwenaarde bedrewenheid om te oorleef. Hulle slaankrag het eksponensieel vermeerder volgens die getalle wat hulle byeen kon bring. As een Boer vyf Xhosas op loop kon jaag, kon twee van hulle twintig troef. Om dit te doen, moes hulle volslae vertroue in mekaar gehad het. Hierdie vertroue is gebou op die instinktiewe broederskap, nie net van bloed nie, maar van mense wat dieselfde ontberings moes deurly, dieselfde gevare moes oorleef, dieselfde oorwinnings moes behaal. Dit is op hierdie aambeeld wat Afrikaneridentiteit gesmee is. Hierdie Afrikanerskap is diamanthard, saamgepers deur eeue se numeriese agterstand en sy teenstaanders se afguns.

Die naaste wat die liberales daaraan gekom het om die Afrikanervolk in geheel los te torring, was om hierdie kern aan te val. Nie dat hulle dit die kern genoem het nie. Die uitdrukking wat hulle gekies het om die Afrikaner se herkenning van homself en sy gehegtheid aan sy eie mee los te torring was “laer,” of, na Engels se “laager”. Meestal is dit in ‘n samestelling gebruik, laermentaliteit, asof nasionale identiteit ‘n afwyking is.

O, dat hulle geslepe was, met die manier waarop hulle die Afrikaner se eie volksgoedere teen hom gedraai het, dié is gewis. Die laer verwys natuurlik na ‘n konvooi Voortrekkerwaens, in ‘n kring getrek en beveilig, sodat dit in alle kompasrigtings stekels gehad het om vir die eksterne bedreigings te wys. Die laer het die Afrikaner, sy gesin en sy besittings bevat. Dit was die simbool van alles wat veiliggewend, huislik en bewarend was.

Die post-NP-media het die Afrikanerlaer met verbetenheid aangeval, asof dit die boosste instelling op aarde was, ‘n nasionale sentrum vir brutaliteit, verkramptheid en stompsinnigheid. Hulle het dit so histeries uitgekryt dat ‘n mens sou dink dat enige toegeneentheid van die Afrikaner jeens sy kultuur en eie mense ‘n filosofiese vergryp op die vlak van Nazisme was. Die laer was, in liberale denke, die Afrikaner se Führer-bunker waar hy aan die een kant onheil teen ander opgebrou het en aan die ander kant homself as’t ware met die liggaamsreuk van sy eie afgesaagde lewensvisie versmoor het.

Die teenvoeter vir die laager-mentaliteit is, volgens die linkse ideeprojeksie, die “lager”-lewenstyl. Dis nou “lager” soos in “lagerbier,” ten beste vergestalt in ‘n skynbaar nimmereindigende rits bieradvertensies, waarvan die advertensiereeks vir Castle-bier die driftigste voorbeeld is. Die wêreld van hierdie advertensies is bevolk met pittige, ondeunde maar lojale jongmanne wat ‘n lewe van goedige kaskenades en avontuur deel. In die nuutste aflewering koer die klingelsanger: “Hoe goed is dit om te weet my broer is hier by my…” Die kinkel is juis dat hierdie broers nie almal wit is nie. Hierdie is getransformeerde kamerade. “Ons is nie verwant aan mekaar nie,” word daar ter slotsom beduie, “maar ons ís broers.” As die beeld van hierdie lageradvertensies beeldend van die land was, sou daar nooit twee of drie blanke mans byeen gewees het sonder dat ‘n swarte, van dieselfde geestigheid en kultuuruitlewing, in hulle midde was nie – sommer net ‘n paar ouens bymekaar, party wit, party swart. Die stilswyende beskuldiging is dat ‘n enkelrasgroepie eintlik niks meer as ‘n bende fasciste is nie.

Afrikaners, skielik in hulle land meer van ‘n muishond as wat hulle tydens apartheidsdae in die buiteland was, het begin twyfel aan die uitnemendheid van die laer bo die lagerfilosofie. Hulle het begin om uit die laer te sluip, om die spreekwoordelike kruithoring vir die liberale bierglas in te ruil. Maar buite die laer is hulle verkleineer, verstoot, verkrag en vermoor. Vir ‘n tyd was die Afrikaner verdwaal iewers tussen sy herkoms uit die laer en sy onaanpasbaarheid in die lagerlewe. Hy het nie geweet wie hy is nie en het vergeet wat hy was. Dit het alles in die laaste helfte van 2006 verander met die vrystelling deur ‘n onbekende sanger, amper per ongeluk, van ‘n lied oor ‘n gestorwe Boeregeneraal: De la Rey.

Skielik was daar ‘n kultuurverskynsel in Suid-Afrika wat nét aan die Afrikaner behoort het. Ander volke dink maar net hulle weet waaroor dit gaan; hulle voel nie dit resoneer diep-diep in hulle gemeenskaplike DNS nie. De la Rey is ons s’n, net ons s’n en kan nooit vertaal en iemand anders s’n word nie. Hierdie is nié ‘n lied wat die lagerbroederskap by hulle tradisionele gelykheidsjolyte kan luister nie. Die Engelsman in die groepie sou probeer snedig wees daaroor, met ‘n onrustigheid in sy hart, die swarte sou benoud in die koers van die agterdeur gemik het. En die Afrikaner tussen hulle sou, hand op die hart en trane in die oë, uit volle bors saamgesing het. Die Afrikaner het iets ontdek – homself. Hy weet nou weer wie hy is. Hy het sy identiteit teruggevind. Hy was terug in die laer en in die laer, boeta, daar roer die dinge!

Die herlewing van Afrikanerkultuur is die primêre nasionaal-maatskaplike verskynsel van die dekade. Vandag se Afrikaner is nie veel gestoor hoe uitlanderkultuur lyk of wat die buitestaanders van Afrikanerkultuur dink nie. Hy is te besig om die opskop in die laer te geniet.

Die liberales, steeds so vol ywer vir die ANK se marxistiese, voortgesette rewolusie, het hierdie herlewing van die Afrikanerkern eers ontken en toe herken. En hy bewe. ‘n Lewenskragtige Afrikaneridentiteit is ‘n banier waar rondom konserwatiewe Afrikaners kan konsolideer en ‘n verenigde Afrikanerkern sal lei tot die herlewing van Afrikaner-nasionalisme. Dit is die liberalis se bloedstollendste, langtand-, ghrieshaarnagmerrie. Die Afrikaner-liberalis se fundamentele kenmerk is juis dat hy of sy weens ‘n persoonlike onaanpasbaarheid met Afrikaneridentiteit uit die boesem van die volk, uit die laer, gedros het. Hierdie weglopery is selde ideologies gedrewe, maar is gewoonlik die gevolg van ‘n persoonlike wanaanpassing.

Hulle maak dan nuwe gebooie vir die mensdom, gebaseer op die lering van wesenlike gelykheid. Hulle Blink Nuwe Wêreld is ‘n Huxleyaanse utopie: sonder ras, sonder geslag, sonder gesinne. Let net daarop dat hierdie Groot Gebod afdwingbaar is, nié op die liberalis self nie – net op ander mense. Daarom sien hulle geen spanning tussen hulle filosofie en hulle persoonlike afwyking daarvan nie. Koos Kombuis, getroud met ‘n wit vrou, woonagtig in ‘n wit dorp, sien geen ironie daarin dat hy eufories skryf oor die noodsaak en haalbaarheid van rassevermenging nie. Frederick Fourie het doodernstig probeer om Kovsie-koshuise te vermeng vanuit ‘n beveiligde woning in ‘n eksklusiewe wit woonbuurt terwyl hy sy dogters na ‘n wit prestigeskool toe stuur. André Brink hyg histeries oor apartheid maar hou homself en sy gesin apart van ander rasse. Nico Smith pleit vir meer kontak tussen rasse, maar sodra sy verblyf in Mamelodi as reklameset gedien het, verwyder hy homself na ‘n kleinhoewe tussen blanke bure in die ooste van Pretoria.

Vir ‘n anderhalfdekade was hulle opvattings en optrede verdoesel deur ‘n mediastofstorm. Maar in die herontdekking van sy eie identiteit, kan die Afrikaner nou die linkse geveinsdheid herken vir wat dit is. En hy is vol afsku daarvoor. Die liberalis is vinnig besig om sy greep op die Afrikaner-psige te verloor. Enige iemand wat hierdie kwyning van liberale invloed wil volg, moet maar net die oog op die lot van Nasionale Pers hou.

Dekades lank het hierdie medialeviatan dit sy taak gemaak om vir die volk politieke sedelessies in elke Naspers-publikasie in te gee. Met weergalose hubris het dit die Afrikaners as kindertjies sonder enige werklike insig gesien. Nou trek die kindertjies egter hulle gesigte en sê nee!, hulle wil nie verder verstik aan Naspers-idees nie. Lesersgetalle in al Naspers se publikasies daal soos hoefysters in ‘n plaasdam. Kommentaarkolomme ná rubrieke op Beeld, Burger, Volksblad en Rapport se webwerwe word oorheers deur vurige, regse lesers wat die polities sawwe denke van die skrywers uitkryt.

Die liberales was lank genoeg die Hamelnse fluitspeler agter wie die kindertjies aangedwaal het. As hulle net lank genoeg wil ophou om hulle knik-en-grinnik-deuntjies te speel, sou hulle omgekyk het en ‘n skrikwekkende gesig gesien het:

Dis asof die Afrikaner weg was; nou is hy terug en nou wil hy weet wat de duiwel het aangegaan terwyl hy nie hier was nie. Om te sê hy is omgekrap, is nie juis nie. Hy is nie befoeterd nie – hy is tandeknersend, glurend, vuisballend, witwarmwoedend.

Wat die waarnemer tref, is die afwesigheid van die waarskuwings. Dit was ‘n groot ding gedurende die skemertyd van apartheid. Toé was daar baie wat somber waarskuwings gerig het. Dis asof almal net alarms wou laat afgaan, rooi vlae wou waai, noodfakkels wou opskiet. Daardie dae was swart woede die groot ding. Van Rian Malan tot Chris Louw, oortuig dat hulle iets sien wat die res ontgaan, het skril caveats geskryf. Louw het by sy redakteur, Harald Pakendorf aangedring: “Meneer, ons moet die mense laat weet. Die swartes is kwaad.”

En dat die swartes kwaad was, dié was seker; so kwaad dat hulle hulle eie skole, kroeë en gemeenskapsale afgebrand het, hulle eie mense met pangas doodgekap of gehalssnoer het, so kwaad dat hulle hulle eie ou tannies, nou nie met snoeiskêre ontledemaat het nie, maar gedwing het om Stasoft te drink en aan Omo te verstik omdat hulle inkopies buite die lokasies gedoen het. Uiteindelik het hulle hulleself só geskend dat FW de Klerk se regering in afgryse oorgegee het.

Maar nou is daardie selfde stemme verrassend stom. Waar is die ondersoekende joernaliste wat die geruis hoor? Praat hulle nie met die regte mense nie? Of ignoreer hulle die woorde en wanvertolk hulle die tekens? Want woorde en tekens is oral. Dit is in die kil, vasberade braaivleisdreigemente, in die verbete rassisme van jongmense wat op skool vir hulleself moet ontdek hoe skel die kontras tussen rasse is. Dis in die tandekners van boere wat sien hoe hulle kuddes gestroop word, in die gelate, doodluiterse planne wat boervrouens maak om die lyk van ‘n veedief te laat verdwyn indien hulle mans op ‘n maanlose nag die stropers op die regte tyd, die regte plek inwag.

Dit is in die kreet van ‘n petit vroutjie wat in die berge vir my een aand ete kook, pistool agter haar lyfband ingedruk. Sy is ‘n verkragtingsberader, ‘n skouer vir enige verontregte vrou om op te huil. Maar wat die velkleur van die slagoffer ook al is, die vergryper is altyd, altyd, maar altyd swart. “Ek haat hulle, Gustav, ek haat hulle almal!”

Ek hoor hierdie woede waar belastingbetalers byeenkom om te red wat te redde is teen die arrogante onnoselheid van regstellend aangestelde dorpsbestuurders. Ek hoor dit wanneer mense vertel hoe alles, alles, alles in die stokou Nuwe Suid-Afrika verval het. En ek hoor dit wanneer kundiges waarsku: Die water is op, die kos is op, die geld is op… En niemand luister nie.

En al die tyd waggel die nuwe Suid-Afrika voort, asof die besluitnemers dodelik onbewus is van die drukking wat in die onderkorse vulkaankamer opbou. Die swart regering, altyd bereid om hulle leidrade by die liberale pers en linkse meepraters te kry, gee geen aanduiding dat hulle besef die era van sogenaamde wit vrees het oorgegaan na die tydperk van uiters werklike wit woede nie. Dit gaan hulle grootste mistasting ooit wees.

As hulle en die algemene media besef het hoe diep, hoe smeulend, hoe wyd die Afrikanerwoede is, sou hulle elke dag, elke minuut, met elke nuusbulletin, op elke TV-kanaal en radiostasie en in elke koerant sonder ophou gewaarsku het: Die Afrikaner is kwaad. As hulle maar net hulle marxistiese, formulegebabbel sal staak. As hulle maar net sal vra wat staan die regering te doen om die sissende magma van Afrikanerwoede af te koel. En as hulle nie weet wie om te vra nie, laat hulle saggies aan Praag se deur kom klop.

Daar is werkbare oplossings wat die krisis kan ontlaai voor dit ‘n katastrofe word. Ons het die antwoorde, maar die tyd is min. Want vannag, môre, volgende week, is dit heel denkbaar dat nog ‘n hulpelose boeretannie se vingers met ‘n stomp snoeiskêr gehalveer kan word. En wie weet, as daar dié keer ‘n man op pad is om die skuldige monster tussen die oë te gaan skiet, gaan hy miskien nie ‘n vriend hê om hom te stuit nie. En wie sal kan sê wat dan sal begin en waar dit sal eindig?

games toЛобановский