Rubrieke – Bladsy 111

Joe Slovo: Argitek van ons ondergang

Graag sou ek al my vriende, kennisse en ander fatsoenlike burgers in Suid-Afrika en elders ‘n uitstekende nuwejaar wou toewens, ‘n jaar van voorspoed en geluk. Ek dink egter dat hierdie woorde van min invloed sal wees solank as wat die huidige situasie in SA bly voortbestaan. As elke dag ‘n stryd word om te oorleef, om orals waaksaam te wees en onveilig te voel soos by die werk en in jou eie huis, kom nuwejaarswense as ietwat onopreg oor.

Die ANC en hul kommunistiese bondgenote het kennelik ‘n ander mening, want diegene wat ‘n belangrike rol – miskien wel die belangrikste rol – gespeel het in ons ondergang, is niemand minder nie as hul kameraad Yossl Slovo (1926 – 1995), wat kort gelede gedenk was vir sy rol in die gewapende stryd.

Hierdie advokaat van Johannesburg wat ‘n groot deel van sy lewe buite Suid-Afrika vertoef het en tussen sy mense in Soweto begrawe lê, was waarskynlik die belangrikste faktor gewees om Suid-Afrika te verander in hierdie huidige bloedige anargie. Nie net was hy ‘n mede-oprigter in die ANC se militêre vleuel Umkontho we Sizwe (MK) nie, maar het geen geheim daarvan gemaak dat blankes, veral boere, die belangrikste teiken van MK se aanvalle is nie.

Sy regverdiging vir die aanvalle op boere het gespruit uit sy mening dat die boere steeds militanter geword het ten tye van die onluste in die tagtiger jare. Die sogenaamde Skietkommando’s was vir hom ‘n teken gewees dat die lyn tussen burger en militêr besig was om weg te vervaag.

Hy het kennelik geen rekening gehou met die feit dat elke land in oolog se nommer een prioriteit is om sy voedsel veilig te stel nie. In ‘n onderhoud destyds met die BBC het Slovo gestel dat dit selfs geoorloof is om wit vroue en kinders op plase as militêre teikens te bestempel, met ander woorde dood te maak ter wille van die ‘struggle’. Ondertussen, so vyftien jaar na oorname is die aantal plaasmoorde al oor die drieduisend, en vyftig persent van al Suid-Afrika se grootplase is as gevolg hiervan nou in die hande van die ANC-regering, waar hulle braak lê of gebruik word as teelaarde vir onwettige dwelmmiddele soos opium.

Egter, een van die skadelikste uitlatings van Slovo is sy oproep aan swart polisiemanne dat hulle hul optredes teen gewelddadige swartes moet afwend en hul wapens na hul blanke heersers moet begin rig. Wet en orde moes wyk ter wille van politieke ideale, en sodoende het hy die mees fundamentele hoeksteen van ons beskawing ‘n ernstige knou toegedien, wat sekerlik een van die vernaamste redes is hoekom Suid-Afrika in die gewelddadige entropie verval het.

Volgens Slovo was die vorige regering doelbewus besig om tweedrag tussen swart stamme te saai. Hiermee verraai hy egter groot onkunde oor Afrika: Hierdie armsalige kontinent was altyd verdeeld gewees, met of sonder blanke regering. Die Afrikaan is ‘n jagter-versamelaar. Moor en steel beteken oorlewing. Dit was die resultaat gewees van honderde jare se ontbering waar natuurlike hulpbronne uiters skaars was.

Dieselfde gedragspatrone vind ‘n mens by Bedoeïene en Arabiere wat ‘n nomadiese bestaan voer. Vanwee die moord op die boere en hongersnood wat as gevolg hiervan weer kop uitgesteek het, is die kans groot dat stamlojaliteit net hegter gaan word in plaas van minder, hoewel hierdie keer in ‘n ietwat ander vorm. Die kans bestaan dat arm Afrikaners meegesleur gaan word in hierdie tribale bestaansvorm, aangesien hulle geen keuse gaan hê as hulle wil oorleef nie.

Egter, soos dit Slovo en ander lojaliste van die Sowjet Unie betaam, het hulle tot op die laaste doodsnik nog geprobeer om die gruwel van kommunistise geweld te verberg of te versag. Slovo, Kasrils, Suzman en ander Baltiese Joodse gesinne het juis weggevlug vir die golf van antisemitisme en pogroms in hul vaderland wat afwisselend gepleeg was deur die Nazi’s en Bolsjewieke. Jode in die Baltiese state was oor die algemeen nie goed geïntegreerd gewees nie en het liewer Jiddisj, Pools of Russies gepraat in plaas van Litous, Ests of Lets. Dit bevestig dat die Joodse gemeenskap in die Baltiese lande ‘n swaar trauma ondergaan het, wat deels verklaar waarom hulle Zionisme of sosialisme as ideaal begin koester het.

Dit is duidelik dat hulle hul opvattings van die ou-wêreld saamgevat het Suid-Afrika toe, tesame met hul diepliggende onvermoeë om met die plaaslike toestande te identifiseer. Dit is bekend dat oorlogstrauma tot drie generasies duur om te genees, en slagoffers van ‘n oorlog reageer dikwels bot, afsydig en onsimpatiek teenoor ander omdat hulle geen emosionele bande kon smee tydens swaar konflikte nie.

Die sosioloog Erik van Ree het in sy boek ‘Wereldrevolutie’ gekonkludeer dat kommuniste geen plesier daaraan beleef om op te roep tot geweld nie. Dit is alles deel van ‘n nugter strategie. As Slovo oproep dat boere uitgemoor moet word, of Ronnie Kasrils sing dat hy as MK-stryder homself verbind het om blankes dood te maak, doen hulle dit nie omdat hulle dit prettig vind nie, maar omdat dit ‘n doelbewuste taktiek is wat pas in die doelstellings van die rewolusie. Hulle hou hul emosies en moraal op afstand.

Slovo het agteraf toegegee dat daar sprake was van ‘n blinde aanhang aan alles wat Moskou gedikteer het, en toe hierdie ideologiese spreekbuis weggeval het, was daar pogings aangewend om nogtans die oase van sosialisme op te soek te midde van Westerse anti-Sowjet propaganda.

Die huidige Slovo-verheerliking en skipbreukideologie wat die SAKP nog steeds aanhang is ongetwyfeld net ‘n jaag na ‘n illusie wat oorbly noudat die sisteem van kommunisme gefaal het, en in hul eksistensiële krisis het hulle van ‘n werkersparadys ‘n gekkeparadys gemaak.

Tydlose wysheid het bevestig dat daar baie waarheid skuil in hierdie Latynse spreuk: Quem Deus vult, perdere dementat prius. Diegene wat die gode wil vernietig, maak hulle eers kranksinnig.

games

Geen tekort aan (blanke) vaardighede nie

Na aanleiding van die vrystelling van die matriekuitslae, bekla al wat ‘n organisasie is die sogenaamde tekort aan vaardighede wat kwansuis veroorsaak gaan word deur die 95% van die Azaniese studente se totale gebrek aan ‘n aanleg vir wiskunde en wetenskap.

Ons word deur die doemprofete vertel watter lelike (dog ongespesifiseerde) gevolge op die land sou wag as veral swart matrikulante nie wonderbaarlik, van iewers af, nie en-masse die kapasiteit kry om wiskunde te begin verstaan en deurkom nie. Omdat daar glo ‘n tekort aan swart ingenieurs en rekenmeesters bestaan, gaan die land in die toekoms glo sukkel. Bedoel diegene ons sukkel nie alreeds met Eksdom, riool in die Vaalrivier en ‘n dreigende waterkrisis nie?

Bostaande is egter ‘n volkome mite. Daar is, buiten in kommunistiese lande, meestal geen tekort aan enige iets met ‘n ekonomiese waarde nie – brandstof, huise, motors, kos ensovoorts. Daar is weliswaar nie ‘n onbeperkte gratis aanbod daarvan nie, en dus is daar ‘n skaarsste. ‘n Skaarsste en ‘n tekort is allermins dieselfde ding nie. ‘n Tekort impliseer dat daar eenvoudig te min beskikbaar is. ‘n Skaarsste dui daarop dat daar wel ‘n aanbod van ‘n item is, maar dat dit ‘n prys het. Hoe skaarser, hoe duurder word die item.

Wanneer veral werkgewers en maatskappye teem dat daar ‘n tekort van byvoorbeeld ingenieurs sou wees, bedoel hulle eintlik dat daar ‘n skaarsste bestaan aan ingenieurs wat bereid is om te werk teen die salaris wat die werkgewer aanbied. Dis nie dieselfde as ‘n tekort nie.

Bostaande is veral die geval met blanke ingenieurs, rekenmeesters, dokters en ander professionele persone. Benewens die miljoen of meer blankes wat landuit gevlug het, is honderdduisende professionele kundiges in terme van die ANC regime se etniese suiwering van blankes bekend as regstellende aksie oorbodig gemaak. Daar is dus byvoorbeeld geen tekort aan dokters wat bereid is om in plattelandse hospitale te werk nie. Daar is bloot ander lande soos Kanada wat bereid is om markverwante salarisse vir Suid-Afrikaanse dokters te betaal, teenoor die Suid-Afrikaanse staat wat nie ‘n behoorlike salaris wil betaal wat ‘n dokter vergoed om in die vullis en chaos van ‘n tipiese Azaniese hospitaal te moet werk nie. Verhoog egter die prys, betaal genoeg, en die dokters sal terugkeer uit Kanada.

Wat die werkgewers en staatsdiens eintlik verwag, sonder om dit hardop te sê, is dat daar soveel swartes gaan wees wat matriekwiskunde kan slaag, dat daar ‘n ooraanbod van ingenieurs en rekenmeesters gaan ontstaan. Wanneer daar ‘n ooraanbod ontstaan, daal die prys na vlakke wat meer aanneemlik vir ‘n suinige werkgewer is. Geen rasionele persoon verbeel hom egter dit gaan ooit gebeur nie. Ek is bevrees die probleem met wiskunde en wetenskap het oorsake wat nie deur blote ingrypings in die onderwys aangespreek kan word nie.

Op ‘n stadium sal werkgewers die stang moet vasbyt, en hulself noodwendig op uitgeweke en afgetrede blanke kundiges moet beroep.

arabian nights

Volksvryheid bepaal individuele vryheid

Ferdi Greyling, rubriekskrywer van Beeld, se vergelyking van Roelf Meyer se onderhandeling (oorgawe?) van die vroeë negentigerjare met Pieter Mulder se aanvaarding van die adjunkministerskap as vorme van akkomodasie teenoor “die werklikheid van die dag” is nie geldig nie.

Meyer het in die vroeë negentigerjare gehandel as ampsdraer van ‘n soewereine staat met ‘n weermag, intelligensiediens, polisiediens, ens. Hy het ‘n mandaat van die destydse kabinet gehad om te “onderhandel”, nie om geheel en al inskiklik teenoor die ANC se eise te wees nie. Die feit dat selfs Cyril Ramaphose gemeen het dat Meyer te veel toegegee het om agterna so joviaal en vrolik te voel, is myns insiens verdoemend.

Hierteenoor bevind Pieter Mulder – asook elke ander Afrikaner – homself vandag in ‘n posisie van volslae magteloosheid teenoor die ANC “wat gaan regeer totdat Jesus kom” (in die gevleuelde woorde van president Zuma). Die situasie is dus vandag radikaal anders as in die tyd van Meyer en De Klerk toe “die werklikheid van die dag” veel gunstiger was om die land in ‘n ander baan te plaas as dié wat in Afrikalande sedert die laat vyftigerjare geld.

Selfs onder benouende omstandighede is dit moontlik om vryheid na te streef en van ‘n beter toekoms te droom. Kort ná die neerlaag van 1902 het Afrikaners besluit om Afrikaans te ontwikkel en is die Akademie in 1909 gestig. Volgens Pieter Kapp in “Draer van ‘n droom” het daardie besluit saamgehang met die groot debat oor selfregering wat in 1910 verwesenlik is.

Ferdi Greyling se “realpolitik” behels die aanvaarding van ‘n onaangename en ongewenste werklikheid, ‘n onvryheid wat met mooiklinkende begrippe soos “demokrasie” en “individuele regte” opgevysel word.

Nie net is die vervolging van minderhede in Afrika (Oeganda, Rwanda, Nigerië, Angola, Zimbabwe, ens.) ‘n gegewe wat ons moet verreken nie, maar minderheidsregte en die selbeskikking van nasionale minderhede is brandende kwessies by die Verenigde Nasies en die res van die internasionale gemeenskap.

Die huidige grondwetlike orde het volledig misluk. Dit kan nie ons veiligheid, taal- en kultuurregte, asook omgewingsekerheid waarborg nie, wat nog te sê ons individuele regte waaroor regters soos Hlope of Motata uitspraak mag lewer.

Al wat vir ons oorbly is, hetsy emigrasie, hetsy Afrikaneronafhanklikheid in ‘n eie vaderland – presies dít waarvoor Pieter Mulder en die Vryheidsfront Plus staan. Indien die Swazi’s, Tswanas en Sotho’s van Lesotho op hul eie “tuislande” geregtig is, waarom nie ook die Afrikaner nie?

Vanaf 1945 tot nou, het die aantal lidlande van die Verenigde Nasies vanaf 51 tot 192 toegeneem. Dit sê vir ons dat individuele vryheid van volksvryheid afhang.

насосной станции

Transformasie of motivering?

In die lig van die stelselmatige verdomming van Suid-Afrika se skoolstelsel sedert 1994, en 2009 se matriekuitslae wat twee persent swakker is as die vorige jaar s’n, ten spyte van standaarde wat jaar na jaar verlaag word, soek almal weer naarstigtelik na sondebokke. Ek weier om die totale bog en snert van die blaam op die sogenaamde agterstand agv apartheid eens te bespreek, omdat selfs nie eens meer die mees gestremde ANC-kader sy eie propaganda hieroor ernstig opneem nie.

Ander gunstelingsondebokke vir Azanië se patetiese onderwysstelsel, buiten die mites oor apartheid, sluit in die sogenaamde moeilike omstandighede in veral plattelandse skole. Ek wonder egter hoe Duitse skole in 1945 gelyk het? 98% van Stuttgart was in 1945 in puin. Slegs twee uit elke honderd geboue was dus staande. Die meeste skole was sekerlik deur die geallieerdes se bomme platgevee. Nietemin was Wes-Duitsland sestien jaar later, in 1961, goed op pad om weer eens die magtigste ekonomie in Europa te word. Die haglike omstandighede ná die oorlog en het Duitse kinders en studente klaarblyklik nie juis benadeel nie, of verhinder om ‘n suksesvolle land uit die puin te bou nie. Daar is absoluut geen vergelyking tussen die verwoesting van Duitsland in 1945 en Suid-Afrika in 1994 nie, maar waarom boer die Azaniërs agteruit, sestien jaar later? Dit lyk dus of dit nie gaan oor die fisiese infrastruktuur nie, maar veel eerder oor die leerlinge se ingesteldheid. Nog ‘n mite oor Azaniese onderwys byt gevolglik in die stof.

So ook word die Azaniese onderwysowerhede se onbekwaamheid blameer. Daar is ‘n element van waarheid hierin, maar dis egter nie die alleenoorsaak nie. Soos met alles anders wat deur die ANC regime se beheptheid met rassistiese transformasie besmet word, is die Departement van Onderwys ook ‘n rampgebied, wat juis agv rassistiese transformasie van enige bestuursvermoëns ontneem is. Die probleem is egter dat die owerhede se rol relatief beperk is. As onderwysers se salarisse betaal word, skole skryfbehoeftes het en die kurrikulum daargestel is, is dit oor aan die onderwysers, ouers en leerlinge self om ‘n sukses daarvan te maak.

Dis presies hier waar die geneukery kom.

Enige iemand wat al ooit in ‘n bestuurs- of leiersposisie was, sal kan getuig dat dit baie moeilik is om mense te motiveer wat nie vanself gemotiveer is nie. Om mense te motiveer is miskien die grootste uitdaging van die bestuurswetenskappe. Al het elke Azaniese skolier dus in ‘n paleis gewoon, al was die Onderwysdepartement 100% doeltreffend, al was al die boeke betyds by skole, al word elke onderwyser se salaris presies akkuraat en betyds oorbetaal, gaan als puur verniet wees as die leerlinge en onderwysers nie gemotiveerd is om te presteer nie.

Motivering en die wil om jouself te verbeter, laat homself nie stuit deur omstandighede nie. Duitse krygsgevangenes wat in eweneens moeilike omstandighede aangehou is in kampe vir krygsgevangenes tydens die Tweede Wêreldoorlog, het groot moeite gedoen om hulself op te voed. Duitse krygsgevangenes in die VSA, maar ook in ander kampe soos in Noord-Afrika, kon Spaans, Duitse literatuur, chemie en ‘n hele reeks ander vakke bestudeer, met medegevangenes as dosente.

Snaaks dat dieselfde ywer en leergierigheid nie op Robbeneiland bestaan het nie. Of is dit so vreemd? Het dit nie veel eerder te make met die Afrikakultuur van die soeke na eksterne faktore om te blameer nie? “Ons kan nie matriekwiskunde deurkom nie agv apartheid / die Departement / huislike omstandighede.” Dis immers baie makliker om die bose witman of kolonialisme te blameer as om jouself op te hef. Of die gemiddelde ANC-kader op Robbeneiland, of die gemiddelde SEB-bevoordeelde ouers se kinders, die intellektuele kapasiteit gehad het om wiskunde te slaag, is ‘n kwessie vir ‘n ander dag se spekulasie.

Azaniese onderwysers se gebrek aan motivering is duidelik vir almal. As hulle eens die moeite doen om by die skool op te daag, is baie van hulle besope, of probeer manlike onderwysers skooldogters seksueel misbruik. Andersins neem hulle aan vakbondvergaderings deel en beplan die volgende staking om aan te dring op meer besoldiging vir minder insette. Die uitsondering hierop is natuurlik die toegewyde onderwysers wat mens in veral Afrikaanse skole aantref, maar hierdie soort onderwyser is ‘n spesie wat bedreig word deur rassistiese transformasie. Azaniese ouers gee dikwels nie ‘n flenter om of hulle veelvuldige spruite eens in die skool is nie. Weet president Zuma of al sy kinders die skool bywoon?

Kontrasteer bogenoemde afwesigheid van motivering met die Oosterling se ingesteldheid tot opvoeding. Só gemotiveerd is Koreaanse matrikulante dat baie van hulle eers ná middernag tuis kom, omdat hulle ekstra klasse bywoon. Die resultaat van dié vlakke van motivering is dat Amerikaanse universiteite kwota’s moes instel teen Asiate, omdat daar veels te veel Oosterlinge in die VSA is wat uitstekend presteer op wiskundige gebied, selfs beter as blanke Amerikaners. Die wil van Oosterse ouers en skoliere om hulself op te voed is ook die rede waarom lande in die Ooste in 1940 net so arm was soos Afrikalande was, maar teen 1970 Afrikalande ver uitgestof het. Die meeste Oosterse lande, selfs dele van China, was ook eens kolonies, wat eweneens bewys waarom kolonialisme nie te blameer is nie.

Die ANC-regime en sogenaamde kundiges soos Jonathan Jansen en die ANC-lid, kameraad Graeme Bloch, kan dus tot vervelens toe kopkrap oor die endemiese krisis in die Azaniese onderwysstelsel. Hulle kan studies loods, UGO skrap, die korruptes by die Departement van Onderwys afdank, maar dis alles puur verniet. Daar is jaarliks sowat 400,000 swart matrikulante. Onder hulle is die slaagsyfer waarskynlik onder die 50%. As jy 400,000 arm Chinese in dieselfde omstandighede maak skoolgaan, waarborg ek dat die matriekslaagsyfer bykans 100% sal wees.

Jy kan ‘n perd tot by die water bring, maar jy kan hom nie matriekwiskunde maak slaag as hy nie die motivering of aanleg daarvoor het nie.

roulette no

Tien dinge wat vir seker in 2010 gaan gebeur

{jathumbnail off}

1. Julius Malema, Afrikaners se nommer een bondgenoot in die stryd teen politieke korrektheid en multikulturalisme (elke keer as hy ‘n uitlating maak, genees hy nog 1000 blankes van hul liberalisme), gaan ‘n verskeidenheid mense en groepe te na kom.

2. Jan-Jan Joubert en die res van sy Nasperstrawante gaan die lof van beide die DA en nie-rassigheid besing, en ons daarop wys hoe gelukkig ons is dat ons in die land met die “beste grondwet op aarde” (sic) woon. Dit sal gebeur teen die agtergrond van die land wat toenemend versnel op sy afgrondpad na ‘n piesangrepubliek.

3. Dit gaan ‘n lelike sportjaar wees, met die Piesang-Piesangs wat nie ‘n enkele doel gaan aanteken in die 2010 SWB nie, en die krieketspan wat sy huidige rampspoed voortsit.

4. So van 2010 se sokker gepraat: die enigste vraag is hoeveel besoekers getref gaan word deur regstellende inkopies (rooftogte), SEB-seksdade (verkragtings) en ANC-bondelsport (moorde.) My weddenskap is dat dit in die duisende sal tel.

5. Die koerantopskrifte oor (4) in die buiteland gaan egter simpatie betoon met die booswigte en wit verdrukking blameer vir hulle optrede.

6. Die ANC se onnosel stemvee gaan oproerig raak, geboue afbrand, klippe gooi en paaie versper, sonder dat dit by hulle opkom om bloot vir iemand anders te stem in 2011 se verkiesing.

7. Maandelikse stakings van Aapstat se vullisverwyderaars is ‘n gegewe.

8. Matriek gaan nog makliker gemaak word, maar al hoe minder leerlinge gaan wiskunde magtig wees.

9. Verskeie ANC en RA-amptenare gaan betrap word agv korrupte en misdadige aktiwiteite.

10. Apartheid en blanke rassisme gaan die blaam kry vir alles wat skeefloop.

teplovoy

Vertel ons wie jou Vrye Weekblad gefinansier het, Max

Beste Max,

Gister op die Praagwebwerf het ons ‘n ope brief aan jou van so om en by 2500 woorde gepubliseer wat deur Robbie Jubber, ‘n oudveiligheidspolisieman, geskryf is, in kommentaar op jou boek “Dwars”.

Daarin vra hy onder andere dat jy bekend moet maak wie destyds die Vrye Weekblad gefinansier het. Dis nogal ‘n interessante vraag, want intussen is allerlei dinge bekendgemaak en sekere Britte spog hoe hulle met hul geldwassery-operasie vanuit die Sint-Pauluskatedraal in Londen miljoene ponde na ons land gekanaliseer het en sodoende die ou NP tot ‘n val gebring het. Van hierdie geld het natuurlik van Swede af gekom en op 27 April 2004 het die Sweedse ambassadeur in Suid-Afrika (op Engels) op RSG gesê dat “sonder Swede sou die ANC nooit aan bewind gekom het nie”; nogal ‘n interessante stelling, hoewel ek blykbaar die enigste is wat so dink, want geen haan het ooit daarna gekraai nie.

Ook so ‘n paar jaar gelede het ek eendag op my selfoon ‘n naamlose sms ontvang wat gelui het: “Max se Vrye Weekblad is deur NI gefinansier!” Ek het dit nie te ernstig opgeneem nie, synde ‘n naamlose sms, maar met die NP’s wat mekaar in die rug gesteek het en die ideologiese stryd in die party, asook tussen die verskillende staatsdepartemente en intelligensiedienste, is so iets seker nie ontmoontlik nie. Met jou aan die linkervleuel wat openlik vir die (Brits en Sweeds gefinansierde) ANC in Afrikaans propaganda maak, het die verligte NP’s skielik gematig gelyk. Daarom sou dit selfs sin gemaak het vir die Broederbond en die NP-hervormers om jou klandestien in jou laat-linkse kruistoggie te ondersteun, net so ‘n jaar of twee voor die Berlynse muur sou val en al die linkses – waaronder Jakes Gerwel en moontlik jyself? – tot trane en verdriet sou stem. Immers kon jy in jou ywer ‘n taamlike rol speel om die volk te oorreed om aan Mac Maharaj, Ronnie Kasrils, Joe Slovo, met of sonder Operasie Vula, oor te gee.

Dus sou dit nogal die lug suiwer as jy, net soos die Sweedse ambassadeur en die aanhangers van Kanon Collins en Trevor Huddleston wat deesdae op die internet en elders met hul waagmoed en vernuf te koop loop, aan ons kon vertel met wie se gunste en gawes jy destyds jou Vrye Weekblad bedryf het?

Ook het ek dit goedgedink om ‘n soort bewonderaarswebwerf vir jou te begin by die domein maxdupreez.co.za. Ek het gister twee tot drie ure van my kosbare tyd hieraan bestee – ter verheerliking van die glorieryke Max du Preez! Ek het trouens ook Robbie Jubber se ope brief aan jou onder die afdeling “Fanmail” gelaai. Hoewel jy so knaend in die Rooitaal vir jou Engelse en swart vriende skryf en hulle oortuig hoe “rassisties” ons Afrikaners is omdat ons kla dat ons so aanmekaar deur “jou mense” beroof, vermoor en verkrag word, beskik jy oor ‘n groot gevolg onder Afrikaners en dalk sal heelwat mense deelneem aan so ‘n bewonderaarswerf vir Mad Max. Jy kan moontlik persoonlik daarop skryf, hoewel jy ontvang mos gewoonlik graag betaling vir die propaganda wat jy produseer, dus staan ‘n vrywillige medium soos die internet jou waarskynlik nie aan nie. Indien jy wel ‘n wagwoord wil hê om self bydraes op maxdupreez.co.za te lewer, laat weet my, dan sal ek dit so opstel. Dit geld natuurlik ook vir enige e-posadresse wat jy sou wou gebruik in die trant van mugu@maxdupreez.co.za of mad@maxdupreez.co.za of hoofindoena@maxdupreez.co.za, ens. Hoewel, ek moet bieg, jou huidige adres “mugu@global.co.za” klink baie meer grandioos, asof jy die aardbol quijoties wil stormloop. Du Preez is boonop ‘n Afrikaanse en Hugenotevan, waarop jy nie danig trots kan wees nie, dus sal jy waarskynlik nie van so ‘n diens wil gebruik maak nie.

Ek – en baie ander mense, daarvan is ek seker – is nou sommer baie nuuskierig oor wie destyds die finansiële steun vir jou Vrye Weekblad verskaf het. Was dit die Britte, die Swede of selfs die Russe? Of dalk NI en die binnekringe van die Broederbond-verligtes? Jy is dit aan die volk verskuldig om nou te sê wie dit was.

построить Данильченко

Afrikaners behoef ’n politieke ommekeer

In voorafgaande artikels in die Geskiedenisafdeling van dié webwerf is gepoog om kortliks (ja, baie kortliks!) en oorsigtelik na politieke tendense te kyk binne vier periodes:

Die indruk kan nie ontsnap word nie dat, met hier en daar ‘n suiwer uitsondering (dr. D.F. Malan en dr. H.F. Verwoerd), daar deurlopend gebrekkige leierskap voorgekom het. Generaal Louis Botha, generaal Jan Smuts en F.W. de Klerk val in die kategorie van meelopers met die Afrikaner se tradisionele vyande.

Die konflik tussen Afrikaner en Engelsman is in die demokratiese politiek sedert 1948 binne die konteks van Afrikanerregerings versus die Engelse opposisiepartye en pro-Britse pers volgehou.

Die Engelse anneksasie van Natal en die Kaap asook die twee Vryheidsoorloë is ‘n tragedie wat moeilik uitgewis kan word.

Tewens, die Engelse politiek, meer as enige iets anders, het die stryd teen sg. “apartheid” geïnternasionaliseer. Dit is die Engelse sakesektor wat die oorsaak is dat die Verwoerdiaanse ekonomiese beleid van grensnywerheidsontwikkeling en op die agentskapsbasis in die tradisionele swart tuislande misluk het. Ook die onbeheersde instroming van swartes na die vier provinsies, in die soeke na werk, is die resultaat van ‘n Engelse ekonomiese beleid. Insgelyks was die verabsolutering van die Engelse Westminsterstelsel die groot dryfveer agter die revolusionêre politiek van die swart bevrydingsorganisasies. Daar kan vandag gekonstateer word dat die ANC die Engelse koloniale politiek van die groot imperialiste – Cecil John Rhodes en andere – waarmaak. Vandaar die beroepsdiskriminasie teen Afrikaners, die onsimpatieke verandering in die name van historiese dorpe, geboue en straatname, asook die verengelsing van die onderwys.

By terugskoue moes die Suid-Afrikaanse politiek totaal anders ontplooi het. Die tendens van groter afstand tussen SA (die Afrikaner) en die Britse Gemenebes (die Engelse politiek) moes regdeur gehandhaaf gebly het. Groter kontak moes bewerkstellig met Nederland en Duitsland gewees het. Vandag in die jaar 2010 het die Britse invloed in die internasionale politiek dermate getaan dat SA se betrokkenheid by die Britse Gemenebes ‘n holle gebaar is. Tans is Duitsland een van die sterkste lande van die Europese Unie.

Die Rhodesiese Engelse het tot ‘n groot mate hulle gat gegrawe. Jan Smuts het gedurende sy regeringstyd gepoog om Suid-Rhodesië by SA te laat aansluit. ‘n Referendum is gehou, maar die kortsigtige Engelse het oorwegend gestem om nie deel van SA te word nie. Hulle redes was grootliks die teenwoordigheid van Afrikaners in die Republiek!

Die daadwerklike optrede van Ian Smith om met Brittanje te breek en UDI (Unilateral Declaration of Independence) uit te roep, was egter ‘n heldedaad. Die feit dat SA vir Ian Smith in die steek gelaat het, was ‘n daad van verraad. ‘n Alliansie tussen SA en Rhodesië, met al die opofferinge wat dit sou vra, sou die regionale geskiedenis anders geskryf het as wat tans die geval is. By terugskoue het Robert Mugabe die ontwikkeling van Zimbabwe dermate geknak dat dit dekades sal neem om te herstel – indien ooit!

Die fout met die hantering van Rhodesië (onder Vorster en Pik Botha) is in die hantering van SWA (onder P.W. Botha en Pik Botha) herhaal. Namibië is in die hande van SWAPO se Nujoma oorgegee.

‘n Alliansie tussen SA, Rhodesië en Suidwes-Afrika kon die Suider-Afrikaanse politiek op ‘n totaal nuwe model en rigting laat ontplooi het.

Die feit dat die onafhanklikheid van die TBVC-state deur F.W. de Klerk (weer met die steun van Pik Botha) opgehef is, was die grootste daad van lafhartigheid denkbaar.

‘n Alliansie tussen Verwoerd se SA, Ian Smith se Rhodesië, dr. Savimbi se Angola, Lukas Mangope se Bophuthatswana en ander goedgesinde swart leiers in die TBVC-state kon ‘n Suider-Afrikaanse konfederale regstaat tot stand gebring het, wat tot seën vir Afrika en vir die Europese gemeenskap sou gewees het.

Wanneer ons fokus op die politieke geskiedenis van SA moet ons ruiterlik erken dat ons “leiers” ons in die afgrond in bestuur het. Daar was en is nog steeds ‘n kortsigtige politiek onder ons waarneembaar. Wat in die omstandighede nodig is, is om ‘n nuwe kader leiers behoorlik op te lei. Dit is dus nog nie te laat om ‘n ander koers in te slaan nie. Maar, dan sal die rigting duidelik uitgespel moet word en ‘n strategie uitgewerk moet word om dit waar te maak. Dit is nooit te laat om ‘n politieke ommekeer te maak nie.

воздуха

Grootkapitaal is ons vyand

Eerste Nasionale Bank se rassistiese besluit om nie aan laerinkomste- blanke werknemers se kinders studiebeurse toe te staan nie, maar wel aan laerinkomste- swart werknemers, is tekenend van hoe Grootsake nog altyd die Afrikaner se vyand was.

Die Anglo-Boereoorlog, waar 27 000 vroue in Britse doodskampe vermoor is en 67 000 Boereplase tot op die grond verbrand en vernietig is, waar ons volk in armemoede gewerp is – waarin ons vir dekades sou leef – is deur Grootkapitaal op ons afgedwing. Die kapitaliste Cecil John Rhodes, Neville Chaimberlain e.a. sou vir niks stuit om hulle hande op ons goud te kry nie.

Grootsake is waarskynlik ook die enkele belangrikste faktor waarom dr. Verwoerd se tuislandbeleid nooit gewerk het nie. Die grensnywerheidsbeleid was nie in hul belang nie. Die oprigting van industrieë so ver van SA stede af sou groot kostes soos die oprigting van grensdorpe en -buurte vir hul blanke tegnici en bestuurslui meegebring het.

Verder was instromingsbeheer ‘n steen des aanstoots vir die groot kapitaliste. Hulle sou eerder ‘n enorme poel goedkoop swart handearbeid om blanke stede wou hê as om hul fabrieke na die grense te verskuif. Net so belangrik, indien nie meer nie, is dat die instroming en vinnige verstedelikking van swartes laasgenoemde sou verander van bestaansboere in werkersklasverbruikers. Met so ‘n groot konsentrasie swart verbuikers om blanke stede, sou alle belange van Grootkapitaal by die verproletarisering van swartes kon baat vind en nie net die enkele grensnywerhede nie.

Dit is dus glad nie onmoontlik dat dit juis Grootkapitaal was wat die versteurde Tsafendas gebruik het om van “daardie mal apartheidsdissipel” (soos dr Anton Rupert na dr HF Verwoerd verwys het) ontslae te raak nie.

Tydens die apartheidsbewind het Suid-Afrikaanse Grootsake werk daarvan gemaak om druk op die regering uit te oefen vir swartmeerderheidsregering. In die mynwese is aktief gepoog om ‘n gesprek met die ANC aan die gang te kry en oor die algemeen was Grootsake daarop uit om ‘n ANC-regering in SA te sien.

Dat blanke minderheidsregering oor die totale Suid-Afrika nie volhoubaar was nie, verg nie ‘n genie om te verstaan nie, maar dat dit deur die totale onderwerping van die blanke minderheid vervang moes word, was onverantwoordelik en hoogs immoreel. Afrikanervryheid, wat oor eeue met groot inspanning en opoffering verwerf is, is eensklaps vernietig. Grootsake het egter geen kommer gehad oor wat van die blanke minderheid sou word nie, aangesien kapitaliste se eerste enigste morele beginsel die winsmotief is.

Grootsake het ook met die intrapslag in die NSA met ywer RA en SEB begin toepas. Hierdie wit kapitaliste het blankes uitverkoop deur die vorige bewind tot oorgawe aan te spoor en is sedert 1994 daarop uit om die gewone blanke uit die ekonomie te sluit om sodoende hul nuutgevonde swart politieke meesters te behaag. Sederdien het blankes radikaal verarm en het blanke werkloosheid met ‘n skokkende 200% toegeneem.

Die probleem met die kapitalisme is dat wins die enigste motiveerder is. Aandeelhouers soek die hoogste dividende op hul belegging. Daar is geen moraliteit by kapitalisme nie. Hierdie punt word ten beste gedemonstreer deur Michael Moore se dokumentêre film The Corporation. Die idee dat Grootsake d.m.v. “maatskaplikebetrokkenheidskemas” poog om moreel tot die gemeeskap by te dra, is niks meer as ‘n bemarkingsfoefie nie. Uiteindelik is Grootsake se hoogste verantwoordelikheid aan hul aandeelhouers en nie aan die gemeenskap nie. In The Corporation word gedemonstreer hoe die gemiddelde grootsakeonderneming, wat ‘n regspersoon is, op die DSM IV al die gedragseienskappe van ‘n psigopaat vertoon.

Indien Micheal Moorse se film nie reeds voor verlede jaar se kredietkrisis gemaak was nie, sou hy soveel meer materiaal vir sy dokumentêr gehad het. Die kapitalistiese gulsigheid wat die ganse wereld in ‘n krisis gedompel het, het nie net die wenslikheid van globalisering bedenklik gemaak nie, maar het meegebring dat die grootste fout van die kaptitalisme nl. morele onaanspreeklikehied blootgelê is op ‘n wyse waarvoor ons almal nou betaal.

Daar kan nie betwyfel word dat – soos kommunisme – kapitalisme nie die ideale stelsel is nie. Daar kan ook nie getwyfel word dat hierdie ekonomiese model ‘n sentrale rol gespeel het in ons volk se ondergang tydens sowel die ABO as die huidige swart periode nie. Die kapitalisme se bydrae tot ons ondergang is nie noodwendig (net) weens die twyfelagtige karakter van die kapitaliste nie, maar is direk die gevolg van die onderliggende logika van hierdie model, nl. die alleroorheersende belang van wins. In die kaptitalisme is daar geen struktuur of meganisme wat die belang van wins balanseer nie.

Die probleem van die kommunisme (of staatsosialisme) is die mate waartoe dit van die markmeganisme ontslae raak. Die gebrek aan die markmeganisme bring ‘n einde aan mededinging en dit offer ekonomiese groei op. Die kapitalisme is voortreflik deur die regulering wat die markmeganisme bied. Deur van die markmeganisme ontslae te raak, het die kommunisme die baba met die badwater uitgegooi. Tog, ten spyte van die mislukking van kommunisme, bly Marx se analise van kapitalisme geldig, ongeag die tekortkominge daarvan.

Met die produksiemiddele in die hande van slegs ‘n klein bevoorregte groep is uitbuiting van werkers en die bevolking in die geheel onafwendbaar. Waar daardie bevolking, soos die Afrikanervolk, ‘n hindernis na groter markte en ’n groter arbeidspoel is, moet hulle verwyder word. Dit is ironies dat terwyl Afrikaners vir so baie dekades teen die Marxisme geveg het, ‘n deeglike begrip van Marx juis vir ons sou uitwys wie eintlik ons grootste vyand is. Ons was so besig om aan ons eie klasseposisie vas te klou dat ons foutiewelik aangeneem het dat die ekonomiese opperklasse (Grootkapitaal) ons bondgenote was.

In die Afrikanerrepubliek wat kom, kan ons nie die foute van die verlede herhaal nie. Grootsake in ‘n Afrikanerrepubliek sal soos alle kapitalistiese korporasies wins vir hul beleggers ten alle koste nastreef. Dit is tyd dat ons ‘n ander ekonomiese model oorweeg, ‘n model wat die markmeganisme tot voordeel van die gemeenskap aanwend. So ‘n model bestaan reeds. Die sosiaal-ekonomiese model word met enorme sukses deur die Spaanse korporasie Modragon toegepas. D.m.v. van ‘n koöperatiewe eienaarskap- en bestuursmodel word die markmeganisme in die diens van die breë bevolking gestel en nie om slegs ‘n klein groepie beleggers te bevoordeel nie.

Terwyl die koöperatiewe model beperk bly tot besighede wat as “groot” beskryf kan word, sou die implementering van die sosiale ekonomie binne ‘n gemengde ekonomiese bedeling nog steeds private entrepreneurskap in die vorm van kleinsake aanmoedig.

Goot korporasies het doodeenvoudig te veel mag om aan die beheer van ‘n klein elite van aandeelhouers, direksielede en bestuurders oor te laat. Dit is uiters naïef om aan te neem dat hulle in die beste belang van die Afrikanervolk sal optree.

As Afrikaners moet ons ‘n deeglike begrip ontwikkel van die gevaar wat die kapitalisme nog deurgaans vir ons ingehou het. Ons moet nou reeds die ideale ekonomiese model vir ‘ n Afrikanerrepubliek konsipieer. Daar is geen waarborg hoe en wanneer ons ‘n Afrikanerrepubliek mag bekom nie. Ons wil nie weer dieselfde kapitaal- en invloedryke rolspelers in ons midde hê wat slegs deur eie belang gemotiveer word nie.

детски машина

Kwanzanc: die ANC se ekwivalent van Kersfees

Die viering van Kersfees is uiteraard ‘n uiters Europese tradisie. In die jaar 350 nC het Pous Julius I ‘n dekreet uitgevaardig dat Kersfees, wat die viering van die geboortedag van die Heiland moes wees, op 25 Desember gevier sou word. Niemand is presies seker wanneer Christus werklik gebore is nie, maar dit was waarskynlik nie op 25 Desember nie.

Een van die redes waarom die pous die 25ste Desember gekies het, is omdat dit saamgeval het met die Europese heidense fees van die wintersonstilstand. Die langste nag van die jaar is 21 Desember in die noordelike halfrond. Hierná begin die dae weer langer word. Rondom daardie datum het Europese heidene (jou en my voorouers, waarskynlik) ‘n fees gehou ter viering van die komende somer. Baie van ons Kerstradisies het uit daardie heidense gebruike ontstaan, byvoorbeeld om ‘n kers aan te steek. Immergroen bome is ook deur die heidene as heilige simbole beskou. Vandaar die gebruik om ‘n immergroen boom as ‘n simbool van Kersfees te beskou. Die keuse van 25 Desember was ‘n poging om die heidene te oortuig dat die Christenskap nie ‘n bedreiging vir hul tradisies sou inhou nie.

Baie van die hedendaagse simboliek van Kersfees dra vandag steeds baie Europese simbole – dennebome, sneeu, rendiere ensovoorts. Kersfees en sy simboliek is dus niks indien nie uitheems aan Afrika nie. In reaksie op die Eurosentriese simboliek van Kersfees het die swartbewussynsbeweging in die VSA tydens die 1960s ‘n ekwivalente feestyd bedink, bekend as Kwanzaa. Kwanzaa is ‘n belaglike viering van denkbeeldige Afrikatradisies en sogenaamde Afrikawaardes. Een van hierdie is byvoorbeeld Ujima, wat na bewering sou dui op kollektiewe verantwoordelikheid en arbeidsaamheid, al is dit begrippe wat nog meer uitheems aan Afrika is as Kersfees.

Gedagtig hieraan het ek gewonder of die ANC nie ook ‘n Azaniese Kwanzaa moet bedink nie. Kom ons noem dit die Kwanzanc. Daar is heelwat struggle- en hedendaagse tradisies wat die ANC kan vier.

In plaas van brandende kerse kan die ANC en sy ondersteuners gerus ‘n paar buitebande vol petrol maak en dit aan die brand steek. Omstanders behoort egter attent te wees daarop dat veelvuldige bottels Black Label en buitebande ‘n gevaarlike kombinasie is en maklik tot ‘n halssnoermoord kan lei.

In plaas daarvan om geskenke vir mekaar te koop, kan ANC-gesinne ter viering van Kwanzanc eerder ‘n kompetisie loods wat sal kyk wie die meeste kan steel en plunder, verkieslik by onskuldige belastingbetalers. Steel, bedrieg en korrupsie pleeg is immers aktiwiteite waarin die ANC kampioene is. Al wat ‘n ANC-ondersteuner is op die spreekwoordelike voetsoolvlak droom daarvan om verkies te word as ‘n ampsdraer, sodat hy ook kan deelneem aan die plundery van die belastingbetaler.

Wat sou enige viering van ‘n fees soos Kwanzanc wees sonder ‘n feesmaal? Diegene wat aan vigs ly en aan die ANC behoort, kan ‘n feesmaal van suurlemoene, beet en patats geniet ter nagedagtenis aan Manto Patatkop-Knoffelmang. Vir die trogvarke asook die SAKP se vetkatte sal net die beste uiteraard goed genoeg wees. Vir kaders soos kamerade Blade en Sexwale is dit kaviaar en natuurlik die alomteenwoordige Johnny Walker Blue Label. Hulle kan hul “sterwende” kameraad, Schabir Shaik, afvaardig om proviand vir hulle te gaan koop, voor die stomme man beswyk aan die terminale toestand bekend as die lewe.

Om ANC-aanhangers wat nie deel is van die binnekring nie, veral in linkse Afrikanergeledere (ek dink spesifiek aan vuilgatmusikante en ewe vuilgat Naspersjoernaliste en -rubriekskrywers) tuis te laat voel, kan die Europese mistelplant wat deel is van Kersfees vervang word met Afrika se gunsteling plantaardige produk, Cannabis Sativa. Statistiek Suid-Afrika het immers onlangs die onwettige handel in laasgenoemde produk begin insluit in sy berekening van die BBP. Die verdomming wat die gebruik van hierdie plant se blare teweegbring, is ‘n uitstekende metafoor vir die ANC se mislukte onderwysstelsel.

As die Europeërs se viering ‘n blanke man met ‘n lang baard en ‘n boepmaag het as menslike simbool, kort Kwanzanc seker ook ‘n simboliese figuur inheems aan Afrika. ‘n ANC-ekwivalent vir die denkbeeldige Sinterklaas was so ‘n ietwat moeiliker om te bedink, tot ek aan daardie standbeeld van die ewe denkbeeldige Tshwene (askies, “Tshwane”) buite Aapstat se stadsaal gedink het. “Tshwane” kan in ‘n minibustaxi ry wat deur inheemse bobbejane (Papio Ursinus) getrek word, in stede van uitheemse rendiere. In plaas van sleeklokkies kan “Tshwane” kort-kort die minibus se toeter druk. Hy kan SEB-kontrakte uitdeel aan diegene wat alreeds bemagtigde trogvarke is en korrup genoeg was gedurende die jaar.

Wanneer word Kwanzanc gevier? Ek sou reken dit moet op 6 April plaasvind, toe die eerste skepe van diegene wat rykdom kom skep het en van wie daar geplunder kan word, in Tafelbaai anker gegooi het. Die ANC is hoeka niks meer as ‘n vragkultus nie, en wat sou ‘n vragkultus nou wees sonder diegene wat hy probeer na-aap?

прокурор Фильчаков

Eie norme, en basta met die wêreld

Te midde van ‘n resessie is Suid-Afrikaners deur verskeie vorme van belasting ingebind by die grootste sportskouspel wat die land waarskynlik in ‘n geruime tyd sal aanbied.

Die 2010- Fifa-wêreldbeker-eindtoernooi is veel, veel groter as die rugby- en krieketbekertoernooie saam wat Suid-Afrika reeds aangebied het. Dit beteken ook dat die w êreld se oë soos selde op Suid-Afrika gevestig sal wees. Die Suid-Afrikaanse regering verwag van honderde duisende mense om groot geld hier te kom spandeer, en baie van die voornemende besoekers verwag van Suid-Afrika om hulle in ‘n omgewing met aanvaarbare norme te ontvang. Die feit dat Suid-Afrika onlangs die status van die wêreld se moordhoofsetel by sy reeds verworwe status as verkragtinghoofsetel gevoeg het, tel nie onder die verwagtinge nie.

Groot beplanning word gedoen en talle maatreëls word getref. Of dit genoegsaam is om ‘n verrotte kultuur om te keer, is iets wat nog gesien moet word.

Die rissiepit, Rhoda Kadalie, klim egter onder die ANC in weens die skynbare sorgeloosheid waarmee die regering homself na die buiteland projekteer. In die mees onlangse Brandpunt in Media 24 skryf sy onder meer: “Nie pligsversuim, kleptomanie, internasionale verleentheid of menseslagting is ‘n diskwalifikasie vir ‘n staatsbegrafnis nie.”

In Volksblad se hoofartikel daarnaas vanoggend word in soortgelyke terme oor die Shaik-verleentheid berig. In hierdie geval lê hef aan met verleenthede skynbaar nog voor as die CDA reg is dat die ligte vingerraps wat Shaik weens parooloortredings gekry het, bloot ‘n voorspel tot volkome kwytskelding is. Die groot verleentheid is, volgens die CDA, daarin geleë dat Shaik se kwytskelding sal kom van dieselfde man wat volgens die hofuitspraak, in ‘n algemeen korrupte verhouding met hom betrokke was – pres. Jacob Zuma self. Die vraag word selfs gevra of so iets grondwetlik kan wees.

Baie gereeld word dié tipe vreemde optredes as deel van Afrikaan wees verduidelik. Die sogenaamde Afrika-kultuur, so lui die argument, regverdig die verleenthede, en basta met die res van die wêreld waar glo ander norme sou geld.

Volkekundiges, of te wel meer polities korrek, kulturele antropoloë, wys egter daarop dat dit wat as Afrikanisties opgedis word, karikature is van werklike tradisies en eerder dui op ‘n kultuur in transito waar die verswakte norme genoeg elemente van kulturele verval en selfs anti-kultuur oplewer.

Kadali neem bloot kortpad, en maak die eenvoudige stelling dat die ANC die kuns vervolmaak het van die goddelike reg om te regeer.

Of soos iemand anders dit gestel het: “Die ANC het nie korrupsie uitgedink nie, net vervolmaak.” Te veel eietydse Mandaryne word deur die opposisie en media met hul lang vingers in die koekieblik uitgevang en straffeloos toegelaat om soos konings te leef om ‘n skeptiese publiek anders te oortuig.

Tog, al word nuwe norme geskep wat vir die res van die wêreld onaanvaarbaar of minstens onaptytlik is, en al word dit skaamteloos onder die Weste se neuse gevryf, word daar nie geskroom om bakhand af te sit Kopenhagen toe en dikbek met net ‘n half vol beursie terug te keer nie. Trouens, dit was bietjie meer as net bakhand – ‘n bietjie van as ons nie genoeg aalmoese kry nie sal ons voortgaan om die planeet te besoedel.

Trouens, Suid-Afrika behoort van beter te weet as om hom kolletief bakhand by Afrika as geheel te voeg. Suid-Afrika is terdeë bewus daarvan dat die buitewêreld, en in besonder die Europese Unie, sekere Afrikalande as korrupte of disfunksionele state geklassifiseer het en dat hulpfondse nie na daardie lande, soos Zimbabwe, se staatskas gekanaliseer word nie, maar na nie-regeringsorganisasies. En al pas Suid-Afrika sogenaamde Afrikanorme op lande soos Zimbabwe toe, die skenkerlande doen dit nie.

Manto die Bantoe

Die heengaan van Manto Tshabalala-Msimang, wat haar mediese studies aan die “Eerste Leningradse Mediese Instituut” in die voormalige Sowjetunie ondergaan het, het al vir heelwat kommentaar gesorg. Manto het as lid van die ANC-nomenklatoera ‘n tweede lewer vóór ander pasiënte ontvang en het vir haar Afrosentriese menings oor MIV-Vigs wêreldberoemd geword.

‘n Aspek wat meeste mense egter uit die oog verloor, is dat Manto ‘n Bantoe was. Heel waarskynlik is die ANC korrek deur haar te vereer vir haar onverskrokke standpunte wat weliswaar teen gangbare Westerse (wit) opvattings ingedruis het, maar wat konsekwent haar eie Bantoekultuur eerbiedig het. Deel van die ANC-revolusie was immers die verplasing van Westerse wetenskap deur Bantoewetenskap en -gebruike, waaronder tradisionele genesing en voorvaderrituele.

Tydens haar termyn as minister van gesondheid het Manto haar onderskei as die koningin van die tradisionele geneeshere. Diegene wat met haar geloof in die towereienskappe van die Afrika-aartappel, knoffel en beet vir die behandeling van MIV-Vigs gespot het, het nie begryp dat sy bloot haar eie wêreldbeskouing en -kultuur op hierdie land se gesondheidstelsel wou afdwing nie.

Die onlangse Suid-Afrikaanse stelsel het van demografie die allesbepalende faktor in die politiek, ekonomie, opvoedkunde, die reg, wetenskap en die meeste ander gebiede gemaak. Dit spreek dus vanself dat die Bantoekultuur en -wetenskap uiteindelik die Westerse wetenskap in dié land sal verdring, weens die blote feit dat die sprekers van Bantoetale histories ‘n veel hoër bevolkingsgroei as Westerse groepe gehandhaaf het en steeds handhaaf.

Manto se Afrosentriese sienings oor MIV-Vigs was bloot omstrede vanuit ‘n Westerse of blanke oogpunt. Vanuit die Bantoeperspektief het sy die meerderheidsiening in hierdie land verteenwoordig. Soos in die politiek of die geskiedenis, word die wetenskap of die medisyne vandag in Suid-Afrika deur ‘n “demokratiese stem” bepaal. Die waarheid is ‘n meningspeiling. As die meerderheid so glo, is dit die waarheid. Vra maar vir enige joernalis by Naspers of die SAUK, wat hiermee sal saamstem. En indien die meerderheid – sprekers van Bantoetale, wat weer in Nguni, Sotho, ens., verdeel kan word, maar waarvoor die versamelnaam “Bantoe” die enigste gepaste is – voel dat tradisionele kosse of rituele hulle van Vigs kan genees, wie is ons – lede van die minderheid – om daarteen te stry?

Ook Mbeki, hoewel ‘n Afro-Sakser wat deur die Britte opgelei is en lief is om Shakespeare aan te haal, is uiteindelik ‘n Bantoe wat tesame met Tshabalala-Msimang ‘n soort kulturele revolusie van die Maoïstiese tipe in die universiteite, hospitale en die gesondheidsdepartement wou teweegbring. Vir seker is die Bantoenasionalisme – teenoor Amerikaanse swart nasionalisme wat ‘n heel ander, rasgegronde uitgangspunt het – in Suid-Afrika nog lank nie uitgewoed nie. Trouens, volkekundiges en geskiedkundiges praat van die “Bantoe-uitbreiding” wat reeds voor die geboorte van Christus begin het en vanuit die Nigerdelta stelselmatig ooswaarts en suidwaarts uitgebrei het. Hierdie eeue oue beweging word tans, gerugsteun deur die verowerde staatsmag van Suid-Afrika, voortgesit en sal uiteindelik elke mediese fakulteit, elke hospitaal, elke skool, asook die kurrikulum wat in skole behandel word, oorspoel.

In dié opsig was Manto geen “oorblyfsel uit die verlede” nie, maar ‘n baanbreker. Die Bantoerevolusie wat sy en Mbeki begin het, staan maar nog in sy kinderskoene.

Данильченко Харьков

Die begrafnisdiens

Die roudiens word in die KWV se brandewynstokery gehou. Spreker op spreker besing die oorledene se lof, terwyl die bywoners al hoe meer besope raak as gevolg van die gratis versnaperinge wat deur die borge verskaf word. Die oorledene was immers persoonlik verantwoordelik vir ‘n beduidende deel van KWV se omset vir donkiejare al – as’t ware ‘n swart bemagtigingstransaksie op sigself.

Binne die lokaal is daar ruikers van groen plante met lang blare wat onwelriekend is en slakke weghou. By nadere inspeksie blyk dit knoffelplante te wees.

Een van die sprekers is ‘n afgesette amptenaar. Hy haal Shakespeare aan en dring daarop aan dat die oorledene nie gesterf het aan ‘n lewerkwaal nie. Volgens die spreker is daar nie so ‘n siekte soos lewersirrose nie. Hy sê dit is ‘n komplot deur Westerse farmaseutiese maatskappye om Afrikane te probeer wysmaak dat mense lewers nodig het. Hy raak drifting as hy die mening lug dat Westerlinge Afrikane sien as diegene wat soos diere suip en oor geen selfbeheersing beskik nie. Hy hou vol lewersirrose is ‘n sindroom wat per definisie nie noodlottig kan wees nie. Die oorledene is volgens hom dood aan ‘n oormaat gifstowwe in die liggaam, en wys sy gehoor daarop dat sy persoonlike internetnavorsing daarop dui dat daar afvallige wetenskaplikes is wat nie glo dat dit die lewer is wat gifstowwe suiwer nie.

‘n Ander spreker raak emosioneel as hy vertel presies hoe baie die gestorwene vir die Struggle beteken het, terwyl sy in luukse omstandighede aan ‘n Russiese universiteit geleer het hoe om iemand se siekte te diagnoseer met behulp van die ingewande van ‘n varsgeslagte hoender. Hy is weliswaar bietjie vaag oor die presiese bydraes wat sy andersins tot die Struggle gelewer het, buiten vir ‘n paar dramatiese vuisgebare en danspassies, veilig buite bereik van die veiligheidsmagte, maar wys dan daarop dat ‘n gebrek aan enige betekenisvolle bydrae nie verhoed het dat ‘n lughawe na ‘n ander opperste middelmatige vernoem is nie.

‘n Groep betogers sing en dans buite die lokaal. Hulle het vroeër die BBP’s wat die lokaal binnegegaan het, geïntimideer deur hardhandig aan elkeen se kapsel te pluk om seker te maak dat dit nie ‘n raffiapruik is nie.

Uiteindelik is die diens verby. Die meeste van die bywoners is paraplegies dronk en kan nie opstaan nie. Van hulle skree floutjies: “Viva!” en een braak op sy buurman se Armani-gesklede skoot. Diegene wat nie besope is nie neem deel aan ‘n faksiegeveg met lede van ander faksies, maak vuur op die vloer van die lokaal met houtstoele wat hulle stukkend geslaan het, of help hulself aan die dronkes se beursies, selfone en motorsleutels asook ander los voorwerpe wat in die lokaal is.

Die begrafnisstoet wat bestaan uit miljoene rande se blinkswart, Duitse motors met die volle reeks toebehore en getinte ruite beweeg stadig na die begrafnisterrein. Dit is ‘n stadige proses ten spyte van die blou ligte. Die meeste bestuurders se lisensies is by ‘n sjebien gekoop en hulle het geen idee hoe om hulle motors te beheer nie. Verskeie noodlottige voetgangervoorvalle kom onderweg voor en lede van die konvooi brand met aanvalsgewere los op lukrake toeskouers as die toeskouers wil-wil protes aanteken omdat iemand doodgery is. Uiteindelik kom hulle by die teraardebestelling aan. Dis in ‘n land waar Afrika-patats verbou word.

Die erewag is ‘n mislukking. Daar was veronderstel om sewe soldate te wees wat elk drie skote sou afvuur, maar nie een van hulle kan tot drie tel nie en dus was dit van meet af aan gedoem. Vyf van hulle staak in ieder geval omdat hulle gegrief voel omdat hulle nie elkeen ‘n persoonlike bediende het wat hulle kasernes kan skoonmaak nie. Die ander twee kan om die dood nie bedink hoe hulle tussen hulle 21 skote gaan afvuur nie. Hulle bevelvoerder, ‘n illustere MK-kryger wat sewentig van sy eie kamerade per abuis om die lewe gebring het as gevolg ‘n klein glipsie met ‘n kleefmyn, het vergeet om vir hulle ammunisie te gee.

Die grafsteen is in Engels en Russies, en lees: “Hier rus ‘n groot held van die Struggle.” In kleiner skrif onderaan: “(Geborg deur Stolichnaya)”

top online games no download Фильчаков прокурор

Woorde, soos klere, vir elke plek en geleentheid

Pieter Mulder se boek Kan Afrikaners toyi-toyi? is ’n goeie present vir die Kerskous van vriende en familielede wat nog glo aan die utopie van vreedsame swart-wit naasbestaan. (Regdenkende vriende en familielede hoef natuurlik nie afgeskeep te word nie.) Dit roer gesonde verstand, gebore uit die ervaring van die praktyk, in die pappot van die mitiese reënboognasie. Hoewel die pappot seker lankal vervang is deur ’n emmer van die kolonel se gebraaide hoender, tjips en Coke.

Ek is al geruime tyd besig om die boek te lees (tesame met so ’n dosyn ander), en dis elke keer ’n groot lekkerte om dit weer op te tel en verder te lees. Dis ’n boek wat jy met potlood en liniaal lees, waar jy bladsye met plakkertjies merk, want dr. Mulder, leier van die Vryheidsfront Plus in die Parlement, trek die gordyn weg voor die vreemde en chaotiese weë van die voormanne en -vroue van ons melanienbevoordeelde landgenote.

Na alles ís ons nie dieselfde nie, dínk ons nie dieselfde nie, dóén ons nie dieselfde nie, ondanks die pienk broeders en susters se sterk aandrang dat daar net ’n pigmentverskil tussen wit en swart is. Nie dat enigeen met net ’n knypie gesonde verstand dit nog nie kon agterkom nie.

Een van die insiggewendste hoofstukke in dr. Mulder se boek gaan oor die waarde van woorde in die swart kultuur. Hy vertel van ’n keer toe dr. Mangosuthu Buthelezi van die Inkatha-Vryheidsparty by ’n jeugbyeenkoms op Ulundi in KwaZulu-Natal ’n woedende aanval op die ANC gedoen het. Die kern van sy boodskap was dat die ANC-leiers baie sleg vir Suid-Afrika is (wat’s nuut?). Wye publisiteit is aan sy toespraak gegee.

Die Maandag in die Parlement ys die blanke lede oor pres. Nelson Mandela se reaksie. Hul teekamer-gevolgtrekking is dat hy Buthelezi uit die Kabinet gaan skop en dat groot spanning en geweldpleging weer tussen ANC- en Inkatha-aanhangers gaan losbars.

Pres. Mandela sit egter ewe rustig en ontspanne in sy sitplek. Dr. Buthelezi kom ingestap. Toe hy verby Mandela loop, groet hy hom met die uiterste respek met sy hande in ’n gebedsposisie en ’n kopbuiging. Die twee wissel ewe gemoedelik woorde en deel selfs ’n grappie of twee.

Die blanke lede is stomgeslaan. Hoe nou? Later hoor dr. Mulder by ’n IVP-parlementslid dat sy “Westerse denke” oor die saak heeltemal verkeerd is. Hy kry toe die volgende lessie in Afrika-politiek:

“Meneer Mandela verstaan dat dáárdie plek, dit is nou Ulundi, vir daardie spesifieke woorde van die naweek gevra het en dat híérdie plek, die Parlement, vir ander woorde vra.”

As hy nie prof. Attie van Niekerk se boek Saam in Afrika gelees het nie, sou hy niks hiervan kon begryp nie, skryf dr. Mulder. Hy haal prof. Van Niekerk soos volg aan: “… dat taal dikwels nie gebruik word om feite en gevoelens waar en betroubaar te formuleer, om dit wat ons die werklikheid noem, presies weer te gee nie … Dit gaan … om voordeel te behaal – om mag, nie soseer om die waarheid nie. Daarom kan heftige woorde van een oomblik met handomkeer die volgende oomblik op hul kop staangemaak word as omstandighede verander. Daarin lê vir die Afrika-mens geen teenstrydigheid nie. Op ’n manier is die ‘ek’ wat nou die een ding sê, nie die ‘ek’ wat netnou ’n ander storie praat nie.” (Prof. Van Niekerk was jare lank sendeling, hoogleraar en studentedekaan by die Universiteit van die Noorde op Turfloop.)

In onderhandelinge kan dié dubbelpratery naïewe, goedbedoelende blankes tot groot nadeel strek. Prof. Van Niekerk verduidelik dat swartmense op een komitee of vergadering een standpunt of strategie geesdriftig ondersteun, terwyl hulle in ’n ander groep presies in die teenoorgestelde rigting werk – met ewe veel geesdrif. “Die teenstrydigheid kan ook oor lang tydperke volgehou word. Die een ding sluit die ander nie uit nie, soos ons dit wil hê,” skryf prof. Van Niekerk.

Is dit waarom die blankes in Suid-Afrika vandag kroonwild is? Omdat F.W. de Klerk en Roelf Meyer en kie naïewe idiote was met geen werklike kundigheid oor die Afrika-psige nie?

Is dit waarom Hansard, waarin die parlementêre debatte woordeliks en volledig aangeteken word, jare agter is? Watter nut het Hansard vir ’n swart regering? As gister se woorde nie vir vandag geld nie, is dit tog sinneloos om sorgvuldig boek te hou van wat gesê word.

’n Mens kan nie help om te dink aan George Orwell se Nineteen Eighty-Four nie, waar die diktatuur stelselmatig die feite in alle geskrewe rekords wat nie met die huidige omstandighede ooreenstem nie, aanpas of uitwis. Daar bestaan nie meer iets soos feite en waarheid nie – alles is relatief tot die gebeure van vandag tot voordeel van die regeerders.

Soos enigeen wat grootgemaak is in ’n Protestantse huis waar leuens verafsku is en jy eerder gestraf is oor ’n leuen as om met die stoutigheid vorendag te kom, is hierdie vertelling van dr. Mulder soos ys teen die rug af.

As jou woord nie jou woord is nie, is ’n beskaafde samelewing nie moontlik nie. Wette en waarborge is nie die papier werd waarop dit geskryf is nie. Reg en orde bestaan tot die mate dat die omkoopgeld genoeg is. Korrupsie en bedrog is relatief.

Elke goeie woordjie van Jacob Zuma gestrooi in die rigting van die Afrikaner, elke besoek van hom aan ’n armblanke kamp, is gestroop van enige integriteit. Blote politieke opportunisme.

In sy laaste rubriek het wyle Chris Louw vertel hoe hartlik hy en die ander “lefties” destyds met die uitgeweke ANC-leiers gesels en drome gedeel het van ’n vrye en regverdige Suid-Afrika. Hoe kón sulke gawe manne die “vyand” wees? Te laat het die ontnugterde idealiste ontdek hoe die Afrika-mens in ’n magsposisie (wan)funksioneer … terwyl die hele Afrika as voorbeeld daarvan dien.

In Louw se woorde: “Dinge het drasties anders verloop as wat ons sogenaamde verloopte Afrikaners se verwagtinge was toe ons in die 1980’s ons eerste ontmoetings met die ANC-in-ballingskap gehad het.

“Die gesprekke in Dakar en Parys en Lusaka en Harare het oor beginsels gegaan – demokrasie, menseregte, die onafhanklikheid van die regbank, ’n regstaat …  Vandag voel dit of ons onverwante betekenisse aan dieselfde woorde geheg het.”

Lees Louw se hele artikel en die insiggewende kommentaar van lesers daarop by hierdie skakel: Gereduseer tot slegs 6%.

Ek, vir een, hou glad nie my asem op dat die ANC se erkenning van foute – bv. die Eskom-en-Godsell-debakel, uitkomsgerigte onderwys, korrupsie by die bou van laekostehuise – enigsins veel in die praktyk gaan verander nie. Ten eerste is ’n onbekwame, domastrante, geldsugtige swart amptenaar met ’n magsobsessie ’n koeël op soek na ’n teiken … en die Kabinet, staatsdiens en elke openbare instelling wemel van hulle. Ten tweede: Hoeveel beloftes het ons nie al van die ANC aangehoor wat in die mis van die verlede verdamp het nie? Ten derde: Dis net woorde. Die regte woorde vir die regte geleentheid.

“Integrity is the first fundamental of prosperity. Anyone who has worked closely with Africans for any length of time knows that integrity is virtually unknown amongst them.” – Aanhaling op dié webwerf.

большого размера

Om met jou ma se verkragter te speel

Die rol wat die ligsinnige tydverdryf, rugby, in ons volk se ondergang gespeel het en die voortgesette negatiewe impak daarvan, mag nie onderskat word nie. As Afrikaners met slegs 10% van die entoesiasme waarmee hulle hul gunsteling Engelse sport bedryf hul vryheid sou nastreef, dan kan ons seker binne enkele weke ’n Afrikanerrepubliek bekom. Helaas, hierdie logika ontgaan Afrikaners soos wat hulle hulself bedwelm met die ekstase van die eiervormige Engelse bal wat oor die pale vlieg.

Terwyl die Kaapse koloniste tydens die destydse Britse bewind rugbyspelers geword het, was dit anders vir die burgers van die Boererepublieke. Dit was egter in die krygsgevangekampe van die tweede vryheidsoorlog waar Boerekrygsgevangenes met hul vyand begin speel het nadat hulle die stryd verloor het. Hier het hulle begin om rugbyvriendskappe te smee met die verkragters en moordenaars van hul dogters, vroue en moeders. Dit is ‘n perverse liefdesverhaal wat Afrikaners in die toekoms polities sou ontlont deurdat dit pogings tot groepsaksie “vreedsaam” sou kanaliseer om op ‘n meer “Britse” manier uiting te vind. Cecil John Rodes wou reeds van vroeg die balsport rugby inspan om Kapenaars te deëtnifiseer en het met welslae die 1891-Britse toer na die Kaapkolonie gefinansier.

Dat rugby die Afrikaner se opium is, het die Kommuniste ewenwel begryp. Dis nie om dowe neute dat Mandela die naam ‘Playing the Enemy’ vir sy boek oor die uitoorlê van die Afrikaners gekies het nie. Afrikaners sou immers eerder aan internasionale sport deelneem as om hul vryheid te behou; hul geboortereg verkoop vir ‘n pot lensiesop …

In die era van sportboikotte het Afrikaners gesmag om te mag ‘speel’ met hierdie vyande. Dít terwyl laasgenoemde aktief besig was om die ANC te ondersteun en ons oral denkbaar te ondergrawe. In sy boek, Strooidak en toring, waarin Izak de Villiers onder andere die skandelike oorgawe deur die NP bespreek, sê hy: ”Miskien was ons almal te bewus van hervorming, hervorming, nuwe bedeling, vrede (en rugby)…”

In die relaas van die Amerikaanse joernalis Patti Waldmeir oor die Nasionale Party se oorgawe, Anatomy of a miracle, skryf sy: “Afrikaners had swapped apartheid for rugby, and there was every sign they thought it a fair deal.”

Die rugbybeswyming duur natuurlik voort selfs in die huidige krisis waarin ons leef. Min Afrikaners verstaan veel van Suid-Afrikaanse politiek en nog minder is op enige vlak by hetsy ons bevryding, hetsy enige vorm van Afrikanerweerbaarheid betrokke. Nogtans sit hulle bankvas op die pawiljoen, wanneer 30 uitgevrete imbesiele om des lewens agter ‘n bal aanhardloop.

Behalwe dat Afrikaners aanhoudend deur middel van hierdie onsinnigheid uit die werklikheid ontglip, bied rugby ook ander kontradiksies wat teenproduktief vir ons breër oorlewing is. Die raakpunte wat rugby (en krieket) tussen ons en die Angel-Saksiese wêreldgemeenskap bied, kan slegs negatief op ons inwerk. Per slot van rekening is sportbeoefening ook ’n kultuuraktiwiteit. Die kontak wat sulke sportbyeenkomste met Engelssprekende lande meebring, is nie ‘n goeie ding nie. Dit raak ’n proses van kulturele kontak waar gemene saak gemaak word met volkere wat ons tans steeds negatief gesind is. In die vroeë twintigste eeu het Afrikanerintellekteuele, -politici en skrywers heelwat kontak met ons stamlande: Nederland, Duitsland en Frankryk gehad; ten dele is die opbloei in die Afrikaanse kultuur hierdeur moontlik gemaak. Danksy rugby, is ons deesdae uitsluitlik gerig op Engeland, Australië en Nieu-Seeland.

Min Afrikaners besef in welke swak lig ons nog steeds in Engelssprekende lande beskou word. Die minagting waarmee die breër Angel-Saksiese wêreld ons sien, kom op ’n vorm van volkshaat neer. Wanneer mens vriendskappe begin bou met mense wat nie jou waardes verstaan of respekteer nie, begin jy gewoonlik jou eie waardes te kompromitteer om sodoende meer aanvaarbaar vir hierdie “vriende” te wees. Hierdie dinamika geld op ’n persoonlike vlak, maar ook op ’n gemeenskapsvlak. Dis om hierdie rede, sowel as vir persoonlike gewin, dat Suid-Afrikaanse krieket- en rugbyspelers (rondom ons internasionale hertoelating) in die vroeë 90s dikwels meer krities teenoor apartheid gestaan het as wat vir hul ondersteuningsbasis sou geld.

Hulle het bande begin smee met mense teenoor wie hulle ’n waardekompromie aangegaan het. Rugby en krieket dra by tot die verinternasionalisering van Afrikaners en dit dra by tot ’n verlies aan identiteit, in ’n milieu waar

ons oorlewing van ’n sterk identiteit afhang.

Deur ons geskiedenis kom die tema van uitverkoop na vore. Dit was sigbaar ten opsigte van Afrikaners wat te verstrengel met die internasionale gemeenskap geraak het, byvoorbeeld Jan Smuts, Pik Botha, die hartchirurg Chris Barnard, ens. Tans is die Hollywood-ster en dowwe blondine van Benoni, Charlize Theron – daardie aartsdissipel van die halfgod Mandela – ook ’n goeie voorbeeld. Met haar swaar en vals Amerikaanse aksent, is sy sekerlik een van die beste voorbeelde van ’n Afrikaner wat op hierdie wyse verinternasionaliseer is. Hoewel Charlize Theron ná ’n relatief kort periode “veramerikaans” het, het die Australiese aktrise, Nicole Kidman, selfs ná baie jare in Hollywoord haar Australiese aksent behou. Die rede is eenvoudig: Kidman as Australiër is deel van die globale Angel-Saksiese kultuur en dit is aanvaarbaar. Daarenteen moet Theron as Afrikaner haar self deëtnifiseer om aanvaarding te verkry.

Kan enigeen onthou hoe “Engels” Hansie Cronje en sy spanlede geklink het…? Luister gerus na sommige van ons huidige Afrikaner sport-“helde” as hulle praat. Nogtans moet jy nie glo dat solank jy ’n goeie ou Boere-aksent handhaaf jy maar lustig met die rugbybal kan voortdraf nie. Die sielkundige kragte van verinternasionalisering en veral veratlantisering (die verinnerliking van die Angel-Saksiese karakter) strek baie dieper.

Dieselfde kragte wat op Theron inwerk, het ’n impak op ons rugbyspelers, hoewel in ’n ander konteks. Wanneer hulle teen die buiteland speel, smee hulle bande met veral die Anglo-Saksiese wêreld en dit beïnvloed hulle waardes, gedrag en wêreldbeskouing. Moet ook nie ons rugbyspelers se gedienstigheid aan die Afro-Saksiese ANC onderskat nie. Behalwe dat die ANC nou vir alle praktiese doeleindes hul organisatoriese meesters is, sal enigeen van hulle pronk op ’n foto met ‘n ANC-minister, as dit meer publisiteit en dalk ’n plek in die Springbokspan kan beteken.

Ons rugbymanie dra ’n beeld van normaliteit aan die wêreld uit. In Jacob Zuma se woorde is ’n land wat op sportterrein presteer immers ’n land wat in vrede met homself leef. Is hierdie die boodskap wat Afrikaners aan die buitewêreld wil uitdra?

Onwillekeurig moet mens die vraag stel: “Hoe is dit moontlik dat mense wat uitwissing op elke gebied in die gesig staar meer gemoeid met balspele as hul oorlewing is?” Dit is asof Afrikaners meer as ooit tevore in die balsporte (veral rugby) opgaan. Afrikaners toon bykans geen belangstelling in die politiek nie en dit is asof rugby (net soos charismatiese godsdiens) Afrikaners se verbeelding en groepsmeelwing ten volle gemonopoliseer het. Geen vorme van verset teen die rassistiese diktatuur waaraan ons onderwerp is, interesseer Afrikaners in ‘n beduidende mate nie Nogtans raak hulle liries wanneer hulle hul grootste vyand se sport kan bedryf. Die situasie is erg genoeg om enige denkende mens stom te slaan en telkens kan mens nie anders as om te wonder of so ‘n volk werklik redding verdien nie. Dit is asof Afrikanernasionalisme ten volle deur ‘n soort rugbynasionalisme of dan rugbyisme vervang is. Ek wil dit waag om te se dat ten spyte van al die verskille wat ‘n eeu van volksewolusie opgelewer het, dit veral hierdie afvallige sport van die vyand is, wat die eertydse Afrikaners van die Boererepublieke en die huidige Afrikaners van mekaar onderskei. Miskien is dit die grootste wapen waarmee die Engelse ons ooit kon oorwin, want hiermee het hulle ons volk in gatlike en skrillend juigende pom-pom-waaiende dopamiene junkies verander.

Hoewel dit ’n projek is wat enorme teenstand sal kry, wil ek voorstel dat ons in ’n Afrikanerrepubliek heeltemal met die Engelse spoortsoorte, naamlik rugby en krieket, wegdoen. Ons het nie nodig om hierdie “kultuur”-aktiwiteit, wat groter gemeenskaplikheid tussen ons en ’n steeds vyandige internasionale Engelse gemeeskap bevorder, te beoefen nie.

Inteendeel sou ek wou aanraai dat Afrikanersportdeskundiges na die tekenbord gaan en ‘n totaal nuwe sportsoort ontwerp. So ’n volkseie sportsoort kan deur die skole (Afrikanerdepartement van onderwys) en ander staatsinstellings (Afrikanerdepartement van sport en ’n Afrikaner-openbare-uitsaaier) gevestig en bevorder word. Net soos Amerikaners met hulle eie voetbal en bofbal, kan ons ons eie sportsoorte ook met groot geesdrif en voortreflikheid beoefen.

In ons huidige krisis waar ons deur radikale problematiek gekonfronteer word, sal Afrikaners self moet oorgaan tot die beoefening van radikale politiek. Die radikalisme wat nou van ons vereis word, beteken dat ons gefokus moet wees en nie langer deur lughartige onsinnighede, soos rugby, verlam word nie. Mag die dag kom dat ons die sport van die moordenaars en verkragters van ons voorgeslagte afsweer!