Hoofartikels – Bladsy 44

Nestlé en korporatiewe sinisme

Die nuus dat die Switserse voedselreus, Nestlé, in Zimbabwe melk aankoop van ‘n voorheen blanke plaas wat deur mev. Grace Mugabe afgevat is, laat ‘n mens in jou sjokolade verstik. Ook lyk dit asof Switsers tans hul bes doen om die argwaan van Suider-Afrikaanse blankes te ontketen. Want as St. Gallen in Switserland nie Paul Kruger as ‘n straatnaam in hul dorp afskaf nie, dan maak die Switserse baas van FIFA, Sep Blätter dom uitlatings soos dat geweldsmisdaad in Suid-Afrika op “rassistiese persepsies” berus.

Sekerlik is daar mense wat ná dié nuus met ander oë na Nestlé se produkte op ons winkelrakke kyk. Enige boikotaksie teen Nestlé weens sy medepligtigheid aan die anti-blanke rassisme van die Mugabe-regime behoort ondersteun te word. Indien Switsers, met wie ons sedert Paul Kruger se dae, maar ook tydens die sanksiejare, goeie verhoudings gehad het, hulself nou by Afrikaners ongewild wil maak, is dit seker hul keuse.

Maar die ergste aan die Nestlé-Mugabe-melkskandaal, is die onderliggende korporatiewe sinisme wat uit die maatskappy se houding en verklaring spreek. Hy koop melk “in die ope mark” aan. Indien plase op grond van ras deur die swart rassiste van Zimbabwe gekonfiskeer is, maak dit nie saak nie. Die maatskappy doen nou sake met die nuwe eienares, mev. Grace Mugabe, wat saam met Winnie Mandela seker die beroemdste verbruiker van luuksegoedere in Suider-Afrika moet wees.

In Suid-Afrika neem groot ondernemings presies dieselfde houding in deur die ANC se rassistiese wette teen die blanke bevolking tot op die letter na te volg. Meer nog, vele groot maatskappye diskrimineer meer teen blankes en Afrikaners as wat die ANC se wette en beleid van hulle vereis, stel geen blankes meer aan nie en versprei dikwels negatiewe voorstellings van blankes in hul kommunikasie soos advertensies. Terwyl sulke maatskappye graag met mev. Grace Mugabe en die ANC se korrupte oligarge sake doen, straf hulle klein sake, wat die laaste toevlug van die blanke ondernemer verteenwoordig, deur hulle van tenders en transaksies uit te sluit.

Multinasionale ondernemings en groot maatskappye is beslis nie bo die politiek verhewe nie en in Suider-Afrika dien hulle die belang van ZANU-PF en die ANC-SAKP met ‘n filosofie van “mag is reg”.

In ‘n wêreld van handelsmerke, sal die verbruiker meer ingelig moet raak oor waarmee maatskappye in werklikheid besig is en watter ons ondersteuning by die kasregister verdien en watter soos die pes vermy behoort te word.

Godsdiens: ouers moet ook hul kant bring

Dis oorlog oor skolegodsdiens. ‘n Mens het respek vir die hoofde van skole wat nog dapper teen die aanslag probeer terugveg ten spyte van die oormag teen hulle. Hulle verdien groot lof en het die hele land se Christene se voorbidding nodig.

Nou het ek maar net gewonder – is dit regtig die skool se verantwoordelikheid om aan ons kinders godsdiensonderrig te gee? Is dit nie maar hoofsaaklik die plig van die ouers, met klem op die kinders se ma’s, om die kinders in die vrese van die Here groot te maak nie? Het ons nie maar in die verlede ons plig so bietjie versuim en sulke belangrike sake op die skole en kerke afgeskuif nie?

Ek hoor uit tientalle kele dames nou skree dat hulle nie die tyd het om nog aan godsdiens ook af te staan nie. Ek het begrip vir die hedendaagse vrou wat ook in ‘n beroep staan en dan saans nog die huishouding ook moet behartig.

Is dit regtig so vreemd? My ouers was beide betrokke by die onderwys en bitter min by die huis, maar ek onthou reëls wat ek later op my eie kinders toegepas het. Dit was reëls wat ons nie durf verontagsaam het nie. Woensdae was Engelse dag en glo my die stilste dag in die Richards-huishouding, want dit was moeilik om in Engels te baklei. My kinders is net soos wat ek en my suster en broer was, half in paaiemente en ver uitmekaar met net een ding in gemeen en dit is om goed te kan baklei.

Ritte skool toe en terug met my kinders was vir my ‘n nagmerrie en toe onthou ek van die “stil” dae op Woensdae waarmee ek grootgeword het. Die tye in die motor skool toe en terug word toe ons “Engelse tyd” en ek kon die motor in vrede skooltoe of huistoe bestuur.

So moes ons ook elke dag ‘n moeilike Afrikaanse- en Engelse woord uit die woordeboek kry en ons lysies voltooi. Woensdae moes ons spelling skryf by die huis oor ons Engelse woorde en Vrydae oor die Afrikaanse woorde en dit het niks met huiswerk vir die skool te doen gehad nie.

Vrydagmiddag was dit ook biblioteektyd. Voordat ons boeke teruggeneem is, moes ons eers ons “leesverslae” vir my pa of ma wys. Daarin was kolomme getrek waarin ons die naam, skrywer en tema van die boek moes neerskryf en ook of ons die boek geniet het al dan nie en redes daarvoor gee.

Sondagmiddag was Bybeltyd – dan moes ons iets vertel wat ons getref het uit die Bybel wat ons gedurende die week gelees het. Ons kon ook vrae vra oor gedeeltes wat ons nie verstaan het nie. My ma het selde of ooit later jare tyd gehad om vir ons in die aande uit die Bybel te lees voor ons gaan slaap, maar sy het seker gemaak dat ek, wat die oudste is, vir die twee jongeres voorlees totdat hulle dit self kon doen.

Vandag word daar so gesukkel met kinders wat nie kan lees en skryf nie. Neem ouers nog vir voorskoolse kinders boeke uit en lees dit vir hulle hardop? Leer ons nog ons kinders om boeke te respekteer? Hoeveel ouers lees hulle kinders se voorgeskrewe boeke sodat hulle met hulle kinders daaroor kan debatteer?

Hoeveel ouers is negatief oor lees? Hoeveel ouers laai hulle kinders by die Sondagskool af maar gaan self nie kerktoe nie? Is ons nog die rolmodelle vir ons kinders soos wat dit hoort?

Hoe lank gaan ons kerke nog vrylik mag dienste hou? Sal ons dan gereed wees om die pligte van die leraar oor te neem en voort te bou om die Bybel aan ons kinders oor te dra?

Ons mammas wat so sukkel om tyd in te ruim vir alles – gooi maar net iets van een van die sepies op televisie by ‘n geselskap in en kyk na die reaksie. Kan ons nie maar ‘n tydjie inruim om voor die kinders se slaaptyd vir dié wat nog nie kan lees nie te lees en dié wat wel kan lees toe te sien dat hulle wel hulle Bybels bestudeer.

Beklee ons as ouers nog ons regmatige plek in ons gesinne of het die rolle omgedraai?

play 21 for прокурор Фильчаков

Erfenis, watter erfenis?

Vir vele mense is vandag ‘n gewone werksdag, maar selfs die naam daarvan, “Erfenisdag” laat ‘n wrang smaak in die mond. Want daar is geen bewind in die geskiedenis wat soveel gedoen het om erfenis te vernietig as juis die ANC nie.

So pas het Jacob Zuma in New York voor die Algemene Vergadering van die VN weer die gewone gemeenplase oor “apartheid” kwytgeraak. Tydens sogenaamde “apartheid”, wat as ‘n “misdaad teen die mensdom” deur die einste Algemene Vergadering verklaar is, het net meer as 900 mense oor ‘n tydperk van meer as veertig jaar in politieke geweldpleging omgekom.

Hierteenoor sterf daar ongeveer 50 000 mense jaarliks aan geweldsmisdaad sedert 1994. Oor die afgelope vyftien jaar het daar dus 15 x 50 000 = 750 000 mense omgekom, genoeg om ‘n volksmoord genoem te word. Hoeveel van hulle blankes en Afrikaners was, weet ons nog nie, maar waarskynlik was ‘n relatief hoë persentasie van daardie slagoffers wel Afrikaners.

Wat die benaming volksmoord nog verder van toepassing maak, is juis die vernietiging van ons erfenis onder die ANC. Afrikaanse skole, universiteite, museums, plekname, geskiedenis, monumente, boeke en argiefmateriaal is oorgeneem, herbenoem, vernietig, verkoop en dies meer.

Die pseudo-erfenis wat deur die staat bevorder word, lyk op die swart snuisterye wat in toeristewinkels verkoop word. Die argaïese Afrikakultuur met sy stamdanse, voorvaderaanbidding en meesal ongekunstelde handwerk van krale, gras en klei word aan ons as “nasionale erfenis” voorgehou. Ook die geskiedenis van die ANC, ‘n deels terroristiese, deels swart-nasionalistiese en Nguni-beweging, is veronderstel om voortaan die nasionale geskiedenis van Suid-Afrika te verteenwoordig.

Voeg hierby die lukraak verwestering en veramerikaansing wat in Suid-Afrika aan die gang is, en ons tref ‘n amalgaam van tradisies aan wat niemand se “erfenis” kan wees nie, maar bloot ‘n sameflansing van die ergste uit én die verlede én die hede. Alles wat lelik en sleg is, is blykbaar deesdae “erfenis”.

Afrikaners, soos Jode, Moslems en die vele immigrante en buitelandse werkers in Suid-Afrika, behoort eerder hul eie nasionale dae soos Republiekdag, Krugerdag, Van Riebeeckdag en ander te vier as die onsinnige feesdae wat die ANC vir ons gebring het.

депутат лобановский

Misdaadmekka

As u hierdie nuuskommentaar lees, moet u uself as ‘n baie gelukkige persoon beskou. Dit beteken dat u nie een van vyftig mense is wat die afgelope jaar elke dag vermoor is nie. Dit beteken ook dat u nie een van die vyftig huiseienaars daagliks is by wie daar ingebreek is en u radio weggedra is terwyl u dalk bloeiend, aangerand of half doodgeslaan in die badkamer vasgemaak was nie. Dit beteken dat u ook nog radio in u motor kan luister, en dat u nie een van die een en veertig mense daagliks is wie se motor gekaap is nie.

Dit is die realiteit van die ANC-Suid-Afrika, soos dit gister oopgevlek is toe die misdaadstatistieke uiteindelik vrygestel is. Met dié skokkende statistiek is dit nou heel verstaanbaar dat die huidige adjunk-president van die ANC, Kgalema Motlanthe, in sy tyd as president vroeër vanjaar besluit het om nie hierdie statistiek voor die algemene verkiesing bekend te maak nie.

Die afname van 1,8 persent in moordgevalle is weglaatbaar. Om te wil juig oor ‘n afname van 339 moorde oor ‘n tydperk van ‘n jaar, terwyl daar steeds byna 18500 mense vermoor is, grens aan die absurde. Die enigste rede waarom daar ‘n algehele afname in die getal moorde is, is omdat daar ‘n 17 persent afname was in die Wes-Kaap en ‘n 7,5 persent afname in die Oos-Kaap. Maar in Oos-Transvaal het moorde met ‘n stewige 8 persent gestyg, in Noord-Transvaal met byna 8 persent, in Sentraal Transvaal met 5,7 persent, en in die ander provinsies was daar ook stygings.

Huisrooftogte het skrikwekkend gestyg. Die provinsie waar die styging die minste was, is Sentraal-Transvaal, waar die styging “slegs” 11 persent was. Maar in die Noord-Kaap het huisrooftogte met 275 persent gestyg, in die Oos-Kaap byna 129 persent, in die Vrystaat byna 128 persent en ook die Wes-Kaap is nie dié euwel gespaar nie, een meer as 22 persent méér huisrooftogte het daar voorgekom.

Rooftogte by sake-ondernemings het ook drasties gestyg. Die feit dat nie méér mense tydens die verskillende rooftogte dood is nie, kan byna as blote geluk geskryf word, want in baie gevalle word mense geskiet, gesteek, aangerand en gewond. Daar is dus geen rede vir enige gerustheid nie. Die situasie is erger as in die meeste oorloggeteisterde lande.

Hierdie statistiek kan ook nie meer op Thabo Mbeki en sy minister van veiligheid en sekuriteit se brood gesmeer word nie. Die grootste tydperk was onder die huidige minister van polisie, wat al deur Motlanthe aangestel is nadat Mbeki “herroep” is. Ons moet dus geen valse hoop koester dat onder Zuma en sy minister dinge beter gaan nie, want duidelik gebeur dit nie.

Daar kan nog baie oor die misdaad gesê word, maar dit sal ons net warm onder die boordjie maak. Die belangrikste is om te besef dat ons ons belastinggeld mors, want die staat gebruik dit nie om sy inwoners te beskerm nie. Ons sal een of ander tyd ernstig moet begin besin oor die hele kwessie van belastingbetaling aan die staat, vir dienste wat nie gelewer word nie.

Voorts moet ons besef dat ons ons asem mors om die regering daarop te wys dat dit sy grondwetlike plig is om ons te beskerm. Hy doen dit al vyftien jaar lank nié. Ons sal dit self moet doen. Ons sal nog meer paraat moet word, onsself moet laat oplei om huis en haard te beskerm en te verdedig, betrokke raak by mekaar, en mekaar beskerm en mekaar se belange op die hart dra.

Bowenal sal ons weer eens moet besef dat hierdie nie die soort bestel is wat strook met ons kultuur nie, en dat ons dringend moet kyk na ‘n alternatief. Om te dink ons kan hierdie land “maak werk” en ‘n leefbare situasie kan help skep, is, met alle redelikheid, ‘n hersenskim – pragmatiese wensdenkery.

барби ляльки прокурор Фильчаков

Nuwe raad, ou weë

Onder baie omstredenheid is die nuwe SABC-raad uiteindelik in die parlement aangekondig. Die eerste doelstelling van hierdie nuwe raad sal seersekerlik wees om die SABC uit sy finansiële verknorsing te probeer red. ŉ Volskaalse staking deur SABC werknemers oor loongeskille, is onlangs net-net afgeweer. Verder is dit alombekend dat sekere televisieproduksies opgeskort word omdat daar net nie meer voldoende fondse is om daarmee voort te gaan nie. Van die korporasie se jare-lange verskaffers moes ook al deure sluit, omdat die SABC hulle eenvoudig net nie betaal nie.

Na die ontbinding van die raad is daar met groot afwagting uitgesien na ŉ nuwe raad wat, soos gepropageer deur die ANC-regering, meer gebalanseerd na alle landsburgers se belange sou omsien. Dit het egter toe nie gebeur nie. Die nuwe raad is maar weereens lakeie van die ANC, die Suid – Afrikaanse Kommunistiese Party, Cosatu en hierdie keer het selfs ŉ benoeming van Julius Malema se ANC-jeugliga, ŉ pos op die raad gekry.

Dit is dus duidelik dat die ANC se bedoeling van die begin af was om, nie oor politieke grense heen aanstellings op die raad te maak nie, maar die parlement te gebruik om te stoomroller oor die aanstellings van vooraf beplande kandidate, wat die regerende ANC en sy kommunistiese bondgenote goedgesind is.

Daar het dus niks verander nie. Wat die algemene bedryf van die korporasie betref, ingesluit programkeuses, nuusredakteurs, joernaliste en tegniese personeel, sal die korporasie dus bedryf word soos voorheen. Dit beteken ook dat daar op hierdie stadium geen aanduiding is dat daar enige iets sal verander aan die SABC se finansiële penarie nie.

Daar mag tog dalk ŉ paar nuwe verassings op die luisteraar en kyker van SABC dienste wag. Nuutverkose lede, David Niddrie van die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party, en Nkomatane Motsepe van die ANC-Jeugliga, behoort vroeg-vroeg al, in die begin van hulle termyne, te probeer om hulle stempel en ideologie op die bedryf van die SABC af te dwing.

Kom ons bekyk die nuwe raad van naderby. Buiten die twee wat reeds genoem is, is daar ŉ Masekela, ŉ Mello, ŉ Gina, ŉ Craven, ŉ Harris, ŉ Moore, ŉ Vos, ŉ Green, ŉ Sekha, ŉ O’Neil, en ŉ Golding. By slegs twee van die vanne skemer daar ŉ Afrikaanse verbintenis deur. Craven is benoem deur Cosatu en Vos is van die Inkatha Freedom Party.

Duidelik is daar dus niemand wat, nog die belange van die Afrikaanse taal, nog die belange van die Afrikaner, op die hart dra nie.

Verlede Vrydag het Radio Pretoria sy sestiende verjaarsdag gevier. Wat ŉ mylpaal! Radio Pretoria dra die belange van Afrikaans en die Boere-Afrikaner op die hart. Slegs deur u volgehoue ondersteuning sal Radio Pretoria van krag tot krag gaan om nog beter diens aan u, die luisteraar te lewer. Ons het die SABC nie nodig nie. Ons het ons eie radiostasie. Radio Pretoria. Die Radio met Grense.

Mag die bydrae wat Radio Pretoria maak tot die vryheidsideaal van ons volk, vrugte afwerp, sodat ons kinders se kinders, vyftig jaar van nou af, ook sal sit en luister na ŉ nuuskommentaar.

play slots free топкарго отзыв

Terreur en terrorisme

Die afgelope paar weke het die land weer sy normale dosis van mediaberigte ontvang, van veral ouer weerlose mense, wat op plase aangeval, aangerand en vermoor is. In die meeste koerante is dit nie eers meer voorbladnuus nie. Die SAUK se radio- en televisiedienste berig glad nie eers meer daaroor nie.

Verder het die misdaad van opsetlike brandstigting ook op verskeie plekke in die land voorgekom. Duisende hektaar weiding is sodoende afgebrand, veeverliese het voorgekom en werkersbehuising het in die slag gebly.

By Hekpoort is 'm spogwildsplaas in ligte laaie gelaat, want toe die brandbestryders opdaag, is hulle meegedeel dat die grond nou aan swartes behoort en dat hulle doodgemaak sal word as hulle die vuur probeer blus.

Behalwe vir hierdie aanvalle, moorde en brandstigtings, is ŉ nuwe metode van intimidasie op boere, besig om kop uit te steek. Op hierdie stadium word dit nog genoem: bos-slagtery. Vee word snags op die boer se plaas gedood, geslag, in stukke gesny en weggery. Dit word nie deur honger mense gedoen nie, want bewyse is gevind dat daar deur hierdie veediewe op bestelling opgetree word. Dieselfde nag wat die slagting plaasvind word die vleis, veral in lokasies en informele nedersettings verkoop.

In Oos-Transvaal is boere nou al genoodsaak om diere met elektroniese toestelle toe te rus, wat enige abnormale bewegingspatroon of onrustigheid by die dier monitor en dan deurstuur na ŉ alarm in die plaasopstal. Sodoende kan die bos-slagter dan met vinnige optrede betrap word. Sulke toestelle kom natuurlik teen ŉ prys.

Slegs in die Bronkhorstspruit en Cullinan omgewing het daar die afgelope week drie sulke voorvalle plaasgevind. Die barbaarse metode wat gebruik word, is dat die dier se hakskeensenings afgekap word, om die dier dan sodoende te immobiliseer. Die dier is egter gelukkig as hy daarna van kant gemaak word. In van die voorvalle lyk dit asof ŉ agterkwart van die stomme bees verwyder is terwyl dit nog geleef het. Slegs die hakskeensening was afgekap en die res van die karkas is net so in die veld gelos.

Hierdie barbaarse optrede herinner sterk aan die metodes wat deur SWAPO in Ovamboland , in die destydse Suidwes-Afrika, en die terroriste-organisasies in Rhodesië, gebruik is om boere en die plaaslike bevolking te intimideer, om sodoende hulle rewolusionêre doelstellings te bereik.

Kan daar dan nog steeds mense wees wat glo dat plaasmoorde, brandstigting en diere verminking nie polities geïnspireerd is nie?

Gister het Solidariteit-Radio, die aanlynradiodiens op die webblad van Solidariteit, ŉ program aangebied waar die name van sowat 1650 slagoffers van plaasaanvalle uitgelees is. Bekende Afrikaanse media- en musiekpersoonlikhede het hieraan meegedoen. Die uitsending het sowat 8 ure geduur. Hiermee wou Solidariteit weereens die aandag vestig op die brutaliteit waarmee meeste van hierdie moorde plaasvind, en die regering attent maak dat ŉ aggressiewe beskermingsplan nou nodig is.

Solank as wat die regering, en alle landsburgers egter nie wil erken dat hierdie brutale optredes teenoor die boere en teen hulle vee, nie polities van aard is nie, sal daar ongelukkig nie veel aan die probleem gedoen word nie. Ons moet egter volhou om druk op die regering en polisie toe te pas, en alle sulke aanvalle en slagtings openbaar maak.

Is daar geregtigheid?

Suid-Afrika se regstelsel ly aan chroniese verstopping. Die Nasionale Vervolgingsgesag se jaarverslag toon dat daar oor die laaste vyf jaar ‘n 26,5 persent toename in agterstallige sake in die howe was. Dit beteken dat daar tans 276978 sake in die howe vassit.

Lees ook: 'Ek het nie lugtyd nie'.

Daar is in die laaste boekjaar 18 persent minder sake opgelos en afgehandel as in 2004/2005.

Wat verder kommerwekkend is, is dat al meer sake buite die howe deur arbitrasie opgelos word. Dit is goed dat daar nou sulke prosesse is, maar dit beteken dat die howe in wese nog slegter doen.

Die Nasionale Vervolgingsgesag sê een van die redes is dat daar al meer sake aanhangig gemaak word en dat daar meer aangeklaagdes en klagtes per saak is. Die enigste afleiding wat daaruit gemaak kan word, is dat die misdaad in die land redelik dramaties toegeneem het en dat daar al meer sindikate betrokke is by die misdaad.

Die Demokratiese Alliansie sê in sy reaksie dat dit waarskynlik verklaar waarom die misdaadsyfers weer eens teruggehou is. Die syfers moes kort voor die verkiesing vrygestel word, maar is teruggehou tot later dié maand.

Dit sal interessant wees om die misdaadsyfers en die hofsake met mekaar te vergelyk.

Op TLU SA se kongres het ‘n voormalige polisiekommissaris, generaal Johan van der Merwe, daarop gewys dat net 12 persent van alle moordenaars wat in 2007/2008 gemoor het, deur die hof skuldig bevind en gevonnis is.

Daar word gesê dat uitgestelde geregtigheid geen geregtigheid is nie. Ons wonder hoeveel sake in Suid-Afrika sommer net vir altyd verdwyn. Daar word nie vertel hoeveel sake net nooit die hof haal vanweë dossiere wat verdwyn het of ondersoekbeamptes wat nie hulle werk doen nie.

As dit bygetel word, sal die prentjie nog swarter lyk.

Natuurlik is een van die grootste probleme die kwessie dat swart bevoordeling ook in die regstelsel tot die uiterste gedryf word. Die vorige minister van justisie het verlede jaar erken dat honderde poste vir drie jaar lank nie gevul is nie, omdat die departement nie sy demografiese teikens kon bereik nie.

Dit is met ander woorde vir die ANC-regering belangriker om swart aanklaers en landdroste te sien as om misdadigers agter tralies te kry. Die regstelsel is dus net soos munisipale bestuur, onderwys en gesondheid ‘n slagoffer van die politieke doelwitte van ‘n regering wat uit ‘n rewolusie gebore is. Ons is in ‘n land wat steeds ly onder rewolusionêre doelwitte.

Dit sou natuurlik beter gegaan het in die howe as daar minder misdaad was, maar dit is ook die erfenis van die rewolusie en die voorbeeld wat deur die topleiers in die regering gestel word.

Dit bring ons weer terug by die punt dat ons as volk net geregtigheid kan verwag as ons ‘n eie regstelsel het. Daar moet net so hard gewerk word aan hierdie struktuur as aan strukture soos onderwys en gesondheid.

курна для хамама цена

Fisieke intimidasie op Afrikaanse kampusse

Gister is mnr. Charl Oberholzer, jeugleier van die Vryheidsfront Plus by Tukkies, deur swart studente van PASMA, SASCO en die Jong Kommunisteliga aangerand en is die studenteraadsverkiesing afgelas omdat die uitslag nie vir radikale swart studente aanvaarbaar sou wees nie. Demokrasie in Suid-Afrika is slegs aanvaarbaar indien swart groepe na aan die ANC kan seëvier, andersins word stemmery as 'n "apartheidsverkiesing" getipeer.

By Kovsies het ons gesien hoe die Reitz-video insgelyks aangegryp is om geweld en intimidasie op die kampus aan te stook, waarna 'n ingrypende kaputilasie deur die universiteitsowerheid en die rektor gevolg het. Blanke Afrikaanse studente voel nie meer welkom op die Kovsie-kampus nie en daar kan nou al voorspel word dat gedwonge integrasie van die koshuise tot verdere intimidasie gaan lei wat die blanke student uit koshuise sal laat verdwyn.

Van die swart studente aan Tukkies waarmee in die media onderhoude gevoer word, voer aan dat Afrikaans gebruik word om Afrikanerstudente te "bevoordeel", wat seker logies beteken dat Afrikaans aan die UP afgeskaf behoort te word.

Die jammerlike wyse waarop universiteitsowerhede hulself deur klein groepies radikale, verpolitiseerde swart studente op kampus laat intimideer, voorspel niks goeds nie. Daardie owerhede bestaan merendeels uit konformistiese Afrikaner-akademici wat in die verlede aan die Broederbond behoort het en steeds die kapitulasielogika van daardie liggaam in die vroeë negentigerjare as "oplossing" vir Suid-Afrika voorhou.

Die Afrikanerstudent sal moet besef dat die universiteitsowerhede eerder die radikale, gewelddadige swart student wat staak om gratis te mag studeer, goedgesind is. Wat nou aan die gang is, is 'n vorm van territoriale verowering waartydens koshuise en die kampus self van Afrikanerstudente gesuiwer moet word, hetsy deur intimidasie, hetsy deur geweld.

Kampusse het dus die teaters van etniese stryd en konflik geword. Die enigste wyse waarop jong Afrikaners hulself sal kan handhaaf, is deur saam te staan, hulself te organiseer en waar nodig, hulself ook teen geweld te verdedig. Die hele openbare ruimte in Suid-Afrika het in elk geval in so 'n staat van barbarisme verval, met plaas- en huisaanvalle, dat 'n mens eerder verbaas moet wees dat geweld op kampusse nie reeds vroeër uitgebreek het nie.

Vanuit die burgerlike samelewing sal daar ook steun vir die stryd van die Afrikanerstudent teen fisieke intimidasie en geweld moet kom. Dit mag selfs nodig wees om paramilitêre eenhede naby kampusse te ontplooi want in hul verbetenheid om Afrikanerstudente te verdryf, gaan radikale swart-nasionalistiese studente sekerlik nie daarvan terugdeins om selfs wapengeweld te gebruik nie.

Kanada erken etniese suiwering in Suid-Afrika

Die vlugtelingstatus wat die Kanadese regering so pas aan mnr. Brandon Huntley, 'n blanke Suid-Afrikaner, toegestaan het, hou enorme volkeregtelike implikasies in. Indien mnr. Huntley bloot op grond van ideologie of godsdiens in Suid-Afrika vervolg is, kon daar geargumenteer word dat Suid-Afrika deur die afskaffing van bepaalde wette of groter verdraagsaamheid die situasie kon regstel.

Maar in Huntley se geval het die Kanadese immigrasieraad eenparig bevind dat hy op grond van sy ras in Suid-Afrika vervolg word en dat hy in so 'n mate in sy geboorteland bedreig word dat hy nie hierheen teruggestuur mag word nie. Die reëls vir politieke asiel verskil van land tot land, maar die beginsel bly wêreldwyd dieselfde: dat 'n individu in sy land van herkoms om politieke, godsdienstige of etniese redes in lewensgevaar verkeer. In dié geval gaan dit om etniese vervolging. En, anders as in die geval van Afrikaners teen wie daar ook op grond van taal deur die ANC-bewind gediskrimineer word, is Huntley 'n Engelssprekende teen wie daar spesifiek weens sy ras geweld gepleeg word.

Die VSA, Europese Unie, Australië, Rusland en ander lande sal so gou doenlik Kanada se voorbeeld moet volg en moet erken dat blankes in Suid-Afrika vervolg word en daarom op vlugtelingstatus in hul lande geregtig is. Die werklikheid kan nie langer ontken word dat blankes goedsmoeds aangeval word omdat sowel die staatsmedia as die regerende party hulle op meer of minder subtiele maniere as die vyand van die swart meerderheid voorhou nie. Van die TV- en radioprogramme wat byvoorbeeld deur die SAUK uitgesaai word, hits spesifiek rassehaat aan omdat aanbieders of deelnemers leuenagtige voorstellings van die Suid-Afrikaanse verlede maak. Sulke bewering sluit in dat blankes onderwys van swartes weerhou het, hulle doelbewus verarm en selfs massamoorde of 'n volksmoord teen hulle gepleeg het.

Terwyl elke blanke Suid-Afrikaner voortaan oor die reg behoort te beskik om na die nywerheidsland van sy keuse te emigreer vanweë die toestand van vervolging waaraan hy in sy geboorteland blootgestel word, verteenwoordig die Kanadese bevinding ook die sterkste argument nóg ten gunste van 'n Afrikanervolkstaat. Slegs 'n eie grondgebied waar Afrikaners nie omring word deur haatdraende aanvallers van 'n ander ras- en kultuurgroep nie, kan hulle langtermyntoekoms verseker en hul huidige lyding en ellende verlig.

Wanneer die geweldselement by die arsenaal anti-blanke wetgewing in Suid-Afrika gevoeg word, is dit helder dat die Nuwe Suid-Afrika besig is om 'n tweede Rwanda te word waar 'n spesifieke minderheidsgroep deur die meerderheid vir aanvalle geteiken word. Plaas- en huisaanvalle is niks minder as etniese suiwering nie en die ekstreme geweld wat met sulke aanvalle gepaardgaan, is 'n bewys dat die Suid-Afrikaanse samelewing reeds in 'n etniese konflik verkeer wat vorentoe net kan vererger.

Die reaksie van ANC-woordvoerders op die Kanadese besluit, dat dit "rassisties" sou wees, getuig van 'n soort Mugabeagtige eiegeregtigheid by die regerende party en dat hy eintlik niks verkeerds in die huidige situasie sien nie. Ook Mugabe kryt gereeld sy kritici as "rassiste" uit. Die term "rassis" in Suid-Afrika is boonop besig om op sigself 'n vorm van haatspraak te raak omdat dit uitsluitlik gebruik word om lede van die blanke minderheid te stigmatiseer en as "boos" voor te stel.

Rassenasionalisme maak reeds langer as 'n eeu deel uit van die moderniseringsproses onder lede van die ontwortelde en vervreemde swart middelklas in Afrika, die VSA en ander lande. Afrikaner-antropoloë en politieke denkers het reeds langer as vyftig jaar die huidige bloedbad voorspel indien Suid-Afrikaanse blankes van alle politieke mag en grondgebied gestroop sou word. Hul name en geskrifte mag in die vergetelheid versink het, maar danksy die Kanadese immigrasieraad kan ons nie langer aan die korrektheid van hul voorspellings twyfel nie.

Swart misdaad in VSA skep blanke vrees

Prof. Paul Marx

N.a.v. die onlangse herrie oor die inhegtenisname van die swart akademikus Henry Louis Gates jr., skryf Paul Marx dat blankes rede het om geweldgeneigde swartes te vrees.

Swart intellektuele is eenvoudig nie in staat om die punt in te sien nie. Hulle verseg om te verstaan waarom daar wydverspreide rasprofilering bestaan en mense wat hulle ken is dikwels slagoffers daarvan. Swart intellektuele weier volstrek om te erken dat daar 'n baie ooglopende verband tussen hulself en die wettelose swart gepeupel bestaan.

In 'n onlangse essay in die New York Times, skryf Brent Staples, 'n lid van die koerant se hoofredaksie: "Die ervaring om vir 'n misdadiger aangesien te word, is 'n soort inisiasieritueel vir Afro-Amerikaanse mans. Veiligheidswagte agtervolg ons in winkels. Staatspolisiemanne keer ons voor vir die misdaad 'om te bestuur as jy swart is'. Nagtelike voetgangers vermy ons op straat."

Net so het die Times-rubriekskrywer Bob Herbert sy weersin uitgespreek in die feit dat die konfrontasie tussen die swart Harvard-professor en die blanke polisieman nie as 'n flagrante voorbeeld van rasprofilering gesien is nie. Herbert doen 'n beroep op swartes "om te skree en te kla, om te betoog en te lobby, om te marsjeer en te konfronteer en te dagvaar en oor die algemeen te doen wat nodig is om 'n einde te maak aan die nimmereindigende en intense rassisme van die Amerikaanse strafregstelsel".

Die Harvard-professor Henry Louis Gates jnr., asook Staples en Herbert, dink dat die onregverdige behandeling van swartes deur die polisie 100 persent 'n fout van blankes is. Na Staples se mening, moet blankes van hul "giftige vooroordele" ontslae raak.

Maar, vir rasprofilering om te verdwyn, behoort swartes, veral swart intellektuele, hul oogklappe af te haal. Hulle moet begin sien wat blankes sien. Hulle moet die misdadige lewensgewoontes wat so algemeen onder die swart gepeupel vorokom, begin raaksien en erken.

Jong swartmans in die ghetto's is trots daarop om wapens te dra en het min ontsag vir die wet. As hulle buite hul eie gemeenskappe optree, word hul wapens en houdings nie agtergelaat nie. In heelwat swart musiek spog hulle openlik oor hul wetteloosheid.

Blankes se bewustheid oor daardie misdadige lewensgewoontes skep vrees en daardie vrees slaan, ongelukkig, in versigtigheid teenoor selfs wetsgehoorsame swartes oor.

Swart misdaad is vandag die mees algemene bepaler van blanke houdings teenoor swartes. Terwyl die meerderheid Amerikaanse swartes nie by misdaadaktiwiteite betrokke is nie, skep die misdaadgewoontes van jong swartmans by die meeste blankes vrees en agterdog. Dis 'n groot onreg, want onder middeklasswartes kom betreklik min misdaad voor.

In vele stede – New Haven, Hartford, Brooklyn, Baltimore, byvoorbeeld – is die groot hospitale geleë op die rand van buurte wat deur die swart gepeupel bewoon word. As blankes wat by die hospitale werk deur daardie buurte bestuur, maak hulle seker dat hul ventsters toe en hul deure gesluit is. Om van die parkeerruimte werk toe te loop, is riskant. In e-posse word mediese studente en hospitaalpersoneel oor rooftogte en aanrandings deur jong swartmans ingelig. Hulle word gewaarsku om nie alleen te loop nie.

Indien dit gevaarlik is "om te bestuur as jy swart is", is dit in sekere woonbuurte selfs gevaarliker om te loop as jy wit is. Om te bestuur as jy swart is, kan aan jou die ongemak van 'n spoedkaartjie besorg; om te loop as jy blank is, kan 'n gebreekte skedel tot gevolg hê.

Staples skryf oor sy wandelinge naby die Universiteit van Chicago. Dit het hom ontstel dat as blanke vroue wat alleen loop hom sien, hulle hom probeer vermy, vinniger stap of die straat oorsteek. Hy was uit die veld geslaan oor waarom 'n geheel en al onskuldige swartman soos hy vermy behoort te word. Waarom kon die vroue nie begryp dat hy Brent Staples is, en nie een of ander skurk nie?

Nou die dag het ek in die straat afgeloop en skielik drie jong swartmans gesien wat op my afstuur. My eerste reaksie was: "hier kom dit". Ek het gedink dat ek dalk aangeval sou word. Toe ek nie aangeval is nie, het ek gedink hoe onregverdig dit was om so te moes dink.

Maar dis 'n tipiese reaksie as 'n blanke in 'n twyfelagtige woonbuurt loop. Wettelose jong swartmans veroorsaak vrees onder blankes, en dit is nie onnatuurlik vir blankes om agterdogtig teenoor alle swartes te raak wat by die profiel van aanvallers inpas nie. Sou dit ongewoon vir die burgers van Afrikastede – soos Lagos, Nairobi of Harare – wees om agterdogtig teenoor blanke mans te wees indien daar 'n epidemie van rooftogte en aanrandings onder blankes geheers het?

Die Amerikaanse media het agteroor gebuig om nie kriminele oortreders en verdagtes na gelang van hul ras te identifiseer nie. Maar deur hul name, adresse, opvoedings- en misdaadrekords, maak mense baie maklik afleidings en sulke afleidings is gewoonlik korrek. Hierna veralgemeen hulle.

Moontlik is dit nie logies om dit te doen nie, maar vir die meeste mense geskied veralgemening omtrent so geredelik soos om te eet. Dis nie regverdig teenoor wetsgehoorsame swartes nie, maar die meeste blankes sou eerder 'n onregverdige gedagte koester as om die risiko te loop om seer te kry.

Paul Marx is emeritus-professor van Engels aan die Universiteit van New Haven, 300 Boston Post Road, West Haven 06516. E-pos pppmarx@comcast.net.

машинка мультики

Is die onderwysbegroting ‘n mors van geld?

Die nuus dat agt uit elke tien Suid-Afrikaanse skoolleerlinge in gr. 3 en gr. 6 verlede jaar "minder as 50% vir wiskunde en taalvaardighede behaal het", is skokkend. Dít, in weerwil van die R140,4 miljard wat in die huidige boekjaar aan onderwys toegewys is.

Feit is dat onderwys in Suid-Afrika in 'n krisis verkeer. Hoe meer geld in die stelsel gestort word, hoe swakker vaar dit.

Statistieke wat die prestasie van leerders na gelang van taal en ras ontleed, is nie beskikbaar nie. Heel waarskynlik vaar blanke Afrikanerkinders in voormalige model C-skole veel beter as die gemiddeld vir die land. Maar dis geen rede om houtgerus te voel nie, want die gemiddelde kind op skool vandag is nie in staat om Afrikaans korrek te skryf en selfs te praat nie, terwyl wiskundeprestasie selfs in Afrikaanse skole nog veel te wense oorlaat.

'n Rasionele minister van finansies sou lankal die onderwysstelsel as 'n mislukking geskrap het. Waarskynlik leer die meeste kinders meer van hul ouers, van die televisie of reklameborde langs die pad as op die skoolbanke waar ongemotiveerde en ondergekwalifiseerde onderwysers in tradisionele lokasieskole hul salarisse as net nog 'n pasella toelaag van die staat sien.

Die ironie is natuurlik dat Afrikaner- en ander blanke kinders uit die skole waar onderwys steeds volgens tradisionele norme geskied ná skool gestraf word deur transformasiewette en regstellende aksie. Skole wat presteer, word verder ook deur die staat finansieel gekortwiek deur 'n skamele subsidie aan hulle te betaal terwyl die ouers die skole moet onderhou, asook 'n groot deel van onderwysers se salarisse moet betaal.

Dit alles geskied in die naam van rassegelykheid wat in Suid-Afrika met 'n groter ywer nagestreef word as wat klassegelykheid ooit in die Sowjetunie of Maoïstiese China nagejaag is.

Pogings van die staat om blanke leerlinge te benadeel en swart leerlinge te bevoordeel, het 'n onhoudbare situasie geskep waar gedissiplineerde en opgeleide studente ná skool nie mag werk nie. Die kwekelinge van uitkomsgebaseerde onderwys waarvan 8 uit 10 nie kan lees en skryf of somme kan doen nie, is egter verseker van poste in sowel die private as openbare sektore, suiwer op grond van ras.

Vir die meerderheid leerders in die land het onderwys reeds in duie gestort. Die vraag is hoe lank die Suid-Afrikaanse ekonomie die perversiteit van transformasie en diskriminasie teen die klein minderheid geskoolde jongmense sal kan verdra voordat dit ingsgelyks in duie stort.

Transformasie is veel erger as kommunisme. Hoewel 100 miljoen mense in die twintigste eeu deur kommuniste gedood is en die ekonomieë van ontwikkelde lande daardeur gestrem is, het onderwys steeds min of meer in kommunistiese lande geslaag. Boonop was dit gratis.

Transformasie-onderwys smyt egter R140 miljard per jaar in die asblik, waarskynlik omdat die owerheid meen dat rassewetgewing poste verseker. In die droomwêreld van transformasie, is kundigheid en 'n opgeleide bevolking onnodig solank as wat die kwotas en ander ideologiese oogmerke van die ANC-bewind afgedwing kan word.

free casino no deposit bonus Лобановский

Ermelo-ho?rskoolgeval vertoon mislukking van grondwetlike orde

Die sinistere wyse waarop die ANC-regering voortgaan om Hoërskool Ermelo in die howe te beveg, beteken net een ding: die SA staat, die ANC-staat, is wesentlik anti-Afrikaans.

So pas het die onderwysdepartement hom na die Grondwethof gewend in sy jongste poging om Ermelo – die laaste Afrikaanse hoorskool in Mpumalanga – te dwing om sy klasse na Engels te verander. Dit spreek van niks minder as etniese suiwering nie.

Die argumente wat deur die staat se advokate voorgehou word, is so absurd dat mens wonder of hulle nie raad gevra het by die Zimbabwiese regbank nie. ZANU-PF verloor daar mos nooit 'n saak nie. Hoe kan 'n skool taalkundig gestraf word omdat hy oor 'n honderdpersentslaagsyfer beskik? En indien die onderwysers wat opgelei is om in Afrikaans aan Afrikaanssprekende kinders klas te gee, gedwing word om in Engels skool te hou, gaan die gevolg nie 'n slaagsyfer van minder as 100 persent wees nie?

Die diskriminasiekwessie wat hulle opper, verteenwoordig 'n volkome toutologie. Nêrens ter wêreld, behalwe miskien in Suid-Afrika of in Zimbabwe, sal enigeen aanvaar dat om moedertaalonderrig te verskaf op 'n vorm van "rassediskriminasie" neerkom nie. Trouens, die staat vertoon duidelik sy anti-wit en anti-Afrikaanse vooroordeel deur die vendetta teen Ermelo ten alle koste voort te sit, ongeag die feit dat 'n aantal swart kinders aan die skool reeds tevrede is om klasse in Afrikaans, Suid-Afrika se landelike omgangstaal, te volg.

Meer as enigiets anders, demonstreer die treurige geskiedenis rondom Ermelo-hoërskool die mislukking van die huidige politieke en grondwetlike orde. Geen van die beloftes van gelykheid en taalregte wat in die grondwet vervat is, is ooit nagekom nie. Die Grondwethof sal hom waarskynlik oor die absurditeit van 'n "diskriminasiesaak" deur die diskrimineerders uitspreek in 'n poging om dít wat van die grondwet en sy mooiklinkende maar konsekwent vertrapte beginsels oor is, te red.

Die sentralistiese stelsel wat in 1994 op ons afgedwing is, is nie net onprakties nie, maar moet vroeër of later tot etniese konflik in Suid-Afrika lei. Hoe gouer ons na 'n federale of konfederale stelsel kan oorgaan wat mag van die bemoeisieke en baie "Engelse" staat wegneem en terug aan die burgers en gemeenskappe gee, hoe beter.

Geestelike apartheid en ons identiteitlose land

Gister het 'n Suid-Afrikaanse sielkundige wat reeds Australië toe geëmigreer het aan 'n gehoor by die universiteit van die Witwatersrand gesê dat "geestelike apartheid" in Suid-Afrika voortduur.

Apartheid, veral in sy internasionale, stereotipiese en mitiese gedaante, is 'n te nuttige begrip om in 1994 te gesterf het. Die apartheidsindustrie – in die politiek, die akademie en op ander terreine – begin nou eers momentum kry.

Een van die hoofredes hiervoor is Suid-Afrika se identiteitloosheid. Ons kyk na Amerikaanse programme op TV, ry Duitse of Japannese motors, dra Chinese klere en praat Britse Engels met 'n verskeidenheid Bantoe-, Indiër-, kleurling- en Boere-aksente.

Die enigste volksgroep in die land met 'n gedefinieerde sosiale en kulturele identiteit is die Afrikaner; vandaar die vyandigheid jeens Afrikaners en Afrikaans, want die identiteitlose "Suid-Afrikaners" bejeën ons met nyd en jaloesie omdat ons op 'n werklik inheemse en plaaslike identiteit kan aanspraak maak.

Solank as wat Suid-Afrikaners identiteitloos bly, neokoloniale onderdane van die Anglo-Amerikaanse ryk wat hul gehoor met plastiekbeuels genaamde "vuvuzelas" by sokkerwedstryde moet beskadig om "Suid-Afrikaans" te voel, solank sal daar 'n behoefte aan eindelose ontledings en dermuitrygery oor apartheid wees.

Soos die Franse joernalis Stephen Smith in sy boek Negrologie geskryf het, word die identiteit van postkoloniale Afrikastate uit hul stryd en opposisie teen die voorafgaande koloniale kultuur gevorm. So is dit ook in Suid-Afrika, waar die sogenaamde "stryd teen apartheid" (wat rojaal vanuit Brittanje en Swede befonds is) die identiteit van die nuwe Suid-Afrika bepaal het.

Vir die meeste mense is dit moontlik 'n filosofiese begrip wat nie maklik verstaanbaar is nie, maar Suid-Afrika beskik slegs oor 'n negatiewe soort anti-identiteit. Die niet van die Suid-Afrikaanse inbors word gedeeltelik deur anti-apartheid gevul, maar die vakuum wat oorbly is soos 'n swart gat wat alles verterend na hom toe aantrek.

Vandaar die durende behoefte aan wat die Australiese immigranteprofessor "geestelike apartheid" noem. Brit, Bantoe, kleurling, Indiër en verengelsde Boer ly almal aan geestelike apartheid en het behandeling nodig.

Suid-Afrikaners gaan nog vir jare, dekades en moontlik eeue hul liefdehaatverhouding met apartheid in al sy variante bely.

Afrikaners sal afstand oor hierdie gedruis moet kry en dit met ironie en humor moet begin beskou, soos die absurde teaterspel wat dit in werklikheid is.

Die keersy van die neulende nostalgie oor apartheid is egter 'n vorm van verdrukking en rassisme wat veel erger as historiese apartheid is. Mense noem dit "transformasie".

topcargo кидалы

Blade Nzimande se oerkommunistiese logika

Die minister van hoër onderwys, kameraad dr. Blade Nzimande, se aanval op universiteite wat nog nie "getransformeerd" genoeg is nie, spreek van 'n oerkommunistiese logika.

Binne die liberale demokrasie, asook alle moderne samelewings, word daar aanvaar dat individue, asook groepe, self kan besluit oor die opvoeding van hul kinders en mag hulle ook op moedertaalonderrig aandring.

Trouens, die laaste keer toe moedertaalonderrig op skool en op universiteit in ons land bevraagteken is, was in die veertigerjare van die vorige eeu toe pro-Britse Sappe onder genl. Smuts die destydse Afrikaanse skole en universiteite wou verengels.

Op daardie stadium was die tweede wêreldoorlog nog aan die gang en Josef Stalin aan bewind in die ou Sowjetunie. 'n Mens moet regtig sestig of sewentig jaar in die geskiedenis teruggaan om ander voorbeelde van Nzimande se oerkommunistiese denke te vind.

Nie net wil Nzimande hê dat Stellenbosch en ander Afrikaanse universiteite nie meer op taalregte moet aandring en Engels, asook rasverteenwoordigend moet raak nie, maar hy wil ook sien dat die inhoud van "die kurrikulum" die ideologiese oogmerke en waardes van die regerende party en veral sy party, die SAKP, moet weerspieël.

Aan die universiteit van Stellenbosch word studente wat in sekere departemente aandring op hul Afrikaanse taalregte – wat kwansuis deur die grondwet gewaarborg word – geviktimiseer. By al die universiteite in Suid-Afrika word rassekwotas in sommmige studierigtings toegepas waardeur daar teen individuele blanke studente op grond van ras gediskrimineer word. Tydens die Reitzhuisdebakel aan die universiteit van die Vrystaat is blanke meisies deur swart studente met verkragting gedreig, maar hieroor rep geen komitee op hoër onderwys 'n woord nie.

Soos dr. Pieter Mulder vandag laat blyk het, is die bestaan van swart-teen-wit rassisme in Suid-Afrika 'n feit, net soos taaldiskriminasie teen die Afrikaanstalige studente.

Slegs enkelmediumuniversiteite onder Afrikanerbeheer sal uiteindelik die probleem oplos, soos ons al tevore gesê het.

Intussen behoort president Zuma 'n kommissie van ondersoek te benoem – wat uit die geledere van Afrikanerorganisasies aangewys behoort te word – om die voorkoms van taaldiskriminasie en swart-teen-wit rassisme op kampusse te ondersoek. Slegs dan sal ons sinvol oor rassisme en diskriminasie op kampusse kan praat.

Onderliggend aan die begrip "transformasie" was egter nog altyd die gedagte van Marxistiese revolusie wat nie op grond van klas nie, maar op grond van ras, in Suid-Afrika moet plaasvind.

Die voordeel van Nzimande se uitgesprokenheid is dat hy transformasie in al sy aakligheid onthul, as 'n voortsetting van die totalitêre staatsgeweld van die twintigste eeu waardeur gemeenskappe en volkere se vryhede verwoes is. In totaal het 100 miljoen mense weens kommunisme gesterf.

Selfs die Engelstalige universiteite in Suid-Afrika, wat oor die afgelope dekades deur linkse en Marxistiese denke in die geesteswetenskappe gekenmerk is, moet begin verlang na die akademiese vryheid wat hulle onder apartheid geniet het. Toe het geen minister gewaag om direk aan universiteite te begin voorskryf nie.

Universitêre outonomie en akademiese vryheid is duidelik begrippe wat nie in kameraad Blade se oerkommunistiese verstand bestaan nie.

воронеж мебель лобановский класс