Rubrieke Archives - Page 164 of 214

Wie se land is dit hierdie?

Dis maklik om die semi-retoriese vraag in die opskrif hiervan te beantwoord. Dis beslis nie meer die blankes se land nie. Ons is soos geskeide pa’s wat onderhoud betaal aan die ma’s wat alleentoesig oor die kinders verkry het. Jy het geen of min regte nie, maar jy moet wel betaal.

Alhoewel ons steeds die meerderheid persoonlike belasting betaal, het ons hoegenaamd geen insae in hoe dit bestee word nie, omdat verkiesings ‘n sinnelose rassesensus is. Die voorgestelde naamsverandering van Pretoria na Aapstad sou byvoorbeeld ‘n paar jaar gelede glo sowat ‘n miljard rand gekos het. Ons, die blanke betalers van die groot meerderheid erfbelasting in Pretoria, is agv demografiese verswelging nie in staat om hierdie kulturele vandalisme, wat téén ons gemik is, te stuit nie.

Voorts word dit daagliks duidelik gemaak presies hóé onwelkom blankes en veral blanke mans hier is. Tweedeklasburgers begin nie eens om dit te beskryf nie. Slaan bloot die koerante se vakatureblaaie oop om te sien hoeveel advertensies vir poste dit duidelik stel: “EE only.” (Lees: blanke mans hoef nie aansoek te doen nie.) Meer as ‘n miljoen van ons onwelkomes, sowat 20% van die totaal, het reeds geëmigreer.

Nou goed, siende dat dit nie meer my en my mede-onwelkomes se land hierdie is nie, wie se land is dit dan? Sou dit nie logies wees om te sê dis deesdae diegene met politieke en demografiese mag s’n nie? (Laasgenoemde is veral in Afrika meestal dieselfde ding – stamdemografie is mag.) Van die meer radikale stemme in swart geledere meen tog so. As jy deel is van die groep wat die land besit, gaan jy dienooreenkomstig optree, nie waar nie? Jy gaan byvoorbeeld warm gevoelens van patriotisme ervaar, en soos Winnie, Julius en Leonard diegene wat nie jubel oor Caster Semenya se goue medalje nie, as onpatriotiese rassiste afmaak.

Vir buitestaanders kan dit miskien vreemd wees dat die huidige besitters van die land, hul eie land dikwels so erg bemors en verniel. Waarom sou jy letterlik jou eie nes bevuil deur onnadenkend rommel te wil strooi? Gaan stap byvoorbeeld in Paul Kruger- of Bosmanstraat in Pretoria naby die stasie, en gaan kyk hoe absoluut smerig dit daar is. Daardie rommel word deur iemand gestrooi, en daardie iemand is beslis nie slegs die vervreemde komponent van die bevolking nie. Daar is plakkers in dieselfde omgewing wat op die stoepe van kantoorgeboue slaap tussen die vieslikste rommel, urine en menslike ontlasting, wat die plakkers self daar strooi.

Voorts sou sommiges die vandalistiese optrede van die land se besitters in plekke soos Standerton onverklaarbaar vind. Oproeriges het hul eie stadsaal asook ‘n biblioteek aan die brand gesteek. Dit was nie die vervreemde komponent van die bevolking se biblioteek of stadsaal nie. Die vervreemdes sal nie geraak word daardeur nie, buiten dat hulle as belastingmelkkoeie sal moet opdok om die skade te herstel. Die huidige besitters van die land is diegene wat regstreeks deur hierdie soort optrede geraak sal word. Dit is hulle veelvuldige kinders wat sonder toegang tot ‘n biblioteek vir skooltake sal moet klaarkom. Voorts is dit ‘n gegewe dat hierdie einste brandstigters vir hul eie “bevryders”, die ANC, gestem het, diegene wat regstreeks verantwoordelik is vir die gebrekkige dienslewering waaroor die vandale protesteer.

Ek vind bostaande optrede persoonlik nie heeltemal so vreemd nie. Bederf ‘n kind, koop vir hom als wat sy hartjie begeer, en jy sit met ‘n bedorwe brokkie wat niks waardeer nie. Dit is insgelyks dikwels die geval dat diegene wat so vernielsugtig is, juis die einstes is wat nog nooit enige persoonlike of erfbelasting betaal het nie. Hulle het daardie biblioteek en stadsaal waarskynlik op ‘n skinkbord voor 1994 gekry, met komplimente van die huidige onwelkome belastingbetaler. Mens het hoeka nie respek of waardering vir goed waarvoor jy nie self gewerk het nie. Die enigste gevolgtrekking wat mens hieruit kan maak, is dat die vorige bedeling se pogings tot medemenslikheid en ontferming teenoor die armes ‘n onding was, wat regstreeks tot die huidige vernielsugtigheid het. Dit was ongetwyfeld ‘n wrede, rassistiese komplot deur die neo-imperiale blanke onderdrukkers om grootskeepse ondankbaarheid onder die huidige besitters van die land te kweek, deur vir hulle infrastruktuur te verskaf waarvoor hulle nie self nodig gehad het om te betaal nie.

Dit is, kortom, apartheid en witmense se skuld dat Pretoria se middestad smerig is en die biblioteek in Standerton afgebrand is.

Lees ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

‘Kernwedloop’ is meer gepas

Dit was voorwaar ‘n kernnaweek in die ware sin van die woord.

Iran het dié naweek twee kortafstandmissiele afgevuur nadat sy Rewolusionêre Wag met oorlogsoefeninge begin het. Volgens die amptelike media is dit om die land se paraatheid en afskrikvermoë te adverteer.

Die grond-tot-grond missiel, die Fateh (Oorwinning) en die seemissiel, die Tondar (Donder) is Sondag suksesvol gelanseer.

Iran het Maandag die Shahab 3-missiel getoets wat glo ‘n reikwydte van 2 000km het en Israel en die VSA se basisse in die Golf binne bereik plaas. Dié missiel is al voorheen deur Iran getoets.

Oplaaiende spanning tussen Iran, die VSA en Israel vanweë die land se kernprogram is ook tans in die nuus en waarnemers glo die oefening is gemik daarop om Obama se mees onlangse uitsprake te beantwoord.

Die Amerikaanse president het Saterdag gesê die ontdekking van ‘n geheime kernaanleg wys ‘n “kommerwekkende patroon” en ontwyking deur Iran voeg dringendheid tot die samesprekinge met ses wêreldmoondhede Donderdag in Geneva. Die VSA en Israel vermoed dat Iran kernkrag vir militêre doeleindes wil aanwend.

Iran het egter die stelling ontken en gesê die Weste is al lank reeds bewus van die aanleg naby die heilige stad Qom. Hulle het die bestaan van die aanleg Maandag per brief aan die IAEA, die Internasiionle Atoomenergieagentskap, erken en gesê die aanleg is oop vir inspeksie.

Iran het die Weste daarvan beskuldig dat die uitbarsting oor die sogenaamde geheime aanleg die gesprek in Geneva negatief kan beïnvloed.

Dit het ook hierdie naweek bekend geraak dat China hulle arsenaal opgegradeerde missiele op 1 Oktober tydens ‘n militêre parade gaan vertoon.

Die Chinese Xinhua-nuusagentskap het ‘n bevelvoerder aangehaal wat werksaam is by die beheer van kernwapens.

Dit sal die land se klem op militarisering en modernisering weereens benadruk. Buitelandse waarnemers is vol afwagting en sal die verbymars van die Volksbevrydingsleër fyn dophou.

Minder tenks gaan deur die strate afgerol kom en meer van die weermag se gevorderde wapentuig sal ten toon gestel word, het generaal Gao Jianguo, woordvoerder van die Militêre Parade aan Reuters gesê.

Bomwerpers, vegvliegtuie en helikopters sal verbyvlugte oor Beijing onderneem.

Daar sal 108 missiele te siene wees wat twee soorte konvensionele grond-tot-grond missiele sal insluit, asook interkontinentale kernmissiele, het Yu Jixun, onderbevelvoerder van die leër se Tweede Artillerie gesê. Die Tweede Atrillerie beheer China se kernarsenaal en is besig met ‘n uitbreidingsplan wat konvensionele missiele sal insluit.

“Al vyf soorte missiele is van die soliede brandstof soort, met kleiner omhulsels… In die verlede was dit meesal vloeibare brandstof en die omhulsels was enorm.”

Die Julang-2, of JL-2, ‘n duikbootmissiel met ‘n trefafstand van 8 000km wat in 2001 getoets is en die CSS-X-10, ‘n soliede brandstof interkontinentale ballistiese missiel mag dalk deel vorm van die vertoning.

Die VSA se maritieme strateë is bekommerd dat China dalk ‘n ballistiese anti-vaartuigmissiel, ‘n Dongfeng 21-D, ontwikkel het wat Amerika sal dwing om hulle vliegdekskepe op ‘n afstand te hou in die geval van ‘n aanval op Taiwan.

China het egter nog nie die vermoë om met behulp van satelliete en ander stelsels skepe op see te volg en aan te val nie, sê militêre kenners.

Maar dit was nie al wat die naweek onder die kernsoeklig geval het nie. Volgens Nieu-Delhi se atoomspesialiste kan Indië nou wapens bou wat meer as 200 kiloton kan dra en volgens die internasionale gemeenskap as “behoorlike strategiese afskrikmiddels” deug.

Dit sal natuurlik vir Pakistan, aartsvyand en kernmoondheid, in die skadu van Indië stel.

Indië se aankondiging kom op dieselfde tydstip as Iran se missieloefening en ‘n hewige debat wat in die land self woed oor of die laaste kerntoetse in 1998 suksesvol was of nie.

‘n Invloedryke wetenskaplike, K Santhanam, by die Indiese weermag se navorsing- en ontwikkelingsorganisasie, beweer die kernhittetoets by Pokhran in Rajasthan, was laer as wat verwag is.

Die stelling het weer aanleiding gegee tot spekulasie dat Indië nog ‘n toets beplan wat spanning met Pakistan verder kan verhoog en die nuutondertekende burgerlike kernooreenkoms met Washington in die gedrang kan bring. Indië het tot dusver geweier om die Kernsperverdrag te onderteken en is sedert 1974 besig om ‘n kernarsenaal te ontwikkel.

Volgens kenners beskik Nieu-Delhi oor genoeg wapengraad plutonium om ten minste ‘n honderd kernkoppe te vervaardig.

Militêre kenners sê Indië se kerntoetse is nog nie behoorlik uitgevoer nie en is net mbv rekenaars gesimuleer.

Barack Obama het onlangs by die Algemene Vergadering van die VN gepleit dat meer lande by die Kernsperverdag aansluit. Hy het voorgestel dat Indië as ‘n land aansluit wat nie oor kernwapens beskik nie.

Indië het sy voorstel met minagting verwerp in ‘n brief aan die voorsitter van die Veiligheidsraad.

Met Pakistan, Indië en Iran se onversetlike houding, en China se magsvertoon, is ‘n kernvrye wêreld besig om in die vergetelheid te verdwyn.

“Kernwedloop” is die nuwe woord op algar se lippe.

мозаика киев прокурор Фильчаков

Mugabe is nie mal nie

Robert Mugabe het so pas sy “grondhervormingsprogram” op CNN verdedig. Dikwels kom ‘n mens egter diegene teë – sowel joernaliste as gewone mense – wat beweer dat “Mugabe sy varkies kwyt is”, “kranksinnig is” en dergelike meer. Ek kan onthou dat ‘n aanbieder van die BBC, saam met wie ek so vier of vyf jaar gelede middagete genuttig het, dieselfde gesê het. “Dis nie omdat hy swart is dat hy so optree nie, dis omdat hy waansinnig is,” het die BBC-man in sy wysheid aan my oorgedra.

Mugabe maak egter nie die indruk van ‘n malman op my nie, inteendeel. Daar bestaan seker ‘n groot verskeidenheid definisies van waansin, maar om konstant teenstrydige uitsprake te maak, soos “Ek is op die maan” terwyl jy tuis in jou kombuis is, is seker een daarvan. Mugabe, aan die ander kant, handhaaf ‘n keiharde logika in alles wat hy sê.

En daardie logika, verstout ek my om te sê, is niks anders as die Suider-Afrikaanse liberalisme (en kommunisme) wat reeds ‘n eeu of twee in dié wêrelddeel met ywer verkondig word nie.

Waar was u toe Mugabe op 4 Maart 1980 tot president van die nuwe Zimbabwe verkies is? Ek herinner my die oomblik nog soos gister. Ek was destyds ‘n Honneurstudent aan die Universiteit van die Witwatersrand. Toe die uitslag oor die radio aangekondig is, was ek besig om koffie te drink by die kafee in die binnehof van die Senaatshuisgebou. By die tafel langs my het ‘n aantal linkse studente gesit wat taamlike diep spore in die Engelse joernalistiek en regswese in dié land sou trap. Een of twee van die stigterslede van die Mail & Gaurdian was daar, so ook die kinders van die fotograaf David Goldblatt, hy van “Some Afrikaners photographed”-faam. Ek verbeel my Gilbert Marcus, die latere advokaat en broer van Gill Marcus, was ook teenwoordig.

Toe die aankondiging kom dat ZANU-PF gewen het, het ‘n gejuig langs my losgebars. Daar was groot blydskap, glimlagte, kwinkslae en vreugde. Die held van die wit liberales en linkses, Mugabe, het gewen. En dit was nie net onder Engelse en Jode wat ‘n mens dié bewondering vir Mugabe destyds teëgekom het nie. In dieselfde tyd het ek by die Afrikaanse skrywer, John Miles – van wie daar onlangs ‘n nuwe roman genaamd “Voetstoots” verskyn het – gekuier. Hy en sy destydse kunstenaresvrou, Elza Miles, het ‘n ewe gunstige mening oor Mugabe, “die slim man”, gehad.

Die liberale Britse pers was natuurlik destyds ewe gaande oor Robert Mugabe en het ‘n blink toekoms vir Zimbabwe onder sy bekwame leiding voorspel. Dieselfde BBC-aanbieder met wie ek gaan eet het en wat hom tans as ‘n malman beskou, het waarskynlik Mugabe se verkiesing en die neerlaag van Ian Smith op 4 Maart 1980 as ‘n heuglike gebeurtenis gesien.

Einstein het ‘n ander definisie van waansin gehad: “Om oor en oor dieselfde ding te doen en ‘n ander resultaat te verwag.” En dit is presies waarmee die liberales en linkses in Suider-Afrika nog al die tyd mee besig is. Grondhervorming het in Zimbabwe misluk, maar as dit in Suid-Afrika toegepas word, kan ons van die teenoorgestelde uitkoms verseker wees!

Al wat Mugabe eintlik in Zimbabwe doen, is om die polities korrekte ideologie van grondhervorming, teregstellende aksie, transformasie, asook swart bevoordeling en blanke benadeling, tot sy logiese gevolgtrekking te voer.

Mugabe, spyt dit my om te sê, is ‘n man van sy tyd, ‘n produk van die tydsgees. Hy het aan bewind gekom omdat die Britse regering hom daar wou gehad het, net soos wat hulle Mandela in Suid-Afrika wou sien regeer. Wat is die probleem, Mugabe die persoon of die polities korrekte ideologie wat hom aanvuur? Die hedendaagse liberalisme met sy halsstarrige sienings oor ras, geslag en gelykheid is aan Mugabe en alle swart leiers in Afrika dekades lank deur blanke sendelinge, akademici en joernaliste met ‘n lepel gevoer. Sonder Trevor Huddleston was daar geen Tambo of Mandela of Tutu nie, sonder Donald Woods was daar geen Steve Biko nie, ensovoorts. Is Mugabe nie ook by Fort Hare in die Transkei opgelei nie?

Die hedendaagse liberalisme het, anders as in die negentiende eeu, niks meer met individuele vryheid te make nie. Trouens, die hele kontinuum wat daar aan die linkerkant van die politieke spektrum bestaan het, vanaf liberalisme tot sosialisme en kommunisme, het ná 1989 ingeplof. Klas het plek gemaak vir ras; pleks van die klassevyand, die burgery of boergeoisie waarvan Marx en Engels gepraat het, het daar net ‘n rassevyand oorgebly: die oorblywende blanke bevolking, maar natuurlik en veral, die oorblywende blanke bevolking in Afrika. Daar het bloot ‘n enkele vorm van ‘n liberalis/kommunis oorgebly en hy of sy huldig dieselfde wêreldbeskouing, ‘n beskouing wat volgens Einstein se definisie kranksinnig is.

Daarom: Mugabe, wat heel flink en wakker vir sy jare lyk, is allermins kranksinnig. Maar hy handel volgens ‘n kranksinnige ideologie: die liberalisme.

Die fanatiese liberaliste, waarvan ons ook ‘n hele horde in ons eie land aantref, huldig presies dieselfde idees as Mugabe. Gaan nou op enige webwerf van Naspers (Beeld, Rapport, Burger, Volksblad, nuus.24), die Independent-groep (IOL, Star, Cape Times, Argus) of Avusa (Sunday Times, Timeslive) in en vergelyk wat u daar lees met Mugabe se toesprake en uitlatings. Dis feitlik presies dieselfde! Dan praat ek nie eens van die SAUK nie, wat ‘n blote spreekbuis vir die regerende ANC geword het. Riaan Cruywagen lees deesdae gereeld die nuus met die hamer en sekel in die agtergrond, oor sy regterskouer. Dat die omroepers op RSG mekaar nog nie as “comrade” aanspreek nie, is waarskynlik ‘n anomalie wat binnekort reggestel sal word.

Laat my nou die hooftrekke van die Suider-Afrikaanse liberalisme opsom:

Swartes (hoewel baie ryker as in die res van Afrika) is gemiddeld arm weens blanke diskriminasie uit die verlede onder “apartheid en kolonialisme”.
Grondeienaarskap moet “rasverteenwoordigend” wees; daarom is “grondhervorming” en die oordra van plase aan “opkomende boere” noodsaaklik.
Regstellende aksie, swartekonomiesebemagtiging (SEB) en die skep van ‘n swart-oorheerse ekonomie is “noodsaaklik vir stabiliteit”.
Die swartman se gekrenkte waardigheid moet herstel word; daarom moet sy tradisionele kultuur – waaronder “tradisionele geneeskunde” – opgehemel en bowenal op dieselfde vlak as die Westerse kultuur en wetenskap geplaas word.
Die Afrikamens is uitgebuit deur die witmens en daarom is hy ‘n slagoffer wat “vergoeding” en spesiale behandeling verdien.

Ek vra u met trane in my oë: hoe op aarde verskil Mugabe se politieke en ekonomiese program van die kernbeginsels van die Suider-Afrikaanse liberalisme wat ek so pas geskets het en wat daagliks in ons koerante, oor die radio en TV, van die kansel, in die skool en aan die universiteite, verkondig word?

Enigiemand wat daaroor verbaas is dat Zimbabwe se Bruto Nasionale Produk so te sê gehalveer het en dat die land se bevolking sedertdien deur Britse liefdadigheidsorganisasies aan die lewe gehou word – dis nou behalwe die vier miljoen ekonomiese vlugtelinge in SA – hoef maar net die geskiedenis van Afrika oor die afgelope vyftig jaar te bestudeer. Oral is dieselfde resep toegepas – met dieselfde funeste gevolge. Suid-Afrikaanse “transformasie” gaan presies dieselfde effek as “grondhervorming” in Zimbabwe hê; nietemin word dit deur al wat liberale denker of politikus, ook mev. Zille van die DA, aangepraat.

Soggens in die verkeer verstom dit my om te sien hoe die swart taxi’s geen verkeersreëls gehoorsaam nie, hoe hulle langs die kant van die pad ander motoriste verbysteek, voor jou insny en hul voertuie oorlaai. Die kontras met die ander, meesal blanke, bestuurders op die pad kan nie groter nie. Die taxibestuurders leef hul kultuur uit, en so ook die blanke motoriste. In die een kultuur word dit as ‘n deug beskou om geduldig jou beurt af te wag, grasie en goeie maniere aan ander padgebruikers te betoon en sodoende te sorg dat die algemene orde en verkeersveiligheid in almal se belang gehandhaaf word. In die ander kultuur geld die mag van die sterke en hy wat meer aggressief as die volgende persoon is, is baas van die pad. Of die land.

Vir die liberalis bestaan ras, asook kultuurverskille, glad nie en is dit byna taboe om daaroor te praat. Juis vandag lees ek die belaglike, dom bydraes in die Mail & Guardian se spesiale uitgawe wat sogenaamd aan “ras” gewy is. Nêrens word daar egter deur die skrywers na ras verwys nie. Ras is ‘n illusie, ‘n houding, ‘n “sosiale konstruk”. Daar is geen verskil tussen die swart taxibestuurders en blanke motoriste nie; elke oggend in die verkeer ervaar ek ‘n optiese illusie as ek die taxi’s glyend en bonsend langs die pad sien ry waar hulle toenemend erosieslote veroorsaak. Daar is iets met my oë of my persepsie verkeerd.

Toe my dogtertjie drie jaar oud was, het sy uit haar eie opgemerk dat staanplekke vir swart taxi’s gewoonlik met papier en vullis bemors is en haar misnoeë daaroor uitgespreek. Met die kognitiewe vermoëns van ‘n driejarige het sy een en een bymekaar getel en bevind dit maak twee: 1) Dis verkeerd om te mors, soos haar ouers haar vertel het. 2) Daar waar swartes bymekaarkom, hetsy by taxistaanplekke, hetsy in hul woongebiede, kan mens gewoonlik heelwat vullis opmerk. En haar driejarige ogies het haar nie bedrieg nie. In wetenskaplike terme noem ‘n mens dit: waarneming.

Adriaan Basson is een van die gebreinspoelde produkte van Stellenbosch se joernalistiekskool, wat toe vinnig opgang by Die Burger en Beeld gemaak het en daarna na die Mail & Guardian verskuif het. In die Mail & Guardian se rasuitgawe wend hy ‘n powere poging aan om te beweer dat daar geen verskil tussen die gedrag van blankes en swartes is as dit kom by die strooi van rommel nie. Ons oë bedrieg ons! Omtrent drie of vier keer per week ry ek verby die Diepslootplakkerskamp tussen Johannesburg en Pretoria en elke keer sien ek ‘n enorme hoeveelheid rommel en vullis daar rondlê. Volgens Adriaan Basson en ander liberale ideoloë, ly ek aan sinnebedrog. Ek hallusineer. Miskien het wesens uit die buitenste ruim die rommel in Diepsloot kom strooi en sodoende die valse indruk geskep dat die inwoners daarvoor verantwoordelik is.

Is dit daarom enigsins vreemd dat Mugabe, wat bloot liberale maatstawwe en ontkenning aan die dag lê, op CNN beweer dat sy land se “grondhervorming” ‘n grootse sukses is? Want terwyl hy soms vanuit Suid-Afrika kritiek ontvang, prys sy kritici die transformasie van ons staat, die weermag en polisiemag as ‘n groot verbetering aan. Hulle skree ook elke dag vir meer grondhervorming en dat teregstellende aksie meer meedoënloos toegepas moet word. Daar is nog te veel blanke mans in die privaatsektor en, in weerwil van ‘n miljoen blankes wat reeds onder die broodlyn leef, is die blankes “nog te ryk”.

Net gister ontmoet ek mnr. Riaan Roux, ‘n amateurvideomaker, wat saam met sy swanger vrou deur gewapende swartes gekaap is. Hy het hom egter verset en voordat die swarte sy vuurwapen op hom kon rig, hom met ‘n kannetjie pepersproei wat hy aan sy gordel dra in die oë gespuit.

Raai wat gebeur toe? Pleks dat hy vir sy doodsveragtende dapperheid gelukgewens word, is hy deur die swart polisie vir aanranding in hegtenis geneem! Dis mos nou geregtigheid, soos dit deur die getransformeerde SA polisiediens uitgedeel word. Ná aansienlike regskoste, het Roux daarin geslaag om sy saak te wen. Daar is ook bevind dat sy swart aanvaller ‘n bekende lid is van ‘n misdaadsindikaat wat in motorkaping spesialiseer.

In Mugabe se Zimbabwe, maar ook in die huidige Suid-Afrika, beleef ons ‘n werklikheid waarbinne die aanvaarde waardes omgekeer is. Die moordenaar en die motorkaper is helde en die gewone, wetsgehoorsame burger is ‘n skurk. Dis verkeerd om verkeersreëls te gehoorsaam; veel eerder moet jy ry waar jy wil en maak soos jy wil.

Kortom, in Suider-Afrika leef ons in ‘n gestig wat die liberalisme aan ons gebring het. Hulle noem dit “demokrasie” en versier hierdie aaklige, gewelddadige en vernietigende stelsel met mooiklinkende begrippe soos “menseregte”, “gelykheid” en “grondwetlikheid” – om van “nie-rassigheid” en “nie-seksisme” nie te vergeet nie. Hierdie gestig het sy bewakers en propagandiste wat ons elke dag aan ons goeie geluk herinner met sinne soos: “Wees dankbaar jy lewe nog en is nie al vermoor nie.”

Ek is jammer as ek nie oorstelp van dankbaarheid is tussen al die aangehoudenes in ons liberale gestig nie, maar vir my is blote oorlewing nie genoeg nie. As versnelde grondhervorming en teregstellende aksie met ons klaar is, sal ons moontlik ook soos die Zimbabwiërs pap by die Britse Oxfam moet bedel om te kan oorleef.

Nie net is die fisieke grens tussen Suid-Afrika en Zimbabwe afgeskaf nie, maar die geestelike en ideologiese grens bestaan lankal nie meer nie. Die ANC en ZANU-PF is geesgenote, tesame met die liberaliste wat ons hele bevolking probeer breinspoel dat ondergang eintlik vooruitgang is.

Op die keper beskou, is Mugabe baie rasioneel; hy doen maar net wat almal sê ‘n baie goeie ding is: om van die “vervloekste blankes” (bloody whites) ontslae te raak.

mobile casino free Александр Фильчаков

‘n Botsing in waardestelsels

Leonard Chuene, die baas van Atletiek SA (ASA), erken openlik hy het gelieg oor geslagstoetse wat op die hermafrodiet Caster Semenya uitgevoer is. (Die Noord-Transvaal, Semenya se geboorteplek, is terloops glo die streek met die hoogste voorkoms van hermafrodiete op aarde.) Chuene maak rassistiese uitlatings teenoor blankes tydens sy liegery, vermoedelik met die hoop om sy eie bas te red.

Nietemin behou Chuene (wie se van terloops en ironies genoeg “bobbejaan” in ‘n swart taal kan beteken) sy amp met die eenparige goedkeuring van ASA se bestuur. Die ANC se Jeugliga sê ook hulle onvoorwaardelike steun aan Chuene toe. Opposisiepartye soos die DA is woedend.

Die regterpresident van die Weskaap, John Hlope, ontvang op ‘n stadium duisende rande elke maand van Oasis, ‘n maatskappy wat by hofsake in die Kaapse howe betrokke is. Dit was moontlik dat Hlope self van hierdie hofsake kon aanhoor. Dit was klaarblyklik ‘n enorme konflik van belang. Nie net pleeg Hlope blatant korrupsie deur geld by Oasis te ontvang nie, maar is hy ook ‘n Afro-fascis wat nie sal huiwer om by verskeie geleenthede rassistiese aanmerkings teenoor blanke kollegas in die regsberoep te maak nie.

Nietemin word Hlope nie uit sy amp verwyder nie. Hy is steeds die regterpresident. Hy toon hoegenaamd geen berou oor sy rassistiese en korrupte optrede nie, en het inteendeel die vermetelheid om vir ‘n pos in die Grondwetlike Hof aansoek te doen. In enige Westerse land sou Hlope en Chuene nie net hul ampte kwyt gewees het nie, maar sou die regerende party as gevolg van sulke skandale bes moontlik die volgende verkiesing verloor het. Hierdie is egter Afrika.

Siende dat ek doelbewus hierbo verwys het na ‘n Westerse land, kan dit wees dat diegene soos ek wat Hlope en Chuene as korrupte, rassistiese narre en ‘n verleentheid beskou, so oordeel as gevolg van my eie Westerse waardestelsel wat in Afrika gans en al ontoepaslik is? Is lieg en rassistiese uitlatings dus aanvaarbaar, mits die persoon wat so maak ‘n Afrikaan is? Lê die fout dus eerder by my en die DA se eie verwagtinge van aanvaarbaregedragstandaarde, en nie by Chuene en Hlope se optrede nie?

Hlope argumenteer juis dat die regstelsel verafrikaniseer moet word. Is dít wat Hlope bedoel wanneer hy sê dat die regstelsel verafrikaniseer moet word, dat swartes en blankes juis nie oor dieselfde kam geskeer moet word wanneer dit by morele en etiese vraagstukke kom nie? Dit is immers ondenkbaar dat ‘n blanke regter of sporthoofbeampte wat soortgelyke rassistiese uitsprake as Hlope of Chuene sou maak, hul poste sou kon behou.

Beteken Hlope se aandrang op Afrikawaardes dat swartmense aan ander standaarde as witmense gemeet moet word? Dit lyk tog asof dinge so werk in die praktyk, siende dat beide Hlope en Chuene steeds hul ampte beklee. Indien dit wel die geval is, sou dit goed wees as dit openlik deur die regerende ANC-regime erken word. Dit sou selfs nie vergesog wees om te wonder of die grondwet aangepas moet word nie.

Maak dit dus amptelik: bevestig dat blankes wel tweedeklasburgers is met minder regte as swartmense. ‘n Blanke mag dus nie die “k-woord” gebruik nie, maar ‘n swarte mag wel rassistiese beledigings teenoor blankes besig. Moet dit as blanke nie persoonlik opneem nie. Dis bloot hoe dinge in Afrika werk. Jy is ‘n indringer en ‘n kolonialis wat nog nie vertrek het nie. Maak vrede daarmee.

Indien dit wel die geval is, sal blankes ons handelswyse hiervolgens moet aanpas. Geen blanke het byvoorbeeld ‘n hoop op ‘n regverdige verhoor voor regter Hlope nie. Dit sou geldmors wees om eens te probeer om ‘n hofsaak met hom as die betrokke beampte te probeer beveg.

Voorts moet blanke sakelui wat mense soos Chuene of Hlope aanstel, ook kennis neem daarvan dat daar skynbaar nie dieselfde reëls van toepassing is op swart en blanke werknemers in vertrouensposisies nie. As jy iemand soos Chuene aanstel, is dit ‘n foutiewe, Westerse verwagting om te meen dat hy volgens jóú standaarde van eerlikheid moet optree. As hy ‘n blanke kollega op rassistiese wyse beledig, maak eweneens vrede daarmee. Dis sy reg. Jy is verkeerd deur iets anders te wil verwag.

Gewone leeus is immers baie meer gelyk as albinoleeus, hier in Afrika.

Lees ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

slots online casino

Nasionale Braaidag met Malema

Vandag, soos elke jaar die 24ste September, is die Afrikaners se Nasionale Braaidag. Dit is die dag waarop ons ons braaikultuur ten toon stel, en vir die wêreld wys hoe ‘n gekultiveerde spul ons is. Veral met die kookkuns.

Elke jaar gaan die Afrikaners se kookkuns aansienlik en met rasse skrede vooruit. Onthou, ons is afstammelinge van die Nederlanders, wat deur die handelsbedrywighede van die VOC, Jan van Riebeeck se werkgewers, met speserye wêrelddele verower het.

Speserye is in ons bloed. Dink maar aan ons geliefde boerewors. Dié kan jy Saterdae by vele vlooimarkte, voor Builders Warehouse, slaghuise, en menige ander plekke koop. Tydens kerkbasare, kan jy ook boereworsrolletjies te koop kry. Boerewors het selfs in advertensies van Komati-slaghuis al verskyn met ‘n : “Komati-slaghuis sit ‘n wip in jou wors !”

Dan kry jy ook by die Afrikaners natuurlik biltong. Daardie lekkerny wat ontstaan het toe die Nederlanders vleis sonder ‘n yskas moes bewaar tussen Nederland en Kaapstad, met die hulp van speserye. En dit was die Afrikaners se stapelvoedsel toe hulle guerilla-oorlogvoering onder leiding van generaal De la Rey uitgedink het, en die Britte op die slagveldore aangesit het.

Vandag is biltong in baie lande ‘n delikatesse.

En een van die hoofbestanddele van beide boerewors en biltong is natuurlik koljander. In Brittanje, Australië, Kanada en Nieu-Seeland waarheen Afrikaners heen verhuis, is koljander-speserye baie gesog. Die rede is dat Afrikaners mededeelsame mense is wat hulle erfenis met ander kulture deel, ter wille van die nageslag.

Soos almal weet, kan hulle nie hul Nasionale Braaidag dan Erfenisdag noem en vier nie. Want die Afrikaners se erfenis in Suid-Afrika is bykans alles verwoes deur die ANC regering in sy pogings om ons nasionale identiteit uit te wis.

Maar vandag word Nasionale Braaidag verder in my huishouding gevoer. Ek vier elke dag Nasionale Braaidag met Malema. Elke jaar word gewone vleis omskep in ‘n fynproewersdis, en net die gedagte daaraan laat smulpape hul lippe aflek.

Malema se teenwoordigheid is natuurlik die geheim, en ‘n voorvereiste. Hy verander alles as deel van die kooktegniek, tot ‘n fynproewersdis. Vanjaar is dit tyd vir afval en spesifiek daardie stinkende pens, met die vars beesmis wat nog daaraan kleef, se beurt om deur Malema verander te word, en as fynproewersdis op die lekkerbekke se borde te verskyn.

Die houtvuur word al die oggend gemaak. Dit moet aan die gang bly vir ten minste 5 ure. Dan word Malema nader getrek vir die voorbereiding. Eers word die uie in kookolie gebraai. Rooiwyn is deel van die sous. Op ‘n stadium word die stinkende afval ingewerk, en aan Malema oorgelaat om dit sag te kry, ongeag hoe taai en oneetbaar dit ook al aan die begin is. En dan word daar gekuier terwyl die proses aan die gang is.

En dan wanneer die heksebrousel lank genoeg gestook is, kyk ons of dit gaar en sag is. Indien wel, dan trek ek Malema, my driebeenkafferpot, van die vuur af, en deel nog ‘n aspek van ons smaaklike Afrikanererfenis met ‘n klomp smulpape.

Jaar na jaar, kan my vriende nie wag dat ek Malema nadertrek om sy funksie te verrig nie.

mosoblburenie.ru лобановский депутат

Wie is te blameer vir regstellende aksie?

Thabo Mbeki se broer, Moeletsi Mbeki, maak ‘n interessante opmerking in sy boek Architects of Poverty. Mbeki meen dat dit in die belang van blanke sakelui aan die stuur van groot organisasies is om swart rassebewussyn aan te vuur. Vir so lank as wat Jimmy Manyi en sy soortgelykes “rassisme!” skree, so lank sal besighede vermeende blanke rassisme as voorwendsel kan gebruik om regstellende aksie toe te pas.

Die voordeel vir die sakelui is dat die bevordering en aanstelling van onproduktiewe parasiete op grond van velkleur, en nie bekwaamheid nie, baie gewild is onder die swart middelklas. Wie sou nou nie rykdom wat op ‘n skinkbord aangebied word, met albei hande wou aangryp nie? Ek maak terloops hier die voorspelling dat daar geen kans is dat regstellende aksie onder die ANC regime geskrap sal word nie. Dit is hier om te bly. Indien daar nie hierdie aansporing vir die swart middelklas was nie, meen Mbeki, sou groot besighede nasionalisering in die gesig gestaar het. Hoe kwater die swartes egter is vir die verbeelde rassisme van die blankes, hoe meer hulle aandring op “regstelling”, hoe beter vir die vetkatte aan die stuur van Anglo, Sanlam en Old Mutual.

Let op dat ek geskryf het groot besighede. Klein besighede, wat onder druk is in die huidige resessie, kan dit nie bekostig om passasiers aan boord te hê nie. ‘n Organisasie so groot soos Sanlam kan dit bekostig om parasiete te dra, omdat die impak van hulle onproduktiwiteit nie so erg is nie. Die eienaars van klein sakebelange wat nie daardie luukse het nie, is gevolglik baie meer gekant teen regstellende aksie as wat groot sake-eienaars is.

Dit sou uiteraard onmoontlik wees vir die ANC-regime om regstellende aksie toe te pas, was dit nie vir die vrywillige samewerking van die eienaars van groot besighede nie. Soos hierbo aangetoon, behels dit egter veel meer as blote samewerking. Daar is aktiewe aanmoediging. Die meeste van die eienaars van groot besighede is blankes. Jode is ook buite verhouding met hul getalle die eienaars van sulke ondernemings.

Mens kan tot ‘n mate verstaan waarom swartes rassistiese praktyke ten bate van hul mede-swartes wil toepas, alhoewel dit onregverdigbaar is, veral wanneer daar hoog opgegee word oor die monochrome reënboognasie se sogenaamde nie-rassigheid. Dis egter onvergeeflik dat blanke sakelui bereid is om hulle mede-blankes as gevolg van die mees siniese eiebelang uit te verkoop. Dis asof Joodse sakemanne in Nazi-Duitsland aan die stuur sou wees van IG Farben, die firma wat Zyklon B vervaardig het.

Ná die Tweede Wêreldoorlog is die eienaars van IG Farben vir hul misdade vervolg. Ek sou nie verbaas wees as die siniese blanke sakelui wat meegedoen het aan die huidige swart-op-blanke rassisme ook in die toekoms die woede van die blankes wat onder hul verraad gely het, moet verduur nie. Wanneer Afrikaners die dwingelandy van die rassistiese ANC regime afskud, sou ek nie verbaas wees as ‘n hele aantal van hierdie blanke verraaiers landuit vlug nie.

Volgende keer as jy jou wil opwerk oor Julius Malema of Jimmy Manyi se uitlatings, dink weer. Miskien moet jy eerder kwaad wees vir die blanke direkteure van groot sakeondernemings. Die ekwivalent van die mitiese Illuminati in Suid-Afrika, die poppemeesters wat werklik agter die ANC se rassistiese praktyke sit, is moontlik daardie wit mans op die boonste vloer in jóú kantoorgebou.

Lees ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

zishao детская одежда депутат лобановский

Verwelk die krieketblommetjies al weer?

Ek en my maat Wim was daardie swart dag in 1999 persoonlik op Edgbaston in Birmingham, toe menere Klusener en Donald ‘n breinfloute beleef het en uitgehardloop is met die laaste bal van die Krieketwêreldbeker 1999. Ek kon sedertdien nog nie besluit wat was erger nie: die skok langs die veld, of hoe die Aussie-ondersteuners ons buite die stadion getart het nie.

Steve Waugh en kie het toe al die Proteas se blommetjies as “chokers” bestempel. Tydens dieselfde wedstryd in Birmingham het Herschelle Gibbs, te vol selfvertroue soos gewoonlik, vir Waugh gevang maar toe die bal slordig weggegooi. Die skeidsregter het geoordeel dat Gibbs nie beheer oor die bal gehad het nie en Waugh was gevolglik nie uit nie. Waugh het toe vir Gibbs gesê: “You’ve just dropped the World Cup, mate.”

Waugh se uittartery is sedertdien telkens reg bewys. In 2003 het sersantmajoor Sean Pollock nie sy sakrekenaar byderhand gehad nie, en is die blommetjies deur Sri Lanka in Durban gepluk. Hoe minder ek skryf oor die rampspoedige halfeindstryd teen Australië in die Karibbiese See in 2007, hoe beter. Dit was asof ‘n skielike breinfloute wat die kolwers beetgepak het toe hulle almal uitgekom het en verwoed probeer slaan het.

Nietemin leer die blommetjies nie hulle les nie. Dit loop weer oor van die selfvertroue. Voor die aanvang van die huidige IKR se Kampioenetrofee, spog Dale Steyn ewe windgat dat g’n span in die toernooi die blommetjies se gelykes is nie. Sri Lanka het egter nie na Steyn geluister nie, en eerder Steve Waugh se woord daarvoor gevat. Dit was van die begin af ‘n slagting.

Die naatbouler Wayne Parnell is gestriem in sy 10 boulbeurte. Grootbek Steyn se syfers was nie juis waffers nie. Roelof van der Merwe het moedig probeer. Waar, o waar, was Morné Morkel? As ek op my huis se voorstoep staan, kan ek Supersportpark se ligte sien. Al wat my gisteraand so ‘n effe hoop gegee het, was die dreigende donderweer wat uit die weste aangekom het. Miskien sou Duckworth-Lewis die blommetjies wonderbaarlik red. Toe nie.

Wat is dit met die blommetjies dat hulle 435 lopies in die beste eendagwedstryd van alle tye kan aanteken, maar dat hulle g’n vermoë het om tydens kompetisies soos die Wêreldbeker hond haaraf te maak nie?

“Chokers”, inderdaad.

Met komplimente van die ‘Vrye Mense’

Nico Smith se verwysing na Algerië in sy onlangse pleidooi dat Afrikaners hulle oorgawe moet verdiep tot verdwyning soos die Franse koloniste kwansuis sou gedoen het, is onbeholpe om die minste te sê. Dit spreek van ‘n onkunde oor die land en sy mense.

Die Franse koloniste het ‘n tuiste gehad om na terug te keer en dus het hulle nie opgelos in die groter geheel deur Arabies te word nie. Vir die “colons” wat nie meer tuis gevoel het nie, was daar ten minste ‘n taaltuiste oorkant die water.

In Algerië is die gemeenskap wat vandag uitwissing in die gesig staar ook nie tevrede met die gang van sake nie en dikwels openlik in opstand teen die verdrukking wat hulle verduur.

Algerië is, benewens Islamitiese ekstremisme wat sedert die tagtigerjare oral in Noord-Afrika posgevat het, ook die land van ‘n baie ou volk, naamlik die Berbers in Kabilië. Hierdie gemeenskap, inheems aan Noord-Afrika, tussen 30 en 40 miljoen van hulle, strek van Marokko tot en met Egipte. Hulle het in vroeër tye selfs kolonies in Mauritanië en Timboektoe gevestig.

Die oorsprong van die Berbers is Mediterreens en hulle het geneties meer met Europeërs in gemeen as met Afrikane. Selfs onder die Toeareg-Berberbevolking het 38,6% blou of groen oë, ‘n persentasie baie hoër as vir die Siciliaanse of Spaanse bevolkings.

Hulle taal, ‘n vertakking van die Afro-Asiatiese taalfamilie, staan ook bekend as Tamazight, die generiese taalterm, en in Algerië as Taqbaylit en verder wes as Tashelhit. Na hulleself verwys die Berbers dikwels as die “Imazighen”, meervoud, of “Amazigh”, enkelvoud.

Die woord beteken “vrye mense”. Die benaming kom waarskynlik van die Romeinse naam vir die Berbers: “Mazices”.

Die antieke Grieke het na die Berbers as die “Libiërs” verwys en voor die Slag van Irassa (570 vC) was die verhoudinge tussen die Grieke en Berbers vriendskaplik. Trouens, bekende figure uit die Griekse mitologie was sogenaamde “Libiërs”, ‘n ouer term vir die Berber. Herodotus het Athena as ‘n “Libiër” beskryf en so ook Medusa.

Die meerderheid Berbers was aanvanklik Christene, maar is later verislamiseer. Daar is selfs ‘n aantal Berberteoloeë wat ‘n blywende bydrae gemaak het tot die vroeë Christendom soos Donatus Magnus wat die Donatistiese orde op die been gebring het.

Die Romeinse keiser, Septimus Severus, was ook deels van Berberoorsprong. Meer onlangs is die bekendste figuur die Franse sokkerheld Zinedine Zidane. Maar daar is, benewens die reeds genoemdes, ‘n lang Berbergeskiedenis besaai met skrywers, argitekte en musici.

Die verislamisering van die Berbers het nie sonder baie teenkanting geskied nie, veral vanweë die rassistiese houding van die Arabiere. Sedert ten minste 739 – 40 vC, toe die Berbers in opstand gekom het teen Arabiese onderdrukking en slawerny, is dié mense bekend vir hulle egalitêre sienswyses.

Die Moslems wat Iberië in 711 binnegeval het, was grotendeels Berbers. Teen die 9de eeu was die hele Noord-Afrika so te sê Berber.

Alhoewel hulle vandag as nomadies gesien word, is hulle van oorsprong landbouers en is tot trek gedoem deur hulle Arabiese plunderaars.

In 1962, ten tye van die vryheidstryd in Algerië teen Frankryk, was die Berbers anti-koloniaal en hulle is dit steeds. Dit is eintlik waar die parallel tussen Algerië en Suid-Afrika moet lê: Tussen die inheemse vryheidsliewende gemeenskappe in albei lande.

Die onderdrukking van meesal binnelandse “Vrye Mense” se kulturele identiteit, wat al sedert die gedugte seemag van die Feniciërs aan algehele oorname ontkom het, het in 1992 weer tot uitbarsting gekom. In 1998 het die sluipmoord op geliefde Berbersanger, Lounes Matoub, deur Islamiste, weer tot hewige onluste in Kabilië gelei en tot die val van president Liamine Zeroual.

In April 2001 het die Arabiese polisie op skares losgebrand en tussen 60 en 80 Berbers gedood toe onluste opnuut uitgebreek het na die dood van ‘n Berberjeugdige, Massinissa Guermah. Hy is dood nadat hy 12 skote ontvang het. Die amptelike verklaring was dat ‘n geregsdienaar gegly het en sy wapen per ongeluk afgegaan het.

Natuurlik het die Berbers nie die regering se verspotte weergawe van die gebeure wat tot die jong man se dood aanleiding gegee het, aanvaar nie.

Die Algerynse owerhede gebruik herhaaldelik die Islamiste se terreurveldtog as verskoning om hardhandig teenoor die Berbers op te tree.

Die kat-en-muis speletjie van die militêre bewind in Algerië met die Kabilisie bevolking is op sigself egter ‘n aanduiding dat totale onvrede ‘n hoë prys sal dra. Konstitusioneel word Algerië amptelik as ‘n “Arabiese, Berber-, Moslemvolk” beskryf en die taal as ‘n “nasionale” taal. Die taal is ‘n keusevak op skool in Berbergebiede.

In Marokko, waar Berbername eens verbode was, het die taal geen amptelike status nie, maar word as ‘n verpligte vak op skool aangebied ongeag die geografiese ligging van die skool.

Die beweging wat stry vir die onafhanklikheid van Kabilië, MAK, fokus veral op taal, want ten spyte van al die oënskynlik vriendelike amptelike gebare, voel die Berbers ‘n staatsvyandigheid.

Kabiliese nasionaliste is dit eens dat die Algerynse regering ‘n lae-intensiteit oorlog teen hulle voer. Nie net met sluipmoorde en onverklaarde skietvoorvalle nie, maar ook met brandstigting.

Aan die begin van die jaar het die MAK owerhede verras met ‘n reuse opkoms by ‘n betoging. Vierduisend studente het in Tizi-Oezoe byeengekom onder die Kabiliese vlag met slagspreuke wat die “regering van sluipmoordenaars” veroordeel.

Sedert die herverkiesing van premier Bouteflika in 2004 is die weermag in Kabilië herontplooi en elke somer beleef die inwoners ‘n inferno van vlamme wat hulle sê deur die Arabiese weermag aangestig word.

Die somer vanjaar is herdoop tot die “Hel van 2009”, die ergste brande wat Kabilië tot nog toe moes trotseer. Olyfboomplantasiese in Maatkas, Bouzegane, Amizour, en vele ander is vernietig in die Arabiese vagevuur wat oor Kabilië afgeroep is.

Dit herinner tewens sterk aan die boere in Suid-Afrika se stryd met brande wat kwaadwillig gestig word

Die inwoners van Tadmait, 18km wes van Tizi-Oezoe, die hoofstad van Kabilië, het op 24 Julie 2009 twee van die regering se veiligheidsmanne op heterdaad betrap terwyl hulle ‘n brand probeer stig het. Die weermag verhoed ook inwoners wat huisraad van hulle brandende huise of die huis self wil red, om die vuur te blus.

‘n Pamflet wat deur die minister van godsdienaangeleenthede gratis in Kabilië versprei word, getiteld “Trane voor vuur – psigologiese oorlogvoering” het die inwoners verder oortuig van die regering se kwaadwilligheid.

Voordat Nico Smith dus weer Algerië uitsonder, moet hy homself liewer vergewis van wat vandag in die land afspeel: ‘n Plofbare mengsel van taalnasionalisme, etnisiteit en ‘n onblusbare vryheidstrewe. Alles met komplimente van die “Vrye Mense”…

Wat het van ons parke geword?

Alhoewel die huise se erwe kleintyd groter was as vandag se posseëlgrootte-erwe, het ons ma-hulle ons tog na parke geneem. My nefie-hulle het in Kensington in Johannesburg gewoon. Ons het baie ure saam met my nefies in Rhodes Park deurgebring: in die sandputte, op die swaaie of in die swembaddens. Dit was gratis en veilig. My ma-hulle het, voor ek gebore is, in die middestad van Johannesburg gewerk en het glo dikwels hul toebroodjies in Joubertpark gaan nuttig.

So ook was daar heelwat parke in en om ons werkersklasbuurt aan die Oosrand. By een het ons “dryfings” met ‘n rugbybal gespeel. Die dam in ons omgewing was nie omhein gewees nie. Ons het krappe gevang, om hom gaan draf en selfs later van tyd onder die bome met ons meisies gevry. Boksburgmeer het ‘n “foefie-slide” en motorbote wat mens teen betaling kon huur, gehad. Elke Tweede Kersdag het ons en my pa-hulle se broers gaan piekniek hou by Germistonmeer, en op Pleasureland se mallemeulens gery wat elke Desember langs Germies Lake was. (Hoe lyk Johannesburg se Dieretuinmeer deesdae, wonder ek?)

Central Park en Hyde Park is eweneens bekende voorbeelde van parke waar die woonstelbewoners van Manhattan en Londen ontspan, hul kinders laat speel en met hul honde gaan stap. Die eerste foto wat ek met die destydse nuutjie van ‘n digitale kamera geneem het, was juis in Central Park op ‘n grou New Yorkse dag. Ek het nog nooit, ooit enige vrees in hetsy Hyde Park, hetsy Central Park ervaar nie. Inteendeel. Dis vriendelike, rustige plekke. Central Park was weliswaar ‘n paar jaar gelede ook maar ‘n ongesonde plek, voordat die New Yorkse polisie ernstig oor misdaad begin raak het.

Ons bly vandag egter in ‘n beskeie huisie op een van daardie posseëlgrootte-erfies. Ek weet nie hoeveel balle ek en my seuntjie al oor die mure geslaan of laat vlieg het met die krieketspelery saam nie. Daar is egter geen park in die omgewing waar mens kan waag om heen te gaan nie. Daar is die skole se sportvelde wat nommerpas vir krieket sou wees, maar hulle word met kettings en doringdraad toegesluit. Daar word skynbaar nie juis meer parke as deel van nuwe woongebiede gebou nie.

Die parke wat nog in die ouer buurte of in die binnestede bestaan, is lewensgevaarlik, vol boemelaars en smerig vuil. Die kans is goed dat ek en my seuntjie sal terugkeer van ‘n hedendaagse park af sonder ons kolf en bal en selfs op ‘n draagbaar met kele afgesny. Joubertpark in Johannesburg is ‘n uiterste voorbeeld hiervan. Sy hekke is permanent gesluit, omdat dit sedert 1994 nie soseer ‘n park geword het nie as Johannesburg se eie Delvillebos, ‘n bloedige slagveld. Fonteine in Pretoria verander telkens in Da Nang op vakansiedae, met anargistiese gedrag en tientalle messtekerye.

Miskien is ons parke ‘n metafoor vir die algemene barbaarsheid waarin die land sedert 1994 verval het. As Central Park die groen long van Manhattan is, is Suid-Afrika se parke die stede se kwaadaardige longgewasse.

воронеж аксессуары

Die mite van die Krugermiljoene

Die aand van 28 Mei 1900 was bewolk en donker. Lord Roberts se 100 000 Britse soldate was reeds suid van Johannesburg ná sy opmars uit Bloemfontein. Dit is nou reeds agt maande sedert die Anglo-Boere Oorlog in Oktober 1999 uitgebreek het. Pretoria, die hoofstad van die ZAR, sou die volgende paar dae ingeneem word. Daarna sou die Boeremagte volgens lord Roberts se doktrine hul wapens neerlê. Die oorlog sal vir Haar Majesteit se regering gewonne wees.

Minstens vier muilwavragte goudstawe en krugerponde moes die nag van 28 Mei uit die Munt op Kerkplein verwyder word. Die ZAR se opperbevel het gelas dat die goud na Europa verskeep moes word. Dit sou per trein na Lourenço Marques geneem word en op ‘n Duitse skip, die Bundesrath, wat reeds in die hawe wag, gelaai word. Indien lord Roberts die goud as oorlogsbuit sou konfiskeer, sou die Britte die hele oorlog daarmee kon befonds en bonop ‘n aardige batige saldo vir Haar Majesteit se regering oorhou. Roberts was reeds ingelig dat al die goud sedert Oktober die vorige jaar in Pretoria geberg word. Hy kon dus nie wag om sy hande daarop te lê nie.

Die muile se hoewe maak ‘n klak-klak-geluid op die small sementpaadjie agter die Muntgebou wes van Kerkplein. Die muilwa is swaar gelaai en die diere beur aan die swaar vrag. Die 25-jarige Gustav Preller, wat die verantwoordelikheid vir die vervoer van die goud het, het al sy geduld en inspanning nodig om die diere stasiewaarts te dryf. Min het hy geweet dat hy in later jare ook die Afrikaners so sal moet dryf om hul taal en kultuurgoedere te waardeer en uit te bou. Maar vanaand moes hy vier vragte goud by die wagtende trein by Eerste Fabriekenstasie kry.

By die goedereloods wag ‘n paar donker mansfigure hom in. Gen. J.C. Smuts staan heel links. As Staatsprokureur is hy in bevel van Pretoria vandat die ZAR-regering stilweg na Machadodorp verskuif het. Hy gee opdrag dat Malherbe, die tesouriergeneraal van die ZAR, Jannie Marais, die ouditeurgeneraal en Paul de Villiers die goud by Gustav Preller in ontvangs moet neem. Hulle praat in gedempte stemme terwyl die dokumente onderteken word. Tyd is beslis nie aan hulle kant nie, want die voorhoede van die Britse magte word nou enige oomblik verwag.

Die trein se bagasiewa is met kluise toegerus. Dit is dieselfde wa wat vantevore die goudstawe na Lourenço Marques vir verskeping na Europese banke vervoer het. Vier gewapende polisiemanne moes die goud na die hawe vergesel. Die swaar goudstawe word vanaand sorgvuldig in die kluise gepak en aangeteken. Die sakke met opgerolde goudplaat waaruit die munte gepons word, word saam met die sakke vol Krugerponde in ‘n afsonderlike kluis toegesluit. Preller ontvang ‘n kwitansie vir elke item. Dan haas hy hom weer terug na Kerkplein om die volgende vrag te gaan haal.

Jules Perrin was ‘n Franssprekende Switser. Hy was die tegniese hoof van die Munt en is deur die twee Meyerbroers bygestaan. Vir hulle was die hele gedoente natuurlik ‘n hartseersaak. Hulle sou hul muntponsmasjien, skaal en goudskroot wat in die laaste kas op die muilwa gepak word nooit weer sien nie.

Die ZAR se goudvoorraad het ‘n langerige aanloop gehad. Op die 19de Oktober die vorige jaar, ‘n week nadat die oorlog begin het, het die ZAR alle gouduitvoere verbied. Alle goud sou voortaan vir wapens en ander oorlogsdoeleindes aan die staat behoort. Daarvoor sou produsente ‘n amptelike sertifikaat kry wat ná afloop van die oorlog deur die staat vereffen sou word.

Gedurende die afgelope paar maande het verskeie besendings krygstuig en 44 000 sak meel uit Duitsland per trein uit Lorenço Marques aangekom. Luit.kol. S.P.E. Trichardt was die bevelvoerder van die Staatsartillerie. Die wapentuig onder sy bevel bestaan uit C96 Krupp veldkanonne, 75mm Creusot veldkanonne en 37mm Vickers Maxim “Pom-Poms”, 120mm Krupp Howitsers en die vier beroemde 155mm Creusot kanonne, wat as die “Long Toms” herdoop is. Die sakke meel en die meeste van hierdie wapentuig moes nog met goud betaal word.

Regter F.E.T. Krause het die vorige maand aan dr. Leyds laat weet dat gen. Kok tydens ‘n besoek aan verskeie goudmyne ongeveer 120 000 onse rugoud op die mynpersele opgemerk het. Die mynbase het dit waarskynlik met opset vir die Britse magte agtergelaat om te buit. Met gen. Botha se instemming gee dr. Leyds toe opdrag aan Kok se kommando van 90 man om al daardie goud op te kommandeer en met muilwaens na Pretoria te neem. Speurder Burchardt voer die opdrag nougeset uit sodat geen goud in Britse hande sou val nie.

Vroeg die oggend van die 29ste Mei vetrek die trein uit Eerste Fabriekenstasie. Die Britse magte was toe reeds by Sesmylspruit. Soos deur die Britte verwag is, het Boeremagte die kolom voorgekeer en weerstand gebied om die opmars te vertraag. Die kanonskote kon reeds in Pretoria gehoor word. Benewens die goud was daar ook waardevolle voorrade artilleriewapens en ammunisie wat daardie dag verwyder moes word. Daarvoor was ekstra tyd nodig, vandaar die weerstand om tyd te wen.

Meyer en die gewapende wagte reis in die passassierswa. Dit sou die laaste keer wees dat ‘n trein Pretoria onder die ZAR se Vierkleur verlaat het. By Hectorspruit word ‘n vrag goue Krugerponde opgelaai wat die staat se myningenieur en berede polisie vanaf die Witwatersrand met ‘n Kaapse wa saamgebring het. Die trein moes die goud na Lydenburg neem waar dit aan die Boeremagte by Dalmanutha vir hul dienste oorbetaal sou word. Die Boeremagte kon dan ook hul kosvoorrade aanvul.

Op Waterval Boven wag ‘n welgeklede man die trein in. Mnr. Van der Poel is assistentbestuurder van die Nationale Bank van die ZAR. Sy opdrag was om die goudbesending na die hawe te vergesel en om ‘n kwitansie van die skeepsagente daarvoor te kry. Die wagte het hom aanvanklik met agterdog bejeën, maar sy dokumente het hulle tevrede gestel.

Daardie aand, op pad na Lydenburg, val ‘n groep rowers die trein aan. Verskeie skote word afgevuur, maar die wagte slaag daarin om sonder enige verliese van die boewe ontslae te raak.

Lord Roberts was hewig onsteld toe sy magte Pretoria op 19 Junie 1900 binnegaan en hy ontdek dat die buit reeds verwyder was. Hy wou die nuwe kanonne oorneem en het reeds planne begin maak hoe om die goud in Londen te kry. Maar hy moes met skok ontdek dat hy nie ‘n enkele Krugerpond sou buit nie. Selfs die goudskroot was weg.

Komdt.gen. Meindert Noome, toe die Hoofklerk van die ouditeurgeneraal, wat die bevel van die Munt by Meyer oorgeneem het, skryf in sy dagboek dat die goud op 1 Augustus 1900 aan die Duitse skeepsagent Wilken en Ackerman in Lorenço Marques oorhandig is. ‘n Kwitansie vir die volle hoeveelheid goud is daarvoor uitgereik. Volgens Noome was daar 62 kiste goud wat op die Bundesrath na Hamburg verskeep is.

In Hamburg aangekom ontstaan ‘n toutrekkery oor die wettige eienaarskap daarvan. Dresdner Bank en Allianz het in die Duitse hof aangevoer dat die rugoud wat deur Kok se kommando opgekommandeer was, hul eiendom was. Die hof moes hoor dat die afsenders Wilcken & Ackermann, die Bundesrath-skeepsagente in Lourenço Marques, die besending aan Arndt und Cohn van Hamburg versend het. Die wettigheid van die hele aksie het op pres. Paul Kruger se formele magtiging daarvoor berus. Hy was reeds in Europa en kon geredelik ‘n beëidigde verklaring verskaf. Die eisers wou dit egter nie aanvaar nie en het aangedring op die waarnemende staatshoof, gen. Schalk Burger, se toestemming, aangesien Kruger “op verlof is”. Hierop het die hof ‘n embargo op die goud geplaas totdat die wettige status vasgestel kon word.

Vanweë die verwarring wat tydens die oorlog in Pretoria en in die veld geheers het, moes dr. Leyds die stryd uiteindelik gewonne gee. Hy wou bewys dat al die staatskuld gedelg was. Leyds wou die ZAR se naam in ere herstel. Die saak het egter vir dekades daarna gesloer en in die vergetelheid geraak. Waarskynlik het die hofdokumente tydens die 2de Wêreldoorlog verlore geraak en die eienaarskapsage onopgelos gelaat.

Amptelik het geen goud tydens die treinrit na die hawestad verlore gegaan nie. Dit is ook duidelik dat die goud nie aan die Boerevolk behoort het nie, maar aan die ZAR se krygsraad wat dit ná die oorlog weer aan die wettige eienaars sou moes terug besorg.

Die ongeveer 200 000 ons goud wat daardie nag in 64 kiste uit Pretoria verwyder was, word teen vandag se goudprys van $1000 per fyn ons op $200 miljoen geraam. Om dit aan die verlore Krugermiljoene te koppel, is dus baie onwaarskynlik.

Daardie besending goud was egter nie die enigste een wat van Pretoria versend was nie. Die mite rondom die Krugermiljoene het sy oorsprong by minstens drie besendings goud. Hierdie besending was egter verreweg die grootste en nie ter sprake nie.

Die tweede besending is dié wat die staatsmyningenieur by Hectorspruit op die trein gelaai het en wat by Lydenburg afgelaai is. Hoewel die amptenare noukeurig rekord gehou het van die hoeveelheid munte wat hulle oorbetaal het, kan niemand met sekerheid bewys dat die volle bedrag uiteindelik aan die Boeremagte uitbetaal is nie. Daar kan met ‘n redelike mate van sekerheid aanvaar word dat, gesien teen die agtergrond van die oorlogsituasie, ‘n gedeelte van daardie munte voete gekry en begrawe is. Verskeie verhale word daaromheen geweef, maar die grootte van die verlore skat word gewoonlik op onrealistiese aannames gegrond.

Die derde besending van sewe staalkiste is saam met pres. Paul Kruger van Waterval Boven, wat ná Machadodorp die tydelike setel van die ZAR was, na Lourenço Marques vervoer. Hierdie laaste besending is waarskynlik dié wat die waarskynlikste oorsprong van die Krugermiljoene is. Dit sal in ‘n volgende aflewering hanteer word.

Hierdie artikel is gebaseer op Marie Bredell van Dullstroom se nougesette navorsing. Dit is bygewerk deur inligting uit ander bronne. JW

website топкарго развод