Rubrieke Archives - Page 170 of 214

Kovsies se nuwe Engelse rektor

In Sondag se Rapport verskyn 'n onderhoud met Prof. Jansen oor sy aanstelling as rektor en visie-kanselier van die Universiteit van die Vrystaat. Die artikel se kopteks lui heel onheilspellend: "Oor 'n jaar sal jy die UV nie herken nie". Daar gaan allerlei transformasies plaasvind, want Kovsies ly nog steeds onder die aangeplakte stigma van die bose, ongetransformeerde wit studente wat op die verkeerde plek op die verkeerde tyd 'n ontgroeningsgrap uitgehaal het.

Jansen verraai nie net sy rasse-obsessie in hierdie artikel nie, maar op die koop toe ook sy misnoeë, of onkunde, met formele Afrikaans. Toegegee, miskien is ek so effens 'ongetransformeer' in my opvattings oor mense in hoë poste, maar uitdrukkings soos "daar is nog nie closure nie", of "…hoe self-righteous ek was", en les bes "as jy tien jaar terug gesê het ek is 'n token het ek jou gemoer!" – is nou nie die taal wat ek van 'n rektor verwag nie.

Dit is tog 'n bietjie vreemd dat iemand wat so fanaties gedrewe is om wittes herop te voed oor 'n koshuisinsident, self ander wil "moer" as jy net iets skeef van hom sou sê oor sy aanstelling. Sy UDF/ANC verlede, tesame met Tutu se invloed wat aan hom 'n Fulbright-beurs aan 'n Amerikaanse universiteit verleen het, is seker genoeg bewys van 'n politieke aanstelling.

In sy kantoor, beskryf die joernalis, is daar min versierings, maar sy onlangs geskrewe boek stel hy trots ten toon. En die titel van hierdie boek? Dit lui "Knowledge in the Blood", en dit handel oor die vraagstelling hoekom jong Afrikaners nog nie wil "transformeer" nie, selfs diegene wat in die post-apartheid tydperk gebore en getoë is.

Blykbaar is die hele hedendaagse konteks waarin hulle opgevoed is deurweek van opvattings uit die verlede, en dis hier waar verandering moet plaasvind, aldus die rektor. Vandaar dat hy pleit dat jong Afrikanertjies ingepeper moet word met verhale van wittes wat swart ideologieë gesteun het, of Hoetoe's wat Toetsi's gesteun het en derglike verhale.

Hul eie geskiedenis, wat al 350 jaar hul identiteit gevorm het moet onder die groot tapyt van die vergangklikheid gevee word. Sonder skroom trek hy vergelykings met die Holocaust en Rwanda se volksmoord.

Dit skeel hom blykbaar min dat Afrikatale tydens apartheid spronge vooruit gegaan het, en dat swartes in Suid-Afrika danksy apartheid beter geletterd was as swartes aan sy alma mater in die Verenigde State. Die één les wat ons hieruit kan haal, is dat ondanks die miljarde-investeringe om swartes op te hef, insluitende hul 9 universiteite (terwyl Afrikaners so iets soos 5 gehad het), is Oehoeroe nog altyd 'n reële gevaar sodra die kasteelmuur van blanke oorlewing val.

Jansen pleit in sy boek dat daar geen maatskaplike of genetiese "essensie" is wat 'n mens tot haat of liefde oorhaal nie. 'n Mens wonder dan waarom hy – in sy eie woorde – wittes so gehaat het. Tog laat dit 'n mens wonder: haat en liefde is universele menslike eienskappe. Blykbaar moet daar tog iets inherents aanwesig wees in 'n mens om hierdie eienskappe voort te bring. Jansen het nog vòòr sy avonture in Amerika aan Wits gestudeer, tydens apartheid nogal, maar desondanks haat hy wittes hieroor.

Hoe dan ook, dit bewys dat ons onsself liewer kan distansieer van die Marxistiese opvatting dat armoede 'n mens tot radikalisme dryf. Dit lyk asof die beter-gesitueerdes radikaler begin word, as dit nie altyd al so was nie. Ek dink dit was Trotski wat op 'n stadium so tussen neus en lippe deur gesê het dat die gewone gepeupel tog maar net 'n klomp onnosel kuddediere is, wat beteken dat hulle na willekeur opgeoffer mag word aan die Groter Saak. Jansen se transformasietaal herinner nogal sterk hieraan.

Jansen en kie het die universiteite wat hulle destyds op 'n skinkbord ontvang het heeltemaal verpes met hul eindelose politieke aktivisme, en nou is Kovsies die volgende wat in daardie skrootwerfmeule geplet moet word.

Dit is hoog tyd dat ons plan moet maak en kyk of ons nie Afrikaanstalige lang-afstand universiteite kan open nie, hoewel daar blykbaar al derglike stappe onderneem word. Stel jou voor jy kry les in Afrikaans vanuit byvoorbeeld Nederland of België (of selfs Engeland, vanwee die groot aantal geleerde Afrikaners aldaar – dit sal nou 'n lekker dwarsklap na Milner se gees wees!), teen bekostigbare tariewe. Dit mag dan geen onafhanklike eie staat wees nie, maar ten minste is ons jong mense gespaar van fanatiese Afrikanerhaters soos Jansen se ideologiese breinspoelery, en dan tegelykertyd profiteer hulle van internasionaal-erkende wetenskaplike onderwys.

Laat ons eerlik wees: Om 'n Afrikanerhater in 'n tradisionele, Afrikaanse hoër onderwysinstelling aan te stel is geensins eerbiedwaardig nie, maar net die soveelste platform waarmee die regerende elite skaamteloos arrogant sy idee van nuwe swart baasskap kan uitbasuin. Dit ly by my geen twyfel dat die ANC doelbewus die Reitz-insident vir daardie doeleinde gekaap het nie.

As Jansen werklik wil weet wat mense tot haat of liefde oorhaal, kan hy beter begin deur sy eie neo-imperialistiese transformasieplanne te bevraagteken wat hy so graag op ander wil afdwing.

форма 026у

De Klerk se jongste set

FW de Klerk het bloed aan sy hande, die bloed van die 50 000 Afrikaners wat sedert 1994 gewelddadig gesterf het en steeds sterf. Ook die honderdduisende Afrikanervroue wat oor die afgelope 15 jaar deur swartes aangerand of verkrag is, is sy verantwoordelikheid. Elke dag lees ons in die pers en op die internet van die chaos en geweld wat op plase en in die voorstede woed.

Nie net was De Klerk aandadig aan groteske verraad deur die mandaat wat hy van die destydse blanke kieser ontvang het om te onderhandel as 'n vrypas vir oorgawe te interpreteer nie, maar die grondwet wat hy en sy handlanger Roelf Meyer aangeneem het, is 'n volslae klug. Feitlik elke reg in die sogenaamde grondwet, dié op gebruik van die eie taal, die reg om te werk, eiendomsreg, ensovoorts, word in terme van ras gekwalifiseer.

Artikel 9 (5) van die SA grondwet bepaal: "Diskriminasie… is onbillik, tensy daar vasgestel word dat die diskriminasie billik is."

Daarom moet De Klerk se onlangse uitspraak by 'n Solidariteit-konferensie oor regstellende aksie, waar hy hom teen "ongelykheid" uitgelaat het, gesien word vir die absurditeit wat dit is. As argitek van die grondwet en die klakkelose oorgawe aan die radikale, eksterne, gewapende vleuel van die terroristiese ANC, het hy ongelykheid en anti-blanke diskriminasie tot in aller ewigheid op sy eie mense afgedwing. Nie dat De Klerk meer 'n Afrikaner is nie, want indien hy hoegenaamd begaan was oor die gestadigde volksmoord wat tans teen Afrikaners gepleeg word, sou hy lankal ereselfmoord gepleeg het om aan 'n uiteindelike vuurpeleton van sy eie mense te ontkom.

Solidariteit, wat enkele jare gelede nog gemeen het dat regstellende aksie "onvermydelik" was maar net "billik" toegepas behoort word, is dubbel naïef in sy benadering tot regstellende aksie. Aan die een kant word gemene saak met die verraderlike De Klerk gemaak wat moontlik weer 'n strategie in die mou voer om die Afrikaner van die wal in die sloot te help. Aan die ander kant gaan die internasionale ideologiese en strategiese dimensie van ras en rassewetgewing aan die vakbond verby.

Met Obama in die Withuis, word die Amerikaanse Hooggeregshof tans getransformeer om die magsbalans in die hof na links te druk. Die aanstelling van die ultraliberale en antiblanke Spaanssprekende regter, Sonia Sotomayor, wat moeilik deur die Republikeinse minderheid gekeer gaan word, sal verseker dat die Amerikaanse Hooggeregshof voortaan regstellende aksie met hernieude ywer in die VSA gaan toepas.

Intellektueel en ideologies is Suid-Afrika deesdae die "51ste staat" van die VSA. Trouens, die totaliteit van die ANC se anti-blanke wetgewing en maatreëls is feitlik onveranderd vanuit Amerika oorgeneem. Binne hierdie klimaat waar regstellende aksie internasionaal al hoe ongenaakbaarder toegepas gaan word, is daar geen kans dat rasionale argumente daarop indruk gaan maak nie.

Uiteindelik is regstellende aksie 'n teenstrydigheid. Dit gaan nie daaroor om enigiets "reg te stel" nie, maar om instellings van blankes te suiwer of om 'n dubbele standaard te handhaaf waar swartes se prestasie met 'n ander, laer maatstaf as dié van blankes of selfs Asiërs gemeet word.

Die aandrang op regstellende aksie geskied ook nie om enige reële of historiese onreg te herstel nie, maar op grond van rassenasionalisme. Terwyl enige vorm van blanke bewussyn as "rassisme" gesien word waarvoor blankes selfs krimineel vervolg kan word, verteenwoordig swart rassenasionalisme die normale uitdrukking van die swartman se kultuur en identiteit.

Daarom, selfs al gaan die Suid-Afrikaanse ekonomie tot niet soos dié van Zimbabwe, sal regstellende aksie gehandhaaf word. Geen rasionele argument of 'n beroep op gelykheid sal indruk maak op dié rasgedrewe beweging wat byna globaal en al hoe sterker in die VSA gevoer word nie.

Dis 'n ope vraag of De Klerk oneerlik of bloot dom is. Miskien albei. Terwyl Amerika hom gereed maak om deur wetgewing en grootskaalse immigrasie sy eie blanke meerderheid tot dieselfde magtelose minderheidstatus as dié van Suid-Afrikaanse blankes te reduseer, gaan Suid-Afrika insgelyks voortstrompel op die pad van regstellende aksie en sogenaamde "swart bemagtiging" wat ons ekonomie, landbou, infrastruktuur en die regstelsel op sy knieë gaan dwing.

De Klerk sal in die geskiedenis gesien word as die man wat nie net die Afrikaner vernietig het nie, maar 'n hele beskawing in Suider-Afrika tot 'n val gebring het. Sy huidige politiekery vanuit sy geveerde leuenstoel is waarskynlik bedoel om ons mense nogeens 'n rat voor die oë te draai – om ons huidige ondergang en verdrywing uit ons vaderland net verder te verdoesel.

освещение лестницы в

Hoe nou, Sadou?

Die Natalse tak van die Suid-Afrikaanse Demokratiese Onderwysers-Unie, Sadou, kla oor hoe eksamenantwoordstelle nagesien word. (Is dit nie terloops interessant hoe menige lande en organisasies met “Demokraties” in hulle name juis niks van die aard is nie? Sadou is ‘n gawe versameling Staliniste, en so ook was die Duitse Demokratiese Republiek allermins demokraties.)

Volgens Sadou word nie-moedertaalsprekers van Engels glo benadeel deur die wyse waarop antwoordstelle nagesien word.

Sadou se lede is uiteraard die einste onderwysers wat skoolhou vir juis diegene– swart leerlinge en hulle ouers – wat ten alle koste aandring daarop om in Engels onderrig te word. Die Hoërskool Ermelo verkeer byvoorbeeld nie onder druk om klasse in plaaslike tale – Zoeloe of Tswana – aan te bied nie. Nee, dit móét Engels wees.

Die resultaat is voorspelbaar. Die Zoeloesprekende skoolkind sit op die skoolbank en word uit ‘n Engelse handboek onderrig in wiskunde of biologie. Die onderrig word verskaf deur ‘n onderwyser wat Engels probeer praat, maar eintlik self ‘n Zoeloe is en wie se taalvaardigheid in Engels swak is. Nóg die skoolkind, nóg die onderwyser verstaan hetsy Engels op ‘n aanvaarbare vlak, hetsy begryp hulle alles wat in die handboeke in Engels gekryf is. Die kinders gaan skryf dan hul eksamens, ook in Engels, en druip soos vlieë.

Sadou se lede is nie net die kluts met Engels kwyt nie, maar gaan soek ook die blaam vir swak prestasies op die verkeerde plek. Die leerlinge se swak prestasie word summier toegeskryf aan die nasieners, wat glo eers die Engels wat die leerling probeer besig beoordeel, en dan eers na die vakkundige inhoud van die antwoordstel kyk.

Die driedubbele mededingende nadeel –‘n onderwyser wat nie eintlik Engels kan praat nie, ‘n leerling wat nie die Engels in die handboek ordentlik kan lees nie en dan in Engels eksamen moet skryf, word egter totaal en al deur Sadou geïgnoreer.

‘n Voor-die-hand-liggend oplossing vir swak prestasie sou logieserwys insluit om a) handboeke in die moedertaal van die leerlinge op te stel, b) vir die leerlinge om onderrig in hulle moedertaal te ontvang, en c) om die eksamen ook in hulle moedertaal te skryf. Daar is sowat vier keer meer Zoeloes as Afrikaners en dus regverdig hul getalle al die bostaande stappe.

Luister is egter min. Dit móét teen wil en dank Engels wees, al lei die gebruik van Engels regstreeks daartoe dat ‘n groot aantal leerlinge druip. In die Marxistiese onderwysvakbondlid, asook die leerlinge en hul ouers, se koppe is dit egter beter om in te Engels druip as om in Zoeloe deur te kom.

топкарго отзывы

Johann Wingard: ‘n Strategiese alliansie tussen Boere en Russe?

Dit is fassinerend om op skotteltelevisie na kanaal 405, Russia Today (RT), te kyk. Nie vir sy goeie joernalistiek as sodanig nie, maar om te sien hoe ‘n kapitalistiese Rusland vandag funksioneer. Oor baie jare moes ons hoor dat alles wat Russies is, taboe en verwerplik is. Nou wys die RT-kanaal ‘n ander, moderner Rusland en bied ‘n aangename kykervaring vir die oningeligtes.

My eerste kennismaking met Rusland was aan die einde van November 1993. Toe die Swissair-vliegtuig op die Moskouse lughawe land en mens die wit sneeu en ystoneel buite sien, besef jy waarmee Napoleon en Hitler se troepe mee te kampe gehad het. ‘n

Uur later in die hotel, omring deur vriendelike en hartlike Russiese sakemanne, het die beklemmende gevoel van angs wat deur jare se breinspoeling in my gevorm was, egter plek gemaak vir die ontdekking dat die Russe net sowel doodgewone Afrikaners kon gewees het. Hulle lyk selfs soos Boeremense…

Ek was verskeie keer daarna weer in Rusland, waar ons ‘n kontrak vir ‘n aardgaskompressorprojek in Siberië onderhandel het. Tydens een so ‘n besoek was ek selfs gas van wyle Leonid Bresjnef se kok. Behalwe vir die kaviaar op broodjies met yskoue vodka het Bresjnef blykbaar baie eenvoudige eetgewoontes gehad.

Oor dekades het ons geleer dat kommunisme die groot vyand van die Weste is. Ons het geleer hoedat kommunistiese Rusland daarop ingestel was om Suid-Afrika se strategiese minerale rykdom in te palm om wêreldoorheersing vir kommunisme te verkry. Dit was glo die redes waarom ons teen buurlande moes oorlog maak. Ons het geglo dat Rusland en kommunisme onlosmaakbaar van mekaar was. Rusland was dus die permanente vyand van die Weste en ons ‘n onlosmaakbare deel van die Weste.

Maar binne een dekade het die politieke landskap totaal verander. Suid-Afrika is nie meer deel van die Weste nie, maar deel van die ontwikkelende ekonomiese gemeenskap. Die Weste se vyande is nou Suid-Afrika se vriende. Rusland is nie meer kommunisties nie en die Tsaars is terug in die Russiese geskiedenisboeke. Leningrad is weer St. Petersburg. Die Russe het kommunisme permanent vaarwel geroep.

Ironies genoeg is Suid-Afrika vinnig op pad om ‘n kommunistiese staat te word. Dit is om daardie rede dat baie Afrikaners die ANC/SAKP-alliansie as verwerplik beskou. Ons het geleer om kommunisme te haat! Die staatsdiens is ook nie meer deel van ons Afrikanerwees nie. Honderde duisende Afrikaners het hul land, wat met soveel trots, ywer en sorg oor dekades heen opgebou is, reeds verlaat. Niks is vandag meer dieselfde as vyftien jaar gelede nie. Afrikaners is vandag as ‘n kwynende volksgroep ontbloot – ‘n volk wat met homself worstel om sy nuwe identiteit te vind.

Is Afrikaners nog deel van daardie Westerse wêreld wat hulle polities ontmagtig het? By watter moondheid kan hulle nou hul heil gaan soek? By die hooghartige Weste, die raaiselagtige Sjina of by die laaste blanke nasie op aarde, die Russe? Of moet hulle maar aangaan om hul gene as enkelinge regoor die aardbol te versprei om ander volke se geenpoele te versterk?

Vandag weet ons almal dat Rusland die slegte beer was waarmee die NP-regering sy ondersteuners bymekaar gehou het. Ons weet ook dat ons manne in uniform moes glo dat die oorlog waarin hulle gewikkel was, die moeite werd was. Rusland en kommunisme was vir die meeste Afrikaners een en dieselfde ding. Daarvoor het ‘n reusagtige propagandaveldtog gesorg.

Hoeveel mense besef dat die Russe tydens die Anglo-Boereoorlog (ABO) aan die kant van die Boere was? Het u al gehoor van veggeneraal Jefgeni Jakoflewitsj Maksimof? Hy is by Thaba Nchu gewond en kry daarna ‘n helde-ontvangs in Pretoria waar hy as veggeneraal verkies is.

Dan was daar ook die Georgiese prins Nikolai Georgiewitsj Bagration-Moekranski, wat na die oorlog as “Niko die Boer” bekend gestaan het. Niko was selfs ook krygsgevangene op St. Helena.

In ‘n baie interessante boek “The Russians and the Anglo-Boer War”, wat in 1999 die lig gesien het, beskryf Apollon Davidson en Irina Filatova ( Human & Rousseau, 1998. 287 pp. ISBN 978-0-7981-3804-8.) hoe die ABO die verbeelding van die kontinent se nasies aangegryp het. So byvoorbeeld was die Transvaalse uitstalling van ‘n Boereplaas tydens die Groot Wêrelduitstalling van 1900 in Parys die heel gewildste stalletjie wat die meeste besoekers gelok het. In Rusland het Boeremanie hoogty gevier. Die Russiese media het geweldig baie publisiteit aan die ABO verleen en Boereliteratuur is selfs in Russies vertaal.

Die beroemde Leo Tolstoi het volgens die skrywers glo eendag opgemerk: “Elke oggend as ek die koerant oopmaak, sien ek met hartstogtelike verwagting uit na die goeie nuus dat die Boere die Britte verslaan het.”

Vir hul navorsing het die outeurs diep gedelf in Suid-Afrikaanse en Russiese literatuur en skets ‘n oorsese perspektief op die ABO. Hulle skryf hoe Russiese vrywilligers by die Boeremagte aangesluit het en hoe ‘n ongemaklike verhouding tussen Boer en Rus vanweë kultuurverskille in die veld bestaan het. Volgens hulle het die Russe net die grootste agting vir die Boere se dapperheid en krygskuns getoon. Hoewel hul getalle maar min was, het die Russe glo baie ongevalle gehad. Die skrywers beraam dat daar ongeveer 259 Russiese vrywilligers aan die oorlog deelgeneem het, maar maak die punt dat die werklike waarde van hul betrokkenheid die simboliese betekenis van hul teenwoordigheid en opoffering was, iets wat oneindig baie vir die moreel van die Boere se leierskap beteken het.

Die terugvoer wat Maksimof en Niko die Boer aan die Moskouse militêre kringe gegee het, het ‘n interessante perspektief oor Brittanje se gebrek aan krygsvermoë geskets. Die Russe het toe geweet dat die Britse leër nie teen ‘n kontinentale moondheid opgewasse sou wees nie.

Die skrywers voer aan dat die Russiese samelewing nog nooit oor enigiets so verenig was as wat dit met hul simpatie vir die Boerevolk was nie. Die Russe was volgens hulle deurgaans pro-Boer en anti-Brits, en betrokkenheid by die ABO het met die eeuwending ‘n integrale deel van Rusland se siening van hul nasionale eiebeeld geword. Die Boere was vir die Russe ‘n sprekende voorbeeld van ‘n landelike burgery of proletariaat wat sy eie republieke opgerig het, wat as “kleinboere” ‘n eerlike bestaan gemaak het en teen die Britse monargie en adellikes weerstand gebied het. Vir die Russiese volksmentaliteit was dit ‘n inspirasie.

Op strategiese vlak lees ons dat Tsaar Nikolas in sy dagboek skryf dat hy die uitslag van die ABO sou kon bepaal deur bloot opdrag aan sy Turkestanleër te gee om na die Indiese grens op te ruk. Dit sou Brittanje noodsaak om ‘n nuwe front te open om Indië teen ‘n moontlike Russiese besetting te beskerm en dus die aftog sou moes blaas uit Suid-Afrika. Generaal JC Smuts het selfs aan ‘n plan gewerk om ‘n opstand in Indië te stook, waarna die Russe sou ingryp. Brittanje kon nie twee groot oorloë gelyktydig bekostig nie – die ABO was alreeds Brittanje se duurste oorlog ooit.

Tsaar Nikolas skryf in sy dagboek dat hy Keiser Wilhelm II oor sy planne in Berlyn gaan inlig het. Wilhelm het die geopolitiek egter baie meer genuanseerd benader en wou nie betrokke raak om openlik solidariteit met Rusland teen Brittanje te betoon nie.

?n Russiese kommando tydens die ABO met erkenning aan Stormfront Russia

Natuurlik was Rusland self ook geïnteresseerd in die Transvaal se edelmetale en minerale en wou ekonomiese bande met die ZAR smee. Vanweë die ingewikkeldheid van die groot moondhede se diplomasie t.o.v. die ABO, was Rusland se pro-Boerse sentimente gevolglik tot woorde beperk. Behalwe vir ‘n paar honderd vrywilligers wat die Boere kom help het, het Tsaar Nikolaas nooit tot aksie oorgegaan nie.

Tydens die Sowjet– en apartheidstydperke het die verwydering tussen die Russe en Afrikaners amptelik toegeneem tot ‘n vlak van openlike vyandigheid wat tot bloedvergieting op die slagvelde van Angola gelei het. Enige toenadering met die Russe is as verraad beskou.

Die skrywers sluit af met ‘n vraag of dit moontlik is vir die Boere en die Russe om ná meer as ‘n eeu weer die vriendskapsbande te hernu, om aardie gevoel van nostalgie wat behoue gebly het, ten spyte van die outoritêre regimes in beide lande wat die nasionale geheues wou suiwer, weer te ervaar. Hulle beweer dat daar wel nog oorblyfsels is van ‘n sterk sentiment wat gebou was op die verromantisering van die Boere se unieke sin vir vryheid, wat deur hul heldedade en krygskuns versinnebeeld was.

Geen minderheidsvolk kan sonder buitelandse ondersteuning homself laat geld op dieselfde grondgebied wat hy met ‘n oormag vreemdedlinge moet deel nie. Kyk na die Hongaarse minderheid in Romenië, wat deur Hongarye ondersteun word, die Duitse minderhede in Europese lande wat deur Duitsland gestut word om hul kulturele en menseregte te beskerm, die Turke in Duitsland, en so meer. Die Afrikaners het geen natuurlike oorsese ondersteuningsnetwerk wat hul stemme kan dikmaak as sake skeefloop nie.

Afrikaners se historiese kultuurbande met Nederland het tydends die apartheidtyd ernstige skade opgedoen. Die Afrikaners se beeld in Brittanje en die VSA is op perverse wyse sodanig geskaad dat ‘n strategiese aansluiting met daardie lande haas onmoontlik is.

Tydens ‘n gesamentlike sitting wat die Volkstaatraad met ‘n tiental ambassadeurs van oorsese lande in die Ou Raadzaal in Pretoria gehad het, was dit net die Russiese gesant wat enige simpatie met die Raad se taak getoon het. Hy het verduidelik dat die Russe die staatkundige kwessies rondom etnisiteit wel deeglik begryp. In die Praagartikel Was Lenin en Verwoerd op dieselfde golflengte? beskryf ek hoedat Lenin en Stalin ‘n beleid van etnofederalisme geformuleer en in Sowjet-Rusland toegepas het. Vir byna ‘n eeu het Russe die erkenning van selfbeskikking aan etniese groepe, ja selfs vir die Russiese Jode, met hul moedersmelk ingekry. Hulle begryp dit dus en besef waaroor dit gaan.

Waar liberaliste (soos die DA, bv.) erkenning van volksgroepe as verdelend en gevaarlik beskou en ‘n multikultibenadering verkies, beskou federaliste soos die Russe dit as helend en saambindend vir die nasionale staat as geheel.

Ek wil aan die hand doen dat ons weer na Rusland kyk. Afrikaners kan aan die Russe iets in Afrika bied wat geen ander Afrikavolk besit nie, naamlik ‘n Europese ingesteldheid wat die vaardighede van ‘n nywerheidsrewolusie deurgemaak het. Vir hul Afrikaprojek benodig die Russe ons kennis van Afrika-spesifieke landbou, water, energie, minerale verwerking, argitektuur, die mediese wetenskap, ensovoort.

Ek voorsien dus ‘n strategiese alliansie tussen Boere en Russe vir samewerking in Afrika, gevolg deur ‘n kultuurverdrag wat die historiese bande tussen hulle weer sal verstewig.

Intussen kan ons na kanaal 405, RT, vir uitstekende nuusmateriaal kyk.

Lees ook Kobus Du Pisani se boekresensie.

#ИМЯ? вред

Wil die Afrikaner nog veg vir Afrikaans?

Al hoe meer mense kla oor die gebrek aan Afrikaans by banke, staatsdepartemente en natuurlik op SAL-vliegtuie. Nou die dag sien ek die voorafbetaalde sim-kaarte wat MTN verkoop. Die verpakking is in Engels, maar daarop staan: “Sotho and Zulu translation inside.” Maar geen Afrikaans nie.

Ook was ek onlangs toevallig in die Randburgse Landdroshof. Groot was my verbasing om te sien dat al die kennisgewings in die hofgebou tweetalig is: in Engels en ‘n swart taal… Weereens geen Afrikaans nie.

Ek dink nie daar is meer enige twyfel dat die staat, meer nog as die Britse koloniale staat van 60 of 150 jaar gelede, ‘n doelbewuste veldtog teen Afrikaans voer nie. Uiteindelik spruit die toestand uit politieke mag, of gebrek daaraan. Die persepsie wat die staat, groot sake en die algemene publiek van Afrikaners het, is dat hulle die politieke verloorders van Suid-Afrika is wat die verste van die politieke mag af verwyder is.

As ons dink aan ‘n soort Venn-diagram van politieke mag in die land, met ‘n al hoe kleiner area wat die sirkel van politieke mag sny, dan lyk dit waarskynlik so:

Zoeloes: ons het ‘n Zoeloepresident
Xhosas: hulle speel steeds ‘n groot rol in die ANC
Sotho’s: hulle beheer die Vrystaat en Suid- en Noord-Sotho word in die binneland gepraat waar die ANC nie kan bekostig om hulle heeltemal te vervreem nie.
Engelse: hulle behou hul kulturele, ekonomiese en ideologiese bande met die Anglo-Amerikaanse empaaier, daarom domineer Engels in Suid-Afrika. ‘n Aanval op Engelse of Engels sou gesien word as ‘n aanval op Brittanje en die VSA.
Kleurlinge: hulle is die meerderheidsbevolking in die Wes- en Noord-Kaap, dus het Kreools-Afrikaans ‘n bestaansreg soos ons dit op Sewendelaan op TV aantref. In baie opsigte het die “Kaapse” aksent die standaardaksent op RSG geword.
Afrikaners: ons is doelbewus van die politieke mag uitgesluit en waar ons oor getalle beskik, soos in die Pretoriadistrik of die Oos- en Wesrand, is die munisipale afbakenings so gemaak dat ons orals in die minderheid verkeer en oorheers word. Daar woon 700 000 Afrikaners in en rondom Pretoria; nietemin sien mens byna nêren Afrikaans nie. Sowel Tukkies as UNISA is grotendeels verengels en binne vyf jaar sal daar feitlik geen Afrikaans meer aan daardie instellings gedoseer word nie. Afhangend van die uitslag van die grondwetlike hofsaak oor Ermelo-hoërskool, mag Afrikaanse hoërskole ook binnekort van buite deur die onderwysdepartemente oorgeneem en verengels word.

Die enigste gebiede waar Afrikaans nog te siene is of gehoor word, is dié wat aan staatsbeheer of beheer deur groot maatskappye ontkom, soos die Afrikaanse musiek, gemeenskapsradiostasies en die internet. Ek weet nie of daar ‘n groot toekoms vir die Afrikaanse koerante is nie, want hulle gaan vir seker – soos die Afrikaanse universiteite – getransformeer word en sal stadig maar seker na Engels oorslaan. Daar verskyn reeds Engelse advertensiebylaes by die Afrikaanse koerante en ons kan sien hoe Die Burger en Rapport se redaksionele standpunte oor Afrikaans toenemend ooreenkom met dié van die rektor van Stellenbosch, naamlik dat “eentalig-Afrikaanse instellings ‘n mite is”. Indien daar nie meer plek vir eentalig-Afrikaanse universiteite of skole is nie, waarom sal eentalig-Afrikaanse koerante nog verdra word?

Trouens, was dit nie vir die internet nie, het Afrikaans al so te sê uit die openbaar verdwyn. Ons moet in gedagte hou dat die huidige taalstryd hoofsaaklik op die internet gevoer word. Diegene wat ten gunste van “die mite van eentalig-Afrikaanse instellings” is, word sistematies gesensureer deur die tradisionele media, sowel die gedrukte media as radio en TV – met die uitsondering van enkele gemeenskapsradiostasies. Die druk wat daar vanuit die internet toegepas word, veroorsaak egter dat die verengelsingsproses stadiger verloop as wat andersins die geval sou gewees het.

Indien enigiemand in 1994 sou voorspel het dat Afrikaans binne 15 jaar tot dieselfde vlak as die swart minderheidstale soos Venda of Tsonga gereduseer sou word, sou so ‘n persoon as ‘n regse doemproefeet uitgeskel gewees het. Nietemin ervaar ons tans die doodsnikke van Afrikaans as kultuurtaal en wetenskapsmedium. Die oorgrootte meerderheid Afrikaners onder 30 en veral dié wat ná 1994 hul skoolopleiding ontvang het, kan nie meer ingewikkelde begrippe in Afrikaans oordra nie. Eintlik verkeer hulle in ‘n fase van oorgangstweetaligheid waar hulle woordeskat toenemend Engels en slegs die sintaksis nog Afrikaans is. Hulle kinders – die volgende geslag – gaan in ‘n feitlik volledig eentalige Engelse wêreld grootword, met Engelse skole, universiteite, howe, staatsdepartemente, munisipaliteite, werkomgewings en selfs kerke.

Die NG Kerk het hom reeds teen die gedagte van taalhandhawing uitgespreek en sal lidmate bedien in die taal wat hulle verkies of wat ‘n gedeelte van die lidmate verkies. Ek weet van ten minste een NG-gemeente – een van die oudstes in die land – waar eredienste reeds in Engels plaasvind omdat die jonger lede van die gemeente, sowel as die predikant, dit so verkies. Dit rym meer met ‘n “loslitstyl” van godsdiensbelewing.

Niemand van ons wat in die goue tydvak van Afrikaans grootgeword het en dit as iets vanselfsprekends aanvaar het, sou destyds kon voorsien dat die taal in ons leeftyd sou teruggly na waar dit 150 jaar gelede was nie, waar vele mense skaam was om dit te praat en daar gelag is vir diegene wat “kitchen Dutch” as kultuurtaal wou gebruik het.

As ons eerlik is, moet ons erken dat slegs drastiese optrede Afrikaans nou van volslae ondergang kan red. As Afrikaans oor die afgelope vyftien jaar soveel veld kon verloor, hoeveel te meer gaan dit nie oor die volgende vyftien jaar wegkwyn nie?

Die Afrikaner het by ‘n kruispad gekom: óf hy moet veg vir sy kulturele (en fisieke) voortbestaan, óf hy moet maar tou opgooi en verengels of emigreer, wat op dieselfde neerkom.

Die vraag is: wil hy veg? Gemeet aan die aanloklikheid van ‘n globale verbruikersbestaan in Engels, watter waarde of bekoring hou Afrikaans, die produk van ‘n vervloeë nasionalisme van sewentig of tagtig jaar gelede, steeds vir hom in?

Aan die ander kant is dit miskien ‘n wonderwerk dat Afrikaans – wat nader aan Middel-Nederlands verwant is as Nederlands self – al soveel eeue lank oorleef en telkens soos ‘n feniks uit die as verrys.

In hierdie desperate tyd is dit waarskynlik ons enigste bron van troos en inspirasie.

Mbeki se meesterplan om blankes die see in te jaag

Onlangs het ek twee baie interessante gesprekke met 'n swartman gehad. Volgens hom het my boek, Scourge of the ANC, sy oë oopgemaak vir die dreigende ramp in Suid-Afrika soos wat dié beweging ons land verder en verder oor die afgrond sleep.

Maar toe vertel hy my iets wat my koue rillings gegee het: dat Thabo Mbeki reeds tien jaar gelede 'n meesterplan ontplooi het om van die blankes in Suid-Afrika ontslae te raak. Mbeki se strategie rus op twee bene: die stimulering van die plaaslike swart geboortesyfer deur kindertoelaes en die oopgooi van ons landsgrense sodat swartes vanuit die hele Afrika die oorblywende wit residensiële enklawes in die land kan oorstroom.

My swart kennis is 'n oud-PAC-man en staan dus objektief teenoor die ANC, wat hy sien as 'n party wat deur Xhosa-intellektuele oorheers word. Die interessante ding omtrent die Xhosa-intellektuele is dat hulle blykbaar meerderwaardig teenoor die res van die swartes in die land voel wat nie oor hul linkse opvoeding, wat deels deur die Kommunistiese Party en deels deur die Anglikaanse kerk voorsien is, beskik nie. Mandela, die skrywer van How to be a good communist, is 'n sprekende voorbeeld van 'n Xhosa-intellektueel, maar so ook natuurlik Mbeki.

Aan die ander kant voel die Xhosa-intellektuele minderwaardig teenoor die blankes en veral vanweë die geskiedkundige voorval toe die 11-jarige profetes, Nongkwasi, voorspel het dat die son op 18 Februarie 1857 rooi sou opkom, waarna die voorvaders die blankes in die see sou jaag. Maar eers moes die Xhosas al hul beeste doodmaak. Historici beraam dat die Xhosas op Nongkwasi se aandrang 300 000 tog 400 000 beeste van kant gemaak het.

Natuurlik is die voorspelling nooit bewaarheid nie en het die son op 18 Februarie 1857 net normaal op die horison verrys. Die gevolglike hongersnood onder die Xhosas wat hul beeste manies om die lewe gebring het, het blykbaar die Xhosa-getalle van 105 000 tot 27 000 laat afneem. Intussen het die vrugbare Xhosas uiteraard weer vermeerder van die destydse 27 000 tot die huidige 8 miljoen, geen geringe prestasie nie!

Maar die sielkundige en politieke gevolge van Nongkwasi se rampspoedige visioen is nog lank nie verby nie. Volgens my swart geesgenoot – soos wat die gesprek gevorder het, het ons allerlei raakpunte in ons denke ontdek – het die Xhosa-intellektuele almal 'n obsessie oor Nongkwasi. Die kombinasie van vernedering en mislukking wat op haar droom gevolg het, spook nog steeds by die Xhosa-leierskap, waaronder Mandela en veral Mbeki.

Nongkwasi (regs) en ‘n medeprofetes, Nonkosi

Daarom het Mbeki 'n meer rasionele manier bedink om die vernedering en neerlaag van die Nongkwasi-insident te wreek. Pleks van 'n massa-offerande van beeste om die voorvaders te laat opstaan, vertrou Mbeki op die miljoene swart jeugdiges wat deur die ANC se bevolkingstimulasieprogram verwek word, asook die massa-immigrasie vanuit Afrika suid van die Sahara, om die blankes dié slag werklik vanuit die land te suiwer.

Dié tweepuntplan – die stimulering van die bevolkingsaanwas en die oopstel van ons grense – is reeds aan die gang en die Zuma-ANC gaan dit nie keer nie.

Volgens die minister van sosiale ontwikkeling, Edna Molewa, ontvang 13 miljoen inwoners van Suid-Afrika tans toelaes van die staat. Onder hulle tel 9 miljoen kinders.

Hoewel ek in The Scourge of the ANC mense attent wou maak op die implikasies van die ANC se natalistiese bevolkingsprogram, het my swart kennis my op 'n skrikwekkende aspek gewys waaraan ek self nie gedink het nie: In 'n hoë persentasie van gevalle waar om kindertoelaes aansoek gedoen word, geskied dit ná ouer swart mans skoolmeisies van jonger as sestien swanger gemaak het.

Om seksueel met iemand jonger as sestien te verkeer, is statutêre verkragting. Mbeki se plan om deur kindertoelaes die swart bevolking te stimuleer, subsidieer dus regstreeks of onregstreeks die massaverkragting van honderde duisende, indien nie miljoene, kinders onder sestien. Die babas wat so verwek word, word dikwels voortydig gebore vanweë die jeug van hul moeders. Nie net word die druk op ons reeds oorbelaaide openbare gesondheidstelsel hierdeur verhoog omdat sulke suigelinge tyd in broeikaste moet deurbring en ander vorme van spesiale behandeling moet ontvang nie, maar hulle word haglik verwaarloos. In die eerste plek is hulle liefdeloos verwerk om vir 'n toelae in aanmerking te kom. Uit die geledere van daardie nege miljoen kinders waarvan die ouers, let wel, toelaes ontvang, word die volgende geslag misdadigers wat "apartheid" en blankes vir hul toestand gaan blameer, letterlik geteel.

Ceausescu en Kim Il-soeng in Noord-Korea tydens 1971

Die enigste ander voorbeeld in die onlangse geskiedenis wat met Mbeki en die ANC se geboortebeleid vergelyk kan word, is dié van die Roemeense diktator Nikolai Ceauşescu. Ceauşescu het in die sestigerjare gesinne sonder kinders swaar belas en geboortebeperking feitlik onmoontlik gemaak. Vroue met vyf kinders of meer is deur die staat met allerlei voordele beloon.

Ceauşescu is veral deur Mao se Kulturele Revolusie beïnvloed, asook die Noord-Koreaan Kim Il-soen se opvatting van "Djoesjê" wat letterlik beteken: "die mens is meester van alles is en besluit alles". Soos Mao en Kim Il-sung het Ceauşescu die "totale transformasie van die samelewing" nagestreef. Totale transformasie deur bevolkingsaanwas… klink dit dalk bekend?

Voedselskaarste en hongersnood is vir die ANC van sleutelbelang omdat dit die "nuwe geslag vryheidsvegters" wat met kindertoelaes geskep word tot misdaad en geweld sal oorhaal. Vandaar grondhervorming waarvan die doel tweeledig is: om Afrikanerboere van hul plase te verjaag en om voedselproduksie te verlaag sodat die jeugdige bevolking honger en meer aggressief kan raak. Mandela het die houding van die Xhosa-intellektuele destyds opgesom toe hy gesê het dat "diegene wat nie met die nuwe Suid-Afrika tevrede is nie maar kan emigreer".

Hy kon seker bygevoeg het: en daardie blankes en Afrikaners wat nie wil emigreer nie, sal deur ons verwekte kindersoldate doodgemaak word.

Die Xhosa-weerwraak vir Nongkwasi se fout is reeds in volle swang en dié keer gaan die blankes wel in die see gejaag word. Aldus my swart vriend.

Лобановский

Was Lenin en Verwoerd op dieselfde golflengte?

'n Interessante artikel Nation Making in Russia's Jewish Autonomous Oblast: Initial Goals and Surprising Results (pdf) deur William R. Siegel het my nou die aand geboei. Hoeveel van ons weet dat daar ook 'n ander Joodse volkstaat as Israel bestaan?

Volgens Siegel bestaan daar sedert 1934 wel so 'n volkstaat in Rusland, genaamd die Joodse Outonome Oblast — wat in Russies bekend staan as die Yevreiskaya Avtonomnaya Oblast.

Lenin het 'n nasionale beleid geformuleer wat Josef Stalin geïmplementeer het. Daarvolgens sou elk van die nasionale volksgroepe van die Sowjetunie 'n grondgebied kry waar kulturele selfbeskikking binne 'n sosialistiese raamwerk geniet kon word. Die amptelike godsdiensbeleid was ateïsme en Judaïsme was dus in konflik daarmee. Hul idee was om 'n Sowjet-Sion te vestig waar 'n Joodse proletariaatkultuur kon ontwikkel en waar Jiddisj liewer as Hebreus die amptelike taal sou wees. Hier sou 'n nuwe Joodse letterkunde en kunste hul godsdiens as primêre kultuuruitdrukking kon vervang.

Die Bolsjewiste het gereken dat outonomie vir etniese groepe op plaaslike vlak die Bolsjewiste sou toelaat om hul mag oor moedertjie Rusland in sy geheel te konsolideer. Die ongeveer 90 outonome gebiede of Oblasts moes genoegsame politieke outonomie oor eie sake verkry wat hulle vir dekades gelukkig sou hou. As gelykes het die Oblasts in 'n federale verhouding teenoor mekaar gestaan. Outonomie oor eie sake sou bewys lewer van Sowjet-Rusland se verdraagsaamheid teenoor gekoloniseerde minderheidsvolke wat onder kommunistiese dwingelandy verkeer het.

Lenin se etnofederalisme was 'n strategiese ideologiese skuif wat moes verseker dat die etniese minderheidsvolke sou help om die burgeroorlog vir die Bolsjewiste te wen. Op die langer termyn sou dit ook 'n model wees hoe om kommunisme regoor die aarbol te vestig deur die vrese van minderhede daardeur te besweer. Om die Russiese nasie te bou, wou Lenin die proletariaat dus vernasionaliseer. Om wêreldwye kommunisme daarna te vestig, moes die proletariat vervolgens verinternasionaliseer word (Workers of the world unite!). 'n Internasionale proletariaat sou kultuurverskille kon transendeer en hiervoor sou hy baie groot toegewings op plaaslike en kulturele gebiede maak om minderheidsvolke tevrede te hou. Die proletariaat moes deel word van die kommunistiese oplossing en moes dus nie nuwe etniese probleme skep nie.

Deur die verantwoordelikheid van ekonomiese streeksontwikkeling vierkantig op die skouers van die politieke elite van die Oblasts te plaas, sou hy ook verseker wees van samewerking tussen streeksowerhede.

Terloops, ek het al gewonder tot welke mate Lenin se etnofederalisme dr. Verwoerd se eertydse Bantoestanbeleid beïnvloed het. Mens kan nie help om die Verwoerdiaanse denkpatroon duidelik hierin te sien nie en bespiegelings dat sy voortydige dood dr. Verwoerd verhinder het om die federale konsep vir Suid-Afrika as volgende stap deur te voer, was dalk nie so vergesog nie. In plaas daarvan is die plaaslike politiek in die rigting van aparte hysbakke, ens. gestuur.

Om die Joodse Oblast te vestig, word die Komitee vir Landelike Vestiging van Joodse Werkers (Komzet) in 1924 gestig. Hulle moes met 'n plan vorendag kom om Jode te hervestig. 'n Aparte komitee sou die fondsinsameling behartig deur die internasionale Joodse gemeenskap te bearbei.

Die Komzet het vas geglo dat die Sowjet-Joodse vraagstuk slegs op tipiese Leninistiese wyse bygelê kon word, d.w.s. die Jode moes op een grondgebied versamel word waar hulle hul politieke en ekonomiese lewens volgens eie aard in 'n volwaardige outonome gebied binne die Sowjetfederasie sou kon organiseer.

Komzet het Joodse hervestigingsprojekte in die Oekraïne asook in die Krim begin, maar die Sowjetelite het sonder enige inspraak van Komzet, 'n relatiewe onbevolkte gebied aan die suidelike grens van die Russiese verre-ooste uitgesoek wat as Joodse volkstaat sou dien.

Vir Komzet was dit heeltemal onverwags en dit was duidelik dat die Bolsjewiste se oorwegings heeltemal van hul eie verskil het. Vir die Sowjetowerhede was die ekonomiese en militêre oorwegings van 'n leë gebied belangriker as die spesifieke belange van die Joodse gemeenskap. Hulle was gretig om 'n menseskild teen moontlike aanvalle deur Sjina of Japan te vestig. Hoewel die klimaat nie geskik was vir landbou nie, was die gebied tog ryk aan natuurlike minerale en ander hulpbronne wat ontgin kon word.

Kaart met erkenning aan Wikipedia. Die Joodse gebied is effens groter as Belgi?

In 1928 keur die Opperste Sowjet 'n versoek van Komzet goed dat hulle met die hervestigingsprojek kan begin. In die lente van 1928 vestig 654 Jode hulle in Birobitsjdjan, soos die plek toe bekend was. Gedurende die daaropvolgende klompie jare vloei 'n konstante stroom Jode na Birobitsjdjan, sodat daar in 1930 reeds 1500 Jode gevestig het, uit 'n totale nie-Joodse bevolking van 37 000 vir die gebied. Tydens die hongersnood van 1932 in die Oekraïne pak 'n verdere 14 000 Jode die lang tog na Birobitsjdjan aan.

Maar 'n uittog uit Birobitsjdjan het begin en teen 1932 het die helfte van die oorspronklike 654 Jode nie meer kans gesien vir die harde klimaat van die gebied nie. 'n Amptelike propagandaveldtog het tog daarin geslaag om Jode na Birobitsjdjan te lok.

Mens kon dit verstaan, want die armlastige Joodse gemeenskap het uitgesien na die welvaart en politieke outonomie in die Sowjetamptenare se beloofde land. Maar die Sowjetpropaganda het nooit gebruik gemaak van dít wat vir Jode belangrik was nie, naamlik die Sionistiese retoriek en slagspreuke, Judaïsme en die Tora.

Inteendeel, die Sowjetamptenare se oogmerk was presies die teenoorgestelde. Dit was daarop gemik om die historiese waardes van die Joodse tradisies en godsdiens te negeer. Selfs Hebreus was verbied en skole kon onderrig in slegs Russies en Jiddisj (Joodse Duits) gee. Selfs sinagoges was kategories verbied. Dit was gevolglik baie moeilik vir Jode om hul eie volkstaat te bou sonder enige fundamentele wortels wat as gom moes dien om die mense as etniese eenheid te verenig. Die Sowjetpropagandaveldtog was ook daarop gerig om Jode af te raai om Palestina as toekomstige volkstaat te oorweeg.

Die Joodse volkstaat het gevolglik klaaglik misluk. Aan die een kant het die Sowjetheersers geglo dat dit moontlik was om 'n etniese tuisland kunsmatig van die grond af te begin deur die gebied beskikbaar te stel en die vestigingskoste daarvoor te absorbeer. Aan die ander kant het hulle probeer om hul doelwit te bereik sonder inagneming van die volkswil en historiese gehegtheid wat volksgenote het vir hul grondgebied, faktore wat sentraal staan in enige poging tot volksbou.

Die projek was dus doodgebore.

In 1998, sestig jaar ná sy stigting, het die Joodse Outonome Oblast, oftewel Joodse volkstaat in Rusland, 'n Joodse bevolking van 589 gehad teenoor die nie-Joodse bevolking van 214 085. Die naam is nog die Joodse Outonome Oblast en Jiddisj word nog in enkele skole gebruik. Daar bestaan nog Joodse straatname, en selfs 'n Joodse televisieprogram. Hoewel eienaardig vir ander mense, is die inwoners trots op hul uniekheid as nie-Joodse inwoners van 'n Joodse volkstaat.

Kan Afrikaners enige lesse uit hierdie geskiedenis leer? Beslis.

Om 'n nuwe staat te begin en om daarna 'n volk daarin te vestig is 'n langsame proses wat dekades neem.
Wanneer daar mededingende gebiede bestaan soos die geval was met Palestina en Birobitsjdjan, sal die een waar die historiese oorwegings die sterkste is bo die ander seëvier.
Vryheid bestaan nie net as 'n gevoel om vry te wees nie, maar ook uit die vrye uitoefeing van opsies en keuses op kulturele en ekonomiese gebiede. In 'n nuwe gebied is opsies baie beperk.
''n Volkstaat wat verkeerd begin, of vir die verkeerde redes begin word, gaan verkeerd eindig. Die Russiese owerhede wou 'n mensebuffer gehad het, terwyl die Russiese Jode 'n ekonomies lewensvatbare kultuurheimat gesoek het.

Is die gebied rondom Pretoria nie ook maar die Boere se Palestina nie? Daar is die heldeakker, die Voortrekkermonument, die Ou Raadzaal, Kerkplein, die Staatsteater, al die kerke, honderde skole, Loftus, en natuurlik die honderde duisende Afrikaners wat daar woon en werk…

magic boxes

Waarom bestaan die SANW nog?

Die DA se skaduminister van verdediging, David Maynier, maak geldige punte oor die wanfunksionele aard van Suid-Afrika se weermag. Wat eens die mees formidabele militêre masjien in Afrika was, is vandag ‘n MIV-deurtrekte groep narre wat almal saam sou sukkel om ‘n enkele kompanjie Amerikaanse soldate te verslaan, laat staan nog die Zimbabwiese weermag.

Ek hoef ook nie uit te wy oor die oorsake hiervan nie – transformasie, swak dissipline onder voormalige MK-lede ensovoorts.

Ek bevraagteken wel waarom die land in die eerste plek ‘n weermag het. Is een van ‘n weermag se belangrikste funksies nie juis om die land teen buitelandse invallers te beskerm nie? Die Franse het byvoorbeeld die Maginot-lyn gebou, ‘n reeks vestings en loopgrawe naby die noordoostelike grens van Frankryk, om hulle grondgebied teen die Duitse invallers te beskerm. (Die bouers van dié lyn het egter nie voorsien hoe ingrypend Blitzkrieg-taktieke die reëls van die spel sou verander nie.)

Met bostaande in gedagte is Suid-Afrika se SANW se bestaan vir my raaiselagtig. Waarom het Suid-Afrika byvoorbeeld Gripen-vegvliegtuie of duikbote? Watter Afrikaland of ander vyand gaan Suid-Afrika vanuit die lug bedreig? Watter vyandige vaartuig gaan deur ‘n duikboot afgeweer word – ‘n vlot vol onwettige immigrante, moontlik?

Die probleem is egter veel groter en dieper as die afwesigheid van ‘n huidige lugbedreiging. As Suid-Afrika se weermag ten doel het om die land se grondgebied teen invallers te beskerm, het hy die oorlog lankal reeds verloor. Een kwart van Zimbabwe se bevolking het die land reeds binnegeval, tesame met beduidende getalle Mosambiekers en invallers vanuit ander lande.

Daar is reeds 10-15 miljoen vreemdes wat die land se grondgebied binnegeval het, sonder dat die SANW ‘n vinger verroer het om die invallers te stuit. Nie net het die SANW geensins die kapasiteit om hulle te stuit nie, maar die ANC-bewind het ook inderdaad duidelik gemaak dat Suid-Afrika se grense vir alle praktiese doeleindes nie meer bestaan nie. Visumvereistes vir Zimbabwiërs is afgeskaf. Geen realistiese pogings word aangewend om Zimbabwiërs, Mosambiekers of enige ander inwoners van die res van Afrika te repatrieer nie, buiten ‘n paar honderd wat dan en wan per trein na Beitbrug vervoer word, net om dieselfde dag weer terug te keer.

Watter doel dien ‘n weermag dus as die land se territoriale integriteit ‘n grap is, as daar geen grense meer bestaan nie? Is dit bloot om ‘n orkes te verskaf by die opening van die parlement? Wie of wat presies moet die weermag afweer? Wie gaan die Gripens bombardeer of watter vliegtuie gaan hulle afskiet, siende dat die invallers reeds die land binnegeval het, en die oorlog dus alreeds oorweldigend beslis is ten gunste van die invallers?

Kan dit wees om die land binnelands te beveilig, as’t ware ‘n soort laaste loopgraaf-oefening, waar die weermag die land se inwoners in klein deeltjies van die grondgebied probeer verdedig teen die invallers? Weer eens is die antwoord nee. ‘n Laegraadse burgeroorlog soos vergstalt in plaasmoorde, veral in landelike gebiede waar die weermag hom die meeste tuis sou voel, woed onverpoosd voort.

Waarom bestaan die SANW nog enigsins, dus, buiten as ‘n werkgewer vir die ANC bewind se kaders?

Bernie Madoff: Die grootste swendelaar van alle tye

Bernard Lawrence "Bernie" Madoff het die twyfelagtige eer as die grootste swendelaar van alle tye verwerf. Hy kom van 'n gewone Joodse familie in New York. Sy pa, Ralph, was eers 'n loodgieter voordat hy aandelemakelaar geword het. Dinge het beter gegaan en sy seun Bernie kon sy höerskoolloopbaan voltooi en universiteit toe gaan. Bernie behaal 'n graad in politieke wetenskap aan die Hoffstra-universiteit.

Hy trou met Ruth Alpern, sy eertydse skoolnooi by wie hy twee seuns, Andrew en Mark het. In 1960 stig hy die Wallstraatse firma Bernard L. Madoff LLC en mettertyd word hy die voorsitter van die NASDAQ-aandelebeurs. Sy firma word een van die topmarkmakerfirmas van Wallstraat. Sy broer, dié se kinders en sy eie twee seuns werk naderhand vir sy firma wat as een van die suksesvolste en invloedrykste beleggingshuise in New York beskou was.

Honderde duisende beleggers het hul geld aan sy firma toevertrou, min wetende dat hy besig was om die heel grootste piramideskema (Amerikaners praat van 'n Ponzi-skema) van alle tye te bedryf. ('n Piramideskema is een waar later beleggers se geld gebruik word om vroeër beleggers met buitensporige opbrengste mee terug te betaal.) Tydens die hofsaak vroeër vanjaar is onthul dat nagenoeg $65 miljard van slagoffers se swaarverdiende spaargeld, pensioenfondse en liefdadigheidsorganisasies se trustgeld so by hom belê was.

Op 10 Desember lig hy sy seuns in dat hy etlike miljoene rande vroeër as beplan aan bonusse wou uitbetaal. Sy seuns wou egter weet hoe hy kon bekostig om bonusse te betaal as hy nie sy beleggers kan betaal nie. Hy het toe glo gebieg dat sy batebestuursmaatskappy "een groot leuen" is. Geskok bespreek hulle dit met hul prokureur, wat die saak die volgende dag by die owerhede aanhangig maak.

Madoff word deur die FBI gearresteer en van sekuriteitebedrog aangekla. Die ironie is dat die sekuriteitsowerhede (die SEC) sy firma reeds in 1999 ondersoek het nadat klagtes deur ontleders ontvang was, maar hulle kon destyds niks ongerymds vind nie.

Tydens ondervraging kom dit aan die lig dat Madoff sy piramideskema in 1991 begin het. Hy erken dat by nooit enige geloofwaardige of legitieme beleggings met sy kliënte se geld gemaak het nie, maar dat hy dit eenvoudig net so in sy eie besigheidsrekening by die Chase Manhattan Bank gestort het, waaruit hy opgeblase opbrengste aan sy kliënte betaal het, selfs tydens die latere ekonomiese resessie. Hy het in die hof erken dat hy vals handelstransaksies, buitelandse oordragte en geldwassery gepleeg het om sy aktiwiteite teenoor die owerhede te verbloem.

Madoff besef toe uiteindelik dat sy hele kaartehuis inmekaar getuimel het. Die resessie het te diep gesny en nuwe beleggers kon nie meer gevind word om die kontantvloeistroom te bestendig nie. Hy het geen ander keuse gehad as om met die hele sak patats vorendag te kom nie.

Einde verlede maand, op 29 Junie, vonnis regter Chin vir Madoff tot 150 jaar tronkstraf. Met vonnisoplegging het Madoff aan al sy slagoffers verskoning gevra: "Ek laat 'n nalatenskap van skande aan my familie en kleinkinders na. Dit is iets waarmee ek vir die res van my lewe sal moet saamleef."

Regter Chin het daarop gewys dat hy geen pleidooie of briewe van enige familie of vriende ter versagting van vonnis ontvang het nie. "Dit sê vir my iets," was die regter se kommentaar.

OP 71-jarige leeftyd word Bernie Madoff, die bekende New Yorkse filantroop, miljardêr, gesinsman en finansiële leier weggelei as eensame gevangene nommer #61727-054 na New York se Metropolitan Correction Center.

Soos die winter ongewenste plante, insekte, kieme en peste uitroei, het 'n resessie die neiging om onwettige skemas uit te roei wat tydens voorspoedjare wortel skiet en opbloei.

Lees gerus: http://en.wikipedia.org/wiki/Bernard_Madoff

медицинскую справку topcargo

Is Airbus veilig?

Dis byna 'n maand en 'n Airbus stort weer in die see. Die wêreld se voorblaaie dra die donker nuus van nog 'n lugramp met waarskynlike swaar lewensverlies. Is dit hoegenaamd nog veilig om in 'n Airbus te vlieg?

In die ongeluk naby die kus van Brasilië is al 228 passasiers dood en terwyl die soektog na nog oorlewendes van die jongste vliegramp steeds voortduur, is dit reeds duidelik dat vertroue in Airbus besig is om vinniger te sink as die wrakstukke van Vlug IY626.

Die moedermaatskappy EADS se aandeelprys het in een dag, met die nuus, met 3,6% gedaal. Nie net 'n ramp vir lugvaart nie, maar ook die maatskappy. Ten spyte daarvan hou Airbus vol dat hulle gerekenariseerde stelsels grotendeels menslike foute uitskakel.

Alhoewel dit nie dieselfde model straler is nie – die een in Brasilië was 'n Airbus 330, terwyl die mees onlangse ongeluk 'n Airbus 310 was – heers daar skeptisisme by reisigers oor die veiligheidstandaarde van die betrokke vliegtuie.

Nie veel is nog bekend oor die oorsake van die jongste ongeluk nie, maar kenners sê swak weersomstandighede en 'n laatnaglanding kon bygedra het tot die ramp. Ook was die vliegtuig glo nie gereeld nagesien nie volgens Franse lugvaartowerhede.

In 2007 het Franse nasienpersoneel by Charles de Gaullelughawe in Paris 'n hele paar foute uitgewys en is die vliegtuig verbied om die Franse lugruim te gebruik.

Volgens Jemen se minister van vervoer, Khaled Ibrahim al-Wazeer, is die nasienwerk beslis daarna onderneem onder die streng toesig van Airbusspesialiste. Hoe dit ook al sy, is Jemen se lugdiens nie op die swartlys van lugdienste wat deur die EU verbied word nie.

Kon dit weereens 'n tegniese fout wees, soos wat tans beweer word met die Basiliaanse ramp? Kenners het daardie ongeluk toegeskryf aan Airbus se foutiewe rekenaarloods, maar dié keer sê David Learmount, veiligheidsredakteur van die tydskrif Flight International, kon 'n menslike fout die moeilikheid veroorsaak het.

'n Loods wat moeg is en teen 'n sterk wind moet kom land, het dalk nie radar gebruik nie maar sy oë. Indien 'n loods só besluit, sê Learmount, staan hy drie uit die vyf keer 'n kans om beheer te verloor.

Die twee gebeure verskil in die opsig dat die Airbus 330 in vlug verongeluk het, wat 'n tegniese fout meer waarskynlik maak, terwyl die mees onlangse ongeluk gebeur het toe die straler die aanloopbaan begin nader het.

Die verantwoordelikheid vir veiligheid berus by die eienaar van die vliegtuig as dit eers verkoop is, en nie by die vervaardiger nie, alhoewel vervaardigers soms veiligheids- en tegniese bystand verleen.

Die A310 is 'n ouer model wat in 1986 ontwerp is en die een wat gister ondergegaan het is in 1990 gebou.

Wat bekommerde lugpassasiers egter sal opval is dat die Boeing 767, die hoofmededinger vir Airbus, 'n beter veiligheidsrekord het en in minder ongelukke betrokke was asook minder van outomatiese stelsels gebruik maak as Airbus.

best 10 online games Данильченео