Die roudiens word in die KWV se brandewynstokery gehou. Spreker op spreker besing die oorledene se lof, terwyl die bywoners al hoe meer besope raak as gevolg van die gratis versnaperinge wat deur die borge verskaf word. Die oorledene was immers persoonlik verantwoordelik vir ‘n beduidende deel van KWV se omset vir donkiejare al – as’t ware ‘n swart bemagtigingstransaksie op sigself.
Binne die lokaal is daar ruikers van groen plante met lang blare wat onwelriekend is en slakke weghou. By nadere inspeksie blyk dit knoffelplante te wees.
Een van die sprekers is ‘n afgesette amptenaar. Hy haal Shakespeare aan en dring daarop aan dat die oorledene nie gesterf het aan ‘n lewerkwaal nie. Volgens die spreker is daar nie so ‘n siekte soos lewersirrose nie. Hy sê dit is ‘n komplot deur Westerse farmaseutiese maatskappye om Afrikane te probeer wysmaak dat mense lewers nodig het. Hy raak drifting as hy die mening lug dat Westerlinge Afrikane sien as diegene wat soos diere suip en oor geen selfbeheersing beskik nie. Hy hou vol lewersirrose is ‘n sindroom wat per definisie nie noodlottig kan wees nie. Die oorledene is volgens hom dood aan ‘n oormaat gifstowwe in die liggaam, en wys sy gehoor daarop dat sy persoonlike internetnavorsing daarop dui dat daar afvallige wetenskaplikes is wat nie glo dat dit die lewer is wat gifstowwe suiwer nie.
‘n Ander spreker raak emosioneel as hy vertel presies hoe baie die gestorwene vir die Struggle beteken het, terwyl sy in luukse omstandighede aan ‘n Russiese universiteit geleer het hoe om iemand se siekte te diagnoseer met behulp van die ingewande van ‘n varsgeslagte hoender. Hy is weliswaar bietjie vaag oor die presiese bydraes wat sy andersins tot die Struggle gelewer het, buiten vir ‘n paar dramatiese vuisgebare en danspassies, veilig buite bereik van die veiligheidsmagte, maar wys dan daarop dat ‘n gebrek aan enige betekenisvolle bydrae nie verhoed het dat ‘n lughawe na ‘n ander opperste middelmatige vernoem is nie.
‘n Groep betogers sing en dans buite die lokaal. Hulle het vroeër die BBP’s wat die lokaal binnegegaan het, geïntimideer deur hardhandig aan elkeen se kapsel te pluk om seker te maak dat dit nie ‘n raffiapruik is nie.
Uiteindelik is die diens verby. Die meeste van die bywoners is paraplegies dronk en kan nie opstaan nie. Van hulle skree floutjies: “Viva!” en een braak op sy buurman se Armani-gesklede skoot. Diegene wat nie besope is nie neem deel aan ‘n faksiegeveg met lede van ander faksies, maak vuur op die vloer van die lokaal met houtstoele wat hulle stukkend geslaan het, of help hulself aan die dronkes se beursies, selfone en motorsleutels asook ander los voorwerpe wat in die lokaal is.
Die begrafnisstoet wat bestaan uit miljoene rande se blinkswart, Duitse motors met die volle reeks toebehore en getinte ruite beweeg stadig na die begrafnisterrein. Dit is ‘n stadige proses ten spyte van die blou ligte. Die meeste bestuurders se lisensies is by ‘n sjebien gekoop en hulle het geen idee hoe om hulle motors te beheer nie. Verskeie noodlottige voetgangervoorvalle kom onderweg voor en lede van die konvooi brand met aanvalsgewere los op lukrake toeskouers as die toeskouers wil-wil protes aanteken omdat iemand doodgery is. Uiteindelik kom hulle by die teraardebestelling aan. Dis in ‘n land waar Afrika-patats verbou word.
Die erewag is ‘n mislukking. Daar was veronderstel om sewe soldate te wees wat elk drie skote sou afvuur, maar nie een van hulle kan tot drie tel nie en dus was dit van meet af aan gedoem. Vyf van hulle staak in ieder geval omdat hulle gegrief voel omdat hulle nie elkeen ‘n persoonlike bediende het wat hulle kasernes kan skoonmaak nie. Die ander twee kan om die dood nie bedink hoe hulle tussen hulle 21 skote gaan afvuur nie. Hulle bevelvoerder, ‘n illustere MK-kryger wat sewentig van sy eie kamerade per abuis om die lewe gebring het as gevolg ‘n klein glipsie met ‘n kleefmyn, het vergeet om vir hulle ammunisie te gee.
Die grafsteen is in Engels en Russies, en lees: “Hier rus ‘n groot held van die Struggle.” In kleiner skrif onderaan: “(Geborg deur Stolichnaya)”