Jonathan Jansen – Bladsy 5

Bruines téén Afrikaners

Twee uit die drie gedrukte Afrikaanse dagblaaie beskik oor bruin redakteurs. Vier uit die vyf Afrikaanse universiteite wat tans onvermydelik besig is om te verengels, het bruin rektore (Russel Botman, Jonathan Jansen, Iron Rensburg en Cheryl de la Rey). Nasionale Pers, die grootste mediagroep in die land, beskik insgelyks oor ‘n aantal bruin direkteure en senior bestuurders.

Enkele jare gelede het bruin akademici soos Jakes Gerwel en Hein Willemse gepoog om die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, wat die taalreëls maak en die Hertzog-prys uitdeel, te laat “ontbind” om deur ‘n nuwe akademie onder bruin beheer vervang te word. Dit het misluk, maar ‘n nuwe aanslag teen die Akademie word sekerlik voorberei.

Die nuut verworwe magsposisie wat bruines by sogenaamd “voorheen Afrikaanse” instellings verwerf het, is besig om tot ‘n nuwe dinamiek te lei waar bruines hulself aanmatig om die toekoms van Afrikaans te bepaal. Onlangs het die kreet opgegaan dat Afrikaans “links moet hou”.

Die bruin joernalis Jason Lloyd skryf vandeesweek op ‘n poslys wat aan al die Afrikaanse koerantredakteurs en ‘n hele aantal meningsvormers versprei:

“…die regse elemente word dopgehou en diegene wat eerste beslag gegee het aan Afrikaans (sic) gaan nie toelaat dat Afrikaans vir politieke gewin misbruik word nie. Die behoud van Pretoria se naam is ‘n goedkoop politieke strategie, wat nie deur die meerderheid Afrikaanssprekendes ondersteun word nie. Dit het niks met Afrikaans uit te waai nie en regse elemente moet ophou om Afrikaans in hul “bring-terug-apartheid”- en “baas-skaap”-strategieë in te klits. Dit gaan nie werk nie.”

Vandat ek tien jaar gelede of so kommentaar gelewer het oor die gebrek aan helderheid rondom “regs” en “links” in Afrikaans, is dit nog steeds nie duidelik wat met ‘n sin soos “regse elemente” in Lloyd se skrywe bedoel word nie. In ‘n Europese konteks is die “regses” diegene wat die vryemarkstelsel aanhang, teenoor die linkses, die sosialiste en kommuniste. Word hier verwys na die oorblywende Afrikaanse kapitaliste, moontlik Johan Rupert of Christo Wiese, of dalk die Demokratiese Alliansie (hoewel dié party maak ook dikwels sosialistiese geluide)?

Vanuit die klassieke linkse oogpunt soos dit in die Manifes van die Kommunistiese Party deur Marx en Engels verwoord is, moet enige taalstryd of die oprigting van ‘n opvoedkundige instelling in ‘n taal soos Afrikaans as ‘n regse aksie gesien word. Soos hulle dit gestel het:

“‘Die arbeiders het geen vaderland nie. Jy kan nie van hulle afneem wat hulle nie het nie … Die nasionale skeidings en teenstellings van die volke verdwyn steeds meer en meer … Die heerskappy van die proletariaat sal dit nog meer laat verdwyn … Namate die uitbuiting van die een individu deur die ander opgehef word, word die uitbuiting van die een nasie deur die ander opgehef. Met die teenstelling van die klasse binne die nasie val die vyandige houding van die nasies teenoor mekaar weg.’

Die manifes is met die bekende leuse afgesluit: ‘Proletariërs van alle lande, verenig julle!'” (Aangehaal deur Leopold Scholtz.)

Die instelling van Engels as enigste openbare en opvoedkundige taal in Suid-Afrika, spruit uit die Britse kolonialisme maar ook uit die internasionalistiese linkse tradisie wat deur die regerende alliansie (ANC/SAKP) omhels is.

Enige pleidooi vir Afrikaans is dus per definisie “regs” en konserwatief, omdat dit bepaalde nasionale kulturele en taalkundige eienskappe behoue wil laat bly, in teenstelling met ‘n broederskap van prolatariërs of bevryde Afrikane waarvan daar 600 miljoen suid van die Sahara verkeer en wat 2 500 tale praat maar slegs Engels, Frans en Portugees as amptelike en opvoedkundige tale gebruik.

Ek weet nie of die tradisionele besorgdheid oor “die ander Afrika-tale” in Suid-Afrika eintlik hierdie versluierde regse, nasionalistiese strewe van Afrikaanse taalhandhawers besweer nie. Toevallig sien ek prof. Wannie Carstens van die Afrikaanse Taalraad sê in eergister se Beeld in reaksie op Breyten Breytenbach se stelling dat Afrikaans “besig is om te sterf” die volgende: “Ek gee toe Afrikaans is onder druk, maar dit geld ook al die ander Afrika-tale.”

Sulke pogings om ‘n nie-regse, “internasionalistiese” karakter aan die Afrikaanse taalstryd te verleen, sal net ernstig opgeneem word indien die taalregte van buitelanders in Suid-Afrika insgelyks verdedig word, soos byvoorbeeld dié van Sjonas, Kongolese en Chinese. Sjona, Frans en Chinees behoort by die lys van elf amptelike tale gevoeg te word, want soos Max du Preez en diesulkes geredelik sal toegee: ‘n Sjona, ‘n Kongolees of ‘n Chinees is net so ‘n goeie Suid-Afrikaner soos (of dalk beter as) die gemiddelde Afrikaner.

President Zuma verkeer natuurlik onder ‘n heel ander indruk, met sy opmerkings dat Afrikaners “die enigste ware blanke Afrikane” is. Trouens, hy het dit tydens die onlangse dinee met ‘n groepie Afrikaners herhaal. Ook erken hy die besondere bydrae wat Afrikaners tot die stigting, bedryf en ontwikkeling van Suid-Afrika gemaak het en wat volgens hom dus ‘n spesiale skakelkantoor met Afrikaners sou regverdig. Vanuit ‘n Engelse of internasionalistiese oogpunt, is dit sekerlik “skokkend” soos Jason Lloyd in sy brief beweer, maar moontlik nie skokkender as tienermeisies wat vermoor word en waarvan die hande afgesny word soos nou die dag in Pretoria gebeur het of die miljoene verkragtingslagoffers in Suid-Afrika nie.

Die ANC het ook op 23 April 1994 ‘n ooreenkoms met die Vryheidsfront onderteken waarin vir verdere onderhandelinge oor ‘n Afrikanervolkstaat voorsiening gemaak word. Geen ander groepering in Suid-Afrika, behalwe die Basotho’s en die Swazi’s wat reeds oor onafhanklike state binne ons grense beskik, is so deur die nuwe bewind uitgesonder nie. Natuurlik het Brittanje aan Lesotho en Swaziland onafhanklikheid gegee, maar die ANC het tot dusver nie besluit om dié landjies as “oorblyfsels van die kolonialisme” te annekseer nie. Die voortbestaan van dié twee swart “volkstate” binne Suid-Afrikaanse grondgebied is, volgens die Jason Lloyd-logika, nog meer “skokkend” as Zuma se voorgenome skakelkantoor vir Afrikaners.

In vandag se By vaar Christo van der Rheede, nog ‘n selfaangestelde bruin kultuurleier, teen Max du Preez uit deur te sê: “Die uiters neerhalende aanmerkings deur Max du Preez oor bruin Afrikaanssprekendes wat kwansuis deur Afrikaners gebruik word, moet end kry.” Moontlik het Max du Preez vir die eerste keer in sy lewe ‘n punt beet, want ek kry knaend die indruk dat polities korrekte Afrikaners, veral in die Wes-Kaap, allerlei politieke speletjies met bruines speel en hulle heel dikwels as die “aanvaarbare, nie-rassige gesig van Afrikaans” voorhou. As sommige mense ‘n openbare vergadering of konferensie oor Afrikaans wil hou, dan bel hulle eers die “huur-‘n-bruine”-diens iewers op Stellenbosch.

Van der Rheede verklaar verder: “Korrupsie, swak dienslewering, selfverryking en politieke manipulasie vier hoogty; en dit, asook die idee van ’n eksklusiewe wit volkstaat, sal ons met hand en tand beveg.”

‘n Mens wil vra: Maar is “korrupsie, swak dienslewering en selfverryking” nie juis die gevolge van regstellende aksie, die verdrywing van blanke kundiges uit die staatsdiens en munisipaliteite, kortom, die ANC-bewind se beleid van sistemiese anti-blanke rassisme nie? Orania is ‘n volkstaateksperiment wat juis bewys het dat dienslewering volgens behoorlike standaarde selfs sonder belastinggeld van die sentrale regering en teen ‘n billike koste aan die inwoners gelewer kan word. Waarom moet die volkstaatgedagte, wat eie is aan die Afrikaner se eeue oue republikeinse tradisie wat na ons stryd teen imperiale Spanje in die sestiende eeu teruggevoer kan word en ons hele geskiedenis kenmerk, deur bruines soos Van der Rheede “beveg” word?

Soos my swart vriend Meshack Mabogoane vandeesweek oor middagete teenoor my opgemerk het, is die paswette destyds veel strenger in die Wes-Kaap toegepas, juis om die bruines teen die Xhosa-oormag te beskerm. Sonder apartheid sou daar vandag ‘n Xhosa-meerderheid en ‘n Xhosa-regering in die Wes-Kaap gewees het. Maar die bruines sanik steeds oor apartheid as dit by die Afrikaanse taalstryd kom.

Jakes Gerwel, ‘n direkteur van Naspers, was as akademikus die eerste bruin rektor wat ‘n Afrikaanse universiteit (UWK) verengels het. Tans is Russel Botman besig om stadig maar seker te sorg dat Stellenbosch insgelyks Engels as voer- en doseertaal aanneem. Pleks van, tesame met Hermann Giliomee en ander Stellenbossers, weerstand teen dié proses te bied, is Van der Rheede en ‘n ander groep besig om stemming te maak vir ‘n nuwe Afrikaanse universiteit in die Wes-Kaap, wat moontlik op Oudsthoorn gevestig sou word. Hierdie nuwe Afrikaanse universiteit, wat insgelyks onder bruin beheer gaan verkeer, so word ons verseker, gaan glo “vry en gratis” wees.

As so ‘n gratis Afrikaanse universiteit in die vooruitsig gestel word, duik die vraag op of dit hoegenaamd binne die huidige bestel en op Suid-Afrikaanse grondgebied bestaanbaar sou wees. Presies dieselfde argumente waarmee Stellenbosch, die universiteite van Pretoria of die Vrystaat tans verengels word omdat niemand op grond van taal sogenaamd “uitgesluit” mag word nie, sal op enige “nuwe” Afrikaanse universiteit van toepassing wees. Akademici aan ons “Afrikaanse universiteite” was laas in die tydvak van Verwoerd of dalk Vorster ywerig om in Afrikaans te publiseer en dit sou ‘n interessante oefening wees om te sien hoeveel akademiese artikels tans uit die penne van hierdie “Afrikaanse akademici” in Afrikaans verskyn… Die voorbeeld van die voormalige R.A.U. (niemand onthou seker meer dit het gestaan vir “Randse Afrikaanse Universiteit” nie) is in dié verband nogal frappant. Hierdie uitdruklik Afrikaanse universiteit wou-wou, toe dit deur Kader Asmal met Engelstalige instellings saamgesmelt is, dalkies ‘n hofaansoek bring om die samesmelting te verhoed. Let wel, hulle het nie weerstand oorweeg nie, bloot ‘n hof vir uitsluitsel wou nader, maar selfs daarvan het dadels gekom. Wat ‘n taalhandhawingsaksie kon gewees het, het toe geblyk ‘n soort geriatriese siddering van bejaarde wit Afrikaanse akademici te wees, ‘n soort rumatiekerigheid op die vooraand van glorieryke verengelsing wat toe soos mis voor die son verdwyn het. Hierna is die R.A.U alte heerlik tot die Engelse “Joe-Djy” getransformeer.

Selfs indien ‘n nuwe “Vrye Afrikaanse Universiteit” iewers sou verrys (wie dit sou befonds is ‘n ander vraag), sou “Afrikaans” in die naam daarvan kwalik so ‘n instelling van ‘n Engelse aanslag vrywaar. Veral ook ‘n aanslag van binne, soos op al die ander Afrikaanse kampusse gebeur het… deur akademici wie se professionele loopbane en goeie verhoudinge met die owerheid – enige owerheid – swaarder as enige beginsel weeg.

Soos ek al dikwels gesê het, regeer die bruines nie eens hulself in die Wes-Kaap waar hulle oor ‘n demografiese meerderheid beskik nie. Mev. Helen Zille, ‘n lid van die blanke Engelssprekende minderheid, is die provinsiale premier. Hoewel, Kaapstad beskik darem oor ‘n bruin burgemeester, Dan Plato. Maar ‘n mens vermoed dis alles maar oëverblindery deur liberale Engelse kliek binne die DA wat steeds die party met ‘n ysterhand regeer, wat van Plato ‘n simboliese, regstellende aaanstelling maak.

Alan Boesak, daardie welsprekende ou jakkals van die Kaapse politiek en ‘n meesterlike uitbuiter van Afrikanerskuldgevoelens oor apartheid, het insgelyks twee weke gelede in Die Burger ‘n rubriek met die titel Witmense toi-toi mos nie gepubliseer. Daarin formuleer hy weer ‘n nuwe aanklag teen die Afrikaner deur te beweer dat ons bloot vir ons eie belang opkom. “Afrikaner- etniese mobilisering is hier om te bly – hard en skaamteloos,” skryf Boesak.

My eerste reaksie is: Maar wat is verkeerd daarmee indien die Afrikaner oplaas, ná soveel jare waartydens hy willoos rondgeklap en -gedonder is deur elke moontlike groep in dié land, sy etniese en nasionale bewussyn herontdek? Elke ander groep mobiliseer op ‘n etniese grondslag, wat óf ras óf stamverband kan wees, soms sommer albei. Die manier waarop Jacob Zuma byvoorbeeld sowel sy Zoeloeskap as sy swart-Afrikaanskap gebruik, is eintlik verstommend bedrewe. As hy in Nkandla is, dans hy saam met die Zoeloes, maar op besoek aan Kampala, Uganda, ontpop hy in ‘n pan-Afrikanis en voorstander van dié vasteland se oeroue swart nasionalisme.

Die beswaar wat die Afrikanernasionaliste teen die Britse imperialiste byna ‘n eeu gelede tydens die Nat-Sap-stryd gemaak het, bly geldig: “Jy noem jou rassisme politiek, maar my politiek noem jy rassisme.” Dis aanvaarbaar om pro-swart, pro-bruin, pro-Indiër te wees en selfs te koop te loop met jou rassetrots, maar wee die persoon wat homself ‘n Afrikaner noem en vryheid vir Afrikaners nastreef. Dan is dit by implikasie pro-blank en per definisie onaanvaarbaar.

Boesak sluit sy tirade teen die Afrikaner af met die woorde: “En die Afrikaner maak weer die verkeerde keuse. Die nie-rassige demokrate met hul liefde vir die land sal ander bondgenote moet soek.” Heel moontlik geld dieselfde vir die Afrikaner, dat hy vir hom ander bondgenote as die Kaapse bruines met hul volgehoue ressentiment en rassegevoelens teen die Afrikaner sal moet soek.

Vanweë hul nie-wit status in ‘n anti-wit bestel, staan die bruines reeds in ‘n magsposisie teenoor die Afrikaner. Hulle beheer ons media (ook RSG), ons universiteite en eien hulle selfs ons taal, Afrikaans, toe.

Met sulke bondgenote, wie het vyande nodig?

Gewapende rowers oorval prof en personeel by UV

Drie gewapende rowers het Donderdag op ’n departementshoof se kantoor toegeslaan by die Universiteit van die Vrystaat.

Die gewapende rowers het die hoof van die departement dierkunde en entomologie, prof. Jo van As, ’n meestersgraadstudent en ’n tegniese assistent oorrompel.

Twee van die drie rowers het glo reeds Woensdagmiddag in die gebou rondgedwaal en gemaak of hulle studente is.

Van As het hulle onmiddellik herken. Toe hy probeer weerstand bied, is ‘n vuurwapen teen sy kop gedruk met die woorde “don’t try to be a hero, Prof”.

Die rowers het duidelik Woensdag kom ondersoek instel by die departement.

‘n Ontstelde vader wie se seun aan die departement verbonde is, het Praag Donderdag direk na die aanval gekontak. Hy wou weet of dit Jonathan Jansen, die rektor, se planne vir transformasie van die universiteit is.

Selfone, beursies en rekenaars is gebuit en die drie het vermoedelik met ’n grys Isuzu-dubbelkajuitbakkie wat vroeër die dag op die kampus gesteel is, gevlug.

Die bakkie se registrasienommer is DNS 546 FS.

free deposit casino uk

Jonathan Jansen prys Malema se leierskap

Die rektor van die Universiteit van die Vrystaat, prof. Jonathan Jansen het tydens ’n lesing oor diversiteit en leierskap in Kaapstad gesê Malema is nie ‘n nar soos hy in die media voorgestel word nie.

Hy het ook gesê Malema staan ‘n goeie kans om president te word. “Moenie verras wees as hy eendag president word nie.”

Malema beskik volgens Jansen oor die insig om tersiëre onderwysprobleme te peil. “Dit is ’n fout om Malema bloot as ’n openbare nar te sien. Ek het hom ervaar as iemand met ’n diep begrip vir die kompleksiteite en uitdagings by universiteite.”

Jansen het Malema se politieke loopbaan tot dusver geloof. “Hy is ’n bewese politikus, anders sou hy nie vandag wees waar hy is nie.”

Jansen het Malema in November ook in die openbaar geprys. Malema het sy steun aan die rektor toegesê tydens ‘n optog teen die Reitz-4.

no deposit slot

Reitz-studente ‘gaan berou toon’

Prof. Jonathan Jansen, rektor van die Universiteit van die Vrystaat, sê die sogenaamde Reitz-4 gaan voor die einde van die maand in die openbaar verskoning aanteken.

Jansen het Vrydag tydens ‘n noenmaal by die Kaapse Persklub op die vraag gereageer of die studente nie berou moes toon voor hulle weer tot die kampus toegelaat word nie.

“Ek dink dit sou ideaal wees as hulle berou toon en om verskoning vra,” het Jansen gesê.

“En ek glo dit gaan binne die volgende twee weke gebeur. Jy gaan ‘n proses sien wat die land geweldig gaan transformeer.”

Hy het gesê die proses het baie min met hom te doen, maar dat hy bevoorreg is om deel daarvan te wees.

Jansen is geloof en gekritiseer toe hy aangekondig het dat die vier studente vergewe is en weer aan die universiteit kon studeer.

Die vier studente, wat inwoners van die Reitz-koshuis was, is geskors nadat hulle ‘n satiriese video gemaak het waarin swart skoonmaaksters aan die universiteit kos geëet het waarin daar na bewering geürineer is. Dit het agterna geblyk dat dit aanmaaklemoensap was, maar dié feit is deur sowel plaaslike as buitelandse media geïgnoreer.

мозаика Данильченко Харьков

Die Berlynse muur het nie vir ons geval nie

Tans word die ineenstorting van die Berlynse muur wêreldwyd gevier. Ongeveer ‘n maand voor daardie gebeurtenis twintig jaar gelede was ek in Berlyn waar die “skandmuur” soos die Wes-Duitsers dit genoem het, nog in al sy glorie gestaan het. Ons Wes-Berlynse vriende het aan ons verduidelik dat die kommunistiese regering in Oos-Duitsland dit ‘n “anti-fascistiese beskermingsmuur” genoem het.

Deur wagte met masjiengewere op die muur te plaas wat skiet op enigeen wat sou probeer om daaroor te ontsnap, is die destydse Oos-Duitse bevolking teen “die fascisme” beskerm. Hierdie logika is eie aan kommunisme, want in ‘n kommunistiese stelsel is dit die leierskap, die party en uiteindelik die politburo wat die beste weet wat vir die bevolking goed is.

Suid-Afrika, afgesien van Kuba, Noord-Korea en China, is die enigste land ter wêreld waar daar tans ‘n Kommunistiese party in die regering verteenwoordig is. Die ANC-bewind se leiers spreek mekaar as “kameraad” – oftewel “comrade” – aan.

Ek dink ‘n mens kan met taamlike vrymoedigheid sê dat die huidige Suid-Afrikaanse leierskap, in die vorm van die politici, joernaliste en akademici, kwalik in 1989 verheug was toe die Oos-Berlyners oor die Glienickebrug gestorm en die muur stuk vir stuk begin afbreek het. Nóg Nelson Mandela, nóg Joe Slovo of enige ander leier van die ANC-SAKP, het dit destyds as ‘n positiewe verwikkeling gesien. Jakes Gerwel, die pas afgedankte voorsitter van die Suid-Afrikaanse Lugdiens en ‘n direkteur van Nasionale Pers, het blykbaar in trane uitgebars toe hy die skouspel in Berlyn op die televisie gadegeslaan het.

Terwyl die Afrikanergeskiedenis en apartheid vandag in die publikasies en op die TV-kanale van Naspers verguis word, is daar nog nooit enige inligting oor die 100 miljoen mense wat deur kommunisme gedood is, gepubliseer nie. Die Franse skrywers Stéphane Courtois en Nicolas Werth het “Die swart boek van kommunisme” geredigeer waarin die verskriklike misdade wat in die naam van die rooi ideologie geplees is, in besonderhede vermeld word. In vele kommunistiese lande is hele groepe mense in volksmoorde vermoor en in massagrafte begrawe. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Russiese kommuniste feitlik die hele Poolse elite uitgemoor en in massagrafte in die Katynwoud begrawe, waarna hulle die skuld jare lank op die Duitse Nazi’s geplak het. Eers in die tyd van Boris Jeltsin het Rusland formeel erken dat hulle destyds vir dié massamoord verantwoordelik was en nie die Duitsers nie.

Maar Nasionale Pers met ekstreem-linkse direkteure soos Jakes Gerwel en Hein Willemse is nie die enigste plaaslike mediagroep wat nostalgies en ongemaklik oor die heengaan van kommunisme voel nie. In vandag se Sunday Times, wat deur die Avusa-swartbemagtigingsgroep uitgegee word, verklaar die redakteur, Mondli Makanya: “Maar met die ineenstorting van kommunisme het die wêreld ook iets goeds verloor. In die triomf oor kommunisme, het ons as mense die baba met die badwater uitgegooi…”

Suid-Afrikaanse – ook Afrikaanse – universiteite word vandag deur ‘n geswore kommunis, Blade Nzimande, beheer. Hy is die minister van sogenaamde hoër onderwys wat geen akademiese vryheid of outonomie duld nie. As die universiteite nie na sy pype dans nie, is hy gou om die sweep in te lê. Nie dat die universiteite hierteen beswaar het nie, want hulle is maar te gretig om die kommunistiese ideale van gelykheid en kollektiewe denke op die kampusse toe te pas, soos onlangs ook by Kovsies gesien is. Aan die universiteit van Stellenbosch is ‘n eredoktorsgraad aan die eertydse ondergrondse leier van die Kommunisteparty, Bram Fischer, toegeken. Die nuwe rektor van die Vrystaatse universiteit, prof. Jonathan Jansen, het Bram Fischer insgelyks as “die grootste Kovsie van alle tye” beskryf.

Terwyl die kommunistiese staat deur ‘n geslote elite of nomenklatura oorheers word, skep die stelsel ook ‘n massamens, ‘n tropmens wat nie tot eie denke in staat is nie en bloot die stroom volg. In sy roman Animal Farm het die Britse skrywer George Orwell hierdie stelsel gesatiriseer en die toepassing van die gelykheidsideaal opgesom met die woorde: “Sommige diere is meer gelyk as ander.” In ons land sanik die ANC en SAKP gedurig oor “die armes”, terwyl hulle self in weelde leef, met duur motors en rykmanswonings.

As student aan die universiteit van die Witwatersrand in die apartheidsjare is ek destyds deur die kommunistiese mentaliteit getraumatiseer. In my tweede jaar het ‘n medestudent aan my verduidelik dat, om die vak Staatsleer te slaag, ek nasionalisme moes verguis, liberalisme moes kritiseer en pro-Marx moes skryf, hoewel ons “opbouende kritiek” oor die Sowjetunie kon lewer. Vele van die studente wat destyds in die laat sewentigerjare die stroom gevolg en hul lewenslank tot kommunisme bekeer het, beklee vandag hoë posisies in die ANC-SAKP-regering. Iemand soos Barbara Hogan, die minister van gesondheid byvoorbeeld, wat tans insgelyks deur Nasionale Pers as ‘n bekwame minister opgehemel word. Is Hogan steeds ‘n oortuigde kommunis soos sy destyds op die kampus was? Waarskynlik ja.

Anders as die Oos-Duitse, die Russiese, Poolse, Tsjeggiese en ander dissidente wat die simboliese ineenstorting van ‘n ideologie met die afbreek van die Berlynse muur kon aanskou, het ons Afrikanerdissidente maar sleg daarvan afgekom. Onder die ou stelsel het die Broederbond en die Nasionale Party al hoe meer outoritêr begin handel en is kritiek, soos vandag, kwalik geduld. Hoewel – verstout ek my om te sê – onder apartheid het ons veel meer spraak- en akademiese vryheid as nou gehad. Onder apartheid kon jy by Wits of Kaapstad ‘n kommunis wees en die Rand Daily Mail het elke dag die NP-regering verguis. Vandag mag jy egter nie eens op ‘n Afrikaanse kampus ‘n Afrikaner wees nie en dis slegs op die internet, wat nie onder Blade Nzimande of Jakes Gerwel se beheer staan nie, waar ons indringende kritiek op dié korrupte, onbekwame bewind mag lewer.

Die Broederbond en die NP het op velerlei maniere verraad gepleeg. Daar was egter ook intellektuele verraad, want hulle het die Marxistiese siening van ons geskiedenis aanvaar en vandag word dit as die gekanoniseerde waarheid aan ons voorgehou. Op skool het ek destyds teen die stiksienigheid en benepenheid van die destydse Broederbondbeheerde stelsel gerebelleer, net om aan ‘n Engelse universiteit met die kommunistiese eenvormigheid van denke gekonfronteer te word. As iemand in die jare voor 1989 aan my sou sê dat die Broederbond en die NP hulle eendag tot kommunisme gaan bekeer en saam met die ANC sou werk om die Afrikaners te verdruk, sou ek seker gedink het so ‘n persoon is reg vir die groendakkies. Maar dis presies wat gebeur het. Soveel Broeders aan die universiteite, in die NP en in die media het gelinksomkeer en verkondig vandag die nuwe (rooi) evangelie met groter gemak as wat hulle destyds die gemeenplase van uitrafelende Afrikanernasionalisme herhaal het.

Ons as jeug is destyds vertel: wees Afrikaans, wees trots op jou geskiedenis, jou taal en kultuur. Maar ons vaders van destyds, die Broeders in beheer, het dit nooit self geglo nie. Vandag is ons, soos Pim Fortuyn so mooi in sy boek De verweesde samenleving verduidelik het, wees gelaat. Ons is die enigste geslag sedert die dae van die Boererepublieke wat die voorreg gesmaak het om Afrikaans te kon grootword, maar skielik is dit van ons weggeneem en moet ons by ‘n totalitêre stelsel aanpas waar ons op die Marxistiese model tot “nuwe mense” omvorm en getransformeer gaan word.

Is ek dus verkeerd as ek sê dat die Berlynse muur in ons land nooit geval het nie? Daar is geen fisieke muur nie, maar die kommunistiese mentaliteit is steen vir steen opgebou. Die mentaliteit van: “Ons het die waarheid in pag.” Of: “Bly stil, jy wat uit jou beurt uit praat of kla, en dien Ons Groot Toekomsplan.” In die plek van klassegelykheid het die ideaal van die multikulturele, sogenaamde “nierassige” samelewing gekom en dít durf niemand bevraagteken nie. Anders is jy ‘n ketter, ‘n rassis en ‘n “vyand van die staat” soos hulle in die Sowjetunie gesê het en reg vir heropvoeding in ‘n Siberiese strafkamp.

Inderdaad het ons dié November, twintig jaar ná ‘n gebeurtenis wat Europa en die wêreld verander het, niks om te vier nie. Gaan gerus uit op straat en kyk rondom u: daar is baie mure in Suid-Afrika en elke dag word nuwes gebou.

обучение

Viserektor van Kovsies vaar uit teen ‘kolonialisme en apartheid’

Die ideologiese transformasie van die Universiteit van die Vrystaat het so vinnig plaasgevind dat die viserektor, prof. Teuns Verschoor, hom tot “‘n stryd teen die gevolge van kolonialisme en apartheid” verbind het. Verschoor het die pas aangestelde kleurlingrektor, Jonathan Jansen, as ‘n “gerespekteerde en geliefde rektor” verwelkom.

Hier volg die volledige teks wat Verschoor aan die media uitgereik het:

“Ek is gevra om iets by die inhuldiging van prof. Jonathan D Jansen omtrent die Universiteit se onlangse verlede te kom sê. Ek het dit ook goedgedink om iets te sê oor die Universiteit se verre verlede om daardeur aan te dui dat die geskiedenis dikwels homself herhaal. Wat volg, is dus iets uit die eerste 20 jaar van die geskiedenis van die UV, en iets van die laaste 20 jaar.

Volgens die eeufeesbundel Van Sink tot Sandsteen tot Graniet het hierdie universiteit se nederige begin as die Grey Universiteitskollege op die warm someroggend van 28 Januarie 1904 plaasgevind, toe die eerste ses studente hulle aangemeld het en geregistreer is vir die enigste kursus wat aangebied is, naamlik die BA-graad. Die ses studente was almal wit mans wat, tot ? mindere of meerdere mate, die hartseer, twyfel en die vernederings van die Anglo-Boereoorlog ervaar het. Hulle was nog nooit vantevore aan enige tersiêre onderrig blootgestel nie. Hulle was meestal plaasseuns wat enkele maande tevore nog in die Anglo-Boereoorlog betrokke was.

In 1909 moes die Grey Universiteitskollege tydelik – vir ‘n tydperk van 18 maande – na ‘n ander terrein, die sogenaamde Blikkiesdorp toe skuif , waar die Tegniese Hoërskool Louis Botha tans geleë is. Die ongeveer 50 studente en hulle dosente is in hout- en sinkgeboue gehuisves.

Die volgende 11 jaar was uitdagende en moeilike tye vir almal wat by die Grey Universiteitskollege betrokke was. Die jong universiteit was sonder ‘n rektor (van 1908 tot 1920 was daar slegs waarnemende rektore), ‘n jong universiteit sonder identiteit of tradisies en met geen verlede nie. Aangesien die klasse in Engels aangebied is, het die meeste studente met ‘n Nederlands/Afrikaanse agtergrond ook gesukkel om die nuwe lewenswyse en radikale veranderings te bemeester.

Die aanstelling van die tweede rektor van hierdie universiteit op 1 Oktober 1920, ds. J.D. Kestell, moet beskou word in die lig van die posisie waarin die Grey Universiteitskollege homself in daardie stadium bevind het: arm, sukkelend, en sonder ‘n rektor om orde, gladde bestuur en, in die besonder, groei te bewerkstellig. Sedert sy totstandkoming in 1903 het die studentegetalle laag gebly, en in 1920 was daar maar nog net ongeveer 130 studente. Met so ‘n klein studentekontingent het selfs die lojaalste Vrystaters gehuiwer om hulle kinders na die Grey Universiteitskollege te stuur vir hulle tersiêre opleiding.

In die oë van die besluitnemers, die Kollegeraad, was die tyd ryp vir ‘n gerespekteerde, geliefde, maar bowenal, bekwame rektor. Hy sou die beeld van die GUK moes weerspieël sodat die instelling ‘n volwaardige universiteit kom word, met studentegetalle wat vinnig toeneem en finansies wat ‘n gesonde groei toon.

Sowat 85-90 jaar na sy stigting is die eerste swart voorgraadse studente toegelaat om by die Universiteit van die Vrystaat te registreer. Hulle was ook nog nooit vantevore blootgestel aan enige tersiêre onderrig nie. Hulle was hoofsaaklik jongmense uit die townships wat getuies was van die lelike kant van die struggle, tonele van polisiebrutaliteit en die halssnoermoorde van impimpi’s.

Aangesien die klasse in Afrikaans aangebied is, het die meeste studente met Engelsmedium as taal van skoolonderrig gesukkel om die nuwe lewenstyl en radikale veranderinge te bemeester. Die instel van parallelmediumonderrig het tot ‘n mate verligting vir hierdie probleme gebring, maar op talle ander wyses, veral wat betref die integrasie van die koshuise, was die Universiteit naïef en het hy baie foute begaan. Hierdie was ‘n uitdagende en moeilike tyd vir almal wat by die Universiteit van die Vrystaat betrokke was, waarvan die Reitz-kwessie deeglike bewys is dat ons nie suksesvol die moeilikhede en uitdagings gehanteer het om die verdeeldheid en onregte van die verlede te herstel nie – dat ons in ‘n sekere sin ons studente gefaal het deur hulle nie toereikend te onderrig ten opsigte van menslike empatie en respek vir die waardigheid van hulle medemens nie.

Die aanstelling van prof. Jonathan Jansen as die dertiende Rektor en Vise-Kanselier van die Universiteit dui ‘n nuwe begin aan. Vir die grootste deel van sy geskiedenis het hierdie universiteit krities die oorheersende politieke agendas van die dag nagevolg. Met sy onstaan onder Britse koloniale bewind het die universiteit slegs in Engels gefunksioneer en is baie persone op grond van hulle ras sowel as hulle taal uitgesluit. Vervolgens het die universiteit ‘n proses van verandering van Engels en Nederlands na Afrikaans ondergaan. Gedurende hierdie era het die Universiteit van die Vrystaat nie alleen die beleid van apartheid nagevolg nie, maar ook aktief bevorder. Dit is betreurenswaardig dat die universiteit, selfs tot vandag toe, nog nooit ‘n kritiese en onafhanklike identiteit kon verwerf nie.

Ons transformasieproses is gevolglik ‘n stryd om die gevolge van kolonialisme en apartheid, spesifiek die uitsluiting en die skeiding van ons mense van mekaar aan te spreek. In die onlangse verlede was alle lede van die universiteit betrokke by ‘n kampuswye dialoog genaamd die Sosiale Kontrakproses. Lede van die universiteitsgemeenskap het saamgestem dat ons almal ons verlede moet begrawe en ‘n nuwe toekoms vir al ons mense te bou.

Tydens die laaste vergadering van ons Universiteitsraad het alle lede van die Universiteitsraad egter eenparig saamgestem dat ons verlede agter ons lê en dat die toekoms aan ons almal behoort. Vandag doen ons ‘n beroep op alle sektore van ons gemeenskap om by ons aan te sluit wanneer ons hierdie toekoms vir al ons mense in hulle diversiteit skep.

Die aanstelling van die dertiende Rektor en Visekanselier van die Universiteit moet gesien word in die lig van die posisie waarin die Universiteit van die Vrystaat homself op hierdie stadium bevind: ‘n universiteit met meer as 27 000 studente, met eilande van uitnemendheid, maar ook ‘n Universiteit sonder ‘n rektor, wat sukkel met integrasie, met ‘n onaanvaarbare lae deurvloeisyfer en met ‘n openbare beeld wat tot so ‘n mate geskaad is dat selfs die lojaalste Vrystaters huiwer om hulle kinders na die Universiteit van die Vrystaat vir hulle verdere opleiding te stuur.

In die oë van die besluitnemers, die Universiteitsraad, is die tyd ryp vir ‘n gerespekteerde en geliefde Rektor, maar bowenal ‘n Rektor wat bekwaam genoeg is om die uitdagings waarvoor die Universiteit te staan gekom het te hanteer. Soos in die geval van ds. J.D. Kestell, sal prof. J.D. Jansen tot so ‘n mate die beeld van die UV in ons tyd moet weerspieël dat hierdie instelling internasionaal erken kan raak, met ‘n bewese vermoë om diversiteit suksesvol aan te spreek, en om by sy studente ‘n menslikheid en respek vir die waardigheid van ander te kweek, asook ‘n instelling met ‘n stygende deurvloeikoers en met navorsingsuitsette wat uitnemendheid op internasionale vlak vertoon.

Ons dink ons het die persoon gevind.

Ek dank u.”

Naspersjoernaliste se swaksinnigheid peil nuwe dieptes

Net as ek gedink het dit kan nie erger word nie, oortref Naspers homself weer met sy kruiperige gedienstigheid aan die altaar van transformasie en politieke korrektheid.

En, laat ons nie doekies omdraai nie, Naspers is veral smoorverlief op die selfaangestelde Afrikanermessias, Jonathan Jansen. Jansen, die land se voorste kwota-akademikus, se prekerige sotlikhede, meestal op ons “rassistiese” Afrikaners gemik, verskyn week ná week in die Beeld, Die Burger en Rapport. Jansen moet nog net berigte oor sport begin skryf vir hierdie liefdesverhouding om sy logiese uiteinde te bereik.

Hierdie week se hoofberig in Rapport is ‘n kruiperige lofsang, soortgelyk aan Salomo se Hooglied, aan die brulpadda-agtige Jansen. Dit loop oor van stroperige twak soos die volgende: “Jansen se skitterende akademiese loopbaan hier en oorsee boesem vertroue in, en benewens daardie voortreflike stamboom bring hy soveel meer.” Asseblief, bring vir my tog net een van daardie papiersakkies vir passasiers wat op ‘n vliegtuig naar word!

Wat Rapport genoop het om Jansen se gulp opnuut te wil oopruk, is Jansen se besluit om die klagtes teen die Reitzhuisstudente te laat vaar. Die swape by Rapport is lelik om die bos gelei deur wat die Engelse Jansen se “spin doctoring” sou noem. Dit is slegs die swaksinnige redaksie van Rapport wat nog nie vir hulself kon bedink dat daar van meet af aan geen saak teen die Reitzhuisstudente was nie.

As ek die leser mag herinner, toe die klagtes teen dié studente ingedien is, was daar reeds onsekerheid oor presies waarvoor hulle aangekla sou word. Die skoonmakers wat aan die video deelgeneem het, het immers vrywillig so gemaak en inderdaad laggend saamgespeel. Dit is natuurlik in teenstelling met swart opdrifsels wat hulself gereeld skuldig maak aan kwaadwillige vernietiging en brandstigtery by universiteite, en wat selfs doodsdreigemente teen blanke studente opper soos wat onlangs by Tukkies gebeur het. Hieroor swyg Naspers natuurlik soos die graf. As ‘n blanke landdros die Reitzhuissaak aangehoor het, sou dit uit die hof gelag gewees het, tot Jansen en die klaers se groot verleentheid.

Jansen se ruimhartigheid was dus niks van die aard nie. Hy het bloot besef wat Rapport se redaksie te gestrem is om te besef: daar was van meet af aan geen saak nie. Rapport kon egter nie wag om weer eens hul lofliedere aan hul gunsteling mak bruine, Jansen, te besing nie. Hoe kinderlik naïef kan Rapport se redaktrise wees, selfs gemeet aan die lae standaarde van haar medejoernaliste by Naspers?

Jonathan Jansen, die man van nêrens

In sy rubriek Ras en taal volgens prof, Jansen gee Dan Roodt sy indrukke van die Afrikaanse Taalberaad van 2005 op Stellenbosch. Dan haal hy prof Jansen se berugte stelling van vroër hierdie maand aan: “…luister na kak oor kultuurverskille nie.” Hy gee ons ook ‘n beeld van die stortvloed van Afrikanerhaat wat uit arrogante bruin magsbekleërs se monde vloei.

Jammerlike drommels.

Dit is menslik om aanvanklik geskok te wees oor volwasse en geleerde persone wat so optree. Hoewel onverskoonbaar, kan ons Jansen en kie se woede en dilemma verstaan, gesien teen die historiese agtergrond waaruit die mense se antagonistiese houding jeens Afrikaners en hul kultuur ontstaan het.

Hulle het ‘n diep sielkundige probleem. Dit gaan oor ras.

Dis nie slegs in Suid-Afrika waar mense van gemengde bloed ná die koloniale tydperk agtergelaat is nie. In ander lande het dit ook gebeur. Toe die Britte Indië in 1947 verlaat het, het hulle ‘n paar honderdduisend Anglo-Indiërs agtergelaat. Hierdie gemeenskap van kwasie-Engelse moes hul voete vind in ‘n land waar klasseverskil elke landsburger se sosiale rangorde bepaal het.

Histories is hulle sosiaal verwerp deur sowel die wit as die inheemse bevolkings waaruit hulle gekom het en het dus liewer hul huweliksmaats by hul eie sosiale groep gesoek, waardeur ‘n hegte gemeenskap met ‘n eie identiteit gevorm is. Die swart Indiërs het hulle as Engelse beskou met ‘n bietjie Indiërbloed, terwyl die Engelse hulle as Indiërs beskou het met ‘n bietjie Engelse bloed. Hulle het nie by enige van die twee gemeenskappe ingepas nie en moes noodgedwonge ‘n nuwe gemeenskap skep.

In die skole het die Anglo-Indiërs die Engelse taal, Britse kultuur en kurrikula gevolg. Hul kinders sou nie maklik ‘n Indiese skool met sy inheemse kultuur en tale bywoon nie. Die eerste ding wat mens in ‘n Anglo-Indiese huis sou aantref, was ‘n groot foto van die Britse koningsgesin en impiriale snuisterye. Baie van hulle het, ná afloop van die Britse onttrekking, na Australië, Kanada en Brittanje verhuis. Daar het hulle hulself as volbloed-Britte beskou, maar die donkerder Anglo-Indiërs is nie maklik in hul nuwe vaderland verwelkom of aanvaar nie.

Dit was ‘n rasding.

Enkele jare gelede het ek op ‘n warm aand ‘n bier in ‘n kroegie in Londen gesit en drink. Die kroegman was ‘n jong Anglo-Indiër. Hy vertel my dat hy besig is met ‘n meestersgraad in chemie en wou weet van werksgeleenthede in Suid-Afrika. My spontane reaksie was dat die land mense met sy opleiding benodig. Toe ek na hom as ‘n Indiër verwys wat voorkeur sal geniet by enige posaanstelling, draai hy summier om en stap weg. Hy beskou homself nie as Indiër nie, maar as ‘n Engelsman van Indiese afkoms.

Ek het sy frustrasie verstaan. Hy was ‘n man van nêrens.

In Suid-Afrika het presies dieselfde as in Indië gebeur. Baie bruinmense beskou hulself vandag as polities swart, maar sosiaal wit. Dit laat hulle gewoonlik onwelkom voel in sowel swart as wit sosiale kringe, hoe hard Media24 ook al probeer om ‘n soomlose gemeenskap van Afrikaanses voor te hou. Dit ís mos so dat nie baie bruinmense Xhosaskole wil bywoon nie. Hulle verkies Afrikaanse skole en deesdae ook Engelse skole. Bruinmense van Maleisiese afkoms moes noodgedwonge Afrikaanse skole bywoon, maar dié van swart-Afrika-oorsprong het ‘n keuse gehad om in ‘n inheemse taal te studeer en ‘n Afrika-kultuur aan te neem.

Maar hulle het nie. Hoekom?

Dit is ‘n rasding.

Sielkundiges soos Fisher en Soon beweer dat, hoewel mense aan verskillende sielkundige gemeenskappe verbind is, elke persoon ‘n primêre gemeenskap het wat sy waardestelsel, norme en identiteit versterk met strukture en sosiale ondersteuningstelsels. Dit is uiters belangrik vir die welsyn van ‘n gemeenskap se lede. In sommige gevalle aspireer mense na lidmaatskap van ‘n gemeenskap, maar word verwerp.

Hulle beweer dat deur lidmaatskapstatus te verwerf, probeer die verwerpte groep hulself as wit te gedra, terwyl die nie-wit deel van hul herkoms verwerp en misken word. Hulle het bevind dat sosiaal gevormde verskille en afstande tussen gemeenskappe, rassisme en ander negatiewe uitkomste wat met verwerping en marginaliteit verband hou op sielkundige vlak by lede van aspirerende groepe manifesteer. (Fisher, A. en Soon, 1996)

In sy bespreking van die begrip “identiteit”, toon Erikson aan dat dit gewoonlik ontstaan by daardie punt waar die individu sy identiteit as ‘n probleem ervaar. Net soos die Anglo-Indiërs Indiese burgers by geboorte is, maar ‘n Engelse kultuuroriëntasie het, is bruinmense Afrikane by geboorte, maar verkies die Afrikaners se taal en kultuur; iets wat mense soos Christa van Louw en Jonathan Jansen hoog die josie in maak. Hulle beskou taal en kultuur as gemeenskaplike goedere, maar wil nie die logiese gevolge van hul beskouing aanvaar nie, naamlik om hul taal en kultuur met alles tot hul beskikking te beskerm nie.

Kultuur het vir mense soos hulle ‘n vyand geword. Maar Jansen se probleem is dat hy die bruin gemeenskap se Julius Malema is, ‘n politieke nar sonder substansie.

Dit is waarom Jansen kon sê: “Ek wil nie luister na die kak oor kultuurverskille nie.” Hy wil swart Afrikane, wat nou ook na ‘n Westerse Engelse kultuur aspireer, saam met Afrikaanse studente in ‘n situasie inforseer waar geen van die twee groepe hul eie taal en kultuur kan uitlewe nie.

Sy dilemma is dat hy iewers verkeer tussen wat hy het en wat hy wil hê, tussen wat hy is en wat hy wil wees.

Jonathan Jansen is ‘n man van nêrens.

to beat

Nou val Jonathan Jansen die Christene aan

Jansen… skriflesing en gebed gee aanstoot

Nadat die nuwe kleurlingrektor van die Vrystaatse Universiteit, Jonathan Jansen, in die openbaar verklaar het dat hy "kak oor kultuurverskille" wil hoor nie en ook nie meer enkelmedium-Afrikaanse klasse gaan duld nie, het tans hy skriflesing en gebed in sy visier.

Jansen wil 'n multigeloofkultuur op die kampus invoer. In 'n omsendbrief wat vandeesweek onder personeel versprei is en op die universiteit se intranet besigtig kan word, sê Jansen: "Ons is nie 'n privaat godsdienstige universiteit nie en kan gevolglik nie 'n plek wees wat Christengebruike by vergaderings van 'n openbare universiteit handhaaf nie. Verder, in die dae en jare vorentoe, gaan al hoe meer personeel en studente van 'n wye omvang van geloofstelsels kom, en 'n openbare universiteit behoort nie slegs een sodanige uitdrukking van geloof te onderskryf nie."

Jansen meen ook dat die Christelik geloof "grootmoedig in die aanvaarding van ander gelowe behoort te wees, en dat die gebruik van 'n universiteitsverhoog om 'n mens se geloof uit te druk en te bevorder die Christelike geloof 'n onguns bewys".

Die nuwe rektor se volgehoue veldtog om die Universiteit van die Vrystaat van sy voorheen Afrikaanse en Christelike karakter te ontneem, sluit ook die verandering van koshuis- en ander tradisies in, wat in 'n vorige omsendbrief aan personeel ter sprake gekom het.

Hier volg albei omsendbriewe:

Maandag Bulletin, 31 Augustus 2009

Een van die mees sensitiewe vraagstukke wat 'n openbare universiteit in Suid-Afrika in die gesig staar, is of ons amptelike universiteitsvergaderings met Christelike skriflesing en gebed behoort te open. Aangesien baie persone op ons kampus Christengelowiges is, is dit natuurlik moeilik om sonder heelwat emosie en kommer onder personeel en studente so 'n gesprek aan die gang te sit.

Party sal redeneer dat 'n universiteit 'n plek is wat los van 'n spesifieke geloof of geloofstelsel staan, aangesien die universiteit presies dit is – 'n universiteit, wat gevolglik nie slegs die reg en vryheid van alle gelowe onderskryf nie, maar ook aanvaar – Christen, Moslem, Hindoe, Joods – om op die kampus geakkommodeer te word, insluitend almal wat die keuse uitoefen om nie te glo nie.

Met hierdie in gedagte, moet ons die volgende onthou: ons is nie 'n privaat godsdienstige universiteit nie en kan gevolglik nie 'n plek wees wat Christengebruike by vergaderings van 'n openbare universiteit handhaaf nie. Verder, in die dae en jare vorentoe, gaan al hoe meer personeel en studente van 'n wye omvang van geloofstelsels kom, en 'n openbare universiteit behoort nie slegs een sodanige uitdrukking van geloof te onderskryf nie.

Daar bestaan ook die standpunt dat die Christengeloof (en enige ander geloof) grootmoedig in die aanvaarding van ander gelowe behoort te wees, en dat die gebruik van 'n universiteitsverhoog om 'n mens se geloof uit te druk en te bevorder die Christelike geloof 'n onguns bewys.

So hier is my vraag: Wat dink jy behoort ons te doen?

Maandag Bulletin, 24 Augustus 2009

Een van die algemeenste bekommernisse wat tydens baie van my vergaderings in die koshuise sowel as die inloop-vergaderings elke oggend in my kantoor deur studente gelug word, is die vraag oor tradisies. Studente is bekommerd dat dekade-oue tradisies mag verdwyn as gevolg van die veranderinge wat ons vir ons kampus en die koshuise beplan. Waar staan die Rektor in terme van tradisies, word ek dikwels gevra?

Ek hou van tradisies. Tradisies bind ons saam as 'n universiteitsgemeenskap en laat positiewe gedagtes en goeie herinneringe in ons geheue oor ons tyd by die universiteit. Tradisies onderskei ons van ander instellings en gee blywende betekenis aan kampuslewe.

Maar nie al ons tradisies is opbouend en eerbiedig teenoor ander studente en personeel nie. Tradisies wat ander verneder, of aandring op verskillende reëls vir een groep mense bo 'n ander is nie van pas in 'n menseregtekultuur nie. Ons eerstejaarstudente moet met respek en opbouend as mense en as nuwelinge by ons universiteit behandel word. Ons gedrag moet verder erken dat tradisies wat vir een groep studente betekenis het, of 20 jaar van pas was, nie vandag dieselfde betekenis vir ons baie diverse groep studente mag hê nie.

Ons moet ons beste tradisies behou, ons slegte tradisies verwerp en nuwe tradisies bou.

So, hier is my vraag: watter tradisies moet behou word, watter tradisies moet afgeskaf word, en watter nuwe tradisies moet oorweeg word?

Praat met my.

99spravok.ru

Ras en taal volgens prof, Jansen

Prof. Jonathan Jansen, wie se omstrede uitlatings dat hy nie na "kak oor kultuurverskille" gaan luister nie en Kovsies summier gaan transformeer onlangs in die nuus was, het reeds in 2005 by die Afrikaanse Taalberaad op Stellenbosch sy anti-Afrikaner-houding op 'n kenmerkend vulgêre manier getoon. Onderstaande rubriek deur Dan Roodt het kort ná die Afrikaanse Taalberaad op die Praagwebwerf verskyn.

Die swak beriggewing in die hoofstroompers oor verlede week se Taalberaad op Stellenbosch het soos gewoonlik 'n skewe beeld gegee van wat daar werklik gebeur het. Dit was drie dae van verskeie laagtepunte met weinig hoogtepunte. Uiteindelik het die beraad onverrigter sake geëindig, met slegs die vae belofte van 'n tweede beraad aanstaande jaar sonder enige wesentlike aksieplan.

Een rede waarom daar geen konsensus bereik kon word nie, was die teenwoordigheid van 'n aantal bruin intellektuele soos drs. Christa van Louw, Neville Alexander en prof. Jonathan Jansen van die UP. Van Louw het op die laaste dag 'n vloermoer gegooi uit vrees dat sy nie langer voorsitster sou wees van die Nasionale Taalliggaam vir Afrikaans nie, terwyl Jansen op dag een aanbeveel het dat ek "seksuele omgang met 'n swart persoon behoort te hê sodat ek kan regkom".

Wat hierdie soort vulgêre uitlatings met 'n bespreking oor die Afrikaanse taal te make het, weet nugter. Maar dit is kennelik die vlak waartoe regstellende aksie-akademici aan Afrikaanse universiteite deesdae besig is om te daal. Trouens, die aand ná die fameuse onderonsie tussen my en Jansen, het ek in prof. Christa van Louw van die US en prof. Hein Willemse van die UP vasgeloop en sy het Jansen se uitspraak smalend teenoor Willemse herhaal, en nog iets bygevoeg in die trant van, "maar hy moenie slaap nie, hy moet wakker bly."

Wat Jansen veral omgekrap het, is dat ek na myself as 'n Afrikaner verwys het. Die meeste bruin intellektuele verkeer onder die indruk dat drie miljoen Afrikaners in 1994 verdwyn het of ten minste een of ander kontrak ten gunste van hul eie ondergang onderteken het. Terwyl Jansen Woensdag sy vuige kommentaar teenoor my betuig het, het Neville Alexander reg langs my gesnou: "Die Afrikaner is 'n lyk. Dis net jy wat nog daaraan glo omdat jy oningelig is."

Ek moet sê dat die sogenaamde bruin intellektuele nogal 'n bron van vermaak kan wees. Vier of vyf jaar gelede reeds het prof. Hein Willemse in 'n internetdebat rondom die einste taalkwessie teenoor my beken dat hy swart is, maar dat swartheid vir hom geen rassekategorie is nie, maar 'n "analitiese konsep".

Tussen akademikaans, engfrikaans en die ANC-bargoens wat oor die afgelope tien jaar ons taal besoedel het, gaan dit maar swaar met Afrikaans. 'n Woord wat my die horries gee, is "bemagtiging" en dit is oor en oor op die Taalberaad gebesig. As die woord bemagtiging nie deur die KGB uitgedink is nie, kom dit ten minste van Kuba of Noord-Korea.

Maar terug by die begrip "swart", ekskuus, die analitiese konsep. Toe die Xhosas begin het om die Universiteit van Wes-Kaapland te oorstroom in die vroeë tagtigerjare onder die rektorskap van Jakes Gerwel, was al antwoord wat die bruin intellektuele kon vind om hulself insgelyks as "swart" te beskryf. Dit verklaar moontlik Jansen, wat wel baie donker van kleur is, se obsessie met swart wat naderhand so erg geraak het dat ek hom moes betig oor sy onbetaamlike rassetrots.

Byna erger as die kroeggrap-redenasies van Tukkies se dekaan van opvoedkunde, is die neo-Marxistiese taalkunde van sy blanke kollega, prof. Vic Webb. Laasgenoemde het 'n pleidooi gelewer dat die Afrikaner alles moet aanvaar wat die ANC-regering op hom afdwing. Benewens sy neo-Marxisme en die feit dat hy sy grys haardos in 'n poniestert vasbind, vermeld die Taaloudit wat voor die beraad uitgedeel is dat "kruisbestuiwing met Indië" een van Webb se navorsingsareas is.

Twee weke gelede het ek reeds verwys na dr. Gerrit Brand as 'n akademiese hanswors. Vergeleke met Jonathan Jansen, Hein Willemse en Vic Webb kan 'n mens hom amper ernstig opneem. Die ironie van die saak is natuurlik dat hierdie kreature wat uit die UP se sirkus onsnap het, deur Naspers opgehemel word as die profete van ons tyd.

Volgens Rapport het ek vir "vermaak" op die Taalberaad gesorg. Veel eerder het ek die rol van narretemmer gespeel, want vermaak was daar genoeg sonder dat ek daartoe hoef by te dra. Benewens prof. Jonathan Jansen se seksuele fantasieë – hy het behoorlik begin kwyl toe hy die gehoor vertel het van sy pogings om die blanke skoolmeisies van Pretoria Girls High te breinspoel om van taal- en rasse-segregasie ontslae te raak deur minnaars uit 'n ander etniese kategorie te neem – was daar die bespreking oor Afrikaans en die media waaroor hieronder meer.

Terloops, 'n mens wonder hoeveel ouers van dogters by Pretoriase meisieskole daarvan bewus is dat 'n swart Humbert Humbert die blanke Lolitas bekruip en hulle boonop toespreek by skoolbyeenkomste. (Vir my lesers wat nie weet nie, het Wladimir Nobokof 'n roman oor 'n middeljarige man se verhouding met 'n dertienjarige meisie genaamd Lolita geskryf, iets wat in die vroeë sestigerjare 'n skandaal veroorsaak het.)

Hier gaan dit egter nie om fiksie nie, maar om die werklikheid. Is prof. Jansen se invloed op ons jeug in die vorm van seksuele innuendo en rasse-ideologie heilsaam? Behoort Tukkies so 'n man aan te hou as opvoedkundige dekaan? Wat kan ons van hom leer in verband met die handhawing van Afrikaans?

Dat ras, taal en seks egter 'n gewilde tema by die Taalberaad was, is gewis. Onder andere het mnr. Theo Erasmus van die betaalkanaal KykNET 'n beleidstuk versprei waarin die volgende vermeld word: "Die kanaal mag nooit gesien word as een wat eksklusief op 'n wit mark gerig is nie. Die persentasie bruin mense wat DStv besit en dus toegang tot KykNET het, is bitter klein, maar die kanaal moet ook toekomstige gehore teiken – nie net in sy eie belang nie, maar in belang van Afrikaans."

Die enigste afleiding wat 'n mens hieruit kan maak, is dat KykNET nie van sy huidige kykerspubliek – blanke Afrikaners – hou nie. Daar is min sakeondernemings ter wêreld wat soveel minagting teenoor hul eie kliënte koester soos KykNET.

Dié beleidstuk is versprei tydens die sessie wat gewy is aan Afrikaans en die media. Onder andere is Magdaleen Kruger deur die digteres Lina Spies ingevlieg oor die swak taalgebruik op Radio Sonder Grense, oftewel Radio Sonder Mense. Ook Tim du Plessis van Rapport moes erg deurloop oor sy redaksionele beleid wat neerkom op ANC-sikofansie en Afrikaner-verguising.

Ná so 'n Taalberaad voel mens dat jy jou pêrels voor die swyne gewerp het. Afrikaans baat kwalik by besprekings waar rassepropaganda die botoon bo taalkundige kwessies voer.

Конструкторы

Jansen veroorsaak rassespanning

Prof. Jansen wil nou regtig nog verdere rassespanning veroorsaak met geforseerde integrasie. Integrasie en die ontkenning van Afrikaans veroorsaak meer geweld/rassekonflik tussen wit en swart studente en die natuurlike vermindering van wit studente wat inskryf by KOVSIES wat ook sy slaagsyfer drasties gaan laat daal.

Weereens 'n onnosele bruine wat na die ANC se pype dans.

Kovsie-studenteleiers looi vir Jansen

Jansen… veroorsaak integrasiekonsternasie aan die UVS

Die VF Plus het heftig op die onlangse uitsprake by ‘n nuuskonferensie in Johannesburg deur prof. Jonathan Jansen, Rektor van die Universiteit van die Vrystaat, gereageer.

“Prof. Jansen het twee weke gelede voor ‘n groep voornemende studente beloftes gemaak; onder andere dat daar volgende jaar eerstejaarskoshuise sal wees,” het Wouter Wessels, leier van die VF+Kovsies gesê. Wessels het bygevoeg dat die Rektor nie hierdie besluite op sy eie kan neem nie en dat die UV se Raad dit eers moet goedkeur. Die VF+Kovsies moedig die Raad aan om hierdie besluite nugter te neem en die gevolge daarvan in ag te neem.

Die feit dat prof. Jansen se oplossing vir die probleme wat daar met betrekking tot die huidige integrasiebeleid aan die UV bestaan, is om eerstejaarskoshuise te implementeer, is kommerwekkend. “Die vraag wat ontstaan is, watter van die bestaande koshuise gaan na eerstejaarskoshuise omgeskakel word? Prof. Jansen is besig om onnodige paniek en verwarring onder studente te veroorsaak,” het Wessels gesê.

Die UV het ‘n dringende tekort aan verblyf en dus moet die UV-bestuur eerder daarop fokus om nuwe koshuise te bou en dan van hierdie koshuise as eerstejaarskoshuise in te rig en sodoende aan voornemende studente ‘n wye keuse van verblyf verskaf.

“Dit is ook belangrik om daarop te let dat die ‘tradisioneel wit’ koshuise almal volgens die integrasiebeleid geïntegreer is. Dit is onverantwoordelik van prof. Jansen om nou na die kampus as ‘n instelling van ‘apartheid’ te verwys,” het Wessels gesê.

Prof. Jansen maak ook ander beloftes, soos dat elke eerstejaar ‘n skootrekenaar gaan ontvang en ‘n semester in die buiteland gaan studeer. “Die UV het baie ander finansiële behoeftes en daar moet eerder aan finansiële steun aan degeregistreerde studente, nagraadse kursusse en die opgradering van fasiliteite aandag geskenk word,” meen Wessels.

Die VF+Kovsies versoek die Rektor om studente se belange en menings in ag te neem. Die studente wat tans in koshuise woon, het ook regte en dit moet gerespekteer word. “Die UV-bestuur moet probleme bestuur en nie slegs probleemareas onder die mat probeer vee nie,” het Wessels bygevoeg.

wedding hair bands and tiaras топкарго

‘Ek wil nie kak hoor van kulturele verskille nie’

Prof. Jonathan Jansen het Donderdag by ’n mediakonferensie in Johannesburg gesê die Universiteit van die Vrystaat (UV) sal van volgende jaar af eerstejaarkoshuise dwing om te transformeer.

“En ek wil nie kak hoor van kulturele verskille nie,” het hy gesê.

Die koshuise sal 50% wit en 50% swart wees en na verwagting sal 'n raadsbesluit binnekort hieroor geneem word. Ontgroening gaan ook afgeskaf word.

Volgens Jansen is die UV steeds een van die mees gesegregeerde kampusse en die verskillende rasgroepe meng nie na wense nie.

Jansen het aangedui dat hy graag die verandering teen ’n baie vinnige tempo wil sien gebeur en dat hy nie nog ’n jaar van "apartheid" gaan duld nie.

Nie net eerstejaars nie, maar meer senior studente gaan ook onder dwang van die universiteitsowerheid integreer, volgens die nuwe rektor.

Jansen het gesê hy, as leiersfiguur, tree in belang van die universiteit en die land op en bygevoeg dat studente wat nie daarmee gediend is nie, 'n ander heenkome kan soek.

Hy het ook gesê dat Afrikaanse en Engelse klasse tot segregasie bydra en voorgestel dat studente albei klasse bywoon.

Van dosente sal verwag word om vlot in albei tale te wees.

лайт люстры

Drie miljoen kinderagtige Afrikaners?

Jonathan Jansen

Tydens 'n radio-onderhoud vanmôre met Freek Robinson het prof. Jonathan Jansen, onlangs aangestelde rektor van die Vrystaatse Universiteit, sowel dr. Chris Landman as dr. Dan Roodt se pogings om tot die debat by te dra as "kinderagtig" afgemaak. Jansen het verder teen Roodt te velde getrek en hom as "skadelik vir Afrikaans en vir Suid-Afrika" bestempel.

Dr. Chris Landman het as "anoniem van Pretoria" ingeskakel en aan Jansen gesê dat die SA Grondwet vir gemeenskapsregte voorsiening maak en dat gemeenskappe (soos die Afrikanergemeenskap) daarom oor die reg van vrye assosiasie beskik wat nie deur 'n owerheid of 'n universiteit ontken mag word nie. Jansen het hierdie regsfilosofiese argument van dr. Landman summier as "kinderagtig" en 'n "voorbeeld van apartheidsdenke" bestempel.

Nadat Roodt sonder sukses gepoog het om in te bel, het hy die volgende e-pos via RSG se webblad aan die ateljee gestuur:

e-pos aan Ateljee

Jou boodskap sal deur die aanbieder(s) in die ateljee gelees word. Hulle mag dalk op die radio daarop kommentaar lewer, maar kan NIE aan jou terugskryf nie. As jy 'n boodskap het waarop jy kommentaar/reaksie verwag, klik hier om RSG te kontak. As jy 'n lys van Kontaknommers vir RSG benodig, klik hier.

Dankie vir jou bydrae.

Jou boodskap was :

Jonathan Jansen het so pas 'n baie redelike vraag van "Anoniem" van Pretoria rondom die mens se reg om in 'n gemeenskap vrye assosiasie te beoefen as "kinderagtig" afgemaak. Enkele jare gelede het Jansen egter 'n kritiese vraag van my by die Taalberaad beantwoord met: "Gaan slaap eers by 'n gekleurde vrou en dan sal jy regkom!" Blykbaar is dit nie kinderagtig nie, maar 'n voorbeeld van "volwasse", akademiese debat. Kennelik verwerp Jansen die hele Afrikanertradisie, -identiteit en -geskiedenis as "apartheidsdenke". Op watter verhewe beginsel grond hy hierdie verwerping? Waarom is ons Afrikaners almal kinderagtig en hy soveel wyser en meer volwasse as ons?

Aan die einde van die program het Robinson op die lug egter net een reël uit die boodskap, "Kennelik verwerp Jansen die hele Afrikanertradisie-, identiteit en – geskiedenis as 'apartheidsdenke', voorgelees wat Jansen se standaardreaksie van "kinderagtig" ontlok het.

Dr. Roodt dring egter nou by sowel Jansen as die Raad van die Vrystaatse Universiteit daarop aan dat Jansen moet verduidelik waarom hy so ver bokant Afrikaners verhewe is dat hy hulle as "kinders" sien waarvan hy die argumente en besware nie hoef te beantwoord nie. Op grond van watter kenteoretiese of ander beginsel is Jansen se vorm van kennis verhewe bo dié van twee Afrikanergeleerdes wat gereeld in Afrikaans publiseer?

Roodt het gesê: "Dr. Christo Landman is 'n vorige kommissaris van die Kommissie vir die Bevordering en Beskerming van die Regte van Kultuur-, Godsdiens- en Taalgemeenskappe en is 'n kenner op die gebied van gemeenskapsregte, sowel plaaslik as internasionaal. Om sy redelike en beleefde beswaar, vanuit 'n grondwetlike perspektief, teen die onderdrukking van 'n Afrikanergemeenskapslewe op die Kovsiekampus as 'kinderagtig' te tipeer, getuig van 'n gebrek aan akademiese en intellektuele etiket."

Roodt eis 'n verskoning van die Universiteit van die Vrystaat omdat hul uitvoerende amptenaar "hom in die openbaar en in die media arrogant en beledigend teenoor Afrikanerintellektuele en Afrikaanse skrywers gedra".

вихревой насос Фильчаков прокурор