Hoofartikels – Bladsy 7

Obama se keuses

Dat Obama groot steun geniet onder Afrikane, in Afrika sowel as in die VSA, is gewis. Ook in Europa het sy bewonderaars gegroei. Alle aanduidings is dat hy vandag geskiedenis gaan maak as Amerika se eerste verkose swart president. Die verwagtinge van wat Barack Obama kan vermag, is kennelik besonder hoog.

'n Nigeriër swymel vanoggend tydens 'n onderhoud op RSG dat Afrika nou meer as ooit hulp uit Amerika sal sien vloei om armoede op die swart kontinent op te los. In Kenia volg algar die verkiesing met gespanne aandag. Selfs in die suide van Irak, wat gebuk gaan onder sektariese geweld sedert die Amerikaanse inval, sien die nasate van slawe reikhalsend uit na Obama se oorwinning.

Maar Barack Obama het 'n paar moeilike besluite wat voorlê, waarvan die ekonomie en die VSA se sending na Irak nie die geringste is nie. En dan is daar die kwessie van Iran wat effens uit die openbare oog verdwyn het, maar steeds iewers op 'n agterplaat prut.

Die nuwe swart president mag dalk besluit om Iran binne te val om sodoende hulle kernprogram te stuit. Dis in elk geval waaroor 'n paar ingeligte bronne ná aan die Withuis spekuleer.

Die Bipartisan Policy Center, in Washington, sê in 'n verslag dat die volgende administrasie "minder tyd en minder opsies gaan hê om met die bedreiging [uit Iran] te handel". Dit sluit vanselfsprekend nie 'n militêre aanval op Iran uit nie en 'n aantal gesaghebbende meningsvormers is dit eens.

Van die opstellers van die verslag is Dennis Ross, die top Midde-Oosterse adviseur vir Obama, en vorige Senator Dan Coats, 'n McCain adviseur. Aanvanklik, aan die begin van sy veldtog, het Obama gesê hy wil met Iran se leiers onderhandel, maar sedertdien het hy die uitspraak herhaaldelik gekwalifiseer.

Ross sê daar is basies net twee opsies, 'n Amerikaanse militêre inval in Iran of aanvaarding dat Iran 'n kernmoondheid is. En Iran sal teen 2010 genoeg kernbrandstof produseer om 'n kernwapen aanmekaar te kan sit.

Dit gaan Amerika se eerste swart president voor 'n dwingende keuse plaas.

Is Shilowa se oproep aan blankes geloofwaardig?

09:32:45 Dis sekerlik ironies dat Sam Shilowa, een van die leiers van die wegbreekfaksie uit die ANC hom nou tot blanke kiesers rig. Tot nou die dag was Shilowa, asook Lekota, deel van van die ANC waar hulle lustig rassewetgewing uitgevaardig het om blankes uit die staats- en munisipale administrasies te weer, die opvoedingskanse van blanke studente te benadeel, grondhervorming toe te pas en rassetransformasie in die algemeen te bevorder.

Tans verlang Shilowa dat dieselfde verguisde, onderdrukte blankes hom by die stembus moet steun. Sekerlik bestaan daar blankes wat deurtrek is van wit skuld en in die nuwe wegbreekparty 'n opportunistiese moontlikheid sien om mag te bekom. Sodanige blankes mag dalk vir die nuwe party stem.

Aan die ander kant verteenwoordig hierdie oproep aan "die blankes" om hul party te steun 'n erkenning deur Shilowa en Lekota dat hul steun onder die breë swart bevolking beperk is. Zuma, die populistiese swart leier, se greep op die gewone swart kieser is waarskynlik sterker as dié van Shilowa en die ander wegbrekers. Shilowa en kie. behoort hoofsaaklik tot die Mbeki-faksie. Tot en met die paleisrevolusie deur Zuma, het Shilowa-hulle nader aan die mag gestaan en het hulself heerlik uit die staatskas, staatstenders en SEB-transaksies verryk.

In elk geval bestaan daar geen solidêre blanke groep in die land meer nie. 'n Gedeelte van die Engelssprekendes is steeds besig met 'n stryd teen die Afrikaner en die huidige stelsel is vir hulle daarom 'n bron van leedvermaak. Die minder anti-Afrikaanse deel van die Engelse blankes is verward en wag op een of ander inisiatief wat uit Afrikanergeledere moet kom.

Onder Afrikaners is daar die aanhangers van die oorgawekultuur van die vorige NNP en Nasionale Pers wat meen dat ons geen politieke rol meer in die land te speel het nie en bloot transformasie as "skuldige blankes" behoort te ondergaan. In terme van dié blankeskuldidee is Shilowa se oproep 'n contradictio in terminis, want blankes mag geen rol meer speel nie.

'n Verdere teenstrydigheid is natuurlik dat Shilowa se oproep aan blankes die amptelike "nie-rassigheid" van die grondwet weerspreek. Ook die media en veral Nasionale Pers se koerante en TV-kanale voer lankal reeds 'n veldtog om die publiek te oortuig dat die begrip "blanke" eintlik 'n illusie is en dat almal van ons "biologiese Afrikane" is wat van die Australopeticus afstam.

Waarskynlik stel Shilowa nie veel in die Afrikanerstem belang nie, anders sou hy 'n beroep op Afrikanersteun, pleks van blanke steun, gedoen het.

Die ANC mag reg wees in dié sin dat Shilowa en Lekota hulself eerder gaan posisioneer om stemme van die opposisie af te rokkel, as van die ANC self. Pleks van 'n tweede ANC, gaan ons moontlik met 'n tweede DA sit wat homself as nie-rassig voorhou maar kort-kort 'n beroep op blankes doen om hom te ondersteun.

Die opposisiekieser gaan dus een van die dae dalk, soos die Amerikaanse Demokrate, moet kies tussen 'n blanke (Engelssprekende) vrou en 'n swart man. Indien die Amerikaanse neiging ook hier gaan geld, sal die liberale opposisiekieser dalk eerder vir 'n swart man stem as 'n blanke vrou.

Gegewe die kwynende blanke demografie, ook vanweë emigrasie, gaan 'n party wat hom, anders as die ANC, nie regstreeks op swart rassenasionalisme beroep nie, maar bedroë daarvan afkom.

game slots

Nog ‘n slag vir demokrasie in Afrika

15:44:58 Die oorlog wat weereens in die Demokratiese Republiek van die Kongo uitgebreek het, is in talle opsigte van belang. Nie alleen verteenwoordig dit 'n voortslepende oorlog wat nou al meer lewens as enige ander sedert die Tweede Wêreldoorlog geëis het nie, maar ook 'n slag vir die Weste wat bly klou aan die idee om demokrasie in Afrika te vestig.

'n Paar miljoen lewens was reeds opgeoffer in dié land voor die vredesooreenkoms wat in 2003 beslag gekry het. Om nie te praat van die reusebedrae wat bewillig is vir vrede nie. Intussen het die VN se vredesmagte, hulle grootste mag tans in enige land, verhoed dat etlike smeulende konflikte handuit ruk en 'n nasionale kwessie word. Maar hulle teenwoordigheid het nie verhoed dat grusaamhede deurlopend gepleeg is nie.

Die berigte dat Rwanda dalk betrokke mag wees om die rebelle van generaal Laurent Nkunda by te staan, bevat al die ontstellende aanduidings dat die huidige konflik op die patroon van die voriges geskoei is, met buurlande wat deelneem sodat die olievlek van vyandigheid stadig maar seker besig is om oor die streek te versprei.

Etniese Toetsierebelle span saam met Rwanda – die teater van 'n afgryslike volksmoord waarmee die vorige eeu afgesluit is – om Goma te verower. Goma is die hoofbasis van die VN-mag in die DRK. Kongolese troepe het klaarblyklik reeds die hasepad gekies en Kinshasa het 'n dringende beroep op Angola gedoen om toe te tree tot die stryd teen die naderende rebelle.

Volgens berigte is Goma en Rutshuru en moontlik ander dorpe in die rebelle se visier. Wat die VN se taak nog moeiliker maak, is dat die inwoners woedend is omdat die vredesmagte onder geweldige druk verkeer om die situasie onder beheer te bring en gebelgd reageer omdat die VN hulle nie kan beskerm nie. Meer as 'n miljoen inwoners is tans voortvlugtend en sonder enige hulp. 'n Woordvoerder vir Monuc, die vredesmag, Alan Doss, het aan die media gesê dat toestande op die grond elke uur verander en gewaarsku dat hulle met moeite byhou.

Brittanje en die VSA, Rwanda se bondgenote, bevind hul in 'n onbenydenswaardige posisie. As die VN-mag nie staande kan bly teen Nkunda nie en Kinsasha word die volgende teiken met Rwanda wat openlik toetree, sal Rwanda se Angelsaksiese vriende standpunt daaroor moet inneem. Indien nie, sal die mislukking van demokrasie in Sentraal-Afrika op hulle rekening geplaas word. Op die oomblik is Nkunda se teenwoordigheid gegrond op die feit dat gewapende Hoetoes ryk Toetsies in die ooste van die Kongo, 'n minderheid, bedreig. Al die bestanddele vir nog 'n volksmoord is dus teenwoordig.

Daarbenewens gaan 'n mislukking in Sentraal-Afrika by die onlangse inval van Georgië in Suid-Ossettië gevoeg word, wat vir die evangeliese ywer van die Weste om demokrasie te verkoop 'n swaarderwordende las gaan raak.Markt топкарго отзыв

ANC soek na konfrontasie in Pretoria

Die ANC wil etniese konflik in Suid-Afrika hê. 'n Mens kan tot geen ander gevolgtrekking kom as jy die party se optrede rondom die straatnaamkwessie in Pretoria beskou nie. Gisteraand het geweld uitgebreek tussen Afrikaners wat teen straatnaamveranderings gekant is, aan die een kant, en lede van die ANC/SAKP en die metropolisie aan die ander kant.

Die metropolisie het openlik kant gekies in hierdie etniese konfrontasie waar een groep poog om die geskiedenis en kultuur van 'n ander uit te wis. Dit was die laaste spyker in die doodskis van Suid-Afrikaanse demokrasie. Want demokrasie in die normale sin kan net bestaan waar die staat en veral die polisie onpartydig optree om orde tussen mededingende etniese of belangegroepe te handhaaf. Waar die polisie in kultureel bevooroordeelde gedrag begin verval, verloor hulle alle legimiteit en begin as 'n soort proregeringsmilisie optree soos mens in soveel Afrikalande aantref.

Eintlik is die onlangse wending skokkend. Mens het nog altyd gedink dat Pretoria met sy groot Afrikanerbevolking 'n potensiële territoriale strydperk tussen Afrikaners en die Xhosa- en Zoeloe-oorheersde ANC sou word. Gedurende die Kemptonparkse onderhandelinge in die vroeë negentigerjare het die ANC sy bes gedoen om Pretoria as opposisiegebied lam te lê. In die aanloop tot die munisipale verkiesings in 2000, het die ANC se dr. Michael Sutcliffe die grense so getrek dat die groot aantal Afrikanerkiesers in die gebied geneutraliseer is en verhoed word om enige invloed uit te oefen.

Hoewel ons by Praag reeds 'n aantal jare gelede Pretoria as 'n moontlike konflikgebied uitgesonder het, kon ons nie die huidige situasie voorsien wat so vinnig besig is om in 'n klassieke etniese konflik van die Afrika-tipe te verval nie – baie soortgelyk aan die DRK, Oeganda of die Ivoorkus waar een groep 'n ander probeer uitstoot en alle spore van sy vorige bestaan uitwis.

Eintlik is dit 'n wonderwerk, gegewe die vyandigheid op voetsoolvlak, dat veel meer geweld nie reeds uitgebreek het nie. As mens die internasionale modelle van etniese wrywing toepas, het Pretoria reeds van geel na rooi oorgeslaan.

Dat verdere konflik in Pretoria op pad is, is seker. Sosiale onrus, onluste of erger is binne die volgende ses maande onafwendbaar. Afrikaners sal móét saamstaan om dit te hanteer.

Wat beteken skeuring vir Afrikaners?

Die huidige skeuring in die ANC gaan die party beduidend verswak, hoewel die Zuma-faksie waarskynlik steeds 'n meederheid in die parlement sal verkry. Die splintergroep bestaan hoofsaaklik uit lede van die swart elite wat reeds die skrif aan die muur gesien het sover dit hul eie magsposisies in die staat en die munisipaliteite betref.

Die groot vraag is: wat beteken die skeuring vir die Afrikaner en ander minderheidsgroepe in die land? Waarskynlik gaan die DA daarby baat, hoewel sommige opposisiekiesers dalk vir die nuwe wegbreekparty gaan stem. Trouens, waarskynlik gaan daar min te kies wees in beleid tussen die nuwe swart party en die DA aangesien albei hulself as multikulturele opposisiepartye gaan posisioneer.

Afrikanerkwessies, wat danksy die ywer van die Afrikaanse media en Afrikaanse organisasies oor die afgelope paar jaar na vore gestoot is, gaan te midde van die nuwe swart magstryd waarskynlik nie meer op die voorgrond wees nie.

Die meeste Afrikaners stem ook steeds vir die DA, 'n party met 'n liberale agtergrond en wat deur Engelssprekendes oorheers word. Die party erken nie werklik die bestaan van die Afrikaner as volk en as kultuurgroep nie en gaan na dese nog verder transformeer as 'n tweede ANC.

Die treurigheid van die hele aangeleentheid is die huidige swakheid van die Vryheidsfront Plus. Dié party beskik oor die potensiaal om as nasionale en internasionale drukgroep vir die Afrikaner te funksioneer, maar het tot dusver nog nie die kieserspubliek se verbeelding gaande gemaak nie.

Die optrede van die Jong Turke in die party wat besig is om sowel die ANC as die DA in die Pretoriase stadsraad aan te vat, gee egter hoop dat die Afrikaner in eie reg 'n groter politieke rol kan begin speel en dat ons volk op die duur weer in een politieke beweging saamgesnoer kan word.

техно вектор 6

Luke Watson se uitbarsting van Afrikanerhaat

Dis betreurenswaardig dat Luke Watson se uitlating die eeue-oue koloniale haat wat beduidende getalle Engelssprekendes steeds teenoor Afrikaners voel, so kru moet verwoord.

Watson slaan dieselfde trom as Nadine Gordimer en ander ikone van Afrikanerhaat in Suid-Afrika en hul werklike tuiste, Groot Brittanje. Hy wil op die Springboknaam braak omdat dit Afrikaans is. Sy vergesogte wens dat alle sogenaamde "Dutchmen" vanuit die nasionale span verwyder word, kom neer op 'n Freudiaanse verspreking wat die volksmoordfantasieë verraai wat steeds deel uitmaak van wat dit beteken om "Engels" in Suid-Afrika te wees.

Daar bestaan 'n intieme verband tussen Suid-Afrika se flirtasies met linkse totalitêre denke en die koloniale wens om die Afrikanervolk, asook individuele Afrikaners, uit te moor, uit te wis, te onderdruk of van die openbare lewe uit te sluit. Anti-Afrikaanse gevoelens floreer gewoonlik in linkse kringe of onder die verengelsde lede van die swart elite wat tot die klub van jingoïste Rooinek-kommies toegelaat is op grond van hul gemeenskaplike haat vir Afrikaans en die Afrikanervolk.

Waarskynlik is dit nie verbasend dat Watson se aanmerkings aan die Universiteit van Kaapstad gemaak is nie, 'n instelling wat reeds lank 'n sentrum, nie net van linkse denke is nie, maar ook van die gruwelikste Afrikanerhaat. Op 'n sekere vlak, kan mens Watson nie werklik blameer nie, aangesien hy bloot die produk is van Engelse instellings soos die Universiteit van Kaapstad en sommige van die meer elitistiese Engelse skole waar Afrikanerhaat en skeltaal oor "Dutchmen" deel van die amptelike kurrikulum uitmaak.

Watson se bewering dat hy "anti-rassisties" is, is tegelyk lagwekkend en oneerlik. Sowel Robert Mugabe as Idi Amin het al in die openbaar verklaar dat hulle teen rassisme en diskriminasie gekant is. Watson se gebruik van die "Dutchman"-terminologie verraai sy aandadigheid aan die mentaliteit van Kitchener en Roberts, die argitekte van die Boerekonsentrasiekampe, en wat voorhou dat Suid-Afrika 'n Engelse land of kolonie is waarin Afrikaners geen plek het nie.

Wat Watson se idee van Suid-Afrikaanse rugby sonder Afrikaners nog meer belaglik maak, is sy eie middelmatigheid, asook die middelmatigheid van kwotaspelers oor die algemeen. Die waarheid wat moeilik is om te sluk, is dat indien die Springbokspan of 'n nuwe nasionale span met een of ander polities korrekte Engelse naam van Afrikanerspelers gesuiwer sou word, dit konsekwent sou verloor en uiteindelik op die vlak van die huidige Zimbabwiese nasionale span sou beland.

Ons doen 'n beroep op alle Afrikaners en alle patriotte, waaronder daardie Engelssprekendes wat kolonialisme en Afrikanerhaat agtergelaat het, om te verenig in die stryd om die Springboknaam te behou.

длинной прихожей Фильчаков прокурор

VF Plus begin ruggraat wys

16:42:29 Vandag se voorval waarin twee munisipale raadslede van die Vryheidsfront Plus uitgejaag is, gee blyke van 'n welkome aanvallende houding aan die kant van die Vryheidsfront Plus. Die DA se houding, daarenteen, verdien kritiek omdat dié party in die Groter Pretoriaraad (ons weier om die aaklige T-woord te sê) blykbaar wil hê dat die twee jong raadslede, Conrad Beyers en Cornelius Janse van Rensburg, dissiplinêr verhoor moet word omdat hulle dit gewaag het om ANC-lede en veral die helde wat hulle vereer "terroriste" te noem.

Was dit nie Nelson Mandela wat gesê het dat "sommige terroriste staatshoofde word" nie? Mandela en Moeammar Kadaffi is twee goeie voorbeelde van staatshoofde wat op een of ander stadium van hul politieke loopbane hulself tot terreur en geweld teen burgerlikes gewend het. Ten minste het Mandela nie gepoog om sy rol in die besluit om die Kerkstraatbom te plaas te ontken nie. Die benaming "terroris" pla hom kennelik ook nie.

Dis daarom moeilik om in te sien waarom die ANC-lede in Pretoria so onsteld raak as hulle terroriste genoem word, gegewe die vele mense in hul party wat in die verlede – en die hede, as mens Julius Malema in ag neem – terreur, intimidasie en geweld as praktiese politiek beskou het.

Die reaksie van die Vryheidsfront Plus-raadslede op die naamsveranderings wat vir historiese straatname in Pretoria beplan word, is ook heeltemal geregverdig. Die ANC in Pretoria is reeds jare lank besig met 'n uittartende houding jeens die inheemse Afrikanerbevolking van dié stad. Eers was dit die naam van die stad wat moes verander na die gedrogtelike "gespikkelde koei" of "plek van die aap" of wat dit ook al mag beteken. Nou is straatname in die oustad van Pretoria, wat die hart van die Afrikaner se republikeinse verlede verteenwoordig, in die visier van die magsbehepte ANC-raad.

Dat die ANC besig is met kulturele vandalisme en 'n vorm van sielkundige terreur jeens die mense wat grotendeels die salarisse van die munisipale diktators betaal, is gewis. Dat raadslede wat die Afrikanerbelang in die raad verteenwoordig dit in dié terme verwoord, is onvermydelik want hulle kiesers, asook die miljoene Afrikaners in Pretoria en elders verwag dit van hulle.

Terwyl die Vryheidsfront Plus in die onlangse verlede 'n mate van versigtigheid en diplomasie aan die dag gelê het, het die DA met sy meer aggressiewe benadering vele Afrikanerstemme gelok. Deur die onhoudbare aanvalle op Afrikaans en die Afrikaner in Pretoria vierkant te konfronteer, kan die party net veld wen.

домики для детей

FW de Klerk se papegaairympie

17:35:59 FW de Klerk se verklaring dat Suid-Afrika hom op vele "suksesse" sedert 1994 kan roem, getuig van die wêreldvreemdheid wat dié politikus se bydrae tot die geskiedenis tot dusver gekenmerk het.

Watter "suksesse" sou dit wees? Die "sukses" van ongebreidelde geweldsmisdaad wat reeds die lewens van 500 000 mense geëis het? Of die "sukses" van omgekeerde rassisme in die vorm van transformasie en rassevoorkeure wat kundige blankes uit die land verdryf en ons jeug se kanse op universiteitsopleiding bederf?

Of verwys die voormalige president dalk na uitkomsgebaseerde onderwys en die algemene ineenstorting, veral in swart onderwys, waar linkse en polities korrekte figure soos Mamphele Ramphele en Wendy Luhabe reeds verklaar het dat die destydse Bantoe-onderwys hulle veel beter vir hul loopbane in die akademiese en sakewêrelde toegerus het?

Mnr. De Klerk het 'n eenpartystelsel nagelaat wat deur die radikale groep ballinge oorheers word aan wie hy holderstebolder oorgegee het. Na sy mening is dit seker ook 'n reuse-"sukses". Die huidige skommelinge in die regerende party kom neer op 'n kapteinskapsverwisseling aan boord van die Titanic.

Mnr. De Klerk se lafhartige oorgawe sonder om hoegenaamd enige van Suid-Afrika se politieke of historiese geskille op te los, het Suid-Afrika in die drukgang na 'n Zimbabwe geplaas. Hy het ook verraad teen sy eie mense gepleeg en ons hele toekoms in 'n kranksinnige waagstuk oor sy eie vermoëns om die 1994-verkiesing te wen, verwed.

Terwyl die Britse koerante wat oor sowel Lancaster-huis as Kemptonpark met sterre in hul oë oor "die koms van demokrasie na Suider-Afrika" berig het, deesdae die skrif aan die muur sien, is FW de Klerk nog besig om die Britse rympie van 1990 op te sê.

Indien die Afrikanervolk binne die volgende paar jaar finaal – soos die blanke Rhodesiërs – uit sy geboorteland verdryf word en daar as gevolg van die absurde grondhervorming hongersnood ontstaan, sal FW de Klerk persoonlik daaraan aandadig wees.

Het dit nie tyd geword dat De Klerk sy papegaairympies staak wat deesdae so anachronisties op die oor val nie?

Voordat hy hom roem op enige fiktiewe "suksesse" in die land, behoort hy sy eie – historiese en groteske – mislukking te erken.

печь для бани купить

Die gevare van demokrasie

In die laat tagtigerjare het die destydse Afrikaner-establishment wat uit die NP-Broederbond-Naspers-triade saamgestel was die Britse siening van Afrikapolitiek huidjie en muidjie oorgeneem.

Daarvolgens kan al die ekonomiese, etniese, politieke en ontwikkelingsprobleme op die vasteland opgelos word deur 'n stelsel van eenvoudige meerderheidsregering soos dié wat tans in Suid-Afrika geld.

Anders as wat die moderne sendelinge in Whitehall egter glo, het demokrasie tot dusver nie die wondermiddel vir Afrika geblyk te wees wat voorspel is nie. In die onlangse verlede het ons gesien hoe 'n demokratiese magstryd in Kenia en Zimbabwe tot konflik in beide lande gelei het. Voorheen was daar die Ivoorkus waar 'n verkiesing insgelyks tot burgeroorlog en die ineenstorting van die land se ekonomie gelei het.

Op 4 Augustus vanjaar het ons voorspel dat Zuma en die hofsaak teen hom 'n grondwetlike krisis gaan veroorsaak. Hoewel die korrupsiesaak teen hom voorlopig laat vaar is, het die magsentrum in die land reeds na die ANC-hoofkantoor in Luthuli-huis verskuif. Die land word reeds deur die nasionale uitvoerende komitee (NUK) van die ANC regeer, pleks van die kabinet en die parlement.

Trouens, hoewel die nuwe president wat vandag aangewys sal word Kgalema Motlanthe gaan wees, is die hele land daarvan bewus dat Jacob Zuma die werklike leier verteenwoordig met Motlanthe wat eenvoudig sy sitplek vir hom gaan warm hou.

Die verafrikanisering van Suid-Afrika vorder met rasse skrede, want die verval van die Westerse institusionele raamwerk terwille van mag wat rondom 'n persoon sentreer, is byna volkome. Demokrasie, net soos elders in Afrika, is besig om in ons land 'n opvoering of 'n siniese klug te word wat veronderstel is om Brittanje en Amerika of beleggers op die aandelebeurs te beïndruk, maar wat vir die mense van die land byna geen voordeel meer inhou nie.

In hul voortgesette naïwiteit is daar mense en instansies wat glo dat 'n skeuring in die ANC en die ontstaan van twee groot swart partye wat mekaar by die stembus beveg vir Suid-Afrika net vrede en voorspoed kan bring.

Die potensiaal vir onstabiliteit en 'n uiteindelike meedoënlose geveg wat tot onluste en wapengeweld aanleiding kan gee, gaan by dié mense verby. In die roes van "demokratisme" soos die Amerikaanse senator Pat Buchanan dit al bestempel het, sien hulle geensins die tekens van naderende spanning en die verval van demokratiese instellings raak nie.

By gewone Afrikaners heers daar reeds kommer – selfs vrees – oor die moontlikheid van 'n uitgerekte magstryd tussen die Mbeki- en Zuma-faksies wat uiteindelik deur massas ondersteuners op voetsoolvlak met geweld uitgespook gaan word.

'n Scenario soortgelyk aan dié van ander Afrika-"demokrasieë" soos die Ivoorkus, Kenia en Zimbabwe het in Suid-Afrika baie moontlik geword.

Dis dringend noodsaaklik dat Afrikaners moet hergroepeer en hulself moet organiseer ingeval geweld en wanorde tydens aanstaande jaar se verkiesing sou uitbreek.

Demokrasie, anders as wat Brittanje en haar napraters in die SA media voorhou, lei meer dikwels tot konflik in Afrika as wat dit blywende vrede en voorspoed veroorsaak.

Dat Suid-Afrika tans 'n spanningsvolle en eventueel rampspoedige tydvak betree, sal net wêreldvreemdes en veral Afrikavreemdes ontken.

Tsvangirai ontmoet sy 1994

10:55:50 Watter frappante ooreenkoms is daar nie tussen die sogenaamde onderhandelings in Harare 'n week gelede en dié in Kemptonpark in die vroeë negentigerjare nie!

Net soos FW de Klerk, het die Zimbabwiese opposisieleier Morgan Tsvangirai drome oor magsdeling gedroom en gemeen dat die ooreenkoms vir sy opponent 'n wesentlike kompromie beteken het.

Tans blyk dit helder dat Robert Mugabe steeds al die leisels in sy hande hou. Hy beheer steeds die weermag en polisiediens as voorsitter van die Nasionale Veiligheidsraad in Zimbabwe, soos elders hier berig word.

Ondanks sy 13 kabinetsposte en adjunkpresidentskap, beskik Tsvangirai grotendeels oor raadgewende magte terwyl Mugabe steeds die uitvoerende gesag monopoliseer.

Brittanje en die res van die internasionale gemeenskap is deur die oëverblindery in Zimbabwe gerusgestel en die land dra nou die stempel van "demokrasie" waaroor almal so begaan is.

Magsdeling bestaan nie in Afrika nie. Inteendeel, sover ons kan sien bestaan daar net verskillende grade van oorheersing en diktature op ons vasteland.

Die Zimbabwe-voorbeeld, asook Suid-Afrika waar die ANC 'n soortgelyke magsmonopolie as ZANU-PF geniet, toon aan ons dat ooreenkomste dikwels nie die papier werd is waarop dit geskryf is nie.

Die Harare-ooreenkoms van 2008 lyk reeds baie soos die grondwet wat by Kemptonpark bereik is. Woorde op papier kan nie 'n oppermagtige leier en sy guerillabeweging wat hom as politieke party voordoen aan bande lê nie.

паркет на пол топкарго отзыв

Mboweni speel die rassekaart

Die goewerneur van die SA Reserwebank, Tito Mboweni, het gister buite alle norme vir 'n sentrale bankier opgetree by 'n aandeelhouersvergadering.

Om dan boonop die rassekaart te speel deur te sê dat die kritiese vrae van aandeelhouers 'n rassemotief sou hê, is heeltemal verregaande.

Toe Mboweni – wat in die vakbondwese opgang gemaak het – destyds as goewerneur van die Reserwebank aangestel is, het heelwat wenkbroue gelig, want hy het kwalik oor die ekonomiese kennis of lakoniese rustigheid wat gewoonlik met sentrale bankiers geassosieer word, beskik.

Intussen het die media Mboweni egter opgebou as iemand van statuur en gesag, amper asof hy sy tande by die voormalige Duitse Bundesbank geslyp het.

Gister se vertoning het egter laat blyk dat daar agter die fasade van Reserwebankgoewerneur baie min grasie en oordeelsvermoë skuil. Soos Mugabe, is Mboweni net nog 'n Afrikadiktator wat nie daarvan hou om vrae te beantwoord nie.

Te midde van die huidige globale finansiële krisis, kan dit Suid-Afrikaners min vertroue in die finansiële stelsel gee indien die hoof van ons sentrale bank homself in die openbaar oorgee aan uitbarstings van kinderlike woede en outokratiese gedrag.

Indien Mboweni nie eens aandeelhouers kan hanteer nie, hoe op aarde gaan hy 'n moontlike krisis aanspreek waarin die publiek se spaargeld by 'n groot bank of verekeringsmaatskappy, of dalk ons geldeenheid se waarde, in die weegskaal mag wees?

Mboweni het gister sy reputasie dermate geskaad dat mens net kan hoop dat hy vroeër sy uittrede aankondig as wat hy blykbaar beplan.

Nooit weer moet die Reserwebank se goewerneur 'n regstellende-aksie-aanstelling wees nie. Die goewerneur moet bo alle verdenking en sy gedrag as verteenwoordiger van die land se geldstelsel moet te alle tye onbesproke wees.

Ons sentrale bankier behoort op meriete aangestel te word, nie op grond van velkleur nie.

Mboweni se kleinsielige opmerkings oor ras spreek nie net van minderwaardigheid en die besef dat hy eintlik onbevoeg is om die pos te beklee nie, maar verteenwoordig ook 'n verleentheid vir Suid-Afrika.

бачок расширительный

Pro-blanke uitspraak bied hoop

Die uitspraak van die Appèlhof ten gunste van 'n blanke man waarteen daar tydens 'n aanstelling aan 'n Pietermaritzburgse hospitaal gediskrimineer is, is 'n ligstraal in die omringende duisternis van rassevoorkeure ten gunste van swartes.

Mnr. Gordon is deur 'n aanstellingskomitee aangewys as die geskikste persoon vir die pos. Omdat hy egter 'n blanke man was, is 'n swarte bo hom verkies.

Die Appèlhof noem hierdie vorm van blatante anti-blanke rassisme "ad hoc en arbitrêr" en het bevind dat artikel 8 van die SA grondwet nie daarvoor voorsiening maak nie. Nietemin weet ons dat voorkeur vir swart aanstellings dwarsdeur die Suid-Afrikaanse ekonomie toegepas word. In die meeste regeringsdepartemente is rassekwotas op grond van demografie of ander kriteria reeds oortref en word dit as aanvaarbaar gesien om geen blankes in poste aan te stel nie.

Een swaeltjie maak nie somer nie en dit is moeilik om ons voor te stel dat die Appèlhof dit gaan regkry om hierdie uitspraak op die algemene praktyk in die land van toepassing te maak.

Maar die geleentheid bestaan om deur volgehoue vertoë tot die howe in die groot aantal gevalle waar daar teen blankes in die werkplek gediskrimineer word, die huidige sistemiese anti-wit diskriminasie teen te gaan. Die vakbond Solidariteit waartoe 'n groot aantal blanke en Afrikanerwerknemers behoort, is die aangewese organisasie om die voortou te neem in verdere hofsake van dié aard.

Ander Afrikaanse organisasies behoort egter selektief ook tot hierdie regstryd toe te tree. Laat ons nie vergeet dat die vorige bewind onder meer deur hofsake geknak is wat vanuit Engeland met die Sweedse regering se geld onder beheer van die Britse anti-apartheidsbeweging onder Biskop Trevor Huddleston gefinansier is nie. Op 'n stadium het die helfte van die Johannesburgse Balie uitsluitlik vir die Britte en hul Sweedse geldskieters gewerk wat een politieke hofsaak ná die ander gevoer het.

In weerwil van die positiewe uitspraak deur die Appèlhof sou 'n mens 'n fout maak om te dink dat die regbank steeds onafhanklik is. Ons het in die onderwysdepartement se aanvalle op Hoërskool Ermelo gesien hoe 'n regbank op die minister se aandrang tot stand kan kom wat die mees onbillike, rassistiese en anti-Afrikaanse uitspraak moontlik kan lewer.

In die VSA was dit veral hofuitsprake wat sogenaamde "regstellende aksie" – 'n Afrikaanse eufemisme wat ons maar gerus terwille van "rassevoorkeure" kan laat vaar – laat sneuwel het.

Die hoop beskaam daarom nie dat verdere hofgedinge 'n bres in die muur van geïnstusionaliseerde rassisme in ons land kan slaan nie.

планировка бани

Immigrasie, die SA tydbom

In vandag se uitgawe van PRAAG verskyn daar twee artikels oor immigrasie. Een handel oor Engeland wat poog om sy immigrasie onder beheer te kry en 'n ander oor Piet Byleveld wat gesê het dat immigrasie na Suid-Afrika vir 'n groot deel van ons misdaadprobleem verantwoordelik is.

Daar bestaan geen politieke wil by die ANC om onwettige immigrasie na ons land te stuit nie. Dit wil voorkom asof die ANC wil hê dat al 600 miljoen inwoners van Afrika suid van die Sahara in ons land moet kom woon.

Die ontsaglike maatskaplike en misdaadprobleme wat ons arme land reeds ervaar, is grotendeels aan immigrasie te danke. Soos wat die aantal swartmense uit ander Afrikalande hier te lande toeneem, gaan dié probleme bloot vererger.

Sodra Jacob Zuma aan bewind is, sal ons as Afrikaners dit vir hom aan die verstand moet bring dat die huidige gebrek aan grensbeheer en ongebreidelde immigrasie totaal en al onaanvaarbaar is. Hoewel ons tans demografies en polities oorheers word, het ons voorouers dié land opgebou en gaan ons nie toelaat dat dit op die altaar van immigrasie deur die ANC opgeoffer word nie.

Noudat die Zimbabweprobleem ten minste teoreties opgelos is, moet die miljoene onwettige Zimbabwiërs in die land gerepatrieer word.

slots casino games free download

Globale finansi?le krisis?

Lehman Brothers is die tweede Amerikaanse beleggingsbank wat deur die subprimakrisis gekelder word. Die eerste was Bear Stearns vroeër vanjaar.

Noodmaatreëls is reeds deur die Federale Reserwebank aangekondig en tien van die wêreld se grootste banke het hul eie private hulpfonds van $70 miljard dollar begin.

Sedert die Tweede Wêreldoorlog was daar nog nie 'n krisis van hierdie omvang nie. Die Amerikaanse Federale Reserwe gaan blykbaar nou aandele as kollateraal aanvaar om banke van likiditeit te voorsien. Indien daardie aandele skerp daal, gaan dit tot eise om verdere kollateraal lei. Dit kan 'n bose kringloop tot gevolg hê.

Die Johannesburgse aandelebeurs, gegewe ook die rand wat tans onder druk verkeer en buitelandse beleggers wat om daardie rede vir die uitgang gaan storm, mag insgelyks sleg deur die huidige krisis geraak word en mens kan jou voorstel dat 'n daling van tien tot twintig persent vanaf huidige vlakke nie uitgesluit is nie, afhangend van hoe die situasie in Wallstraat uitspeel.

Volgens die Londense Financial Times is die groot Amerikaanse versekeringsmaatskappye, AIG, ook in die moeilikheid, dis nou nog afgesien van die storms wat Texas getref het. AIG doen geweldig baie afgeleide verhandeling en daarom kan die krisis wat Lehman (en Merril wat nou deur Bank van Amerika oorgeneem word) nog veel verder uitkring soos wat AIG se eweknieë op kollateraal aandring.

Niemand kan met sekerheid sê dat die soort "sistemiese" krisis waardeur die blootstellings wat banke regoor die wêreld teenoor mekaar het sover dit langtermynafgeleidetransaksies betref, nie tans kan plaasvind waar elkeen poog om sy eie belange te beskerm deur kontant of kollateraal van sy eweknieë op te eis nie. Dit verklaar waarom die tien groot banke hul eie fonds opgerig het om hulself teen so 'n gebeurlikheid te beskerm. Maar wat van die duisende ander banke wat nie toegang tot so iets het nie?

Die Amerikaanse regering het vir te lank te groot begrotings- en veral handelstekorte opgebou wat deur die res van die wêreld gefinansier word. Indien China, Japan, Duitsland of ander groot houers van Amerikaanse staatseffekte sou besluit om eerste te verkoop ten einde hul eie belang te beskerm, kan die bloedbad in die markte met stygende langtermynrentekoerse, dalende aandelemarkte, gebrek aan likiditeit en banke wat soos Lehman een na die ander bankrot speel, baie lelik raak.

In Suid-Afrika kan die SEB-partytjie, wat deur die plaaslike banke met voorkeuraandele en lenings gefinansier is, ook baie vinnig aan sy einde kom. Maatskappye sal ook nie meer ongekwalifiseerde swartes op groot skaal in diens kan neem om die ANC-bewind gedienstig te wees nie.

Wallstraat se probleme kan dus 'n groot invloed op die plaaslike politiek uitoefen. Dit het al een keer vantevore gebeur, want was dit nie Wallstraat en spesifiek Chase Manhattan wat destyds in 1985 die regering van PW Botha met finansiële sanksies ná die Rubicon-toespraak gestraf het nie? Die daaropvolgende finansiële krisis het die banke en groot maatskappye van die NP-regering vervreem en het uiteindelik tot De Klerk se holderstebolderoorgawe aan die ANC gelei.

построить сауну в