Gustav Venter – Bladsy 4

WP stuur op lentekroesheid af

Die WP, op pad na ‘n tuishalfeindstryd, het vandag ‘n formaliteitjie om in Bloemfontein af te handel; baie soos wat Gerrie Coetzee in 1984 net die formaliteit van sy eerste wêreldtitelverdediging teen Greg Page uit die weg moes kry. Toe slaan Page vir Coetzee in die vyfde rondte uit. Pasop dat die WP nie op dieselfde manier teëspoed op die Vrystaatstadion kry nie.

Die gestreeptes het drie goeie oorwinnings – teen die Haaie, Bulle en Leeus – agter die rug, en kommentators is net so vol vertroue soos die Kapenaars dat die WP môre die vierde groot kopvel bo hulle kaggel gaan hang. In die Vrystaat is die manne egter dikwels agter die tyd en Naka Drotské se vakleerlinge weet waarskynlik nie hoe bewoes die WP is nie.

Die krisis om teen die Blikore te speel, is dat hulle, wanneer alles reg werk, enige span onder die blaker kan skop. En as daar ‘n span is wat reg is vir ‘n groot wedstryd, is dit die Vrystaat. Hulle seisoen het in die afvoersloot begin met ‘n nederlaag teen hulle plaasnefies, die Griekwas. Asof hulle aan bomskok gely het, het hulle die seisoen ingestrompel. Nou is daar wel tekens dat die span oor die ergste trauma is. Hulle het soete wraak teen die Griekwas geneem en die Leeus afgeransel. Die Vrystaat is kwalik die onstuitbare John Deere wat hulle twee jaar of wat gelede was. Maar dis ‘n span met ten minste een Groot Wedstryd in hulle.

Die aanskoue van ‘n Vrystaatspan op volle vaart, oorkokend van die suiwere vreugde van voetbol op ‘n harde veld, is altyd ‘n plesier. Wanneer hulle in daardie bui is, doen hulle alles net beter, harder en vinniger. Dis vroeglente in die Vrystaat en lente manifesteer op min plekke so heerlik as in die aspoesterprovinsie. Vandag gaan hulle vir die lekkerte speel en die ambisieuse WP gaan die slagoffers van die lewensvreugde wees.

Die Vrystaat is op hierdie stadium van ‘n onderpresterende jaar, ‘n meer gevestigde span, met goeie hardwerkende voorspelers wat kan skrum en wat moeilik is in die lynstane. As die ou Noord-Transvaal almelewe die slotfabriek was, is die Vrystaat nog altyd die losvoorspelerkweekhuis. Die huidige oes is so knoetserig soos doringtakke en avontuurlustig soos seerowers. In Jacques-Louis Potgieter het hulle die soort soliede, akkurate losskakel gekry wat hulle na gesmag het na die vertrek van Willem de Waal en daar is genoeg spoed en fokus in die agterlyn om altyd gevaarlik te wees.

Die WP daarenteen is gevaarlik maar fyngestel. Enige ritmeversteuring kan die hele span van die spoor af laat loop. As daar nou een ding is wat ‘n span se harmonie in kakofonie kan verander, is dit ‘n lewenslustige Vrystaatspan op die harde veld van Bloemfontein onder ‘n vroeglenteson.

Kop op die blok s?: Haaie gaan vertrap word op Loftus

Gustav Venter

‘n Haai swem nie so lekker op droë grond nie. En die ongemak kan ‘n foltering word as die vis boonop deur ‘n trop beeste vertrap word. Dít is wat Stefan Terblanche môre gaan leer wanneer hulle, dorsale vinne pronkend na ‘n paar wenslae, die Blou Bulle tussen die horings op Loftus moet kyk.

Protesteer soos wat Haaie-afrigter John Plumtree wil, sy span neem te veel dinge vanselfsprekend aan. Die vernaamste daarvan is dat die plaasvervangers wat die Pretoriaanse Springbokke se plekke moet warm hou, nie die Blou Bul-rugbyfilosofie mooi ingestudeer het nie. ‘n Mens kan hierdie mistasting verstaan: Die Bulle het deurtrek met stywesiekte gelyk teen die Leeus en die WP. Frans Ludeke is egter ‘n boer wat al hoe meer tuis lyk in die bulkraal en hy weet wat die regte doepa is om slym uit die oë en stramheid uit die spiere te verdryf.

Vir die Haaie om te wen, moet hulle ‘n voorpak geskoei op ‘n tradisionele voorspelerlees tem, en dit is juis hier waar hulle gaan vasval. Daar is min te kies tussen die voorrye, maar van daar af is die Blou Bulle die ene brahmaan. Dit is veral te betwyfel of die Haaie se basketbaltipe slotte, Albert van den Bergh en Steven Sykes, die brekerbenadering van Wilhelm Steenkamp en Flip van der Merwe sal kan weerstaan. En hoewel die Haaie ‘n gebalanseerde losdrietal, vol flair en werksywer, het, sal Pedrie Wannenburg hulle te gereeld terugdryf, sal Dewald Potgieter se kortpadrugby hulle verskrik en sal Deon Stegmann net te veel balle van hulle af wegbrüssouw.

Die Haaie floreer as daar bloed in die water is, wanneer die spel losrafel en goedkoop balle rondlê van waar hulle tussen ongeorganiseerde agterspelers kan inkom. Die Blou Bulle se agterlyn het egter te veel struktuur. Burton Francis verstaan die bestanddele van die Blou-Bul-resep al hoe beter en weet hoe om die pap aan te maak. Nie net sal die Pretoorsdorpers se agterlyn nie in die verdediging skiet gee nie, hulle het genoeg karwatskrag om self pak uit te deel, met veral Jaco Pretorius wat nou wys dat hy weer begin verstaan waar die doellyn is.

Praag se voorspelling: Die Haaie se drie drieë is te min om ‘n Blou-Bul-oorwinning te keer.

Die kop op die blok s?: Springbokke wen Drienasies met naelskraapoorwinning oor NS

Daar is een rede, ‘n ooglopende rede, hoekom die Springbokke môre se toets teen die All Blacks, en daarmee saam die Drienasies-silwerware, gaan wen: Hulle is, doodeenvoudig, die beste span op die planeet. Goeie spanne, selfs beste spanne, kan ook ‘n grys oomblik hê. Om die waarheid te sê, dis haas onvermydelik. Die Springbokke het hulle s’n verlede week in Australië beleef. Maar môre is dit kil, genadelose besigheid soos gewoonlik.

Wanneer die vure in al die stoomketels aangesteek is, is die Springbokke ‘n span sonder kwesplekke. ‘n Getraumatiseerde Britse en Ierse Leeuvoorpak sal nou nog bewerig vertel hoe dit voel om verpletter te word deur die skrumkrag van die Springbokke. In die vakgebied van lynstaanspel het Victor Matfield die handboek, nee die ensiklopedie, geskryf. So, die Springbokke sal genoeg vastefasetbal bekom om hulle spelmatrys op die armsalige Kiwi’s af te dwing. Fourie du Preez en Morné Steyn is dodelike opeveldskoppers. Bryan Habana en Ndungane is opgekook genoeg om elke hoë bal te jaag op snuffel vir losspringers waarmee hulle chaos gaan veroorsaak.

Want, maak geen fout nie, môre gaan die Springbokke hulle gepatenteerde doodwurgrugby speel. Ons weet dit en die All Blacks weet dit. Wat die Kiwi’s nie weet nie, is wat hulle daaromtrent gaan doen. Hulle sou so graag die spel wou lostorring, die Springbokke met hulle voorspelers op die agtervoet wou verjaag en die afbreekspel domineer. Maar daar is twee stokke in hulle speke: Bakkies Botha gaan hulle seermaak en die Bok-voorspelers gaan hulle pap speel. En in die afbreekpunte gaan hulle ook weinig vreugde smaak. Die gewoontedief, Heinrich Brüssouw, het telkens hierdie jaar vir Richie McCaw flou gespeel en gaan dit Saterdag weer doen.

Die res van die Springboktaaklys gaan uit verdediging bestaan, en sonder JP Pietersen wat te spandabelrig is met drieë wat hy aan sy buitekant oop los, gaan die All Blacks opkikkers sweet vir elke vyfpunter.

Hierdie is ‘n toets wat ‘n ou bekende chronologie gaan voortsit: Die All Blacks gaan te lank vat om aan te pas by die krag en presiesheid van die Springbokke en gaan eers tot verhaal kom wanneer hulle vyftien punte of meer agter is. Die Springbokke gaan dan die hortjies toemaak en hulle voorsprong verdedig. Kort voor die einde, vrygewig soos hulle is, sal hulle vir Dan Carter of een van die vleuels toelaat om ‘n drie te druk.

Te min, te laat, soos ander meer geroemde Suid-Afrikaanse toegewings.

Môreaand drink ‘n vierkantige, roeskopvoetbalkaptein vonkelwyn uit die Drienasies-kelk.

free video slot games лобановский класс

Wondertiener Melanie Oudin se Groot Amerikaanse droom is oor

Melanie Oudin, die Terri?r van tennis

Die borrelende Deense meisie, Caroline Wozniacki, het uiteindelik die raaisel van die tienersensasie, Melanie Oudin, by die Amerikaanse Ope, ontrafel. Wozniacki, self maar 19 jaar oud, het die kwarteindrondte tussen dié twee met 6-2 en 6-2 gewen. Daarmee het sy oor 'n hekkie geseil wat vier Russe in 'n ry, insluitende Elena Dementewja en Maria Sjarapowa, beide voormalige Amerikaanse-Ope-kampioene, laat neersloeg het.

Oudin het 'n mediavreetkoors veroorsaak hierdie afgelope week en 'n half. Tien dae gelede was sy byna onsigbaar op die tennisfront, maar waar sy nou ook al gaan, word sy deur skares bewonderaars oorval. Dit is nie net die blote statistieke en objektiewe prestasies wat haar 'n oornaggunsteling gemaak het nie, maar die manier waarop sy dit gedoen het. As tennis hondeoorlog was, sou dit nou deur Rottweilers, Boerboele en Mastiffs oorheers gewees het. Moderne toerusting en kondisionering gee aan die hardeslaners die voordeel. Maar soms verskyn 'n astrante Terriër en stuur 'n siddering deur die tennisorde. Oudin is 'n Terriër en soos 'n Terriër is sy nooit verslaan voor die laaste hou afgevuur is nie.

Sy is klein van gestalte, maar beweeg met die skielikheid van 'n muisval en het skynbaar geen oordeel om te besef wanneer sy geklop is nie. Hierdie benadering het die kragtige Russe in die voorafgaande rondtes heeltemal verfomfaai. Sjarpowa, Dementewja en Petrowa is agterbaners wat hulle teenstaanders met kanonskote aftakel. Wanneer hulle die sneller trek, neem hulle dit amper as hulle geboortereg aan dat die bal geslaan sal bly en die punt beklink sal wees. Maar Oudin is 'n Terriër wat aanhou kou en elke bal sal jaag. Daar was oorblufte uitdrukkings van die Russe en 'n gemompel in hulle moedertaal. Selfs nadat die wedstryd afgestof en weggepak is, was dit 't einde niet. Oudin het oorwinning telkens uit die kake van nederlaag losgewoel. In haar vorige drie wedstryde het sy telkens die eerste stel verloor voordat sy die ander speler moeggewoel het vir 'n twee-stelle-teen-een-oorwinning.

In hierdie wedstryd het sy egter nie nog 'n Rottweiler teëgekom nie maar 'n Terriër soos syself. Caroline Wozniacki is self 'n speler wat op vasbyt, akkuraatheid en strategie staatmaak. Haar spel is nie die moderne kragvertoning nie maar is vol hoeke, spoedaanpassings en uithouvermoë. Die Terriër wat die Rottweilers uitoorlê het, kon nie 'n roete om 'n ander Terriër vind nie.

Die Amerikaanse publiek en media sal ongetwyfeld vir weke lank 'n hele bohaai oor Oudin aanhef, en sy verdien dit. Maar laat ons onsself intussen verlustig in die grasie, vasberadenheid en sprankelende vroulikheid van haar oorwinnaar, die minsame Caroline Wozniacki van Denemarke. Tennis is soms 'n baie, baie mooi spel.

Die Springbokke se neerlaag voor die glorie, en hoekom hulle die Drie Nasies-trofee sal wen

Jean de Villiers gister in Brisbane

'n Britse sportskrywer het een keer rakende 'n Roger Federer/Andy Roddick Grand Slam-eindstryd opgemerk dat Roddick die beste tennis van sy lewe gespeel het en Federer die vrotste van sý loopbaan en vir drie stelle was daar niks tussen hulle te kies nie. Net so was daar gister, op Brisbane, vir sestig minute weinig verskil tussen die Australiërs en die Springbokke – en dít terwyl die Wallabies die beste rugby van hulle seisoen gespeel het en die Suid-Afrikaners hulle vrotste.

Die Springbok-neerlaag was, soos ek vooraf verduidelik het, bykans onafwendbaar. Nadat hulle die Wallabies verlede week met hulle spoed, krag, tegniese meesterskap en veral oorgedoende wedstrydpatroon verras het, was dit te verwagte dat die Springbokke se wiele dié week sou afkom. Tog was die wedstryd se uitslag verbasend lank enige iets behalwe beklink. Dit was eers die dubbellooptreffers waarmee die Aussies eers 'n drie en toe 'n strafskop behaal het, wat die wedstryd na hulle kant toe laat oorkantel het.
Die Springbokke het met 'n sekere swierigheid begin, die Wallabies se beste aanvalle gesluk en self hard en vinnig tot die aanval oorgegaan. Maar hierdie keer, al het hulle die spyker teen die plank gehad, kon hulle dit nie ingekap kry nie. Die Australiërs, daarenteen, het hard geswot dié week en het al die antwoorde op die Springbok-vraestel reg beantwoord. Dit was veral opsigtelik toe Matt Gitau, kort ná 'n standaard-Morné-Steyn-skepskop, die vermetelheid gehad het om self die bal oor die pale te skepskop, en dit met sy swakker voet nogal.
Nadat Adam Ashley-Cooper sy drie gedruk het, het die Springbokke begin om vir 'n bonuspunt en daarmee waarskynlik die 3N-trofee te speel. Daarvoor het hulle van wedstrydbenadering verander en op die grond tussen die stoele van twee wedstrydplanne gaan sit. Uit met die bal-in-die-hand-patroon ten gunste van die hangskopdoodwurgplan. Die presiese samehorigheid waarmee die Springbokke verlede week nog 'n wedstrydplan toegepas het, is toe daarmee heen; hulle doeltreffendheid ook, asof hulle 'n basaar bedryf het wat deur twee wedywerende komitees beplan is. En dit was die Aussies wat die tombola gewen het.
Daarmee saam het Pieter de Villiers 'n paar angels uit die Springbokke getrek met onbesonne aanwending van plaasvervangers. Bryan Habana, wat nog 'n aflewering in sy groeiende legende geskryf het met twee drievoorkomende lakke, is van die veld af. Die laaste beeld van hom was waar hy in die spelerstonnel af verdwyn het, waarskynlik, soos wat daar stuitig opgemerk is, om sy bagasie WP toe na te gaan. 'n De Villiers-liefling, Adrian Jacobs, het op die veld verskyn en onmiddellik en toenemend uit sy plek in meer bedrewe geselsskap gelyk. Die presiesheid waarmee hy op sy doellyn die bal vir Matt Gitau beskikbaar gestel het, was die skreiendste stukkie spel wat hy in 'n gehawende seisoen uitgestal het en dit was net 'n verbete Jaque Fourie wat met 'n titaniumgraadlak die geeltruilosskakel by die hoekvlag oor die kantlyn gekletter het.
'n Baie beter ontplooiing sou daardie voetboller, Ruan Pienaar op vleuel, en die eksentrieke Frans Steyn op heelagter, gewees het.
Hierdie neerlaag is nie die einde van die Springbokke se Drie Nasies-wêreld nie. Dis nie eers 'n baie ernstige terugslag nie; eerder deel van 'n amperse roetine. Suid-Afrikaners wen nie Super 14's of Drie Nasies-trofeë met ongeskonde seisoenrekords nie. Dié doen hulle net in Wêreldbekers. Die All Blacks, daarenteen, wen meestal die Drie Nasies wanneer hulle sterk genoeg is om al hulle wedstryde in die reeks te beklink. En in Wêreldbekers? Nou ja, Wêreldbekers wen hulle lankal nie meer nie.
Volgende week gaan die roes van die Springbokstoomroller afgeklop wees, die magtige enjin gaan weer op alle silinders teen volle kompressie vuur. Hulle sal hulle laaste toets in die reeks wen, en daarmee saam die Drie Nasies. Kyk maar net.
Vir die Australiërs het Adam Ashley-Cooper en die parmantige James O'Connor drieë gedruk. Gitau het Ashley-Cooper se drie verdoel en ook 'n skepskop en twee strafdoele geregistreer. Morné Steyn het weereens al die Springbokke se punte, 'n strafskop en 'n skepskop dié keer, aangeteken. Ongelukkig was dit net ses punte werd. Die Wallabies wen 21-6.

mga games лобановский депутат

Botha-besering sit grynslag op Aussies-bakkiese

Bakkies Botha, ‘n Bok-steunpilaar

Die son skyn vanoggend so 'n paar kerskrag sterker in Australiese rugbygeledere. Dit lyk asof Bakkies Botha nie Saterdag in Brisbane op die veld sal wees om die Wallabies te terroriseer nie. En dít is 'n baie dreigende donkerwolk wat uit die Aussie-hemelruim verwyder is. Botha is die dieselenjin in die Bokke se voorpakbus wat met soveel gemak oor die Australiërs gerol het die afgelope paar wedstryde. Botha het sy knie beseer, waarskynlik toe hy nogmaals bo-oor 'n armsalige Australiese voorspeler gehardloop het.

Om dinge vir die Springbokke te kompliseer, het Bakkies se rolstudent, Danie Rossouw, maar so pas van 'n besering herstel, en hoewel hy self 'n speler van graniet is, word daar gewonder of hy 80 minute voluit sal kan speel, al is dit teen Australië. Indien Pieter "Helium" de Villiers se mediese span hulle vingers natlek, in die wind hou en bepaal dat Rossouw nie die oplossing is nie, sal 'n dringende sein vir 'n plaasvervanger uit Suid-Afrika gestuur word. Dit beteken dat die Haaie se Johan Muller sy afsprake vir die week moet kanselleer. Al is hy 'n eerlike, harde speler, is hy geen Bakkies Botha nie.

Die mate van eerbied wat hy in die spel afdwing, kan beter verstaan word in die lig daarvan dat Bryan Habana se besering net so op die buitewyke van die rugbywêreld se bewussyn registreer. Habana is self nie 'n speler wat maklik vervang sal word nie, maar daar ís darem 'n Jongi Nokwe. Die groter gevaar is dat Habana se onttrekking vir De Villiers idees gaan gee. John Smit en Victor Matfield gaan al hulle dae hê om hom daaruit te praat om die agterlyn te skommel. Hy jeuk om sy een lieflingspeler, die pokkelrige Adrian Jacobs, te ontplooi, wat beteken dat Jaque Fourie uitgeskuif sal word na die vleuel. Dit is juis Fourie en Jean de Villiers se vennootskap, hulle Panzer-gehalte verdediging en hulle venyn op die aanval, wat bygedra het om hierdie die beste beroepsera-Springbok-span te maak.

Die Springbokke kort nog een punt om die Drienasies-trofee te wen. Met Bakkies Botha uit, en 'n Pieter de Villiers wat sy handjies vryf om die Bok-agterlyn te ontwrig, kan dít nogal 'n geswoeg afgee.

games casino online free

Die Springbok het gekom, gesien, afgeslag

Schalk Burger in aksie tydens gister se Drienasiestoets

Agterna het al wat ‘n naas is te sê gehad dat die Springbokke tóg iets uit hulle oorwinning oor die Wallabies geleer het. En die stukkie opvoeding? Dat, in die Gesnorde se vlugvoetige woorde, geen span dit kan bekostig om nie vir tagtig minute nie te speel nie. Dan moet ‘n mens sê, as die Springbokke net vyftig minute nodig gehad het om die Aussies kas toe te stuur, vir watter rede op aarde sal hulle hulleself uitsit vir nóg ‘n halfuur. Ruik die rose terwyl jy kan… Eintlik was die uitslag redelik voldonge na ongeveer 14 minute se speel… waarin Fourie du Preez gedoen het wat ‘n skrumskakel aangesê word om nie te doen nie – neem ‘n tikskoppie al is die pale binne Morné Steyn-reikafstand, jaag die verdedigers een kant toe op ‘n knop en pluk homself anderkant toe en oor die doellyn vir ‘n uiters astrante drie.

Die Steyn-visier het die lang vlug van Durban af oorleef en die telling was 7-0. Minute later, met die Wallabies wat strawwe verdrukking in hulle eie gebied beleef het, het Morné Steyn vir Jaque Fourie soos ‘n voorlaaier oorgehaal en toe op die regte breukdeel van ‘n moment afgevuur. Die buitesenter het die Aussie-verdediging soos ‘n snoek oopgevlek en het onder die pale gaan punte maak. Dit was tog ‘n deel van ontdekkings en een daarvan was dat Morné die Metronoom tog vel en vlees is en hy skop die maklikste skop in sy Bokloopbaan skoon mis.

Die res van die wedstryd was nie juis ‘n riller nie. Dit was eerder ‘n misterie waarin die geheimenisse van Kiwi-skeidsregter Bryce Lawrence se skrumbeslissings deur die twee kapteins, John Smit en George Smith, moes ontrafel word. Die Da Vinci Kode verskil met Lawrence se Geheim juis daarin dat daar oplossings is vir die vrae in die Kode. Die Bok-pak het egter deurgaans die verkeer só beheer dat Lawrence se arbitrêre interpretasies tydelike irritasies eerder as wedstrydsinkers was. Tog het die geil oes strafskoppe die Wallabies in staat gestel om asem buite hulle gebied te skep en Matt Gitau het, eenkeer met krag en eenkeer met voetvlugheid, twee drie gedruk. Maar die Springbokke se nuutgevonde terugslaanvermoë in ag geneem, was dit net ‘n kwessie van tyd voordat die Wallabies ernstige skade sou ly – en dit het gekom deur twee Bryan Habana drieë, gesmee uit die skroot van Aussie-blapse wat deur volgehoue Bok-druk afgedwing is.

Uiteindelik was dit ‘n soort wiskunde van punte oor tyd en dit was duidelik dat die Wallabies nie die spel vinnig genoeg sou kon herwin om ‘n oorwinning asof uit niks te maak nie. Die Springbokke kon ontspan, soveel so dat hulle twee Australiese drieë laat in die wedstryd kon aflag. Pieter de Villiers kon sy lieflinge, vernaamlik Adrian Jacobs op die veld bring, wat net weer die gehalte van die opdrafspan onderstreep het. Die vaste vyf het die aarde laat bewe, die losvoorspelers het alles gelak wat beweeg het en die agterlyn het glad gevuur, met veral daardie voetboller, Ruan Pienaar, wat ordentlik gesweepslag het op heelagter.

Die eindtelling van 32-25, met ‘n vierdriebonuspunt, is presies deur die Bokke volgens bestelling afgelewer.

светодиодный asd Фильчаков

Wie gaan eer kry en wie gaan seerkry?

Dié naweek se rugby en wat die Blou Bulle en die Leeus aan mekaar gaan doen

Cobus Grobbelaar glo die Leeus gaan aansit vir blou biefstuk dié naweek. Hy’s oortuig sy trop gaan wen. Hy’s áltyd oortuig sy trop gaan wen. Dié keer kan hy reg wees, en dit nie in die minste mate omdat hy sy terugkeer maak na ‘n besering nie. Baywatch is een van daardie eerlike hardwerkende baljagters – hoewel die gedagte aan ‘n “eerlike baljagter” so oksimoronies blyk te wees as “eerlike dief” of doeltreffende ANK-staatsamptenaar. Hy is een van daardie amper-amper spelers wie se naam al in ‘n paar vroegseisoen skadu-Springbokspanne ingepotlood is. Hierdie jaar was dit weer so, en dit was net daardie natuurfrats van ‘n losbalmagneet, Heinrich Brüssouw, wat hom voorgespring het. So, Grobbelaar stort al sy hartstog in die Leeu-span in. En dis juis sy passie, en die desperaatheid van sy hele span wat my laat glo dat hulle gaan wen.

Die ideale span is een waarvan die breër spelmetodiek en bemanning so gevestig is dat die span selde, en net as hulle in ‘n onverwagse verknorsing is, in hulle emosionele voorraad gaan delf. Ander spanne, minder voortreflik bedeel in sekere afdelings, middelmatig om die minste te sê, kan net op passie reken om wedstryde te beklink. Die probleem is dat hartstog en durf sulke vervlugtende elemente is. Dit kan die een minuut daar wees, en die volgende oomblik het dit verdamp, en dan het hulle nie strukture, tegniek en krag om hulle deur te trek nie. Maar ‘n sielsgedrewe span kan vir die regte tagtig minute enige span se lewe versuur. Gewoonlik het so ‘n span net een so ‘n wedstryd per jaar in hulle. En ek reken hierdie Saterdag is dit die Leeus se wedstryd van die jaar. Hulle is net desperaat genoeg om die Bloues se bulkalfies plat te trek.

Die Blou Bulle se instaanspelers maak hulleself gaandeweg in die dodelike, doodsmoorpatroon waarvan bekersukses gemaak word. Maar dis te betwyfel of hulle genoeg geduld en teenwoordigheid van gees het om ‘n vasgekeerde Leeu vasgekeer te hou. Terwyl die voorpak, met ‘n bosbrekervoorry van Kruger, Kuun en Engels en Flip van der Merwe op slot, lyk al hoe meer soos die geestelike afstammelinge van die Noord-Transvalers van ouds en Dewald Potgieter gaan beslis vir Grobbelaar al die pad bal toe jaag.

Agterlangs is waar dit kan lol, met te min terugvalplanne vir rou spelers soos Burton Francis en Francois Hougaard om verbete teenaanvalle te smoor. En aangeval gaan hulle aangeval word, en dit nie net deur die nuwelingsenter Pieter Engelbrecht en buitesneller Hollenbach nie, maar deur die venynige Jano Vermaak en die rammelende Willem Alberts van agsteman af. Voorts kan die Bloues maar vra wie de joos is Earl Lewis. Die antwoord is dat hy nie die ander een, Earl Rose, is nie. Hierdie jaar kon die Leeus se opponente deurgaans staatmaak dat wanneer hulle in die knyp teen die rooibontes is, Rose iewers ‘n geskenk vir hulle sal opdiep. Maar Pieter de Villiers se gunsteling “X-faktorspeler,” Rose, is uit die laaste vesting verwilder en, hoe of wat Lewis ook al is, so totaal selfvernietigend soos Rose kan hy nie wees nie.

Die wedstryd word op die Stadion-Voorheen-As-Ellispark-Bekend beding en hoewel tuisvoordeel nie soveel vir die Leeus beteken nie, is dit darem stukke beter as die teendeel: Om die Blou Bulle tussen die horings te kyk op Fort Loftus.

Tuisveld, hartstog, desperaatheid en die afwesigheid van Earl Rose. Hierdie een is die Leeus s’n. Dis hulle Groot Wedstryd vir die jaar.

печи для

W?reldrugby se grootste somerswaeltjie

Die een speler wat Springbokrugby nie kan vervang nie

Dat een swaeltjie nie 'n somer maak nie, is 'n ou braaivleisinsig. Daarmee word aangedui dat 'n sportspan se sukses nie aan 'n enkele speler toegeskryf kan word nie. Dit word meermale geïntoneer wanneer 'n sterspeler sy terugkeer na 'n besering maak. As, sê nou maar Richie McCaw of Daniel Carter ontslaan word uit die terapieproses en as't ware rittel en trippel om die veld tydens die All Blacks se volgende toets te betree, word die vraag gevra: Watter verskil sal dit maak? Dis dán wanneer die braaivleis-Naas Botha kug en frons en beduie dat, ja McCaw is die wêreld se voorste baljagter en moontlik die wêreld se beste speler, pond vir pond, maar – staan by hier kom dit nou – een swael maak nie 'n somer nie.

Dis hoog tyd dat hierdie tradisionele insig herbesoek word. Niemand stel voor dat die aanskoue van een Tachymarptis melba finaal aandui dat die somer opgedaag het nie. Net so ontken niemand dat McCaw nie sy towerwerk kan doen as hy nie 14 ander spanmaats het om te skrum, te lynstaanspring, balle uit te gee, te skop, ensovoorts nie. Maar dis tog duidelik dat een speler 'n klaaglied in 'n triomfkreet kan verander. Speel soos die Springbokke vroeër hierdie seisoen gespeel het, een speler se teenwoordigheid het die verskil gemaak tussen oorwinning en nederlaag: Morné Steyn. Toe hy in die tweede toets se stuiptrekkings aangetree het en die Gilbert in die ruimte bo die dwarslat en tussen die pale deurgesool het, het hy 'n Springbokwinter, of dan ten minste 'n koue herfs, in 'n heerlike, groensappige, songemarineerde somer verander. Hy was een swael wat eiehandig 'n invloed op die somer gehad het. Sy somerwerking is geleë in die eiesoortigheid van sy bydrae. As hy nie die bal oorgeskop het nie, nou ja, daar was nie iemand anders wat hom dit sou nadoen nie. (Wel, miskien Frans Steyn, wat skop soos 'n howitzer, maar met 'n sekere ongeërgdheid rakende akkuraatheid. En sóú hy raakgeskop het, dan was hý die somerswael.)

Die "een swael maak nie 'n somer nie"-teorie word nie sonder meer gehuldig deur bekykers van ander sportsoorte nie. In sokker, byvoorbeeld, is dit goed bekend watter verskil 'n Pelé, 'n Maradonna of 'n Cristiano Ronaldo kan maak. "Karl-Heinz Rumenigge en tien robotte," is hoe 'n koerantskrywer in 1986 die Wes-Duitse wêreldbekersokkerspan beskryf het. Rumenigge was nogtans genoeg van 'n somerswael om sy span amper tot die kroon te tou.

Soms kan 'n swael selfs 'n valse somer, sê sommer 'n "Indiaanse Somer," bewerkstellig. In die sestigerjare het Manchester United 'n baie taai opleidingsproses vir jong spelers gehad. Dit het onder andere behels dat die jongelinge mekaar rondom 'n sokkerbal op die teerblad van Ou Trafford se parkeerterrein gepak het. Daar, sonder enige werklike toesig, het hulle die uitspattigste toertjies en swierige voetwerk uitgepak. Jy moes eenvoudig leer om op jou voete te bly anders het jy in vierkante sentimeter vel daarvoor betaal. Hulle het mekaar gesystap, die bal in pypkandribbels om verdedigers geknikker, lugskoppies oor die kop geskep, die teenstaander met buitevoet-binnevoet oëverblindery probeer omseil… en dan was daar die blinkste van alle tierlantyntjies: Die neutkraker. Dit was eenvoudig en dodelik, maar baie maklik om teen te verdedig. Die plan was om die bal tussen die voete van jou opponent deur te toonskop en agter hom weer bymekaar te maak. Natuurlik hoef die verdediger enige een van sy voete net 'n aks binne toe te skuif en jou skop skram van hom af weg. Maar kry jy dit reg, lyk hy soos 'n idioot en jy soos 'n superster.

Een van die verblindendste spelers in dié karparktoernooie was 'n jong, langhaar-Ier by name George Best. Hy was geoormerk as 'n toekomstige Rooitruidraer, maar was nog nie as gereed geag nie, toe die senior United-span se vliegtuig in die ys by München op die aanloopbaan neerstort en bykans die hele spelerkorps in een staalknarsende oomblik uitgeroei word. Die legendariese spanbestuurder, Matt Busby, moes inderhaas 'n span vir die volgende seisoen saamstel. Hy het 'n versameling afgeleefde strydosse en nat-agter-die-ore jongelinge nadergehark. Skielik was die jong teerbladspesialis, George Best, in die span.

Hy was oombliklik 'n rasende sukses, waarskynlik omdat hy nie van beter geweet het nie. Vir hom was die senior sokkerveld maar net 'n voorsetting van die motorpark en hy speel sy sokker met dieselfde uitbundigheid as wat hy en sy makkers op die teerblad gewys het. Hy pypkan, hy seil verby verdedigers met buitevoet-binnevoet oëverblindende ratsheid en vaart, hy knikker die bal oor hulle koppe en hy… doen die neutkraker. Binne 'n ommesientjie is Manchester United weer die tromslaners in die Engelse Eerste Liga. Best kon enige wedstryd omswaai met sy balgoëlery en hy het doele uit die onmoontlikste hoeke aangeteken. Die Rooies het die groenste van somers, sommer 'n paar in 'n ry, gehad danksy die swaeltjie George Best. Maar sy vernuf het 'n ernstige nadeel vir die span gehad: Dit was die glinsterpapier wat die krake, die ernstige struktuurgebreke, in die span verdoesel het. Best was boonop 'n eksentrieke genie, nie bestand teen die ophemeling van veral vroulike ondersteuners nie en heeltemal te gou het sy loopbaan verstrengel geraak in sy rokjagtery en ongebreidelde dipsomanie. Toe sy loopbaan voortydig verby is, was die Manchester United-somer ook daarmee heen. Die Best-lose span is ontbloot as 'n trop verbeeldinglose ploerte. Niemand het dit werklik besef nie want hulle het aangehou wedstryde wen… danksy George Best. En toe, te skielik, is hy nie meer daar nie en dit het amper 'n anderhalfdekade vir die span gevat om weer die voormalige kruin te bereik.

Selfs Naas Botha het 'n voorliefde vir die swaeltjie-somergesegde. Miskien is hy net beskeie, want as iemand beter behoort te weet, is dit Ignatius Hendrik Botha. Uli Schmidt beduie in sy outobiografie presies watter gehalte swaeltjie – of, in sy terminologie, wedstrydwenner – Naas was. Schmidt was die onderkaptein in die Blou Bul-masjien van die laat tagtigs en was baas van die voorspelers. Wanneer sy span swaar getrek het, het Schmidt eenvoudig die voorspelers byeengeroep en 'n eenvoudige krisisopdrag uitgevaardig: Kry die bal by Naas. Dis al. Naas sal die wedstryd wen. En hy het meestal. In 1987, byvoorbeeld, was Noord-Transvaal in die Curriebekereindstryd deur Transvaal op 'n nat Ellispark vasgekeer. Kry die bal by Naas. En die voorspelers, Schmidt en sy stutte Jan Locke en Heinrich Rogers, en die slotte Adolf Malan en Adri Geldenhuys, en die losvoorspelers met die kontoerploeër Burger Geldenhuys vooraan, het presies net dit gedoen. Na halftyd, met Noord-Transvaal uitgeval op 3-15, het Botha oorgeneem. Vier skepskoppe, vier strafskoppe. Baie dankie, kom ons gaan huis toe. Noord-Transvaal wen 24-18.

Die vraag is, wie is die somerswael van somerswaels in die huidige Springbokspan? Habana, sal party sê. Of Morné Steyn. Selfs jong strydros, Heinrich Brüssouw. Almal geldige kandidate, moet daar saamgestem word. Maar persoonlik reken ek die swael der swaels is Bakkies Botha. Hy is net 'n enorme sterk, doelgerigte, onstuitbare natuurmag. Hoewel hy geen gimnasiumfrats is nie, is hy net van nature 'n brutale sterk Afrikaner. Die Nieu-Seelanders noem hom "The Enforcer" en wat Bakkies afgedwing wil hê, sal hy afgedwing kry. Die Britse en Ierse Leeus het juis gereken hulle kan hom rangeer en daarmee die Springbokke ontspoor. Die beste pogings van hulle gehardste voorpakbrekers was nie goed genoeg nie en dit was eers toe hulle met 'n dissiplinêre slenter vir Bakkies van die veld afgehou het, wat hulle op die voorvoet kon kom.

Ons het spelers wat vir enige ander Springbok kan instaan. Andries Bekker is al meer soos Victor Matfield as Matfield self. Daar is 'n swetterjoel skrumskakels wat besig is om Fourie du Preez se skaduwee te ontgroei. John Smit bly net staan in die toetsskrum omdat hy Bakkies Botha agter hom het om hom vorentoe te stu. Jongi Nokwe is vinniger as Bryan Habana. Maar daar is net een Bakkies Botha.

As die teenwoordigheid van 'n enkele swaeltjie nie 'n somer maak nie, kan die afwesigheid van een 'n winter inlei. Hoewel Bakkies Botha in vorm en styl die algehele antitese van 'n dartelende swaeltjie is, kan ons onsself maar voorberei: Die dag wat hy ophou speel, sal die begin van 'n lang en droë Springbokwinter wees.

Die kosbare ego van Desmond Tutu, en hoeveel dit kos

Afgetrede Aartsbiskop Desmond Tutu se gehawende gesondheid laat my 'n bekommerde man. My vurige hoop is dat sy heksegekekkel nie sal verstil voordat hy die herrysenis van die Afrikaner en ons vestiging in ons eie land onder ons eie regering sal beleef nie. Ek begryp dat hy 'n ewige loon het wat hom toekom, maar 'n mens wil darem voel dat daar geregtigheid in hierdie wêreld ook kan wees.

Die ou lyk deesdae glad nie wel nie. Nie net was daar die baie openbare worsteling met die Siekte Wat Geen Man Toegewens Word nie, maar deesdae word die septuageneriese lyf nog aan die gestrengheid van vas onderwerp. Dis nou nadat hy aangekondig het dat hy vir die verligting van die lot van Zimbabwe se vertraptes gaan vas, een dag per week. Dis nou nie juis 'n Ghandiaanse selfkastyding nie. ('n Vriendin van my, jy kan haar maar die Suid-Afrikaanse Dorothy Parker noem, wys uit dat sy al vir langer ge-detoks het.) Maar nogtans.

Tutu het sy eie onaantasbare plekkie in die rekord van Suid-Afrikaanse politieke prestasies. Hy het weliswaar nie 'n Verwoerdiaanse intellek nie, het nie die politieke slaankrag van 'n Zuma of die werktuiglike kennis van die partypolitieke apparaat soos die geslepe Mbeki nie, maar daar is een gebied waar hy die dwarslat buite bereik van die mededinging opgestoot het. Want niemand, maar niemand in hierdie land of die buitewêreld, is 'n huigelaar van dieselfde verstommende omvang as ê, ê, ê, Tutu, Desmond Tutu, nie. In die buitewêreld is sy vernaamste kompetisie die vroom profeet van die aardverwarmingskynkrisis, Al Gore. In Suid-Afrika tree net die selfvolprese FW de Klerk aan as enige noemenswaardige kompetisie en dit eers nadat hy verlede jaar in 'n oorsig oor die tragiese Nuwe Suid-Afrika dit as 'n "sukses" verklaar het.

Die Aartsbiskop se huigelprestasie lê veral daarin dat hy skynbaar sonder 'n oogfladdering of 'n handgewriemel die liberale, populêre media se kaatsing van hom glo. Dis die media wat Tutu gegrimeer het as die Primêre Christen in die land, 'n lagwekkende idee, want as daar iets is wat die oud-inwoner van die Pastorie in Bishops nie is nie, dan is dit 'n Christen. Christenskap is uitsluitlik 'n saak van geloof en Tutu glo nie in die grondelemente van die Christelike leer nie. Vir hom is die maagdelike geboorte, opstanding en hemelvaart van Jesus 'n blote bundel mites.

Sulke tegniese besware maak min of geen indruk op die liberale media nie. Hulle was vasbeslote om nóg 'n Afrikanervyand te verhef tot asemhalende heilige. Indien 'n mens nie hulle integriteit kan bewonder nie, moet 'n mens tog jou hande saamslaan oor die mediaheliograwe wat Tutu as 'n soort Suid-Afrikaanse Francesco van Assisi of Moeder Theresa kon kaats. Kyk net na die man – dis meer sy sluwe skuiwerogies as sy haakneus wat hom soos die geslepe, Middeleeuse booswigmarionet, Puncinello, laat lyk. En hoe kan jy die opregtheid van 'n man vertrou wat elke stelling van hom met 'n staccato-"ê, ê, ê…" inlei? En tog het die media daarin geslaag om die algemene Afrikaner se siening van Tutu te verander. Baie het opgehou om hom as 'n grillerige klein emosionele swendelaar te sien. Ek is nie een van hulle nie.

Ek is ook nie te vinde vir die gedagte van Tutu die Groot Filantroop nie. Sy mees frenetiese protesteringe ten spyt, ek sal deurgaans sy voortdurende kampvegtery vir die arm mense verdink. Hy verloor te gereeld sy fokus en wys sy inhalige neuroses. Dit was veral ooglopend toe hy, met die afstootlikste jolige vermakerigheid, Swart Ekonomiese Bemagtiging – daardie proses waarvolgens witmense se geld geplunder en aan swartmense uitgedeel word – as die "vryheidsdividend" beskryf het. "Vryheid," volgens sy definisie is die afwesigheid van gesag wat swartmense sou keer om te vat wat nie aan hulle behoort nie.

As Tutu nie weldeurdag oneerlik is nie, is hy beslis 'n dwaas – en dwaasheid is nie 'n eienskap wat hoog aangeslaan word as 'n Christelike deug nie en word deeglik as leierseienskap afgekeur. Dit is net die mees vasberade oneerlikheid of die allerdigste onnoselheid wat nie kan bepaal wat die redding van die armsaliges in Zimbabwe is nie. Enige persoon met 'n knarsie integriteit, insig en meegevoel sal daarop aandring dat die blanke ras sal terugkeer om die regering, administrasie en ekonomie van daardie vervloekte land weer oor te neem. Elke dag wat dit nie gebeur nie, kan uitgemeet word in hongersnood, cholerasterftes en algemene, nasionale verguising.

'n Eerlike en wyse Tutu sal nou daadwerklik, onophoudelik op die terugkeer van blanke paternalisme aandring. Buiten vir 'n klein kader misdadigers wat deur die teenwoordigheid van die bose Mugabe besoedel is, is daar niemand in Zimbabwe wat nie hunker na die goeie ou dae onder Ian Smith se ferm, intelligente en goedhartige regering nie. Maar Tutu is nóg eerlik, nóg wys en is bereid om die totale selfverdelging van Zimbabwe te sien eerder as om dit te erken.

En dink soos ek daaroor dink, ek kan net een oorsaak vir hierdie halsstarrigheid van hom eien. Hy is doodgewoon te hubristies om die gedagte aan blanke bestuur van 'n Afrikaland te kan uitstaan. En hoogmoed is ook nie 'n gewaardeerde eienskap van 'n opregte Christen nie.

Die "vryheidsdividend" is dan nie net die bevrediging van die swartmens se gulsigheid nie, dit is ook die vertroeteling van die hoogmoed van 'n huigelaar soos Tutu. Maar "vryheid" bevat nie net 'n "dividend" nie. Dit het ook 'n premie; 'n bloedige een wat gehef word in meer as 'n miljoen mense in Zimbabwe wat al onnodig gesterf het, duisende wat ly weens cholera, miljoene meer wat 'n desperate oorlewingstryd voer as vreemdelinge in 'n vreemde land. En in Suid-Afrika self gaan die prys baie duurder, baie groter en baie bloediger wees.

Daar is 'n botsing van belange. Aan die een kant is daar die verhongering, verdelging en vertrapping van miljoene hulpelose mense. Aan die ander kant is die kosbare ego's van die Tutu's van hierdie wêreld. As hy werklik wil lyk soos die sagmoedige heilige wat die liberale media aan ons voorhou, moet hy nou eenvoudig en reguit erken dat 'n land wat deur Bantoes bestuur word, noodwendig in ellende moet verval. Dit is al.

Maar ons wag tevergeefs vir die Aartsbiskop om tot bekering te kom.

трансформері прайм

Gaan s? vir Professor Ben Liebenberg

GustavVenter

Ek ken die professor nie, het nog nooit 'n woord met hom gewissel nie, het niks gelees wat hy geskryf het nie. Ek weet hy het 'n reputasie gehad as 'n uitstekende akademikus, maar veel meer as dít weet ek nie van hom nie. Tog, elke jaar, hierdie tyd, dink ek aan hom, en omdat ek 'n onwillekeurige bewussyn van datums en tydperke het, dink ek veral hierdie jaar aan hom.

In 2003 het ek hom probeer opspoor want toe was dit twintig jaar. Hierdie jaar is dit vyf-en-twintig jaar.

Ek het sy naam raak gelees in 'n boek oor helde van die S.A.W. wat die Honoris Crux vir dapperheid verwerf het. Dit was 'n kort opdrag voorin, waarin die dood van sy seun, Tweedeluitenant Piet Liebenberg in kort, strak sinne beskryf is. Dis hoe ek geweet het.

Nou vra ek, as hy nog in hierdie wêreld is, en as jy hom ken, sal jy asseblief vir Professor Liebenberg sê ek het sy seun geken.

En dáárdie dag, die 31ste Desember 1983, op dáárdie oomblik, was ek, net soos Piet, in 'n desperate vuurgeveg net buite Cuvelai, 'n dorpie in Angola. En dis waaroor ek met hom sou wil praat, al is ek verbouereerd dat ek nie sal weet wat die regte dinge is om te sê nie.

Ek en Piet was saam in basies. Dis 'n eenvoudige stelling maar een wat vir die ingeligte alles beteken. Die weermag was 'n organisasie wat voortdurend vervorm en hervorm het en die lid is dikwels in ander pelotonne ingeskakel en in ander dissiplines opgelei as sy makkers van basies. Hy kon selfs sy hegste vriendskappe gevorm het met troepe wat nié saam met hom basiese opleiding ontvang het nie. Maar om saam met iemand “in basies” te wees, het 'n eiesoortige verhouding geskep, 'n onuitwisbare kameraadskap, 'n lidmaatskap in 'n klub waarin daar vir altyd en ewig net sóveel lede was.

Net iemand wat basiese opleiding in die Bataljon HK-peloton van 1 Suid-Afrikaanse Infanteriebataljon (ook bekend as Verkennerspeloton) van 1983 ontvang het, sal die presiese atmosfeer, uitdagings, terugslae, ontnugterings en ontdekkings daarvan kan onthou. Dit maak nie saak waar ons mekaar in ons onderlinge swerwinge in die organisasie en geografie van die weermag raakgeloop het nie, daar was daardie onmiddellike, diepgaande herkenning en kameraadskap.

Ons het almal vrywillig by die Verkennerspeloton aangesluit. Dit was die naaste keuse aan iets werklik dramaties soos die spesmagte. Elkeen van ons het sy rede gehad. Sommige het hulle hand opgesteek omdat hulle iets gehad het om te bewys en ander vanweë 'n sekere idealistiese drif. Piet? Wel, ek glo hy het daar aangesluit omdat hy verkennermateriaal was. Hy het daar behoort.

Piet was op elke manier 'n voortreflike mens en 'n waardevolle kameraad. Hy het 'n opvallende, rustige selfvertroue gekaats sonder enige uitspattigheid; 'n aantreklike ou, met wat beskryf kan word as 'n oop gesig en 'n manier om vas in jou oë te kyk as hy met jou praat. Hy was die vergestalting van Afrikanervoortreflikheid, die soort wat gemaklik is met sy leierseienskappe maar sonder vertoon of selfs 'n geritsel van snobisme. Dit was maklik om hom te vertrou en hy het die vertroue nooit verraai nie. Piet was stil, onthou ek, maar nie teruggetrokke nie. Dis net dat hy sy woorde goed oorweeg het en presies uitgespreek het.

Hy was ongetwyfeld 'n presteerder in 'n peloton met 'n taai program, een van dié wat altyd, maar altyd, sy deel gedoen het en dikwels meer as dit. Hy was van die skool wat gereken het dis tyd mors om oor iets onregverdig of iets onredelik taai te kla; doen dit net en kry klaar, dis beter. Sy inspeksies was altyd nét reg, sy teorie op datum, sy wapenbehendigheid op standaard en sy fisiese toetse met gemak geslaag. En hy was nooit, ooit een van daardie verwenste spesie, die gatkruiper nie. Piet was een van daardie kosbare lede wat 'n innerlike momentum aan 'n peloton gee en hy het dit gedoen sonder om die aandag op hom te vestig. Hy was duidelik offisiersmateriaal en is inderdaad na basies gekeur vir 'n juniorleierskursus by die Meg Leiersvleuel.

Gaan sê vir Professor Ben Liebenberg sy seun was 'n uitmuntende en hooggewaardeerde kameraad.

Ek was ook gekeur maar het nou geen onsekerheid oor my fisiese perke gehad nie. Ek is opgelei as 'n “spesdrywer,” die bestuurder van 'n Ratel Infanteriegevegsvoertuig. In Augustus, terwyl Piet Liebenberg nog in 'n strawwe offisierskursus gesweet het, is ek saam met my nuwe drywers na die operasionele gebied. Ek het hom eers weer in November 1983 op die grens raak geloop en nou was daar 'n splinternuwe, bottergeel vinielsterretjie op elkeen van sy skouers. Hy was nou Tweedeluitenant P. Liebenberg en wanneer ek hom gesien het, het ek hom volgens militêre protokol gesalueer en hy het my saluut altyd met so 'n effe verleë, skewe glimlag teruggestuur.

Die laaste keer wat ek met hom gepraat het, was toe ons almal as deel van Veggroep Delta van Oshivello vertrek het, Oshikati se kant toe, en toe Oshikango toe met die witpad langs en oor die grens deur Santa Clara in Angola in. Die Ratels het in 'n uitgespreide linie met die paradegrond af voor Sektor 10 Opleidingsvleuel se menasie gestaan. Ek en Piet het amper letterlik voor sy Ratel in mekaar vasgeloop.

Ek het met groot militêre vertoon gehalt, my regtervoet op aandag ingeskop en hom gesalueer.

“Toe nou,” het hy bedaard gesê terwyl hy terugsalueer. “Moet dit nou nie oordoen nie.”

Oor sy linkervoorarm het hy 'n kartonboks langlewemelkhouers gehad. Hy het vir my een gegee.

“Prof,” het hy met skielike nadruk gesê. “Laat dit goed gaan.”

Hy het omgedraai en die boks aan 'n troep op sy Ratel aangegee, op die sytrap geklim, die bokant van die kar beetgekry, op die voorwiel getrap met sy linkervoet, toe op die deurskanierknop met sy regtervoet en maklik tot bo geklim voor hy in sy bevelstoring ingesak het en begin grawe het vir sy kopstuk.

Ek het na die kajuit gekyk en vir Keipie, sy drywer, agter die stuur van die Ratel gesien en vir hom gewaai. Ek en Keipie het saam bestuurs-en-onderhoudopleiding gedoen en, meer nog, uitgedraf vir O-kompanie se tafeltennisspan. Hy was 'n opgeruimde, driftige soort.

Ek is vort na 19 Juliet, my ou Merk 1 Ratel waarvan die toring verwyder is sodat ons dit vir 'n ambulans kon gebruik. Na ek die groot 12-liter dieselenjin laat oorswaai het en gewag het vir die lugtenks om die regte drukkiing te bereik, het ek die melk sommer so uit die kartonhouer gedrink. Dit was die laaste koue vloeistof wat ek vir 'n paar maande sou inneem. 'n Ratelbemanning is voortdurend op die uitkyk vir meevallers en sulke vondse word gewoonlik onder hulle verdeel. Om 'n koue liter melk vir 'n lid van 'n ander bemanning te gee is 'n gebaar van uitsonderlike vrygewigheid.

Gaan sê vir Professor Ben Liebenberg sy seun was 'n ware heer en 'n goeie offisier.

'n Meganiese operasie, in die binnewerk daarvan beleef, is 'n frenetiese, deurmekaar besigheid met voertuie wat in seksies, pelotonne, vegspanne en eskadronne opvorm en waaruit karre weer net so maklik kan afdeel vir spesifieke take. Ek het vir Piet Liebenberg net nog 'n paar keer deur daardie harwarmaand van Desember 1983 gesien en dan net op 'n afstand terwyl ons logge echelon sy weg deur 'n ruie, papnat Angola gekronkel het. Ek het wel dikwels sy Ratel iewers in die opmars voor myne opgemerk.

Op die oggend van 31 Desember 1983 het ons Veggroep 'n gekoördineerde aanval op Fapla en Kubaanse stellings in die dorpie Cuvelai geloods. Ons was vroeg reeds in die moeilikheid vanweë foutiewe inligting en gebrekkige ontleding van die taktiese situasie. Ons vyand het baie sorgvuldig 'n omvattende doodsakker voorberei. Ons het deur 'n ruigte opgemarsjeer en het skielik 'n spookagtige vlakte getref waar al die bome kniehoogte afgesny was en ons sonder enige skuiling ontbloot was.

Ons was voorberei om 'n bataljonsterk opponerende mag aan te tref en sou eers later uitvind dat ons reg in die tande van 'n brigade vasgeloop het. Ons intelligensiediens het ons verseker daar sal nie slagtenks teen ons ontplooi word nie, maar T34- en T54 tenks het groot en dodelik opgedoem. Ons veggroep het hoofsaaklik uit ligte infanterie bestaan, geensins in die gewigsklas om dit met swaar pantser uit te sloeg vir behoud van die terrein nie. Ons enigste pantserafweervermoë was “Noddykarrtjies,” verouderde Eland 90 pantserkarre, wat te laag was om in die bebosde gebied op tenks te skiet en te skoert.

19 Juliet was in die HK-formasie in die middel van die opmars. Skuins voor my was boesemvriend Grobbies met 'n Ratel vol genietroepe en anderkant hom was Piet Liebenberg in sy Ratel.

Daardie aanval kon in 'n slagting ontaard het maar die Ratelbevelvoerders en 'n paar senior offisiere het kop gehou, die opmars betyds gehalt en onttrek. In hierdie tyd was daar hewige vuur uitgedeel deur beide kante. Stof. Rook. Krete oor die radio’s. Bevele. Rapporte. En dis asof die lug self van klank gemaak is in 'n onsamehangende geraas wat uit alle dimensies oor ons gebreek het. Dit was in hierdie tydstrek wat dáárdie noodlottige rondte afgevuur is, maar dit sou ek eers later weet. Eers moes ek na die vuurfront verskuif vir 'n “Casevac” ('n ongevalle-ontruiming.) Ek is by Grobbies se kar verby, by Piet s'n verby…

Die hele veggroep het uiteindelik onttrek en langs 'n sjôna versamel.

Dis hier wat ek gehoor het van 'n Luitenant Liebenberg wat noodlottig getref is. Eers het ek nie die verband getrek nie maar die draadjies tussen die inligting en die implikasie het gaandeweg aanmekaargeryg totdat die volle kennis my verbyster het. Ek kon 'n Ratel sien waar rondom daar onheilspellende geskarrel was.

Daar het ek vir Keipie gekry wat voor by sy Ratel op die grond gesit het. Ek het met hom gepraat maar hy het my óf nie gehoor nie, óf nie die siel oorgehad om te antwoord nie. Daar was net hierdie vreeslike, wye, uitgeputte verdriet om hom en hy het gesit en ver gestaar na iets wat hy nie kon sien nie.

Ek het na die Ratel gekyk. Dit het onder skoot gekom van 'n nare wapen, 'n 23mm wisselvuurdubbellooplugafweerk

anon wat Fapla geleer het om op grondteikens te rig. Dit kan 'n absolute verwoestende hael van vuur besorg. Daardie Ratel is deur net een rondte, 'n pantserbreek, getref.

'n Ratel se bevelstoring is 'n kort, stewige konstruksie met 'n koepeldeksel, links bo op die voertuig. Aan die bokant is 'n ry plat, koeëlbestande venstertjies wat deur balkies van so dertig millimeter wyd geskei word. Die koeël is deur een van die balkies, so presies in die middel gespasieer, dis asof dit uitgemeet is. Die pantserstaal het karige weerstand gebied en die koeël is dwarsdeur. En aan die anderkant was ons vriend, Piet Liebenberg.

Ons het met groot vaart en in 'n uitgerafelde formasie onttrek om te hergroepeer. Daardie nag, in 'n gietstorm, het ek opgekrul op die plaat oor 19 Juliet se ratkas. Deur alles waarin my verstand probeer vastrap kry het, en my flarde gebede deur, het ek aan Piet gedink. Ek kon nie help om aan daardie laaste oomblikke in Piet se Ratel te dink nie. Ek het gewonder…

Maar ek weet wat die atmosfeer daarin was. Dit was 'n kar wat sy plig sou doen tot die einde toe. Ek weet, want Piet Liebenberg was daar in bevel. Ek weet hy het wakker maar koel die situasie ontleed, bevele ontvang, ontsyfer en deurgestuur. Ek weet hy was doelgerig en seker van sy bewegings. En sy kalm bestendigheid sou deurgewerk het na sy bemanning en elkeen het geweet wat hy moes doen en dat hy dit sóú doen. Hulle was Piet Liebenberg se bemanning.

Gaan sê vir Professor Liebenberg sy seun het gesterf terwyl hy sy werk as 'n soldaat gedoen en goed gedoen het.

Ek het agterna 'n medic uitgevra wat gehelp het om Piet se liggaam uit die Ratel te haal. Hulle het dit na 'n tafel buite die mediese tent geneem om te versorg. As deel van hulle pligte moes hulle deur sy sakke gaan. In sy linkerhempsak het hulle 'n laaste brief aan sy meisie gevind

“Wat het daarin gestaan?” het ek die medic gevra.

Hy het my verwoed aangekyk. “Ons het dit nie gelees nie,” het hy driftig geantwoord, en toe, sagter: “Dit was privaat.”

Gaan vertel vir Professor Liebenberg van die ontroerende sorgsaamheid en die oorweldigende teerheid waarmee die mediese personeel sy seun se liggaam hanteer het, gewas het en voorberei het vir daardie laaste vlug terug na sy land.

Ek wonder al vir twee-en-'n-half dekades lank wat Piet in daardie laaste brief geskryf het. Ek glo dit was 'n brief vol toekomsplanne. Hy het sy argitektuurstudies onderbreek om sy diensplig eers af te handel. Piet sou 'n goeie argitek gewees het, soos ek hom geken het. Hy was 'n bouer, een van daardie kragbronne gebore uit die saad van mense wat 'n sterk, welvarende land uit die wildernis van 'n donker kontinent kon kap. Hy was van die beste soort wat ons volk kon voortbring, en dit was duur, duur, baie duur, om hom af te staan. En ek weet dit was 'n prys oneindig groter vir sy ouers, sy familie en daardie meisie vir wie hy 'n laaste keer geskryf het.

Gaan sê vir Professor Liebenberg dat ek weet nie een van ons, of almal van ons saam, kan hulle vergoed vir die prys wat hulle moes betaal nie.

Maar dít wat ek kan betaal, die karige teenprestasie wat ek kan maak… ek wil nie in gebreke bly om dit te gee nie. Hier is wat ek kan doen: Solank ek een tikvinger oor het, kan ek spartel om seker te maak dat nie een Afrikaner ooit sal vergeet wat vir hulle oorlewing betaal is nie. Ek sal aanhou skryf hieroor. Ek sal aanhou om die gruwelleuens wat met soveel kil arrogansie oor Piet en die ander se opoffering vertel word, met alle verbetenheid te ontbloot en aan te spreek. En ek sal aanhou om die voorbeeld van die Piet Liebenbergs van hierdie land hoog te hou sodat vandag se jonggeslag sal weet wat 'n goeie man is.

En ek sal dié wat mor dat Piet-hulle se opoffering, en sy naastemense se rou, oorbodig was, skerp vermaan. Piet Liebenberg en al die ander wie se harte die laaste keer geklop het in daardie stryd het vir ons iets ontsaglik kosbaar en onsterflik gegee: Hoop. Want dít wat van Piet gemaak het wie hy is, het nie verdun geraak en toe verdwyn nie. Dit is nog steeds daar. Ek sien dit elke dag wat ek 'n beleefde Afrikanerseun se ferm handdruk voel, wat ek in die fierheid van hulle oë vaskyk, hulle ongeduld aanvoel.

Gebare het in ons tyd oorgewoon en verwaterd geraak. Maar soms is gebare al wat ons het. Ek het geen groot gebaar wat ek kan maak nie maar wat dit in omvang ontbreek, sal ek met opregtheid probeer vergoed.

Gaan sê vir Professor Liebenberg dat hierdie jaar, om middernag op die 31ste Desember, op die vyf-en-twintigste herdenking van sy seun se groot prestasie, gaan ek 'n vlag hys, 'n vlag met oranje-blanje-blou bane, ek gaan dit salueer en ek sal die name noem van my kamerade wat gesneuwel het. Een van daardie name sal Piet Liebenberg wees.

Ek hoop ek sal nie alleen wees wanneer ek dit doen nie maar sal probeer om veterane in die Clarens-omgewing te kry om by my aan te sluit sodat hulle húlle gevalle makkers se name kan noem.

En ek vra elke oud-lid wat hierdie lees om by ons aan te sluit, waar jy ook al daardie oomblik mag wees. Ek vra dat waar moontlik, jy 'n vlag sal hys en sal salueer en jou vriende wat nooit soos ons ouer sal word nie, se name sal noem.

Ons land is in die soort krisis wat Piet geveg het om te voorkom. Dit het tyd geword vir gebare in die donker.

En as jy hierdie lees, en jy ken vir Professor Ben Liebenberg, gaan sê vir hom dit was my eer om sy seun, Piet, te ken.

Ek sal hom nooit vergeet nie.

Kontaksport

'n Saluut aan Jeanette Koekemoer (en 'n behoorlike saluut ook, skerp op, handpalm na buite, wysvinger teen winkbrou, alles van die pinkietoppie tot die elmboog in een reguit lyn, en flink af; nie deesdae se Yank-styl, hou-jou-oog-toe tipe gebaar nie.) Sy het die feite behoorlik vasgevat in haar rubriek, TV-'dokumentêr' oor grensoorlog is suiwer kommunistiese propaganda .

Die Suid-Afrikaanse liberalistiese rewolusie het in sy spore vasgeslaan maar hulle woel nog verbete om die laaste twee pilare van Afrikanerkultuur te laat tuimel: Calvinistiese Christenskap soos beliggaam in die susterskerke en die Afrikaner se trots in sy krygsvermoë. Hulle aanslag teen veral die NG Kerk het vasgeval met die ontspoorde obsessie om die NGK en die VGK te verenig. In hulle aanslag teen die waarheid oor die moedige, doeltreffende, seëvierende en menslike grensoorlog wat die Suid-Afrikaanse Weermag geveg het, loop hulle nog op punte voor.

Maar daar is deesdae 'n frenetiese skrilklankie in die linkse propaganda. Hulle grootste nagmerrie is die herontwaking van Afrikanernasionalisme en sy herontdekking van sy krygsvernuf. Hulle probeer dit voorspring deur die Afrikaner met sy eie gewete te versmoor. As hulle die S.A.W. nie net as onbeholpe kan uitmaak nie, maar ook as 'n organisasie van brutale, onnosele menseskenders, kan hulle die Afrikaner dalk verhoed om sy heil weer in die wapen te vind.

Vir amper 'n anderhalfdekade was dié oorlog nie deel van die nasionale gesprek nie. Die ANK met hulle bespotlike gewapende "stryd" wou nie aandag vestig op hulle militêre wanprestasies nie. Dit sou die beeld van die fiere vryheidsvegter niks goeds doen nie. Die veterane van die S.A.W. aan die ander kant, het uit misplaaste ordentlikheid gevoel dat hulle liewers nie oor hulle gatskoppery moet loop en spog nie.

Deesdae word hierdie gesprek egter op die nasionale dorpsplein gevoer.

Dit is veral die linkses wat verwoed inklim met 'n swetterjoel boeke, artikels en televisieaanslae, almal daarop gemik om te bewys dat die S.A.W. 'n kil, vraatsige masjien was wat groot hoeveelhede mense moes verslind om net aan die gang te bly.

Jeanette Koekemoer is in die kol met haar gevolgtrekkings en ontleding van 'n hoeveelheid televisiedokumentêre. Sy verwys ook sydelings na MNET se Grensoorlog-program, rondgepronk as "Suid-Afrika se 'World at War.'"

Die aanbieding van die stof in hierdie program is net so skromelik oneweredig as in enige ander propagandapoging. Growwe veralgemenings, verdraaiing van feite en die ophemeling van die volk se vyande is die weefstof van hierdie linkse televisietraktaat. Daar is so iets soos "posisionering" waar 'n duidelike subteks waarneembaar is, bloot deur die posisie wat aan sekere beelde, klankgrepe en onderhoude gegun word. Enige kommunikasiekundige moet maar net grinnik oor die blatantheid waarmee "Grensoorlog" daardeur simpatie na die kommuniste probeer rangeer.

So byvoorbeeld word Swapo, Fapla en die Kubane se deelname aan die stryd as 'n heroïese kruistog teen verdrukking aangebied. En die Suid-Afrikaners? Wel, in dieselfde episode word die hoofmotief vir hulle deelname letterlik gereduseer tot 'n fotoverhaalboekie. 'n Uitgawe van "Rocco de Wet, grensvegter" word raampie vir raampie in oorgedramatiseerde stemme gelees. In dié deel bespreek die verspotte Rocco die aard van die kommunistiese bedreiging met een of ander poplap. Die kontras kon nie groter gewees het nie. Swapo het geveg vir edele menslike ideale; die S.A.W. se troepe omdat hulle deur goedkoop geelpersmateriaal mislei was.

Die Heilige Graal van die linkse S.A.W.-ontleder is verhale van grootskaalse gruwels wat deur die weermag gepleeg is. Omdat die S.A.W. egter 'n organisasie was wat streng op Calvinistiese beginsels van medemenslikheid geskoei was, kon die linkses eenvoudig nie hulle hande op sulke gruwelstories lê nie. O, hulle het toe maar 'n paar floues gefabriseer, soos dié van David van Wyk en dié van die ander armsalige skisofreen in Melville wat te vertelle gehad het dat hy nog nagmerries het van die "pop, pop, pop"-geluide wat veroorsaak is deur die babaskedeltjies wat onder S.A.W.-stewels papgetrap is. O ja, en dan was daar die skreeusnaakse pokkel wat op 'n Fokus-uitsending 'n amateuragtige, oorgekookte voordrag gelewer het van sy hel as homoseksueel in die weermag wat in 'n aversieterapiepoging gemartel is om van sy verwyfdheid af te sien.

Dié styl feitevervaardiging maak egter nie veel hond haar af nie en die vervaardigers loop boonop die risiko dat 'n regte joernalis dit sal begin opvolg… en wáár los dit hulle dan?

'n Ander, meer subtiele mite is dus geskep: Die idee van skares manne wat deur die kille barbaarsheid van hulle ervaring in die S.A.W. só innerlik geskend is, dat hulle nou, dekades later, skaars daaroor kan praat. Jacqui Thompson het dié gedagteskool begin met haar boek, "An unpopular war," wat onder die meer neutrale titel "Dit was oorlog" vertaal is.

Volgens Jeanette Koekemoer weeklaag Thompson oor die oud-troepe se onwilligheid om met haar te praat. Hei, luister, ek was daar. Vandag, op die datum, vyf-en-twintig jaar gelede was ek 'n deelnemer aan Operasie Askari, toe die grootste meganiese opmars deur Suid-Afrikaanse soldate sedert die Tweede Wêreldoorlog. As die liewe Jacqui nie manne kan kry om met haar te praat nie, is dit omdat haar motiewe ooglopend oneerlik is. Die veterane is skepties oor 'n liberale dollie wat geen idee het van hoe dit was nie en wat geen respek vir die ongeskrewe erekodes van oudgediendes het nie.

Ek het self geen probleem om S.A.W.-veterane aan die gesels te kry nie. Inteendeel. Daar is 'n gretigheid onder die lede om te praat, te onthou, te verduidelik… Die nostalgie loop so dik soos stroop. Kies 'n kroeg, betaal my bier, en ek wed jou, gee my 'n kwartier en ek sal 'n veteraan opspoor en aan die babbel hê oor sy weermagdae. En dit is nie een of ander katarsisstroom woorde nie. Hierdie manne praat want hulle is tróts op wat hulle vermag het, die oorwinning wat ons behaal het en die manier waarop ons dit gedoen het.

Nie dat dit een uitgerekte piekniek was nie. Weinig dienspligtiges was enige iets anders as traag om aan te meld vir opleiding. Maar dit was iets wat móés gedoen word en toe doen ons dit. Miskien is dit die kosbaarste les wat ek in die weermag geleer het: Lus het niks daarmee te doen nie. Dikwels moet 'n mens iets doen al wil jy regtig, regtig nie.

Op die 31ste Desember 1983, tydens dieselfde Ops Askari, het 'n mortier agter in een van ons Buffels geland. Drie van my vriende uit basies, skutters Schrönen, Smit en Le Roux, het gesneuwel. Ons was diep ontsteld en smoorkwaad vir die weermag wat hulle so na aan die vuurfront laat kom het in 'n oopbakvoertuig tydens 'n konvensionele veldslag. Kort daarna is die burgermagkommandant van die veggroep onthef en vervang deur 'n beroepsoldaat, Kommandant Van Lill.

Ons het hom goed geken, beide omdat hy die tweede-in-bevel van 1SAI was toe ons daar basiese opleiding gekry het, en ook vanweë sy reputasie. Ons korporaal, 'n taai riem van 'n pelotonsersant, het vir ons gesê dat Kommandant Van Lill die beste soldaat was wat hy ooit geken het. Daar was orals eggo's van dié mening. Hy was een van daardie onstuitbare, geharde soldate wat die lojaliteit van sy troepe verdien en verwerf het.

Toe hy by ons veggroep opdaag, het hy met ons drie gesneuwelde makkers se beste vriende gaan praat. Maar dit was nie 'n doekvoet, oetsjie-koetsjie, ek's-so-jammer-vir-julle geprewel nie. Glad nie.

"Toe," het hy gesê, "hulle is dood. Nou weet julle hoe dit voel. Dis nie lekker nie, is dit? Wel, dis nie veronderstel om lekker te wees nie. Wat het julle gedink?

Oorlog is 'n kontaksport. Mense gaan dood.

Kom nou daaroor.

Ons het werk om te doen."

En daardie troepe het die werk gedoen. Ons het Cuvelai ingeneem en daarmee onontbeerlike voorradetoevoer na Swapo afgesny.

So, my boodskap vir dié oudlede wat nou hulle hande so wring in die openbaar, is: Hei! Kom nou daaroor. Kry houding man. So, dit was taai en ons het seergekry en ons pelle het doodgegaan. Maar ons het gedoen wat ons moes. Ja, ons politici het ons op die kilste, lafhartigste manier verraai en baie van ons opoffering ongedaan gemaak. Húlle moet daarmee saamleef.

Ons land het ons nodig gehad en ons het aangetree. En dit het ons gekos.

Laat ons nou net die prys met waardigheid betaal en ons koppe hoog hou.

Ons was soldate in die Suid-Afrikaanse Weermag.

Dít is iets om op trots te wees.

прокурор Фильчаков

Die eerste re?l van oorlewing: Doen jou deel

Ons leef in 'n weergawe van die ou Amerikaanse Wilde Weste – en die sheriff is lamlendig, onbelangstellend of hy is die een wat sy gesig agter 'n nekdoek wegsteek.

Net soos in die Ongetemdheid (die "Frontier") is wetstoepassing by ons ook yl teenwoordig. En ons word net so geteister deur menssoortige aasdiere wat gedy in die kompos van wetteloosheid.

Die groot verskil is natuurlik dat die Amerikaanse Ongetemdheidsburgers aanvaar het dat die staat nie by hulle misdaadkrisis gaan ingryp nie. Hoewel die beeld van die skrefiesoogcowboy, met die langlooppistole laag teen sy been vasgegespe, natuurlik gruwelik verromantiseer is, wás die gewone burger goed bewapen en – belangriker – die skietgoed was altyd byderhand. En – ook anders as in die Hollywood-weergawe – was die gemiddelde dorpenaar nie maar net 'n hardwerkende dog verbeeldinglose, ontruggrate lam ter slagting nie. Wanneer hulle deur rampokkers bedreig is, en niemand anders kon help nie… het hulle nie 'n telegram vir die A-Team gestuur nie – nee! – hulle het self die probleem laat weggaan.

Hulle het, byvoorbeeld, die gewelddadige James Younger-bende laat weggaan. Nadat die moorddadige Jesse James sonder noemenswaardige sukses deur die Amerikaanse regering, 'n kohort wetstoepassers en selfs die befaamde Pinkertonspeuragentskap van bakboord na stuurboord gejaag is, het die bende hulleself te pletter geloop teen die gemeenskap van die dorpie Northfield in Minnesota. Hulle het een bank te veel probeer roof. Die inwoners het hulleself vir die spul vererg, diverse pistole, Winchesters en haelgewere uitgeryg en die bende sat geskiet.

As jy getrou jou Louis L'Amour gelees het, sal jy weet dat 'n ordentlike, wetsgehoorsame man met 'n pistool 'n indrukwekkende mag van geregtigheid is. In ons land is dit al deeglik gedemonstreer. Toe die APLA-moordenaars die St. James-kerkdiens onderbreek het, AK en granaat in die hand, het 'n enkele moedige en wyse jongman, Charl van Wyk, vuur beantwoord met sy handwapen. Die rowers se veglus is deur hulle vlugdrang verplaas en hulle het hakke gekap om weg te kom.

Daar is niks wat 'n geweldenaar se moed so uit sy lyf pluk soos 'n ontstelde landsburger met donkerbek in die hand nie. Israel is 'n tyd lank gestriem deur aanvalle van terroriste wat verwoed tussen hulpelose skares ongewapende mense ingevuur het. Dié terroristestyl het skielik einde gekry – toe die Israeliregering gewone burgers nie net gemagtig het om wapens by hulle te dra nie, maar hulle inderdaad aangemoedig het om dit te doen. 'n Terroris se korttermyntoekoms is maar aan die grys kant as verwoede burgers uit alle oorde begin terug losbrand. Moslemterroriste het nie vir aanvalle waartydens slagoffers terugveg ingeskryf nie, so nou wend hulle hulle maar tot bomaanvalle.

Indië, daarenteen, het in 'n politieke slappolsoomblik burgerlikes net omtrent verbied om vuurwapens te besit of nog erger – o die afgryslikheid – by hulle te dra. In die pas afgelope Moembaai-slagting het die terroriste doodluiters rondgestap en magasyn na magasyn in die samedrommende burgers leeggeskiet. As Charl van Wyk daar was met sy getroue handwapen, sou die koerantopskrifte anders gelyk het.

'n Fotograaf, Sebastian D'Souza, het 'n opspraakwekkende foto van een van die terroriste geneem wat ronddrentel op die uitkyk vir net nog slagoffers. "Ek wens ek het 'n geweer in plaas van 'n kamera gehad!" skryf D'Souza agterna. As hy 'n geweer gehad het, kon hy 'n erekerfie in die kolf gemaak het want daar sou een terrie goed foersies gewees het. Die terroris was so houtgerus dat hy nie eers 'n magasyn in sy Kalasjnikof gehad het nie! (Die Indiese polisie het nie dié geleentheid aangegryp nie maar het in patetiese hopies agter skuilings gelê en probeer maak of hulle nie daar is nie, selfs nádat D'Souza by hulle gepleit het om tog net te begin skiet.)

Ons het nie (op die oomblik) ('n georganiseerde) terreurprobleem in Suid-Afrika nie. Maar ons het 'n geweldsmisdaadprobleem wat meer lewens op afgrysliker wyse stroop as die normale terrorismevlaag. Ons polisie is te min, te swak betaal, te beteuterd opgelei en te korrup om ons te beskerm. (Nie ál die polisielede is korrup nie maar die helfte wat eerbaar is, moet te veel tyd afstaan om die ander dop te hou en kan sodoende nie hulle volle aandag aan misdaadbekamping wy nie.)

So, dis die Wilde Weste hier – met een deurslaggewende verskil: Die gewone burger in die Ongetemdheid het sy Colt .45 "Vredemaker" aan hom gedra waar almal dit kan sien. En in die saalskede was daar 'n Winchester .45-70 wat kragtig genoeg is om enige misdadiger in sy spore om te dop.

Daar kan nou gevra word of ek bepleit dat elke wetsgehoorsame burger tot die tande toe gewapen Pick 'n Pay toe sal gaan? Hmm. Wel. Dis 'n goeie begin, is dit nie? Maar dis bietjie min, bietjie onduidelik vir my. Ek wil hê die regering moet erns maak met misdaad, en hier is hoe:

Rus elke wetsgehoorsame burger met 'n R4-stormgeweer toe en dwing hulle wetgewend om nooit op straat sonder dit te verskyn nie. As 'n persoon nie vir 'n wapen kwalifiseer nie, moet hy te alle tye 'n amptelike vryskelding by hom dra. En dan wys jy vir my die rower wat doodluiters in die Kolonnade sal instap om dit te roof terwyl daar driehonderd keelvol manne en vroue hulle inkopies met R4 oor die skouer of in die winkeltrollie doen.

Voorts moet die regering 'n nuwe "skiet-eers-en-vra-dan"-wet deurvoer. Daarvolgens moet enige huiseienaar die reg – nee, die plig! – hê om enige ongenooide besoeker of oortreder in die gesig te skiet. Ek was op die grens en glo my, enige iemand wat 'n R4-koeël gesluk het, se moorddadige entoesiasme word net daar en dan gedemp.

By Praag spook ons jare lank al om 'n vreedsame, werkbare politieke uitweg vir die Afrikaner se toekoms te bewerkstellig. Ons sou graag die vrede en veiligheid van elke mens in hierdie land – wit, swart of tussenin – wou waarborg. Dít kan ons nie. Maar as ons Afrikaners saamstaan sal ons nie te lank van nou af veilig en voorspoedig in 'n land woon waar gewapende, wetsgehoorsame burgers die polisie en die weermag met woord, daad en 5,56mm-rondtes bystaan om misdaad uitgeroei te hou.

Nie soos in hierdie land, hierdie bloedbesmette Nuwe Suid-Afrika nie. Hier erken die regering hulle is nie opgewasse om misdaad hoegenaamd te bestry nie, al is hierdie belydenis net opsigtelik in 'n televisieadvertensie wat maan dat die stryd teen misdaad "by jou begin".

Nee, dit begin nie by my nie. Dit begin by die regering en sy veiligheidsmagte wat 'n heilige, Bybelse plig het om die "swaard teen die boosdoener te dra".

Maar goed. Dít gaan nie gebeur nie. Ek het 'n groot 9mm-pistool. Ek weet hoe om hom te gebruik. Ek het ook 'n span lawaaierige honde. En as 'n misdadiger my huis betree, gaan my honde alarm maak. Ek gaan my pistool opneem.

En dan gaan ek voortgaan om my deel te doen.

Pretoria is ons Thermoypylae, Masada of Alamo

10:41:10 Hoede af en 'n erkentlike kopknik gerig aan die Vryheidsfront Plus se Willie Spies, 'n skrander man, duidelik van inbors, koel onder vuur en met 'n Westerse vertroue in logika, feite, statistieke en redelikheid. 'n Week of wat terug, het hy die Afrikaner se saak deeglik, kalm en beslis verdedig op Freek Robinson se "Fokus"-program. Daar, om die Bantoe se aanslag op die Afrikaner se kultuurgoedere in die vorm van Pretoria se naam te verdedig, was 'n klein, donker, skuiweroogswartmannetjie met die naam van Console Tleane (ja dit klink vir my ook soos 'n stukkie ergonomiese meublement in 'n Koreaanse middelklasmotor).

Spies het die debat met 'n seemyl op punte gewen – en geen hond haaraf gemaak nie.

Dit is tyd dat ons die aard van die gesprek verander. Ons moet ophou om vir Bantoes te verduidelik hoekom ons reg en hulle onredelik is. Dit is tyd dat ons ophou om vir hulle te sê wat aanvaarbaar is binne die raamwerk van die grondwet wat húlle opgetrek het. Dis tyd om vir hulle te sê wat ons sal toelaat en wat ons nooit, ooit – binne, buite of wydsbeen oor die grondwet – sal duld nie.

Vir hulle is die naamsverandering 'n blote rondpouery, 'n demonstrasie dat hulle kán. Die Afrikaner het 'n baie groter reg wat betrek word in die twis: Die reg op oorlewing. Afrikaners wat vir behoud van die naam swoeg, maak hulleself nie met 'n blote etiketoefening moeg nie, roei nie bloot teen die Shakesperiaanse "wat is in 'n naam"-stroom op nie, maar stry vir die daadwerklike voortbestaan van die volk.

'n Volk word geanker aan die vasmeerpunte van sy kultuur. Die naam van 'n stad wat sentraal staan in die Afrikaner se ontstaan, oorlewing en welvaart, is 'n vername element in sy voortbestaan. Verweer hierdie ankertoue, of word hulle goedsmoeds geknip, verloor die volk aanraking met sy identiteit en nasionale wese. Hy dryf weg – of, meer toepaslik in die stralerera – hy sweef weg Perth of Auckland of Toronto toe.

Die eenvoudige waarheid is: As Pretoria se naam van ons vervreem word, gaan die Afrikanervolk verdwyn.

Dis hier waar ons die streep op die grond trek. Die suksesvolle generaal is een wat die terrein van die naderende veldslag kies. Laat Pretoria dit vir ons wees. Laat ons die vyande van die volk hier trotseer, stuit en verdryf. Ons het hier die kans om te versamel, op die voorvoet te kom en die onheiliges uitmekaar te dryf.

Pretoria is ons laaste slagstelling. Dis ons Masada, ons Thermopylae, ons Alamo.

By Thermopylae het 'n handjievol ontembare Spartane honderde duisende Persiërs lank genoeg gestuit om die Westerse beskawing te red. By Masada het rateltaai Joodse opstandelinge hulle verset teen Romeinse onderdrukking. By die Alamo was 'n beleërde groepie Texane die doring wat uitgesweer het in die vlees van Meksikaanse ekspansionisme en dit uiteindelik algeheel verteer het.

Maar die Spartane is verslaan by Thermopylae, die Joodse selote het massaselfmoord gepleeg op die hoogte van Masada en die Texas-helde is verdelg in die vesting van die Alamo.

Maar ons – ons sal die Slag van Pretoria nie verloor nie.

Want ons mág nie.

сауны фото лобановский депутат