Die Vrystaat het ‘n ongekompliseerde rugbyfilosofie: Om ‘n wedstryd te wen, moet jy sorg dat jy meer punte as hulle het. Alte dikwels hierdie jaar het hulle teenstaanders meer punte as die Cheetahs gekry. Die Vrystaters hardloop en dryf en val aan en maak dit maklik lyk om punte te kry. Maar hulle laat te dikwels toe dat ander spanne ‘n groter puntetotaal as hulle bereik.
Gister het die Vrystaat die Blou Bulle verras en het as gevolg van net een rede verloor: Hulle het minder punte as die Pretorianers aangeteken. Terwyl dit alles verstommend eenvoudig klink, het die Cheetahs hierdie seisoen allerlei splinternuwe metodes gevind om hulle voetbal mee te kompliseer. Dis amper asof ‘n oordrewe sportmangees aan die wortel van die ellende lê.
Niks demonstreer dít beter as toe Fabian Juries net na halftyd die Blou verdedigingslinie laat borrels hap het toe hy om hulle geskroei het vir ‘n drie wat die Cheetahs ‘n aanspraak op die wedstryd gegee het. Maar amper asof dit onsportief sou wees om in ‘n posisie te bly om ‘n voorsprong te bekom, staan hulle toe ewe opsy sodat Wynand Olivier die drie van Fabian Juries kan neutraliseer.
Vroeër het die Blou Bulle presies volgens verwagting die Cheetahs gevou en opgerol. ‘n Morné Steyn-strafskop en ‘n Gerhard van den Heever-drie het die Bloues gou met 10-0 voorgekry. ‘n Dewald Potgieter-afstormdrie en Steyn se rente het die Noord-Transvalers laat voorloop 17-0.
‘n Tweetal Fabian Juries-drieë, een net voor rustyd en een net daarna, het die wedstryd binne die Cheetahs se bereik gebring. Uiteindelik was dit Blou Bulle wat die strooptoglustige Cheetahs uit die loopgrawe gehou het – net-net. Die Ligbloues wen 30-27.
Nie een span is tevrede huis toe nie. Die Cheetahs moet vrede maak met die gedagte dat hulle Curriebekeraanspraak vir die seisoen daarmee heen is. En die Blou Bulle moet wonder hoekom die toevoeging van hulle Springbokke nie die oorheersing waarop hulle staatgemaak het, besorg het nie. Dit kan wel wees dat die Cheetahs gister een van hulle beste wedstryde dié seisoen gelewer het. Hulle het egter minder punte as die Blou Bulle aangeteken. Dit beteken natuurlik dat die Blou Bulle meer punte as die Vrystaat behaal het. En só gesien, lyk die Pretorianers eintlik na Curriebekerkampioene.
Vanmiddag, wanneer die skeidsregter sy hand vertikaal ophou en sy fluitjie blaas om die wedstryd op Nuweland te begin, vlieg dertig spelers aanmekaar, en elkeen het een aansporingsgedagte: Tuishalfeindstryd. Dan is daar net strepe waar jy kyk: Die blou op wit strepe van ‘n bastion van Suid-Afrikaanse rugby – die WP – en die groen op wit strepe van ‘n ongepoetste plattelandse span wat nie weet wanneer hulle nou maar kan ophou nie.
Omdat die Blou Bulle so ‘n stoere bydrae tot die Springbok-lotgevalle maak, het hulle seisoen die patroon van die afgelope paar jaar herhaal: Terwyl die hardebaarde met toetsspanne wedywer, word hulle plekke volgestaan deur belowende maar nat-agter-die-ore penkoppe. Hulle werk is om huis en haard te verdedig totdat die gesoutes terug is van hulle internasionale pligte. As die Blou Bulle binne trefafstand op die punteleer is, is die plan dat die toetsspelers ‘n plek in die halfeindrondtes sal konsolideer en as hulle eers daar is, wel, geen ander provinsiale span verstaan so goed soos die Blou Bulle hoe om trofees te wen nie.
Die voorspellings is toe bewaarheid: Gister, op die Wanderers, was daar ‘n span vol kalmte, presiesheid en veglus wat gespeel het teen ‘n span vol onsekerheid en mog’t –troffe krieket. Die skok was dat dit die Engelse was wat alles voortreflik gedoen het, terwyl dit toernooigunstelinge Sri Lanka was wat gestrompel en gesteier het.
Die Wes-Indiese krieketspan het gister nie baie lank gevat om die wip en spoed van die kolfblad op die Wanderers gewoond te raak nie, maar in die kort tydjie was die top ses kolwers – en nommer agt op die koop toe – reeds terug in die paviljoen.
Soms, as deel van hulle lewensvaardigheidsopleiding, kry klein jagluiperdjies ‘n lewendige bokkie van hulle ma om mee te speel. Hulle sal die bokkie ‘n skynontsnapping toelaat en dan kyk hulle hoe veel van ‘n voorsprong hulle die diertjie kan toelaat voordat hulle dit agterna sit. Maar soms werk hulle berekeninge verkeerd uit, en die bokkie bou ‘n té groot voorsprong op en dan is die katjie hulle ete kwyt én hulle moet aan Ma gaan verduidelik.