Kategorie: Dan Roodt

Dan Roodt het aan Wits en aan die Universiteit van Parys gestudeer, onderskeidelik in die letterkunde en die filosofie. Hy is die stigter van PRAAG en die skrywer van, o.a. Om die waarheidskommissie te vergeet, Moltrein en Scourge of the ANC. Sy mees onlangse boek is Aweregs.

Naspers, ons IG Farben?

Nasionale pers (Naspers), wat ongeveer ‘n eeu gelede ‘n beskeie begin beleef het met die stigting van die Kaapse koerant, Die Burger, is vandag die grootste mediagroep in die land en moontlik onder die toptien ter wêreld. Hulle beskik oor belange dwarsoor die aardbol, in China, Pole en Brasilië en maak iets soos ses miljard rand wins ná belasting per jaar.

Naspers het gegroei van ‘n Afrikaneronderneming na ‘n globale maatskappy. Soos die ryk man wat sy kinderdae aan die verkeerde kant van die treinspoor probeer wegsteek, het die Afrikaneroorsprong van die maatskappy vir hom ‘n verleentheid geword. Die tradisionele koerante en tydskrifte wat Naspers aanhou publiseer en wat grotendeels deur Afrikaners gelees word, word nie meer as ‘n belangrike deel van die maatskappy se portefeulje beskou nie.

As multinasionale maatskappy koester Naspers ‘n kwalik bedekte minagting vir die Afrikanerverbruiker en -leser. Soos die Sunday Times in die sestiger- en sewentigerjare, wat elke Sondag Afrikaners beledig het in die wete dat hulle wel die koerant sal koop om ontstoke te raak, publiseer Nasperskoerante reeds jare lank erge aanvalle op Afrikanerhelde van weleer en word die publiek se geregverdigde woede oor misdaad, korrupsie en verval gereeld as manifestasies van “rassisme” afgemaak.

Die voorsitter van Naspers, mnr. Ton Vosloo, het op ‘n keer in Rapport verklaar: “Die begrip ‘Afrikaner’ gee aanstoot.”

Linkse en selfs ekstreemlinkse rubriekskrywers soos Max du Preez, Christi van der Westhuizen, Leopold Scholtz, Deon Maas, George Claassen, Jakes Gerwel, Hein Willemse, Jonathan Jansen, Henry Jeffreys, Ferdi Greyling en ander is konstant besig om hul eie Afrikanerlesers af te kraak, te beskuldig, te verkleineer en te verguis.

Terwyl die land verval het in iets tussen ‘n Zimbabwe en ‘n Rwanda, met daaglikse gruweldade – net eergister is ‘n een jaar oue babadogtertjie in haar ouerhuis aangeval en vir dood agtergelaat – hou die slimjankommentators van Beeld, Die Burger, Volksblad en Rapport vol om Suid-Afrika as ‘n demokratiese utopie te beskryf. Die oorsprong van alle kwaad in Suid-Afrika is nie swart geweld, gierigheid, korrupsie en wetteloosheid nie, maar wit rassisme of dan spesifiek Afrikanerrassisme.

Vandeesweek het Leendert van Oostrum in die leserskommentaarruimte op Nuus24 geskryf:

“Ons sit… in die midde van ‘n intense terreuroorlog waarin die hordes inderdaad (benewens kos) bloed soek. Maar Naspes hou vol om sy lesers te trakteer op vermaaklike, werklikheidsontekennende klopdansies deur ‘n Polyanna soos hierdie rubriekskrywer (Johan Swarts)… (D)ie soort dwase ‘denialism’ wat mens hierbo sien is m.i. disfunksioneel.”

Die rubriek van Johan Swarts waarna Van Oostrum hier verwys verteenwoordig ‘n reaksie op my stuk oor Eugène Terre’Blache: ‘n Moord te veel. Volgens Swarts wat iewers vanuit sy knusse wegkruipplekkie in die Kaap pontifikeer, verteenwoordig die gevoel van bedreigdheid en selfs vrees by Afrikaners oor hul toekoms in dié geteisterde land Hersenskimme in Dan Roodt se kop. Hy skryf:

“As sodanig het (Roodt) ‘n ou nasionalistiese narratief geherapproprieer sonder om werklik te erken dat dit ‘n uitgediende verhaal is. Toegegee: om Afrikaners te probeer saamsnoer met ‘n narratief is in sommige opsigte edel. Om dit egter ten koste van ander groeperinge te wil doen, is laakbaar.”

Al wat Swarts hier in kwasi-geleerde terme doen, is om Naspers se leuse te herhaal: die Afrikanervolk is dood en sal nooit weer opstaan nie. Enige beroep op ons roemryke geskiedenis van oorlewing in die aangesig van verskeie pogings, hetsy deur Dingaan se Zoeloes, hetsy deur die Britte, om ons finaal uit te wis, is futiel en selfs – soos hy dit stel – “laakbaar”. Al word ons vermoor, ons vroue en dogters verkrag, selfs ons babas aangeval deur lede van ander groepe, is ons veronderstel om die ander wang te draai en dit maar gelate te aanvaar.

Is so ‘n houding van apatie nie ewe patologies as die verskrikkinge wat ons elke dag in dié land ervaar nie? Insgelyks vandeesweek skryf Leopold Scholtz in Die Burger: Groepsdenke is verkeerd. Volgens hom is dit veral Afrikaners wat hulle daaraan skuldig maak. “Groepsdenke” word gedefinieer as: “jy skryf sekere – meestal negatiewe – eienskappe toe aan ander groepe buite jou eie, en skeer dan al die lede van daardie groep(e) oor een kam”.

Naspers se rubriekskrywers is nie eintlik goed onderlê in die wysbegeerte of logika nie. As eerstejaartjie het ek op universiteit geleer dat jy nie iemand anders se argument kan afskiet as joune dieselfde struktuur vertoon nie. Scholtz kla dat Afrikaners “ander groepe oor een kam skeer”, maar deur dit te sê, skeer hy ons mos insgelyks oor een kam!

Freud het ‘n boek geskryf met ‘n titel wat vir die hedendaagse Suid-Afrika uiters gepas sou wees: Zur Psychopathologie des Alltagslebens, oftewel, “Oor die psigopatologie van die daaglikse lewe”. Elke dag bevat die nuus in ons land voorbeelde van uiterste afwykings soos sadisme, leuenagtigheid, kleptomanie, xenofobie, ens. Maar ook: masochisme, die neiging om pyn en vernedering te geniet.

Behalwe om die Afrikaner se sin vir identiteit en samehorigheid te vernietig, is een van Naspers se oogmerke om van ons almal masochiste te maak. Hoe meer kranksinnig en patologies ons werklikheid raak, hoe meer is ons veronderstel om dit te geniet en soos idiote na die sokker uit te sien met ‘n onderbroekvlaggie wat op jou motor se dak wapper.

Vandaar dus die pleidooi wat ene Jan ver Maak (waarskynlik die skuilnaam van ‘n Naspersredaksielid) in verlede week se By, die nasionale bylaag by hul dagblaaie, lewer: Raak lief vir Malema.

Jan ver Maak beweer:

“Net soos Terre’Blanche lief was om uit die Bybel aan te haal, asook die dominee op sy begrafnis én daarna Stofsuier Hofmeyr, kan ek dit ook doen: ‘Jy moet jou vyand liefhê soos jouself.’

Dít is natuurlik effe te veel gevra. Malema liefhê?

My vraag is: Waarom nie? Hy is bloot ’n produk van omstandighede, iemand wat ly as gevolg van die wond in sy psige wat deur wit bevoorregting veroorsaak is.

Omhels hom, nooi hom om by jou te kom kuier, stort aalmoese uit na hom. Wat kan jy verloor?”

Met ander woorde, hoe meer bepaalde swart leiers “Dubula ibhunu” of “Skiet die Afrikaners” sing, hoe meer moet ons hulle lief kry. Die godsdiensrubriekskrywer van Beeld, Neels Jackson, sing by wyse van spreke presies dieselfde deuntjie  as hy vandeesweek skryf dat Malema se haatspraak teen Afrikaners net sal verander as ons “‘n positiewe gesindheid teenoor alle Suid-Afrikaners” handhaaf. Met ander woorde, die Jood in die spreekwoordelike konsentrasiekamp by Auschwitz kon sy lot vrygespring het deur net ‘n meer “positiewe gesindheid” teenoor die Duitsers te hê. Of volgende keer as jy in jou huis of op jou plaas aangeval word, draai net die ander wang, bedank jou aanvallers dat hulle die moeite gedoen het om vir jou te kom “kuier” en dan sal alles regkom.

As dit nie so tragies was nie, sou ‘n mens jou elke dag kon doodlag vir die snert wat jy in Nasperskoerante kan lees.

Aanvalle op babas, die moord op Eugène Terre’Blanche en 3 300 ander boere, die teregstelling van dogtertjies soos die vyfjarige Danielle Esterhuysen wat deur twee Zimbabwiërs op haar ma se skoot doodgeskiet is, dit alles is normale manifestasies van liberale demokrasie soos ons dit in Suid-Afrika beleef en daarvoor moet ons die ander wang draai en ‘n “meer positiewe gesindheid” kweek. Aldus Naspers.

Geweld is aanvaarbaar solank Afrikaners maar die gedweë, masochistiese slagoffers daarvan bly. Maar as daar nou een ding is wat Naspers nie kan verdra nie, is dit die taalstryd. Vandat ons tien of meer jaar gelede begin betoog en agtiteer het oor die ongelyke behandeling wat Afrikaans van die staat ontvang, asook die berekende uitfasering van Afrikaanse skole en universiteite, het Naspers nog altyd net giftige, sarkastiese kommentaar op die “taalbulle” gehad. Ons is as “ou gryskoppe met grys skoene” verguis. In Beeld of Die Burger – ek kan nie meer onthou watter een van die twee nie – is ek ‘n “taaltollie” genoem, want selfs die stereotipe benaming “taalbul” was nie beledigend genoeg vir iemand wat jou werklikwaar vir sy moedertaal Afrikaans omgee nie.

Toe die taalkwessie ‘n faktor raak wat die openbare mening betref, het Naspers weer ‘n ander rigting ingeslaan en die sogenaamde “rassekaart” gespeel. ‘n Mens kon jou wel oor die taalkwessie uitspreek, solank jy net nie wit is nie. Of solank jy net nie op Afrikaans fokus nie, maar op die “elf amptelike tale”, asof enigiemand al ooit vir ‘n universiteit in Xhosa of Tswana gevra het.

Juis gister skryf Tim du Plessis, redakteur van Beeld, in sy weeklikse rubriek: “Lees gerus môre Marida Fitzpatrick se ‘Onder vier oë’ met Lionel (Adendorf):

“Dis wonderlik dat Adendorf se klaarblyklike passie vir Afrikaans uiteindelik nou losgelaat word en oorgaan in aksie.

Weliswaar is dit sy afkeer van wat hy noem wit Afrikaners se taalstryd wat hom tot aksie aangespoor het.”

Adendorf, ‘n ANC-lid en staatsamptenaar wat as skakelbeampte vir minister Noluthando Mayende-Sibiya werk, word deur Beeld beskryf as ‘n Jong bul in die taalstryd en Du Plessis beskou hom as ‘n moontlike redder van Afrikaans.

Net jammer Lionel Adendorf se kind praat of verstaan nie Afrikaans nie. Sy vrou is ‘n Xhosa, dus is hul huistaal Engels. Eendag gaan die driejarige Lumile Adendorf nog Afrikaans leer en dan sommer ‘n Afrikaanse skool en universiteit bywoon, as so iets teen daardie tyd nog bestaan.

Die feit dat hierdie “nuwe taalstryder” se huistaal nie eens Afrikaans is nie, is ‘n nietigheid. Tim du Plessis popel oor Lionel Adendorf se “Forum vir Swart Afrikaanssprekendes”: “Nou is daar uit ’n splinternuwe oord nog kampvegters vir Afrikaans. Dit kan mettertyd die hele tekstuur van die veldtog vir die behoud van Afrikaans verander.”

Adendorf se vereniging is glo gestig nadat hy my op ‘n oggendprogram op SABC2 gesien het. Soos hy dit in sy onderhoud met Beeld stel: “Dit het alles een Maandagoggend begin terwyl hy hier gesit en TV kyk het.

Dr. Dan Roodt van Praag was ’n ateljeegas op ’n oggendprogram ‘en toe praat hy namens alle Afrikaanse mense en Afrikaners en hy vermeng die tweetjies en ek sit hier en ek raak boos, want ek is Afrikaans, maar ek is nie ’n Afrikaner nie’.”

Trouens, volgens Adendorf het Afrikaners, nadat hulle anderhalf eeu lank ‘n taalstryd gestry het, 300 woordeboeke, Bybelvertalings, asook ‘n hele letterkunde, regspraak en geskiedenis in die taal geproduseer het, dit “vergiftig”. Hy stel dit so:

“Die taal het aansien verloor omdat die debat oor die taal vergiftig was deur die invloed van Afrikaner-nasionalisme.

Die forum het ten doel om dit te ontgif. Dit is die taal van nie-rassigheid, dit is die taal van versoening.”

Dit alles klink seker soos musiek in die ore van die Naspers-propagandiste. Stel jou voor: Afrikaans moet “ontgif” word want daar was te veel “wit mans” wat hulle met die taal bemoei het. Twee van die wit mans wat deur Adendorf in ‘n Burger-artikel uitgesonder word, is: “prof. Hermann Gilliomee van die US, en Dan Roodt, omstrede regse figuur”.

Naspers hou daarvan om etikette op mense te plak en die term “regse” is al die afgelope vyftig jaar ‘n gunsteling. As jy iemand met dáárdie teerkwas kan bykom, dan het jy so te sê die persoon se hele toekoms vernietig.

Die absurditeit van ‘n Afrikaanse “taalstryder” wat hom rig, nie teen Engelse taalimperialisme of owerheidsvyandigheid teen die taal nie, maar teen Afrikanertaalaktiviste en wie se eie kind nie eens Afrikaans verstaan nie, is so lagwekkend dat dit in ‘n satire of klug tuishoort.

Ongelukkig bestaan daar in Suid-Afrika ‘n nare werklikheid wat nie langer deur gemeenplasige skeltaal verdoesel of besweer kan word nie. Die land verkeer in ‘n laegraadse etniese konflik met geweld en rassespanning wat elke dag toeneem. Al was Naspers tien keer groter en magtiger as wat die maatskappy reeds is, kan hy eenvoudig nie aan hierdie werklikheid verander nie.

Op ‘n manier is Naspers reeds geïntegreer by die ANC en ZANU PF se wêreldbeskouing, by Malema en Mugabe se ewe absurde logika. Tydens Debra Patta se fameuse onderhoud met Malema, het hy beweer dat “Tokyo Sexwale arm is, hoewel hy oor miljoene in die bank beskik”. Net so dink Mugabe dat grondhervorming in sy land ‘n reusesukses is.

Dat Naspers se horde rubriekskrywers meen dat sadistiese Suid-Afrika ‘n normale, funksionele “demokrasie” is waar slegs ‘n “meer positiewe gesindheid van Afrikaners” die tierende geweld, onreg en korrupsie gaan stop, is deelagtig in dieselfde wêreldvreemde en siek logika.

Persoonlik is ek daarvan oortuig dat verandering in ons land nie meer ver is nie. Dit kan eenvoudig nie so aangaan nie. Een of ander tyd móét die damwal breek. Indien Afrikaners egter oor media, benewens die internet, beskik het wat ‘n konsekwente, helder standpunt kon inneem, sou verandering veel gouer kon plaasvind. Duisende lewens sou gered kon word. Daar sou veel gouer ‘n einde gemaak kon word aan diefstal, omgewingskade, selfverryking uit die staatskas, asook die haatspraak wat groepe teen mekaar opsweep.

Op grond van die keuses en standpunte wat Naspers, sy direksie en kommentators reeds ingeneem het, kan ‘n mens sê dat die maatskappy net so ‘n hegte band met die huidige orde onderhou as wat IG Farben met die Nazisme gehad het. Reeds gaan daar internasionaal onder denkende mense die kreet op dat ‘n volksmoord tans teen Afrikaners en Boere in Suid-Afrika gepleeg word.

Baie Afrikaners praat van ‘n Nürnberg-verhoor wat moet plaasvind om diegene te verhoor wat die huidige onreg teen ons pleeg, asook hulle wat daaraan medepligtig is.

In welke mate Naspers self medepligtig aan menseregtevergrype teen Afrikaners sou wees, is ‘n interessante morele, politieke en regsvraag wat in die nabye toekoms aan die orde mag kom.

районная стоматологическая поликлиникаФильчаков прокурор

Eugene Terre’Blanche: ‘n moord te veel

Onderweg na sy begrafnis

Ongekende dinge is besig om in Suid-Afrika te gebeur. Sedert die begin van 2010, van 8 Januarie af toe Beeld eintlik as ‘n grap op sy webwerf gevra het of sy lesers graag in ‘n volkstaat sou bly, is iets onder Afrikaners aan’t broei. Sowat ‘n driekwart van Beeld se aanlynlesers het voorwaardelik of onvoorwaardelik gesê dat hulle in ‘n volkstaat sou wou bly.

Toe word Malema op ons losgelaat, wat een opruiende uitspraak na die ander maak. Dit gaan oor daardie twee biologiese elmente: grond en ras. Malema sing “Die lafaards gaan hardloop” en “Skiet die Boere”. Oulike en onskuldige – so word ons verseker – vryheidsliedjies. Op besoek aan Zimbabwe werf die einste Julius ZANU-PF se steun vir plaasbesettings en “revolusie” in Suid-Afrika. By ‘n myn 160 kilometer van Harare af, kondig Malema so ewe aan dat hulle van einde 2010 af gaan begin om plase by blanke boere te vat.

En toe kom die moord op Oom Eugene, soos sy volgelinge hom noem. Hy was al 69 en taamlik afgekoel van die dae toe Jani Allen, sy beweerde minnares, in die Sunday Times geskryf het: “Right now I’ve got to remind myself to breathe … I’m impaled on the blue flames of his blowtorch eyes.”

Persoonlik het ek hom nie geken nie. Ek het hom half gegroet by die sogenaamde “volksaamtrek” verlede jaar by die Vegkopterrein, ‘n teleurstellende byeenkoms vol emosie en oproepe tot God, maar weinig wol.

In lewe was ET die gunstelingstereotipe van die buitelandse pers wat veronderstel was om die onredelike, militaristiese, fascistiese Afrikaner uit te beeld. Sy dood, ‘n tipiese plaasmoord wat ook – wie weet? – ‘n politieke sluipmoord kan wees, het egter van hom ‘n martelaar gemaak.

Hoewel ek en baie ander uit ‘n heel verskillende stedelike, selfs kosmopolitiese milieu kom, laat sy moord ons met die gevoel van: “Dis ‘n moord te veel!” En: van nou af is dit, soos Alexandre Dumas se drie musketiers gesê het: “Een vir almal en almal vir een.”

Vandag gaan ek en waarskynlik duisende ander Afrikaners by Eugene se begrafnis wees, verenig in ons medelye, woede, maar ook: vrees. Want die spel wat die ANC en sy jeugleier tans speel en dreigemente van grondroof, ‘n “Zimbabwe” en grootskaalse geweld wat die bevrydingsbeweging tans maak, laat jou nekhare orent staan. Ons is stelselmatig ontmagtig deur die afskaffing van die kommando’s en die nuwe wapenwet terwyl die ANC tans in beheer van al die ou Suid-Afrika se wapens is, plus die tonne wapens van Operasie Vula van die vroeë negentigerjare wat nog nooit gevind is nie.

Indien die ANC met die samewerking van ZANU-PF ‘n volksmoord teen ons beplan, het hy sy huiswerk baie, baie goed gedoen. Want ons is nou goed in Dingaan se kraal ingelei. Lammers ter slagting. Die naïewe, goedgelowige, godvresende Afrikaner het weereens sy wapens buite die kraal gelaat. De Klerk wou maar net sy lekkertjie van die Swede, sy Nobelprysie gehad het. En daarvoor het hy ons roekeloos aan die genade van Afrika oorgelaat.

Eugene se gesig is met ‘n panga vermink asof hy ‘n blote Afrikaanse naambord langs die pad was wat nou met ‘n ander naam vervang gaan word. Sy broek is uitgetrek, om een of ander duistere rede.

Sy verontmensliking het ‘n simbool van die Afrikaner se verontmensliking onder hierdie bose, gewelddadige en rassistiese bestel geword. Hy was al 69, bejaard, godsdienstig en eintlik skadeloos. Juis daarom het hy ‘n teiken geword, soos soveel ander.

Wat nou vir hierdie land voorlê, nogal op die vooraand van die Wêreldsokkerbeker, kan niemand voorspel nie. Regoor die land is groepe boere en selfs stedelinge besig om voor te berei vir die volgende toneel in die drama wat heel moontlik ook in bloed geskryf gaan word.

Vandat ek klein was en selfs tydens Verwoerd se begrafnis, het ek nog nie die Afrikaner so verenig, vasberade en aan mekaar gebind deur taal, bloed en geskiedenis gesien soos nou nie. Ons is weer die klein wit stam, nakend op die vlakte, wat die naderende horde moordlustiges moet afwag.

Eugene se dood was die druppel wat die emmer laat oorloop het. Dit het baie onverwags gekom, hoewel ek al ‘n hele paar jaar voorspel dat dit op so iets sou uitloop. Leierskap is nou nodig om Suid-Afrika voor die afgrond van etniese en rassekonflik weg te ruk en ons op ‘n ander baan te plaas. Ongelukkig is daar in Zimbabwe meer leierskap as in die ANC. Mev. Zille se Engelse sarkasme gaan ook nie help as die outomatiese wapens in die hande van dansende vyftienjariges soos in Liberië of op die SABC-nuus op Ventersdorp begin knetter nie.

Dus gaan Malema en sy aspirant-volksmoordenaars die gang van die gebeure dikteer en sal die Afrikaner nou noodwendig móét opstaan om ‘n tragedie te verhoed.

fortune teller gamesтопкарго кидалы

Eugene Terre’Blanche en die simboliek van oorlog

Soos elkeen wat geskiedenis op skool gehad het weet, het ‘n sluipmoord op aartshertog Franz Ferdinand van Sarajewo op 28 Junie 1914 direk aanleiding tot die eerste wêreldoorlog gegee. Die moord op die AWB-leier geskied op ‘n besonder sensitiewe oomblik in ons geskiedenis, op die vooraand van die Wêreldsokkerbeker en moet in ‘n baie ernstige lig gesien word.

Daar is enkele elemente wat hier van belang is:

  • Julius Malema wat praat van “verinheemsing”, m.a.w. die verdrywing van blankes van plaasgrond soos in Zimbabwe
  • Malema se huidige besoek aan Zimbabwe waar hy die steun van ZANU-PF ontvang het vir anti-blanke en anti-Afrikaner-optrede in Suid-Afrika
  • ‘n Geheime vliegveld wat volgens berigte in Britse koerante – waarskynlik gegrond op waarneming deur die Britse inligtingsdiens – in die diamantgebied Marange gebou is en waarvan die uitsluitlike doel sou wees om wapens vanaf China in te vlieg. Anders as ‘n tyd gelede toe ‘n skip met Chinese wapens nie in Suid-Afrikaanse hawens toegelaat is nie, beskik Mugabe se weermag nou oor ‘n gespesialiseerde vliegveld vir dié doel.
  • Stellings dat “vryheidsliedjies” waarin volksmoord op Boere en blankes aangehits word as die ANC se “kultuurerfenis” beskou moet word.
  • Die moord op Eugene Terre’Blanche. Blykbaar het die twee swartes maar drie weke by hom gewerk voordat hulle tot die daad oorgegaan het, wat mag dui op ‘n sluipmoordmotief.

As ‘n mens bogaande elemente bymekaar tel, is dit gelyk aan vyf. Die totale scenario wat hierdeur geskets word, kan op die volgende neerkom.

Die moord op Terre’Blanche is van simboliese aard en was nodig om die land in beroering te bring en rassepolarisering te skep sodat Suid-Afrika se “oehoeroe” kan begin. Malema het so pas in Zimbabwe beraadslaag om militêre steun van die Zimbabwiese weermag in geval van gevegte op Suid-Afrikaanse plase te bekom. Die Chinese wapens wat inkom, gaan gebruik word om ‘n groot aantal Zimbabwiese en Suid-Afrikaanse swartes te bewapen ten einde ons blanke boere van hul eiendom te beroof. Selfs stedelinge kan aangeval word.

Tydens die ontwapeningsproses van die afgelope paar jaar het die ANC gesorg dat hy blanke wapeneienaars intimideer om hul wapens te gaan inhandig. Groot getalle mense is dus nou weerloos teenoor wat die volgende fase van die “nasionale demokratiese revolusie” ook al gaan behels.

Die moorde op drie AWB-manne destyds in Bophutswana deur ‘n plaaslike swart polisieman was ‘n sleuteloomblik in die sielkundige oorlog wat daar destyds teen die Afrikaner gevoer is en was bedoel om ons magteloosheid voor die opkomende swart mag te demonstreer. Die onwilligheid van die voormalige generaals en Suid-Afrikaanse Weermag om die eerste fase van die revolusie met geweld te stuit was die aanleidende oorsaak daartoe dat ‘n paar vedwaalde AWB’s al was wat destyds weerstand teen die “bevrydingsbeweging” se totale oorname van die land en sy hulpbronne wou bied.

Maar laat ons nie vashaak op die legio strategiese foute van die verlede nie en eerder konsentreer op wat ons nou te doen staan.

Die Afrikaner moet besef dat hy voor die grootste uitdaging sedert 1899 en die Britse inval in die land te staan gekom het. In ‘n wesentlike sin gaan dit oor die Derde Vryheidsoorlog wat vir alle praktiese doeleindes reeds begin het, want die sogenaamde “misdaadaanvalle” wat ons tans sien, word elders in Afrika orals as ‘n vorm van oorlogvoering erken. Die Afrikaan hou nie van ‘n sterk opponent nie en val by voorkeur die swakkere aan – vroue, kinders, bejaardes of mense wat slaap en onverhoeds betrap kan word. Dat Eugene Terre’Blanche op sy bed gevind is, laat vele reeds aflei dat hy tydens die aanval geslaap het.

Ons verkeer op die vooraand van ‘n baie onsekere tydvak waartydens die huidige geweld gaan voortduur en te eniger oomblik drasties mag eskaleer tot volskaalse burgeroorlog, rasseoorlog, volksmoord of enige van die aardige versameling konflikte wat sedert 1950 aanhoudend in Afrika suid van die Sahara woed. Ons is, benewens handwapens en jaggewere, grotendeels ontwapen. Die ANC beheer die outomatiese wapens, asook die pantserskool op Bloemfontein van waar hy die hele land kan aanval.

Tesame met sy Zimbabwiese bondgenoot wat hom van bykomende wapens en ammunisie, asook logistiek, kan voorsien, is die tafel gedek vir die ANC om die Afrikanerboer finaal van sy grond te verdryf en ook in die stede ‘n skrikbewind te begin voer, want as die land se plase beset kan word, waarom daar ophou en nie ook die huise beset nie?

Die buiteland gaan ons vir seker nie help nie, hoewel dit lyk asof Brittanje besig is om – heelwat te laat – sy groteske fout agter te kom deur vanaf 1978 radikale revolusie in sowel Zimbabwe as Suid-Afrika te steun. Nie net het Brittanje die deur vir China oopgemaak om hier oor te neem nie, maar hy het vir hom vyande in die vorm van sowel ZANU-PF as die ANC geskep. Hoewel Brittanje, asook die VSA onder Obama, met gevoude hande sal toekyk hoe ons uitgemoor word, sien hulle waarskynlik vir die eerste keer in jare in die Afrikaner ‘n moontlike teenmag in Suider-Afrika wat revolusionêre anargie soos in Zimbabwe kan keer.

Die gewone Afrikaner sal attent gemaak moet word in watter bestaanskrisis ons verkeer, met die onweerswolke wat vanaf die vliegveld in Marange tot rondom ons huise en plase besig is om saam te pak.

As die laaste oorsese toeris ná die sokkerwêreldbeker op die vliegtuig klim, gaan oehoeroe heel waarskynlik begin. Ons het nie veel tyd nie.

Wat veral nou vermy moet word, is ongekoördineerde aksies deur emosioneel opgeruide mense. Ons wil nooit weer ‘n voorval soos die AWB-slagoffers in Bophutatswana sien nie. Ons sal onsself in ‘n volksweermag moet organiseer, wettiglik en met die wettige wapens en ammunisie waaroor ons tans beskik. Tydens die tweede wêreloorlog het ‘n klein landjie soos Finland teen die Rooi Leër staande gebly, bloot deur die doeltreffende gebruik van skerpskutters en jagters. Umkhonto we Sizwe en ZANU-PF mag tans beter bewapen as ons wees, danksy hul oorname van die Weermag en die inkomende Chinese wapens, maar ons gaan ‘n defensiewe oorlog veg op ons eie grondgebied, op ons eie plase en in ons eie voorstedelike strate.

Ek het volle vertroue in die Afrikaner se organisatoriese vermoëns en uiteindelik word elke oorlog op grond van organisasie, meer as enigiets anders, gewen.

Soos die ou militêre wysheid lui: Die oningewydes praat strategie terwyl die ervarenes logistiek gesels.

Die oomblik as ons hierdie staat en veral die munisipaliteite los, sal hy vanself in duie stort.

Slegs ‘n sterk staat kan ‘n sterk weermag hê. Dit maak nie saak hoeveel Chinese wapens deur Zimbabwe gaan inkom nie, as die oorlog regtig in alle erns begin, sal ons aanstons die oorhand verkry.

Ons het niks méér te vrees as die huidige geweld waaraan ons reeds blootgestel is nie. Laat die ANC en sy ZANU-PF-bondgenoot dus sy oorlog ontketen. Ons is nog nie reg vir hulle nie, maar ek is seker ons kan binne enkele weke of maande onsself in so ‘n mate organiseer dat geen Westerse invalsmag ons sommer sal verower nie, wat nog te sê die opgesweepte, maar ongeorganiseerde hordes van die bevrydingsbewegings.

гонки машинкиОлександр Фільчаков прокурор

Kan ons ontkom aan oehoeroe?

Hierdie rubriek het 8 jaar gelede in Rapport verskyn, op 15 September 2002, om presies te wees. In die lig van huidige dreigemente om landbougrond te gryp en vryheidsliedjies waarin “Maak dood die Boere!” weerklink, word dit weer geplaas.

“Ons voer die krokodil.” Só het ‘n vrou in Zimbabwe die proses beskryf waardeur blanke boere hul bates afgee aan swart revolusionêre, die sogenaamde oorlogsveterane. Hierdie krokodilmetafoor het my laat dink aan Alexis de Tocqueville se beskrywing van die revolusie as ‘n tier wat aanvanklik maer en uitgeteer is, te swak om op te staan. Sodra jy hom egter begin voer met die hervormingsvleis, maak jy hom wakker totdat hy naderhand genoeg gehad het van die voorgeregte en jy self die hoofdis word.

Tocqueville het natuurlik oor die Franse Revolusie geskryf, maar in Afrika gebruik mense die Kiswahili-woord oehoeroe (vryheid) daarvoor. In Sjona heet dit tsjimoerenga en ons weet dat die Derde Tsjimoerenga tans plaasvind in Zimbabwe. My vraag op hierdie lieflike Sondagoggend is nou: kan ons ontkom aan oehoeroe?

Vandat John Vorster in 1974 sy beroemde uitspraak oor hervorming, “die alternatief is te verskriklik om aan te dink”, gelewer het, het die NP’s en die Afrikaanse pers net een ding bepleit, en dit was: voer die krokodil. Nou nog lees ons week ná week in die koerante dat regstellende aksie, swart bemagtiging, grondhervorming, asook die oordrag van bates, ons gaan red van die verskriklike alternatief. Volgens Tocqueville egter word revolusie deur hervorming veroorsaak.

In 1780 was Frankryk in ‘n staat van intense hervorming en die uitbreiding van regte, met ‘n bloeiende ekonomie en vol graanskure. Hierdie verbeterde toestande het aanleiding gegee tot die revolusie van 1789 namate mense se verwagtings wakker gemaak is en hulle voortdurend meer gevra het soos daardie oehoeroekrokodil.

Iemand wat Tocqueville op Suid-Afrika toegepas het, was my ou Latyn-professor by Wits, M.T.W. Arnheim. In sy 1979-boek, South Africa after Vorster, beweer Arnheim dat die Soweto-onluste in 1976 die regstreekse gevolg was van Verwoerd se ongekende uitbreiding van swart onderwys twintig jaar tevore. Dit was die begin van die swart middelklas se opmars in Suid-Afrika, ‘n middelklas wat ons grotendeels self geskep het met opvoeding, opheffing, opleiding, groter swart deelname aan die ekonomie, die oorhandiging van politieke mag, tot en met vandag se swart bemagtiging en regstellende aksie.

Vandag is die swart elite, wat na ons mening ongekende welvaart en mag geniet, meer ontevrede as ooit tevore. Revolusies word nie gevoer deur die ongeletterde in ‘n plakkerskamp wat maar te bly is om ‘n dagloon te verdien en sy maag vol te maak nie, maar deur iemand met ‘n salaris, ‘n Golf in sy garage en ‘n kas vol Edgars-klere. Hierdie persoon se misnoeë ken geen perke nie, want sy opwaartse mobiliteit maak hom wys dat hy al lankal ‘n Mercedes moes gery het en hom by Gucci moes kon uitrus. Volgens Arnheim voel hy “relatief agtergestel”.

Onlangs het ek ‘n gesprek met ‘n swart vriend gehad. Hy is afkomstig van Wes-Afrika en praat Frans. Drie jaar gelede het hy alles verloor toe ‘n revolusie in sy land plaasgevind het en nou woon hy in Sandton. Volgens hom kan geen land in Afrika ontkom aan die revolusie nie, ook nie Suid-Afrika nie.

Ter wille van die argument het ek die teenoorgestelde probeer beweer, dat Suid-Afrika anders is, meer verwesters, ons ‘n modelgrondwet het, suksesvol hervorm het en so meer. Hy het egter volgehou dat ons ‘n Afrika-land is wat gebonde is aan die politieke wetmatighede van ons kontinent. Volgens hom was Zimbabwe bloot ‘n oefenlopie vir Suid-Afrika. Westerse reaksie daarop sou die toekomstige optrede van mnr. Mbeki en ons eie revolusionêre swart middelklas bepaal.

Ongelukkig vir ons het die Weste nie daadkragtig opgetree teen Zimbabwe nie. Die gebeure is met tipiese paternalisme as “tragies” bestempel, en benewens die opskorting van Zimbabwe se lidmaatskap van die Statebond het ons vaagweg gehoor van “slim sanksies” en reisverbiedings vir Mugabe en sy generaals. Die kontras met ‘n hervormende Suid-Afrika onder P.W. Botha wat voluit getref is met handels- en finansiële sanksies kan natuurlik nie groter nie.

Ná die verkiesingsbedrog in Zimbabwe het Mbeki in die parlement met die presidensiële ketting om sy nek verklaar dat die land gehelp moet word met voedsel- en ander bystand, en om die grondkwessie te hanteer. Kortom, ons president het Zimbabwe se reg op oehoeroe verdedig. Intussen het Sam Nujoma insgelyks begin moeg raak vir voorgeregte en laat blyk dat ook hy die Zimbabwe-opsie oorweeg.

Sedert Ghana se Kwame Nkroema in 1958 sy gematigde opposisie in die tronk gesmyt en private bedrywe genasionaliseer het, was daar al soveel oehoeroes in Afrika dat ons ophou tel het. Totdat ek my Wes-Afrikaanse vriend ontmoet het, was ek onbewus daarvan dat daar in 1998 nog ‘n revolusie in die Ivoorkus plaasgevind het. Mosambiek, Angola, Zambië, Tanzanië, Kenia, Oeganda, die Kongo, noem maar op, elkeen het al minstens een staatsgreep of revolusie beleef. Nog nooit tevore het dit eens ‘n vals wimper laat bewe in die skoonheidsalonne van Sandton City nie.

In my argument met my Wes-Afrikaanse vriend het ek uiteindelik na strooihalms gegryp. “Maar ons infrastruktuur en ekonomiese stelsel sal nie ‘n revolusie oorleef nie!” het ek uitgeroep. Net om die lakonieke antwoord te ontvang :  “In 1918 het mense gesê Europa sal nie nog ‘n oorlog oorleef nie.”

болит зуб без нерваОлександр Фільчаков прокурор

Bruines téén Afrikaners

Twee uit die drie gedrukte Afrikaanse dagblaaie beskik oor bruin redakteurs. Vier uit die vyf Afrikaanse universiteite wat tans onvermydelik besig is om te verengels, het bruin rektore (Russel Botman, Jonathan Jansen, Iron Rensburg en Cheryl de la Rey). Nasionale Pers, die grootste mediagroep in die land, beskik insgelyks oor ‘n aantal bruin direkteure en senior bestuurders.

Enkele jare gelede het bruin akademici soos Jakes Gerwel en Hein Willemse gepoog om die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, wat die taalreëls maak en die Hertzog-prys uitdeel, te laat “ontbind” om deur ‘n nuwe akademie onder bruin beheer vervang te word. Dit het misluk, maar ‘n nuwe aanslag teen die Akademie word sekerlik voorberei.

Die nuut verworwe magsposisie wat bruines by sogenaamd “voorheen Afrikaanse” instellings verwerf het, is besig om tot ‘n nuwe dinamiek te lei waar bruines hulself aanmatig om die toekoms van Afrikaans te bepaal. Onlangs het die kreet opgegaan dat Afrikaans “links moet hou”.

Die bruin joernalis Jason Lloyd skryf vandeesweek op ‘n poslys wat aan al die Afrikaanse koerantredakteurs en ‘n hele aantal meningsvormers versprei:

“…die regse elemente word dopgehou en diegene wat eerste beslag gegee het aan Afrikaans (sic) gaan nie toelaat dat Afrikaans vir politieke gewin misbruik word nie. Die behoud van Pretoria se naam is ‘n goedkoop politieke strategie, wat nie deur die meerderheid Afrikaanssprekendes ondersteun word nie. Dit het niks met Afrikaans uit te waai nie en regse elemente moet ophou om Afrikaans in hul “bring-terug-apartheid”- en “baas-skaap”-strategieë in te klits. Dit gaan nie werk nie.”

Vandat ek tien jaar gelede of so kommentaar gelewer het oor die gebrek aan helderheid rondom “regs” en “links” in Afrikaans, is dit nog steeds nie duidelik wat met ‘n sin soos “regse elemente” in Lloyd se skrywe bedoel word nie. In ‘n Europese konteks is die “regses” diegene wat die vryemarkstelsel aanhang, teenoor die linkses, die sosialiste en kommuniste. Word hier verwys na die oorblywende Afrikaanse kapitaliste, moontlik Johan Rupert of Christo Wiese, of dalk die Demokratiese Alliansie (hoewel dié party maak ook dikwels sosialistiese geluide)?

Vanuit die klassieke linkse oogpunt soos dit in die Manifes van die Kommunistiese Party deur Marx en Engels verwoord is, moet enige taalstryd of die oprigting van ‘n opvoedkundige instelling in ‘n taal soos Afrikaans as ‘n regse aksie gesien word. Soos hulle dit gestel het:

“‘Die arbeiders het geen vaderland nie. Jy kan nie van hulle afneem wat hulle nie het nie … Die nasionale skeidings en teenstellings van die volke verdwyn steeds meer en meer … Die heerskappy van die proletariaat sal dit nog meer laat verdwyn … Namate die uitbuiting van die een individu deur die ander opgehef word, word die uitbuiting van die een nasie deur die ander opgehef. Met die teenstelling van die klasse binne die nasie val die vyandige houding van die nasies teenoor mekaar weg.’

Die manifes is met die bekende leuse afgesluit: ‘Proletariërs van alle lande, verenig julle!'” (Aangehaal deur Leopold Scholtz.)

Die instelling van Engels as enigste openbare en opvoedkundige taal in Suid-Afrika, spruit uit die Britse kolonialisme maar ook uit die internasionalistiese linkse tradisie wat deur die regerende alliansie (ANC/SAKP) omhels is.

Enige pleidooi vir Afrikaans is dus per definisie “regs” en konserwatief, omdat dit bepaalde nasionale kulturele en taalkundige eienskappe behoue wil laat bly, in teenstelling met ‘n broederskap van prolatariërs of bevryde Afrikane waarvan daar 600 miljoen suid van die Sahara verkeer en wat 2 500 tale praat maar slegs Engels, Frans en Portugees as amptelike en opvoedkundige tale gebruik.

Ek weet nie of die tradisionele besorgdheid oor “die ander Afrika-tale” in Suid-Afrika eintlik hierdie versluierde regse, nasionalistiese strewe van Afrikaanse taalhandhawers besweer nie. Toevallig sien ek prof. Wannie Carstens van die Afrikaanse Taalraad sê in eergister se Beeld in reaksie op Breyten Breytenbach se stelling dat Afrikaans “besig is om te sterf” die volgende:  “Ek gee toe Afrikaans is onder druk, maar dit geld ook al die ander Afrika-tale.”

Sulke pogings om ‘n nie-regse, “internasionalistiese” karakter aan die Afrikaanse taalstryd te verleen, sal net ernstig opgeneem word indien die taalregte van buitelanders in Suid-Afrika insgelyks verdedig word, soos byvoorbeeld dié van Sjonas, Kongolese en Chinese. Sjona, Frans en Chinees behoort by die lys van elf amptelike tale gevoeg te word, want soos Max du Preez en diesulkes geredelik sal toegee: ‘n Sjona, ‘n Kongolees of ‘n Chinees is net so ‘n goeie Suid-Afrikaner soos (of dalk beter as) die gemiddelde Afrikaner.

President Zuma verkeer natuurlik onder ‘n heel ander indruk, met sy opmerkings dat Afrikaners “die enigste ware blanke Afrikane” is. Trouens, hy het dit tydens die onlangse dinee met ‘n groepie Afrikaners herhaal. Ook erken hy die besondere bydrae wat Afrikaners tot die stigting, bedryf en ontwikkeling van Suid-Afrika gemaak het en wat volgens hom dus ‘n spesiale skakelkantoor met Afrikaners sou regverdig. Vanuit ‘n Engelse of internasionalistiese oogpunt, is dit sekerlik “skokkend” soos Jason Lloyd in sy brief beweer, maar moontlik nie skokkender as tienermeisies wat vermoor word en waarvan die hande afgesny word soos nou die dag in Pretoria gebeur het of die miljoene verkragtingslagoffers in Suid-Afrika nie.

Die ANC het ook op 23 April 1994 ‘n ooreenkoms met die Vryheidsfront onderteken waarin vir verdere onderhandelinge oor ‘n Afrikanervolkstaat voorsiening gemaak word. Geen ander groepering in Suid-Afrika, behalwe die Basotho’s en die Swazi’s wat reeds oor onafhanklike state binne ons grense beskik, is so deur die nuwe bewind uitgesonder nie. Natuurlik het Brittanje aan Lesotho en Swaziland onafhanklikheid gegee, maar die ANC het tot dusver nie besluit om dié landjies as “oorblyfsels van die kolonialisme” te annekseer nie. Die voortbestaan van dié twee swart “volkstate” binne Suid-Afrikaanse grondgebied is, volgens die Jason Lloyd-logika, nog meer “skokkend” as Zuma se voorgenome skakelkantoor vir Afrikaners.

In vandag se By vaar Christo van der Rheede, nog ‘n selfaangestelde bruin kultuurleier, teen Max du Preez uit deur te sê: “Die uiters neerhalende aanmerkings deur Max du Preez oor bruin Afrikaanssprekendes wat kwansuis deur Afrikaners gebruik word, moet end kry.” Moontlik het Max du Preez vir die eerste keer in sy lewe ‘n punt beet, want ek kry knaend die indruk dat polities korrekte Afrikaners, veral in die Wes-Kaap, allerlei politieke speletjies met bruines speel en hulle heel dikwels as die “aanvaarbare, nie-rassige gesig van Afrikaans” voorhou. As sommige mense ‘n openbare vergadering of konferensie oor Afrikaans wil hou, dan bel hulle eers die “huur-‘n-bruine”-diens iewers op Stellenbosch.

Van der Rheede verklaar verder: “Korrupsie, swak dienslewering, selfverryking en politieke manipulasie vier hoogty; en dit, asook die idee van ’n eksklusiewe wit volkstaat, sal ons met hand en tand beveg.”

‘n Mens wil vra: Maar is “korrupsie, swak dienslewering en selfverryking” nie juis die gevolge van regstellende aksie, die verdrywing van blanke kundiges uit die staatsdiens en munisipaliteite, kortom, die ANC-bewind se beleid van sistemiese anti-blanke rassisme nie? Orania is ‘n volkstaateksperiment wat juis bewys het dat dienslewering volgens behoorlike standaarde selfs sonder belastinggeld van die sentrale regering en teen ‘n billike koste aan die inwoners gelewer kan word. Waarom moet die volkstaatgedagte, wat eie is aan die Afrikaner se eeue oue republikeinse tradisie wat na ons stryd teen imperiale Spanje in die sestiende eeu teruggevoer kan word en ons hele geskiedenis kenmerk, deur bruines soos Van der Rheede “beveg” word?

Soos my swart vriend Meshack Mabogoane vandeesweek oor middagete teenoor my opgemerk het, is die paswette destyds veel strenger in die Wes-Kaap toegepas, juis om die bruines teen die Xhosa-oormag te beskerm. Sonder apartheid sou daar vandag ‘n Xhosa-meerderheid en ‘n Xhosa-regering in die Wes-Kaap gewees het. Maar die bruines sanik steeds oor apartheid as dit by die Afrikaanse taalstryd kom.

Jakes Gerwel, ‘n direkteur van Naspers, was as akademikus die eerste bruin rektor wat ‘n Afrikaanse universiteit (UWK) verengels het. Tans is Russel Botman besig om stadig maar seker te sorg dat Stellenbosch insgelyks Engels as voer- en doseertaal aanneem. Pleks van, tesame met Hermann Giliomee en ander Stellenbossers, weerstand teen dié proses te bied, is Van der Rheede en ‘n ander groep besig om stemming te maak vir ‘n nuwe Afrikaanse universiteit in die Wes-Kaap, wat moontlik op Oudsthoorn gevestig sou word. Hierdie nuwe Afrikaanse universiteit, wat insgelyks onder bruin beheer gaan verkeer, so word ons verseker, gaan glo “vry en gratis” wees.

As so ‘n gratis Afrikaanse universiteit in die vooruitsig gestel word, duik die vraag op of dit hoegenaamd binne die huidige bestel en op Suid-Afrikaanse grondgebied bestaanbaar sou wees. Presies dieselfde argumente waarmee Stellenbosch, die universiteite van Pretoria of die Vrystaat tans verengels word omdat niemand op grond van taal sogenaamd “uitgesluit” mag word nie, sal op enige “nuwe” Afrikaanse universiteit van toepassing wees. Akademici aan ons “Afrikaanse universiteite” was laas in die tydvak van Verwoerd of dalk Vorster ywerig om in Afrikaans te publiseer en dit sou ‘n interessante oefening wees om te sien hoeveel akademiese artikels tans uit die penne van hierdie “Afrikaanse akademici” in Afrikaans verskyn… Die voorbeeld van die voormalige R.A.U. (niemand onthou seker meer dit het gestaan vir “Randse Afrikaanse Universiteit” nie) is in dié verband nogal frappant. Hierdie uitdruklik Afrikaanse universiteit wou-wou, toe dit deur Kader Asmal met Engelstalige instellings saamgesmelt is, dalkies ‘n hofaansoek bring om die samesmelting te verhoed. Let wel, hulle het nie weerstand oorweeg nie, bloot ‘n hof vir uitsluitsel wou nader, maar selfs daarvan het dadels gekom. Wat ‘n taalhandhawingsaksie kon gewees het, het toe geblyk ‘n soort geriatriese siddering van bejaarde wit Afrikaanse akademici te wees, ‘n soort rumatiekerigheid op die vooraand van glorieryke verengelsing wat toe soos mis voor die son verdwyn het. Hierna is die R.A.U alte heerlik tot die Engelse “Joe-Djy” getransformeer.

Selfs indien ‘n nuwe “Vrye Afrikaanse Universiteit” iewers sou verrys (wie dit sou befonds is ‘n ander vraag), sou “Afrikaans” in die naam daarvan kwalik so ‘n instelling van ‘n Engelse aanslag vrywaar. Veral ook ‘n aanslag van binne, soos op al die ander Afrikaanse kampusse gebeur het… deur akademici wie se professionele loopbane en goeie verhoudinge met die owerheid – enige owerheid – swaarder as enige beginsel weeg.

Soos ek al dikwels gesê het, regeer die bruines nie eens hulself in die Wes-Kaap waar hulle oor ‘n demografiese meerderheid beskik nie. Mev. Helen Zille, ‘n lid van die blanke Engelssprekende minderheid, is die provinsiale premier. Hoewel, Kaapstad beskik darem oor ‘n bruin burgemeester, Dan Plato. Maar ‘n mens vermoed dis alles maar oëverblindery deur liberale Engelse kliek binne die DA wat steeds die party met ‘n ysterhand regeer, wat van Plato ‘n simboliese, regstellende aaanstelling maak.

Alan Boesak, daardie welsprekende ou jakkals van die Kaapse politiek en ‘n meesterlike uitbuiter van Afrikanerskuldgevoelens oor apartheid, het insgelyks twee weke gelede in Die Burger ‘n rubriek met die titel Witmense toi-toi mos nie gepubliseer. Daarin formuleer hy weer ‘n nuwe aanklag teen die Afrikaner deur te beweer dat ons bloot vir ons eie belang opkom. “Afrikaner- etniese mobilisering is hier om te bly – hard en skaamteloos,” skryf Boesak.

My eerste reaksie is: Maar wat is verkeerd daarmee indien die Afrikaner oplaas, ná soveel jare waartydens hy willoos rondgeklap en -gedonder is deur elke moontlike groep in dié land, sy etniese en nasionale bewussyn herontdek? Elke ander groep mobiliseer op ‘n etniese grondslag, wat óf ras óf stamverband kan wees, soms sommer albei. Die manier waarop Jacob Zuma byvoorbeeld sowel sy Zoeloeskap as sy swart-Afrikaanskap gebruik, is eintlik verstommend bedrewe. As hy in Nkandla is, dans hy saam met die Zoeloes, maar op besoek aan Kampala, Uganda, ontpop hy in ‘n pan-Afrikanis en voorstander van dié vasteland se oeroue swart nasionalisme.

Die beswaar wat die Afrikanernasionaliste teen die Britse imperialiste byna ‘n eeu gelede tydens die Nat-Sap-stryd gemaak het, bly geldig: “Jy noem jou rassisme politiek, maar my politiek noem jy rassisme.” Dis aanvaarbaar om pro-swart, pro-bruin, pro-Indiër te wees en selfs te koop te loop met jou rassetrots, maar wee die persoon wat homself ‘n Afrikaner noem en vryheid vir Afrikaners nastreef. Dan is dit by implikasie pro-blank en per definisie onaanvaarbaar.

Boesak sluit sy tirade teen die Afrikaner af met die woorde: “En die Afrikaner maak weer die verkeerde keuse. Die nie-rassige demokrate met hul liefde vir die land sal ander bondgenote moet soek.” Heel moontlik geld dieselfde vir die Afrikaner, dat hy vir hom ander bondgenote as die Kaapse bruines met hul volgehoue ressentiment en rassegevoelens teen die Afrikaner sal moet soek.

Vanweë hul nie-wit status in ‘n anti-wit bestel, staan die bruines reeds in ‘n magsposisie teenoor die Afrikaner. Hulle beheer ons media (ook RSG), ons universiteite en eien hulle selfs ons taal, Afrikaans, toe.

Met sulke bondgenote, wie het vyande nodig?

фильтр влагоотделитель для компрессора ценаДанильченко Юрий Брониславович

Malema: dis nie ons geveg nie

Die ongelooflikste ding is besig om in Suid-Afrika te gebeur: op die vooraand van die Sokkerwêreldbeker is die land besig om te polariseer soos ons nog nie vantevore – nie eens tydens die gewraakte apartheidtyd – gesien het nie. Vandeesweek is Ernst Roets van Afriforum-jeug gedreig dat hy en sy makkers deur die ANC-jeugliga doodgeskiet sal word soos die IVP-ondersteuners destyds vanuit Shell-huis byna 16 jaar gelede deur ANC-kaders afgemaai is. Negentien IVP-betogers is in daardie voorval dood en niemand is nog ooit daarvoor vervolg nie.

Ná die dreigement het Kallie Kriel Afriforum se lys plaasmoordslagoffers oor die koppe van die polisie by die ingang van Luthuli-huis gegooi, waarna dit terstond opgeskeur en vertrap is. ‘n Asvaal Steve Hofmeyr het verslae toegekyk hoe die stel papiere deur verteenwoordigers van die ANC-jeugliga op die grond vertrap en rondgeskop word.

Ek is bevrees ons Afrikaners is besig om deur die media se anti-Malemaveldtog meegesleur te word. Terwyl die Engelse media (met Naspers agterna) sa, sa! skree, loop ons die gevaar om vir kanonvoer teen die opvlieënde Malema en sy duisende ondersteuners onder jong swartes gebruik te word.

Malema is bloot die simptoom van ‘n probleem, nie die probleem self nie. Hierdie hele bestel is van A tot Z korrup! Onlangs het die vermaarde en deeglike akademikus, Anthea Jeffrey, in haar boek People’s War beskryf hoe die 1994-verkiesing gekook is om die ANC aan bewind te stel. Die beweging se vernaamste swart opponente soos die IVP en ondersteuners van tuislandleiers is voor die voet doodgemaak. De Klerk het ná 2 Februarie 1990 sienderoë toegelaat dat 13 000 gewapende ANC-kaders oor ons grense stroom sodat hulle deur intimidasie en geweld die ANC as enigste swart politieke party kon vestig.

Weens die eenpartystelsel wat sodoende in Suid-Afrika gevestig is, praat Jeffrey van ons “uitgeholde demokrasie”. Ek sou egter verder gaan: Suid-Afrika is ‘n pseudo- of valse demokrasie. Ons is net nog ‘n Afrikadiktatuur soos Zimbabwe of Angola wat af en toe om die Weste te paai aan die ritueel van ‘n verkiesing deelneem, ‘n verkiesing waarvan die uitslag ewe voorspelbaar is as môreoggend se sonsopkoms.

In die lig van sy gewelddadige, magbeluste geskiedenis, is die ANC geen katjie om sonder handskoene aan te pak nie. Diegene wat glo dat ons in ‘n liberale demokrasie soos in Wes-Europa of Noord-Amerika woon, leef in ‘n droomwêreld.

Terwyl ons by PRAAG reeds vyf, ses jaar lank een argument na die ander hieroor stel, wil dit tog voorkom asof die skille een vir een besig is om van mense se oë af te val. Só waarsku prof. Amanda Gouws, ‘n linkse politieke wetenskaplike van Stellenbosch, ook vandeesweek in Die Burger teen volksmoord. In Haatspraak is die lont vir volksmoord tref sy ‘n vergelyking tussen Suid-Afrika en Rwanda waar die Toetsi’s as minderheidsvolk insgelyks uitgemoor is en kom dan tot die gevolgtrekking:

“Hoewel ek geensins sê die ANC-regering beplan volksmoord nie, meen ek dat hoe langer Malema met sy haatpraatjies wegkom, hoe meer mense word daardeur beïnvloed – en dit skep ’n teelaarde vir volksmoord.”

As ons na die Verenigde Nasies se definisie van volksmoord gaan kyk, dan is vele mense in Suid-Afrika reeds aan volksmoord teen blankes en Afrikaners skuldig:

“In die huidige Konvensie, beteken volksmoord enige van die volgende dade wat gepleeg word met die bedoeling om ‘n nasionale, etniese, rasse- of godsdiensgroep, hetsy gedeeltelik, hetsy in sy geheel, as sodanig te vernietig, deur:

(a) lede van die groep dood te maak;

(b) lede van die groep ernstige liggaamlike of geestelike leed aan te doen;

(c) opsetlik lewensomstandighede teen die groep aan te bring wat daarop bereken is om sy fisieke uitwissing, hetsy gedeeltelik, hetsy in die geheel te veroorsaak;

(d) maatreëls te tref wat bedoel is om geboortes binne die groep te voorkom;

(e) kinders van die groep onder dwang na ‘n ander groep te verplaas.”

Ook die hoofstroommedia in hierdie land voer reeds jare lank ‘n sielkundige oorlog teen die Afrikaner en sy leiers met figure soos Max du Preez, Jan-Jan Joubert, Christi van der Westhuizen, Jakes Gerwel, Leopold Scholtz, Janet Smith van The Star en andere wat ons belaster en verguis. ‘n Week of twee gelede het Max du Preez op KykNET blykbaar op die stel met Rian van Heerden weer teen my uitgevaar as “basterbrak” en ‘n “swaap”.

Terwyl Afrikaners verdruk, verengels, verkrag en vermoor word, gaan hierdie sogenaamde “liberale” joernaliste, wat eintlik niks meer as propagandiste is nie, lustig voort om ons van rassisme, volksmoord en allerlei wandade te beskuldig.

Daarom is dit nou ironies dat die histeriese veldtog wat tradisioneel gevoer word teen die Afrikaner of enigeen wat vir ons mense opkom, tans teen Malema ontketen is.

Malema is nog in geen hof aan korrupsie skuldig bevind nie. As “tenderpreneur” verrig hy maar net wat 90% van ANC-politici in hierdie land doen, naamlik om die openbare en private bates wat ons oor geslagte heen opgebou en opgespaar het te plunder. Nog ‘n liberale akademikus, dr. Piet Croucamp van UJ, het onlangs oor RSG gesê dat “dit die manier is waarop die ANC homself befonds en waarop die swart middelklas hul uitspattige lewenstyl finansier”. Die korporatiewe base, banke en aandelemakelaars in Suid-Afrika doen lustig aan die stelsel van geïnstitusionaliseerde korrupsie wat as “swart ekonomiese bemagtiging” bekendstaan, mee. Almal is besig om te skep, die wit HUB’s en direkteure, asook die gekonnekteerde swart politici en hul families. Die slagoffers is die blanke middelklas wat steier onder die belastinglas en ook stelselmatig uit die ekonomie gewerk word.

Waarom dus Julius Malema uitsonder as die man met ‘n drietandvurk en horings? Ek kan aan twee redes dink: ten eerste het hy ‘n skoot oor die boeg van die koloniale mynhuise geskiet met sy nasionaliseringspraatjies en ten tweede waag hy dit om daardie hoogheilige spesie, die joernaliste self, aan te vat.

In vandag se Sondagkoerante verskyn daar verdere histeriese aanvalle op Malema omdat hy en Floyd Shivambu ‘n joernalis van City Press, Dumisane Lubisi, sou “afgepers het”. Shivambu het blykbaar gepoog om persoonlike en finansiële inligting oor Lubisi te publiseer.

In hierdie land is alles blykbaar geoorloof en die media mag maar enigeen wat hulle wil verguis en belaster, foto’s of video’s oor hul sekslewens, finansies en persoonlike sake publiseer, maar wee die dag as een van die joernaliste self onder die vergrootglas kom. Gerugte oor joernaliste wat lustiger as vele popsterre fornikeer of dwelmverslaafdes is, selfs dwelms verkoop, is volop maar ons lees dit nooit in die koerante nie.

Verstaan my mooi: ek is nie besig om Malema te probeer verdedig of te verontskuldig nie; allermins. Maar as die polariseringsproses wat Avusa (uitgewers van die Sunday Times), die Independent-groep en Naspers tans rondom Malema ontketen het tot sy logiese uiteinde gevoer word, gaan u en ek heel moontlik binnekort in die loopgrawe lê. Teenoor ons gaan ‘n horde swart jeugdiges van dieselde tipe wat Jub Jub se hofsaak ontwrig het deur Malema opgevorder word. Heel waarskynlik gaan hulle as lede van die bevrydingsbeweging volle toegang tot die 500 000 outomatiese wapens in weermag- en polisiemagasyne hê terwyl ons mense wat nog nie hul wapens gaan inhandig het nie, sal moet sien kom klaar met handwapens en ‘n wettige 200 rondtes ammunisie wat die meeste van ons nie eens besit nie. Daarvoor moet ons natuurlik vir FW de Klerk in sy versiendheid en toekomsvisie bedank.

PRAAG bepleit reeds geruime tyd dat ons ‘n netwerk van gemeenskapsveiligheidsorganisasies op die been bring, enersyds om misdaad te beveg daar waar die polisie misluk het en andersyds om darem ‘n eerste verdedigingslinie te hê in geval van iets ernstigers soos die Rwanda-tipe volksmoord waarna prof. Amanda Gouws van Stellenbosch verwys.

Op 17 April gaan ons juis vergadering hou in die kerksaal van die NG-kerk Lynnwood in Pretoria om hierdie en ander sake te bespreek en ek hoop verteenwoordigers van alle aktiewe buurtwagte, plaaswagte en gemeenskapsveiligheidsorganisasies sal dit bywoon.

Feit is egter dat die Afrikaner, ná al die verraad, doelbewuste verwarring en ontwapening van die afgelope twee dekades, nie vandag vir ‘n aanslag reg is nie. Reeds tien jaar gelede, in die jaar 2000, het ek ‘n artikel aan Die Burger voorgelê waarin ek die ooreenkomste tussen die De Klerk-skikking van 1994 en die Versailles-vredesverdrag van 1919 uitgespel het. Enige eensydige politieke skikking wat ‘n party in die geding bevoordeel, dra altyd die kiem van konflik in hom saam. Die destydse redakteur van Die Burger, Ebbe Dommisse, hoewel hy ten dele met my saamgestem het, wou dit nie destyds publiseer nie.

Ek is geen profeet nie. Maar ek het in ‘n huis vol boeke, ook geskiedenisboeke, grootgeword en die Here het my met gesonde verstand geseën.

As boorlinge van Afrika het ons te veel kennis en ervaring van Afrikane om hulle soos vele Engelse, veral natuurlik dié in Engeland, as “Westerlinge-in-wording” te sien. Al het Malema ‘n C-simbool vir Engels in matriek ontvang, wat bietjie beter is as sy G vir houtwerk, maak dit nog van hom geen Westerse demokraat wat op grond van negatiewe publisiteit en histeriese rubriekskrywers in die koerante gaan bedank of politieke harakiri gaan pleeg nie.

Waar in Afrika het die media al ooit ‘n politikus gesink? Dit het nie teen Mugabe gewerk nie. Ook nie teen Jacob Zuma nie, wat in weerwil van elke moontlike skandaal in die pers en ‘n horde gillende joernaliste eers leier van die ANC en toe president van die land geword het.

Suid-Afrika se dom joernaliste gaan ook nie vir Julius Malema stuit nie. Hulle mag dalk net voortydig etniese geweldpleging en selfs oorlog in dié land veroorsaak waarvoor ons kwalik voorberei is.

Indien die onvermydelike gebeur, moet ons baie seker wees waarvoor ons bereid is om te veg en te sterf. Onlangs was daar ‘n spotprent hier op die Praagwerf waarin een Amerikaanse soldaat in Afghanistan vir ‘n ander sê: “Ons veg om die reg van mense wat die VSA se vlag wil brand te beskerm.”

Ek is nie bereid om te veg vir die sogenaamde spraakvryheid van joernaliste wat in hul naïwiteit oor die ware aard van ons samelewing en oorbewus van die mag van die pen dit op hulself neem om die land, nogal op die vooraand van die Wêreldsokkerbeker, te polariseer en blindelings in die rigting van ‘n rasseoorlog te stuur nie.

Wel is ek bereid om te veg en dalk die hoogste offer te bring vir my land, my volk en my taal. Maar daar trek ek die streep. Ongeag sy tenders en aggressiewe uitlatings wat op aanhitsing tot volksmoord mag neerkom, beskik die Afrikaner oor veel groter vyande as Julius Malema. Soos Anton Barnard ook  in Julius Malema – bevryder van die blanke geskryf het, vervul hy ‘n nuttige rol om baie blankes en Afrikaners van hul liberale waanbeelde te bevry. Laat hy liewer sy sê in die openbaar sê as wat hy dit agteraf onder sy volgelinge propageer en ons dalk op ‘n mooi dag met ‘n onaangename werklikheid gekonfronteer word.

Sowel die Vryheidsfront Plus as Afriforum maak ‘n fout om verder op die pad van konfrontasie met Malema en die ANC-jeugliga te stap. Bepaalde klagte teen hom is gelê; laat die gereg sy gang gaan.

Die veldtog teen Malema is nie ons geveg nie en selfs al sou hy sy openbare amp moet ontruim, gaan dit geen verskil aan ons onmiddellike situasie maak nie.

справка у 86Фильчаков прокуратура харьков

‘n Stamowerheid vir Afrikaners?

Tydens die gewraakte dinee met Zuma in Libertas, het die Suid-Afrikaanse president ‘n nogal veelseggende opmerking gemaak. “Dis jammer Afrikaners beskik nie oor hoofmanne of konings nie, dan sou dit maklik gewees het om gereeld met hulle te vergader en aan hul versoeke te voldoen.”

Hierop het ek geantwoord dat die oënskynlike probleem van hoe om so ‘n raad van tradisionele leiers saam te stel, maklik oorkom kan word. Ek en ‘n vriend korrespondeer en praat al geruime tyd hieroor.

Feit is dat daar in Suid-Afrika uitgebreide wetgewing oor tradisionele rade bestaan. Trouens, op 3 Februarie vanjaar het die president ‘n nuwe wet onderteken wat vir ‘n “Huis van Tradisionele Leiers” voorsiening maak. Hierdie Huis van Tradisionele Leiers gaan kwartaalliks vergader en sal byna die toesighoudende rol van ‘n senaat vervul. Lede van die Huis sal oor parlementêre immuniteit beskik.

Volgens die wet sal verteenwoordigers vanuit provinsiale tradisionele rade vanuit die geledere van senior tradisionele leiers verkies word.

“As ‘n mens in Rome is, maak jy soos die Romeine,” lui die spreekwoord. Ons noem onsself al driehonderd jaar lank “Afrikaners” maar dikwels gedra ons ons soos Britse koloniste wat steeds oor ‘n hinterland beskik en trek ons neuse op vir tradsionele of stamkwessies. Dít, terwyl die Britte en die tydskrif Time in die sewentigerjare reeds neerhalend na ons as “die wit stam van Afrika” verwys het. Hieronder noem ek ook waarom die Westerse begrip van “nasie”, wat basies tydens die Franse revolusie as “la nation” onstaan het, tans ernstige krake begin toon en dat die idee van ‘n stam of volk in ‘n etniese sin, veel vrugbaarder en dienliker is.

Om in Suid-Afrika aan ‘n stam te behoort en oor tradisionele leiers te beskik, hou allerlei voordele in. In die eerste instansie is daar staatsbefondsing vir sulke leiers en instellings.

Afrikaners kla gedurig dat hulle nie “oor leiers beskik nie”. Persoonlik meen ek daar bestaan bekwame Afrikanerleiers; die probleem kom egter daarby dat die deursnee-Afrikaner nie betrokke genoeg by organisasies of politieke partye is om die nodige geldelike en institusionele steun aan sulke leiers te gee nie.

‘n Raad of rade van tradisionele Afrikanerleiers kan dié gebrek aan Afrikanerleierskap vul. ‘n Afrikanerstamowerheid kan selfs die rol van die ontbinde Volkstaatsraad voortsit deur ons aansprake op grondgebied en selfbeskikking wetenskaplik na te vors en te beredeneer. Dit sou kon skakel met internasionale instansies en sodoende meer en meer erkenning vir die Afrikanervolk verkry.

Maar wat presies is ‘n stam binne die Suid-Afrikaanse konteks? Volgens artikel 2 van die Wet op tradisionele leierskap en regering, wet nr. 41 van 2003:

1) Mag ‘n gemeenskap as ‘n tradisionele gemeenskap erken word indien dit-

a) onderworpe is aan ‘n stelsel van tradisionele leierskap in terme van daardie gemeenskap se gebruike; en

b) ‘n stelsel van gewoontereg volg.

Volgens die tweede subartikel van artikel 2, word ‘n tradisionele raad deur die premier van die betrokke provinsie erken. Hier sien ons dat die ou apartheidstelsel eintlik nie dood is nie; in die plek van tradisionele owerhede in die tuislande het tradisionele rade wat ook geografies per provinsie ingedeel is, gekom. Sodoende geniet die etniese groepe almal erkenning in hul tradisionele gebiede of vorige tuislande. Almal behalwe die Afrikaner, natuurlik. Tensy Australië of Nieu-Seeland deesdae as ons “tradisionele gebied” gereken word!

Die vraag ontstaan nou: wat is die wit stam se “gewoontereg”? Myns insiens sou ons dit die Romeins-Hollandse gemenereg kon noem, plus natuurlik al ons Calvinistiese gewoontes soos doop, trou, katkisasie, aanneming en ander rituele wat ons mense gereeld uitvoer.

Hoe sou ons onsself op ‘n “tradisionele wyse” organiseer? Tans bestaan daar ‘n inisiatief van die Volksraadverkiesingskommissie (Paul Kruger en sy mense moet tog leer om dit as een woord te spel) om aanstaande jaar in Mei ‘n Afrikanerverkiesing te hou en sodoende ‘n leierskorps aan te wys. Hulle benodig egter blykbaar vyf miljoen rand om verkiesing te kan hou, ‘n taamlik konserwatiewe beraming as ‘n mens kyk wat die OVK se verkiesings kos.

Intussen bly ons leierloos, met Helen Zille van die DA wat haarself as die Afrikanervolk se verkose leidster voordoen. Haar amptelike standpunt is dat ons as Afrikaners nie eintlik bestaan nie en dat ons mettertyd sal verdwyn in die Suid-Afrikaanse “reënboognasie”.

Tot tyd en wyl die VVK dus hul verkiesing gehou het – en sonder steun deur die hoofstroommedia soos Naspers en die SAUK gaan dit maar moeilik gaan – bly ons leierloos.

Dis nou waar ‘n stamowerheid ‘n nuttige funksie kan vervul, by gebrek aan waarlik verkose leiers. In elk geval hang verkiesings en demokrasie saam met Westerse demokrasie en daardie Franse gedagte van die “nation” wat bedoel is om die verskillende stamme te verenig, hulle tale en kulture uit te roei en hulle verkieslik as kanonvoer op te vorder sodat hulle vir die glorie van Napoleon of enige van sy opvolgers in ‘n oorlog kan sterf. Die geboorte van die moderne, ontstamde en “universele nasie” hang ten nouste saam met die behoefte om groot volksweermagte – Napoleon se “grande armée” – op die been te bring om die vyand te gaan aanval.

Soos Samora Machel ook in navolging van die Franse nasiebegrip gesê het: “Vir die nasie om tot stand te kom, moet die stam sterf.”

In Suid-Afrika, soos ook elders in Afrika – en in weerwil van verwestering, verengelsing, die verbruikersmaatskappy – duur die stam egter hardnekkig voort. Vir ons, die blanke stam van Afrika, is dit nie noodwendig sleg nie. Inteendeel, ons behoort hierdie verskynsel te verwelkom.

Hoe sou stamleiers vir Afrikaners aangewys word? Hierdie probleem het my ook besig gehou, totdat ‘n vriend wat ‘n bekende sakeman is, voorgestel het dat elke Afrikanerfamilie sy eie “stamhoof” aanwys. Daar sou dus ‘n stamhoof vir die Botha’s, die Van der Merwes, die Pretoriusse, die Van der Walts, die Du Preez’s, ens. in elke provinsie wees. Dit sou ‘n baie goeie verskoning vir familiereünies en -braaivleise kon raak om jaarliks of tweejaarliks ‘n stamhoof te verkies.

Sulke familiestamhoofde sou dan as afgevaardigdes na stamraadsbyeenkomste kan gaan wat weer op hul beurt die provinsiale stamraad kan aanwys. Volgens die wet beskik die provinsiale stamrade oor wye magte en funksies, en geniet inspraak in plaaslike, provinsiale en nasionale regering.

Oor die afgelope tien jaar en meer is daar honderde gesprekke landwyd tussen Afrikaners en Afrikaanse organisasies gevoer wat ten doel had om ‘n statutêre raad vir Afrikaners op die been te bring, ‘n Afrikanerraad of Afrikanerowerheid. Nou onlangs het Anton Barnard weer op die Praagwebwerf geskryf oor ‘n Afrikanerowerheid, soortgelyk aan die Palestynse Owerheid wat internasionale erkenning geniet, hoewel daar tot dusver nog geen onafhanklike Palestynse staat bestaan nie.

As mense van Europese afkoms, hoef ons nie ons stamstatus op ‘n stereotipe manier te sien nie. Een van die mees aantreklike aspekte van die Europese kultuur is juis die oorblyfsels van oeroue stamkulture, streeksidentiteite en stadstate wat ‘n mens daar ervaar, met eie vlae, dialekte, liedere en volkskultuur.

Elke Afrikanerfamilie kan, ‘n bietjie soos in Switserland waar jaarlikse politieke byeenkomste of volksvergaderings in elke kanton op dorpspleine plaasvind, na stambyeenkomste opruk met ‘n eie vlag, vaandel of familiewapen. Sulke byeenkomste kan kleurvol, gemoedelik en sonder die bitterheid van tradisionele politiek plaasvind.

Ek sou nog kon uitwei oor waarom die moderne Westerse nasiebegrip onder die multikulturele aanslag besig is om finaal die gees te gee, maar dis miskien ‘n tema vir ‘n volgende rubriek.

Indien Afrikaners ‘n eie stamowerheid saamstel, sal ons nie net oor stabiele leierskap beskik wat in hierdie dae broodnodig is nie, maar ook statutêre erkenning en befondsing deur die Suid-Afrikaanse regering geniet. Ons sal selfs internasionaal op gelyke voet met ander volke samesprekings kan voer en onderhandel. ‘n Eie Olimpiese span wat aan die Spele onder die oranje-blanje-blou kan deelneem, is nie uitgesluit nie.

Soms is oplossings veel eenvoudiger as wat ‘n mens dink.

slot machineАлександр Фильчаков Васильевич

Zuma-gesprekke bevorder Afrikanervryheid

Verlede Donderdagaand se dinee tussen ‘n groep Afrikaners en president Jacob Zuma het intussen heelwat kommentaar en – ongelukkig – verwarring veroorsaak. Soos ek reeds in my antwoorde op vrae van Rapport gister gesê het, voel ek dat ons in ‘n vyandige media-omgewing verkeer, met sowel die magtige Britse media as hul Suid-Afrikaanse eweknieë wat tegelykertyd die Afrikaner en die Zuma-faksie van die ANC verguis.

Wat aanvanklik ‘n privaat geleentheid sou wees waartydens Afrikaners griewe kon lug en die water kon toets vir moontlike toegewings van die ANC, is egter vooraf uitgelek en word nou deur sowel die liberale Naspers-koerante as die konserwatiewe Radio Pretoria verdag gemaak. Ook die leserskommentaar by die Rapport-berig van gister op hul webblad is oorwegend negatief.

Soos ek reeds ná ona eerste braaivleis met Zuma in Houghton enkele jare gelede geskryf het, moet ons nie die waarde van diplomasie onderskat nie. Mandela het, deur blote diplomasie, vanuit sy tronksel die hele Nasionale Party met sy magtige militêre masjien om sy vinger gedraai en uiteindelik die staatsmag vir sy terroriste-organisasie verower. Sekerlik het dit met die hulp van die buiteland, die VN en die ou Oosblok, maar veral Brittanje en Amerika geskied. Feit is egter dat die ANC hierdie land deur blote diplomasie en slim politiekery deur wit en Indiër-kommuniste ingepalm het. De Klerk, Roelf Meyer en hul Broederbond-maatjies het die hele land, asook elke Afrikanerbate soos staatsmaatskappye, universiteite en skole, op ‘n skinkbord aan hulle oorhandig.

Is ons Afrikaners dan dommer as die ANC se sluwe blanke en Indiërkommuniste?

Vanmôre is daar op busse en treine vanuit Soweto deur taxi-eienaars gevuur; in Brits kan ‘n mens nie die water drink nie. Daar is sprake van die nasionalisering van alle plase. Terwyl Suid-Afrika al hoe meer in anargie en wanorde versink, styg die potensiaal vir geweld eksponensieel. In sommige Afrikanerkringe word die term “oorlog” rondgeslinger, terwyl Julius Malema natuurlik sy eie bydrae lewer om die temperatuur te laat styg.

Een goeie rede om met Zuma te praat, is sekerlik om hierdie dreigende etniese konflik in Suid-Afrika te probeer afweer. Die stelsel wat De Klerk, die Britse marionet en naïewe kruiper, vir ons ontwerp het, is vinnig besig om in duie te stort. Die twak van ‘n “reënboognasie” en ‘n liberale demokrasie waarin die swart ras sy eie apartheid – maar sonder ‘n tuisland vir die blanke verdruktes – handhaaf, is eenvoudig nie genoeg om die reeds wankelende staat regop te hou nie. Daar móét verandering kom, hetsy deur geweld, opstand en oorlog, hetsy deur… te praat.

Vanweë al die negatiewe propaganda deur die wêreldmedia – gelei deur die Britse media – téén ons volk, kan ons nie bekostig om as die aanstigters van geweld en konflik in Suid-Afrika gesien te word nie. Ná Zimbabwe en met Suid-Afrika goed op pad na ‘n soortgelyke ineenstorting, soek Brittanje en Amerika ook na ‘n sondebok vir hul mislukte politieke eksperiment in Suider-Afrika. Hulle sou ons graag die skuld daarvoor wou gee.

Ons beskik oor ‘n navolgenswaardige voorbeeld in oudpresident Paul Kruger, wat in enige konflik met Brittanje tot op die laaste oomblik vrede deur onderhandeling nagestreef het. Anders as diegene wat vandag meen Afrikaners kan net in isolasie met mekaar praat – maar dan wil die meeste Afrikanerleiers en -faksies nie eens dít doen nie! – en nie met ons volk se vyande nie, het Kruger gedurig met sy vyande gepraat en probeer onderhandel.

Terwyl ons, soos dit ordentlike, Christelike mense betaam, vrede in dié wêrelddeel nastreef, moet ons egter die ou Latynse spreuk, si vis pacem, para bellum (“As jy vrede wil hê, maak vir oorlog gereed”) in gedagte hou. Afrikanerswakheid onder De Klerk het ons vandag by dié kruispad gebring waar sommige selfs die kulturele, taalkundige en demografiese verdwyning van die Afrikaner voorspel.

Onderwyl geweldsmisdaad en wanorde oplaai, sal ons die geledere móét sluit en eie gemeenskapsveiligheidstrukture op die been bring om ons lewens – en veral dié van ons vrouens en kinders – te beskerm. Zuma soek nie om dowe neute toenadering by Afrikaners nie. Dit is juis omdat hy, met die fyn politieke aanvoeling van die Zoeloehoofman, besef dat daar roeringe in Afrikanergeledere is dat hy so graag die kommunikasiekanaal met Afrikaners wil oophou.

Voortgesette gesprekke met Zuma of ander ANC-leiers sal geen doel dien indien die Afrikaner homself nie ordentlik kan begin organiseer en mobiliseer nie. Maar dit is so ooglopend dat ‘n mens dit seker nie eens hoef te sê nie.

Soos ek ook reeds voorheen geskryf en gesê het, verteenwoordig Zuma se gesprekke met ‘n mengelmoes Afrikanerleiers en -organisasies ‘n implisiete erkenning van ons status as ‘n volk en as ‘n nasionale minderheid in Suid-Afrika. Ons moet die volgende onthou: soos wat geen Arabiese staat nog ooit die bestaan van Israel erken het nie, net so erken Groot Brittanje nie die bestaan van die Afrikanervolk nie. Die Swazi’s, die Basotho’s en die Tswanas word deur Brittanje erken en het hul volkstate van die koloniale moondheid ontvang, maar nie die Afrikaner nie. Sowel Brittanje as die VSA beskou ons as blote individuele lede van ‘n “reénboognasie” soos deur ‘n verteenwoordiger van die “Church of England”, aartsbiskop Tutu, aangekondig is. Wat FW de Klerk, Nasionale Pers en die reste van die ou Broederbond betref, is ons hoogstens “kleurlinge-in-wording” wat moet ophou Standaardafrikaans praat en so gou moontlik met ons demografiese meerderes, die snel groeiende kleurlingbevolking van die Wes-Kaap moet ondertrou en assimileer.

Zuma, ongeag al die skandale en negatiewe dinge wat daar oor hom gesê word, is die de facto-staatshoof van Suid-Afrika wat universeel in die buiteland as sodanig erken word. Dat hy in die openbaar die Afrikaner as ‘n blanke volk, inheems aan Afrika, erken het, is reeds vir ons van onskatbare waarde en maak enige ete of braaivleis met hom dubbel en dwars die moeite werd.

Toevallig is FW de Klerk, Ton Vosloo en Koos Bekker van Nasionale Pers, asook Willie Esterhuyse en ander akademiese konkelaars op Stellenbosch, diegene wat die Mbeki-faksie téén Zuma ondersteun het. Tans het hul steun na Cope en mev. Zille se DA verskuif, twee partye wat wesentlik dieselfde beleid van ‘n Engelse “reënboognasie” en Afrikaner-onderploeging as die Afro-Saksiese Mbeki-faksie nastreef.

Die hele oorgang van die vroeë negentigerjare en die endemiese korrupsie wat hom van Suid-Afrika meester gemaak het, het benewens “tenderpreneurs” ook ‘n spesie van Afrikanerverraaier na FW de Klerk se voorbeeld geskep. Dit is mense wat vir eie gewin of eie aansien hul mede-Afrikaner in die rug sal steek, nuus sal aandra, teen hom in die hof sal getuig soos in die Boeremagsaak, Afrikaanse skole of universiteite sal verengels en ander vorme van onderkruipery daagliks sal aanhou pleeg.

Ek vertrou Jacob Zuma van Nkandla in Zoeloeland méér as wat ek dié verfoeilike spesie van Afrikanerverraaier en -hensopper vertrou.

Afrikaners is egter vandag nie verniet verdeeld nie. Ons is met opset oor baie jare deur ons vyande verdeel wat die verraad in ons midde aangestig en befonds het.

As ons net tien persent van die sukses in ons gesprekke met die ANC kan behaal, wat die ANC destyds in sy geheime en openbare ontmoetings met die Broederbond, Nasionale Intelligensie en die bruikbare idiote van die Afrikaanse intellektuele by Dakar en elders behaal het, sal ons reeds fenomenaal vooruitgang gemaak het.

Soos ons tydens die hopelose geploeter van die ou Nasionale Party in die vroeë negentigerjare gesien het, is dit dikwels nie jou militêre slaankrag wat die uitkoms van ‘n konfrontasie bepaal nie, maar die gehalte van jou argumente.

In dié opsig is ek vol vertroue dat PRAAG deur sy openbare standpunte asook sy vlugvoetige diplomasie agter die skerms teenoor nie net president Zuma nie, maar ook buitelandse ambassades en organisasies, besig is om ‘n wesentlike bydrae tot Afrikanerbevryding te lewer.

Die uiteindelike vraag wat ons onsself moet afvra, is: dien gesprekke met Zuma en die ANC die saak van uiteindelike Afrikanervryheid of nie? Indien nie, moet ons dit onmiddellik staak. Tot dusver kan ek egter met ‘n rein gewete sê dat ons, sedert die gesprekke met Zuma begin het, die flikkerende kersvlammetjie van Afrikanervryheid bakhand teen ‘n warrelwind vertroetel het tot nou waar dit reeds sterk en standhoudend soos ‘n fakkel brand. Dat daardie fakkel nou die vuur moet aansteek, is gewis, maar sonder ‘n intellektuele en diplomatieke basis vir ons aansprake bly dit ‘n blote opwelling wat met die tyd sal vergaan.

jewel set forФильчаков прокурор харьков

Afrikaners behoort Nederlandse sokkerspan te ondersteun

Hollandse sokkerondersteuner... heel BoeremeisieVanoggend is my sewejarige seuntjie skool toe met gewone klere as deel van die opbou na die Sokkerwêreldbeker wat oor 100 dae afskop. Al die kinders moes groen, geel en wit dra.

Die ANC se manipulasie van sport vir politieke doeleindes – soos nou in ons skole – steek my sommer dwars in die krop. As dit nie rassekwotas vir spanne is nie, is dit die aanwakker van ‘n pseudopatriotisme soos tydens Mandela se fameuse rugbytruivoorval in 1995. Of nou die bohaai rondom die sokker.

Sekerlik gaan dit moeilik wees om die Wêreldsokkerbeker in Suid-Afrika te ignoreer, aangesien die land vir die volgende drie maande waarskynlik oor niks anders gaan praat nie. Teen wil en dank sal ‘n mens moet kennis neem van die verskillende spanne en hul lotgevalle tydens die toernooi.

Persoonlik kan ek nie die Suid-Afrikaanse span ondersteun nie. In die eerste plek is ek geen Suid-Afrikaner nie, maar ‘n Afrikaner, iemand wat deur mnr. FW de Klerk in 1994 tot ‘n soort staatloosheid verdoem is omdat die ANC met sy Afrosentriese Suid-Afrikanisme deesdae aanspraak op ons totale grondgebied maak.

Ek is geen Engelsman of jingo of bewonderaar van die Britse kultuur en geskiedenis nie. Dit diskwalifiseer my nog verder van Suid-Afrikanerskap want deesdae is ons land so Engels soos roast beef of fish and chips. Dan het ek boonop ‘n broertjie dood aan die aapagtige manewales op TV wat gewoonlik as swart of “Afrikakultuur” deurgaan. Rubbersteweldanse en kwaito maak my naar. Tydens die openingseremonie van die Sokker 2010 sal ek liefs ‘n Afrikaanse boek lees of dalk iewers in die veld gaan loop, want ek kan nou al voorspel dat dit ‘n spul Afrosentriese kitsch gaan wees waarmee geen Afrikaner sal kan identifiseer nie, ‘n viering van die non-kultuur wat die ANC op ons almal afdwing.

Wat hulle – die Suid-Afrikaners se – sokkerspan betref, kry ek die spul nogal jammer. Heel waarskynlik gaan hulle nie ‘n enkele wedstryd kan wen nie en die paternalistiese treurmares in die media agterna gaan bydra tot die algemene mislikheid wat die land se pseudopatriotisme by elke regdenke mense veroorsaak. Dis nie dat ek die Bafana Bafana kwaadgesind is nie: hulle kan ook nie help dat die land se sokkeradministrasie korrup en onbekwaam is soos die meeste dinge wat deur die ANC oorgeneem is nie. Ek wens hulle alles van die beste toe, wel wetende dat hulle omtrent so goed speel as wat begunstigdes van grondhervorming kan boer.

Nietemin gaan ‘n mens “uit” voel as jy nie darem iewers ‘n span vir die doeleindes van die Wêreldbeker ondersteun nie. As Afrikaners oor ‘n sokkerspan beskik het, sou ons dit sekerlik ondersteun het, selfs al was hulle nie baie goed nie – hoewel, ek kan my kwalik voorstel dat enige Afrikanersokkserspan so sleg soos die Bafana kan wees. Eintlik is dit hoog tyd dat ons sokker begin speel, om weg te kom van sportsoorte soos rugby en krieket wat slegs deur Engelse en Engelse kolonies beoefen word.

Daarom: Kom ons Afrikaners ondersteun die Nederlandse span!

Waarom Nederland? In die eerste plek is oranje ‘n mooi kleur en gegewe ons historiese identifikasie met daardie kleur, gaan dit maklik wees om oranjegesind te raak.

Verder was Nederland nog altyd een van die topspanne ter wêreld en het by geleentheid al vir Brasilië, Duitsland, Italië, Frankryk, Engeland en ander kampioenspanne geklop. In hul aanloop tot Sokker 2010 het hulle geen wedstryd verloor nie en was die eerste span om vir die toernooi te kwalifiseer.

Nederland is, soos Duitsland en Frankryk, een van ons stamlande. In die verlede, veral tydens die Anglo-Boereoorlog, het Nederland ons gesteun, al kon hulle nou nie troepe stuur nie. Boonop is ons tale wedersyds verstaanbaar.

Dis waar dat Nederland in die jare sewentig en tagtig ‘n insinking beleef het, met hippies en linkse daggakoppe wat agter die Britse propagandaveldtog teen Afrikaners aangeloop het, maar in onlangse tye heers daar ‘n groter mate van nugterheid en realisme by Nederlanders teenoor ons. Boonop het figure soos Pim Fortuyn, Theo van Gogh en Geert Wilders balans in die daggakopbeeld van die Hollanders gebring. Deesdae herken ons die tradisionele Dietse nugterheid, aweregsheid en vasberadenheid by die Nederlanders wat ook ons Afrikaners kenmerk.

Vele Nederlanders ken die woorde van “Die Stem” (ek praat van Langenhoven s’n, nie die gemors wat die ANC se ideoloë daarvan gemaak het toe dit met “Oom Kosie soek ‘n lêplek in Afrika” verbaster is nie) en die “Wilhelmus”, die Nederlandse volkslied, staan ook trots in die FAK-sangbundel.

Afrikaners en Nederlanders is sustervolke. Op die hoogtepunt van die destydse anti-apartheidsboikot in 1984, het die Nederlandse skrywer Gerard Reve in ons land besoek afgelê en hom só oor Afrikaans uitgelaat: “Ik vind het boeiend, aangrijpend, ontroerend dat er ergens overzee een gemeenschap, een groep mensen is, acht miljoen ongeveer in totaal, die Nederlands als eerste taal spreken. En dan een Nederlands dat heel weinig, eigenlijk betrekkelijk weinig afwijkt van het moderne, Europese Nederlands.”

Ook het Reve tydens dieselfde onderhoud met die toentertydse boekhandelaar Marcus de Jong gesê: “I voel me erg verwant met de oude Afrikaner cultuur… Ik ben in diepste wezen een christelijk auteur, een calvinistisch schrijver. Mijn werk is doortrokken van eigenlijk in diepst wezen een calvinistische levensvisie.”

Op die keper beskou, het ons Afrikaners – by gebrek aan ‘n eie sokkerspan – veel meer in gemeen met Nederlanders as met die bonte versameling kinderverkragters, korrupte politici en ander sosiopate wat hulself in hul gewoontebesopenheid graag “Suid-Afrikaners” noem. Soos die Hollanders, is ons ‘n beskaafde, gedissiplineerde en Calvinistiese volk wat prestasie – hetsy op die sportveld, hetsy op ander gebiede – op ‘n eerlike manier nastreef sonder om die reëls in ons guns te wil verander.

Terwyl hulle gaste in ons land is, kan ons net sowel die Nederlanders as ere-Afrikaners beskou en hulle span ondersteun. Of dan voortaan: óns span.

Waarom nie? Hierdie Engelse Afrostaat erken nie ons taal of geskiedenis nie en wil al wat Afrikaanse pleknaam is, verander. Dit was so hittete of Pretoria se naam is op die vooraand van die Wêreldbeker verander.

Haal dus gerus maar jou Prinsevlag of Vrystaatvlag of enigiets anders oranjekleurigs – ook die “ou vlag” – uit en skree vir Holland. Ons kanse om die toernooi te wen is net so groot as die Springbokspan se kanse om ‘n rugbywêreldbeker te buit, verstout ek my om te sê.

Totdat die ANC die kleur oranje verbied, laat ons aan die partytjie deelneem!

deposit mobileФильчаков прокурор отзывы

Malema kan geskiedenis meer as Mandela verander

Miskien moet ‘n mens effe terugstaan en na die groter prentjie kyk, sover dit die huidige histerie rondom Julius Malema betref. Indien Malema regtig die myne wil nasionaliseer, behoort ons hom daarin te ondersteun.

Dis waarskynlik ‘n gemeenplaas om te sê dat die Suid-Afrikaanse geskiedenis oor die afgelope 200 jaar bestaan het uit ‘n nimmereindigende mededinging tussen die Afrikaners, swart stamme en dít wat ‘n mens losweg die “Uitlanderelement” kan noem.

Die koloniale mynhuise het tradisioneel die toppunt van Uitlander- en Britse mag in Suid-Afrika beliggaam. Sedert die Jameson-strooptog aan die einde van 1895, het die Uitlanders ‘n aktiewe rol in die politiek gespeel. Iewers in die laat sewentigerjare het hulle besluit dat die Nasionale Party ontsetel behoort te word en deur ‘n “progressiewe” swart-oorheersde regering vervang behoort te word. Vandaar hul ononderbroke steun vir die ANC en die idee van ‘n gesentraliseerde, “wenner-vat-als”-tipe stelsel wat ons in 1994 ontvang het.

Sonder twyfel is daar baie fassinerende redes waarom die myne ten dele die opkoms van neo-Marxistiese denke aan die Engelse universiteite in ons land gefinansier het en oor die algemeen die ANC se gryp na totale mag in Suid-Afrika geondersteun het. Onder andere is ons mense, asook die blanke middelklas, gekant teen mynbesoedeling en moraliseer hulle oor die waarskynlik korrupte verhoudings tussen die myne en ANC-politici.

Interne stryd, verraad en die blote onnoselheid van hul leiers het die doodsklok vir Afrikanerdeelname aan die Suid-Afrikaanse politiek gelui en die enigste oorblyfsel van hul vorige rol is die Vryheidsfront Plus wat maar 140 000 stemme by die stembus trek.

In die onlangse verlede was Suid-Afrika waarskynlik die enigste land waar groot maatskappye geld aan ‘n Kommunistiese Party geskenk het. Indien ons vir Jeremy Cronin kan glo, ondersteun die Kommunisteparty nie nasionalisering nie. Verduidelik dít aan Marx en Lenin.

Toe verskyn Julius Malema, die swart massa se kampioen, op die toneel, gereed om die ANC se voormalige bondgenoot teen die Afrikanerdom, die koloniale mynmaatskappye, teen te gaan!

Moontlik is Malema se oë groter as sy maag aangesien sy nasionaliseringsplan ‘n grootskaalse reaksie van die magtige Uitlanders mag ontlok, asook die gewone vertoë aan Brittanje en Amerika om dit te keer. Of miskien gaan die myne eenvoudig vir Malema afkoop deur aan hom ‘n voordelige SEB-transaksie aan te bied terwyl hulle Rhodes se slagspreuk mompel: “Elke man het sy prys.”

Alreeds aanskou ons ‘n intense mediaveldtog wat teen Malema gevoer word, met toespelings op sy onverklaarbare rykdom, moontlike belastingontduiking en dergelike. Helaas, revolusionêre floreer gewoonlik op negatiewe publisiteit en dit sal ook die geval vir Malema wees.

Malema, meer as Mandela, kan dalk ons geskiedenis vir altyd verander. Met niks meer om te verloor nie, gaan vele Afrikaners in die armblanke plakkerskampe of laag besoldigde poste waarskynlik ook vir Malema toejuig.

Indien die mynhuise as ‘n politieke faktor in ons geskiedenis verdwyn, kan die moontlikheid om ‘n Afrikanervolkstaat teenoor die Malema-faksie te beding, net verhoog aangesien Brittanje se invloed op ons daarmee grotendeels geneutraliseer sal wees.

брекеты детскиеФильчаков Александр Васильевич