Dan Roodt – Bladsy 26

Nee vir COPE

As ek dit ooit oorweeg het om vir COPE te stem in die komende verkiesing is ek tans in ‘n proses van selfbesinning. Alhoewel ek steeds van mening is dat die koms van COPE een van die beste goed is wat met ons politieke situasie kon gebeur, wonder ek of dit wel ons probleme gaan aanspreek en of hulle die sogenaamde "reënboognasie" gaan verenig. Dat hulle ‘n wig in ANC-geledere vorm en die spreekwoordelike doring in hulle vlees is, betwyfel ek nie. Meeste COPE-lede het egter die ANC-wa goed gery totdat die wiele afgeval het en hulle besluit het om verder te ryloop in die vorm van ‘n nuutgestigte party.

Mnr. Lekota se onlangse uitlatings oor die herinstelling van die kommando's om uiters noodsaaklike dienste te lewer laat mens wonder oor sy ware bedoelings. Hy sê dat tydens sy deelname aan die proses om die kommando's af te stel, het hy dit teensinnig gedoen want hyself wou dit eintlik geleidelik uitfasseer. So hy was ten gunste daarvan, maar hy wou dit op sy manier doen. 'n Absolute gespeel met woorde waarmee hy homself maar net meer skuldig maak. Hy is steeds van mening dat slegs die SAPS na burgerlikes moet omsien aangesien dit so tydens Kodesa bespreek is. Waar hy egter die pot sleg mis sit, is dat hy voel dat ons landsgrense deur die polisie verdedig moet word in die vorm van grensbeheer. Sedert die weermag van ons landsgrense verwyder is, het duisende vrylik oor ons grense gestroom en die effek daarvan is tans oral te sien.

Van die meeste misdade teen ons burgerlikes word deur misdadigers vanuit Mosambiek en Zimbabwe gepleeg waarna hulle vrylik met hulle buit na hulle land padgee. Van die grootste dwelmhandelaars kom uit Nigerië en het ons bure geword in die townships en ook Bishops Court. Die Polisie wat hy wil hê om al dié kwessies aan te spreek is duidelik onbevoeg as mens slegs kyk na die toename in misdaad en spesifiek dwelmhandel. Ons het nou al so baie dwelms in die land dat ons dit deur ons nasionale lugredery na Engeland kan uitvoer. Wat duidelik van onbevoegdheid spreek, is die feit dat ons nooit die dwelms van hier af kan keer nie en dat die Britte dit elke slag namens ons moet doen. Dis geen wonder hulle vereis nou visums van elke persoon wat hulle eiland vanaf SA wil besoek nie. Met ons swak paspoortbeheer en bedrog kan enige onwettige immigrant hiervandaan maklik na enige land as Suid-Afrikaner reis.

Die kommando's het vir jare landelike gebiede beveilig teen normale misdaad en ook aanvalle van oorkant ons grense. Die weermag en kommando's het hand aan hand gewerk en ‘n gedugte span gevorm. Spesifiek op ons plase is beveiliging deur die boere self gedoen en was plaasmoorde ongehoord. Nie net is blankes beskerm nie, maar mense van alle kleure. Nou is al hierdie mense wat deur 'n hoogs doeltreffende diens beskerm is die slagoffers van gewetenlose misdadigers met die polisie om hulle te beskerm. Die afstelling van die kommando's was juis uit vrees vanaf ANC-kant en presies om die verpolitisering van die polisie en weermag te bespoedig. COPE ry tans ook maar net in die spore van die ANC op ‘n voosgeryde pad en as mens mooi kyk, is daar min verskille in hul beleid. Mnr. Lekota waarsku teen die verpolitisering van ons polisie en die weermag en soos hy dit stel is dit een van die ANC se doelwitte. Hy vertel ons dan mos iets wat ons weet, want hy was self minister van verdediging en het gehelp om voetsoldate van Umkhonto in te lyf. Selebi se doen en late en die hantering van sy saak spreek mos ook boekdele. So Terror moenie dink hy kan vir baba bangmaak met sulke voorverkiesingsmenings nie. Die polisie en weermag is lankal verpolitiseer; dink eerder aan iets nuuts om jou volgelinge te beïndruk. Ons gaan nie almal na jou nuutgevonde "hawe" hardloop nie. Deur Boesak weereens 'n kans te gee, het julle baie van jul ou identiteit maar net weer laat deurskemer. Hy verwys na die onlangse toesmeerdery van Carl Niehaus deur die ANC wat baie goed vergelyk met Boesak se aanstelling. Hulle smeer daardeur ook maar net toe, deur Boesak as die nuwe kandidaat voor te stel wat ons onder sy leiding verder gaan voer.

Sy uitsprake teenoor die landbou en grondhervorming is maar net soos afgeroomde melk en het min om die lyf. Hy is blykbaar onbewus van opleiding en leiding wat aan mense gegee word wat plase en grond ontvang het. Hy stel voor as deel van sy meesterplan dat hulle eers opleiding sal ontvang voor enige grond oorgedra sal word aan diegene wat daarvoor kwalifiseer. Briljante plan, mnr. Lekota, as mens dit net kan laat werk. As hy maar net realisties sal wees en sy trots in sy sak steek, sal hy besef dat die blanke boer die een is wat hierdie ekonomie dra en van kos voorsien. Hoekom hulle nie kry om hierdie opleiding, waarmee hulle in elk geval al jare lank besig is, te doen en swart boere sodoende te bemagtig nie?

Ek dink die aantwoord daarop is voor die hand liggend of is dit net ‘n geval van: "Hy dink nie"?

COPE het 'n reusetaak voor die deur om uit die skoene van die ANC te kom en sal met unieke idees moet kom om die kieser, vernaam die een op die draad, te oortuig. Deur bloot die "julle-het-dit-gedoen-en-ons-doen-dat"-politiek te wil beoefen, is nie goed genoeg nie.

slots win real money no deposit

Hebsug lei tot ‘n volk se ondergang

Bravo vir Dan Roodt se rubriek oor die Niehaus-semels – wat ook deur die varke gevreet sal word.

Voorheen het ek al dikwels hierdie diaboliese opportunistiese Afrikanerkitaarslaners, voorbokke en agterryers met mening aangevat en ontmasker.

Dit herinner my aan die volgende:

"Slegte mense kan onmoontlik nie goeie burgers wees nie. 'n Volk van sedeloses en afgodedienaars kan onmoontlik nie 'n vrye volk wees nie. Wanneer mense hul God vergeet, word die kettings van tirannie gesmee. Immoraliteit en 'n korrupte publieke gewete is onverenigbaar met vryheid." Patric Henry, 1775.

"Die krag en swakheid van 'n samelewing steun meer op die vlak van sy geestelike lewe as op sy vlak van industrialisering. Nóg die markekonomie nóg algemene welvaart verteenwoordig die mense se hoogste prestasie. Indien 'n volk se geestelike energie uitgeput raak, sal hy nie deur die mees volmaakte regeringstruktuur of deur enige nywerheidsontwikkeling van ineenstorting gered word nie. 'n Boom met 'n verrotte kern kan nie staande bly nie. Alexander Solsjinitsin.

Voorspoed met die goeie werk hier op praag.co.za.

Александр Фильчаков

Nederland ervaar ongekende ekonomiese inkrimping

Die jare dertig is terug, altans vergelykings met die 1930’s. Die Nederlandse premier, Jan-Peter Balkenende, het gister op ’n sombere perskonferensie gesê dat die ongekende inkrimping van die Nederlandse ekonomie aan daardie tyd herinner.

Die Nederlandse ekonomie krimp vanjaar met 3,5%. Twee maande gelede is nog gemeen dat dit 0,75% sou wees, maar die wêreldwye ekonomiese krisis en die resessie het veel sterker toegeslaan as wat verwag is. Die krimping was in 1931 laas so groot.

Balkenende het gesê dat die tempo waarin die ekonomie krimp, heeltemal ongekend is.

Hy het gesê dat die styging in werkloosheidsyfers die pynlikste is van die huidige voorspelling van die Centraal Planbureau. Die aantal werkloses kan vanjaar styg tot 425 000, en volgende jaar tot 675 000. Dit is onderskeidelik 5,5% en 8,75% van die beroepsbevolking.

Soos in een TV-program opgemerk is, het Balkendende byna in “Ou-Testamentiese terme” van die krisis gepraat. Hy het gesê dat “grote beproevingen” op die Nederlandse samelewing wag.

‘Daai pispotstylhelm’ is onwettig

Motorfietshelms wat nie die ore van die gebruiker toemaak nie, voldoen nie aan basiese veiligheidsvereistes nie, het die Nasionale beheerliggaam vir verpligte spesifikasies (NRCS) Dinsdag gesê.

Die NRCS-woordvoerder Mirriam Moswaane het gesê die "pispotstylhelms (waarna normaalweg verwys word as Chips, German, Beanie of Cruiser) voldoen nie aan die verpligte spesifikasies – spesifiek seksie 5.1a wat stel dat alle helms die ore van die gebruiker behoort toe te maak vir veiligheidsredes nie".

Die helms word verkoop onder name soos Lafe, Stinga en Lynx en dra "misleidende" etikette soos "perdry, nie vir snelweg gebruik en nie vir padgebruik nie".

"Alhoewel die helms gemerk word vir 'n ander gebruik of doel, word dit steeds aan winkels vir motorfietsbybehore verkoop," het Moswaane gesê.

"Om dinge erger te maak, het party van die helms valslik die Suid-Afrikaanse Buro van Standaarde- (SABS-)plakker op," het Moswaane gesê.

Die Nasionale beheerliggaam vir verpligte spesifikasies was voorheen die SABS-beheerafdeling.

slot free Фільчаков прокурор

Niehaus en die endemiese korrupsie in SA

Die geval Carl Niehaus is maar bloot die jongste in 'n reeks waartydens die geldgierigheid, oneerlikheid en korrupsie van linkse politici op die lappe gekom het. Voorheen was daar Winnie Mandela, Allan Boesak, Tony Yengeni, Shabir Shaik en die parlementêre reisskandaal.

Ek wil dit vandag waag om te sê dat Links in Suid-Afrika fundamenteel korrup is. Die hele linkse ideologie in Suid-Afrika wat deur die vakbonde, die Engelstalige Marxistiese akademici aan die universiteite, die ANC en SAKP, Naspers en ander media geproduseer word, is deurtrek van leuens en wanvoorstellings. In die eerste plek het hierdie mense vir hulself 'n magstruktuur gebou op die Groot Leuen dat die Afrikaner met sy fanatiese rassisme onder "apartheid" besig was met 'n Nazistiese uitwissingsprojek.

Die Nazi-leuen oor die Afrikaner is natuurlik groter as enige leuen wat Carl Niehaus al ooit vertel het. Pleks dat Carl Niehaus net een of ander relaas oor apartheid saamgeflans het, dan het die Universiteit van Utrecht dalk wel aan hom 'n doktorsgraad toegeken. Trouens, ek verstout my om te sê dat daar al meer doktorsgrade op grond van onwaarhede deur ons ewe korrupte, linkse universiteite toegeken is as wat Carl Niehaus se skuldrande beloop.

Die politieke leuen lei geredelik tot finansiële verduistering.

Die linkse ideologiese leuens het die linkse finansiële bedrog – waarmee ons hele samelewing deurtrek is – vooruit geloop. Waarom sal iemand wat onbeskaamd oor die geskiedenis of die politiek lieg eerlik wees as dit by geld kom? Iemand wat glo dat "die doel die middele heilig" en daarom bereid is om, soos Niehaus, aan stedelike terreur deel te neem, sal mos nie stuit voor 'n bietjie bedrog om sy lewenstandaard te ondersteun nie, sal hy?

Dink maar aan Mandela se kinderfonds waaroor daar soveel gerugte bestaan. Mandela samel geld vir kinders in, maar leef self soos die uitvoerende beampte van 'n Amerikaanse bank. Ek praat nou van die soort bankamptenare wat verlede jaar $18 miljard aan bonusse aan hulself uitbetaal het terwyl hul ondernemings tegnies bankrot was en net deur die steun van die belastingbetaler drywende gehou is. Is daar enigiemand wat soveel geld uit "liefdadigheid" verdien soos Mandela? Nietemin sal niemand ooit vrae hieroor durf vra nie, want binne die linkse heelal beklee Mandela natuurlik 'n goddelike posisie en word daar net in gewyde terme na hom verwys.

Iewers in die toekoms gaan ons onsself wel van hierdie bose, oneerlike, korrupte stelsel bevry. Op daardie stadium sal daar onthullings gedoen word oor die reusebedrae geld in dié land wat eenvoudig deur die trop linkse varke wat steunend en beurend aan die trog van die staat (én die lamsakkige privaatsektor) opgevreet is. Indien iemand ooit die somtotaal sou bereken van alles wat deur linkse korrupsie sedert 1994 verlore gegaan het, sou dit 'n astronomiese bedrag wees. Dit sal nie in die miljoene wees nie, ook nie in die miljarde nie, maar in die triljoene rand wat uit die staatskas gesteel en verduister is om die grypsug en hebsug van Links te voed.

FW de Klerk het self sy snoet in die trog gehad, as mens PW Botha kan glo. De Klerk se skielike en geheimsinnige oorgawe aan die ANC en sy rykmanslewe sedertdien verteenwoordig die twee plus twee wat op vier uitloop. Die logika van omkopery, kliëntelisme, bedrog en leuens het reeds in die vroeë negentigerjare posgevat toe die Geluksgodin haar kaal borste aan die ou NP's onbloot het en hulle oorreed is om hul eie mense uit te verkoop terwille van aansien en veral geld.

Die Nasionale Party – selfs in sy terminale, beginsellose fase – sou egter nooit kon droom om sulke reusebedrae te skep soos waarmee die ANC tans besig is nie.

Een van die irriterendste aspekte van die hele Carl Niehaussage is hoe die media konstant sulke stellings maak soos: "Ag ja, daar is maar oral ter wêreld korrupsie…" Of, my persoonlike bête noire: "Haai, ja, onder die ou regering was daar ook maar korrupsie, nè."

Net gisteraand luister ek na Classic FM waarop twee Ingelse deskundiges besig is om die Niehausgeval te bespreek. Ja, sê die een, "onder die rassistiese, immorele NP-regering was daar net soveel korrupsie, dis net dat ons nou oor 'n demokratiese samelewing beskik wat hierdie dinge na vore bring".

Se voet! 'n Mens moet seker Engels wees met een of ander Monty Pythonagtige sin vir absurde humor om te wil beweer dat daar onder die ou regering net soveel korrupsie as onder die ANC-bewind was, maar kan enige normale, nugtere mens werklik so iets glo? Het omtrent elke staatsdepartement in die ou dae 'n gekwalifiseerde ouditverslag ontvang soos tans? Watter ministers of hoë staatsamptenare het destyds die rojale, uitspattige lewenwyses beoefen van nou, De Klerk uitgesluit?

Ek wil geensins hier 'n apologeet vir die ou NP's wees nie, maar dis soos om te beweer dat "Nederland maar ewe korrup is as Nigerië" of "Switserland het meer ewe veel probleme as Zimbabwe". Trouens, die twee Engelse here van Classic FM het 'n algemene apologie vir korrupsie gelewer deur te beweer: "Daar is maar oral korrupsie, ook in Westerse liberale demokrasieë."

As mens hierna luister, dan gaan die morele verrotting van hierdie nuwe Suid-Afrika saam met intellektuele verrotting. Die nuanseverskil tussen die soort finansiële skandale wat daar in sommige Westerse demokrasieë aangetref word – en wat normaalweg darem lei tot die bedanking of vervolging van die skuldige(s) – en die endemiese staatsplundering en -diefstal wat daar in Suid-Afrika plaasvind, is blykbaar verlore op Classic FM se wysneuse.

Waarskynlik gaan die pers vir 'n week of drie oor Niehaus skryf, maar agterna sal almal daarvan vergeet en oor 'n paar maande sal hy weer – soos Boesak – gerehabiliteer wees. Niehaus, wat 'n patologiese leuenaar is, is egter simptomaties van die algemene morele en verstandelike insinking wat daar in Suid-Afrika plaasgevind het. Soos Niehaus is die meerderheid van die Suid-Afrikaanse gepeupel, waaronder ons die joernaliste en politici maar kan insluit, nie meer in staat om tussen reg en verkeerd, waar en onwaar, te onderskei nie. Die verskil tussen Julius Malema en Max du Preez is byvoorbeeld bloot een van styl, maar nie van inhoud nie. Beide is ewe irrasioneel en vervul met kwade wil jeens die normale samelewing, asook die Suid-Afrikaanse geskiedenis. Beide leef in 'n valse dwaalwêreld van mites en leuens.

Wat ons verder moet begryp is dat die linkse gegoël met "menseregte", "demokrasie" en "dienslewering" maar net oëverblindery is vir die werklike dryfveer agter linkse politiek: naakte hebsug.

Niehaus is maar net die simptoom van die groter verval wat Suid-Afrika kenmerk. Totdat hulle gekeer word, gaan die varke aanhou om ons land kwylend en stuk vir stuk te verorber.

Waarom Amerika se ‘halfbloedprins’ nie die w?reld gaan red nie, deel 2

Terwyl die VSA verswak word deur sy interne ideologiese en rasseverdeeldheid, het die land ook die pad byster geraak wat sy buitelandse beleid betref. Dis te betwyfel of die liberale Hillary Clinton hoegenaamd hieraan gaan verander. Kortom, Amerika het sy tradisionale posisie as bewaker van Westerse veiligheid versaak en is tans onseker oor wat sy werklike belang behoort te wees.

Ek meen Amerika se behandeling van die blankes in Suider-Afrika verskaf een leidraad tot die land se nuwe buitelandse beleid (of gebrek daaraan). Amerika het sowel die Smith-regering in die destydse Rhodesië as die vorige Afrikaner-geleide regering van Suid-Afrika aktief ondermyn. Die gevolge was voorspelbaar: twee ver-linkse en uiters anti-Westerse swart regerings het in beide lande aan bewind gekom. In Zimbabwe het Robert Mugabe se Zanu-PF-party met hul etniese suiweringsveldtog teen blanke boere die land se ekonomie verwoes en het een helfte van die bevolking na Suid-Afrika gevlug en die ander helfte ontvang voedselhulp van die Rooikruis en Westerse liefdadigheidsorganisasies.

In Suid-Afrika het Amerika die ANC, wat destyds 'n kommunistiese organisasie was wat stedelike terreur in Suid-Afrika gepleeg het, aktief ondersteun met geld, publisiteit en diplomatieke middele. Kwansuis was Amerika ten gunste van "demokrasie" in Suid-Afrika.

Kom ons vergelyk wat tans in die Gasastrook aan die gang is met die situasie destyds in Suid-Afrika. Almal weet dat, indien 'n verkiesing more in die Gasastrook gehou sou word, sou die radikale Palestynse party, Hamas, dit wen. Logies beteken "demokrasie" in die Gasastrook Hamas, 'n anti-Westerse terroristeorganisasie wat vuurpyle op Israelse burgerlikes afvuur.

"Demokrasie" in Suid-Afrika het in 1994 die ANC-bewind beteken. Die ANC-bewind is met sy anti-blanke en anti-Westerse beleid van "transformasie" besig om presies dieselfde einddoel te bereik as Robert Mugabe in Zimbabwe: om die subkontinent van alle blankes te suiwer in 'n rasseprogram wat nog veel duideliker is as enigiets wat die Nazi's in Duitsland aangaande die Jode verklaar het.

Terwyl Amerikaners lief is daarvoor om oor hul waardes en integriteit te praat, is daar een ding wat selfs voor Obama baie helder was en dit is: Amerika beskik, wat buitelandse beleid betref, oor geen waardes nie. Dit gaan bloot om wat kardinaal Richelieu destyds raison d'état genoem het. Omdat beide groot partye in die VSA die multikulturele samelewing en multikulturele staat as ideaal aangeneem het, beteken dit dat die VSA se belang voortaan bloot ekonomies en militêr-strategies van aard is.

Blanke, Christelike Suid-Afrikaners, wat in twee wêreldoorloë, asook in Korea, aan die Amerikaanse kant geveg het, verkeer nie verder of nader aan Amerika as kommunistiese Chinese, fundamentalistiese Moslems of Hindoes nie.

Hoewel Huntington destyds aan die einde van die koue oorlog Amerika se nuwe stryd as "tussen beskawings" gedefinieer het, het selfs dít ná Obama verval. Obama is die eerste president van 'n post-Westerse en post-Christelike Amerika.

Dis geen wonder dat Edward Saïd en ander akademiese filosowe gaande oor Obama is nie, want hy verteenwoordig die postmoderne, nie-identiteit van Amerika.

Die Franse romanskrywer, Jean Raspail, het gepraat van die komende derdewêreldrevolusie wanneer die eertyds Westerse, Christelike of sekulêre state deur ander betrek gaan word soos wat die hermietkrap in 'n weekdier se skulp intrek. Die Amerikaanse vlag, volkslied en ander parafernalia verteenwoordig daardie dop van die ou Amerika wat nou deur 'n nuwe wese beset word, 'n wese sonder waardes of wie se enigste waarde iets soos "diversiteit", die aanvaarding van alle waardes, van die Tien Gebooie tot klitoridektomie op Afrikavroue in die VSA, is.

Daar bestaan 'n algemene opvatting onder linkse pasifiste dat mense met oortuigings of 'n gedefinieerde nasionale of etniese identiteit maklik oorlog maak. Hibriede mense of diegene sonder 'n vaste identiteit is daarom meer vredeliewend en indien alle nasies en volkere verdwyn, sou daar ewigdurende vrede op aarde wees.

Maar wat hulle uit die oog verloor, is dat oorloë net in 'n beperkte mate oor identiteitskwessies soos taal, kultuur, godsdiens of ras gaan en meermale oor geld en hulpbronne geveg word. Immers sou geen land teen 'n ander oorlog verklaar bloot omdat die kultuur en gebruike van so 'n land van sy eie verskil nie. Gewoonlik is daar een of ander instrumentele of strategiese sneller vir oorlog.

Die linkse aanname dat die nuwe identiteitlose VSA dus 'n vredeliewende land gaan wees, is foutief. Juis omdat Amerika geen waarde meer voorstaan behalwe "demokrasie" nie (wat ook 'n vorm van regering deur die gepeupel kan wees), asook in 'n ekonomiese krisis verkeer, gaan sy globale invloed taan. Groot lande of ryke waarvan die invloed taan, maak gewoonlik oorloë in 'n desperate poging om hul vorige invloed te herwin. Die eerste wêreldoorlog het uitgebreek omdat die Habsburgryk besig was om te verbrokkel.

Terwyl Obama as "man van vrede" hom wou differensieer van 'n "oorlogsugtige" Bush, kan ons seker wees dat hy ook nie sal skroom om militêr op te tree indien Amerikaanse belange soos markte of toegang tot energie bedreig word nie. Dít wat ons in Suider-Afrika gesien het oor die afgelope dekade of twee, waar die VSA bereid was om die vernietiging van pro-Westerse nasies te steun omdat dit kwansuis in sy globale belang was, kan voortaan weer en weer gebeur.

Veronderstel daar kom 'n konflik tussen Indië en Italië, byvoorbeeld. In so 'n geval gaan die koue multikulturele hart van Amerika afsydig staan teenoor die geboorteplek van die Westerse renaissance met sy kunsskatte en eeue oue kultuur en eerder Indië, 'n groter mark met meer mense, steun.

Omdat Amerika opgehou het om 'n Westerse land te wees, het hy geen vriende meer nie, net belange.

Maar ons weet maar te goed dat die res van die wêreld, buitekant die dekadente Weste in die vorm van Amerika en Wes-Europa, nog glad nie sy waardes afgesweer het nie. Moslems sal sterf of ander doodmaak vir hul godsdiens, Japan sal geen immigrante toelaat nie en die meeste Afrikalande sal aanhou om diskriminerende maatreëls teen blankes te handhaaf, selfs al verteenwoordig sulke blankes hul eie burgers.

Terwyl Amerika gehensop het in Huntington se beskawingsbotsing, duur hierdie konflik eenvoudig elders ter wêreld, soos veral ook tussen die Israeli's en Palestyne, onverpoos voort.

Vanweë sy omhelsing van postmoderne identiteitloosheid met sy halfbloedprins vir president, het Amerika nie net 'n gevaar vir homself geword nie, maar ook vir alle Westerse lande en nasies wat voortaan, anders tydens die koue oorlog byvoorbeeld, glad nie op Amerikaanse steun sal kan reken nie. Trouens, NAVO kan maar net sowel ontbind, want dit het geen sin meer om 'n Westerse verdedigingsalliansie in stand te hou terwyl die Weste as sodanig opgehou het om te bestaan nie.

Een van die mees onheilspellende aspekte van onlangse Amerikaanse beleid is die "nuwe koue oorlog" teenoor Rusland. Oor die afgelope dekade of meer is sowel die Amerikaanse regering as liberale drukgroepe soos George Soros se Open Society Foundation besig om die state rondom Rusland in die naam van "demokrasie" te destabiliseer.

Onlangs het ek 'n boek deur 'n Britse skrywer met die titel "Soviet nationalities policy in practice" gelees, asook 'n baie insiggewende gesprek met 'n Russiese diplomaat oor Abkasië en Suid-Ossettië gehad. Die ou Sowjetunie het uit iets soos 138 nasionaliteite bestaan. Daardie komplekse etniese en nasionale tapisserie het nie met die ondergang van die Sowjetryk verdwyn nie, inteendeel. In elke onafhanklike staat wat ná 1989 tot stand gekom het, bestaan daar ook beduidende etniese minderhede.

In Georgië het Amerika daardie etniese kompleksiteit uitgebuit ten einde die twee pro-Russiese minderheidsgroepe, die Abkasiërs en Suid-Ossetiërs deur die Georgiërs te laat oorheers. Dit is min of meer 'n herhaling van wat in Suid-Afrika gebeur het, waar die VSA en Brittanje die destyds pro-Westerse Afrikanervolk in 'n nuwe bestel ingedwing het waarin hulle oorheers en op die duur vernietig gaan word.

Die VSA is voortaan 'n reus sonder vriende wat bereid is om op diegene te trap wat nie 'n simplistiese, multikulturele en "diverse" globalisme ondersteun nie. Rusland is nie langer die ideologiese vyand van Amerika nie, maar omdat die land, anders as byvoorbeeld die toenemend multikulturele en identiteitlose Wes-Europese state, oor 'n sterk onafhanklikheidsin en nasionale identiteit beskik, beskou die VSA hom steeds in 'n sterk vyandige lig.

Oor die afgelope jare was daar 'n gulde geleentheid om die historiese vyandigheid tussen Amerika en Ruslang te besleg en sodoende 'n nuwe wêreldvrede gegrond op die gesamentlike mag van die twee ou koueoorlogvyande en grootste kernmoondhede te skep. Amerika het egter doelbewus Rusland se uitgestrekte hand van vriendskap weggeklap en gaan voort met 'n beleid van ondermyning en kwalik bedekte vyandskap teen Moskou.

Dit wil voorkom asof Pole, vanweë sy status as bufferstaat tussen Rusland en Wes-Europa, 'n spesiale plek in die Amerikaanse magspel in Europa beklee. Vanuit Pole gaan die VSA poog om die Rusland as volkstaat te ondermyn en tot die nuwe religie van multikulturalisme en identiteitloosheid oor te haal.

Iets wat Afrikaners vir 'n lang tyd nie kon verstaan nie, is waarom die VSA wat in mentaliteit, godsdiens en kultuur so naby aan ons is, juis ons grootste vyand kon word. Danksy Amerika word ons vandag deur die verskriklike, rassistiese en terroristiese ANC regeer. Dat ons in ons duisende jaarliks vermoor, verkrag en gemartel word en daar elke dag teen ons op grond van ras en taal gediskrimineer word, skeel die waardelose Amerikaanse regering geen duit nie.

Wat blanke en Westerse Amerikaners moet besef, is dat hulle tans meedoen aan die aftakeling en uiteindelike vernietiging van die Europese beskawing. Obama is reeds die magtigste nie-Westerling in die geskiedenis. Amerika het reeds gekantel na die anti-Westerse en anti-Europese kant in Huntington se beskawingsbotsing. Trouens, vele van die probleme van Wes-Europa rondom immigrasie en verwarring rondom die lande se nasionale identiteite is te wyte aan Amerikaanse invloed. Pleks daarvan dat Europese lande hul eie nasionale kulture 'n eie benadering teenoor globalisering en immigrasie ontwikkel, is hulle besig om die Amerikaanse ideologie van diversiteit en multikulturalisme sito-sito oor te neem.

Ironies genoeg het Amerika die rol van die ou Sowjetunie as uitvoerder van 'n totalitêre ideologie oorgeneem. Pleks van klassegelykheid wat tot die nuwe utopie moes lei onder kommunisme, moet rassegelykheid en kulturele relatiwisme ons nou die hemel op aarde laat beërwe.

Die messiaanse bewondering vir Obama in die Europese media voorspel niks goeds nie. Dit wil lyk asof Europa hoegenaamd nie in staat is om vir homself te dink nie en so in die ban van Amerikaanse idees rondom ras en diversiteit verkeer dat regstellende aksie binnekort ook op die ou kontinent toegepas gaan word. Want het Obama self nie ook die hoogste sport bereik danksy regstellende aksie iewers in sy loopbaan nie? Al was dit dan net die feit dat hy maklik toegang tot die Harvardse regsfakulteit gekry het.

Ekonome het dit al tot vervelens toe herhaal, maar die krag van Amerika is, benewens sy groot mark van 300 miljoen mense, gebou op entrepreneurskap en individuele verantwoordelikheid, anders as die aantal sosialistiese en semi-sosialistiese stelsels van Europa met hul burokrasieë, gebrek aan sosiale mobiliteit en verlammende regulasies.

Obama gaan vir seker, te midde van die huidige ekonomiese krisis, die Amerikaanse welvaartstaat uitbrei om veral sy eie gemeenskap, die swart Amerikaners, terwille te wees. Ekonomies gaan Amerika dus kwyn op dieselfde oomblik as wat hy toenemend by buitelandse oorloë betrokke gaan raak om sy invloed in die wêreld te probeer handhaaf.

'n Hele paar skrywers het al gewys op die ooreenkoms tussen die huidige Amerikaanse ondergang en dié van die Britse ryk tydens en ná die Eerste Wêreldoorlog. Die VSA gaan homself militêr en strategies ooreis op dieselfde oomblik as wat hy ekonomies agteruitgaan.

Hopelik sal die Republikeinse Party die sin daarvan begin insin om die blanke Amerikaners rondom hul tradisionele waardes te monster sodat die Obama-tydvak nie te lank duur nie.

Wat ons situasie in Suid-Afrika betref, is die VSA nou waarskynlik meer as ooit kop in een mus met die ANC, hoewel die ANC self hom natuurlik geensins aan Amerika verbonde voel nie en eerder 'n vriend van China en Indië wil wees.

Saam met die kleiner volkere op die Europese vasteland waar die Amerikaanse model van globalistiese, identiteitlose verbruikerisme ook veld wen, het ons veel te vrees van die VSA wat, anders as Woodrow Wilson in 1920, nie meer die reg op nasionale selfbeskikking erken nie.

Terwyl Amerika gedurende die twintigste eeu hom daarop geroem het dat hy die beskermheer van vryheid was, het die land nou die kampvergter vir multikulturalisme en anti-Westerse onvryheid geword.

развивающийся коврик

Waarom Amerika se ‘halfbloedprins’ nie die w?reld gaan red nie, deel 1

Die stortvloed internasionale gelukwensinge wat op eergister se inhuldiging van Barack Obama as Amerikaanse president gevolg het, is deur slegs twee vals note bederf. Die eerste was Wallstraat wat nie die euforie van die twee miljoen mense op die Washingtonplein tussen die staatsgeboue gedeel het nie en gedaal het.

Die tweede was die kommentaar van die Russiese eerste minister, Wladimir Poetin, wat opgemerk het dat hy "daarvan diep oortuig is dat die grootste teleurstellings uit grootse hoop voortspruit".

Die byna kinderlike uitbarsting van geesdrif rondom Obama deur die Amerikaanse media is ook in die Suid-Afrikaanse reaksie op sy inswering weerspieël. Trouens, dit wil voorkom asof die meeste plaaslike joernaliste ingeskrewe lede van die Amerikaanse Demokratiese Party kan wees, gegewe hul openlike voorkeur vir Obama gedurende die Amerikaanse presidentsverkiesing.

Die Amerikaanse internetskrywer Steve Sailer het intussen 'n boek oor Barack Obama gepubliseer onder die Harry Potter-agtige titel, America's half-blood prince, waarin hy Obama se eie standpunt oor "ras en erfenis" ontleed. Sailer kom tot die gevolgtrekking dat die Amerikaanse elites hul greep op die werklikheid verloor het deur te dink dat Obama die land se rasseprobleme gaan wegtower. (America's half-blood prince kan gratis in PDF-formaat van Vdare.com afgelaai word.)

As voorbeeld van die fantasiewêreld wat Amerikaanse elites vir hulself rondom "diversiteit" geskep het, verwys Sailer na die media, albei groot politieke partye, die akademie en Wallstraat wat vyftien jaar lank makliker lenings aan minderheidsgroepe voorgestaan het.

Dié beleid het direk tot die subprimakrisis en die grootste ekonomiese insinking sedert die 1930s aanleiding gegee. Trouens, Obama het self in 1994 as 'n sogenaamde "burgerregte-advokaat" die grootste huidige bank, Citibank, gedagvaar om meer geld in swart woongebiede uit te leen.

Anders as wat die liberale en linkse media aan ons voorhou, beteken Obama se verkiesing nie dat ras in die VSA "oorstyg" is nie; inteendeel. Obama se verkiesing is regstreeks te wyte aan die toenemende verdeeldheid van Amerika waarin ras 'n baie groot rol speel. Anders as in 1960, toe blankes meer as 85% van die Amerikaanse bevolking uitgemaak het, is hulle nou minder as 70%. Die demografiese agteruitgang van Amerikaanse blankes raak egter eers duidelik as mens van die volgende syfer kennis neem: slegs 56% van skoolgaande kinders in Amerika is nog blankes!

Die meerderheid blanke Amerikaners, veral in die sogenaamde "rooi state" van die Midde-Weste, is steeds konserwatief, Christelik en Republikeinsgesind. Hoewel McCain as kandidaat nie die verbeelding gaande gemaak het nie, het 55% – die meerderheid – van blanke Amerikaners nogtans vir hom gestem.

Soos in Europa waar die kwynende sosialistiese partye na veral Moslem-immigrante kyk as 'n moontlik bron van kiesers, hang die sukses van die Demokratiese party in die VSA geheel en al daarvan af om die swart en Hispaniese steun te monster. Dit is natuurlik presies wat in die afgelope verkiesing gebeur het, waar tot 90% van alle swart Amerikaners vir Obama gestem en sy steun onder Hispaniese kiesers insgelyks nuwe rekords opgestel het.

Reeds tydens die vorige Bush-verkiesing is daar gepraat van Amerika, "die verdeelde nasie". In die huidige geval het 'n alliansie van liberale blanke elites en gekleurdes die tradisionele Amerikaner getroef en is Obama van plan om die land byna ewe onherroeplik te verander as wat Suid-Afrika in 1994 verander is. Immers was "verandering" die hooftema van Obama se veldtog.

Steve Sailer toon in sy boek aan dat Obama tot die jaar 2000 'n radikale, anti-wit swart leier van die tradisionele tipe was wat gepoog het om onder die swart kiesers van Chicago steun te werf tydens die nominasiestryd van 2000. In 'n kiesafdeling wat 65% swart was, het Obama te staan gekom teen 'n ander swart kandidaat, verteenwoordiger Bobby Rush, 'n voormalige Black Panther. Rush, wat veel ouer as Obama was, het neerhalend na Obama verwys as iemand wat nog net van die burgerregtebewewing gelees het en nie self daaraan deelgeneem het nie. Hy het bygevoeg: "Barack word in ons gemeenskap as 'n witman met 'n swart gesig gesien."

Tot Obama se teleurstelling het Rush hom met 61% teen 30% verslaan omdat die swart gemeenskap van Chicago hom nie as "swart genoeg" gesien het nie, met sy Harvard-opvoeding, wit ma en wit grootouers wat hom opgevoed het. Hy het egter in dieselfde kiesafdeling grootskaalse steun onder die minderheid blanke kiesers verwerf. Hierna het Obama hom minder as 'n swartbewussynsfiguur begin voordoen en eerder as iemand wat "die rasse kan verenig", met ander woorde 'n swart kandidaat wat ook blanke steun kan verkry. Met die tussenkoms van die beeldpoetser David Axelrod, het Obama eers 'n senaatspos en daarna die presidentskap verwerf, steeds met behulp van sy appèl op liberale blankes en die gekleurde steun wat suiwer op grond van ras agter hom ingeval het. Trouens, hoewel daar sekerlik konserwatiewe swartes bestaan, het byna geen van hulle vir die Republikeinse party gestem nie en het Obama 'n rekordsteunpersentasie van 90% onder Afro-Amerikaners aangeteken.

Amerika is dus 'n land wat verdeeld is, sowel in terme van ras as ideologie. Obama se blanke ondersteuners glo in die ideaal van die multikulturele samelewing en haat eintlik die ou Amerika, dié van hul ouers en grootouers met sy Christelike, middelklaswaardes, sy patriotisme en verheerliking van die pioniersgees.

Met Obama as president en die verwagte swaai na links wat in die VSA gaan plaasvind, gaan die konflik tussen die ou, nasionalistiese, eens blanke WASP-Amerika, en die nuwe multikulturele, globalistiese Amerika verhewig.

Paul Krugman, die bekende liberale akademikus en rubriekskrywer in die New York Times, het verlede jaar tydens die verkiesing voorspel dat die Republikeinse party na regs gaan beweeg en "meer rassisties" gaan raak. Waarskynlik het hy heeltemal gelyk, want daar bestaan allerlei politieke strominge in die VSA waarvan die hoofstroommedia nog nie kennis geneem het nie en wat inderdaad die Republikeine in 'n regse rigting mag du.

Obama se groot oorwinning oor McCain was 'n klinklare teken dat George Bush en die neo-konserwatiewes die party in 'n doodloopstraat laat beland het. Pleks van hul tradisionele kiesers in die "rooi state" en onder die blanke middelklas te mobiliseer, het die GOP tevergeefs gepoog om die Demokratiese party in sy appèl op swartes, Spaanssprekendes en die liberale kusstede na te aap – met rampspoedige gevolge.

Hoewel die VSA se demografie vinnig ten gunste van gekleurdes met hul groter aanwas verander, gaan blankes nog tot die jaar 2040 die meerderheid in die land wees. Indien die Republikeinse party in die volgende verkiesing die logiese stap neem om hom op die blanke kieser te rig, gaan die handskoene afkom en die huidige ideologiese en rassegaping in die VSA tot die skaal van die Grand Canyon laat vergroot.

Wedersydse beskuldigings van "rassisme" gaan, soos in Suid-Afrika, ook die norm in Amerika word, juis danksy Obama se verkiesing en die nuwe hegemonie van links wat onder sy presidentskap tot stand gaan kom.

Waarop grond ek die stelling dat die Republikeinse party na regs gaan beweeg? Soos elkeen wat die Amerikaanse presidentsverkiesing gevolg het kon agterkom, was die media oorwegend ten gunste van Obama. Amerikaanse universiteite het ná die kampusrevolusies van die sestigerjare ewe links of selfs meer links as Europese universiteite geraak. Marxistiese, feministiese en anti-Westerse professore met permanente aanstellings lei elke nuwe geslag joernaliste op en breinspoel hulle met die multikulturele geloof. Trouens, Obama se blanke moeder, Ann Dunham, was 'n vroeë voorbeeld van die soort gebreinspoelde multikulturalis wat in blanke Amerika slegs die negatiewe gesien het en wat oortuig was dat Kenia of Indonesië veel voortrefliker as haar geboorteland was.

Die Demokratiese party se linkse intellektuele en ideoloë oorheers daarom sowel die Amerikaanse universiteite as die hoofstroommedia soos die gevestigde koerante en netwerktelevisie. Die internet, wat ook deur Obama baie goed gebruik is om fondse in te samel, is egter besig om die geslote linkse propagandamasjien in die VSA wesentlik te bedreig.

Die opkoms van 'n Nuwe Regs, regs van die huidige Republikeinse party, wat spesifiek op rassekwessies fokus, is deur die internet moontlik gemaak. Sowel Steve Sailer en Peter Brimelow, skrywer van Alien Nation, se webblad Vdare.com as Jared Taylor se American Renaissance, verteenwoordig die intellektuele voorhoede van die Nuwe Regs wat uiteindelik die uitgeputte Republikeinse party móét oorweldig.

Soos 'n Russiese kommentator onlangs beweer het, bestaan die gevaar dat Amerika – juis vanweë sy rasse- en kulturele diversiteit – in twee of meer stukke mag skeur. Obama, die halfbloedprins wat die Demokratiese party tot sy grootste sege in baie jare aangevoer het, gaan die uiteindelike konfrontasie en moontlike skeuring tussen die twee Amerikas, die oue en die nuwe, nie kan keer nie.

Die Berlynse muur het die verwydering tussen Oos en Wes, tussen kommunisme en kapitalisme, tussen twee Europas, versimboliseer. Die muur is afgebreek en Europa is verenig, maar dit was 'n fisieke muur van beton. Soos die Fransman Alain de Benoist egter gesê het, is die grense van bloed veel sterker as fisieke versperrings.

Maar Amerika se mag in die twintigste eeu was gegrond op sy militêre betrokkenheid by die twee Wêreldoorloë van 1914 en 1939 waardeur hy as geografiese buitestaander geen verliese gely het nie, omdat die oorloë nooit op sy bodem gevoer is nie. Finansieel en geostrategies het die VSA egter enorm gebaat by sowel die Eerste as die Tweede Wêreldoorlog en het die "Amerikaanse eeu" ontstaan.

Hillary Clinton, Obama se mededinger om die Demokratiese benoeming, is so pas ingesweer as minister van buitelandse sake. Sowel Obama as Clinton gaan die twee oorloë in Irak en Afghanistan moet hanteer, asook die resultaat van die VSA se vele geostrategiese foute van die afgelope jare, onder meer in Suider-Afrika waar Zimbabwe besig is om te disintegreer en Suid-Afrika dreig om dieselfde paadjie te loop.

In 'n tweede rubriek oor Obama wat binnekort hier sal verskyn, gaan ek verduidelik waarom Amerikaanse invloed onder die nuwe president wêreldwyd gaan kwyn, eerder as wat, soos die media aan ons voorhou, dit gaan toeneem met die klem op sogenaamde "sagte mag" wat die nuwe Amerikaanse bewind voorstaan. Ek wil een en ander sê aangaande die posisie van die Afrikaner teenoor die Obama-bewind, aangesien die huidige bestel in Suid-Afrika suiwer die produk is van Britse en Amerikaanse druk op ons land in die laat tagtigerjare. FW de Klerk was niks anders as 'n Amerikaanse en Clintonitiese marionet nie en hy het 'n volledig Amerikaanse stelsel, kompleet met 'n "heilige" grondwet en die ideologie van regstellende aksie op grond van wit skuld, hier laat invoer. Meer daaroor in die tweede deel van my rubriek oor Obama.

‘n Tsjeggiese Europa

Van vandag af is die Tsjeggiese republiek vir ses maande lank voorsitter van die Europese Unie. Dié land neem die leiding by die polities korrekte Franse oor.

Plaaslik word Frans deur die Alliance Française geadverteer as "Le français, langue au service de la diversité" oftewel, "Frans, 'n taal in diens van diversiteit". Hierdie polities korrekte slagspreuk som min of meer Frankryk se buitelandse beleid op, want dié land sien hom toenemend as Europese pleitbesorger vir die Derde Wêreld en dan veral vir Afrika. Hoewel Afrikaners tradisioneel die bevolkingsgroep in ons land is wat die meeste belangstelling en waardering vir die Franse kultuur gekoester het, handhaaf Frankryk vir alle praktiese doeleindes 'n kulturele boikot teen ons.

Met die Tsjegge is dit egter anders gesteld. Die Tsjeggiese president, Vaclav Klaus, is sterk anti-sosialisties en omdat sy land nooit kolonies gehad het nie, ly hy geensins aan die sindroom van wit skuld nie.

Die Afrikanervolk behoort die volgende ses maande as 'n geleentheid aan te gryp om ons griewe aan die Europese Unie oor te dra. Immers is die huidige bestel te wyte aan Britse en Europese inmenging in Suid-Afrika se binnelandse aangeleenthede. In vele opsigte beskou die Europese Unie steeds ons land as 'n kolonie en is hulle voortdurend besig om hulle met onderwys, landbou, verdediging en ander kwessies te bemoei.

Volgens meningsopnames glo die meeste Afrikaners vandag dat daar nie meer 'n toekoms vir hulle oor die langer termyn in Suid-Afrika bestaan nie. Afrikaners glo dat hul eiendom en ander bates, soortgelyk aan dié van blanke Zimbabwiërs, binne die afsienbare toekoms afgeneem sal word en dat hulle waarskynlik gedwing sal word om hul geboorteland te verlaat. Meer as 'n miljoen blanke Suid-Afrikaners het in elk geval reeds uit die land gevlug vanweë geweldsmisdaad en die stelsel van geïnstitusionaliseerde anti-blanke rassisme wat as "transformasie" bekendstaan.

Die Europese Unie se wette en beginsels wat erkenning aan kleiner volkere en tale verleen, maak dialoog met die EU moontlik oor die volgende sake:

Erkenning van die Afrikanervolk as 'n nasionale minderheid in Suid-Afrika met 'n eie taal, kultuur, identiteit en afkoms.
Erkenning vir Afrikaans as nie net 'n Afrikataal nie, maar ook as Europese taal binne die kader van die "Europese Buro vir Minder Gebruikte Tale". Die groot aantal Afrikanervlugtelinge in veral Groot Brittanje wat van die Suid-Afrikaanse geweld en diskriminasie wegvlug, geniet tans geen erkenning vir hul taal binne Groot Brittanje nie, nóg binne die EU waarvan ons voorouers vandaan kom. Sodanige erkenning vir Afrikaans mag 'n sleutelrol in die oorlewing van ons taal speel, aangesien Afrikaans in die praktyk geen amptelike status meer in Suid-Afrika geniet nie.
Erkenning vir die feit dat ons ons in Suid-Afrika bevind vanweë, enersyds, Nederlandse en Britse kolonialisme wat die vestiging van blankes aan die suidpunt van Afrika moontlik gemaak het en, andersyds, Franse godsdienstige onverdraagsaamheid wat ons Hugenotevoorouers uit Frankryk verdryf het. Ons volk het nie net uit die lug geval nie, maar is die gevolg van dié twee historiese feite.

Sedert die 1980s het dit sowel Britse as EU-beleid geword dat die Afrikanervolk nie op enige vorm van soewereiniteit of selfbeskikking geregtig is nie – iets wat in stryd is met die Europese Handves van Regte – en wat vir Suid-Afrika geweldige gevolge het. Een gevolg daarvan is die meedoënlose verafrikanisering van ons eens Westerse land, met 'n verlies aan kundigheid, kapitaal en entrepreneurskap wat uiteindelik op 'n tweede Zimbabwe móét uitloop.

Hierdie soort argumente moet met die EU onder die Tsjeggiese voorsitterskap aangeknoop word. Indien dit EU-beleid is dat alle Afrikaners uiteindelik etnies vanuit hul geboorteland gesuiwer moet word, hetsy deur fisieke aanvalle, hetsy deur wetgewing wat hul ekonomiese en opvoedkundige kanse benadeel, dan goed en wel. Maar ten minste sal Afrikaners dan weet waar hulle met die Europeërs staan, terwyl die res van die wêreld ook van hierdie afsydige standpunt sal kennis neem.

Op sy minste, kan ons Afrikaners deur dialoog met die EU vinniger van hul illusies oor die toekoms ontneem. Op sy beste kan ons 'n diplomatieke proses aan die gang sit wat op die duur 'n katalisator kan word om ons mense uit hul moedeloosheid en apatie wakker te skud aangesien hulle sal kan sien dat ons wel eventueel deur die 27 lidlande van die Europese Unie ernstig opgeneem word.

wedding hair Александр Фильчаков

Wat help ‘n ‘vrye Zimbabwe’ sonder blankes?

09:05:20 Vandag begin die soveelste rondte "onderhandelings" tussen die Zimbabwiese opposisie en regering in Suid-Afrika. Vanuit die buiteland en veral die VSA het die druk op Mugabe om toegewings aan Morgan Tsvangirai se Beweging vir Demokratiese Verandering te maak, toegeneem.

Weens die afsetting van Mbeki, het Mugabe 'n belangrike bondgenoot verloor en is Suid-Afrika besig om die Amerikaanse en Britse oproepe vir Mugabe om afstand van die mag te doen, te ondersteun. Enersyds gaan dit vir die Zuma-faksie van die ANC daaroor om hom duidelik van Mbeki te onderskei en andersyds soek die Zuma-faksie ook toenadering tot die VSA en Brittanje wat hom nie goedgesind is nie en meer van Mbeki gehou het.

Amerika is besig om sowel oud-president Carter as uitgaande president George W. Bush in die media te gebruik in 'n laaste desperate poging om Mugabe tot 'n val te bring. Bush het so pas tydens 'n spitsberaad in Lima, Peru 'n beroep gedoen op 'n "einde aan die Mugabe-bewind se brutale onderdrukking van basiese vryhede en die vorming van 'n legitieme regering wat die wil van die mense verteenwoordig soos dit tydens die verkiesing van Maart 2008 uitgedruk is".

Die kwessie wat almal egter uit die oog verloor, is die volgende: die ekonomiese – en tans sogenaamde "humanitêre" – krisis in Zimbabwe is nie deur 'n gebrek aan demokrasie veroorsaak nie. Daar bestaan vele nie-demokratiese lande wat ekonomies uitermate suksesvol is of was. Sowel Singapoer as China het 'n ongekende ekonomiese opbloei beleef onder regerings wat allerweë in die Weste as ondemokraties of selfs totalitêr gekritiseer word.

Suid-Afrika onder Verwoerd in die vroeë sestigerjare is 'n ander voorbeeld van 'n land met volle indiensneming, vrede en 'n hoë ekonomiese groeikoers waar die begrip "een mens, een stem" juis nié toegepas is nie. Die mees liberale koerant destyds in Suid-Afrika, die Rand Daily Mail, het die toestand in die land as 'n "oorvloed van voorspoed" beskryf.

Kom ons wees vir eens eerlik oor Zimbabwe: die ineenstorting van die land se ekonomie is deur sogenaamde "grondhervorming" en die verdrywing van die blanke bevolking veroorsaak. Dit lei tot die logiese vraag: hoe sou Zimbabwe baat by demokrasie, behalwe dat 'n nuwe politieke bestel in die land 'n invloei van korttermynhulp vanuit die Weste gaan veroorsaak?

Die eertydse, welvarende Zimbabwe het saam met Suid-Afrika en Namibië die voorspoedige suide van die Afrikakontinent uitgemaak. Dit is ook die deel waar blanke vestiging sy hoogtepunt op ons vasteland bereik het.

Die treurige waarheid is dat die ou Zimbabwe – of moet ons eerder sê die oud-Rhodesië? – vir altyd verby is. Die land is permanent geknak en tensy daar 'n revolusie in Suider-Afrika plaasvind met Verwoerd en Ian Smith wat uit die dode opstaan, gaan die welvaart van weleer nooit weer terugkeer nie.

Hulpgeld het nêrens in Afrika voorspoed vir die swart massas gebring nie. Die een miljard pond wat Brittanje belowe indien Mugabe sou uittree, gaan weinig, indien enige, verligting bring. Die hulpgeld sal bloot in die sakke van die amptenary, asook die "deugdelike engele" – soos die Amerikaanse skrywer Paul Theroux met bytende sarkasme die horde Westerse hulpwerkers in Afrika beskryf – beland. Kortom, Oxfam en die meer as veertig ministers in die Zimbabwe-kabinet gaan by die "beloning vir demokrasie" baat, nie die gewone Zimbabwiërs nie.

Amerikaanse "demokrasie" met die koekversierings van verkiesings en meer as een faksie wat oënskynlik met mekaar verkeer sonder om die panga of AK-47 uit te haal, bring geen reële verbetering in Afrika nie. Net so min as wat Afrika gebaat het by die kommunistiese najaag van gelykheid en die vorming van volksrepublieke, baat die vasteland tans by demokrasie. Daarvoor is die ontwikkelingsprobleme van ons vasteland eenvoudig te groot. Demokrasie is ook 'n stelsel wat vreemd is vir Afrikane met hul sin vir lojaliteit aan 'n hoofman en die begunstiging wat hulle van hom verwag.

Of daar dus vandag of aanstaande week of selfs aanstaande jaar 'n sogenaamde "politieke oplossing" in Zimbabwe gevind word, is eintlik irrelevant.

Die werklike oorsaak van die land se probleme is die verdrywing van die blanke minderheid wat 'n sleutelrol in die ekonomie gespeel het. Nóg die wêreldmedia, nóg die VSA wat binnekort 'n swartman in die Ovaalkantoor gaan hê, is bereid om dié eenvoudige waarheid in die oë te kyk.

хамам в квартире

Afrikanerbond begaan ‘n groteske fout

10:36:01 Die verklaring deur die Afrikanerbond waarin hy vermeld dat hy "saamstem met naamsveranderings" en saam met die ANC-bewind wil werk, verteenwoordig 'n groteske voortsetting van die kompromiedenke wat die Afrikaner gereduseer het tot 'n vreemdeling in sy eie vaderland.

Hierdie denke, wat die afgelope twintig jaar deur die Nasionale Party en Nuwe Nasionale Party, asook die universiteitshoofde, toegepas is, het tot die snelle agteruitgang van die Afrikaner se politieke en kulturele posisie in die land gelei. In wese kom dit daarop neer dat die Afrikaner hom so goed as moontlik by sy eie ondergang moet aanpas, wat 'n uiteindelike eenrigtingkaartjie na Perth insluit.

Daar kan geen kompromie oor naamsveranderings wees nie. Die naamsveranderings word spesifiek teen Afrikaanse name gemik, terwyl Britse koloniale name deur die ANC vereer en bestendig word. Naamsveranderings en die etniese suiwering van Afrikaans en Afrikaners was nooit deel van die ooreenkoms wat in Kemptonpark tussen die destydse NP en die ANC gesluit is nie. Ook in terme van die volkereg mag 'n etniese meerderheidsregering nie die plekname van die minderheid uitwis of verdring nie.

Daar bestaan 'n verbasende konsensus oor naamsveranderings onder die breë Afrikaanse publiek. Een en almal is daarteen gekant. Bykans 5 000 mense het teen die verandering van Pretoria se naam op straat betoog en 'n ander 100 000 het reeds 'n petisie onderteken teen die SAUK se gebruik van die woord "Tshwane" vir Pretoria. 'n Breë spektrum van organisasies soos Praag, die FAK, die GHA, belastingbetalersgroepe op Louis Trichardt en ander dorpe, asook Solidariteit en Afriforum agiteer reeds vyf jaar lank teen naamsveranderings.

Met sy uitspraak ondergrawe die Afrikanerbond die werk wat reeds gedoen is téén naamsveranderings en téén die beplande uitwissing van die Afrikanererfenis. In 'n wesentlike sin pleeg die Afrikanerbond verraad deur hom aan die kant van die ANC-verdrukker te skaar in die jarelange stryd wat Afrikaanse groepe en organisasies teen naamsveranderings voer.

Sowel in die Eerste as die Tweede Vryheidsoorlog het Afrikanerleiers dikwels ongenaakbaar teenoor verraaiers opgetree. Paul Kruger het in die aanloop tot Majuba meelopers van die (destydse wettige) Engelse bewind, in krygshowe laat verhoor en laat fusilleer. In die Tweede Vryheidsoorlog het veral Jan Smuts verraaiers voor die voet laat doodskiet.

Gegewe die toenemende spanning tussen Afrikaners en die owerheid, soortgelyk aan die situasie ná die Britse anneksasie van die Transvaal in 1877 waar dit eers as 'n fait accompli aanvaar is maar agterna tot belastingboikotte en opstand met wapengeweld gelei het, is die Afrikanerbond besig met 'n baie gevaarlike spel.

детский инет магазин

ANC soek na konfrontasie in Pretoria

Die ANC wil etniese konflik in Suid-Afrika hê. 'n Mens kan tot geen ander gevolgtrekking kom as jy die party se optrede rondom die straatnaamkwessie in Pretoria beskou nie. Gisteraand het geweld uitgebreek tussen Afrikaners wat teen straatnaamveranderings gekant is, aan die een kant, en lede van die ANC/SAKP en die metropolisie aan die ander kant.

Die metropolisie het openlik kant gekies in hierdie etniese konfrontasie waar een groep poog om die geskiedenis en kultuur van 'n ander uit te wis. Dit was die laaste spyker in die doodskis van Suid-Afrikaanse demokrasie. Want demokrasie in die normale sin kan net bestaan waar die staat en veral die polisie onpartydig optree om orde tussen mededingende etniese of belangegroepe te handhaaf. Waar die polisie in kultureel bevooroordeelde gedrag begin verval, verloor hulle alle legimiteit en begin as 'n soort proregeringsmilisie optree soos mens in soveel Afrikalande aantref.

Eintlik is die onlangse wending skokkend. Mens het nog altyd gedink dat Pretoria met sy groot Afrikanerbevolking 'n potensiële territoriale strydperk tussen Afrikaners en die Xhosa- en Zoeloe-oorheersde ANC sou word. Gedurende die Kemptonparkse onderhandelinge in die vroeë negentigerjare het die ANC sy bes gedoen om Pretoria as opposisiegebied lam te lê. In die aanloop tot die munisipale verkiesings in 2000, het die ANC se dr. Michael Sutcliffe die grense so getrek dat die groot aantal Afrikanerkiesers in die gebied geneutraliseer is en verhoed word om enige invloed uit te oefen.

Hoewel ons by Praag reeds 'n aantal jare gelede Pretoria as 'n moontlike konflikgebied uitgesonder het, kon ons nie die huidige situasie voorsien wat so vinnig besig is om in 'n klassieke etniese konflik van die Afrika-tipe te verval nie – baie soortgelyk aan die DRK, Oeganda of die Ivoorkus waar een groep 'n ander probeer uitstoot en alle spore van sy vorige bestaan uitwis.

Eintlik is dit 'n wonderwerk, gegewe die vyandigheid op voetsoolvlak, dat veel meer geweld nie reeds uitgebreek het nie. As mens die internasionale modelle van etniese wrywing toepas, het Pretoria reeds van geel na rooi oorgeslaan.

Dat verdere konflik in Pretoria op pad is, is seker. Sosiale onrus, onluste of erger is binne die volgende ses maande onafwendbaar. Afrikaners sal móét saamstaan om dit te hanteer.

Beheptheid met ras raak absurd

Die jongste voorval van studentepret toe een of meer Potchefstroomse studente 'n Facebook-groep met die woord "houtkop" daarin begin het, is – soos in die Reitzvideogeval – met uitroepe van verontwaardiging en morele meerderwaardigheid begroet.

Dreigemente van die Noordwes-universiteit dat hy die betrokke student of studente dissiplinêr gaan verhoor, dra by tot die Middeleeuse atmosfeer wat reeds in die land heers rondom enigiets wat met ras of rassisme te make het. Herhaalde heksejagte op kampusse ten einde studente polities korrek en onderdanig te maak, onderdruk vrye debat en meningsvorming.

Trouens, daar was by verre meer akademiese vryheid onder apartheid toe die linkse Engelstalige universiteite vry was om te sê wat hulle wil, Marx en Lenin te behandel, revolusie te predik en oor die algemeen die Afrikanerhaat wat tot onlangs endemies onder lede van Suid-Afrika se Engelse elite teenwoordig was, te laat botvier.

Spraakvryheid in die land en op kampusse word toenemend bedreig deur kleinlike, histrioniese reaksies op soms moedswillige, meer dikwels skadelose of satiriese uitlatings deur jong blanke studente wat uiting aan hul frustrasies gee oor rassevoorkeure in die werkplek en kwotastelsels vir studie.

Terwyl die Suid-Afrikaanse media 'n skuim-om-die-mond-drif vertoon telkens wanneer daar 'n sweem van anti-swart rassisme op die horison verskyn, is dit veelseggend dat die veel groter en langduriger groepe op Facebook geïgnoreer word waarin daar etniese haat teen Afrikaans en Afrikaners uitgespuug word.

Suid-Afrika het 'n land geword wat sinoniem is met geweld, waar moord, roof en verkragting alledaags is. In die huidige bestel word taalregte en die kulturele identiteit van miljoene burgers daagliks vertrap.

Hierdie rampokkerrepubliek baai in sy wetteloosheid en immoraliteit soos die spreekwoordelike vark in modder! Is dit daarom nie ironies dat 'n land wat so gevoelloos staan teenoor die mees basiese regte van sy burgers – soos die reg op lewe of op eiendom – so 'n oordrewe gevoeligheid vir woorde met 'n rassekonnotasie openbaar nie?

Terwyl die euwel van onkiese of politiek onkorrekte taalgebruik met fanatiese ywer deur ons moderne inkwisiteurs of geloofsregters bestry word, is 'n hele beskawing besig om te vergaan.

Dat die hedendaagse student homself in kru taal met spelfoute uitdruk, is tog die verlangde resultaat van Kader Asmal se uitkomsgebaseerde onderwys, nie waar nie? Ook die bier- en sekskultuur waarmee Afrikaanse universiteitshoofde vandag hul studente bedwelm sodat hulle nie vrae vra oor die groteske onreg wat daar vandag teen die Afrikaner en Afrikaans gepleeg word nie, verklaar die onvermoë van baie jongmense om hulself anders as kru uit te druk.

Hoeveel sulke onbenullige insidente waar 'n dronk of (minder waarskynlik) nugter student 'n taboewoord of -uitdrukking gebruik en agterna die seweuurnuus haal, gaan daar nog wees voordat die absurditeit daarvan tot ons deurdring?

lagoon game

Mbeki: anatomie van ‘n ‘dooie slang’

Die verwagte afdanking van Thabo Mbeki deur die Zuma-faksie het gister plaasgevind. Ná die hofuitspraak in Zuma se guns deur regter Chris Nicholson het Jacob Zuma na sy mededinger op Zoeloe as 'n "dooie slang" verwys.

Waarom het die Mbeki-faksie binne die ANC, wat eens so sterk gelyk het, die onderspit gedelf? Mbeki is immers gesteun deur Brittanje en Amerika wat steeds op die kantlyn poog om die politieke toutjies in Suid-Afrika te trek, asook Groot Besigheid en die magtige mediagroepe Johnnic Communications en Naspers, om van die SAUK nie eens te praat nie.

Hoekom het die kobra wat Thabo Mbeki eens was, verwelk en word hy nou summier deur sy eie partygenote afgedank?

Myns insiens het Mbeki verloor omdat hy oor geen etniese magsbasis beskik nie. En in Afrika is 'n etniese magsbasis, hetsy onder jou eie stam of dié van ander stamme, van kardinale belang. Zuma, daarenteen, beskik oor 'n etniese magsbasis onder die getalrykste en sterkste stam in die land, die Zoeloes. Daar is selfs Xhosa-hoofmanne in die Transkei wat nie tot die Mandela-invloedsfeer behoort nie wat hul steun aan Zuma toegesê het. Toe die Mbeki-faksie begin het om hom van korrupsie te laat aankla, het Zuma toenemend buite die amptelike "stamloosheid" van die ANC getree en sy Zoeloeskap beklemtoon.

Zuma se strategie het uitmuntend geslaag. Mbeki is ontbloot vir wat hy is: 'n geïsoleerde marionet van sy swart sakevriende en die Britte en Amerikaners. Hoewel van Xhosa-afkoms, verteenwoordig Mbeki eintlik 'n ontstamde, 'n "Afrosakser" soos die Keniaan Ali Mazrui die miljoene swart Engelssprekendes beskryf wat mens oral ter wêreld aantref. Sy stam is tegelyk transnasionaal en nie-bestaande: 'n minderheidsgroep binne die groter Anglo-Amerikaanse ryk wat die VSA, Kanada, Australië en Nieu-Seeland insluit.

Mbeki was bloot die opvolger van Mandela, die man wat by verstek in die plek van die Groot Xhosa aangewys is. Mandela self het die mag verower danksy die Britse media, Trevor Huddleston van die Britse anti-apartheidsbeweging, asook die honderde miljoene dollar wat die Sweedse regering aan die ANC geskenk het om die destydse NP-bewind te knak.

Die grootskaalse internasionale steun wat Mandela van die Britte en Amerikaners ontvang het, het die illusie van Xhosamag in Suid-Afrika geskep. Hoewel die Xhosa-elite soos springkane op die land toegesak en begin "skep" het, was die werklike magsentrum van die Mandelabewind buite die land gesetel, by die Britse en Amerikaanse ambassades en by hul geheime dienste wat in meer as een geval die ANC-bewind van buite af gemanipuleer of gerig het.

Een van die eerste gevolge van die magsverandering in Suid-Afrika is dat Brittanje en Amerika hul greep op Suid-Afrika gaan verloor. In die internasionale skaakspel wat daar tans aan die gang is, gaan Rusland, China en die Moslems met hul petrodollars probeer om invloed op Zuma en die inkomende regering te verkry.

Brittanje en Amerika wou met die 1994-skikking die Afrikanervolk vir alle praktiese doeleindes laat uitwis of uit sy geboorteland verdryf, maar in hul entoesiasme het hulle die deur oopgemaak vir anti-Westerse en veral anti-Amerikaanse invloed in Suid-Afrika. Sodra die Zuma-faksie oorneem, gaan dit baie interessant wees om te sien watter skuiwe Rusland, China en die Moslems gaan maak. Jan Smuts het gesê dat die lot van Suid-Afrika altyd van buite sy landsgrense bepaal sal word en waarskynlik was hy reg.

Die feit dat die Britse en Amerikaanse media Mandela tot goddelike status verhef het, was 'n verdere faktor wat by ons die indruk gewek het dat die Xhosas 'n oorweldigende magsfaktor in die land was en die ander stamme, asook die blankes en Afrikaners, met gemak kon oorheers.

Mbeki se afdanking deur die ANC het daarom ook die illusie van Xhosa-mag soos mis voor die opkomende son laat verdwyn. Hoewel die Xhosas steeds oor die grootste aantal ANC-lede en die Ooskaap oor die meeste takke van die party beskik, is hulle besig om te verkrummel en is die Zoeloes met hul veel sterker etniese bewussyn en nasionalisme besig om oor te neem.

As mens daaraan dink, was die Xhosas as volk nog nooit verenig nie. Hulle bestaan uit verskillende stamme, die Temboes, Fingoes en Pondo's. Boonop was hulle voor '94 verdeel in twee tuislande, die Transkei en Ciskei wat geen liefde vir mekaar gekoester het nie. Weens gebrek aan eenheid, was dit dus onvermydelik dat die korstondige Xhosa-empaaier, wat danksy Britse en Amerikaanse steun onder Mandela en Mbeki tot stand gekom het, uiteindelik soos 'n kaartehuis ineen sou tuimel.

Die groot vraag op elkeen se lippe vandag, is: wat gaan 'n Zuma-bewind vir die Afrikaner beteken? Tradisioneel is die Zoeloes en Afrikaners die twee sterkste groepe in die land, met die blanke Engelssprekendes wat hul steeds oorheersende ekonomiese posisie slegs aan hul bande met die groter Angel-Saksiese wêreld – wat veertig persent van die wêreldekonomie beheer – te danke het. Dat Helen Zille die leier van die amptelike opposisie moet wees, verteenwoordig 'n anomalie wat ten minste net so groot is soos die anomalie van die erbarmlike Xhosas uit hul arm, stagnante provinsie wat na Pretoria opgeruk het om die hele land en selfs die subkontinent te oorheers.

Vanweë die verswakking van Britse en Amerikaanse invloed, is die weg nou gebaan vir 'n groter Afrikanerrol in die Suid-Afrikaanse politiek en ekonomie. Die Engelse se mees gevreesde nagmerrie, dat daar 'n bondgenootskap tussen die Zoeloes en Afrikaners mag ontstaan, mag dalk bewaarheid word.

Zuma se verskillende ouvertures aan Afrikaners ten spyt, is dit tans moeilik om oor die moontlikheid van 'n Zoeloe-Afrikanerbondgenootskap te spekuleer. Ras is 'n groot faktor in Suid-Afrika, tans selfs groter as onder apartheid, en daarom kan mens moeilik sien hoe Zuma sy grootliks simboliese toenadering tot Afrikaners verder sou kon voer sonder om deur die erg rasbewuste swart elite verwerp te word.

'n Zuma-presidentskap kan vir die Afrikaner óf goed óf sleg wees, soos dinge nou lyk. Zuma bevind hom eintlik tussen twee vure. Enersyds bestaan daar die radikale faksie in die vorm van Cosatu en die SAKP wat die beroemde "tweede revolusie" wil sien gebeur waardeur Suid-Afrika in 'n werkerstaat na die klassieke kommunistiese of sosialistiese model omskep moet word. Andersyds is Zuma waarskynlik bewus van die intense wrewel in Afrikanergeledere jeens die ANC-bewind en sou hy ons dalk wou paai met 'n toeskietliker beleid oor Afrikaans, Afrikanerkultuur en swart rassevoorkeure in die staatsdiens.

Heel moontlik het Zuma besef dat die land met 'n geweldige gebrek aan kundigheid sit sover dit dit staatsdiens, die munisipaliteite en selfs groot dele van die privaatsektor betref. Die Afrikaner, met sy sterk hoërskole en universiteite wat tot dusver in 'n mate die verwoesting van Asmal en Pandor se onderwysbeleide kon oorleef, verteenwoordig steeds die mees opgeleide en kundige groep in die land.

Dit mag wees dat Zuma nie sonder Afrikanerhulp sou kon regeer nie.

Een van die heel eerste dinge wat Zuma sal moet doen, is om van die vele amptenare ontslae te raak wat aan die Mbeki-faksie lojaal is. Die vraag is egter: met wie gaan hulle vervang word? Soos dit tans daar uitsien, boks die swart elite reeds ver buite hulle gewigsklas, aangesien hulle nie oor die nodige tegniese en bestuursvaardighede beskik om 'n eertyds eerstewêreldland te regeer nie. Heel moontlik besef Zuma dat hy nie oor die nodige bestuurders beskik waarmee die uitgaande Xhosa-magselite wat so heerlik oor die afgelope veertien jaar geplunder het vervang kan word nie. Dit mag wees dat hy sy vyande in die burokrasie met Afrikaners wil vervang, wat sy voorliefde vir braaivleis met die Boere sou verklaar.

'n Historiese geleentheid bestaan tans vir die Afrikaner om dalk self 'n paar kastaiïngs uit die vuur te krap.

Ongelukkig lê daar enkele hindernisse in die weg van die Afrikaner om sonder meer sy verdiende leierskapsposisie in die land weer in te neem. Ten eerste is daar Afrikanerverdeeldheid. Afrikaners is verstrooi oor verskillende politieke partye, sowel die Engels-oorheersde DA as die Vryheidsfront Plus wat tot dusver nie die volk se verbeelding kon gaande maak nie. Dan is daar die horde Afrikaanse organisasies waarvan elkeen glo dat hy eiehandig die Afrikaner se lot gaan bepaal. Sommiges glo ook dat die begrip "Afrikaner" liefs afgesweer moet word en dat ons ons heil onder bruin leiers moet gaan soek.

Ten tweede – en dis 'n baie groot tweede struikelblok – is daar die mediagroep Nasionale Pers wat nie wil toesien dat Afrikaners weer 'n aktiewe rol in die Suid-Afrikaanse politiek begin speel nie. Die koerante in die Nasionale Persstal soos Beeld, Volksblad, Burger en Rapport het eintlik mondstukke vir die Britse en Amerikaanse belang in die land geword en was tot onlangs nog ondersteuners van die Mbeki-faksie. Nasionale Pers gaan aanhou om sy bes te doen om die Afrikaner verder af te kraak, te verdeel en te demoraliseer sodat ons onderdanig sal wees aan watter swart regering ook al volgende oor ons aan bewind mag kom, selfs al staar ons vernietiging in die gesig.

Verdeeldheid, asook Nasionale Pers se filosofie van onderdanigheid, verteenwoordig dus die twee grootste meulstene om die Afrikaner se nek wat hom moontlik gaan verhoed om op die nuwe gegewe in die land te reageer.

Indien ons egter daarin slaag om dié meulstene van ons af te werp, kan 'n uiteindelike Zoeloe-Afrikanerbondgenootskap tot voordeel van die land in sy geheel, asook die hele Afrika suid van die Sahara, tot stand kom.

Zuma sou ons kon help om ons verdeeldheid te oorkom deur 'n statutêre raad vir Afrikaners in die lewe te roep. So 'n stap sou die horde babbelende Afrikanerorganisasies noop om almal aan 'n amptelike Afrikanerraad deel te neem wat deur die regering befonds sou word en sodoende 'n nuwe volkseenheid skep.

Die Zuma-regering kan ook vir Nasionale Pers voor die mededingingstribunaal sleep en die monopolie waaroor die Brits-georiënteerde mediagroep in Afrikaans beskik, begin afbreek. Dit sou ons bevry van die afbrekende en ondermynende invloed wat Nasionale Pers op die volk se psige uitoefen met sy dosyne Afrikanerhaters wat hulle graag as rubriekskrywers en politieke kommentators voordoen.

In ruil vir dié twee gunste, sou Afrikaners Zuma kon bystaan om die staatsdiens en die strafregstelsel reg te ruk en Suid-Afrika weer op die pad van vrede en voorspoed te plaas.

Die ander scenario, waar die linkses van Cosatu en die SAKP die oorhand sou verkry, is – in die woorde van John Vorster – te aaklig om aan te dink.

игрушки детские topcargo развод

Is SA banke nog veilig?

Die Amerikaanse kredietkrisis het reeds $900 miljard se bystand van die Amerikaanse regering geëis. In rand is dit gelykstaande aan R7,2 triljoen rand; dis nou 72 gevolg deur elf nulle.

Nou is daar mense wat sê: dit kan nie hier gebeur nie. Ons deposante se geld is nog veilig by Standard, ABSA, Nedbank en Eerste Nasionaal. Sê wie? vra ek.

Ten eerste: Nedbank het oor die afgelope twintig jaar dit reggekry om twee keer bankrot te gaan. Dis nou sónder enige finansiële krisis wat vernuf en spoedige optrede deur die bestuur vereis het. Elke keer het Ou Mutual tot die bank se redding gekom en is die publiek enige verliese gespaar. Wat gebeur as Nedbank se aandeelhouer, Ou Mutual, net soos die Amerikaanse versekeringsreus AIG self in die moeilikheid raak?

Investec ondervind blykbaar probleme as gevolg van sy Londense kantoor se blootstelling aan die kredietafgeleides. Ons banke is nie sulke groot spelers in die internasionale afgeleides dat hulle groot geld verloor het in die huidige Amerikaanse krisis nie, maar ons huismark kan binnekort dieselfde paadjie as die Amerikaanse bewandel. Eerste Nasionaal het reeds begin om hier in Johannesburg huise terug te neem. As dié eiendomme op die mark kom, gaan die pryse in duie stort en al ons banke het geweldige blootstellings aan die huismark.

Volgens die Reserwebank se reëls hoef banke nie enige kapitaal te hou teen hul blootstelling aan residensiële eiendom nie! Slegs die 8%-reël van die BIS geld op hul totale bates. Indien die huismark net met twintig of dertig persent daal, gaan die banke se kapitaal waarskynlik uitgewis word, gegewe die reusebedrae wat die afgelope tyd aan ontwikkelaars en huiseienaars uitgeleen is, ook aan die swart middelklas wat in poste om politieke redes verkeer en nie omdat hulle 'n wesentlike produktiewe bydrae tot die ekonomie lewer nie.

Dan is daar SEB. Wat weet ons van die omvang daarvan? Dis nou die tientalle (waarskynlik honderde) SEB-transaksies wat deur die banke aanmekaar gesit is en waar begunstigde swartes aandele teen 'n afslag van maatskappye bekom het, met geld wat van die banke geleen is. Die sekuriteit hiervoor is die aandele. Wat gebeur as die onderliggende aandeelwaardes onderkant die uitstaande skuld daal? Word die lenings dan betaalbaar? Gaan al die ryk swartes met hul groot karre en huise en Hollywood-lewenstyl die skielike gate tussen lenings en batewaardes kan terugbetaal? Wie weet watter ooreenkomste daar by die honderde of duisende aangegaan is en waar die banke hulself met strafklousules en dergelike probeer beskerm het? 'n Groot aantal aandele mag dalk so op die mark kom en die pryse nog verder na benede druk.

Kortom, ek dink mens se geld is meer so veilig in 'n bank nie. Trevor Manuel het Saambou toegelaat om bankrot te speel. Moontlik sal hy Standard red, maar is hy in staat om die Groot Vier almal gelyk te red as dinge begin lelik lyk? Ek het persoonlik geen vertroue in die banke se bestuur nie. Hulle is mense wat reëls volg en verder gholf speel. Skielik is daar nie meer reëls nie.

Ek weet dit klink alles baie lelik, maar toe ek 'n handelaar in 'n bank was, is ek altyd vertel ek moet kyk na die sogenaamde "worst case scenario".

Die VSA het so pas $900 miljard uitgegee om sekere van sy finansiële instellings te red of net "ordelik te laat ontbind", waaronder $85 miljard net vir AIG. Dít alles is nog nie die "worst case scenario" nie, want soos die voormalige Amerikaanse sentrale bankier Alan Greenspan (allermins iemand wat onder dié omstandighede paniek wil saai) gesê het: "Dis nog lank nie verby nie."

In SA sit ons met 'n huisborrel en 'n SEB-borrel. Dink daaraan as al twee tegelyk moet bars, wat nie net moontlik nie, maar waarskynlik is, want die twee is aan mekaar gekoppel.

Albei borrels mag binne die volgende maande deur die internasionale gebeure en globale gebrek aan likiditeit geprik word. Ook gaan maatskappye personeel begin afdank en hulle gaan moet dink of hulle polities korrek wil bly met hordes onproduktiewe kwotapersoneel en of hulle wil oorleef. Ek vermoed hulle gaan wil oorleef, wat beteken dat heelwat sogenaamde swart diamante met hul hope skuld skielik werkloos gaan wees. Huise en motors gaan in hul tienduisende teruggeneem word en teen 'n appel en 'n ei op veilings aangebied word. Die banke gaan die pyn vat en as hulle verliese die 8-10% van hul bates (die somtotaal van 'n bank se kapitaal) oorskry, is hulle onderdeur. Dan sal Trevor besluit, soos in die geval van Saambou, watter bank vir hom die moeite werd is om te laat oorleef en watter nie.

Wat sê hulle? Eerder bang Jan as dooie Jan. My raad aan die publiek sou die volgende wees:

1. Raak onstlae van aandele. Gebruik enige opwaartse daaldekkingslopie in die aandelemark (die sogenaamde "dead cat bounce") om te verkoop.
2. Moet geen kontant, behalwe die nodigste, by 'n bank aanhou nie. Koop eerder korttermynskatkiswissels met 'n staatswaarborg. Die banke gaan voor die staat bankrot wees, want die staat kan belastings hef.
3. Koop goud aan, Krugerrande of enigiets anders wat 'n direkte blootstelling aan fisieke goud gee (ek meen ABSA het so 'n produk wat nie aan die bank self gekoppel is nie, maar waardeur mens 'n aandeel in fisieke goud bekom). Gister het goud die meeste nog in een dag gestyg. Onder $1000 per ons is goud myns insiens 'n winskoop. As daar nog 'n AIG uit die kas klim of een van die groot internasionale banke ineenstort, kan goud lag-lag $2000 of meer per fynons haal.
4. Doen dadelik aansoek om 'n deel van jou kontant oorsee te plaas, in euro, jen of verkieslik Switserse frank, ingeval die rand weens ons handelstekort gaan verswak. Trouens, SA het nou meer internasionale skuld as ooit en dit kan insgelyks die rand laat verswak terwyl daar internasionaal na die sogenaamde "veilige hawens" soos goud en die bewese harde geldeenhede soos die euro (waarin Duitsland en Nederland steeds 'n groot rol speel) en Switserse frank gevlug word.

Hierdie is een van daardie "swart swane" soos een beroemde finansiële handelaar dit genoem het; die onwaarskynlike wat nie veronderstel is om te gebeur nie, maar wat wel een keer in 'n honderd jaar gebeur.

Onthou: AIG was tot nou die dag deur Standard & Poor's en Moody's as AAA gegradeer, dieselfde kredietwaardigheid as die meeste Westerse regerings. Nou is dit tegnies bankrot. Ons banke, ook vanweë die sogenaamde "landrisiko", staan nie op hoër as A+ nie. Indien 'n AAA-instelling in die huidige omstandighede kan vou, waarom nie ook ons veel swakker banke met hul toenemende blootstelling aan die meer riskante deel van die krediet- en huismark nie?

справка для спорта