Dan Roodt Archives - Page 41 of 52

Is huidige onluste die voorspel tot revolusie?

Iets merkwaardigs is op die oomblik besig om in Suid-Afrika te gebeur. Vir die eerste keer in dekades vind skynbaar spontane onluste onder die swart bevolking in hul woonbuurtes plaas. Ons moet onthou dat vorige onrusepisodes, in die sewentiger- en tagtigerjare onder die vorige bewind, met honderde miljoene dollar vanuit die buiteland aangestook is.

Trouens, in Suid-Afrika is iets soos "spontane onluste" eintlik 'n non sequitur. Maar tensy die Sweedse regering, die Anglikaanse kerk, Wêreldraad van Kerke of die Britse of Amerikaanse geheime diens soos in die verlede weer besig is om opstand teen die regering aan te blaas, vind daar vandag iets baie ongewoons plaas. Swartmense betoog en pleeg openbare geweld uit protes, nie omdat hulle ideologies vanuit Londen of Stockholm gemotiveer en – belangriker – befonds word nie, maar vanself!

Hierdie feit van spontane onluste bevat 'n belangrike boodskap wat nie geïgnoreer kan word nie. Moontlik – selfs, waarskynlik – staan Suid-Afrika op die vooraand van die gewelddadige revolusie van die Afrikatipe wat al dikwels vir die land voorspel is maar nog nooit gematerialiseer het nie.

Dít waarvan De Tocqueville in sy beroemde ontleding van die Franse revolusie praat, die sogenaamde "revolusie van stygende verwagtigings" is besig om sienderoë in Suid-Afrika te gebeur. Volgens De Tocqueville, pleeg arm mense wat aan gebrek en hongersnood lei nie revolusie nie (anders as wat ons aldag deur die alwetende joernaliste in ons hopelose koerante vertel word). Die kiem van revolusie word juis gesaai as 'n voorheen ondergeskikte klas (of ras, in ons geval) se lewensomstandighede verbeter. Die opheffing van ekonomiese en finansiële sanksies, asook 'n gunstige wêreldekonomie, het sedert 1994 tot die langste opwaartse ekonomies siklus ooit in die land gelei. Hoewel werkloosheid hoog gebly het, het die rekordbelastinginkomste van die staat aan die ANC-bewind die moontlikheid gebied om 'n welvaartstaat op die Europese model in te stel waar tot 13 miljoen mense vandag een of ander vorm van toelaag van die staat ontvang.

Terselfdertyd het die ANC met sy praatjies van "'n beter lewe vir almal" verdere verwagtings geskep dat daar inderdaad en binnekort werklik so 'n lewe sal aanbreek, waar die gemiddelde swarte as't ware by die klub van SEB-miljardêrs kan aansluit. Trouens, in die ou Suid-Afrika het die verskil tussen ryk en arm geen revolusionêre potensiaal geskep nie, want blankes het tot 'n ander kultuur en 'n ander orde behoort. Diegene wat apartheid as 'n soort feodale stelsel getipeer het, was in dié opsig nie ver verkeerd nie en ons weet dat feodalisme eeue lank in Europa sonder veel kritiek of teenstand verdra is.

Die gesig van 'n middelklasblanke in die ou Suid-Afrika wat in sy toentertydse Volkswagen-kewer klim om na sy middelklashuis in 'n blanke woonbuurt te ry, het geen woede of nyd by die breë massas swartes ontketen nie. Slegs die verpolitiseerde elite wat deur die radikale kliek aan die stuur van die anti-Suid-Afrika-veldtog aagehits is, het om bloed geroep en met die reusepropagandamiddele tot hulle beskikking revolusie gepredik. Weereens, dat daardie revolusie desnieteenstaande hul geld, internasionale invloed en beste pogings nie plaasgevind het nie, spreek boekdele aangaande die maatskaplike toestande wat destyds geheers het.

Aan die ander kant word die gemiddelde inwoner van 'n sogenaamde "township" of lokasie vandag gekonfronteer met die sogenaamde "swart diamante", die nuwe swart nomenklatoera wat op die rug van die politieke magsoorname en plundering van staatsbates, regstellende aksie en rykwordskemas bekend as "swart ekonomiese bemagtiging" ontstaan het. Enkele duisende swartes is "bemagtig" en verryk, maar die massa moes meesal sonder werk met 'n aalmoes in die vorm van toelaes klaarkom.

Die gewone swarte op straat sien, terwyl hy soos 'n sardien in die taxi ingeryg en vasgedruk sit, die huidig bevoordeeldes verby hom ry in hul luukse blinkswart sedans; hy neem waar hoe hulle sorgvry in die winkelsentrums alles koop wat hulle begeer, dikwels op skuld wat die banke maar te graag aan hulle toestaan. Sal dit ons verbaas as Jan Alleman in sy lokasie waar die lewe maar min of meer soos tydens apartheid sy gang gaan, verraai voel? Op die TV is daar aan hom vertel dat hy aan 'n grootse "bevrydingstryd" deelgeneem het. Nie net het hy daardeur abstrakte "vryheid" en "demokrasie" – begrippe waaroor dooie wit mans al honderde jare lank dik boeke geskryf het – verkry nie, maar ook die reg om as globale verbruiker saam met sy bevoordeelde medeswartes aan die SEB-partytjie te mag deelneem.

Voeg hierby stygende energie- en voedselpryse, asook die staat wat skielik 'n afname in sy belastinginkomste ondervind wat sy welvaarstelsel toenemend gaan bemoeilik en ons het – om nou 'n cliché te gebruik – 'n resep vir revolusie.

Waarskynlik vind daar op die oomblik meer onluste en openbare geweld as gedurende die bewind van PW Botha plaas. Die verskil is egter dat die BBC en die Britse pers dit nie aan die groot klok hang nie. Onluste onder blanke minderheidsregering is voorbladnuus, maar onluste of selfs burgeroorlog in Afrika onder swart regerings is niks om oor huistoe te skryf nie. En natuurlik weet die Britse en Amerikaanse regerings, asook die horde linkses en liberales in Suid-Afrika wat hul multikulti-ideologie klakkeloos napraat, veel beter as ons hoe om hierdie dinge te "bestuur".

Die Anglo-Amerikaanse slimjanne wat vir ons suksesse soos 'n "demokratiese" Zimbabwe en Kenia met die wonderlike stabiliteit en voorspoed in daardie lande geskep het, gaan in elk geval nie lees wat ek hier in Afrikaans skryf nie. Dus wil ek myself tot ander "dom Boere" soos ekself rig. Behalwe dat ons oor 350 jaar se ervaring van ons kontinent en sy "donker oog" (Laurens van der Post) beskik, lees ons ook al jare lank die groot filosowe en politieke denkers. Vir die Britte en sekerlik vir hul napraters soos die liberale Kaapse maatskappy genaamd met die ontoepaslike naam van "Nasionale Pers" is ons "dom", maar self is ons nie onder kalkoene uitgebroei nie.

Enigeen wat bietjie terugstaan en hom afvra wat nou eintlik aan die gang is met die huidige onluste rondom sogenaamde "dienslewering", kan net bekommerd raak. "Dienslewering" is 'n kodewoord vir die gunste en gawes van die welvaartstaat wat veronderstel is om die stemme en berusting van die swart massa af te koop terwyl hul broers in die party en in die comprador-burgery van Johannesburg soos varke in die Gucci-en-BMW-trog smul.

Nóg die ANC-staat, nóg sy korrupte amptenary wat nie in staat is om papier in die naaste fotokopieerder te hou nie, beskik oor die vermoë om hoegenaamd die Suid-Afrikaanse welvaartstaat in bedryf te hou. Weens die komende begrotingstekorte, asook die inploffing van munisipale en staatstrukture onder die gewig van regstelling en grypsug, gaan "dienslewering" nie plaasvind nie. En diegene wat dink dat Trevor Manuel se nuwe Stalinistiese beplanningsdepartement 'n jota verskil gaan maak, moet weer dink. Finansies is die maklikste departement om te bestuur. Solank die Ontvanger van Inkomste se rekenaarstelsel werk, sorg die privaatsektormaatskappye se ouditeure dat hul belastings op datum bly. Manuel is net so 'n hopelose en bose linkse warkop soos die res van die oud-terroristiese narre in die ANC en sy "suksesvolle" tydperk as minister van finansies bewys net mooi niks.

Die Afrikaner se ondergang was, met die uitsondering van plaasmoorde en geweldsmisdaad, tot dusver redelik geweldloos. Maar die huidige onluste en onstabiliteit skep die potensiaal vir wanorde en geweld soos wat ons in dié land nog nie gesien het nie.

Enigiets kan gebeur en afgesien van oorblyfsels uit die ou stelsel soos 'n paar Casspirs en 'n hand vol blanke polisiemanne wat nog nie uit die stelsel gesuiwer is nie, is daar niks om 'n groot skare wat op loop gaan te stuit nie. Die potensiaal vir onluste, plundery en 'n algemene verval in wet en orde – kortom, vir revolusie – was nog nooit so hoog soos nou nie.

Elke regdenkende Afrikaner behoort sy wapen/s byderhand te hê, met die maksimum wettige (en dalk onwettige) hoeveelheid ammunisie om hom en sy gesin te kan beskerm indien dinge, soos hulle sê, handuit ruk. 'n Voorraad kos en water en ander basiese lewensmiddele spreek ook vanself. Begin maar weer blikkieskos opgaar. In 1994 was dit nie nodig nie, want toe was daar nog blanke amptenare en het die staatsdiens, polisie en weermag gefunksioneer. Danksy transformasie en alles wat daarmee saamhang, geniet ons in 2009 geen staatsbeskerming meer nie. En as jou liberale bure vir jou lag, laat hulle maar lag. Liewer Bangjan as Dooiejan. Regoor die wêreld tref mense voorsorg vir onverwagte gebeurlikhede; om op die onsekere toekoms voorbereid te wees, is die kenmerk van 'n beskaafde mens.

Ons is letterlik op onsself aangewese.

Waarheen hierdie kranksinnige samelewing op pad is, sal net die tyd leer. Intussen bou die onweerswolke op. Die graad van geweld in Suid-Afrika is reeds hoër as in vele oorloggeteisterde gebiede soos Irak of Afghanistan. Met die politieke dimensie wat nou bykom in die vorm van gewelddadige onluste rondom "dienslewering", beweeg ons al hoe nader aan die rand van die soort totale verval in geweld en wanorde wat tradisioneel heet: revolusie.

play arabian nights

De Klerk se jongste set

FW de Klerk het bloed aan sy hande, die bloed van die 50 000 Afrikaners wat sedert 1994 gewelddadig gesterf het en steeds sterf. Ook die honderdduisende Afrikanervroue wat oor die afgelope 15 jaar deur swartes aangerand of verkrag is, is sy verantwoordelikheid. Elke dag lees ons in die pers en op die internet van die chaos en geweld wat op plase en in die voorstede woed.

Nie net was De Klerk aandadig aan groteske verraad deur die mandaat wat hy van die destydse blanke kieser ontvang het om te onderhandel as 'n vrypas vir oorgawe te interpreteer nie, maar die grondwet wat hy en sy handlanger Roelf Meyer aangeneem het, is 'n volslae klug. Feitlik elke reg in die sogenaamde grondwet, dié op gebruik van die eie taal, die reg om te werk, eiendomsreg, ensovoorts, word in terme van ras gekwalifiseer.

Artikel 9 (5) van die SA grondwet bepaal: "Diskriminasie… is onbillik, tensy daar vasgestel word dat die diskriminasie billik is."

Daarom moet De Klerk se onlangse uitspraak by 'n Solidariteit-konferensie oor regstellende aksie, waar hy hom teen "ongelykheid" uitgelaat het, gesien word vir die absurditeit wat dit is. As argitek van die grondwet en die klakkelose oorgawe aan die radikale, eksterne, gewapende vleuel van die terroristiese ANC, het hy ongelykheid en anti-blanke diskriminasie tot in aller ewigheid op sy eie mense afgedwing. Nie dat De Klerk meer 'n Afrikaner is nie, want indien hy hoegenaamd begaan was oor die gestadigde volksmoord wat tans teen Afrikaners gepleeg word, sou hy lankal ereselfmoord gepleeg het om aan 'n uiteindelike vuurpeleton van sy eie mense te ontkom.

Solidariteit, wat enkele jare gelede nog gemeen het dat regstellende aksie "onvermydelik" was maar net "billik" toegepas behoort word, is dubbel naïef in sy benadering tot regstellende aksie. Aan die een kant word gemene saak met die verraderlike De Klerk gemaak wat moontlik weer 'n strategie in die mou voer om die Afrikaner van die wal in die sloot te help. Aan die ander kant gaan die internasionale ideologiese en strategiese dimensie van ras en rassewetgewing aan die vakbond verby.

Met Obama in die Withuis, word die Amerikaanse Hooggeregshof tans getransformeer om die magsbalans in die hof na links te druk. Die aanstelling van die ultraliberale en antiblanke Spaanssprekende regter, Sonia Sotomayor, wat moeilik deur die Republikeinse minderheid gekeer gaan word, sal verseker dat die Amerikaanse Hooggeregshof voortaan regstellende aksie met hernieude ywer in die VSA gaan toepas.

Intellektueel en ideologies is Suid-Afrika deesdae die "51ste staat" van die VSA. Trouens, die totaliteit van die ANC se anti-blanke wetgewing en maatreëls is feitlik onveranderd vanuit Amerika oorgeneem. Binne hierdie klimaat waar regstellende aksie internasionaal al hoe ongenaakbaarder toegepas gaan word, is daar geen kans dat rasionale argumente daarop indruk gaan maak nie.

Uiteindelik is regstellende aksie 'n teenstrydigheid. Dit gaan nie daaroor om enigiets "reg te stel" nie, maar om instellings van blankes te suiwer of om 'n dubbele standaard te handhaaf waar swartes se prestasie met 'n ander, laer maatstaf as dié van blankes of selfs Asiërs gemeet word.

Die aandrang op regstellende aksie geskied ook nie om enige reële of historiese onreg te herstel nie, maar op grond van rassenasionalisme. Terwyl enige vorm van blanke bewussyn as "rassisme" gesien word waarvoor blankes selfs krimineel vervolg kan word, verteenwoordig swart rassenasionalisme die normale uitdrukking van die swartman se kultuur en identiteit.

Daarom, selfs al gaan die Suid-Afrikaanse ekonomie tot niet soos dié van Zimbabwe, sal regstellende aksie gehandhaaf word. Geen rasionele argument of 'n beroep op gelykheid sal indruk maak op dié rasgedrewe beweging wat byna globaal en al hoe sterker in die VSA gevoer word nie.

Dis 'n ope vraag of De Klerk oneerlik of bloot dom is. Miskien albei. Terwyl Amerika hom gereed maak om deur wetgewing en grootskaalse immigrasie sy eie blanke meerderheid tot dieselfde magtelose minderheidstatus as dié van Suid-Afrikaanse blankes te reduseer, gaan Suid-Afrika insgelyks voortstrompel op die pad van regstellende aksie en sogenaamde "swart bemagtiging" wat ons ekonomie, landbou, infrastruktuur en die regstelsel op sy knieë gaan dwing.

De Klerk sal in die geskiedenis gesien word as die man wat nie net die Afrikaner vernietig het nie, maar 'n hele beskawing in Suider-Afrika tot 'n val gebring het. Sy huidige politiekery vanuit sy geveerde leuenstoel is waarskynlik bedoel om ons mense nogeens 'n rat voor die oë te draai – om ons huidige ondergang en verdrywing uit ons vaderland net verder te verdoesel.

освещение лестницы в

Wil die Afrikaner nog veg vir Afrikaans?

Al hoe meer mense kla oor die gebrek aan Afrikaans by banke, staatsdepartemente en natuurlik op SAL-vliegtuie. Nou die dag sien ek die voorafbetaalde sim-kaarte wat MTN verkoop. Die verpakking is in Engels, maar daarop staan: “Sotho and Zulu translation inside.” Maar geen Afrikaans nie.

Ook was ek onlangs toevallig in die Randburgse Landdroshof. Groot was my verbasing om te sien dat al die kennisgewings in die hofgebou tweetalig is: in Engels en ‘n swart taal… Weereens geen Afrikaans nie.

Ek dink nie daar is meer enige twyfel dat die staat, meer nog as die Britse koloniale staat van 60 of 150 jaar gelede, ‘n doelbewuste veldtog teen Afrikaans voer nie. Uiteindelik spruit die toestand uit politieke mag, of gebrek daaraan. Die persepsie wat die staat, groot sake en die algemene publiek van Afrikaners het, is dat hulle die politieke verloorders van Suid-Afrika is wat die verste van die politieke mag af verwyder is.

As ons dink aan ‘n soort Venn-diagram van politieke mag in die land, met ‘n al hoe kleiner area wat die sirkel van politieke mag sny, dan lyk dit waarskynlik so:

Zoeloes: ons het ‘n Zoeloepresident
Xhosas: hulle speel steeds ‘n groot rol in die ANC
Sotho’s: hulle beheer die Vrystaat en Suid- en Noord-Sotho word in die binneland gepraat waar die ANC nie kan bekostig om hulle heeltemal te vervreem nie.
Engelse: hulle behou hul kulturele, ekonomiese en ideologiese bande met die Anglo-Amerikaanse empaaier, daarom domineer Engels in Suid-Afrika. ‘n Aanval op Engelse of Engels sou gesien word as ‘n aanval op Brittanje en die VSA.
Kleurlinge: hulle is die meerderheidsbevolking in die Wes- en Noord-Kaap, dus het Kreools-Afrikaans ‘n bestaansreg soos ons dit op Sewendelaan op TV aantref. In baie opsigte het die “Kaapse” aksent die standaardaksent op RSG geword.
Afrikaners: ons is doelbewus van die politieke mag uitgesluit en waar ons oor getalle beskik, soos in die Pretoriadistrik of die Oos- en Wesrand, is die munisipale afbakenings so gemaak dat ons orals in die minderheid verkeer en oorheers word. Daar woon 700 000 Afrikaners in en rondom Pretoria; nietemin sien mens byna nêren Afrikaans nie. Sowel Tukkies as UNISA is grotendeels verengels en binne vyf jaar sal daar feitlik geen Afrikaans meer aan daardie instellings gedoseer word nie. Afhangend van die uitslag van die grondwetlike hofsaak oor Ermelo-hoërskool, mag Afrikaanse hoërskole ook binnekort van buite deur die onderwysdepartemente oorgeneem en verengels word.

Die enigste gebiede waar Afrikaans nog te siene is of gehoor word, is dié wat aan staatsbeheer of beheer deur groot maatskappye ontkom, soos die Afrikaanse musiek, gemeenskapsradiostasies en die internet. Ek weet nie of daar ‘n groot toekoms vir die Afrikaanse koerante is nie, want hulle gaan vir seker – soos die Afrikaanse universiteite – getransformeer word en sal stadig maar seker na Engels oorslaan. Daar verskyn reeds Engelse advertensiebylaes by die Afrikaanse koerante en ons kan sien hoe Die Burger en Rapport se redaksionele standpunte oor Afrikaans toenemend ooreenkom met dié van die rektor van Stellenbosch, naamlik dat “eentalig-Afrikaanse instellings ‘n mite is”. Indien daar nie meer plek vir eentalig-Afrikaanse universiteite of skole is nie, waarom sal eentalig-Afrikaanse koerante nog verdra word?

Trouens, was dit nie vir die internet nie, het Afrikaans al so te sê uit die openbaar verdwyn. Ons moet in gedagte hou dat die huidige taalstryd hoofsaaklik op die internet gevoer word. Diegene wat ten gunste van “die mite van eentalig-Afrikaanse instellings” is, word sistematies gesensureer deur die tradisionele media, sowel die gedrukte media as radio en TV – met die uitsondering van enkele gemeenskapsradiostasies. Die druk wat daar vanuit die internet toegepas word, veroorsaak egter dat die verengelsingsproses stadiger verloop as wat andersins die geval sou gewees het.

Indien enigiemand in 1994 sou voorspel het dat Afrikaans binne 15 jaar tot dieselfde vlak as die swart minderheidstale soos Venda of Tsonga gereduseer sou word, sou so ‘n persoon as ‘n regse doemproefeet uitgeskel gewees het. Nietemin ervaar ons tans die doodsnikke van Afrikaans as kultuurtaal en wetenskapsmedium. Die oorgrootte meerderheid Afrikaners onder 30 en veral dié wat ná 1994 hul skoolopleiding ontvang het, kan nie meer ingewikkelde begrippe in Afrikaans oordra nie. Eintlik verkeer hulle in ‘n fase van oorgangstweetaligheid waar hulle woordeskat toenemend Engels en slegs die sintaksis nog Afrikaans is. Hulle kinders – die volgende geslag – gaan in ‘n feitlik volledig eentalige Engelse wêreld grootword, met Engelse skole, universiteite, howe, staatsdepartemente, munisipaliteite, werkomgewings en selfs kerke.

Die NG Kerk het hom reeds teen die gedagte van taalhandhawing uitgespreek en sal lidmate bedien in die taal wat hulle verkies of wat ‘n gedeelte van die lidmate verkies. Ek weet van ten minste een NG-gemeente – een van die oudstes in die land – waar eredienste reeds in Engels plaasvind omdat die jonger lede van die gemeente, sowel as die predikant, dit so verkies. Dit rym meer met ‘n “loslitstyl” van godsdiensbelewing.

Niemand van ons wat in die goue tydvak van Afrikaans grootgeword het en dit as iets vanselfsprekends aanvaar het, sou destyds kon voorsien dat die taal in ons leeftyd sou teruggly na waar dit 150 jaar gelede was nie, waar vele mense skaam was om dit te praat en daar gelag is vir diegene wat “kitchen Dutch” as kultuurtaal wou gebruik het.

As ons eerlik is, moet ons erken dat slegs drastiese optrede Afrikaans nou van volslae ondergang kan red. As Afrikaans oor die afgelope vyftien jaar soveel veld kon verloor, hoeveel te meer gaan dit nie oor die volgende vyftien jaar wegkwyn nie?

Die Afrikaner het by ‘n kruispad gekom: óf hy moet veg vir sy kulturele (en fisieke) voortbestaan, óf hy moet maar tou opgooi en verengels of emigreer, wat op dieselfde neerkom.

Die vraag is: wil hy veg? Gemeet aan die aanloklikheid van ‘n globale verbruikersbestaan in Engels, watter waarde of bekoring hou Afrikaans, die produk van ‘n vervloeë nasionalisme van sewentig of tagtig jaar gelede, steeds vir hom in?

Aan die ander kant is dit miskien ‘n wonderwerk dat Afrikaans – wat nader aan Middel-Nederlands verwant is as Nederlands self – al soveel eeue lank oorleef en telkens soos ‘n feniks uit die as verrys.

In hierdie desperate tyd is dit waarskynlik ons enigste bron van troos en inspirasie.

Mbeki se meesterplan om blankes die see in te jaag

Onlangs het ek twee baie interessante gesprekke met 'n swartman gehad. Volgens hom het my boek, Scourge of the ANC, sy oë oopgemaak vir die dreigende ramp in Suid-Afrika soos wat dié beweging ons land verder en verder oor die afgrond sleep.

Maar toe vertel hy my iets wat my koue rillings gegee het: dat Thabo Mbeki reeds tien jaar gelede 'n meesterplan ontplooi het om van die blankes in Suid-Afrika ontslae te raak. Mbeki se strategie rus op twee bene: die stimulering van die plaaslike swart geboortesyfer deur kindertoelaes en die oopgooi van ons landsgrense sodat swartes vanuit die hele Afrika die oorblywende wit residensiële enklawes in die land kan oorstroom.

My swart kennis is 'n oud-PAC-man en staan dus objektief teenoor die ANC, wat hy sien as 'n party wat deur Xhosa-intellektuele oorheers word. Die interessante ding omtrent die Xhosa-intellektuele is dat hulle blykbaar meerderwaardig teenoor die res van die swartes in die land voel wat nie oor hul linkse opvoeding, wat deels deur die Kommunistiese Party en deels deur die Anglikaanse kerk voorsien is, beskik nie. Mandela, die skrywer van How to be a good communist, is 'n sprekende voorbeeld van 'n Xhosa-intellektueel, maar so ook natuurlik Mbeki.

Aan die ander kant voel die Xhosa-intellektuele minderwaardig teenoor die blankes en veral vanweë die geskiedkundige voorval toe die 11-jarige profetes, Nongkwasi, voorspel het dat die son op 18 Februarie 1857 rooi sou opkom, waarna die voorvaders die blankes in die see sou jaag. Maar eers moes die Xhosas al hul beeste doodmaak. Historici beraam dat die Xhosas op Nongkwasi se aandrang 300 000 tog 400 000 beeste van kant gemaak het.

Natuurlik is die voorspelling nooit bewaarheid nie en het die son op 18 Februarie 1857 net normaal op die horison verrys. Die gevolglike hongersnood onder die Xhosas wat hul beeste manies om die lewe gebring het, het blykbaar die Xhosa-getalle van 105 000 tot 27 000 laat afneem. Intussen het die vrugbare Xhosas uiteraard weer vermeerder van die destydse 27 000 tot die huidige 8 miljoen, geen geringe prestasie nie!

Maar die sielkundige en politieke gevolge van Nongkwasi se rampspoedige visioen is nog lank nie verby nie. Volgens my swart geesgenoot – soos wat die gesprek gevorder het, het ons allerlei raakpunte in ons denke ontdek – het die Xhosa-intellektuele almal 'n obsessie oor Nongkwasi. Die kombinasie van vernedering en mislukking wat op haar droom gevolg het, spook nog steeds by die Xhosa-leierskap, waaronder Mandela en veral Mbeki.

Nongkwasi (regs) en ‘n medeprofetes, Nonkosi

Daarom het Mbeki 'n meer rasionele manier bedink om die vernedering en neerlaag van die Nongkwasi-insident te wreek. Pleks van 'n massa-offerande van beeste om die voorvaders te laat opstaan, vertrou Mbeki op die miljoene swart jeugdiges wat deur die ANC se bevolkingstimulasieprogram verwek word, asook die massa-immigrasie vanuit Afrika suid van die Sahara, om die blankes dié slag werklik vanuit die land te suiwer.

Dié tweepuntplan – die stimulering van die bevolkingsaanwas en die oopstel van ons grense – is reeds aan die gang en die Zuma-ANC gaan dit nie keer nie.

Volgens die minister van sosiale ontwikkeling, Edna Molewa, ontvang 13 miljoen inwoners van Suid-Afrika tans toelaes van die staat. Onder hulle tel 9 miljoen kinders.

Hoewel ek in The Scourge of the ANC mense attent wou maak op die implikasies van die ANC se natalistiese bevolkingsprogram, het my swart kennis my op 'n skrikwekkende aspek gewys waaraan ek self nie gedink het nie: In 'n hoë persentasie van gevalle waar om kindertoelaes aansoek gedoen word, geskied dit ná ouer swart mans skoolmeisies van jonger as sestien swanger gemaak het.

Om seksueel met iemand jonger as sestien te verkeer, is statutêre verkragting. Mbeki se plan om deur kindertoelaes die swart bevolking te stimuleer, subsidieer dus regstreeks of onregstreeks die massaverkragting van honderde duisende, indien nie miljoene, kinders onder sestien. Die babas wat so verwek word, word dikwels voortydig gebore vanweë die jeug van hul moeders. Nie net word die druk op ons reeds oorbelaaide openbare gesondheidstelsel hierdeur verhoog omdat sulke suigelinge tyd in broeikaste moet deurbring en ander vorme van spesiale behandeling moet ontvang nie, maar hulle word haglik verwaarloos. In die eerste plek is hulle liefdeloos verwerk om vir 'n toelae in aanmerking te kom. Uit die geledere van daardie nege miljoen kinders waarvan die ouers, let wel, toelaes ontvang, word die volgende geslag misdadigers wat "apartheid" en blankes vir hul toestand gaan blameer, letterlik geteel.

Ceausescu en Kim Il-soeng in Noord-Korea tydens 1971

Die enigste ander voorbeeld in die onlangse geskiedenis wat met Mbeki en die ANC se geboortebeleid vergelyk kan word, is dié van die Roemeense diktator Nikolai Ceauşescu. Ceauşescu het in die sestigerjare gesinne sonder kinders swaar belas en geboortebeperking feitlik onmoontlik gemaak. Vroue met vyf kinders of meer is deur die staat met allerlei voordele beloon.

Ceauşescu is veral deur Mao se Kulturele Revolusie beïnvloed, asook die Noord-Koreaan Kim Il-soen se opvatting van "Djoesjê" wat letterlik beteken: "die mens is meester van alles is en besluit alles". Soos Mao en Kim Il-sung het Ceauşescu die "totale transformasie van die samelewing" nagestreef. Totale transformasie deur bevolkingsaanwas… klink dit dalk bekend?

Voedselskaarste en hongersnood is vir die ANC van sleutelbelang omdat dit die "nuwe geslag vryheidsvegters" wat met kindertoelaes geskep word tot misdaad en geweld sal oorhaal. Vandaar grondhervorming waarvan die doel tweeledig is: om Afrikanerboere van hul plase te verjaag en om voedselproduksie te verlaag sodat die jeugdige bevolking honger en meer aggressief kan raak. Mandela het die houding van die Xhosa-intellektuele destyds opgesom toe hy gesê het dat "diegene wat nie met die nuwe Suid-Afrika tevrede is nie maar kan emigreer".

Hy kon seker bygevoeg het: en daardie blankes en Afrikaners wat nie wil emigreer nie, sal deur ons verwekte kindersoldate doodgemaak word.

Die Xhosa-weerwraak vir Nongkwasi se fout is reeds in volle swang en dié keer gaan die blankes wel in die see gejaag word. Aldus my swart vriend.

Лобановский

Ras ? die nuwe alibi vir Afrikanerhaat

Leopold Scholtz lewer ‘n pleidooi dat taalstryders vir ‘n Afrikaanse Stellenbosch nie met “die teerkwas van apartheid” bygekom moet word nie. Nietemin is dit presies wat hy – en Dawie – doen deur te beweer dat ek “terughunker na apartheid”.

Ek was nog nooit ‘n voorstander van kleinlike segregasie nie en in my studentedae rondom 1980 het ek saam met swartes in die lokasies gekuier. Toe kon mens dit nog doen sonder om jou lewe te waag, anders as vandag. Dus verwerp ek Leopold Scholtz en Dawie se smeerveldtog teen my met die minagting wat dit verdien.

As ons egter van Afrikanerregte praat, stem ek saam met Woodrow Wilson, Hendrik Verwoerd en Jasser Arafat dat selfbeskikking vir elke volk wat dit wil hê, die enigste resep vir langtermynvrede is. Dié beginsel is ook sedert 1989 met sukses in Europa toegepas en is insgelyks vervat in die Verenigde Nasies se Universele verklaring van menseregte.

Suid-Afrika beleef tans nie net die verengelsing van al ons instellings nie, maar ook ‘n soort geestelike kolonisering deur Britse neokoloniale denke. Die Engelse taalkoeie op Stellenbosch met hul polities korrekte slagspreuke steun die tradisie wat vir ons volksmoord, Robert Mugabe en Tutu se “reënboognasie”-gedrog gegee het.

Feit is dat nege-en-negentig persent van mense wat tans die opdraande stryd vir Afrikaans voer, Afrikaners is. Die res wil ‘n nuwe taal, Meertaligheid, bevorder. Sodra iemand ‘n grammatika van Meertaligheid gepubliseer het, kan ons weer dink, maar ek dink nie ons hoef dit te ernstig op te neem nie.

Volgens die navorsing van prof. Lawrence Schlemmer onder Stellenbosse studente, toon die wit Engelse studente waarteen almal (ook Leopold Scholtz) tans uitvaar min of geen antipatie teenoor Afrikaans by Stellenbosch nie. Diegene wat ‘n Afrikaanse Stellenbosch as “rassisties” en “uitsluitend” ervaar, is juis bruin en swart studente, asook – natuurlik – die voorstanders van Meertaligheid, die nuwe taal.

Te oordeel aan sy uitsprake, voel prof. Russel Botman vere vir Afrikaans en behoort hy as rektor te bedank. Hy het reeds verwys na “die mite van Afrikaans-eentaligheid”. Op 23 Mei het hy in dié koerant verklaar: “Die universiteit se primêre groei oor die volgende tien jaar sal afkomstig wees uit die stedelike bruin studente wat oor ’n goeie beheersing van Afrikaans beskik, maar verkies om in Engels te studeer.” Hy wil ook Engelstalige swart en Indiërstudente werf.

Afrikaners word reeds 200 jaar lank deur Britte en hul meelopers verguis. Ras is die nuwe alibi vir Afrikanerhaat wat in die naam van “transformasie” bedryf word.

pearl wedding hair топкарго отзывы

Godsdiens en politiek – ‘n Afrikanerdilemma

Soos ek reeds tevore gesê het, viind ek dat godsdiens en politiek geskei moet word. Selfs al glo mens dat die staat Christelik moet wees, bly die vraag nog: watter interpretasie van die Christelike geloof en watter kerkverband?

In die vroeë dae van die Boererepublieke was daar konflikte oor godsdiens. Tydens die kort burgeroorlog in die Transvaal in die vroeë 1860s, het 'n mededinger van Kruger om die pos van kommandant-generaal, hom daarvan beskuldig dat hy die Gereformeerde Kerk (Doppers) die staatskerk van die ZAR wou maak. Op daardie stadium was die Hervormde Kerk die staatskerk. Die uiteinde van hierdie grappie was 'n "godsdiensoorlog-tussen-Afrikaners" wat by Potchefstroom die dood van omtrent 40 man gekos het.

In die 1983-grondwet uit die PW Botha-tydvak (wat in baie opsigte 'n beter en veel minder dubbelsinnige grondwet as dié van 1996 was), staan daar in die aanhef:

"In nederige erkentlikheid teenoor die Almagtige God, Beskikker oor die lotgevalle van volkere en nasies…", wat natuurlik nie die "Almagtige God" as hetsy Christelik, hetsy Islamities of wat ook al tipeer nie.

Enkele paragrawe later lui dit:

"Oortuig is van die noodsaaklikheid om saam te staan en om die volgende nasionale doelwitte na te streef:

Om Christelike waardes en beskaafde norme te handhaaf, met erkenning en beskerming van vryheid van geloof en aanbidding…"

Ook Paul Kruger was destyds ten gunste van geloofsvryheid en het in Johannesburg die Joodse sinagoge geopen met die kwinkslag: "Ek is hier om u te bekeer."

Ek meen dus dat "die rol van fundamentele Calvinistiese ideologieë in die Geskiedenis van die Afrikaner" so te sê nul is as dit by staatkunde kom. Afrikaners is lank voor die Hollanders sterk deur die Verligting en die Franse revolusie beïnvloed en het ook lank voor baie Europese nasies verkiesings gehou. Die kort periode onder die (Franse) Bataafse republiek in die Kaap het ook 'n blywende nalatenskap gehad wat myns insiens 'n bydraende oorsaak van die Groot Trek was.

Soos Jaap Steyn in sy stukkie oor Die piëtisme brei uit aandui, het Michiel Christian Vos, 'n gebore Kapenaar, egter die piëtisme van Nederland na Suid-Afrika gebring.

Hoewel Kruger self 'n mistiek godsdienstige man was, het hy deur sy onderwysbeleid en invoer van die meer verligte Hollanderonderwysers aan die einde van die negentiende eeu 'n tradisie gevestig wat van die piëtistiese en streng Calvinistiese afgewyk het.

Ek vermoed dat verskeie Afrikanerleiers in die twintigste eeu nie eintlik godsdienstig was nie. Hoewel pro-Brits in die tweede helfte van sy lewe, was Smuts steeds iewers nog 'n Afrikaner. Hy was 'n aanhanger van biologiese evolusie en waarskynlik 'n ateïs of naby daaraan.

Ook J.B.M. Hertzog verwys byna nooit na godsdienstige opvattings in sy toesprake nie en vermoedelik was hy insgelyks 'n vrydenkter of agnostikus, hoewel die openlike erkenning daarvan destyds natuurlik politieke selfmoord sou beteken het.

Verwoerd self is veel eerder gelei deur sosiologiese en antropologiese beginsels as deur Calvinisme. Ek vermoed dat F.W. de Klerk die mees godsdienstige Afrikanerleier van die twintigste eeu was – in 'n negatiewe sin. As konserwatiewe Dopper het hy fundamentalisties geglo dat God die Afrikaner sou beskerm, selfs al gee hy polities en militêr aan die ANC oor. Ons kan tans die rampspoedige gevolge van sy piëtisme sien en ervaar.

Die Protestantse lande van Noord-Europa, waaronder veral Nederland en Swede, was van die ywerigste ondersteuners van die ANC en SAKP se radikalisme in Suid-Afrika en het ons inderdaad in die rug gesteek. Blykbaar was daar kollektebussies voor in elke Nederlandse kerk waar gemeentelede geld vir die ANC kon skenk, wat natuurlik in Suid-Afrika vir stedelike terreur en aanvalle op burgerlikes gebruik is.

Die vraag kan ook gevra word of die soort gees van "dis sonde om te dans" wat tot onlangs aan die Potchefstroomse universiteit vir C.H.O. geheers het, nie eerder te wyte aan fundamentalistiese invloed vanuit Nederland was as wat dit 'n uitdrukking van egte Afrikanerkonserwatisme was nie.

Die Afrikaner se akademiese teologie is dermate deur die Duitse skool beïnvloed dat heelwat sekulêre beskouings vanuit Kant en die Duitse verligting ook van ons kansels af gepredik is. Tans heers daar natuurlik 'n nuwe piëtisme in die vorm van die veramerikanisering van baie kerke, wat die oppervlakkige en emosionele Amerikaanse baptisme navolg, pleks van ons heldere, intellektualistiese en verligte vorm van Calvinisme soos ons dit oor die afgelope paar eeue ontwikkel het.

Die soort verskynsels soos Angus Buchan is myns insiens uit en uit te danke aan dié toenemende Amerikaanse invloed onder Afrikaners, wat mense apolities en in die ban van 'n mistieke, private godsdiensbelewing laat.

люстры

Klein drome

'n Briefskrywer op LitNet, François le Roux, stel my voor as iemand wat lukraak drome droom oor 'n volkstaat wat nie op die werklikheid gegrond is nie. My stukkie oor Mecklenburg-Voorpommere was uiteraard 'n verbeeldingsvlug, bedoel om Afrikaners uit die kerker van politieke korrektheid te skud. Soos Anton Rupert gesê het: "As jy nie 'n droom het nie, is jy nie 'n realis nie."

Het ons voorouers wat in klein skepies van Nederland af gekom het of in ossewaens oor die Drakensberg getrek het, nie 'n bykans onmoontlike droom nagestreef nie? Vandag aanvaar ons die bestaan van 'n ontwikkelde land met infrastruktuur as vanselfsprekend, terwyl enigiemand wat in 1850 sou voorspel het dat 'n stad soos Pretoria uit die veld gaan verrys, waarskynlik as 'n naïewe idealis uitgekryt sou gewees het.

Ons probleem tans is nie te veel drome en verbeelding nie, maar 'n gebrek daaraan. Sedert 1994 word mense elke dag oor die kop geknuppel dat ons niks aan die fait accompli wat Roelf Meyer vir ons gegee het, kan verander nie. Ons moet alles maar net aanvaar: misdaad, besoedelde drinkwater, verengelsing, regstellende aksie en transformasie. Demografie is alles en omdat die swartman sedert 1950 sy getalle met vier laat vermenigvuldig het, moet ons vir altyd sy onderdaan en sy melkkoei wees. Watter volk in die geskiedenis het al ooit so 'n onregverdige situasie met gelatenheid aanvaar?

Te midde van hierdie byna psigopatiese konformisme ten opsigte van die huidige stelsel (wat maar 15 jaar oud is), ly Afrikaners soos jy, FW de Klerk en almal wat vas glo in die Britse leuen dat 'demokrasie die genees-al vir al Afrika se probleme is" aan 'n vorm van werklikheidsontkenning. Persoonlik dink ek FW de Klerk het destyds oorgegee omdat hy 'n Christen was en vas geglo het dat die Here Afrikaners gaan beskerm en ons dus niks het om ons oor te bekommer nie, al is die grondwet teen ons geskryf en al word ons stelselmatig uit elke moontlike mags- of gesagsposisie uitgewerk.

De Klerk en Roelf Meyer het die bevel van die ou Weermag aan Umkhonto we Sizwe oorgedra! Was daar al enige leier in die geskiedenis wat so naïef was dat hy beheer oor sy eie leër aan sy geswore vyand oorgedra het?

Ek is baie realisties oor wat ons op politieke gebied kan vermag. Dis waarom ek ook nie die DA se absurde fantasie dat hulle met behulp van swart stemme 'n meerderheid by die stembus gaan verkry, ondersteun nie. Nietemin het 'n miljoen Afrikaners in die afgelope verkiesing vir mev Helen Zille gestem.

In weerwil van Zimbabwe en al die ander voorbeelde van post-koloniale Afrika-lande wat misluk het, glo veral liberale Afrikaners in hul naïwiteit dat dit "hier anders gaan wees". Oor die linkses praat ek nie eens nie, want hulle fantaseer helder oordag oor kommunisme of 'n samelewing van absolute gelykheid en sosialisme wat weer uit die niet te voorskyn gaan kom.

Die Afrikaner is so verswak deur diegene wat in hul waan geglo het dat ons geen vyande meer het nie, dat ons daarvan moet afsien om hoegenaamd die nasionale politiek van Suid-Afrika te beïnvloed. Al wat ons kan regkry, is om op plaaslike vlak – soos veral in Pretoria, maar ook in ander dorpe en stede – enkele "bevryde sones" te skep waar ons misdaad en die demografie kan stabiliseer en daarna kan begin om vir groter outonomie te beding. Dis presies wat die Vryheidsfront Plus beoog en ek kan nie op daardie idee verbeter nie.

Die terminale pessimisme op voetsoolvlak dat ons "weens die getalle" niks kan regkry nie, moet egter ook beveg word. Mense is óf besig om te emigreer, óf hulle trek hulself terug agter die mure rondom hul Toskaanse veiligheidsbuurt en verbeel hulle dat alles gaan regkom as hulle maar net Gods water oor Gods akker laat loop. En af en toe saam met Angus Buchan vir 'n beter bestel gaan bid.

Dis nie Calvinisties nie, dis nie eens Christelik nie, dis wêreldvreemd en werklikheidsontkennend.

Om my met Adolf Hitler te vergelyk, verwerp ek met die minagting wat dit verdien. Anders as die HNP, byvoorbeeld, staan ek nie voor dat ons "die hele land moet terugvat" nie. Ons verlies, territoriaal en wat instellings betref, is rampspoedig en feitlik onomkeerbaar. Danksy 'n konformistiese fantas soos FW de Klerk wat – soos Helen Zille – vas geglo het dat tienmiljoene swart kiesers vir 'n blanke gaan stem, is ons vandag eintlik vlugtelinge in ons eie land. Trouens, die Zimbabwiese vlugtelinge wat oor ons grense stroom, geniet meer regte as ons, want hulle kwalifiseer vir regstellende aksie.

Klein drome, soos om een of twee persent van die land se oppervlak by die stembus terug te vat en agterna goed te bestuur en stadigaan weer ons vryheid en ons trots terug te kry, is egter moontlik. Diegene wat dit nie glo nie, moet nou dadelik Australië toe gaan, want as jy dink dat die multi-kulturele samelewing in Suid-Afrika gaan slaag, gaan jy op 'n dag genadeloos ontnugter word. Ten spyte van wat die wensdenkers ons vertel, is daar geen enkele teken dat die stelsel werk nie.

Selfs in Kanada en Nederland, twee van die liberaalste lande op aarde, het die kiesers reeds die multi-kulturele ideaal by die stembus verwerp omdat hulle dit gesien het vir wat dit is: 'n gevaarlike hallusinasie.

ик сушки лобановский харьков

Die NSA verdrink in sy eie riool

Onder De Klerk se vele beloftes tydens sy kruiperige oorgawe aan die ANC, was daar mos eie skole en die behoud van Afrikaans. Vir baie mense is dit te abstrak, maar die gesig van rou riool wat in ons spruite en riviere instroom en ook ondergrondse water besoedel, is 'n newe-effek van die Nuwe Suid-Afrika wat hulle binnekort aan eie bas gaan voel.

Verlede Vrydag het ek bietjie "riooltoerisme" saam met mnr Jaap Kelder van die Nasionale Belastingbetalersunie bedryf en die rioolplase en watersuiweringsaanlegte van die volgende Vrystaatse dorpe besoek:

Kroonstad, Heilbron, Frankfort en Villiers.

PRAAG beskik oor twee ure se videomateriaal, asook stilfoto's daaroor, maar indien enigeen nog so optimisties is om te dink dat hy of sy die "nuwe Suid-Afrika gaan maak werk", hoef hy net enigeen van die 260 dorpe wat intussen by die NBU aangesluit het se rioolaanlegte te gaan besoek.

Veral Kroonstad, die naasgrootste stad in die Vrystaat, se rioolplaas verkeer in 'n haglike toestand en riool beland in spruite, vleie en in die Valsrivier (van waar die drinkwater gepomp word!). Die voormalige stadsingenieur wat in 1996 as blanke sy pos verloor het toe transformasie begin het, het aan ons die werkinge van die hele aanleg verduidelik. Dit het soos 'n argeologiese toer van 'n verlore beskawing gevoel, met die pompstasie wat lankal nie meer werk nie en deur onkruid oorgroei is. Die een besinkingsdam is verstop deur 'n kors ontlasting wat agtien meter dik is. Bo-op die sandfilters wat geen water meer sien nie, groei 'n paar fris bome.

By die pompstasie wat drinkwater uit die rioolbesoedelde Valsrivier na die reservoirs moet pomp, het slegs een uit ses pompe gewerk. Op pad uit kom ons 'n vername swartman teë wat vir ons vra wat ons daar maak. Hy was uitgevat in duur ontwerpersklere, baie modieus en buite het sy blinknuwe, pikswart Mercedes-Benz-viertrekvoertuig gestaan. Na ietwat vae verduidelikings oor ons riooltoerisme, vra ons hom wat hý daar maak.

Nee, antwoord die verhewe heer, ons moet sulke vrae aan die munisipaliteit rig wat ons sal antwoord. Hy is nie by magte om te sê wie hy is of wat hy daar maak nie.

Die absurditeit is natuurlik dat, wetlik gesproke, ons seker oortree het deur as blanke Afrikaners installasies te besoek wat deur ons mense ontwerp, opgerig en betaal is. Binne hierdie stelsel van absurde "demokrasie" is dit die swart munisipaliteit se reg om ons drinkwater en die omgewing te besoedel en die toerusting na goeddunke te laat verval, ons kinders aan e.coli, cholera en ander bakterieë bloot te stel, en ons mag niks konkreets daaraan doen nie. Behalwe om te kla.

Jaap Kelder en sy NBU het egter getoon dat daar 'n grys gebied in die reg bestaan wat dit vir vrywilligers moontlik maak om, indien nodig, by jou plaaslike rioolplaas te gaan inbreek om te probeer red wat daar te redde is. Daar bestaan reeds 21 munisipaliteite waar belastingbetalersverenigings hul eiendomsbelastings terughou en soos op Sannieshof dit aan die herstel van riolering en watersuiwering bestee.

Intussen het die munisipaliteit van Tswaing, wat oor Sannieshof regeer, aangekondig dat hy 'n hofsaak teen die plaaslike inwoners gaan maak wat hul rioolplaas sonder sy toestemming herstel het en wat ook weier om vir dienste te betaal wat Tswaing nie kan of wil lewer nie. Terwyl die dorpenaars hul sente omdraai om pompe vir die rioolplaas aan te koop, het die burgemeesteres van Tswaing vir haar nog 'n swart Mercedes CLK van 1,2 miljoen rand aangeskaf, blykbaar op munisipale onkoste. Ons lag vir Idi Amin en Robert Mugabe, maar is Suid-Afrika se "burgemeesters" beter?

Lande word uit rioolbesoedelde damme en riviere besproei en diere drink daaruit; so beland afvalstowwe in ons voedselketting. Binnekort gaan die EU geen Suid-Afrikaanse landbouprodukte meer in Europa toelaat nie, vanweë ons vuil water. Indien Kroonstad se rioolwater op 'n enkele perske iewers in die EU tydens 'n laboratoriumtoets verskyn, gaan die hele sagtevrugtebedryf op hul swartlys geplaas word. Die skade aan ons landbou gaan binnekort miljarde rande beloop, om van die menslike gesondheidsrisiko's nie eens te praat nie.

Die korttermynoplossing is 'n goeie waterfilter aan jou kraan en om op jou plaaslike dorpbelastings in 'n trust in te betaal soos die NBU se belastingbetalersverenigings maak. Die langtermynoplossing is 'n volkstaat voordat ons soos Zimbabwe volkome verafrikaniseer.

10 pound free casino Фильчаков прокурор

Pieter in die leeukuil

Sedert die oorgawe van FW de Klerk en Roelf Meyer aan die ANC, asook die oorhandiging van die Suid-Afrikaanse Weermag aan die bevelstruktuur van Umkhonto we Sizwe, bevind die Afrikaner hom in die situasie van 'n oorheersde volk wie se grondgebied feitlik vanuit die Ooskusgebiede van Suid-Afrika deur ander groepe beset word.

Die aanstelling van dr. Pieter Mulder, leier van die Vryheidsfront Plus, as adjunkminister van landbou het uit verskeie oorde kritiek ontlok omdat dit enersyds as die soveelste voorbeeld van Afrikanerverraad – soortgelyk aan dié van De Klerk en Meyer – gesien kan word en andersyds tot verlies aan kiesersteun vir die VF Plus kan lei.

Die afgelope twee jaar reeds is daar sprake van toenadering tussen Jacob Zuma en Afrikaners, wat begin het met die braaivleis wat onder beskerming van die tydskrif De Kat in Houghton gehou is en waar Steve Hofmeyr, ekself en ander teenwoordig was.

Die huidige strategie is dat Afrikaners moet poog om groter invloed op die ANC uit te oefen, teenoor die Engelse en kommunistiese intellektuele, asook die Britte en Amerikaners, wat tot dusver die party se denke en optrede bepaal het. Daarmee saam moet Afrikanerselfbeskikking die hoogste prioriteit geniet aangesien die huidige grondwet en bestel besig is om tot ons ondergang te lei.

Onder die omstandighede het Pieter Mulder dus die regte besluit geneem om in die ANC-leeukuil in te stap. Alles hang nou af van hoe hy hom daar laat geld, maar ook: in watter mate die Vryheidsfront Plus, tesame met die breër Afrikanerbeweging met sy kultuurorganisasies, intellektuele en instellings, nuwe denke oor ons land en ons vasteland kan verwoord.

Ten eerste moet sulke denke onder ons eie mense gepropageer word. Die tragiese blindheid waarmee die meerderheid Afrikaners in die afgelope verkiesing gestem het vir die liberale Engelse party, die DA, wat miskien nog meer as die ANC tot Afrikanerondergang en -verdwyning verbind is, toon dat daar nog 'n groot taak voorlê.

Die gevaar bestaan dat 'n steriele debat oor samewerking of nie-samewerking met die ANC verdeeldheid in die VF Plus kan veroorsaak, wat daartoe kan lei dat die party die weg van alle regse Afrikanerpartye volg deur herhaaldelik te skeur totdat daar niks van oorbly nie.

Terwyl robuuste debat en kritiek rondom die kwessie 'n goeie ding sal wees, moet ons daarteen waak om gedurig twis en verdeeldheid aan te wakker.

Een swaeltjie maak geen somer nie, kan mens wel sê. Maar dit beteken ook dat Pieter Mulder vanuit sy party en vanuit die breë Afrikanerbeweging met idees en inligting ondersteun moet word. Die ideologiese stryd teen Suid-Afrikanisme, nasiebou en die miskenning van die Afrikaner se volkskap moet juis nou in felheid toeneem.

Hierdie toegewing van die ANC of voortsetting van Jacob Zuma se toenadering, moet nie as 'n aalmoes gesien word wat ons as dankbare bedelaars by die politieke banket huistoe stuur nie, maar as die begin van 'n reeks toegewings wat op eie strukture vir onderwys, gesondheid, veiligheid en uiteindelik 'n eie staat moet uitloop.

Soos Johann Wingard egter onlangs hier geskryf het: 'n volkstaat gaan nie uit die lug val nie. Ons vryheidstryd kan baat by Pieter Mulder se aanstelling of dit kan daardeur belemmer word. Op sigself is dié gebeurtenis egter nie bepalend nie.

Die keuse berus by elke Afrikaner wat by die politiek betrokke moet raak en veral moet sorg dat Afrikaners nie meer – soos in die afgelope verkiesing – hul kruisie by die liberale Engelse party moet trek nie.

Die Vryheidsfront Plus behoort ook riglyne aan Pieter Mulder te gee ten einde seker te maak dat hy nie soos Marthinus van Schalkwyk sonder meer deur die ANC en sy nasiebou-ideologie opgeslurp word nie. Indien Mbeki deur die ANC vanuit die presidentskap "herroep" kan word, kan die VF Plus sekerlik onder bepaalde omstandighede dieselfde met Pieter Mulder doen indien sy posisie as adjunkminister van landbou nie meer strategiese sin het nie.

Onder die multikulti-masker skuil identiteitspolitiek

In die rekenaarwese praat hulle mos van: WJSIWJK, oftewel "wat jy sien, is wat jy kry". In die Suid-Afrikaanse politiek geld presies die teenoorgestelde: wat jy sien, is juis nie wat jy kry nie.

Laat ek verduidelik.

Woensdag se verkiesingsuitslae toon duidelik dat Suid-Afrikaners stem vir die party van hul eie rasse- en kultuurgroep, met die moontlike uitsondering van Afrikaners wat óf nie gestem het nie óf hul lot by dié van die Engelse liberale party, die DA, ingewerp het.

In vandag se Business Day beaam Steven Friedman dieselfde punt as hy sê: "Ons verkiesings oor die afgelope 15 jaar het primêr oor identiteite gegaan: diegene wat stem, kies partye nie op sterkte van inkopies om te bepaal watter mededinger die beste transaksie bied nie, maar op grond van hul bepaling van wie namens hulle en mense soos hulle praat."

Vir iemand uit die liberale skool soos Friedman om dít te bely, spreek boekdele oor die krag van identiteitspolitiek in Suid-Afrika.

Ironies genoeg probeer die meeste politici en meningsvormers om dié eenvoudige waarheid te ontken. Sedert Tony Leon se "veg terug"-veldtog in 1999, het die DA hom geposisioneer as 'n party vir blankes wat ander minderheidsgroepe soos kleurlinge en Indiërs in hul geledere koöpteer. Die enigste provinsie waar die DA tot dusver min of meer vyftig persent van die stemme kon verkry, is in die Wes-Kaap waar blankes en kleurlinge 'n demografiese meerderheid teenoor swartes en spesifiek Xhosas uitmaak.

Op die oog af, natuurlik, projekteer die DA 'n multikulturele beeld met slagspreuke soos "die party vir al die mense" en "een nasie, een toekoms". Dog kiesers is slim genoeg om tussen illusie en werklikheid te onderskei, soos die dame met wie ek Woensdag meer as twee ure in die ry voor die stembus moes staan en heel duidelik DA sou stem.

Synde blank en Engelssprekend, was haar eerste woorde aan my: "Dis baie belangrik om te stem, veral vir ons wittetjies, en om die ANC te verhoed om 'n tweederdemeerderheid te verkry."

Natuurlik het haar stem nie die ANC gekeer om wel 'n tweederdemeerderheid te behaal nie, maar waarskynlik som haar woorde die motivering vir die meeste van die DA se kiesers baie mooi op.

Iemand het iewers gesê dat die politiek daaruit bestaan om die teenoorgestelde te doen as wat jy sê. Moontlik is dit waarom Engelse en Xhosas so goed vaar in die Suid-Afrikaanse politiek want hulle vind dit gemakliker om 'n front vir hul ware oogmerke voor te hou, anders as die Afrikaners byvoorbeeld waarvan die legendariese eerlikheid eenvoudig nie vir die huidige skimmespel deug nie.

Dit verklaar moontlik die paradoks waarom die partye wat "eerlike" identiteitspolitiek voer, soos Inkatha en die Vryheidsfront Plus, by die stembus so bedroë daarvan afgekom het. Pleks daarvan dat hulle, soos die ANC en DA, onregstreekse identiteitspolitiek beoefen, sê hulle reguit dat hulle Zoeloe- of Afrikanerbelange wil dien, 'n soort polities inkorrekte onbloting wat die gemiddelde kieser laat bloos. Iets in die trant van: die keiser is kaal en moet kaal bly, maar laat ek nie die eerste persoon wees wat dit sê nie.

Aan die ander kant mag dit wees dat kiesers nie soseer identifiseer met partye se beleidsrigtings wat in elk geval duister is nie, maar met 'n ander stel veranderlikes, soos lyftaal, stemtoon en etniese testosteroon.

Soos die grappe destyds oor mev. Thatcher gelui het toe sy "mans genoeg" was om die Britse kabinet te domineer, maak Helen Zille 'n veglustiger indruk as Pieter Mulder en is die gemiddelde bedreigde blanke wat 'n Zimbabwe vrees dus meer geneig om vir haar as die leier van die Vryheidsfront Plus te stem.

Zuma se gewildheid is insgelyks daaraan te danke dat hy onbeskaamd sy swart en Zoeloe-identiteit uitleef, al maak hy dan soms vriendelike geluide oor Afrikaners. Daarom sien die swart kieser hom as 'n geloofwaardiger swart nasionalis as Buthelezi of ander swart leiers wat "tradisionele" politiek beoefen, maar in hul gedrag en logika meer Westers voorkom. Die lakmoestoets hiervoor is sekerlik om te kyk hoe die etniese en rasse-opponent jou sien. Verreweg die meeste blankes hou van Buthelezi en vind hom gematigd en rasioneel, terwyl hulle Zuma en sy masjiengeweerliedjies vrees. Net so word Pieter Mulder en die Vryheidsfront Plus deur swartes as 'n soort folkloristiese Afrikanerparty gesien wat in wese skadeloos is en nie hul mag bedreig nie, 'n bietjie soos Orania met sy 700 siele. Elke 12 ure word daar in Suid-Afrika ongeveer 700 swart babas gebore, dus verteenwoordig Orania 'n blanke demografiese spikkel wat liefs geïgnoreer of die spot mee gedryf kan word.

Heel moontlik kyk die swart, blanke of kleurlingkieser daarom eers na hoe die vyand sy leier of sy party sien alvorens hy sy kruisie gaan trek. Zuma se gewildheid het veral gebaat by al die negatiewe publisiteit wat hy in die hoofstroommedia van blanke kommentators en spotprenttekenaars soos Zapiro ontvang het; dit het die idee by sy ondersteuners gevestig dat hy oor die nodige moed beskik om juis die blanke establishment aan te vat.

Toe Julius Malema van die ANC insgelyks die liberale Helen Zille in Natal 'n "rassis" genoem het, het hy haar aantreklikheid by blanke kiesers verhoog, as iemand met 'n verskuilde rasseprogram wat sy doeltreffend agter haar liberale masker verberg.

Die afgang van die kleiner politieke partye is heel moontlik daaraan te danke dat hulle nooit deur hul opponente aangeval of beledig word nie en gesien word as te naïef of te onskadelik om 'n dubbele spel te voer.

Mandela het waarskynlik die grondslag vir politiek in die nuwe Suid-Afrika gelê deur te maak asof hy die blankes se vriend was terwyl hy hulle ondergrawe en vernietig het. Met ander woorde: wat jy sien, is nie wat jy kry nie.