Menings – Bladsy 2 – praag.co.za

Misdaadstatistieke

By die beoordeling van statistiek word verskeie modelle gebruik om akkuraatheid te beoordeel. Die eerste alarmklokkie wat afgaan is as ‘n syfer op ‘n uitskieter dui – maw as die syfer soos ‘n seer duim uitstaan.

Met misdaadstatistiek is daar verskeie ander hulpmiddels. Uit ervaring is daar ‘n verwantskap tussen sosio-ekonomiese omstandighede en sekere tipes misdaad, beperk sigbare polisiëring sekere tipes, veral kontakmisdaad, en het die politieke boodskap wat beklemtoon word, ook ‘n impak. Laasgenoemde is deeglik ervaar met die feitlike opdroog van plaasaanvalle tydens die wêreldsokkertoernooi – ‘n era waar die regeringspolitici hulle seldsaam teen dié euwel uitgespreek het. Sedertdien het dié uitsprake weer grootliks omgesit in verbale aanvalle op boere, en was dar die afgelope naweek minstens twee plaasmoorde, terwyl ‘n bejaarde vrou nou nie net as weduwee agtergelaat is nie, maar self ernstig aangerand is en onder meer skedelbreuk opgedoen het.

Woorde is egter nie genoeg nie, veral as die persepsie dat die regering holle woorde spreek nesgeskop het. Terwyl geweldsmisdaad soos moord en seksuele misdrywe ‘n welkome afname toon, neem handelsmisdaad nou al vir vyf jaar jaarliks skerp toe. Handelmisdaad word selde na verswakkende sosio-ekonomiese omstandighede herlei, en dui eerder op ‘n morele verrotting wat te midde van onvoldoende wetstoepassing gedy. Hier word dikwels ‘n swak voorbeeld gestel.

Ongelukkig is die alewige uitskieters steeds met ons.

Die polisie en die Mediese Navorsingsraad verskil reeds ‘n geruime tyd oor die land se moordsyfers, en ‘n finale oordeel sal eers gevel word wanneer die MNR se navorsing ook op ‘n afname dui, al klop die getalle nie.

Die gereelde landbousensusse bring egter ook ontstellende verskille in misdaadsyfers, soos veediefstal. Terwyl die landbousensus se gegewens vir veediefstal ooreenkomste toon met die veegetalle in die provinsies, bv die Noord-Kaap, lyk die polisie se syfers basies met die uitsondering van die Vrystaat baie anders. ‘n Groot vraagteken kan ook geplaas word as die totale waarde van veediefstalle in die landbousensus deur die polisie getalle gedeel word, en die gemiddelde verlies per vee-eenheid wat skape en hoenders insluit, op R30 000 bereken word.

Uit ‘n vergelyking tussen die aantal dronkbestuur-arrestasies in provinsies wil dit steeds voorkom asof die relatiewe lae, per capita-voorkoms in provinsies soos Limpopo (42 per 100 000), Mpumalanga (59 per 100 000) en die Vrystaat (57 per 100 000) meer met lae intensiteit wetstoepassing as soberder bestuurders verband hou. Nie net is die per capita-arrestasies baie minder as veral dié in die Wes-Kaap (292 per 100 00) nie, maar die aantal padsterftes in die provinsies met minder dronkbestuur-arrestasies dui ook nie op minder dronkbestuurders nie. Ook die per capita-padsterfteyfers per provinsie strook nie met die groot verskille in aangekeerde dronkbestuurders nie.

Statistiek is onontbeerlik vir beplanning, en die waarde van die syfers kan net beoordeel word aan die hand van die regering en die polisie se reaksie hierop.

мои домик для барби

Die fisiologie van die staking

Na raming het die staking wat nou voorlopig opgeskort is, die land regstreeks R1 miljard per dag gekos. Dit kan moontlik meer wees, omdat bereken is dat ‘n vorige Cosatu-staking die land R2 miljard per dag gekos het. Voeg hierby die enorme onregstreekse skade wat moontlik uit die hewige negatiewe beriggewing voortgespruit het, en Suid-Afrika kan op die duur ‘n ontsettende duur prys betaal.

Indien uit die ondervinding geleer word, en die land die lesse ter harte neem, kan daar egter ook positiewe vrugte wees.

Ds. Theunis Botha, leier van die Christen-Demokratiese Party wat vandag sy tiende bestaansherdenking vier, het die problematiek en oplossings soos volg saamgevat:

– Selfs in die buiteland word nou reeds daarna verwys dat Suid-Afrika ‘n staakseisoen het. Dié beeld is baie negatief van Suid-Afrika en moet noodwendig beleggersvertroue knou, afgesien van die skade wat die staking regstreeks aan die land aanrig. Daar moet dus strategies beplan word om stakings die hoof te probeer bied voor dit ‘n werklikheid word, eerder as om skouers op te trek, en na die grondwetlike reg om te staak te verwys.

– Die gewelddadigheid waarin stakings ontaard en optredes soos om teaterpersoneel uit operasieteaters te sleep om saam te staak is onverskoonbaar en die sterkste moontlike stappe moet teen die skuldiges geneem word.

– Die konsep van ‘n staking waar die beginsel van geen werk, geen betaling geld, balanseer die belange van werkers en werkgewers, en om uitsonderings te maak laat Pandora se boks wawyd oop.

– Met die groot omvang van werkloosheid, kan die vraag ook gevra word of die regte mense in die eerste plek in diens is as diegene wat matrikulante vlak voor hul eindeksamen in die steek gelaat het, en pasiënte laat sterf het, nou met vetter beursies terugkeer werk toe.

– Met Suid-Afrika wat die hoogste meetbare inkomstegaping ter wêreld het, moet daadwerklik daarteen gewaak word dat die persepsies rondom relatiewe deprivasie onbeheerbare vlakke bereik. Dit beteken die regering en politieke ampsbekleërs moet ‘n voorbeeld stel deur in pas met die werklikheid te leef. Uitspattigheid voed gewoon die klimaat van ongelukkigheid.

– In die strategiese beplanning moet dit nooit weer gebeur dat diegene wat nie op ‘n oproep op nasionale belang reageer nie, groot verhogings kry terwyl diegene wat wél gehoor gee, dan in ‘n toe hand moet vaskyk nie.

– Korrupsie, die diefstal van ‘n land se toekoms, moet sonder aansiens des persoons uitgeroei word, en politieke ampsbekleërs wat hulle aan tenderpreneurskap en kleptokrasie skuldig maak, moet uitgewerp word.

– Kundigheid moet ten alle tye gebruik word. Dit kom voor asof ‘n groot deel van die huidige ongelukkigheid te wyte is aan die reuse verhogings wat sommige bestuurslui en kaders ontvang het. Boonop blyk dit dat Eskom se jaarverslag so onsamehangend opgestel is dat ‘n foutiewe afleiding gemaak is wat gelei het tot ‘n persepsie van astronomiese verhogings vir die instansie se hoe koppe. Dié onbevoegdheid het die land ernstige skade laat ly deur persepsies van die welgesteldes verder volprop, met ‘n toe hand vir die laag-besoldigdes.

Ander waarnemers en partye sal stellig ook ander sienings en ander aksente hê, maar hierdie opsomming van die situasie bied heelwat ruimte vir besinning.

topcargo

Nasionale trots

Die jongste opname van Maatskaplike Gesindhede (SASAS) dui daarop dat Suid-Afrikaners die 6de hoogste vlak van nasionale trots in die wêreld het.

Met die eerste instink sal so ‘n stelling erg gegogga word, onder meer oor die blote vlakke van frustrasie wat aan die ontvang- en uitdeelkant van die nasionale stakings ervaar is.

‘n Paar maande gelede, met die wêreldbeker-sokkertoernooi in volle swang, sou so ‘n bevinding dalk minder vreemd voorgekom het. Selfs net die huidige vertoningslys van die Springbokke sal minstens ‘n deel van die gemeenskap in sak en as laat.

Wat ‘n mate van geloofwaardigheid aan die verslag verleen, is dat die land se mense oor die afgelope dekade ongelukkigheid oor aspekte soos werkloosheid, MIV, armoede en veiligheid ervaar het, en in die verslag uitgelig is.

Die interessantheid is die groeiende gewaarwording en ongelukkigheid met korrupsie, en teen hierdie agtergrond is die beplande media-muilband nie vreemd nie. In baie lande sou enige van hierdie aspekte immers hul regerings laat tuimel het.

Vanoggend word ook berig dat die SABC-raad voor druk van die ANC geswig, en die aanstelling van Phil Molefe as nuushoof bekragtig het. Opposisiepartye het dadelik kommer uitgespreek oor die onafhanklikheid van die SABC aangesien Molefe as ‘n kader met baie nou verbintenisse met die ANC beskou word.

Wanneer inligting beheer word, is dit in beginsel moontlik om die vorming van persepsies by ‘n gemeenskap minstens te vertraag, en terselfdertyd deur die voer van gelaaide inligting ‘n gemeenskap se gesindhede in sekere rigtings te stuur.

Juis weens die hoë vlakke van polarisasie is dit makliker om een gemeenskap teen ‘n ander af te speel en so die groter – die stemvee – in ‘n illusie van gelukkigheid gekoester te hou.

Intussen sal politieke wetenskaplikes en veral politieke sosioloë diep moet delf om te verklaar hoe dit moontlik is dat ‘n land met sy heterogeniteit, hoë vlakke van geweldsmisdade, veral die grootste meetbare inkomstegapingvlak ter wêreld, taalvertrapping, voortgesette rasbevoordeling wat ander benadeel, ‘n weermag met wiele wat met kougom vasgehou word, ‘n lamlendige buitelandse beleid jeens diktators en ‘n groeiende bewuswording van korrupsie die sesde hoogste vlak van nasionale trots ter wêreld kan geniet.

Die land bied baie, soos van die mooiste natuurskoon in die wêreld.

Daar is egter ook baie vlieë in die salf, en as hierdie vlieë nog soustrein ry, is daar ‘n skroef los.

no deposit free

Opkomende wetenskaplike wêreldbeeld neig na geloof

Volgens Westerse wetenskap, wiskunde en kosmologie, kan die “Big Bang” nou herdoop word na “The Big Babe”, soos in: bielie-van-‘n-Baba.

In die “Kwantumlig” van Stringteorie – ‘n soort Westerse musiekteorie – was die heelal-oerknal eintlik die geboorte van ‘n nuwe baba, na ‘n “bevrugtingsbotsing” tussen ‘n meerdimensionele “pappa” en “mamma”-braan in ‘n lewende Multiversum.

In die 21ste eeu is wetenskaplikes, kosmoloë en ingenieurs wêreldwyd besig om met behulp Kwantum-Meganika en Stringteorie sowel as Termo- en Vloeidinamika, ‘n nuwe wêreldbeeld te bou, die sogenaamde “Teorie-Van-Alles”.

Hierdie nuwe wordende wêreldbeeld is sedert die begindae van Kwantum-Meganika misterieus, en word nou met die byvoeging van meer-dimensies en die sisteemkonsep van “Emergence”, dit is die Holisme van Afrikaner Jan Smuts, nog meer sakraal.

Hierdie opkomende wêreldbeeld is op Wikipedia sigbaar vir almal wat letterlik die lig wil sien, gelowiges sowel as ongelowiges, want dit is ten diepste ‘n teorie van lig, eerder as van gravitasie wat in die opkomende paradigma nie meer ‘n fundamentele verskynsel vorm nie.

Die wereldbeeldrewolusie vanaf Aardgesentreerd na Songesentreerd het honderde jare geduur, en geweldige groot en negatiewe politieke gevolge vir die destydse invloedryke kerk – aanvanklik een gesagvolle globale liggaam – gehad.

Die huidige wêreldbeeldomwentelling, vanaf Albert Einstein se Gravitasie-gebasseerde en goedkoop gedagte-eksperiment, na een meer Ligstraling-gesentreerd, met regte egte plasma-eksperimente in laboratoriums met peperduur masjiene, sal analogies ook groot gevolge vir vandag se globale gesagstrukture inhou.

Vir die Afrikanernasie is enige verandering in globale gesagsverhoudings voordelig, en ‘n paradigma wat neig na meer geloof – soos die opkomende Teorie-Van-Alles wereldbeskouing inherent impliseer, kan makliker ressoneer met die Afrikaner se tradisionele religieuse Christelik-Nasionalisme.

Hoewel die Afrikanerkultuurorganisme se Afrika-identiteit in sy taal gesetel is, benodig kollektiewe politieke Afrikaneraksie een of ander gedeelde tradisie en geloof. Oor die komende dekades sal die huidige verdelende kakafonie van vrye gedagtes deur die opkomende Westerse wêreldbeeld se terugkeer na geloof en gesag getemper word. Voeg daarby die unieke Voortrekkertipe-omstandighede van Afrika, en die Skeppervader beskik oor ‘n vrugbare natuurlike omgewing vir die verskyning van ‘n grondig hervormde Westers-wetenskaplik Christelike geloof en gesag.

Volgens die nasionalistiese digkuns van ‘n groot Afrikanergees, GA Watermeyer in Die republiek van duisend jaar, en wat elke ware Afrikanerleier moet glo en bely:

In Lig wat tot bewussyn kom
erf ons die rigterstaf van Hom,
word voorwaens in die Groter Trek
wat weer die wysheid herontdek.

Klein windgerukte Westerloot
wat in die Suide stam kom stoot,
jy brei tot boom wat vrugte dra
oor breër grond as Afrika…topcargo отзыв

Afrikanerbanke

As jy dit nog nie self ervaar het nie, het jy seker al meermale gehoor van vriende en kennisse met eindelose frustrasies by dié banke waarvan sommige eens groot Afrikanerinstellings was.

Ons het so gewoond begin raak om deur volksvreemdes bedien te word. Uit frustrasie praat ons soms maar Engels net om gedoen te kry wat gedoen moet word – en selfs dít maak dit nie altyd makliker nie. Die internet help gelukkig dat ons minder in toue hoef te staan, maar soms moet ons tog iemand gaan spreek by ‘n bank. Daarvoor moet daar dan eers die nodige moed bymekaar geskraap word, want ons weet al watter avontuur wag. Om net oor te dra wat jou behoefte is (veral as dit nie deur die standaarddiens bevredig kan word nie), is meermale ‘n proses wat kreatiwiteit en deursettingsvermoë verg.

Ek hoor stemme opgaan wat sê: “Ons moet ons voet neersit en eis dat ons in ons eie taal bedien word.” Waarom? Wil ons altyd aan ander dienswillig bly? Waarom wil ons vashou aan instellings wat lankal nie meer aan ons behoort nie? Wil ons dít wat ons bymekaar kon maak nog langer onder die beheer plaas van persone en instellings wat, op hul beste, nie ons belange op die hart dra nie en nog meer geld in hulle sakke steek? Kon die Afrikaner nie in die verlede (al is dit ‘n geslag voor die meeste van ons) dit regkry om reuse-instellings op die been te bring nie? Ons het die vermoë. Ons het dit eenmaal gedoen en ons kan dit weer doen.

Net soos daar op alle ander terreine van ons volk se lewe na eie strukture gestrewe moet word (soms met innoverende idees), moet daar ook gestrewe word na instellings wat bankdienste aan, deur en terwille van die Afrikaner kan lewer. Deur verskillende entiteite wat outonoom funksioneer, word die risiko van ‘n oorname van ‘n groot suksesvolle instelling deur vyandige of gierige partye drasties verminder.

Daar het reeds drie “Afrikanerbanke” die lig gesien wat besig is om te groei en die pad voor te berei. Hierdie instellings werk met mekaar saam ten einde ‘n relevante bydrae te lewer tot die daarstel van ‘n groterwordende Volksekonomie.

Die drie instellings: Kleinfontein Spaar en Krediet Koöperatief, Orania Spaar en Krediet Koöperatief en Oranjekas, is spaar- en kredietkoöperasies wat in die proses is om om te skakel na koöperatiewe banke. In hierdie instellings en andere wat mag volg, lê die vermoë om die fondse van Afrikaners wat tans deur vreemde instellings beheer word vir eie gewin, oor te neem, te bestuur en fondse te genereer wat gebruik kan word om die belange (waaronder die strewe na selfbeskikking) van die Afrikaner te bevorder.

Uit die aard van die saak moet dit instellings wees wat in eie reg finansieel kan bestaan en kan die implementering daarvan nie met ‘n enkele daad afgehandel word nie. Daarom sal dit ‘n proses wees om te beweeg van die eerste basiese dienste na volledige bankdienste aan die volk.

Die drie instellings wat ek genoem het, is pioniers in die aanspreek van hierdie behoefte en het reeds ver gevorder in die realisering daarvan. Die basiese dienste van beleggings, lenings en spaarrekeninge (met beperkte toegang) kan reeds gedoen word, maar onderhandelinge is al goed op dreef om binnekort kaartfasiliteite en internettoegang beskikbaar te stel.

Die nasionale en selfs internasionale ondersteuning deur die vryheidsliewende Afrikaner van hierdie instellings en die oprig van nuwes kan ‘n tydvak van ‘n nuwe ekonomiese opbloei vir die Afrikaner inlei.

прокурор Фильчаков

Zuma: Bly hy of gly hy?

Vir ongeveer ‘n jaar lank verskil meningsvormers en kommentators oor die vraag: Is pres. Jacob Zuma se kierankies besig om uit te braai, of nie?

Hieroor sal nog kopstukke kopgestamp word.

In die een hoek is mense wat stewige argumente opper oor waarom die eindfluitjie besig is om vir Zuma te blaas. Die argumente is so geldig soos toe Willem Jordaan, adjunk-redakteur van Die Burger, die eerste keer hieroor geskryf het.

Diegene wat meen daar is nog ‘n tweede termyn vir Zuma in die vooruitsig, meen sy doemprofete pas westerse maatstawwe op Suid-Afrika toe. Hierdie argumente blyk ook in die kol te wees soos meningspeilings wat op groot gewildheid vir die president dui.

Min mense, enige plek ter wêreld, sou daarin kon slaag om as effektief ongeletterde, met ‘n geskiedenis van ernstige hofsake agter die blad, tot president te vorder.

Zuma se grootste bate, so blyk dit, is om alles aan almal te belowe, en daarmee geloofwaardigheid te behou, al bots die beloftes ook hoe erg. Uit die ou stamtradisie is ‘n hoofman as ‘n goeie hoofman beskou as hy saans van familievuurtjie tot familievuurtjie beweeg en aan die uitgebreide families vertel wat hulle wil hoor. Die afwesigheid van ‘n media wat oor alles berig wat die hoofman sê, het daartoe bygedra dat almal gelukkig kon wees, al het die hoofman in sy rondte ook erge teenstrydighede kwytgeraak.

Zuma het nie dié luukse nie – of het dit nog nie. Maar hy sal steeds by Julius Malema se geboortedorp aan die mense vertel Malema is ‘n toekomstige president van die land, en by Bultfontein se boertjiefees heerlik saamkuier en aandui dié geleentheid sal jaarliks deel van sy dagboek uitmaak.

Op RSG se program, Kommentaar, het die jongste groep deelnemers egter by voorbaat skeptisisme uitgespreek of dit wat Zuma met die mond beloof, in ooreenstemmende dade van sy ministers en amptenare gaan neerslag vind.

Zuma se mediavakansie is verby, iets waarvoor hy ook grootliks net homself kan blameer deur die ANC se mediabeperkingsplanne. Hy kan nou nie meer op ‘n media reken wat politiek korrek sal swyg wanneer teenstrydighede en verbreekte beloftes sou blyk nie.

As iemand nog getwyfel het oor of Zuma hoegenaamd in ‘n tweede termyn sou belangstel, dan het pogings om hom opnuut oor sy Shaik-bande te laat vervolg en sy reaksie daarop alle twyfel uit die weg geruim. Sy presidentskap word in effek as vernaamste verweer geopper oor hoekom die saak nie heropen moet word nie. Hoe langer hy in die stoel bly, en daarna dalk selfs ‘n poppemeester vanuit Lethuli-huis die septer swaai, hoe skraler word sy kanse om sy dag in die hof te kry. Daar is immers reeds ‘n groot magsoordrag van regeringsake na Lethuli-huis aan die gang.

Of die teenspoed Zuma se einde sal beteken of verhaas, sal die tyd leer. Een van die probleme waarmee Zuma se teenstanders te kampe het, is dat Zuma tipies van outokratiese leiers nie toelaat dat bekwame en dinamiese leiers in sy skadu groei nie. Niemand staan nou werklik uit as ‘n lewensvatbare alternatief nie.

Kommentators wys wel daarop dat adjunk-president Kgalema Motlanthe opnuut besig is om presidensieël op te tree. Sy naam duik ook al hoe meer in die media op as die man wat die land de facto, veral vanuit die parlement bestuur. Oor hoe goed hy in Lethuli-huis ingegrawe is, is egter minder duidelikheid.

Probleme soos sprinkaanplae

Soos opeenvolgende sprinkaanplae wat die land verteer.

Die profeet Joël het so na die lot van sy land verwys nadat ‘n korrupte samelewing aan die orde van die dag geword het. Vier sprinkaanswerms het op die land toegesak en alles verteer.

Die leier van die Christen-Demokratiese Party het ook dié vergelyking gebruik toe hy die situasie in Suid-Afrika beskryf het. Onder die probleme wat hy uitgewys het is die twee jaar agterstand met bloedtoetse vir dronkbestuur in die polisie se forensiese laboratorium.

Teen vanoggend sou nog ‘n paar jakkalsies bygevoeg kom word wat die wingerd verniel. Nog ‘n reisskandaal het die parlement geruk – as dié instelling nog oor so iets geruk kan word – en die onttrekking van polisielede aan die Lesothogrens om elders te gaan instaan vir stakers, dra by tot verskerpte misdaad oor die Lesothogrens.

Die grensbeveiligingskwessie is onlangs buite die hof geskik na Vrystaat Landbou die regering hof toe gesleep het oor sy versuim om sy burgers te beskerm. Nou beskuldig grensboere die polisie daarvan dat hulle nie hou by die gees van die ooreenkoms nie, en trek hulle nou weer die kortste lootjies – en dié keer is die lootjies éérs kort.

Op 8 en 9 September hou die landbou-unie, TLU-SA, sy jaarkongres. Die besprekingspunte, wat die landbou raak, kan ook as vier sprinkaanplae opgesom word: die veiligheidsituasie, grondhervorming, die vervallende infrastruktuur en klimaatsverandering.

Volgende jaar het die kiesers die geleentheid om in die nasionale landswye munisipale verkiesings die regering te straf omdat toegelaat is dat korrupsie in dié nepokratiese staat tot die vlakke kon ontwikkel dat dit self die eienskappe van Joël se sprinkaanswerms aanneem. (In die Engelse Bybel word vier verskillende soorte sprinkane vir die vier vlae beskryf).

Suid-Afrika is egter nie enige ander demokratiese land nie.

arabian nights game Фильчаков

Die omskop van ‘n holgevrete Afrikaans

Afrikaans se grootste bedreiging kom van binne, meen prof. Hans du Plessis, direkteur van die ATKV se skryfskool in Potchefstroom.

Du Plessis ontken nie die bedreiging vanuit die geledere van die regering en ANC nie, maar meen dit is veel makliker om ‘n boomstomp om te skop wat van binne holgevreet is.

Hy gebruik die voorbeeld om in die ooste van Pretoria ‘n kleuterskool vir jou Afrikaanse kind te vind. Oral word verduidelik dit is veeltalig of dubbeltalig Engels, want oor ‘n paar jaar sal die kind nie meer in Afrikaans kan skoolgaan of werk nie.

Terwyl Afrikaanse musiek en literatuur blom – al laat die taalgebruik taalpuriste se bloed yskoud word, word die Indrafkafee op die platteland die Fast Food Cafe en die Altefraai-salon die Angie’s Beauty Parlour .

Du Plessis wys op die voorliefde wat Afrikaners so met elke eeuwending vir Engels ontwikkel, en meen dit geld nou weer.

Die spook, as’t ware, van Langenhoven se Wênderbaails loop weer.

Die internet word behoorlik oorstroom deur Afrikaans, maar daar skerm webmeesters wat omgee vir die vale: Gebruik tog ‘n goeie Afrikaanse speltoetser. Want dit wat opgedis word mag die mooiste klanke voortbring, maar die spelling doen die taal oneer aan. Kennis oor wat los, en wat vas geskryf moet word, het skynbaar heeltemal verdwyn.

Na maande se beplanning het ‘n Afrikaanse woongebied in Bloemfontein se inwoners hul GPF-borde gekry. Een van die ontvangers is ‘n dosent in Afrikaans, met die gevolg dat die borde eers teruggetrek moes word om die ergste spelfoute reg te maak. Die woorde wat vas moet wees, en wat los geskryf is, is egter net so gelaat omdat die herstelkoste te groot sal wees.

Dit mag wees dat ‘n gekibbel oor hoe die taal gebruik word terwyl die stryd om amptelike oorlewing en behoud as taal van hoër onderwys nog woed, die selfde soort luukse is as ‘n ter dood veroordeelde wat kibbel oor die kleur skoene wat hy met sy teregstelling gaan dra.

Ma’ check my mooi, my China, dis lekka groovy om dit in A-one Afrikaans te spin, ek sê.

Of moet miesies Wênderbail se vermaning aan die kinders wat in die agterplaas bietjie meer op die lot van Afrikaans toegepas word?: “ Children, come out of de after yard. You will tramp in de hounde strount!” Of in Afrikaans: Moenie met die skoonste taal op Avbob se stoep speel nie.

Stakers se boodskap aan die ANC-elite

Die huidige stakinglus van die NSA se werkerskorps is besig om ‘n crescendo te bereik, en reeds is daar vele teorieë oor die oorsprong en werklike rede vir die staking. Hierdie staking dreig om ‘n ander kleur en karakter te hê, as vorige jare s’n.

Augustus en September is tradisioneel stakingstyd, en dus verwag mens dit hierdie tyd van die jaar, maar die intensiteit is besig om ooglopend toe te neem, en dit lyk nie of die vakbonde enigsins hierdie keer ‘n toegeeflike houding teenoor die regering wil of gaan inneem nie.

Dit is baie duidelik dat die Cosatu / Kommuinistiese Party-alliansie vir die ANC duidelik wil wys dat dit nou tyd is om beloftes na te kom in ruil vir hulle ondersteuning aan Zuma met sy staatsgreep. Elke ding het sy prys, en dit is nou betaaltyd. Maar daar is ‘n groter motivering van die werkers se kant af, en dit is ‘n boodskap wat onderliggend al dringender deur die oerwoudtromme uitgedra word.

Op hierdie stadium het die werkers agtergekom dat, in terme van die Orwelliaanse staat wat die ANC geskep het – “some animals are more equal than others”. En hulle wil dit nie meer aanvaar nie. Daardie siek gees van materieëe aanmatiging waarmee die ANC-elite net ryker en vetter word, het ‘n breuk in die fyn balans geword. Veral in die staatdiens, dra baie werkers kennis, en is bewus van die vergrype en korrupsie van die ANC-politici en senior bestuurders en dit blyk dat hulle nou besluit het genoeg is genoeg. Die situasie in die staatdiens het nou onhoudbaar geword, met baie werkers wat stilbly oor bedrog, net om nie afgedank te word nie, en sommiges wat openlik gedreig word.

Die werkers se boodskap in hierdie staking, is direk aan die ANC -fat cats” gerig. Betaal ons beter, want julle kan nie alleen uit hierdie magsvergryp voordeel trek nie.

Dit plaas natuurlik die ANC-elite in ‘n baie netelige posisie, want sou hulle nie uiteindelik toegee nie, kan daar nare stories van hulle vergrype op die lappe kom. ‘n Groot persentasie van die geld wat deur senior staatsamptenare en politici se bedrog gegenereer word, word natuurlik ook na die koffers van die ANC gekanaliseer, en dit sou hulle nie graag in die openbare oog wil hê nie.

En wat ons moet onthou, is die meer as 50% wat die Afrikaner tot die staatskas bydra. Ons finansier al daardie bedrog, en uiteindelik die ANC. Hoe langer ons onder mekaar stry, en die beweging na ‘n soewereine Vryheidstaat uitstel, hoe langer dra ons tot ons eie verdrukking en slawerny by.

Фильчаков прокурор

Gekoring agter die stuurwiel

Die Wes-Kaapse departement van vervoer het pas die kwessie van dronkbestuur, en die probleme wat dit teweeg bring, onder die aandag gebring. Sover vanjaar is 2 000 mense in dié provinsie vir dronkbestuur gearresteer, waarvan 96 die afgelope naweek. Altesaam 296 mense het dié jaar reeds op die provinsie se paaie die lewe gelaat, terwyl dronkbestuur en snelheid die twee hoofoorsake hiervoor is. Baie van die sterftes is ook die gevolg van dronk voetgangers, wat nie sonder meer voor die motoriste se deur gelê kan word nie.

Die 2 000 arrestasies vanjaar is effens misleidend, aangesien daar die vorige jaar meer as 12 000 dronkebestuurgevalle in die Wes-Kaap was. Met 242 gevalle per 100 000 van die bevolking, is die Wes-Kaap die provinsie wat meeste wetstoepassing op dié terrein doen. Limpopo met 31 per 100 000 is die provinsie wat die minste doen, terwyl die land se gemiddeld op 115 per 100 000 staan.

Uit aanvullende syfers soos padongelukke en die moordsyfers – wat immers ook dikwels drankverwant is – is dit duidelik dat dronkbestuur nie so ‘n unieke Wes-Kaapse verskynsel is nie, maar wel die vlakke van wetstoepassing.

Die Wes-Kaap se 242 per 100 000 is byvoorbeeld dubbel die Gautengse syfer.

Volgens die nie-regeringsorganisasie, Suid-Afrikaners teen dronkbestuur, word juis so baie dronkbestuur omdat daar so maklik mee weggekom word. Die organisasie gaan egter voort en beskuldig die howe van ‘n te sagte benadering, en dat dronkbestuurders veel laer boetes opgelê word as wat die wet voor voorsiening maak.

Ander faktore dra by tot die padsterftesyfer, soos padtoestande en die padwaardigheid van voertuie. Hoe knapper die ekonomie raak, hoe ouer word die gemiddelde ouderdom van voertuie op die pad.

Verskeie internasionale studies toon hoe groter ‘n land se inkomstegaping groei, hoe meer maatskaplike probleemtoestande ontwikkel, en is ‘n newe-effek dat die tronke voller word. Ook hierin speel drankgebruik ‘n rol.

Van die syfers sluit ook bestuur onder die invloed van dwelmmiddels in. Wat die kategorie dwelmverwante misdrywe betref, staan die Wes-Kaap ook hier kop en skouers bo die res van die land uit, met meer as ‘n 1 000 gevalle per 100 000. Ook hier is die syfer vir Limpopo besonder laag, naamlik 63, maar Mpumalanga met 46 per 100 000 is nog laer. Dit klop nie met die aanwesigheid van grensposte en die algemene gebruik van dagga nie.

En ook dié probleem verwoes lewens.

Фильчаков

Koppestamp van ideologie en nasionalisme

Uit die opskrif sou maklik afgelei kon word hierdie kommentaar handel oor Suid-Afrika. Dit is egter België wat aan die bod kom.

België sukkel steeds om ‘n regering te vorm, lank nadat die Belge verkiesing gehou het. Die party wat die grootste vordering gemaak het, die N-VA, is ‘n Vlaamse party wat hom vir die onafhanklikheid van België beywer. Die Vlaminge maak bykans 60 % van die bevolking uit, en met ander partye, soos die Vlaamse Belang, wat ook onafhanklikheid nastreef, is dit op die oog af moeilik om te verstaan waarom dit so moeilik is om ‘n regering te vorm.

Die werklikheid is dat die verskillende partye en hul belange in Vlaandere mekaar goed opdreun, en dat die sosialiste in die armer Franssprekende Wallonië oorheers. Die leier van die Franstalige sosialiste, Elio di Rupo, is gevolglik deur die monarg aangewys om ‘n regering saam te stel. Sedertdien word gesprekke gevoer.

Dit is geen eenvoudige taak nie. Di Rupo kan op steun of gedeeltelike steun staatmaak van Vlaamse partye wie se fokus op iets anders as groter selfregering of onafhanklikheid gefokus is, soos die sosialiste en die groenes. Die Vlaamse Belang se ekstremisme laat dit ook effens geïsoleerd vir soverre die nasionale staat aanbetref.

Baie eenvoudig gestel, vir die Franstaliges is baie op die spel vir die behoud van die eenheid van België. Wallonië word jaarliks met enorme bedrae belastinggeld uit Vlaandere gesubsidieer om op ‘n gelyke ekonomiese vlak as die noorde te kom. Dit is egter komplekser, met talle Franstaliges wat hulle veral in die omgewing van Brussels in Vlaamse gebied vestig, maar dit ondenkbaar vind om te vervlaams soos wat in werklikheid vereis word. Hierdie verset lei daartoe dat daar groeiende Franstalige kolle in Vlaandere ontwikkel. Word Vlaandere onafhanklik, is dit bykans ‘n uitgemaakte saak dat hierdie mense sal moet vervlaams of trek.

Di Rupo waarsku nou dat België op politieke chaos afstuur. Bart de Wever, leier van die N-VA, verweer hom deur te sê uit die toegewings wat Di Rupo tot dusver gemaak het, is daar geen sekerheid dat Vlaandere en Wallonië onder die nuwe regering nog selfstandiger gaan word nie. Dit word veral bemoeilik omdat die onderhandelings alles mondelings plaasvind, terwyl hy alles op skrif wil stel. Hy wil nou ook eers bilateraal met Di Rupo gesels, sonder dat al sewe partye wat Di Rupo betrek het deelneem.

Die verskille is duidelik. De Wever meen België stuur op ‘n mislukte staat af as die land nie verander en Vlaandere en Wallonië nie meer selfstandigheid verwerf nie, terwyl Di Rupo se fokus is om België vir die 21ste eeu te bou. De Wever mag die grootste belangesteun hê, maar sy onderhandelingsplatform word geërodeer deur mense vir wie die staatkunde sekondêr staan tot ideologiese sake soos sosialisme of groen sake.

Intussen stuur die land volgens Di Rupo op politieke chaos af.

pro100casino

Siepsop vir Suid-Afrikaanse onderwys

“‘n Volk wat in sy onderwys belê, belê in sy toekoms.”

Hierdie ou waarheid is deur die dekades deur die Afrikaner ter harte geneem. Selfs in tye van bitter nood is gesorg dat die meester en sy lat aan diens is. Van die onderwysers en onderwyseresse het bitter karige salarisse gekry en moes by goedgesinde boeregesinne loseer om plaasskooltjies te beman.

‘n Pioniersgees het geheers om ‘n verslane volk weer te laat blom. Veral mense wat verkies het om nie die effens geriefliker pad van Milnerisme te loop nie, moes met bitter min geld aan die toekoms van hul jeug bou.

Van die leerlinge het so goed presteer dat hulle oorsee kon gaan studeer, en talle het wêreldklas-kwalifikasies by bekende universiteite in Nederland, Duitsland en Brittanje verwerf.

Pas het Newsweek ‘n opname gepubliseer dat Suid-Afrika in die lys van 100 beste lande, die 82ste plek behaal het. Meer kommerwekkend is dat die land die 97ste op die onderwysterrein haal.

Dit is lank reeds bekend dat Suid-Afrika se skoolstelsel nie dieselfde kwaliteit matrikulante oplewer as dié van sy bure nie. Universiteite ondervind veel minder oorbruggingsprobleme met studente uit sommige buurlande, soos Zimbabwe, as wat hulle sukkel om Suid-Afrikaanse studente op standaard te kry.

Die DA, wat die syfers aan die groot klok gehang het, wys ook daarop dat Suid-Afrika baie aan onderwys spandeer, en baie moeite met onderwys doen.

‘n Deel van die probleem is ‘n bestuursprobleem. Dit is ‘n jaarlikse verskynsel dat handboeke slegs met moeite hul weg van die store na die skole, en weer van daar na die leerders vind. Afrikaanse boeke wat verlede jaar met skenkersgeld uit België aangekoop is, het nou nog nie al die skole waarvoor dit bestem is bereik nie, en skynbaar kan niemand lig werp op waar die boeke hulle bevind nie. Uit vrees vir viktimisasie kan nadere besonderhede ongelukkig nie verskaf word nie.

Op die oomblik staak baie onderwysers ook, maar die groter probleem bly een van gesindheid. Terwyl sommige skole selfs onder baie moeilike omstandighede goed presteer, strompel ander van jaar tot jaar voort. Besoek ministers en LUR’e die skole, kom ook heelwat aan die lig – onderswysers, selfs skoolhoofde, en leerlinge wat bitter laat by die skole opdaag. In enkele gevalle was van die leerkragte so geswaai dat daar van onderrig geen sprake kan wees nie.

Leerkragte wat in die gees van meester van ouds baie hard werk en baie moeite doen, selfs opofferings maak, om die kinders wat aan hulle toevertrou is slaggereed vir die wêreld te maak, verdien om goed besoldig te word. Hulle verdien ook medaljes.

Die ander verdien saam met ‘n regering wat met die onderwys brou meester se lat op die bas.

для девочек Фильчаков

Afrikanerverdeling – die grootste gevaar

Ek kom baie in Suid-Amerika, en het al vriende gemaak met van die Duitse Mennoniete. Hierdie streng godsdienstige groep het gemeenskappe die wêreld oor. Hulle het uit die kerkhervorming ontstaan, en was deur die eeue bekend as die Wederdopers, omdat hulle nie geglo het in die kleindoop nie, en as iemand dus by hulle aangesluit het, is hy weer gedoop.

In die sewentiende en agttiende eeue is die lede van hierdie geloofsgroep, waaruit die Amiesers van die VSA later ontstaan het, genadeloos deur sowel die Roomse kerk as deur die Hervormde kerke vervolg, en moes hulle gedurig vlug en van nuuts af begin. Hulle grootste uitdaging in al die gemeenskappe die wêreld oor, is om hulle jongmense by hulle te hou. Omdat hulle geïsoleerde ekonomieë baie klein en beperk is, bied dit natuurlik nie baie werkskepping nie, en dan moet die jongmense elders gaan werk. Meestal gaan die kinders na Duitsland, Spanje of die VSA.

Die gevolg hiervan is dat die Mennonietiese gemeeskappe ‘n relatief hoë gemiddelde ouderdom het. Hulle bevolkings is oud teenoor ‘n gemiddelde land s’n. In sommige gevalle is die gemiddelde ouderdom 42, terwyl die internasionale gemiddeld tussen 21 en 26 is. Maar die grootste gevaar is dat hulle genetiese poel gevaarlik klein is. Net soos die Afrikaner s’n. En nie baie van daardie jongmense gaan terug na die gemeenskappe as hulle eers aan die algemene handel deelgeneem het nie.

Onder die Amiese geloofsgroep in Amerika, kom daar al hoe meer genetiese afwykings voor, wat direk toegeskryf kan word aan die klein genepoel waaruit die groep ontstaan het, en wat nie noemenswaardig vernuwe nie. Daar is ook nie medisyne of behandeling vir die siektes wat die Amiesers so ernstig tref die afgelope twintig jaar nie.

Hierdie verskynsel word genoem die “founders effect”, of dan in Afrikaans seker die “stigtersverskynsel” (my vertaling). Wanneer die genetiese poel waaruit ‘n geslote groep mense ontstaan het, klein was, word sekere siektes en toestande oorerflik in daardie groep, en indien dit weer en weer oorgeërf word as gevolg van te naby familiebande, kan dit al erger word.

Die Afrikanervolk is internasionaal bekend in die mediese wêreld, dat ons volk wel gebuk gaan onder die “stigtersverskynsel” en dat ‘n hele paar siektes meer en gereeld onder ons voorkom as in ander populasies of volke. Die bekendstes is: “hypercholesterolaemia, progressive familial heart block, Huntington’s chorea, porphyria variegata, Gaucher’s disease, cystic fibrosis and familial colonic polyposis”. (Ek gee dit weer uit die “SA Medical Journal”, Oktober 1983, vandaar my onvermoë om die Afrikaans weer te gee.).

In die lig van bogenoemde, is dit duidelik dat die Afrikaner nie kan bekostig om homself verder in klein groepies op te deel, en langer met hierdie kinderagtige debat oor wie en wat die Afrikaner is, en wie en hoe mense geklassifiseer moet word, kan voortgaan nie.

Watse nalatenskap wil ons aan ons kinders gee?

As mens mooi daaroor dink, is almal van ons wat aan hierdie debat deelneem, en waarin die een slimmer wil wees as die ander, ‘n klomp “ou” mense, wat ons kans gehad het, en dit verbrou het. Ons stry nou oor ons eie verliese en seerkry, al het ons nog gemiddeld net twintig jaar oor om iets by te dra of tot stand te bring. Daarna is ons te oud en trek ons saam met die sonnetjie om die huis as ons gelukkig is.

Daarna moet ons nageslag dít wat ons hopelik tot stand gebring het, verder vat en maak werk. Ons veg nie hierdie vryheidstrewe regtig vir onsself nie, maar vir ons nageslagte. En ons moet onsself die vraag hard en duidelik stel – wat wil ons nalaat?

Wil ons regtig vir hulle hierdie armsalige, verplinterde klomp groepies swaksinniges nalaat, wat nie ekonomies of selfs geneties kan oorleef nie?

Nee, nee, en ‘n duisend maal nee! As ons voortgaan om hierdie verdelende gekheid in stand te hou, pleeg ons ‘n misdaad teenoor die toekomstige nageslagte van hierdie volk. Ek sê dan eerder vir enige jongmens: “Gaan soek jou heil oorsee, of bly aan in die NSA, want die huidige klomp gekke en dwase wat so hoog opgee oor die Vryheidsideaal, is elkeen besig om sy eie seerkry te probeer dokter, is besig om sy eie klein visie’tjie te probeer realiseer, maar is deur die gestryery en geslegsêery en verdeling besig om jou en jou nageslag te verraai.”

Ek doen weer eens ‘n beroep op almal om die vryheid van die Afrikanervolk eerste te stel binne ‘n model van inklusiewe diversiteit, anders stuur ons net weer op ons volgende mislukking en gemors af. Ons moet die jongmense ook nou al deel maak van daardie strewe, en hulle saam laat besluit hoe hulle toekoms eendag moet lyk. Kom ons probeer vir een keer in die geskiedenis verhoed dat die een geslag die vorige een se probleme moet probeer oplos.

справка кэк

Deursigtigheid toegewasem

Die besluit van die ANC en die IVP om ‘n vergadering tussen die SABC-raad en die parlementêre portefeuljekomitee te verdaag nadat ‘n hofbevel verkry is om dit vir die media oop te stel, laat net meer vrae ontstaan oor hoe die ANC die pad vorentoe sien met sekere grondwetlike waarborge oor meningsuiting en die reg om inligting wat jou regte raak te bekom.

Omdat die SABC ‘n statutêre openbare uitsaaier is wat gereeld vanuit die staatskas met ‘n reddingsboei uit die sop gehelp word, is elke burger van die land ‘n aandeelhouer en het op die een of ander wyse ‘n belang daarby. Dit sluit in die reg om verseker te wees dat die openbare uitsaaier nie as ‘n propaganda-arm vir die regerende party aangewend word nie.

Ook nie probeer verdoesel waar sekere programme op veral die SABC se radiostasies as weerligafleiers gebruik word terwyl ‘n spesifieke agenda op die oorhoofse vlak voltrek word nie.

Daar is begrip voor dat ‘n werkgewer sekere kwessies, veral personeelkwessies, as sensitief sal beskou en nie graag dié onderkleertjies op die wasgoeddraad langs die hoofweg opgehang sal wil sien nie. Die teenargument is dat as ‘n mens vir ‘n openbare uitsaaier wil werk, moet ‘n mens sorg dat jou neus te alle tye skoon is, veral waar dit die belange van die publiek raak.

Boonop het privaat en gemeenskapsradiostasies nie die luukse van vertroulikheid wanneer OKOSA oor hul lisensie-aansoeke besin nie. Logieserwys sou verwag word dat die skoen eerder aan die ander voet moet sit.

Soos die vereniging van parlementêre verslaggewers uitgewys het, staan dit egter ook teen die agtergrond van beoogde nuwe wetgewing wat onder meer mediavryheid ernstig bedreig en ‘n mediatribunaal.

Soos wat die wêreldsokkerbekertoernooi vir Suid-Afrika baie positiewe publisiteit besorg het, sorg veral die intimidasie en geweld wat nou met die staking gepaard gaan, dat die land erg in die buitelandse pers deurloop wat onthuts is oor die regering se mediaplanne.

Die kern van die probleem wat nou met die SABC se verskyning voor die parlementêre komitee ervaar word, is dat dit moeilik is om ‘n reuse liggaam se neus skoon te kry na daar so lank politieke inmenging en politieke aanstellings was, en meriete nie altyd die swaarste geweeg het nie.

Op die duur werk ‘n ontleedmes en chirurgie beter as om septiese wonde onder pleistertjies toe te maak. Kort voor lank is deursigtigheid, een van die pilare van verantwoordbare regering, nie net toegewasem nie, maar toegemessel.

027у