Graag sou ek al my vriende, kennisse en ander fatsoenlike burgers in Suid-Afrika en elders ‘n uitstekende nuwejaar wou toewens, ‘n jaar van voorspoed en geluk. Ek dink egter dat hierdie woorde van min invloed sal wees solank as wat die huidige situasie in SA bly voortbestaan. As elke dag ‘n stryd word om te oorleef, om orals waaksaam te wees en onveilig te voel soos by die werk en in jou eie huis, kom nuwejaarswense as ietwat onopreg oor.
Die ANC en hul kommunistiese bondgenote het kennelik ‘n ander mening, want diegene wat ‘n belangrike rol – miskien wel die belangrikste rol – gespeel het in ons ondergang, is niemand minder nie as hul kameraad Yossl Slovo (1926 – 1995), wat kort gelede gedenk was vir sy rol in die gewapende stryd.
Hierdie advokaat van Johannesburg wat ‘n groot deel van sy lewe buite Suid-Afrika vertoef het en tussen sy mense in Soweto begrawe lê, was waarskynlik die belangrikste faktor gewees om Suid-Afrika te verander in hierdie huidige bloedige anargie. Nie net was hy ‘n mede-oprigter in die ANC se militêre vleuel Umkontho we Sizwe (MK) nie, maar het geen geheim daarvan gemaak dat blankes, veral boere, die belangrikste teiken van MK se aanvalle is nie.
Sy regverdiging vir die aanvalle op boere het gespruit uit sy mening dat die boere steeds militanter geword het ten tye van die onluste in die tagtiger jare. Die sogenaamde Skietkommando’s was vir hom ‘n teken gewees dat die lyn tussen burger en militêr besig was om weg te vervaag.
Hy het kennelik geen rekening gehou met die feit dat elke land in oolog se nommer een prioriteit is om sy voedsel veilig te stel nie. In ‘n onderhoud destyds met die BBC het Slovo gestel dat dit selfs geoorloof is om wit vroue en kinders op plase as militêre teikens te bestempel, met ander woorde dood te maak ter wille van die ‘struggle’. Ondertussen, so vyftien jaar na oorname is die aantal plaasmoorde al oor die drieduisend, en vyftig persent van al Suid-Afrika se grootplase is as gevolg hiervan nou in die hande van die ANC-regering, waar hulle braak lê of gebruik word as teelaarde vir onwettige dwelmmiddele soos opium.
Egter, een van die skadelikste uitlatings van Slovo is sy oproep aan swart polisiemanne dat hulle hul optredes teen gewelddadige swartes moet afwend en hul wapens na hul blanke heersers moet begin rig. Wet en orde moes wyk ter wille van politieke ideale, en sodoende het hy die mees fundamentele hoeksteen van ons beskawing ‘n ernstige knou toegedien, wat sekerlik een van die vernaamste redes is hoekom Suid-Afrika in die gewelddadige entropie verval het.
Volgens Slovo was die vorige regering doelbewus besig om tweedrag tussen swart stamme te saai. Hiermee verraai hy egter groot onkunde oor Afrika: Hierdie armsalige kontinent was altyd verdeeld gewees, met of sonder blanke regering. Die Afrikaan is ‘n jagter-versamelaar. Moor en steel beteken oorlewing. Dit was die resultaat gewees van honderde jare se ontbering waar natuurlike hulpbronne uiters skaars was.
Dieselfde gedragspatrone vind ‘n mens by Bedoeïene en Arabiere wat ‘n nomadiese bestaan voer. Vanwee die moord op die boere en hongersnood wat as gevolg hiervan weer kop uitgesteek het, is die kans groot dat stamlojaliteit net hegter gaan word in plaas van minder, hoewel hierdie keer in ‘n ietwat ander vorm. Die kans bestaan dat arm Afrikaners meegesleur gaan word in hierdie tribale bestaansvorm, aangesien hulle geen keuse gaan hê as hulle wil oorleef nie.
Egter, soos dit Slovo en ander lojaliste van die Sowjet Unie betaam, het hulle tot op die laaste doodsnik nog geprobeer om die gruwel van kommunistise geweld te verberg of te versag. Slovo, Kasrils, Suzman en ander Baltiese Joodse gesinne het juis weggevlug vir die golf van antisemitisme en pogroms in hul vaderland wat afwisselend gepleeg was deur die Nazi’s en Bolsjewieke. Jode in die Baltiese state was oor die algemeen nie goed geïntegreerd gewees nie en het liewer Jiddisj, Pools of Russies gepraat in plaas van Litous, Ests of Lets. Dit bevestig dat die Joodse gemeenskap in die Baltiese lande ‘n swaar trauma ondergaan het, wat deels verklaar waarom hulle Zionisme of sosialisme as ideaal begin koester het.
Dit is duidelik dat hulle hul opvattings van die ou-wêreld saamgevat het Suid-Afrika toe, tesame met hul diepliggende onvermoeë om met die plaaslike toestande te identifiseer. Dit is bekend dat oorlogstrauma tot drie generasies duur om te genees, en slagoffers van ‘n oorlog reageer dikwels bot, afsydig en onsimpatiek teenoor ander omdat hulle geen emosionele bande kon smee tydens swaar konflikte nie.
Die sosioloog Erik van Ree het in sy boek ‘Wereldrevolutie’ gekonkludeer dat kommuniste geen plesier daaraan beleef om op te roep tot geweld nie. Dit is alles deel van ‘n nugter strategie. As Slovo oproep dat boere uitgemoor moet word, of Ronnie Kasrils sing dat hy as MK-stryder homself verbind het om blankes dood te maak, doen hulle dit nie omdat hulle dit prettig vind nie, maar omdat dit ‘n doelbewuste taktiek is wat pas in die doelstellings van die rewolusie. Hulle hou hul emosies en moraal op afstand.
Slovo het agteraf toegegee dat daar sprake was van ‘n blinde aanhang aan alles wat Moskou gedikteer het, en toe hierdie ideologiese spreekbuis weggeval het, was daar pogings aangewend om nogtans die oase van sosialisme op te soek te midde van Westerse anti-Sowjet propaganda.
Die huidige Slovo-verheerliking en skipbreukideologie wat die SAKP nog steeds aanhang is ongetwyfeld net ‘n jaag na ‘n illusie wat oorbly noudat die sisteem van kommunisme gefaal het, en in hul eksistensiële krisis het hulle van ‘n werkersparadys ‘n gekkeparadys gemaak.
Tydlose wysheid het bevestig dat daar baie waarheid skuil in hierdie Latynse spreuk: Quem Deus vult, perdere dementat prius. Diegene wat die gode wil vernietig, maak hulle eers kranksinnig.
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.