Johann Wingard – Bladsy 5

Nog ‘n apartheidsdroom?

Mnr Christo Burger wat in Atlanta, Georgië, in die VSA woon, se Nuwelandplan wat hy tans met groot ywer onder Afrikaners bemark, verdien nadere ondersoek. Ek was teenwoordig by een van sy kleiner seminare en het dit baie moeilik gevind om die logika of waarde van sy Nuwelandprojek te verstaan of selfs net om daaraan vat te kry.

Volgens sy plan wil hy 'n 200 hektaar meer langs die Oranjerivier bou wat ongeveer R200 miljoen sal kos. Die 'meer', gevoed deur water vanuit die Oranje, sal dan die aantrekkingskrag van 'n temadorp vorm wat huisvesting vir ongeveer 48 000 witmense sal bied.

Vir ekonomiese bedrywighede sal daarop gefokus word om duisende buitelandse besoekers daarheen te lok om die Suid-Afrikaanse son te geniet en om van hul kwale en vetsug genees te word. Daar sal van ekovriendelike energiebronne gebruik gemaak word en 'n Afrikaanse universiteit en skole opgerig word. Inderdaad, 'n volkstaat in die kleine. Belangstellendes kan aansluit by 'n organisasie wat die projek wil bedryf teen 'n maandelikse fooi van R50 per persoon. Indien 'n "kritiese" massa belangstellendes sou aansluit, wil hy duisende DVD's regoor die aardbol versprei om sy plan internasionaal te bemark.

Wat my pla, is dat hy geen konkrete inligting verskaf nie. Mens besef dat die projek tans nog op die droomstadium is en dat meer inligting gewoon net nie bestaan nie. Nogtans is hy in die mark om sy droom in kontant te toets. In kru mediese terme word dit in die bedryf as voortydige ejakulasie beskryf. Alle harde inligting soos uitlegplanne, argiteksketse, ingenieurs- en omgewingsimpakstudies ontbreek en breedvoerige Bybeltekse word aangewend om daarvoor te vergoed.

Ek is self 'n bewese projekontwikkelaar en wil graag die volgende aanbied om sy projek se gangbaarheid te toets:

Daar bestaan reeds twee reusagtige groot mensgemaakte mere, genaamd die Hendrik Verwoerd -en Vanderkloofdamme. Hulle is grootliks onbenut vanuit 'n eiendomsontwikkelingsoogpunt gesien. Die bestaande damme kan dus as basis dien. Al wat benodig word is om erwe daar te bemark.
Maar dan, wie gaan al die huise, hospitaal, universiteit en skole by sy nuwe meer bou? Om nie eens van die infrastruktuur soos riolering en watersuiwering te praat nie? As dit boukontrakteurs gaan wees, sal swart werkers dit waarskynlik doen.
Om 48,000 witmense te huisves sal ongeveer 16 000 middelslaghuise van 200 vk meter elk benodig word. Teen 'n realistiese 50 huise per jaar sal daar oor vyftig jaar slegs 2500 huise opgerig wees.
Die 50 witmenshuise per jaar en infrastruktuur daarvoor sal 'n arbeidsmag van ongeveer 1 000 werkers benodig, en hulle sal waarskynlik in 'n nuwe lokasie langs die dorp moet woon. 'n Ekonomiese aktiwiteit van so 'n omvang sal 'n verdere 3000 of meer swartes en afhanklikes na die aangrensende plakkerskamp aanlok.
Die swart kinders sal 'n skool benodig en hulle sal waarskynlik soos in Ermelo aan die nuwe wit skool toegelaat moet word om in Engels onderrig te ontvang.

Mens kan nog lank aangaan om meer praktiese oorwegings uit te wys, maar ek sal vireers volstaan met die stelling dat apartheid, met eie woongebiede, wat deur die polisie afgedwing was, 'n baie doeltreffende manier was om rasse te skei en om aparte woongebiede te verseker. Dit is reeds gedoen. 'n Nuwe poging sonder enige staatsmag sal moeilik toegepas kan word.

Vir Christo Burger se plan om te slaag, kon hy gewoon bestaande dorpies koop en met hoë mure omring. Die eienaars kan dan aangemoedig word om die ou huise met hul eie hande en die hulp van werklose jong Afrikaners te restoureer. Dit sal egter 'n probleem wees om die mense besig te hou as die huise klaar gerestoureer is.

Die onhaalbaarheid van geografiese skeiding in nuwe gebiede het my lankal laat besluit om liewer die begrip van 'n stadstaat soos Pretoria-Oos, Pretoria-Noord en Centurion te ondersteun wat dan as kultuurheimat vir Afrikaners van regoor die aardbol sou kon dien. Die mense is reeds daar, hulle is reeds in die meerderheid en moet as eerste stap slegs selfseggenskap oor eie sake verwerf.

Elektrisiteit in ‘n digitale ekonomie

Elektrisiteit is veel meer as net ‘n energiemedium. Die potensiaal vir innovasie wat in elektrisiteit opgesluit lê maak dit die hartklop van die beskawing, waarsonder die mensdom moeilik sou kon voortbestaan. Dit is veilig om te aanvaar dat die pas van tegnologiese innovasie uit elektrisiteit nog vinniger in die toekoms gaan versnel.

Die belangrikste voordeel hiervan is die potensiaal om produktiwiteit te vermenigvuldig. Die produktiwiteit van ontwikkelende lande versnel tans vinnig a.g.v. innovasie sodat die gaping tussen hulle en die eerstewêreld se ekonomieë begin krimp. Om hul voorsprong te behou, stimuleer eerste wêreldlande hul ekonomië deur innovasie en word hierin deur die sogenaamde ‘digitale rewolusie’ gehelp.

Vandag se digitale ekonomie is soos ‘n reuse visnet wat uit knope of nodusse en konneksies bestaan en regoor die aardbol gespan is. Elke dag word duisende nuwe silikonskyfies met greintjies intelligensie as nuwe nodusse in voorwerpe ingebou en vermeerder die aantal konneksies. 'n Ontploffing van verbindings vind so plaas en miljoene kuberkonneksies bestaan reeds wêreldwyd tussen nodusse soos selfone en selfone, rekenaars en rekenaars ook tussen selfone en rekenaars, tussen rekenaars en masjiene, voertuie op land, lug en see.

Wat is die verwantskap en hoe het dit betrekking op die elektrisiteitsbedryf? Die potensiaal wat in ‘n digitale netwerkekonomie opgesluit lê en wat tans rondom ons ontvou, beteken dat verouderde infrastrukture vandag as ‘digitale hindernise’ beskou word en word wêreldwyd reeds deur politieke – en tegnologiese druk bevraagteken. ‘n Gaping het reeds tussen die reste van die infrastrukture van ‘n vorige geslag tegnologie en die nuwes ontstaan. Verouderde elektriese infrastrukture het ‘n leeftyd van veertig jaar. Sentrales wat in die 1960s en 70s gebou was kom eersdaags aan die einde van hul ekonomiese lewens en sal vervang moet word.

Maar waarmee?

Word dit met dieselfde ou tegnologie of met vars 21ste eeu tegnologie vervang? Moet sentrale elektrisiteitsverskaffers nie ook digitaal transformeer nie?.

Vandag se infrastruktuur, wat uit ‘n relatief klein aantal reuse kragstasie-nodusse met beperkte konneksieskakels oor lang afstande bestaan, sal uitgebou moet word om soortgelyke betroubaarheid en akkuraatheid te verskaf as die soomlose mikroskyfie-bedryf wat hy moet bedien. In ‘n digitale ekonomie is kragonderbrekings taboe. Die huidige eensydige toepassing van geografiese beurtkrag getuig van ‘n gebrek aan insig en beplanning en is blatante ekonomiese sabotasie. In ‘n digitale ekonomie moet ander denkprosesse gevolg word deur tegnologie in te span wat beurtkrag op genuanseerde basis instel sodat die digitale netwerk te alle tye in stand gehou sal word. Intelligente skakelaars vir byvoorbeeld geisers, stowe, verhitters ens kan byvoorbeeld in huise se distribusieborde geïnstalleer word en kan sentraal deur elektiese impulse oor die kragnetwerk aan en afgeskakel word om kragverbruik te reguleer. Hierdie is nie ‘n oplossing vir die probleem van verouderde kragstelsels nie, maar kan as oorgangsmaatreëls dien totdat die dosyn of so groot kragsentrales uiteindelik deur duisende kleiner eenhede of nodusse vervang of aangevul is.

Vroeër was “groter is goedkoper” die wagwoord, maar vandag se kleiner stelle bevat die potensiaal om dubbel so doeltreffend en die helfte minder besoedelend te wees as die ou grotes. 'n Soomlose netwerk van verspreide kragopwekking, wat net soos die internet interaktief aaneen geskakel is, is nou ‘n realistiese toekomsbeeld. Sou een ketel van Eskom vandag buite werking raak, verloor die netwerk 600 Megawatt krag. Een kraglyn kan tans 3600 Megawatt krag verloor. Daarenteen verloor een mikro-verskaffer wat foutief raak slegs een Megawatt of selfs net ‘n tiende daarvan. Gedesentraliseerde kraglewering is inherent dus meer betroubaar en doeltreffend. Boonop beteken hoër doeltreffendheid, minder besoedeling per eenheid krag gelewer.

Suid-Afrika se eie steenkoolreserwes is voldoende om vir eeue lank in die land se energiebehoefte te voorsien. Maar dan sal daar anders met steenkool te werk gegaan moet word. Onlangs is berig dat Eskom ondersoek instel na die moontlike vergassing van ondergrondse steenkool (die UCG-proses) om gasturbines vir kragopwekking te dryf. 'n Gangbaarheidstudie word glo gedoen na die werkbaarheid om ‘n 2100 MW-kragstasie by die Majuba steenkoolvelde in Mpumalanga op te rig. Hoewel die ‘groot is goed’ paradigma beoog om een van die skoonste steenkool kragstasies te bou wat goedkoper krag teen 80% van die installasiekoste sal lewer, moet daardie krag nog deur die bestaande kwesbare netwerke vervoer word.

Die waarde van daardie projek is dus nie sodanig die projek as sulks nie, maar die kommersialisering van die ondergrondse vergassingsproses vir die volgende geslag kragopwekkers. Die UCG-proses is reeds dekades gelede in die voormalige Sowjet-Unie ontwikkel. Diepliggende steenkool van swak gehalte en wat nie ekonomies ontginbaar is nie, word ondergronds vergas. Die as bly ook sommer ondergronds. Die tegnologie bestaan ook reeds geruime tyd om steenkoolgas van kweekhuisgasse en swawelhoudende stowwe te suiwer. Voordat die gas deur ‘n netwerk pypleidings versprei word, word die koolstofdioksied uitgeskei en ondergronds gepomp om in waterhoudende formasies opgelos te te word in gebiede waar grondwater nie gebruik word nie, soos byvoorbeeld onder die seebodem by die kus, of naby meergebiede.

Skoon omgewingsvriendelike gas uit steenkool, wat uit waterstof, metaan en koolstofmonoksied bestaan, is ‘n goeie brandstof vir hoë temperatuur brandstofselle (SOFC’s) wat primêre elektrisiteit kan verskaf. Die uitlaatgas van sulke brandstofselle bevat genoeg energie om mikro-turbines aan te dryf vir sekondêre kragopwekking. Hierdie kombinasie word ‘brandstofsel hibriedes’ genoem en het ‘n brandstof-na-elektisiteit effektiwiteit van beter as 70%, ‘n syfer wat tot onlangs nog ongehoord was. Gewone steenkoolkragstasies se doeltreffendheid is minder as die helfte daarvan. 'n Verdere aaneenskakeling van tegnologie soos waterverhitting of lugverkoeling wat van die turbine se uitlaatgas gebruik maak, stoot die nuttigheidsgraad op na oor die 80%. Dit kan egter slegs naby die verbruikspunte en in pas met die spesifieke behoefte op ‘n gedesentraliseerde basis aangewend word.

Omgewingsvriendelike steenkoolgas kan dus vanaf dertig of meer ondergrondse bronne regdeur die land deur ‘n netwerk gaspypleidings versprei word om brandstof aan die nodusse van ‘n gedesentraliseerde kragnetwerk te verskaf. Is dit te vergesog dat duisende 1 Megawatt hibriede eenhede regoor die land digitaal aanmekaar geskakel is om die toekomstige vraag na elektriese krag op ‘n inkrementele basis aan verbruikers te voorsien? Sommige nodusse sal meervoudige installasies wees, ander weer enkeling opwekkers. Hulle sal naby die verbruikers geplaas word en as ‘n gesamentlike netwerk deur rekenaartegnologie bestuur word.

Ons moet egter daarteen waak dat die land se navorsingsenergie nie heeltemal deur wind en sonenergie oorheers word nie. Daar is ‘n behoefte aan albei. Soos die armes, sal termiese stelsels, groot en klein, vir minstens nog ‘n honderd jaar by ons wees.

для водоснабжения

Terug na ‘n apartheidsekonomie?

Dit wil al meer voorkom asof die ANC-regering besig is om die praktiese voordele van die apartheidsregering se ekonomiese beleid te herontdek. Persoonlik was ek nog nooit 'n voorstaander van die algehele vryemarkbeginsel vir 'n land soos Suid-Afrika nie, maar eerder van die gemengde ekonomie soos dit destyds deur die Nasionale Party-regering beoefen is.

Tydens die apartheidsjare, en veral vanaf 1968 tot 1988, het die ekonomie geblom as gevolg van die heersende ekonomiese stelsel in die RSA. Die staat het onder meer die leiding geneem met tientalle Bantoe-ontwikkelingskorporasies. Desentralisasie van die ekonomie was noodsaaklik om die ordelike groei van die platteland te verseker en om ernstige demografiese verskuiwings te voorkom. Intussen het daardie nalatenskap tot niet gegaan, maar sal weer moet toegepas word as President Zuma sy landelike ontwikkelingsbeleid wil laat slaag.

Die begrip van strategiese nywerhede het die ekonomiese platform verskaf waarop reusagtige projekte opgerig kon word. Projekte soos Sasol 2 en 3, die reeks kragstasies, Foskor, Yskor Vanderbyl, die Pelindaba-uraanverrykingsaanleg, Mossgas, om nie eens van die infrastruktuurontwikkeling te praat nie.

Maar hiervoor moes die regering besluite neem wat dikwels kritiek deur voorstanders van die vryemarkbeginsel ontlok het. Die regering moes as ondernemer optree wat die markrisiko's moes neem, dikwels sonder om die belastingbetalers spesifiek daarin te ken.

Sedert 1994 het die ANC met groot fanfare aangekondig dat die staat van sy nywerheidsbates ontslae wou raak. Sasol en Mossgas was reeds geprivatiseer en Yskor het gou gevolg. Daar was selfs melding daarvan dat Eskom ook geprivatiseer sou word, maar dit was 'n taai tameletjie wat net nie wou verteer nie.

Daar is geredeneer dat 'n vrye demokratiese land nie strategiese nywerhede benodig nie omdat hy nie sanksies hoef te vrees nie. Daardie term is toe summier uit die woordeskat van die postmoderne ekonomiese beplanners verban. Geen regverdiging bestaan waarom die staat as ondernemer moes optree nie. Terselfdertyd was dit 'n handige instrument om 'n nuwe ryk swart middelklas en superryk klas op 'n elegante morele basis te skep.

Maar die globale ekonomiese resessie het skielik 'n ander aanskyn aan ekonomiese beginsels gegee, In die VSA het General Motors, wat meer as 'n miljoen werknemers het, verander na Obama Motors toe die staat op 1 Junie die grootste aandeelhouer in GM geword het.

In Suid-Afrika sê die nuwe minister van handel en nywerheid, dr Rob Davies, dat die ANC-regering nie kan toelaat dat die land se nywerhede tot niet gaan nie en dat die staat sal moet ingryp. Volgens Davies sal die balansstaat van die NOK wesenlik verstewig moet word om in die mark op te tree. Die NOK self is hoeka onder groot druk om sy bestaande verpligtings uit te voer, wat 'n groter probleem vir die staat skep.

Volgens amptelike statistieke het die vervaardigingsektor met 11,7% gekrimp vir die jaar wat in Maart geëindig het, ná die 15%-inkrimping einde Februarie en 12,9% einde Januarie.

Dit wil nou voorkom of die ou ekonomiese strategieë afgestof gaan word. Die land is weer onder druk van buite – druk wat niks met die politiek van die land uit te make het nie, maar waarvan die uitwerking presies dieselfde as destyds is.

Een so 'n maatreël is invoervervanging en beperking om plaaslike produksie te stimuleer. 'n Ander is om na fiskale maatreëls soos vehoogde invoertariewe te kyk. Davies beweer dat dit die laaste ding is wat Suid-Afrika tans kan bekostig om in 'n strik gevang te word waar duisende werksgeleenthede vanweë ideologiese perspektiewe verlore gaan. Alle bewese maatreëls sal ondersoek en waar nodig toegepas word.

Dit is duidelik dat die staat 'n groter rol in die land se ekonomie sal moet speel. Hiervoor benodig die land geskoolde en kundige rolspelers. Afrikaners is vir daardie rol uitgeknip.

Moet dus nie verbaas wees as die huidige resessie 'n omwenteling in die huidige politieke milieu van magspolitiek na oorlewingspolitiek teweegbring nie. Soos die Blou Bulle sal Afrikaners hul voetwerk moet ken om bo uit te kom. Die laaste ding wat ons nou kan bekostig is om afsydig en negatief te staan terwyl 'n hele geslag se kundigheid vir die land en vir ons volk verlore gaan, terwyl ingevoerde kundiges gebruik word.

Manuel se beplanningskommissie en kommunisme

Dit is maklik om die verskuiwing na links in die ANC se ekonomiese beleid mis te kyk. Veral na die versekerings wat president Jacob Zuma en Mathews Phosa beide plaaslik en in die buiteland aan oorsese beleggers gegee het.

Die sekerste teken van die swaai na links is egter die instelling van die sogenaamde Beplanningskommissie onder minister Trevor Manuel. Volgens berigte beoog hierdie departement om te verseker dat hulpbronne optimaal bestee sal word. Presies wat daarby bedoel word, moet nog gesien word, maar die terminologie herinner skerp aan die voormalige Sowjetunie se sentrale ekonomiese beplanningskommissie.

Sentrale ekonomiese beplanning het in die voormalige Sowjetunie ontwikkel na die Bolsjewistiese rewolusie van 1917. Vladimir Lenin se oorlogskommunisme is in 1921met die Nuwe Ekonomiese Beleid vervang wat deur die skepping van ‘n Ekonomiese Beplanningskommissie genaamd die Gosplan, ingelui is.

Hoewel Gosplan se funksies aanvanklik baie vaag was, het dit mettertyd in ‘n magtige staatsinstrument ontwikkel. In 1928 publiseer Gosplan sy eerste vyfjaarplan, wat die begin was van die formele sentraal beplande ekonomiese stelsel, wat as kommunisme bekend geword het.

Die probleem van die vyfjaarplanne was nie soseer dat daar fout was met die beplanning as sulks nie, maar dat dit op totaal onrealistiese voorspellings van ekonomiese groei gebaseer was. Hierdie vyfjaarplanne het daarna die hele ekonomiese stelsel ingesluit en het selfs sosiopolitieke programme bepaal.

In sy geheel gesien probeer ‘n sentraal beplande ekonomie om verskeie firmas met ‘n enkele groot firma, die staat, te vervang wat die hele ekonomie wil beheer. Interessant om daarop te let dat die meeste sakeondernemings inderwaarheid sentraal beheerde ekonomiese stelsels is, sommige baie klein, ander weer reusagtig groot soos multinasionale firmas regoor die aardbol. Met hul spesifieke mark en produkfokus vaar firmas gewoonlik baie goed in die markgedrewe ekonomie en bestaan daar dus geen behoefte vir een groot firma om die land se ekonomie te bestuur nie.

Maar wanneer die proletariaat van ‘n land die septer swaai, en daar groot ekonomiese ongelykhede tussen verskillende klasse en rasse bestaan, ontstaan die gevaar dat die politieke mag wat ‘n gepeupeldemokrasie oplewer, aangewend mag word om die ekonomiese wanbalanse uit te wis. Arm werkloses was nog altyd ‘n vrugbare teelaarde vir sosialisme.

Hoewel die SA Kommunistiese party te klein is om ‘n verkiesing op sy eie te veg, bestaan die gevaar dat die landsekonomie gaandeweg in die rigting van ‘n sentraal beplande ekonomie gestuur sal word. In hierdie geval het die ANC nie die SAKP gekoöpteer nie, maar andersom. Die SAKP is die ANC se eie broederbond wat die beplanning en dinkwerk doen.

Juis daarin lê die grootste uitdaging vir honderde duisende Afrikaners, wat veel meer talentvol en vindingryk is as die handjievol kommuniste, om ‘n bydrae te maak om te voorkom dat die land tot net nog ‘n mislukte kommunistiese staat sal verval.

games

Die verhaal van twee partye, deel II

Hierdie is die tweede deel van die Die verhaal van twee partye. In die eerste artikel het ek die rede vir die Vryheidsfront se verlies aan 70% van sy kiesers toegeskryf aan die feit dat die party 'n onverkoopbare produk aan sy kliënte aangebied het. Die party wou die Orania-volkstaatgedagte as 'n langtermyndroom bemark wat sy kiesers se verbeelding moes aangryp. Verskillende fases is voorgestel wat op die huidige driehoeksimbool van die party uitgeloop het.

Maar daardie produk wou maar net nie van die rak kom nie. Inherent moes kiesers self werklik niks daaraan doen nie, hulle moes net trek. Die party sal deur 'n beleid van minsaamheid, liewer as konfrontasie verseker dat daar stadig maar seker op die pad na 'n volkstaat gevorder sal word.

Volgens wetenskaplike navorsing onder beskerming van die Volkstaatraad wat onder Afrikaners binne die Pretoria-Centurion-gebied gedoen en wat deur prof. Lawrence Schlemmer geredigeer is, was dit duidelik dat die meerderheid van daardie gebied se Afrikaners 'n uiters sterk identiteitsgevoel ervaar en hulself as Afrikaners in die eerste plek sien, gevolg deur 'n godsdienstige of gebiedsbewussyn.

Twee alternatiewe strategieë, naamlik bemindmaking of konfrontasie was op die oog af twee uiteenlopende hanteringstrategieë, maar die navorsing het bevind dat daar 'n onderliggende gemeenskaplikheid by die meerderheid Afrikaners bestaan, naamlik 'n aktiewe benadering tot bedreiging, of dit nou bemindmaking of konfrontasie behels.

Dit is vandag voor-die-hand-liggend dat Afrikaners nooit hul toekomstige fisiese en kulturele veiligheid sal abdikeer aan 'n klein groepie politici binne 'n volksvreemde parlement nie. Die aangewese plek daarvoor is op die derde regeringsvlak, waar praktiese samewerking en/of konfrontasie die aangewese strategie is. Daar kan kiesers deel word van die proses om hul selfbeskikking te verwerf.

Helen Zille het nou bewys dat dit moontlik is om selfbeskikking op selfs tweedevlakregering te verkry, dws om selfseggenskap oor eie sake te bekom, deur goeie organisasiewerk en praktiese politiek. As Zille dit op provinsiale en munisipale vlakke kan doen, kan die VF+ dit seer sekerlik op munisipale vlak doen.

Dus, as die DA Kaapstad kan vat, kan die VF+ Pretoria vat.

Waarom kan Pretoria se burgemeester nie 'n Afrikaner wees nie? Waarom moet Soshanguve, wat binne 'n ander provinsie geleë is, besluit wat die inwoners van Pretoria se lot moet wees? Kan die organisasie, Regslui vir Afrikaans, nie 'n grondwetlike klasaksie namens Pretoria se inwoners teen die owerhede loods wat die munisipale grense wederregtelik gewysig het met die uitsluitlike doel om 'n kunsmatige swart meerderheid daardeur te bekom nie? As die argument dan gaan oor derdevlakdiens aan minder gegoede gebiede kan mens dit verstaan. Maar Pretoria kan nog aanhou om daardie gebiede op 'n agentskapsbasis te bedien. Om dit as verskoning te gebruik om Pretoria se inwoners te ontkieser is ongrondwetlik en moet met alle middele tot ons bekikking teengestaan word.

Die VF+ kan aan sy kiesers die keuse bied: óf 'n Afrikanerstadsraad wat die begrip van dienslewering verstaan, óf 'n ANC-stadsraad wat vinnig besig is om in duie te stort.

Herbou die party om die kiesers van Pretoria wat reeds sterk DA-neigings begin toon.

Gee vir hulle 'n verbeeldingryke en haalbare plan.

Hou op op te sê: "Moenie die kiesers weer hoop gee nie, laat hulle liewer volkstaat toe trek!"

Onsin! Die mense leef reeds in 'n volkstaat, hulle moet dit slegs vat!

En met die regte leierskap sal dit moontlik wees om dit sonder 'n enkele skoot by die stembus te doen.

Maar daar is baie werk wat gedoen moet word.

хамама #ИМЯ?топкарго

Is ‘n Afrikanerrevolusie moontlik?

In sy stuk ‘Afrikanerrevolusie sal wêreld laat sidder’ maak Johan Wiggil ‘n paar interesante opmerkings en aannames.

Hy skryf:
“Uit gesprekke is dit vir my duidelik dat die meerderheid Afrikaners die Volkstaatgedagte ondersteun. Geen Afrikaner-organisasie kon sedert 1994 hond haaraf maak om die volkstaatgedagte gevestig te kry nie. Die 800 000 ondersteuners van die Vryheidsfront van 1994 het sekerlik gegroei inaggenome die toenemende ontnugtering met die verloop van die sosio-ekonomiese situasie in Suid Afrika.”

Ek het slegte nuus vir Johan Wiggil.
• In 1994 was daar slegs 460,000 kiesers wat vir die VF gestem het, nie 800,000 nie.
• Die VF het nie gegroei nie, maar weggekwyn sedert 1994.
• Al plek waar die meerderheid Afrikaners in ‘n gebied die volkstaatgedagte ondersteun is waarskynlik op Orania en Kleinfontein.

Verder skryf hy:
“Dit is nie nodig dat die Afrikanerorganisasies eers moet saamstaan voordat vir 'n volkstaat baklei word nie. Almal sal inval as 'n organisasie dit regkry om die wêreldmening te verander wat uiteraard neerslag sal vind by die SA regering. Ons moet grense trek en begin. Met aggressiewe bemarking binne en buitelands. Ons moet ten minste die steun van die Europese Unie, VSA en VN verwerf. Dan Roodt het grense voorgestel (ek weet nie of hy ernstig was daarmee nie), maar dit is wat moet gebeur. Die voormalige Volksfront het ook die volkstaat begrens.”

Hier kom nog meer slegte nuus:
• Elke voorstaander van die volkstaatgedagte wil die volkstaat in sy eie agterplaas hê. Aandrang op ‘n gebied werk verdelend in op Afrikaners.

• Oor ‘n tydperk van 3 jaar het die Volkstaatraad tientalle grense getrek na gesprekke met verteenwoordigers van allerhande organisasies en streke. Ons kon nooit werklik ooreenstemming kry nie. Die twee gebiede wat die meeste sin gemaak het was die noordelike en oostelike dele van Pretoria wat aansluit by die Wesrand en Hartebeespoortdam gebied. Volgens die 1996 sensus het Afrikaners byna twee derdes van die bevolking daar uitgemaak. Die ander gebied was die Noordwes Kaap. In 1996 was daar egter 122,000 kleurlinge en 12,000 blankes. My nie-amptelike voorstel was destyds dat daardie gebied tot ‘n Afrikaanse Taalstaat verklaar sou kon word. Die rede is dat vir ‘n Volkstaat, dit meer as 40 jaar sou neem vir Afrikaners om die meerderheid daar te vorm as hulle teen ‘n tempo van 8,000 siele per jaar soontoe verhuis, terwyl die plaaslike bevolking se natuurlike aanwas 2.5% per jaar sou wees. Dus sou mens nooit van ‘n Boere-Afrikaner Volkstaat daar kan praat nie, maar dalk wel van ‘n Afrikaanse Taalstaat. Ons het aanvaar dat dit nou nie meer moontlik sal wees om mense met geweld van een streek na ‘n ander te verskuif soos tydens die apartheidsjare nie.

• Behalwe vir die staat Israel, kon geen volk nog ooit ‘n ander volk se grondgebied as sy eie volkstaat oorneem nie. Die Jode was ‘n spesiale geval. ‘n Groteske internasionale gewete, was deur gebeure in Nazi-Duitsland veroorsaak. Boonop was Palestina ‘n Britse Kolonie en kon die Britte so ‘n projek suksesvol volvoer.

• Tensy die Afrikaanse organisasies saamstaan om ‘n strategiese plan, as die meerderheid van die volk se plan te aanvaar en almal daarby inkoop, is jy tot mislukking gedoem. Die faksietjie wat die revolusiegedagte sal ondersteun sal al twintig in die tronk beland soos die Boeremagmanne. Die res van die volk sal weier om betrokke te raak en hulself distansieer van die projek.

• ‘n Revolusie is dus nie ‘n ernstige opsie nie. Wie gaan die gevegte voer? ‘n Groot veldheer het gesê dat jy slegs onwettig mag optree as jy weet jy kan die mag daardeur bekom. Kyk hoe sukkel die Tamil Tiere in Sri Lanka en die Tibetane in Groter Sjina om hul volkstate internasionaal erken en ondersteun te kry, om nie eens van die Palestyne te praat nie.

Jammer. Johan, daar is geen kitsoplossing vir selfbeskikking nie. Dis ‘n lang en moeisame pad en Afrikaners moet daardie pad stap vir stap betree.

Volkstaat sal nie uit die lug neerdaal nie

Die huidige debat oor parlementêre deelname deur Afrikaners is 'n teken dat ons politieke bewussyn besig is om te ontwaak, waarvoor ons PRAAG se webtydskrif moet bedank. Vanweë sy onverbondenheid slaag die PRAAG-werf daarin om eerlike menings van verskeie bydraers te ontvang en om daardeur 'n beter begrip te kry van hoe ons mense werklik voel.

Dalk sal dit nou goed wees as ons bietjie vertoef by die word "selfbeskikking" asook die begrip van "vryheid". 'n Senior lid van die ANC het eendag by 'n konferensie in die Kaap beweer dat Afrikaners ook van apartheid bevry is, dat hulle vry is binne die mees liberale grondwet op aarde en dus geen selfbekikking benodig nie.

Waarop ek hom vra: "Nou waarom kan ons nie ons eie skole beheer nie? Waarom dan nie ons eie skoolkurrikula opstel nie? Waarom mense aanstel wat geen woord Afrikaans kan verstaan en aan ons kinders voorskryf wat hulle mag leer en nie mag leer nie? Wat van ons geskiedenis, ons letterkunde, ons gedigte en ons liedereskatte?"

Vryheid beteken vir my om nie onder beheer van ander persone of instansies te staan nie, om nie deur arbitrêre regulasies ingeperk te word nie, en om my eie denke volgens eie aard mondelings of skriftelik te formuleer en sonder beletsel na ander oor te dra. Dan is jy vry van die bande wat burgers soos marionette beheer.

Selfbeskikking is die som van al die regte wat gesamentlik deur 'n gemeenskap besit word om aan daardie gemeenskap die reg te verleen om sy eie toekoms volgens sy eie aard, sonder die toedoen van enige ander gemeenskap of owerheid, self uit te werk en na te streef.

Beperkings word altyd geplaas op vryheid. Die vryheid van ander persone kan negatief geraak word deur jou vryheid. Enige mens kan sy motor oral heen bestuur, solank hy binne die spoedbeperking en verkeersreëls bly, anders word ander padgebruikers se veiligheid deur jou vryheid van beweging bedreig.

Selfbeskikking van een gemeenskap word egter nooit deur dié van 'n ander bedreig of ingeperk nie. Ek sou sê dat dit die wesenskenmerke van vryheid en selfbeskikking is.

Die gesamentlike regte van gemeenskappe en die vryheid om dit volgens eie aard saam uit te leef, is die reg wat Afrikaners nou moet opeis. Die Suid-Afrikaanse grondwet, soos hy tans geskrywe staan, maak dit moontlik om nou reeds selfbeskikking van 'n gevorderde aard te beoefen, maar dan moet die gemeenskap homself as 'n volwaardie gemeenskap organiseer.

Die semantiek van die Grondwet veroorsaak dat heelwat verwarring by mense oor die begrippe minderheidsregte en gemeenskapsregte bestaan. Nêrens word daar van minderheidsregte in die Grondwet gepraat nie, maar slegs van gemeenskapsregte. Hieronder word godsdienstige, kulturele en taalgemeenskappe bedoel. Terwyl daar in die Afrikaanse politieke semantiek van volke gepraat word, word in die Europese Unie se protokolle van minderhede en minderheidsregte gepraat. Dit skep verwarring by diegene wat hierdie kwessies in Engels wil debatteer.

Die sleutel tot selfbeskking lê daarin dat Afrikaners moet aandring op die skeiding tussen organe van die burgerlike samelewing en van staatsinstellings. Ek het by dr. Christo Landman, voormalige Kommissaris van die Artikel 185-Kommissie, gaan kers opsteek en hier is sy vertolking daarvan:

Dit is 'n fout om uit die Grondwet, 1996, af te lei dat dit vir minderheidsgroepe voorsiening maak.
Die term minderheidsgroepe het 'n etniese inslag.
Etnisiteit herinner aan apartheid, sal die opstellers van die Grondwet redeneer.
Die Grondwet maak wel op allerlei wyses voorsiening vir die regte van georganiseerde gemeenskappe.
So word 'n duidelike onderskeid gemaak tussen organe van die staat (a.239) teenoor organe van die burgerlike samelewing (a.31(1)(b)).
Nie net is daar gesagsverdeling tussen die organe van die staat (wetgewend, uitvoerend en regsprekend) nie, maar ook mag die organe van die staat nie in die interne bevoegdheid van die organe van die burgerlike samelewing inmeng nie.
Die georganiseerde organe van die burgerlike samelewing word in a.185 nader bepaal deur 'n Kommissie vir die Bevordering en Beskerming van die Regte van Taal-, Godsdiens- en Kultuurgemeenskappe.
Artikel 185 en die 185-Kommissiewet 19 van 2002 maak voorsiening vir die registrasie van rade. Alhoewel die 185-Kommissie kan help met die daarstelling van Rade, is en bly dit die plig van organe van die burgerlike samelewing om tot Rade oor te gaan.
Rade is privaatregtelike instellinge wat by die publiekregtelike 185-Kommissie bloot om registrasie vra.
Die reg op godsdiens word in a.15 en die reg op taal en kultuur in artikels 30 en 31 omskryf.
Om 'n gemeenskapsreg te kan bevorder en te kan beskerm moet omskryf word wat met taal, godsdiens en kultuurgemeenskapsregte bedoel word.
Artikel 234 maak voorsiening vir die grondwetlike aanvaarding van ander regte as individuele regte, soos omskryf in hoofstuk 2 van die Grondwet.
Dit behoort die 185 se plig te wees om taal-, godsdiens- en kultuurregte te omskryf en in terme van artikel 234 by die Parlement te laat goedkeur as deel van die Grondwet van SA.
Die aangestelde Kommissarisse sedert 2004 was onbevoeg om hierdie taak te verrig en dit is my submissie dat die Voorsitter 'n politieke opdrag gehad het om Rade te laat skipbreuk ly.

Die 185-Kommissie het liederlik gefaal om sodanige regte te formuleer. Insgelyks het die burgerlike organe nagelaat om dan in die afwesigheid van prestasie deur 185 sodanige regte te omskryf.

Ons het dus te make met 'n lam regering wat nie rigting het nie en slap gemeenskapsorganisasies wat hulself nie in verteenwoordigende rade wil organiseer om hul plig teenoor toekomstige geslagte na te kom nie.

Hieruit kan mens aflei dat die ANC-regering willens en wetens die grondwet volgens hul eie agenda vertolk en die land se kultuurgemeenskappe laat Gods water oor Gods akker loop terwyl elkeen van 50 Afrikanerorganisasies die volk op sy eie wil red.

As Afrikaners nie eens in staat is om hul gemeenskapsregte op te eis nie, kan hulle die volkstaatdroom maar op hul mae skryf. 'n Volkstaat sal nie uit die lug op hulle neerdaal nie.

free casino gambling

Klein partye sal moet keuses maak

Verskeie politieke ontleders vra of ondersteuners van klein partye sal volhou om lojaal te bly as hul stemme so vermors word.

Kyk mens na die getalle van die klein partye op nasionale vlak, lyk die prentjie uiters verdoemend.

IVP 804260 LP's 18 Gemiddeld per LP 44,681
OD 162 915 LP's 4              "                 40,728
UDM 149 680 LP's 4           "                 37,420
VF+ 146796 LP's 4             "                 36,699
ACDP 142 658 LP's 3         "                 47,552
Gemiddelde getal kiesers per setel       41,416

Daar is skynbaar 'n redelike ingewikkelde formule wat gebruik word om die getal setels te bereken, maar bogaande toon dat elke LP ongeveer 41,000 kiesers verteenwoordig.

Kyk mens na bogenoemde getalle lyk dit of die volgende twee opsies strategiese moontlikhede vir die VF+ is:

Óf die VF+ groepeer saam met ander streekspartye soos die IVP, UDM, OD en selfs die ACDC en ontwikkel 'n gesamentlike strategie wat die groepsidentiteite van al die kiesers sal beskerm, of hy gaan in koalisie met die ANC om binne die regeringsparty die Afrikaners se belange te bevorder.

Die eerste opsie sal vanweë korporatiewe en persoonlike egos moeilik haalbaar wees en sal in direkte opposissie met die DA, COPE en die ANC staan. Daarmee vorm hulle dan 'n sigbare teiken wat deur die sterker drie soos 'n slaansak bearbei sal word. Behalwe vir politieke masochiste, is dit 'n haas onverteerbare vooruitsig en laat dit slegs die eerste opsie as polities haalbaar.

In so 'n geval verkry 'n ANC/ VF+ koalisie dan 'n tweederde meerderheid in situasies wanneer dit die VF+ sou pas, byvoorbeeld as bepaalde vorms van selfbeskikking vir minderhede deurgevoer moet word.

In sy stuk, 'Waarom nie by die ANC aansluit nie?' beredeneer Anton Barnard heel logies dat as die VF+ getrou aan sy roeping wil bly om Afrikanerbelange te bevorder, hy baie ernstig sal daaraan moet dink of dit praktiese politiek sal wees.

Oor my skouer hoor ek reeds 'n growwe rasperstem wat kners: "So, nou wil julle Boereverraaiers met die Kommuniste en die antichrist gaan heul. Wat het dan van julle beginsels geword?"

Waarop mens sou kon antwoord: "Beginsels? Watter beginsels? Praat jy van die haatbeginsel waarin ons die Engelse en die swartes moet haat? Van wanneer af is haat tot 'n beginsel verhef? Gaan samewerking met die maghebber nou outomaties verhef word tot liefde vir iemand anders se saak?

Of wat dan van die beginsel van standvastigheid, waar verwag word dat mens altyd dieselfde deuntjie moet sing? Slegs baie dom mense steun so 'n standpunt; intelligenter mense gebruik hul gesonde verstande om elke moontlikheid te ondersoek om probleme op te los. Die enigste geloofwaardiege en standvastige beginsel vir die mens op aarde is om God se Gebooie te onderhou en sy naaste soos homself sal liefhê. 'n Godloënaar se politieke beginsels is nie 'n sikspens werd nie. Sy haatbeginsel sal omgesit moet word in een van liefde voordat sy medemens hom ernstig sal opneem.

En verder: wat dan van die bykans 2,000 boere wat sedert 1994 wreed vermoor is en die duisende onskuldige mense wat daagliks geplunder en gemartel word? Wil julle werklik met die vyand gaan heul?

Hierop kan mens antwoord dat, sou ons nie iets vindingryks doen en gou weer elemente van mag en invloed bekom nie, gaan daar 'n verdere 2000 boere op die plase sterf, gaan daar meer jong Afrikaners armlastig word en sonder werk, kos of dak sit. Dan sou die Groot Trek en die Vryheidsoorloë futiele grepe in Afrika se geskiedenis wees. Dan sal die Afrikanervolk geoffer word aan rassiste en godloënaars wat aan 'n ernstige graad van die magsindroom lei.

Binne so 'n koalisie sal die VF+ in staat wees om sy verkiesingsbeloftes beter na te kom as daarbuite. Hy sal egter teen 'n gesamentlike koukus moet waak, want die verstandhouding moet wees dat die VF+ party die gewete van die Afrikanersaak binne die koalisie sal wees, en nie om die ANC of kommunistiese party se agendas te dien nie. Daarvoor is die ANC se eie getalle heeltemal voldoende.

для девочки игра Фільчаков прокурор

Die verhaal van twee Partye

Die titel van Charles Dickens se boek : ”A tale of two cities” het my laat dink om twee politieke partye te vergelyk. Noem dit die ‘Verhaal van twee partye’.

By Kaapstad Universiteit se Sakeskool het ons allerhande slimmighede geleer, ondermeer ook oor bemarkingstrategie. Prof Brink was ‘n Amerikaner met sy Afrikaansklinkende naam. Aan die einde van die kursus het ons hom as die mees uitstaande dosent aangewys.

Prof Brink het verduidelik dat daar basies twee bemarkingstrategieë is wat organisasies kan volg om hul dienste te bemark, naamlik, ‘n produk-oriëntasie, dws waar die produk en die voordele wat dit bied aan kliënte voorgehou word. Die kliënt word dan oorgehaal om dit te koop. Die sleutelaspek is die geloof in – en kennis van ‘n beproefde produk. (Dink byvoorbeeld aan die Audi reklame van “Voorsprong deur Tegnologie.”)

Die tweede opsie is ‘n mark-oriëntasie. Hiermee word die behoefte en sentimente van die mark verstaan en ontleed met die doel om die markbehoefte te bevredig. Daar word dan staatgemaak op nuwe oplossings vir bepaalde probleme, liewer as om markte te soek vir voorafverpakte produkte. ‘n Wetenskaplike kennis van die markbehoefte word met hierdie benadering vereis. Daarvoor is marksegmentering kritiek belangrik. Die regte behoeftes moet met die regte oplossing bevredig word. As algemene riglyn het Prof Brink hierdie benadering aanbeveel as die mees toepaslike een vir diensverskaffers en organisasies wat sosiale dienste of produkreekse bemark. Hier dink mens aan kerke, skole, sportklubs, politieke partye, ens.

Eenvoudig gestel: Met ‘n markbenadering moet jy vasstel wat jou kliente se behoefte is sodat jy oplossings vir daardie behoeftes kan formuleer en deur jou kundigheid en bepaalde insigte bepaalde behoeftes kan bevredig.
Aan die hand van hierdie twee opsies wil ek nou die DA en die VF+ bekyk. Die DA met sy mark-oriëntasie en die VF+ met sy produk benadering. Hierby wil ek twee sleuteleienskappe, naamlik pragmatisme of beginselvastheid as groeidempers of groeiprikkels kontrasteer.

Volgens hul kiesersgetalle was die twee partye in 1994 baie dieselfde grootte. Die VF kon reken op 425,000 kiesers op nasionale en 460,000 op provinsiale vlak. Die DP was byna 20% kleiner met sy 338,000 stemme.

Die DP het ‘n troebel geskiedenis van samesmeltings en van liberale leiers soos Helen Suzman, Van Zyl Slabbert, Zach de Beer en Colin Eglin gehad. Teen 1994 was die DP ‘n party wat nog op internasionale liberalistiese beginsels gefundeer was. Hulle was gekenmerk deur ‘n onverkwiklike produkbenadering. Maar daardie DP was besig om te sterf, omdat liberalisme nie staanplek kon kry in kommunitêre Suid-Afrika nie. Slegs ‘n baie klein ondersteunersgroepie het die party lewend gehou.

Tony Leon het die basiese vonk verskaf wat die party se rigting en styl verander het. Hy wou leier wees van ‘n dinamiese party, op soek na mag. Hy wou die DP in ‘n alternatiewe regeringsparty omskep. In die toekoms sou ‘n liberale gesindheid die DP lei, en alle vorms van identiteitspolitiek as verdelend verwerp word. (Dink aan hul slagspreuk ‘Een volk een toekoms.’) Eng beginselvastheid moes deur inklusiewe pragmatisme vervang word. Daar is selfs vir Afrikaanses plekgemaak.

Hulle het hul visier ingestel op ‘n steil groeikurwe, nie soseer om die nasie te red nie, maar om die beeld van ‘n sterk party te vestig. Die Suid-Afrikaanse kieserspubliek wat die ANC as ‘n bedreiging gesien het, wou klaarblyklik ‘n kragdadige politieke party as alternatief vir die ANC hê. Hoewel die NP byna 4 miljoen kiesers in 1994 gehad het teenoor die 338,000 van die DP, was hy reeds terminaal. Die NP se oormatige

In 1999 sluk die sardyn toe die walvis in. Die DA verower byna ‘n miljoen kiesers van die NNP.

In 1999 spog die DP met 1,527 miljoen teenoor die NP se 1,1 miljoen ondersteuners. Uit ‘n suiwer politieke party oogpunt gesien was FW en Kortbroek se manewales die teken vir al die opposissiepartye om vernuwend te dink en om uit te beweeg vanuit die benouende pre-1994 denkrame om die loslopende kiesers in hulle partynette te vang. Die DP het die geleentheid aangegryp en die voortydige dood van die NNP verhaas deur realpolitik te beoefen. Terselfdertyd het die DP die VF ‘n gevoelige slag toegedien deur byna 70% van sy 1994-kiesers af te rokkel. Klaarblyklik was die DP se bemarkingstrategie in die kol.

Voor die verkiesing was groot verwagtings gekoester dat die VF ‘n sterk teenvoeter sou wees vir die destydse NP. Die verkiesing het ‘n emosionele aanloop gehad vanaf die beleg van Pretoria, die referendum van twee jaar vantevore, die Mmabatho fiasko, asook die wyd gepubliseerde Akkoord tussen die Afrikaner Volksfront en die ANC. Bonop was die beroemde Generaal Viljoen die leier. Al hierdie faktore het byna ‘n halfmiljoen kiesers vir die VF laat stem.

Die meeste VF stemme was waarskynlik protesstemme van regsgesinde NP ondersteuners asook KP ondersteuners wat tog bereid was om te stem. Dit was duidelik dat daardie kiesers nie vir ‘n bestaande liberale een-man-een-stem-oplossing sou stem nie. Hulle het waarskynlik teen die alternatiewe oplossing, wat deur die Codesa- onderhandelings op hulle afgedwing was, gestem. VF kiesers het verwag dat die nuwe party vir wie hulle gestem het ‘n beter oplossing sou bied.

Na 1994 het die VF egter sy mark se werklike behoeftes verkeerd gelees. Waar sommige binne die die VF leierskap geglo het dat die volkstaatgedagte die produk was wat verkoop moes word omdat hulle dit as ‘n lewensvatbare ideologie beskou het, wou ander weer die party as ‘n politieke tuiste vir alle Afrikaners uitbou.

Die produk wat verkoop moes word was Orania as groeipunt vir ‘n toekomstige volkstaat. Duisende woorde is geskryf om die konsep van nuwe groeipunte te verklaar of te verdedig. Die voorstaanders daarvaan wou eenvoudig nie aanvaar dat ekonomiese dryfvere altyd bo kultuurkragte sal seëvier nie.

Sedert 1994 het Pretoria-Oos se bevolking meer as verdubbel. Vanweë ekonomiese kragte het miljarde rande se ontwikkeling daar plaasgevind. Die blanke dele van Witbank, Middelburg, Newcastle, Bloemfontein ens het gedurende dieselfde tydperk oneindig meer gegroei as Orania. Die kieserspubliek het dit alles self beleef.

Benewens ‘n akademiese ondersoek in 1995 rondom die Pretoria gebied is ek nie bewus van enige marknavorsing wat die VF gedoen het om sy kiesers se houding en behoeftes te bepaal nie. Dit was die produk wat die knoop moes deurhaak, nie ‘n groeistrategie nie.

Binne slegs vyf jaar, vanaf 1994 tot 1999, val die VF se stembasis dus van 435,000 na 127,000. Binne die daaropvolgende tien jaar kon hy darem staande bly met 146,000 stemme in 2009. Die produk was duidelik onverkoopbaar. Mens sou verwag dat enige onderneming onmiddellik nuwe strategië sou ontwikkel wat op deeglike marknavorsing gebaseer is. Die res is geskiedenis.

Hoewel vingers na die leierskaap en in ander rigtings gewys het, was dit duidelik dat ‘n produkoriëntasie duidelik verkeerd was. Die produk was onverkoopbaar en die kliëntebasis ‘n minderheid van die minderheid. Vanselfsprekend het dit ‘n plafon op kiesersgetalle geplaas.

‘n Ander strategie was duidelik nodig binne ‘n parlementêre stelsel waar miljoene swart kiesers altyd die finale seggenskap sal hê.

конструктор домик

Hoe ek Jacob Zuma ken

Jacob Zuma se sekretaresse ontvang my vriendelik en vergesel my na die stoep aan die oostekant. Ek kyk haar vraend aan. Met haar wysvinger maak sy 'n veelseggende draaibeweging in die rigting van die plafon.

Buite sal ons dus meer privaat wees…

Die reusesybokhaarmat wat die voorportaal met die ou Transvaalse wapen vroeër versier het, het plek gemaak vir 'n goedkoop geel, swart en rooi geruite mat. Die stinkhout- en geelhoutmeubels van 'n vorige beskawing is weg. In die plek daarvan staan doodgewone meubels wat lyk of dit uit 'n tweedehandse meubelwinkel kom. Die stoepmeubels is twee stelle gemakstoele met botsende kleure.

Ek wag op die stoep van vervloë jare se administrateurswoning. Overvaal. In die tuine sien ek hoe vier tuiniers probeer om 'n tuinslang gekoppel te kry, terwyl 'n vyfde die hope roossnoeisels in 'n kruiwa laai. Die tuin is sonder persoonlikheid en verwaarloos.

My gedagtes gaan terug na 1967. Oom Sybrand van Niekerk, verlangs familie van my vrou, was toe nog administrateur van die Transvaal. Tannie Marietjie was 'n ywerige tuinskepper en sy en haar wit tuinier moes die groot tuin self in stand hou. Ons het daardie Sondag middagete by hulle geniet. Dit was hoe Boeremense mekaar destyds onthaal het. Ná ete besoek die manne dan die vrugteboord en pluk mandjies vars vrugte. In 1967 was die tuin 'n welige paradys.

Maar dit was 42 jaar gelede. Snaaks hoe die tyd aanstap en dinge laat agteruitgaan.

Hier sit ek nou in Julie 2005. 'n Maand of wat gelede is ene Shabir Shaik op aanklagte van omkopery en bedrog deur regter Hillary Squires skuldig bevind en tronkstraf opgelê. President Mbeki het sy adjunk kort daarna onseremonieel in die parlement afgedank.

Dan stap Jacob Zuma deur die sydeur, met sy gebruiklike breë glimlag, hand uitgetrek.

"How are you, Mr Wingard."

"Thank you for seeing me at such short notice, Mr Zuma."

Hy haal sy selfoon uitmekaar en plaas die drie stukke op die koffietafel tussen ons. Ek skakel my selfoon af en sit dit langs syne. Hy knik dankbaar.

"We should be OK here. I take it this is a private meeting. My situation is quite delicate and I do not want any further complications."

Ek stel hom gerus. Ons verwissel 'n paar komplimente en toe vra hy: "How are the Afrikaners?"

"I have not come to talk to you about the Afrikaners today. I want to talk to you about three things and I would be pleased if you would give me frank and honest answers to three matters that bother me."

"OK, what are they?"

Die gesprek wat ons daardie oggend in Engels gehad het, vertel ek nou oor in Afrikaans:

"Eerstens, wil ek oor Jacob Zuma praat. Ek wil sy kant van die storie hoor oor die aanklagte van korrupsie en bedrog wat teen hom gehou word."

"Tweedens, wil ek met jou praat oor 'unfinished business.' Soos jy weet, was daar onafgehandelde besigheid rondom ooreenkomste wat jy en Thabo Mbeki in 1993/94 met die Generaal en ander leiers aangegaan het, maar wat gerieflikheidshalwe onder die mat beland het."

Hy knik instemmend.

"Laastens wil ek oor projekte in Kwa-Zulu Natal praat." Ek kan nie help om die byna seunsagtige opgewondenheid in sy oë te lees nie.

"Goed, laat ek jou my kant van die storie vertel. In die kabinet was ek die armste kabinetslid. Daarmee beskuldig ek niemand van enigiets nie, net dat dit ironies is dat almal skielik vingers na die persoon wys wat seker die minste invloed gehad het met die toekenning van wapenkontrakte. Onthou jy nog die inligtingskandaal? Connie Mulder moes die spit afbyt om te voorkom dat hy eerste minister sou word. Daarvoor is 'n skandaal geskep. Met al die geheime projekte waarmee die apartheidsregering binnelands sowel as in die buiteland besig was, kon verskeie kabinetsministers van bedrog of wanbestuur aangekla gewees het. Maar Mulder is uitgesonder omdat hy 'n politieke gevaar vir PW Botha ingehou het.

Ek word presies op dieselfde manier uitgesonder, vanweë my sterk aanhang in die party.

Ja, ek het 'n vertrouensverhouding met Shabir Shaik gehad. Ja, hy het aan my geld geleen. Natuurlik sal dit alles bewys kon word. Maar ek kan met 'n skoon gewete sê dat ek nog nooit 'n sent van die staat of van die publiek wederregtelik gevat het of dat enige besluite wat ek moes neem deur Shaik se lenings beïnvloed was nie. Ek weet nie hoe iemand ooit soiets teen my sal kan bewys nie. As ek sy saak kwansuis sou bevorder het, sou dit binne die normale menslike politikus-vriendkonteks gebeur het.

Dan is daar ook die kwessie van ons Afrikakultuur. In die Afrikakultuur is dit nie ongewoon vir onderdane om gereeld 'n bok of selfs 'n os vir die Kgosi saam te bring nie. Daardeur bewys hy dan sy lojaliteit en maak hy staat op die wederkerige beskerming van die hoofman.

In die westerse politieke stelsel word van lobbying gebruik gemaak. Parlementariërs en ministers word met allerhande gunste bearbei om bepaalde beleidstandpunte te beïnvloed."

Ek word meegesleur deur sy driftige openhartigheid. Ná nog verdere verduideliking steek ek my hand uit:

"Dankie, ek verstaan die situasie en aanvaar jou verduideliking. Op 'n later tydstip sal ek dit wêreldkundig maak. Intussen moet die reg maar sy loop neem, maar ek sal nie my vertroue in jou verloor nie." Jacob heg waarskynlik baie waarde aan my eertydse diens by die Volkstaatraad, en aanvaar my bona fides volledig.

Hy neem my hand: "Jy weet nie wat jou woorde vir my beteken nie. My familie is baie geskok oor al die beweringe. Mense behandel my deesdae asof ek melaats is, maar soos gewoonlik verstaan die Boere my die beste. Laasweek het ek besoek gehad van 'n Boere-afvaardiging, en hulle het ook hul steun belowe."

Hy gee 'n oorsig van die historiese verhouding tussen die Boere en die Zoeloes. Jacob Zuma ken sy geskiedenis en hy respekteer die Boere. Sedert daar vrede gemaak is ná Bloedrivier was daar vir langer as 150 jaar geen noemenswaardige spanning tussen die Boere en die Zoeloes nie. Beide partye het altyd hul ondernemings nagekom.

"En wat nou van die onvoltooide besigheid?"

'n Ernstige uitdrukking kom oor sy gesig wat hy op 'n honderd plooie trek.

"As ek die president van hierdie land sou word, sal ek ernstige en dringende aandag daaraan gee. Ek sal na alle redelike versoeke luister. Ek heg baie waarde aan die mens se kultuur en besef dat die Boere ook baie gesteld is op hul eie kultuur. Maar wat Afrikaners baie mooi sal moet verstaan: Hulle sal hul huis in orde moet kry. Ek kan nie met verskeie teenstrydige versoeke of skemas gekonfronteer word nie. Doen julle huiswerk behoorlik en ek sal my kant ook bring."

Toe trek Jacob Zuma weg met 'n byna onthutse aanval op die huidige rasbehepte beleid van transformasie. Hy kan onmoontlik nie verstaan hoe die ANC by die punt uitgekom het waar ideologie belangriker geword het as dienslewering nie. Hoe kan die land bekostig om honderde duisende geskoolde landsburgers elke maand te verloor?

Daarna bespreek ons kortliks 'n reeks biobrandstofprojekte in Kwa-Zulu Natal. Ek verseker hom dat ek die saak op die regte tydstip verder sal voer.

Dit was byna vier jaar gelede. Sedert die Overvaal-besoek het ons weer twee keer ontmoet. Elke keer was sy uitsprake dieselfde oor Afrikaners. Dit is duidelik dat hy nie ons stemme wil werf nie, maar dat die land hulle nodig het, want, soos hy dit stel:

"We cannot run this country without the Afrikaners."

для насосов лобановский класс

Slaan die Zuma-yster terwyl dit warm is

Ongelukkig kon ek laasweek se gesprek met mnr. Jacob Zuma nie bywoon nie, hoewel ek aktief daaraan gewerk het dat dit moes plaasvind.

Min mense besef watter politieke deurbraak vir Afrikaners plaasgevind het. Deur sy uitspraak oor Afrikaners se inheemsheid het JZ namens die ANC amptelik erken dat die Afrikaners wel ‘n inheemse Afrikastam is. Waar Mbeki alle witmense oor dieselfde kam geskeur en as ryk settlers gebrandmerk het, het die nuwe swart koning Afrikaners as wit Afrikane gesaniteer. Binne die Afrika-kultuur is dit ‘n reusagtige politieke ommeswaai.

Daardeur het hy verskeie politieke en emosionele deure vir Afrikaners oopgemaak waardeur ons nou die politieke arena vanuit hoë morele grond kan betree.

Eerstens besit elke stam van Afrika ‘n kerngebied waar sy tradisies en gewoontes vetroetel word. Die Duitsers noem dit ‘n kulturheimat – ons noem dit bloot ‘n tuisland. Zuma se stelling plaas die regering nou in ‘n drukgang, want hoe kan Afrikaners dan ‘n inheemse Afrikastam sonder ‘n tuisland wees? Tensy Malema se Oraniabesoek bedoel was om Orania as die Afrikaners se tuisland simbolies te erken.

Sou JZ se uitspraak daarop neerkom dat die ganse Suid-Afrika inderwaarheid die Afrikaners se kulturheimat is, dan sal sekere strukturele veranderings aan regeringsbeleid benodig word om uiting daaraan te gee, want amptelike ANC beleid dui tans op presies die teenoorgestelde. Dan sal ons straat en dorpsname in ere herstel moet word of minstens as paralelle name erken moet word. Dan sal ons erfenisse en tradisies, skole, kurrikulering en taal deur ons en ons alleen beheer moet word.

Soos Dan Roodt gesê het, kon Zuma iets regkry wat hy en ek en ander oor die afgelope agt jaar nie kon regkry nie, naamlik om die breë spektrum van Afrikanerdom vir ‘n vergadering bymekaar te maak. Wat ons Donderdag gesien het, was die Afrikanerraad in aksie in sy gesprek met die toekomstige staatspresident van die land.

Ons volkie se sikofantiese versugting om naby aan mag te verkeer, blyk die enigste wyse te wees vir die daarstelling van die te stigte Afrikanerraad om ons volksbelange te beskerm.

As dit dan so is, laat ons dan daardie pad loop.

best slots to

Kan Suid-Afrika ‘n ANC-regering nog bekostig?

Politici beweer dikwels dat geregtigheid slegs deur wetgewing verseker kan word. Daardie paternalistiese houding help hulle om die steun van die proletariaat te verseker. 'n Paternalistiese regering wil alles met wetgewing bestuur om hul idee van die utopie te verwesenlik. Hierdie en ander begrippe is deur die Franse skrywer, vryemarkekonoom en wetgewer Frédéric Bastiat in sy boek "Die wet" (1850) opgeteken. Daarin beweer hy dat die staat nie die utopie moet probeer skep nie, maar moet slegs verseker dat ongeregtigheid nie sal seëvier nie en dat dit die staat se plig is om die vryheid en veiligheid van sy burgers te verseker. Sy boek werp ook lig op verskeie vraagstukke waarmee ons vandag in hierdie land worstel.

Die vertrekpunt van 'n paternalistiese regering is dat die staat 'n vaderlike plig teenoor sy burgers aanvaar wat streng toesig oor hul sosiale en sakebelange vereis. So 'n inmengende staat se onderliggende teorie is dat burgers nie oor die vermoë beskik om na hulself om te sien nie. Die staat doen byvoorbeeld ons skoolkurrikulering vir ons. Ons weet kwansuis nie wat goed is vir ons eie kinders nie. Die staat se volksvreemde amptenare weet en hulle het die mag om te besluit wat ons kinders moet leer en wat hulle nie mag leer nie. Die geskiedenis van die Boerevolk is byvoorbeeld heeltemal taboe vir die onderwysdepartemente van vandag.

Bastiat sê verder dat, al sou politici reg wees dat dit hul plig is om die utopie te skep, spreek dit nie vanself dat hul goedbedoelde paternalisme die burgers vryer maak nie. Staatsinmenging mag sommige mense meer welvarend maak, maar dit sal altyd ten koste van ander landsburgers se outonomie of eiendom wees. Ek wil beweer dat ongeveer 35 miljoen van Suid-Afrika se inwoners 'n paternalistiese regering verkies, maar dat minder as 5 miljoen inwoners 'n nie-inmengende regering wil hê.

Daar bestaan baie bewyse in die literatuur waar staatspaternalisme landsburgers se vryheid verminder, want die staat neem van sommige om weer aan ander te gee. Suid-Afrika is egter ook paternalisties teenoor misdadigers en waarborg hul regte, al kontrakteer hulle uit die grondwet met hul geweldsmisdade. Ons paternalistiese regering is derhalwe nie in staat om sy vredeliewende burgers se vryheid te verseker nie; ook nie hul reg op eiendom en lewe nie. Die huidige regering kan dus nie verseker dat ongeregtigheid nooit sal seëvier nie. Die verkeerde regering met 'n verkeerde beleidsingesteldheid is dus aan die bewind in Suid-Afrika.

En hiervoor besit die staat die alleenreg op geweld, wat moet verseker dat die wil van die politici afgedwing word. Die staat se magsagent, die howe, word in staat gestel om die bevolking se wil met die politici se wil te vervang. In 'n veelvolkige staat wat deur die demokratiese stelsel van meerderheidsregering aan bewind kom, word die wil van die populistiese meerderheid aan die minderheid teen hul sin opgedwing.

Is dit dus verbasend dat die minderheid hulself van die politieke prosesse onttrek het? Is dit ook verbasend dat lede van die minderheidsgroepe wat pro-aktief deur 'n paternalistiese regering van die ekonomie uitgesluit word, voel dat hul kundigheid, opleiding, kwalifikasies of intelligensie oorbodig vir hierdie land geword het en liewer ander weivelde moet gaan soek?

Waarnemers beweer dat die emigrasie van jongmense te wyte is aan geweld en regstellende aksie. Is die werklike rede nie dat die beskawingsbotsing tussen 'n Afrikaregering en ons Westerse tradisies dit byna onmoontlik vir Afrikaners gemaak het om saam met Afrikavolke onder een vlag te woon nie? Ons leer ons kinders om die gevolge van hul eie dade te aanvaar, om hul eie besluite te neem, om verantwoordelik op te tree. Ons leer hulle 'n pligsbesef, werksetiek, deeglikheid en arbeidstrots, maar die oeboentoebenadering leer hulle van kollektiewe belange, asook die waarde van toenemende konsensus wat tot kollektiewe besluitneming moet lei.

Daagliks sien ons dat vergrype of pligsversuim van regeringsamptenare en politici oorgesien word in 'n ekonomie waar deursigtigheid en verantwoordelikheid vir jou eie dade kritiek belangrik is vir 'n lewensvatbare beskawing. Dit is egter duidelik nie 'n kwessie van werks- of maatskaplike etiek nie, maar 'n ingesteldheid dat niemand aanspreeklikheid vir die gevolge van sy dade hoef te aanvaar ni, en dat die gemeenskap maar die gevolge moet verdra. Hoe lank gaan die stomme Zimbabwiërs nog met Mugabe sit? Goddank dat Mbeki so doeltreffend verwyder is. Daar is altyd 'n uitsondering om die reël te staaf.

As ons aanvaar dat individue selfgemotiveerd is en 'n vrye wil het, beteken dit egter nie dat kollektivisme as sulks verwerp moet word nie. Afrikaners, as 'n kultuurgemeenskap, glo self in 'n mate aan kollektivisme, hou graag vergadering en bespreek graag vraagstukke. Maar hulle doen dit as mense van 'n heel ander beskawingsgroep, met heel ander waardestelsels en tradisies. Ons unieke sin vir geregtigheid, eerlikheid en vryheid het nie sommer net oornag ontstaan nie, maar het 'n baie lang sosiale en sielkundige aanloop wat nie plotseling in 1994 aan sy einde gekom het nie. Daardie vryheid word nou bedreig deurdat ons volkserfenis en kultuurgoedere, wat die basis van ons kollektiewe identiteit vorm, stelselmatig voor ons oë vervreem of vernietig word.

In Suid-Afrika het ons vandag 'n geval waar arbeid deur regulasies bestuur word. Die howe dwing die regulasies af en tronkstraf kan aan oortreders opgelê word. Is Suid-Afrikaners van alle rasse dus vry om hule regte uit te oefen? Is Afrikaners nog vry in hierdie land? Die staat kan eiendom in belang van die breër gemeenskap onteien en kan bedenklke grondeise toestaan. Is dit nie 'n inbreuk op eiendomsreg nie? As mens hierdie teenstellings nie volgens die gees van die grondwet kan verdedig nie, moet jy tot die gevolgtrekking kom dat die staat nie sy beleid ten opsigte van arbeid, landbou en die nywerheid kan implementeer sonder om sy toevlug tot ongeregtigheid te neem nie.

Gedurende die afgelope veertien jaar het die regering selfs nog verder gegaan en in direkte botsing met sy eie bestaansreg gekom. Die landswette is gebruik om regte en belange te vernietig wat die staat veronderstel is om in stand te hou. Die mag van die staat word aangewend om die belange van 'n paar gewetenloses te dien. Hierdie mense gebruik staatsmag om bates sonder enige persoonlike risiko vir hulself in te palm. Om dit te wettig, is plundery in 'n histories verwerfde reg vir swartmense omskep wat ondersteun word deur drastiese maatreëls soos boetes en die weerhouding van staatskontrakte aan weerbarstiges.

Om plundery te beskerm word toegang tot die howe beperk. Om jou eiendom fisies teen onwettige besetting te beskerm, word as 'n kriminele oortreding beskou. Die begronding van die plundermaatreëls kom uit twee uiteenlopende invalshoeke: die verwerplike hebsug van 'n paar opportuniste en die vals humanisme van oorywerige liberaliste.

Maar mense het ook 'n ander neiging, naamlik om 'n bestaan te wil maak ten koste van ander mense. Die geskiedenis van Afrika is genoeg bewys van mense wat mekaar se besittings plunder, soos die ewige oorloë in Afrika en aan die oosgrens wat tot die Groot Trek aanleiding gegee het. Hierdie neiging is waarneembaar in die geskiedenis van elke land op aarde en word veroorsaak deur die mens se basiese instink om sy behoeftes met die minste moontlike pyn te bevredig, hetsy deur sy eie arbeid, hetsy om die vrugte van ander se arbeid te plunder. Selfs in vredestyd gaan die plundery van huishoudings nagteliks voort in Suid-Afrika. Dink aan die bloeiende seerowery aan die Somaliese kus. Dit is nou maar in die Afrikamense se aard om te plunder.

Die regstelsel se doel is om geregtigheid in stand te hou, in so 'n mate dat die meeste mense glo dat enigiets wat wettig is ook moreel aanvaarbaar is. Dan glo hulle sommer dat iets geregverdig is, want die wet maak dit aanvaarbaar. Om plundery regverdig en aanvaarbaar vir almal se gewete te maak, moet dit deur wetgewing gesaniteer word en presto, ons gewetens is skoon.

Bestaan daar 'n groter euwel in enige land as om die regstelsel as plunderinstrument te gebruik met die doel om die verskil tussen reg en geregtigheid uit almal se gewetens uit te wis?

Sou ongeletterde aansoekers byvoorbeeld fondse vir hul projekte benodig, is dit nie ongewoon dat hulle deur die betrokke staatsamptenaar bygestaan word nie. Benewens die hantering van aansoeke vir staatshulp tree amptenare terselfdertyd ook op as "professionele" raadgewers by die toekenning van skenkings, lenings, aandele of ander finansiële bystand. Ongeletterde ontvangers betaal daardie duur professionele fooi met graagte uit die fondse wat op hierdie manier vir hulle gewerf word. Die amptenaar verdubbel sy salaris op hierdie manier en geen wet is oortree nie. Só gaan die plundery voort, maar kring elke dag wyer en meer subtiel uit omdat slegs die wet en nie die gewete die beperkende faktor geword het.

Ons almal wil die landswette eerbiedig en in stand hou, maar, wanneer daardie wette in botsing kom met jou moraliteit en mekaar weerspreek, verloor mens die respek vir die land se wette, want ons beskou gewoonlik ons moraliteit op 'n hoër vlak. Nogtans raak mens afgestomp en bevind jou naderhand in die situasie waar jy bereid is om 'n geregsdienaar R100 omkoopgeld aan te bied om jou die ongerief van sy wetstoepassing te spaar.

Dit is dus duidelik dat die land die ANC nie langer kan bekostig nie. Dit sou fataal wees vir Afrikaners, gesien teen die agtergrond dat die ANC 'n beleidsverskuiwing na links wil maak en nog verder van die Westerse beskawingskomponent van die land wil wegbeweeg. Die ANC wil nog meer paternalisties word. Sosialistiese staatspaternalisme wek meer korrupsie, konfiskering van eiendom, beperkings op persoonlike vryheid, verhoogde belastings en verswakking van die beskermingsdienste. Daar bestaan 'n ydel hoop dat die Afrikaners ook baat kan vind by die ANC se paternalistiese benadering deur 'n krieseltjie vryheid aan Afrikaners toe te staan in ruil vir hul onderdanigheid. In die geheel word Suid-Afrika egter 'n swakker plek om in te woon.

Hoe lank sal Afrikaners nog stilsit en toesien hoe hul vryheid en volksidentiteit weggekalwe word? Is dit nie nou tyd dat die min beskikbare magshefbome tot hul beskikking deur Afrikaners gebruik word nie? Moet persoonlike en korporatiewe ego's nie onderdanig gemaak word aan die belang van 'n eens trotse volk nie?

форма справки 086-у топкарго отзыв

Die tyd raak min

13:10:28 Soos volke 'n geskiedenis het, het tale en beskawings ook 'n geskiedenis. Die geskiedenis van beskawings gaan oor verowering en uitbreiding, dikwels deur aanslae op ander beskawings. Beskawings is die produk van hul geskiedenis, die som van inlywings en uitsluitings. Kennis van ons geskiedenis gaan nie soseer oor kennis van die verlede nie, maar oor insigte waarom ons vandag is wat ons is in morele, ekonomiese en intellektuele sin. Dis ons etniese psige. Dis ons geskiedenis wat inhoud aan daardie psige gee.

Afrikaners leef nie in die verlede nie, maar in die verlede binne hulle. Elke Afrikaner is ook die produk van sy eie geskiedenis. Elke dorp en straatnaam het 'n geskiedenis. Elke ou gebou en monument is getooi in 'n historiese gewaad waarop die gesigte van hul voorsate geëts is. Dit is die gesigte van mense wat oomblikke van lyding of glorie ervaar het en wat deur hul nageslag verewig is. Die geskiedenis is 'n integrale deel van volke se menswees, die inhoud waarsonder geen volk kan voortbestaan nie.

Om daardie inhoud te bevraagteken, of te misken, is om onderwerp te word deur 'n vreemdsoortige beskawing, wat geen benul van Afrikaners se geskiedenis het nie.

Vandag sien ons 'n roekelose omgang met goedkoop politiek wat die tydelikheid van 'n mededingende beskawing onderstreep. Dis 'n poging om 'n nuwe geskiedenis te skep wat by die heersers se psige kan inpas. Hoeveel mense besef dat beskawing en volkskultuur nie oorgeërf word nie, maar dat elke geslag dit van vooraf moet aanleer? Kennis van die geskiedenis is 'n kragtige teenmiddel vir die arrogansie van oningeligte magsbekleërs. Afrikaners kan mos nooit toelaat dat hul kumulatiewe waardestelsel deur 'n vreemdsoortige mag met behulp van waansinnige retoriek ondergeploeg word nie. Hierdie is ernstige sake wat op internasionale terrein getakel moet word.

Die arrogansie van vandag se heersers moet gesien word vir wat dit is: 'n inhoudlose beskawing wat deur 'n geskiedenis van verowering, doodslag en 'n ewigdurende oorlewingstryd gevorm is en wat nou in die gestalte van magsmisbruik manifesteer.

Die geskiedenis word as maatstaf gebruik om nuwe regte aan "voorheen benadeeldes" toe te ken. Omdat Afrikavolke se geskiedenis 'n ander inhoud aan hul psige gegee het as aan Afrikaners, word tydelike regstellende maatreëls nou as permanente regte geïnstitusionaliseer om te vergoed vir hul historiese benadeling.

Hierdie optrede is presies dieselfde onnadenkendheid van die politieke vergrype tydens die "struggle" toe "no education before liberation" die slagspreuk was, toe massa geweld en populistiese oproerigheid as deel van die psige van die massas ingemessel was. Is dit dus verbasend dat die moderne Suid Afrikaners die produk geword het van 'n vlak, selfgemaakte, postmoderne geskiedenis?

Net soos dit vandag moeilik is om die gevolge van die gewelddadige struggle te verwerk, net so gaan dit in die toekoms moeilik wees om daardie mense van die nasionale tepel te speen. Die spreekwoordelike magtige dreuning sal wyd oor die velde gehoor word wanneer die kunsmatige ekonomiese hoofaarinspuiting afgebind gaan word. En glo my vry, dit gaan beslis nog afgebind word, dalk nog gouer as wat mens vandag mag dink.

Vraag is hoe Afrikaners hulle binne hierdie omgewing kan laat geld? Tans is die denkstroom en strategie om dit deur burgerregteaksies te beveg. Maar hoe bewys mens 'n burgerreg as dit nie aan individuele grondwetlike regte kleef nie? Hoe kan 'n volk sy gemeenskapsregte wat hy deur die geskiedenis verwerf het in stand hou?

Regtegeoriënteerde liberalisme, soos deur die Suid-Afrikaanse grondwet uitgebeeld word, aanvaar dat elke persoon 'n persoonlike stel belange en doelwitte het. Die grondwet veronderstel 'n neutrale regsraamwerk om elkeen 'n gelyke geleentheid te bied en in staat te stel om as 'n vrye burger sy persoonlike belange na te jaag en te verwesenlik. Die grondwet veronderstel en gee hoog op dat 'n burger se waarde nie gemeet word aan sy gebondenheid aan een of ander groep of gemeenskap nie, maar aan die keuses wat hy as persoon self mag uitoefen; vandaar die verbod op alle vorms van diskriminasie.

Maar dan trek die grondwet 'n streep deur die konsep van individuele regte en verbod op diskriminasie deur 'n kunsmatige gemeenskap te skep vir uitsondering op alle terreine van die lewe. Die sogenaamde "voorheen benadeeldes" – 'n metafoor vir diegene wat aan die verkeerde kant van apartheid was – is nou op spesiale behandeling geregtig. Ons het dus nou 'n situasie waar 'n landsburger se waarde amptelik nie meer aan sy eie vermoëns gemeet word nie, maar juis sy gebondenheid aan 'n bepaalde gemeenskap.

Is die grondwet dus steeds 'n liberaaldemokratiese instrument as hierdie voorskrif die einddoel van regeringsbeleid geword het en nie die grondwet self nie? Regeringsbeleid gaan nou oor die halsbandjie in 'n samelewing waar die hond 'n mindere rol speel.

Suid Afrika is egter 'n Afrikaland wat uit gemeenskappe, groepe en volke bestaan. Dit verteenwoordig 'n oorwegend kommunitêre bevolkingsamestelling in sy tradisies en manier van optrede. Die bron van die kommunitêre landsburger se identiteit spruit nie soseer uit individuele keuses wat hy mag uitoefen nie, maar uit sy verbintenis met sy gemeenskap, soos sy familie, kerk, vakunie, sosiale klub, provinsie en etniese groep. Kommunitariërs redeneer dat die differensiasie tussen gemeenskappe en elkeen se reg op vrye assosiasie die basis is waarop individue en gemeenskappe hulself na goeddunke kan orden.

Ons het nou te make met twee pole wat in konflik teenoor mekaar staan. Die een pool is een van maatskaplike gelykmaking, die ander een is maatskaplik kommunitêr. Die twee pole verskaf konstante wigte en teenwigte waarvan die kragte volgens die politiek van die dag sal wissel, met die voorbehoud dat daar geen kompromis is met die nuwe regte van voorheen benadeeldes nie.

Daar bestaan dus nou 'n grondwet wat aan die een kant poog om liberaal te wees, maar wat toelaat dat sy tande getrek word deur die byt daaruit te haal en in die swak oordeel van politici te plaas. Dit is amptenare wat daagliks moet bepaal of anti-wit diskriminasie geregverdig is by die toekenning van poste, tenders, studiebeurse, ekonomiese bemagtigingskemas en vele ander. Die grondwet is nie meer die handleiding nie, maar die regering se beleid en regulasies. Is dit dus moontlik om jou burgerregte in so 'n regsomgewing suksesvol te beskerm?

Dit is glashelder dat daar na 'n ander benadering gesoek moet word om ons Afrikanerbeskawing te beskerm en uit te brei. Tans val ons terug van een loopgraaf na die ander en wen enkele geregtelike skermutselings. Maar ons is stelselmatig besig om die stryd te verloor, totdat ons dit eersdaags gewonne sal gee. Afrikaners se hele benadering is takties. 'n Oorhoofse strategie bestaan gewoon nie. Elkeen van dosyne Afrikanerorganisasies sien homself as die nukleus van Afrikanerbestaan. Organisasies bedink planne om hul ledebasis te verbreed, om hul inkomste te verhoog en om legitimiteit te bevestig en uit te bou.

Sommige spartel om relevansie in die huidige politieke omgewing te behou en beskou uitreiking na ander gemeenskappe as die aangewese weg. Ander probeer om die voorblaaie elke dag te haal sodat die ledetal kan groei. Maar nêrens kom enige organisasie met 'n plan om die histories verworwe volkeregte van Afrikaners op die internasionale terrein te bevorder nie.

Die rede? Daar bestaan geen organisasie wat Afrikaners verteenwoordig nie. Elke organisasie verteenwoordig slegs sy eie lede — sommige lede nogal van verskeie etniese groeperings.

Slegs wanneer die meeste Afrikanerorganisasies sou besluit om sentraal te affilieer en 'n metode vind om hulself as verteenwoordigend te orden, sal daar 'n Afrikanerraad ontstaan wat verteenwoordigend is.

Maar intussen sal daardie deel van Afrikanerdom wat hulself die Boere noem, volkeregtelik die leiding neem om as sodanige verteenwoordigende raad te ontstaan en te groei. Hopelik sal die res van die Afrikaners hul eie identiteit vind en begin om na hul eie belange te kyk en ophou om die ander wang te draai.

Prooi van menigtes

Onlangs haal Tim du Plessis van Rapport vir dr. Xolela Mangcu van Wits en Harvard as volg aan met ‘n sinnetjie: Ras + nasionalisme + staatsmag = tragedie. Die geskiedenis het die waarheid van hierdie matriks wêreldwyd as geldig bewys.

Soos bogenoemde matriks, bestaan daar ook ander bewese waarhede soos byvoorbeeld: multikulturele bevolkings + demokrasie + groepsregte = vrede en voorspoed, soos byv. in die Europese Unie. Die keersy hiervan is: multikulturele bevolkings + demokrasie  groepsregte = tragedie, wat ten beste in Afrika se geskiedenis weerspieël word.

In artikel 185 maak Suid-Afrika se Grondwet voorsiening vir bevolkingsgroepe om hulself binne nasionale rade te orden. Daardeur kan hulle op internasionaal aanvaarde groepsregte binne die grondwet aanspraak maak. ‘n Regering kan egter nie groepsregte aan gemeenskappe toeken en beskerm as ‘n minderheid nie as omlynbare entiteit bestaan en daarop aanspraak maak nie.

Sommige Afrikaanse kultuurleiers verkies om te glo dat daar ‘n soomlose gemeenskap van Afrikaanses behoort te bestaan; ‘n veelrassige gemeenskap wat Afrikaans as taal deel. Hulle verwerp en veroordeel dus enige pogings om hierdie Afrikaanssprekende gemeenskappe as verskillende etniese entiteite met verskillende behoeftes te erken.

Pogings om ‘n verteenwoordigende Afrikanerraad op te rig word as gevaarlike etniese mobilisering bekryf. Dit sal, volgens hulle, aan die bruin gemeenskap aanstoot gee. ‘n Soomlose taalgemeenskap is reeds ‘n werklikheid in die vermaaklikheidswêreld, die koerantwese, godsdiensbeoefening en op literêre gebied. Dit vorm die basis vir die omlyning van die gemeenskap van Afrikaanses.

Die Afrikaanse Taalraad wat in Meimaand vanjaar op Wellington gestig is, het waarskynlik ‘n onuitgesproke doel om ‘n soomlose Afrikaanstalige gemeenskap as ‘n sosio-politieke entiteit korporatief saam te snoer.

Alet Rademeyer berig op 27 Julie in Beeld dat ’n leesbevorderingsprojek, gesprekke met die regering oor die nasionale taalwet wat nog nie in werking getree het nie en stappe om iets te doen aan die verminderde subsidie vir die werksaamhede om die Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT) as projekte te begin. Dit wil dus voorkom dat die nuwe taalraad se hoofdoel sal wees om die mark vir Afrikaanse gedrukte media uit te brei.

In sy Praagartikel, “Afrikaans, die Grondwet en jy,” (2006) hanteer Prof F.I.J. van Rensburg maniere hoe elke landsburger sy taalregte deur die bestaande kanale kan beskerm. Sy artikel wentel grootliks daarom dat Afrikaners hul taalregte amptelik kan opeis. Maar hoe doen Afrikaners dit as ‘n groep enkelinge? Met ‘n gepaste en konflikterende organisasiekultuur sal die nuwe Taalraad waarskynlik daardie rol kon vervul, maar sy samestelling sal hom waarskynlik verhoed om die staat plaaslik en internasionaal in die howe aan te vat.

Kan ‘n literêre organisasie dus ooit die plek inneem van ‘n verkose etniese kultuurraad wat deur die regering as outentieke verteenwoordigende raad vir ‘n volksgroep erken word? Hoe beskerm Afrikaners hul straatname, dorpsname, kultuurerfenisse, moedertaalonderrig op sekondêre en tersiêre vlakke? Kan aktiviste-organisasies dit vir hulle doen?

Aktivisme word beskryf as doelbewuste aksies wat op politieke of maatskaplike verandering gerig is. Hierdie aksies ondersteun of opponeer een kant van ‘n omstrede standpunt en word gewoonlik geassosieer met protes. Dit manifesteer in verskillende gedaantes soos straatoptogte, briewe in koerante en aan politici, ekonomiese veldtogte deur sekere besighede te boikot of selektief te steun en sluit selfs musieksaamtrekke en kunsfeeste in. ‘n Voorbeeld hiervan is Afriforum se beplande musiekfees by die Voortrekkermonument op 15 November.

Aksionisme is die oormatige beklemtoning van aksie, bedrywigheid en verandering en hou verband daarmee. Aktivisme en aksionisme wil dus die status quo verander en is nie op soek na stabiliteit en langdurige bestendigheid nie.

Vakunies en nie-regeringsorganisasies is tipiese aktivistegroepe wat deesdae gereeld in die nuus is. Onthou u die onlangse optogte gelei deur Steve Hofmeyer en amptenare van die vakunie Solidariteit en sy burgerregte arm Afriforum, na Oom Paul se standbeeld? Dit was ‘n tipiese voorbeeld van ‘n goed georkestreerde aktivisteveldtog.

Aktiviste-organisasies speel ‘n uiters belangrike rol in die bewusmaking van die owerhede om aandag op bepaalde knelpunte te vestig. Hulle is egter nie statutêre organisasies nie en word ook nie as amptelike verteenwoordigers van ‘n volksgroep beskou nie. Ten beste verteenwoordig sulke organisasies hul opbetaalde lede se belange. Hulle sal wel omstrede sake, wat in hul lede se belang geag word, in die howe verdedig. Aktiviste organisasies se aksies is dus daarop gemik om sy ledetal uit te brei sodat sy kontantvloeistroom jaarliks sal versterk. Die aksies moet dus baie sigbaar wees en die televisie speel ‘n groot rol daarin.

In ‘n land soos Suid-Afrika, met sy uiteenlopende etniese groeperings. is daar egter ander behoeftes ook. Die land se liberale grondwet reël die verhouding tussen individu en staat, en tussen individue. Aangesien Suid-Afrika, wat allerweë as ‘n kommunitêre land beskou word, ook die behoefte het om die verhouding tussen die staat en kultuurgroepe te reguleer, is die sogenaamde Artikel 185 Kommissie in 2002 gepromulgeer. Die doel van die Kommissie is om die regte van godsdienstige, taal en kultuurgroepe te beskerm en uit te bou.

Die onlangs gestigte Afrikaanse Taalraad, waarvan ek vroeër melding gemaak het, kan dus by die 185 Kommissie om amptelike erkenning registreer. Maar aangesien Afrikaanssprekendes uit verskillende kultuurgroepe bestaan, en aangesien taal maar slegs een aspek van mens se kultuurbelewenis is, kan die Afrikaanse Taalraad nooit ‘n verkose Griekwaraad of Verkose Sanraad of Verteenwoordigende Boereraad vervang nie.

Daardie rade is reeds op soek na erkenning deur die staat asook die internasionale gemeenskap. Hulle eis die status van inheemse kultuuretniese volksgroepe, wat op die internasionale beskerming van hul minderheidsregte geregtig is. Sulke regte val op die gebied van internasionale ooreenkomste en samewerking. Suid-Afrika, as ‘n mede-ondertekenaar van daardie ooreenkomste en protokols, is ook daardeur gebonde.

‘n Nasionale Griekwaraad bestaan reeds. Die Griekwas is die Afrikaners reeds strate vooruit met betrekking tot beskeming van hul groepsbelange en om die moontlikhede te ontgin wat binne die grondwet bestaan. Die Sangemeenskap wil volgens berigte nou die Kalahari as historiese en tradisionele grondgebied opeis vir territoriale selfbeskikking.

Intussen verlaat Afrikaners hulle hoofsaaklik op aktiviste-organisasies om hul kultuurerfenisse in die plaaslike howe te beskerm. Erfenisse soos plekname, monumente, straatname, moedertaal onderrig, skool kurrikulering, amptelike diskriminasie in die werkplek, ens. is almal internasionaal beskermde minderheidsregte. ‘n Amptelike Afrikanerraad daarenteen, sou hom direk op die internasionale gemeenskap kon beroep en die onwettige optrede van die RSA regering aan die kaak stel, iets wat burgerregte-aktiviste nie suksesvol kan doen nie.

Solank daar dus nie so ‘n amptelike raad bestaan nie, word die gaping vir die staat gelaat om met sy etniese suiweringsveldtog na hartelus voort te gaan. Dan word dit nie as regte beskou wat aan ‘n minderheidsvolk behoort nie, maar bloot as herskryf van die geskiedenis wat ‘n interne beleidsmaatreël is. Dit wil dus blyk dat slegs internasionaal erkende en omlynde minderheidsvolke, wat deur die staat erken word, se groepsregte deur die internasionale protokols beskerm word.

Amptelike erkenning deur die 185-Kommissie asook deur die internasionale gemeenskap sal outomaties volg. Daar is tans ongeveer vyftig aktiviste- en kultuurorganisasies wat hulself vir Afrikaners se belange beywer. Hulle kan op ‘n konfederale grondslag by die raad affilieer, elk met behoud van sy eie grondwet, visie, doelstellings, leierskap en agenda, maar wat op nasionale vlak vergader om brandpunte te ondersoek.

Soos die Swazi’s, Zoeloes, Ndebeles, Sjangaans en Xosas almal Nguni’s is, is al die Nguni’s nie Zoeloes nie. Netso is die Boere, en ander wit Afrikaanssprekendes almal Afrikaners, maar alle Afrikaners is nie Boere nie. Die deel van die Afrikanergemeenskap wat die sterkste kultuuretniese gevoel besit, is die groep wat hulself die Boere noem. Hulle sal waarskynlik saam met die Griekwa — en Sanrade ook een van die eerste erkende minderheidsvolke wees.

Intussen verseg Afrikaners se kultuurleiers met hul politiek korrekte beheptheid om die totstandkoming van ‘n Afrikanerraad te ondersteun. Hulle verkies ‘n strategiese alliansie met die bruin volke, ‘n strategie wat byna twintig jaar gelede deur die Afrikaner Broederbond geformuleer was.

Hulle besef klaarblyklik nie dat ‘n strategiese alliansie tussen Afrikaners en die Bruin gemeenskap baie minder politieke en finansiële wins vir die Bruin gemeenskap inhou as laasgenoemde se huidige “voorheen benadeelde” politieke status.

Wat het Afrikaners vir die ‘kleurlinge’ gedoen om hul menswaardigheid en sosiale status op te hef? Bitter min. Dit was die swart oorheersde ANC-regering wat sportkwotas opdwing, wat agt bruin spelers in die nasionale krieketspan laat kies het, wat hul sport-, akademiese en beroepsleiers op die hoogste vlakke laat aanstel en wat bruin studente vir studiebeurse laat keur. Wat kan maglose Afrikaners hulle bied as hulle reeds die mag besit om hulself polities, maatskaplik en ekonomies doeltreffend te bevoordeel?

Om dus na Tim se matriks terug te keer: Ras + nasionalisme + mag = tragedie. Afrikaners is egter ‘n magtelose kultuurgemeenskap. Binne die ANC se Afrosentriese omgewing, het hulle derhalwe geen alternatief as om hulself korporatief te orden sodat hulle doeltreffend na hul groepsbelange kan omsien deur die internasionale magshefbome tot hul voordeel in te span nie.

Die alternatief is ‘n stille aanvaarding van hul lot as prooi van die menigtes.

набор полицейского Фильчаков