Rubrieke Archives - Page 172 of 214

‘n Oplossing vir Mzansi se kruipende sosialisme?

Die ANC se voorgestelde Nasionale Gesondheidsversekeringskema (NGV) is moontlik een van die eerste ponde vleis wat die linkses by die Zuma-regering gaan eis, en nog ‘n groot stap na die nagmerrie van 'n volledig-sosialistiese staat.

Die NGV is na wat berig word die lieflingkind van die vakbonde en die linkses. Dit wil Brittanje se NHS na-aap, maar sonder die Britte se groot poel belastingbetalers of relatief-bekwame staatsdiens. Suid-Afrika se vyf miljoen of wat belastingbetalers sal dus noodgedwonge gesondheidsorg aan sowat 50 miljoen ander onbetalers en 15 miljoen onwettige immigrante moet verskaf. Van hierdie 65 miljoen wat deur die 5 miljoen gedra sal moet word, is sowat een uit elke vier tussen 18 en 35 MIV+ en derhalwe uiters vatbare vir siektes soos tering, cholera en ander opportunistiese infeksies.

Dit neem nie ‘n aktuaris om te bedink wat gaan gebeur nie. Die oorblywende standaard van mediese sorg vir die 5 miljoen belastingbetalers sal eenvoudig in duie stort. Dit is ‘n ope geheim dat dit juis is wat die vakbonde wil vermag: die vernietiging van mediese fondse en privaat mediese sorg. Jy sal byvoorbeeld nie meer in die toekoms ‘n belastingkorting vir jou mediese fondsbydraes kan ontvang nie, wat privaat mediese fondse en mediese sorg van ‘n aanvaarbare standaard buite die bereik van almal uitgesonderd die heel rykes sal plaas.

Ek is persoonlik nie verskriklik opgewonde oor die vooruitsig van die soort behandeling wat ek by die getransformeerde personeel in Steve Biko Akademies sal ontvang, sou ek siek word nie. Tuisbehandeling van kanker of hartsiekte klink na ‘n meer aantreklike opsie as Steve Biko Akademies.

As ons nie wil emigreer nie, en, laat ons eerlik wees, bostaande kruipende sosialisme is seker om nog blankes tot emigrasie te dryf, sal ek en jy as Afrikaners plan moet maak.

Dat daar ‘n krisis kom, is seker. Daar is ook egter ‘n geleentheid in die krisis.

Die sentrale probleem is natuurlik dat Afrikaners deelneem aan die formele Mzansi-ekonomie. Die Mzansi-belastinggaarder, die een staatsdepartement wat nog funksioneer, kan dus maklik ons salarisse bykom, en al hoe meer daarvan nasionaliseer om aan grandiose dog geklike sosialistiese planne te spandeer. Mediese sorg en die konfiskeer van toenemende dele van jou salaris om vir 15 miljoen MIV-lyers ARM’s en TB-medisyne te koop, is slegs een deel hiervan.

Die bedrieglik-eenvoudige dog voor-die-hand-liggende oplossing is om ons as Afrikaners aan die Mzansi-ekonomie te onttrek. In eenvoudige terme gestel: as ek nie ‘n salaris by ‘n Mzansi-maatskappy trek nie, as ek nie ‘n bankrekening in ‘n getransformeerde bank het nie, het ek myself as voormalige melkkoei onbeskikbaar gemaak vir die sosialiste se voorgestelde plundery van my bates.

Hoe doen Afrikaners dit? Een manier is om ‘n virtuele betaalmiddel te skep, waarmee ons onder mekaar handel dryf, buite die formele Mzansi-ekonomie. Hierdie is nie ‘n oorspronklike gedagte nie. Daar was voorheen sprake van “talente”, ‘n alternatiewe geldeenheid, onder ander Afrikanergroepe.

Ek stel iets soortgelyk aan talente of dan lojaliteitspunteskemas in die vooruitsig as een deel van ‘n moontlike oplossing. Lugrederye het byvoorbeeld lugmyle as lojaliteitsskemas, en ENB het sy eBucks-skema. Lugmyle het ‘n waarde (uitgesonderd SAL se nikswerd Voyager-myle liegspul). Die wisselkoers vir eBucks is R1 = 10 eBucks. eBucks is ‘n heel wettige punteskema, en kan verruil word vir onder andere blomme en wyn by aanlynwinkels soos Netflorist.

As iemand wat persoonlik betrokke was by eBucks se IT-ontwikkeling, sal ek die eerste wees om te erken dat dit nie heeltemal so maklik is nie. Dis nie soseer die tegnologie nie, maar eerder die vertroue by die publiek wat die probleem is. As die publiek en handelaars nie vertroue in die waarde van hulle ruilmiddel het nie, sal dit nie van die grond af kom nie. eBucks kan fisiese goedere koop omdat ENB dit rugsteun met regte rande.

Daar is ook dinkwerk nodig rondom die gebruik van die punte om goedere aan te koop wat byvoorbeeld ingevoer moet word. Volkswagen AG gaan nie sommer Afrikaners se puntestelsel as ruilmiddel aanvaar om aan ons motors te verkoop nie. Een moontlikheid, wat ek in ‘n volgende stuk verder sal verken, is om ‘n Afrikanerbank te stig, wat Afrikaners se geld uit die sakke van die getransformeerde Mzansi-banke se vetkatdirekteure sal verwyder.

Begin die punteskema wel posvat, sal dit egter ver gaan om Afrikaners teen die toenemende sosialisme in Mzansi te beskerm. Veral dienste is ‘n voor-die-hand-liggende kandidaat vir ‘n puntestelsel. As ek my IT-dienste byvoorbeeld aan ‘n mede-Afrikaner verkoop, en sodoende punte in die virtuele ruilstelsel verdien, kan ek byvoorbeeld daardie punte gebruik om vir ordentlike mediese sorg by ‘n Afrikanerdokter te betaal.

Die tegnologie is daar.

Die beweegrede – kruipende sosialisme – is daar.

Weer eens: dis slegs ons eie gesloer en gebrek aan optrede wat verhoed dat ons onsself ekonomies vrymaak van die sinkende skip bekend as Mzansi.

лестницу в Фильчаков

Terug na ‘n apartheidsekonomie?

Dit wil al meer voorkom asof die ANC-regering besig is om die praktiese voordele van die apartheidsregering se ekonomiese beleid te herontdek. Persoonlik was ek nog nooit 'n voorstaander van die algehele vryemarkbeginsel vir 'n land soos Suid-Afrika nie, maar eerder van die gemengde ekonomie soos dit destyds deur die Nasionale Party-regering beoefen is.

Tydens die apartheidsjare, en veral vanaf 1968 tot 1988, het die ekonomie geblom as gevolg van die heersende ekonomiese stelsel in die RSA. Die staat het onder meer die leiding geneem met tientalle Bantoe-ontwikkelingskorporasies. Desentralisasie van die ekonomie was noodsaaklik om die ordelike groei van die platteland te verseker en om ernstige demografiese verskuiwings te voorkom. Intussen het daardie nalatenskap tot niet gegaan, maar sal weer moet toegepas word as President Zuma sy landelike ontwikkelingsbeleid wil laat slaag.

Die begrip van strategiese nywerhede het die ekonomiese platform verskaf waarop reusagtige projekte opgerig kon word. Projekte soos Sasol 2 en 3, die reeks kragstasies, Foskor, Yskor Vanderbyl, die Pelindaba-uraanverrykingsaanleg, Mossgas, om nie eens van die infrastruktuurontwikkeling te praat nie.

Maar hiervoor moes die regering besluite neem wat dikwels kritiek deur voorstanders van die vryemarkbeginsel ontlok het. Die regering moes as ondernemer optree wat die markrisiko's moes neem, dikwels sonder om die belastingbetalers spesifiek daarin te ken.

Sedert 1994 het die ANC met groot fanfare aangekondig dat die staat van sy nywerheidsbates ontslae wou raak. Sasol en Mossgas was reeds geprivatiseer en Yskor het gou gevolg. Daar was selfs melding daarvan dat Eskom ook geprivatiseer sou word, maar dit was 'n taai tameletjie wat net nie wou verteer nie.

Daar is geredeneer dat 'n vrye demokratiese land nie strategiese nywerhede benodig nie omdat hy nie sanksies hoef te vrees nie. Daardie term is toe summier uit die woordeskat van die postmoderne ekonomiese beplanners verban. Geen regverdiging bestaan waarom die staat as ondernemer moes optree nie. Terselfdertyd was dit 'n handige instrument om 'n nuwe ryk swart middelklas en superryk klas op 'n elegante morele basis te skep.

Maar die globale ekonomiese resessie het skielik 'n ander aanskyn aan ekonomiese beginsels gegee, In die VSA het General Motors, wat meer as 'n miljoen werknemers het, verander na Obama Motors toe die staat op 1 Junie die grootste aandeelhouer in GM geword het.

In Suid-Afrika sê die nuwe minister van handel en nywerheid, dr Rob Davies, dat die ANC-regering nie kan toelaat dat die land se nywerhede tot niet gaan nie en dat die staat sal moet ingryp. Volgens Davies sal die balansstaat van die NOK wesenlik verstewig moet word om in die mark op te tree. Die NOK self is hoeka onder groot druk om sy bestaande verpligtings uit te voer, wat 'n groter probleem vir die staat skep.

Volgens amptelike statistieke het die vervaardigingsektor met 11,7% gekrimp vir die jaar wat in Maart geëindig het, ná die 15%-inkrimping einde Februarie en 12,9% einde Januarie.

Dit wil nou voorkom of die ou ekonomiese strategieë afgestof gaan word. Die land is weer onder druk van buite – druk wat niks met die politiek van die land uit te make het nie, maar waarvan die uitwerking presies dieselfde as destyds is.

Een so 'n maatreël is invoervervanging en beperking om plaaslike produksie te stimuleer. 'n Ander is om na fiskale maatreëls soos vehoogde invoertariewe te kyk. Davies beweer dat dit die laaste ding is wat Suid-Afrika tans kan bekostig om in 'n strik gevang te word waar duisende werksgeleenthede vanweë ideologiese perspektiewe verlore gaan. Alle bewese maatreëls sal ondersoek en waar nodig toegepas word.

Dit is duidelik dat die staat 'n groter rol in die land se ekonomie sal moet speel. Hiervoor benodig die land geskoolde en kundige rolspelers. Afrikaners is vir daardie rol uitgeknip.

Moet dus nie verbaas wees as die huidige resessie 'n omwenteling in die huidige politieke milieu van magspolitiek na oorlewingspolitiek teweegbring nie. Soos die Blou Bulle sal Afrikaners hul voetwerk moet ken om bo uit te kom. Die laaste ding wat ons nou kan bekostig is om afsydig en negatief te staan terwyl 'n hele geslag se kundigheid vir die land en vir ons volk verlore gaan, terwyl ingevoerde kundiges gebruik word.

Mosies van vertroue is eintlik gatlek

Dit is nou reeds vir baie jare deel van die politieke agenda dat politieke leiers ultra vires besluite neem en dan daarna goedkeuring vir sodanige optrede of besluit(e) by die betrokke politieke gesagsliggame vra. Met ultra vires word bedoel dat sodanige leier buite die raamwerk van sy/haar magte optree en dan met terugwerkende krag goedkeuring vir sodanige daad vra.

‘n Ander metode van magsbeheer is dat die herkiesing van nasionale leiers nie by wyse van geslote stembriefies geskied nie en dat ‘n element van intimidasie ook hierin teenwoordig is. Stem teen die leier en jy is jou kabinetslid-status kwyt. Leiers is dan ook dikwels omring deur ‘n eie mafioso, ‘n mafiagroep wat die party beheer.

In baie ander gevalle is leiers soveel magte gegee dat hulle kon maak en breek soos hulle wil. In hierdie verband openbaar die Afrikaner politiek nogal totalitêre trekke. Persone wat vrae vra en beleid bevraagteken word as “moeilikheidmakers” gebrandmerk en geïsoleer.

In die Nasionale Party van na 1948 het die wesenlike mag eintlik by die nasionale leier en sy kabinet berus. Kongresse was rubberstempels. Leiers het gebak en gebrou soos hulle wou. Een so ‘n historiese geval was die beroemde debat van dr. Albert Hertzog, die “moeilikheidmaker” met eerste minister John Vorster, die onbetwiste leier, in die Stadsaal van Pretoria. Dit was in die tydsfase van die laat sestigers. Die aard van die debat was ‘n belaglike storie, maar nietemin simptomaties van totalitêre Afrikaner-politiek. John Vorster wou aanvaarding kry vir die insluiting van Maoris in Australiese rugbyspanne; ‘n interne Australiese aangeleentheid wat desondanks in terme van die NP se sportbeleid onaanvaarbaar was.

Albert Hertzog, die legalis, het redeneer dat dit die dun punt van die wig is en dat hierdie daad die sportbeleid van die NP tot integrasie wysig. John Vorster antwoord dat die sportbeleid dieselfde bly, maar dat Maoris welkom is. Dit is logies dat in hierdie tipies politieke stellingname daar ‘n innerlike teenstrydigheid is: die sportbeleid kan nie dieselfde bly as die deur vir Maoris, wat voorheen geslote was, dan oopgemaak word.

Die voorsitter van die NP-kongres was minister M.C. Botha. Botha het die saak tot stemming gebring, by wyse van ‘n mosie dat die sportbeleid van die NP dieselfde bly maar dat Maoris welkom is. Daar is deur Hertzog en Marais opklaring oor die teenstrydigheid gevra en geen bevredigende antwoorde is gegee nie. “Die sportbeleid bly dieselfde maar Maoris is welkom!” Daar is gestem. Daar is uit die gehoor gevra dat die stemming by wyse van geheime briefie sou plaasvind. Dit is geweier. Hande is opgesteek.

Diegene wat teen die mosie gestem het moes opstaan en hulle name moes genotuleer word. Die volgende dag is die teenstemmers se name in die NP-pers gepubliseer. Duidelik dus ‘n strategie van intimidasie. Daarna is ‘n mosie gestel van volle vertroue in die wonderlike leierskap van eerste minister Vorster.

Die gevolg hiervan was dat dr. Hertzog, Jaap Marais, Willie Marais en ander uitgestap het en die eerste stappe geneem het in die daarstelling van die Herstigte Nasionale Party (HNP).

‘n Volgende voorbeeld is die hantering van die politieke onderhandelingsproses deur F.W. de Klerk. De Klerk en sy onderhandelingsraad het duidelik te veel magte gehad. Onlangs het drie voormalige NP-ministers (Fourie, Venter en Delport ) by ‘n vergadering van die FAK verduidelik hoe die onderhandelinge ontspoor het. Hulle was teen die uitkomste daarvan. Hulle het De Klerk gewaarsku. Die skuld is post facto vierkantig op die skouers van De Klerk en Roelfie geplaas. Hulle kon uitgestap en rumoer gemaak het. Hulle het nie. Stilswye is kondonasie, het reeds Sokrates gesê. Daar is op ‘n volkstemming besluit. Die mosie waaroor gestem moes word was sodanig dubbelslagtig geformuleer dat elke Jan Rap en sy maat dit sou wou ondersteun. De Klerk het egter die uitslag geïnterpreteer as ‘n mosie van volle vertroue in sy leierskap en in die proses wat uitgeloop het, soos ons dit nou ken.

Die jongste geval van ‘n mosie van volle vertroue is die manier waarop die Vryheidsfront die Mulder-toetrede tot die Zuma-kabinet post-facto gekondoneer het. Insgelyks is daar eenparige goedkeuring vir die besluit gegee, terwyl ons weet dat dit onwaar is. Daar is waarskynlik nie per geslote stembriefie gestem nie. Die metode wat gevolg is het die valse beeld van eenparigheid geskep.

Die lesse wat die geskiedenis ons leer is dat in ‘n grondwetlike demokrasie die magte van leiers duidelik omskryf, beperk en bepaal moet word. Insgelyks moet wye debat oor kernaangeleenthede plaasvind en ‘n geheime stemming oor sodanige saak gehou word. Die status van leiers moet van tyd tot tyd by wyse van geslote stemming getoets word. Kollektiewe saam-praat en saam-dink is beter as ‘n leier wat vir die groep wil besluit.

Suid-Afrika is vandag in die gemors waarin hierdie land is, as gevolg van die tipe leierskap en magte waaroor sodanige leiers beskik het.

Die groot vraag is wanneer die Afrikaner-politiek so volwasse sal word, dat van leiers verwag en selfs geëis sal word om intra vires op te tree, dus binne die beperking van die magte waaroor hulle beskik?

kong online лобановский политик

Duitsland se ‘wonderwapen’

Onlangs tel ek weer PF van der Schyff se boek op, Die Ossewabrandwag: Vuurtjie in die droë gras, 1991, waarin hy beskryf hoe Dr JFJ van Rensburg op die dag van Duitse oorgawe in 'n "verskriklike" toestand was omdat hy tot op die laaste geglo het dat Duitsland danksy 'n geheime wapen 'n oorwinning sou behaal.

Van Rensburg, wat nou met Duitsland geskakel het deur die loop van die Tweede Wêreldoorlog, het trouens toe al vroeër soortgelyke uitsprake gemaak in die teenwoordigheid van twee Amerikaanse gesante, naamlik O Stephens en JS Harris tydens 'n onderhoud in 5 Junie 1944, terwyl Duitsland besig was om op sy knieë te sak. Hy het onwrikbaar in die Duitsers se oorwinning geglo en ook gemeen dat só 'n oorwinning 'n republiek in Suid-Afrika sou verseker.

Alhoewel sy ideaal van 'n republiek later bewaarheid is omdat Smuts nie 'n Nürnbergverhoor kon waag voor die 1948-verkiesing nie, word van Rensburg se vertroue in 'n Duitse oorwinning wat deur 'n geheime wapen teweeg gebring sou word, dikwels afgelag.

Dit het egter nou aan die lig gekom dat Hitler wel besig was om 'n "wonderwapen" te ontwikkel. Die Messerschmittstraalvegterprojek het ongelukkig vir Duitsland net te laat gekom om 'n verskil te maak.

Nadat die Geallieerdes lugaanvalle oor Duitsland se industriële en stadsgebiede verhoog het, het die Nazi's druk begin soek na 'n minder opsigtelike plek om hulle wapenbedryf heen te skuif. Op 20 Maart 1944, word van die aanlegte na Lausitz in die ooste van Duitsland geskuif.

Junkers, die vliegtuig en enjinvervaardiger van Dessau, het in 'n tekstielfabriek ingetrek van die Morasbroers in Zittau, naby aan die Poolse grens. Vermom as 'n maatskappy met die naam Zittwerke AG was dit nie 'n gewone wapenfabriek nie, maar die plek waar die eerste straalenjin aanmekaar gesit is wat Hitler se "geheime wapen" die Messerschmitt Me 262 straalvegter sou aandryf.

Jürgen Ulderup van Junkers in Dessau was die fabrieksbestuurder in Zittau. Hy het dadelik 'n hele netwerk van ondernemings in die gebied opgerig, alles hoogs geheim.

Die gebied se tekstielnywerhede, wat reeds mank gegaan het, is verder ondergedompel omdat sekere fabrieke geheel en al oorgeneem is deur die nuwe projek. 'n Uiteindelike oorwinning vir Duitsland was egter van groter belang en 2 500 werkers het onder lugvaartspesialiste geswoeg om die projek te voltooi.

Nie alleen is die Morasfabriek oorgeneem nie, maar ook Haeblerbroers, Rudolf Breuer se weefwerke in Reichenau, die Kreutziger & Henke maatskappy in Leutersdorf, die Ebersbachweefwerke, asook 13 ander fabrieke.

Die hart van die projek was egter in wat vandag in Pole lê, naamlik Porajów. Dié fabriek is deur die 17de SS "Totenkopf" bataljon opgepas.

Daar is van dwangarbeid, hoofsaaklik vanuit die Oekraïene afkomstig, gebruik gemaak. Die Neisseriviervallei het dag en nag weerklink met die geluid van metaal. Inwoners het opgewonde gefluister dat die "wonderwapen" daar gebou word, maar niemand kon beskryf wat dit sou wees nie.

'n Messerschmittvliegtuig, die Me 262-V 1, met 'n Junkers Jumo 004A-0 straalenjin, het op 2 Maart 1943 opgestyg en die toets was suksesvol. 'n Autobahn is vir die aanloopbaan gebruik. Daarna het die fabrieke in alleryl begin werk om die Luftwaffe te voorsien. Die fabrieke was ook goed verbind dmv 'n bestaande spoornetwerk.

Maar dit was reeds te laat. Aan die begin van 1945 was die Russe by die oostelike grens en die Geallieerdes in die weste. Die Nazi's wou nie moed opgee nie en op 28 Februarie 1945 kondig Joseph Goebbels aan dat die "wonderwapen" die oorlog se uitkoms gaan swaai.

Maar 'n dag voor Goebbels se toespraak val Görlitz noord van Zittau en lê die front digby die fabriek. Werkers kan die gedonder van Russiese wapentuig hoor waar hulle koorsagtig bly werk.

Op 7 en 8 Maart slaag die Duitsers daarin om die aankomende Rooi Leër tydelik te stuit, maar met swaar verliese. Die fabrieke moet noodgedwone sluit en die inwoners ontruim word. Die hele fabriek word, gegewe die uiterste belang van die projek, na 100km wes van Leipzig verskuif, na die dorp Nordhausen, maar die projek om Duitsland se oorwinning te verseker, sluit finaal.

и камины

Manuel se beplanningskommissie en kommunisme

Dit is maklik om die verskuiwing na links in die ANC se ekonomiese beleid mis te kyk. Veral na die versekerings wat president Jacob Zuma en Mathews Phosa beide plaaslik en in die buiteland aan oorsese beleggers gegee het.

Die sekerste teken van die swaai na links is egter die instelling van die sogenaamde Beplanningskommissie onder minister Trevor Manuel. Volgens berigte beoog hierdie departement om te verseker dat hulpbronne optimaal bestee sal word. Presies wat daarby bedoel word, moet nog gesien word, maar die terminologie herinner skerp aan die voormalige Sowjetunie se sentrale ekonomiese beplanningskommissie.

Sentrale ekonomiese beplanning het in die voormalige Sowjetunie ontwikkel na die Bolsjewistiese rewolusie van 1917. Vladimir Lenin se oorlogskommunisme is in 1921met die Nuwe Ekonomiese Beleid vervang wat deur die skepping van ‘n Ekonomiese Beplanningskommissie genaamd die Gosplan, ingelui is.

Hoewel Gosplan se funksies aanvanklik baie vaag was, het dit mettertyd in ‘n magtige staatsinstrument ontwikkel. In 1928 publiseer Gosplan sy eerste vyfjaarplan, wat die begin was van die formele sentraal beplande ekonomiese stelsel, wat as kommunisme bekend geword het.

Die probleem van die vyfjaarplanne was nie soseer dat daar fout was met die beplanning as sulks nie, maar dat dit op totaal onrealistiese voorspellings van ekonomiese groei gebaseer was. Hierdie vyfjaarplanne het daarna die hele ekonomiese stelsel ingesluit en het selfs sosiopolitieke programme bepaal.

In sy geheel gesien probeer ‘n sentraal beplande ekonomie om verskeie firmas met ‘n enkele groot firma, die staat, te vervang wat die hele ekonomie wil beheer. Interessant om daarop te let dat die meeste sakeondernemings inderwaarheid sentraal beheerde ekonomiese stelsels is, sommige baie klein, ander weer reusagtig groot soos multinasionale firmas regoor die aardbol. Met hul spesifieke mark en produkfokus vaar firmas gewoonlik baie goed in die markgedrewe ekonomie en bestaan daar dus geen behoefte vir een groot firma om die land se ekonomie te bestuur nie.

Maar wanneer die proletariaat van ‘n land die septer swaai, en daar groot ekonomiese ongelykhede tussen verskillende klasse en rasse bestaan, ontstaan die gevaar dat die politieke mag wat ‘n gepeupeldemokrasie oplewer, aangewend mag word om die ekonomiese wanbalanse uit te wis. Arm werkloses was nog altyd ‘n vrugbare teelaarde vir sosialisme.

Hoewel die SA Kommunistiese party te klein is om ‘n verkiesing op sy eie te veg, bestaan die gevaar dat die landsekonomie gaandeweg in die rigting van ‘n sentraal beplande ekonomie gestuur sal word. In hierdie geval het die ANC nie die SAKP gekoöpteer nie, maar andersom. Die SAKP is die ANC se eie broederbond wat die beplanning en dinkwerk doen.

Juis daarin lê die grootste uitdaging vir honderde duisende Afrikaners, wat veel meer talentvol en vindingryk is as die handjievol kommuniste, om ‘n bydrae te maak om te voorkom dat die land tot net nog ‘n mislukte kommunistiese staat sal verval.

games

Afrikaners dink anders as die Afrikane

Die wisselwerking tussen politiek en die antropogenetiese eienskappe van 'n politieke gemeenskap verteenwoordig deesdae 'n nuwe ondersoekveld. Dit beteken dat wetenskaplikes in die postmoderne tyd soek na 'n verband tussen die genetiese samestelling van 'n politieke gemeenskap en die politieke model van so 'n gemeenskap.

In die moderne tyd, waartydens die rasionalisme hoogty gevier het, is die dogma aangaande die mens oorheers deur 'n Griekse dualisme tussen liggaam en siel. In Griekse denke is die liggaam tydelik, stoflik en selfs minderwaardig en die siel edel, onsterflik en verhewe. In hierdie model is geglo dat differensiasiefaktore tussen rasse eintlik verskille in sosiale ontwikkeling verteenwoordig. Maak die sosio-ekonomiese omgewing tussen die rasse dieselfde, dan verval die antropogenetiese verskille tussen mense. Hierdie soort denke kan getipeer word as 'n sosiale determinisme.

Daar moet natuurlik ook gewaak word teen 'n biologiese determinisme. Hiervolgens is die rasseverskille blywend en tiperend van die mens. Ras oorheers dus kultuur en religieuse rigting. Ras is 'n fait accompli en niks kan daaraan gedoen word nie. Prestasie word deur die rasfaktor bepaal. So word rasseapartheid vir tyd en ewigheid gelegitimeer.

In moderne genoomstudies is herontdek dat die mens tegelykertyd sy liggaam en ook sy siel is. Die een kan nie van die ander geskei word nie. Inmiddels word nou toegegee dat in die evolusie van menswees oor honderde en ja, duisende jare, die genetiese verskille tussen die rasse ook persoonlikheidsdimensies aanneem. Dit beteken gewoon dat verskillende gemeenskappe wat afsonderlik van ander ontwikkel het, nie net uiterlik waarneembare fisiologiese verskille openbaar nie, maar ook psigologiese, sosiale, politieke en religieuse karakteristieke. Genetiese samestelling determineer 'n lewens- en wêreldbeskouing asook die politieke praktyk.

Die implikasie hiervan is dat die verskille tussen die Wes-Europese beskawing en Afrika gewoon veel dieper as velkleur lê en eintlik in die gene van die mense ingebed is. Hierdie genetiese geaardheid laat hom in 'n eie beskawing en kultuur geld.

Hoe verklaar 'n mens bv. die eiesoortige tendense wat die Afrika- sosiaalmaatskaplike stand van sake in postkoloniale Afrika inneem of weerspieël? Daar is die neiging tot magsmisbruik, tot sentralisering, tot korrupsie en natuurlik stelselmatige agteruitgang. Die magstaat skyn die natuurlike politieke model van Afrika te wees.

Is dit nie miskien so dat die grootste en gevaarlikste nettoresultaat van Angel-Saksiese kolonialisme in die feit te vind is dat 'n eiesoortige Angel-Saksiese maatskaplike orde en politieke model (die Westminster-stelsel), wat vreemd aan Afrika is, op 'n andersoortige gemeenskapsituasie oorgedra is nie? Ek meen tog so!

Neem nou maar Irak. Volgens Amerikaanse standaarde was Sadam Hoessein 'n gevaarlike diktator. Vandaar die feit dat die Amerikaners met hom moes wegdoen. In die post-Hoessein-fase kry 'n mens die indruk dat al manier wat daar werklik bestaan om die diverse Irakese samelewing te orden deur diktatoriale beheer moet geskied.

Kyk ons krities na Suid-Afrika vanuit twee wedersyds uitsluitende modelle dan spring die antropogenetiese verskille tussen Europa en Afrika in die oog.

Dink hier aan die oplossing van die kroniese gebrek aan “service delivery”, dus aan positiewe uitkomste in die staatsadministrasie:

Vanuit 'n Wes-Europese denkraamwerk moet die moderne staat van bo na onder, vanaf die nasionale vlak na die plaaslike owerheidsdimensie, sodanig gedesentraliseer word dat dit juis op die derde vlak van regering is waar die mag afgewentel word. Switserland is 'n dienstige voorbeeld. Die nasionale kabinette in gedesentraliseerde state is klein, beweeglik en beperk tot sake soos buitelandse verhoudinge, nasionale veiligheid, ens. Die werklike dienslewerende politiek geskied op die derde vlak van regering.
In Afrika werk dit anders. In Afrika se politieke koppe word die probleem deur groter magskonsentrasie na die nasionale vlak gekenmerk. Vandaar dat president Zuma en die ANC se bekommernis oor die gebrek aan “service delivery” opgevolg word deur sentralistiese tendense en deur 'n lompe kabinet van 35.

Magskonsentrasie in Afrika het ten diepste te make met 'n andersoortige kyk op die samelewing, wat teruggevoer kan word tot die tradisionele stamregering, ingevolge waarvan die stamkaptein die samelewing van bo na onder struktureer, dirigeer en orden. Oeboentoe beteken ook ten diepste akkommodasie of 'n gewilligheid van die minderheidsgroep om in die groter geheel op te gaan.

In die ontwikkeling van die politiek sedert wyle dr. Verwoerd, is die antropoloog stelselmatig vervang met die sosioloog. 'n Antropoloog pas die politiek by die psige en kultuur van die groep aan. Vir die sosioloog kan die samelewing op patroon van die natuurwetenskaplike metode deur sosiogeniëring gemanipuleer en volgens 'n bepaalde ideologie geherstruktureer word.

Dom soos die De Klerk-regering was, is geoordeel dat Afrikane in Afrika deur sosiogeniëring verander kan word na Swart Wes-Europeërs. Wat egter nou gebeur, is dat transformasie beteken dat Suid-Afrika as Europese buitepos sodanig verander moet word dat dit 'n ware Afrikaland word waar Afrikanorme, -standaarde en -modelle deurslaggewend sal wees.

Die interaksie tussen politiek en antropologie is 'n komplekse werklikheid. Die mens beïnvloed nie net die politieke omgewing nie, maar die politieke omgewing het ook 'n uitwerking op menswees.

Duitsland is 'n goeie voorbeeld. Ná die tweede wêreldoorlog is Duitsland kunsmatig opgedeel in die Duitse Westerse Bondsrepubliek teenoor die Oos-Duitse sg. Duitse Demokratiese Republiek. Ná skaars vyftig jaar het die kommunistiese ideologie van die dialektiese materialisme 'n andersoortige Oos-Duitser geskep wat van sy Wes-Duitse eweknie skerp verskil. Die Wes-Duitser is sterk individualisties en materialisties. Die Oos-Duitser, daarenteen, het 'n baie groter gemeenskapsbesef, is vriendeliker en hulpvaardig.

In laasgenoemde verband het 'n ideologie van buite dus 'n invloed op die genoom van die gemiddelde Oos-Duitser gehad.

Die gevare wat die Afrikaner in die oog moet kyk, is dat die transformasiepolitiek van die owerheid die Afrikaner van sy Europese herkoms sal beroof. Vandaar die noodsaak dat die Afrikaner in post-apartheid-Suid-Afrika op sy identiteit moet fokus en op sy Europese herkoms wat bewaar moet word. As die Afrikaner wil oorleef sal hy Eurokaner moet word. In die fase voor 1994 was dit nodig dat die Afrikaner hom bind aan die Afrikakontinent met die begrip Afrikaner. Omdat die omwêreld van die Afrikaner so ingrypend verander het, sal hy Eurokaner moet word.

Die wisselwerking tussen menswees en sy natuurlike omgewing asook die sosiopolitieke omgewing druk 'n stempel af op nie net sy menswees (sy antropogenetiese identiteit nie), maar tegelykertyd op die natuurlike omgewing en die kultuur.

Wie dus 'n student van die politiek is, moet ook kennis neem van die antropogenetiese disposisie van die groep, die politieke gemeenskap. Wie die genetiese erfenis van die groep miskyk, verskraal die politiek en verarm die politiek as wetenskap.

косметика украина

Min dae vir die VF+

Soos vele kommentators oor die VF+-deelname aan die Zuma-administrasie uitgewys het, hou dit potensieel werklike voordele vir die Afrikaner in. Wat ook uitgewys moet word, is dat indien Mulder werklike invloed kan beding dit die regse Afrikaner, wat onder die Mbeki-regime geheel en al gemarginaliseer was, nou nader na die sentrum van SA politiek bring. Dit is besonder betekenisvol omdat die liberale sg. "wit Afrikaanses" binne die Naspers- en DA-definisie, saam met hul Engelse sielsgenote tot amper totale politieke irrelevansie gerelegeer word. Dit is veral die "wit Afrikaanses" wat die groot verloorders is, soos onder andere deur die bitsigheid van Lizel Steenkamp se rubriek van voorverlede week in Rapport gedemonstreer word.

Mens moet egter nie dat die Engelse liberales se administratiewe oorname van die Wes-Kaap mens mislei om te glo dat hulle wel relevant is nie. Immers is die Wes-Kaap maar bloot 'n admininistratiewe eenheid met geen noemenswaardige politieke magte nie. Mens moet onthou dat SA steeds 'n eenheidstaat verteenwoordig en dat die provinsies geen werklike federale eenhede is nie. Mens sou selfs kon argumenteer dat die provinsies in hul, huidige magtelose vorm, oorbodig is en onnodige kostes meebring. Verder moet ook in ag geneem word dat die DA se meerderheid in die Wes-Kaap 'n tydelike verskynsel is. Die spoedige swart kolonisering van daardie provinsie gaan binne enkele jare die DA se ondersteuningsbasis demografies oorheers.

Die DA se hoop om onder swart kiesers te groei, sal 'n blote onrealistiese droom bly. In die aanwesigheid van 'n aansienlike blanke minderheid sal swart kiesers altyd rassolidariteit by die stembus toon. Die DA het sy plafon bereik. Die DA kon alleen presteer solank die rasminderhede nog enige geloof in deelname het. Uiteindelik sal die DA dieselfde paadjie as die DTA in Namibië loop waar dit oor tyd van 23% tot 5% gesink het. Soos die DA het die DTA ook aan die illusie gelei dat n "veelrassige" liberale party 'n swart bevrydingsbeweging as regering kan ontset. Hoewel die DA dikwels sigself probeer prys as 'n party wat astronomiese groei toon, moet in ag geneem word dat die DA nie uit 'n vakuum ontstaan het nie. Die DA is die direkte versmelting van die ou DP- en NP/NNP-ondersteuningsbasisse.

In die volgende syfers kan ons sien hoe die DA en sy voorgangers inderwaarheid oor die afgelope 15 jaar agteruitgegaan het:

Verkiesing 1994: NP: 20,39% en DP:1.73% = 22,12%

Verkiesing 1999: NNP: 6,87% en DP:9.56% = 16,43%

Verkiesing: 2004: NNP: 1,65% en DA:12,37% =14,02%

Verkiesing 2009: DA 16.66%

Howel daar dus 'n verbetering in 2009 plaasvind, vertoon die totale persentasie vanaf 1994 'n afwaartse kurwe. Die 2009-verbetering het ook waarskynlik met die persona van Zille en die aanjaag van vrese by minderhede rondom Zuma te make. Nie een van laasgenoemde faktore sal ooit stemme vir die DA onder swartes kan wen nie, inteendeel… Ondanks die DA se charismatiese en hoogs emotiewe veldtog, kon die party nie herstel tot die 22,12% van 1994 nie. Ook kon die party bykans geen deurbraak by swart kiesers maak nie. Ek wil die voorspelling waag dat die DA in 2014 terug na 14% of selfs minder sal val. Dit sal gebeur selfs al sou die ANC se steun ook daal. Die blanke en Indiërkomponente van die DA se ondersteuningsbasisse word weggekalwe deur negatiewe demografiese groei a.g.v. lae geboortekoerse en hoë emigrasiesyfers. Die kleurlingkomponent neig om te swaai tussen die DA en ANC. Terselfdertyd is daar astronomiese bevolkingsgroei onder swartes weens 'n kombinasie van 'n hoë geboortegroeikoers en ongebreidelde immigrasie vanuit Afrika suid van die Sahara.

,Hoewel die DA se stempersentasie aansienlik groter as die VF+ s'n is, is dit maar steeds baie klein (16,66%), gesien in die groter geheel. Met geen manier om ooit die regering te word nie, geen ideologie wat dit van die ANC onderskei nie en geen spesifiseerbare belangegroep wat daarmee identifiseer nie, bly die DA 'n soort generiese party wat sonder blote getalle eintlik geensins lewensvatbaar is nie. Daarteenoor mag die VF+ 'n breukdeel van die landwye stempersentasie trek, maar dit verteenwoordig 'n baie spesifieke belangegroep. Die party se bestaansreg is dus nie op blote getalle gegrond nie.

Die DA kan dus geensins daarop aanspraak maak dit dit namens enige belangegroep praat nie, immers verwerp die DA die blote idee van groepsbelange. Indien die meeste Afrikaners die proporsionele kiesstelsel beter verstaan het en dus sou begryp dat dit nie nodig is om bloot vir 'n party te stem wat blyk dat dit die meeste stemme teen die ANC gaan monster nie, sou Afrikanerkiesers meer geneë gewees het om te stem vir 'n party wat hul spesifieke belange sou bevorder. In so 'n geval sou ondersteuning vir die VF+ sekerlik baie sterker wees. Mens sou dus baie waarskynlik die DA se ondersteuning, onder Afrikaners, in 'n groot mate kon toeskryf aan Afrikaners se gebrekkige begrip rondom die proporsionele kiesstelsel.

Die VF+ se toekoms is egter ook onseker en hang grotendeels af van wat tydens die VF se deelname aan die ANC-regering gebeur. Mulder het 'n baie kort vensterperiode waarin hy wesenlike wins vir Afrikaners d.m.v sy deelname aan die Zuma-regering sal moet toon. My gevoel is dat hy nie meer as twee of drie maande het nie. Indien hy nie 'n daadwerklike toegif aan Afrikaners in hierdie kort periode kan verkry nie, sal hy en die VF in die geheel as geko-öpteerdes afgeskryf word. Tydsverloop is belangrik. Dit is soos die patella-refleks in menslike fisiologie. As die hamertjie die knie slaan, moet die onderbeen onmiddellik spring. As die been eers teen more spring, dan is dit nie meer moontlik om die beensprong in verband met die slag van die hamertjie te bring nie.

Sou hulle 'n wins vir die Afrikaner op die langer termyn beding, sal die uitwerking daarvan op hul gewildheid suiwer afhang van hoe groot hierdie wins is. Indien 'n geringe wins, is dit moontlik dat Afrikaners dit nie noodwendig in verband met Mulder sou bring nie. Indien Afrikaners dit wel as die bemiddelingswerk van Mulder beskou, sou 'n geringe toegif 'n gevoel van "die kool is nie die sous werd nie" laat ontstaan.

Hoe groter die toegif is en hoe meer omstrede, hoe waarskynliker dat mense so 'n beleidsverandering in verband met 'n faktor of party buite die ANC sal verbind, selfs al het meer tyd verloop. In so 'n geval sou dit baie makliker vir die VF+ wees om dit as hul sukses op te eis. Nogtans, as te veel tyd verloop sal die VF+ se ondersteuners begin kriewelrig raak en geleidelik hul ondersteuning van die party onttrek. Die enigste manier hoe die VF+ hierdie deelname in 'n partywins kan omskep, is indien hulle binne die volgende paar weke 'n aansienlike wins vir Afrikaners kan beding. In enige ander scenario is dit spekulatief tot watter mate kiesers 'n toegif met die VF+ se deelname sal verbind.

Wat die party se toekoms betref, is die VF+ se deelname aan die Zuma-regering dus 'n groteske dobbelspel. Terwyl die DA na alle waarskynlikheid op 'n afwaartse kurwe verkeer, hang die VF+ se ganse oorlewing van hierdie ooreenkoms met die ANC af. Indien die party nie binnekort 'n radikale wins vir Afrikaners hierdeur kan beding nie is die VF teen die 2014-algemene verkiesing dood. Mulder maak 'n groot fout as hy dink dat dit 'n eksperiment is waarop hy bloot kan uitloop, sou dit nie werk nie. Die emosionele prys wat die paradigmaskuif van deelname aan 'n ANC regering, van VF+-lede en -ondersteuners vereis, mag nie onderskat word nie. Indien die VF+ se deelname misluk, sal hierdie prys sy tol eis. Kiesers sal nóg Mulder nóg die VF+ vergewe indien hierdie opoffering om dowe neute was. Indien die deelname-ooreenkoms nie 'n radikale wins vir Afrikaners meebring nie, kan die VF+ maar ontbind.

топкарго

Is Pieter Mulder in Dingaan se kraal sonder wapens?

Die uitnodiging van president Jacob Zuma aan dr. Pieter Mulder om 'n pos van adjunkminister in die ANC se administrasie te vul, het nie as 'n verrassing gekom nie.

Ná alles vry Afrikaners en Zuma al 'n paar jaar, sedert sy afsetting as vise-president, oor wedersydse konstruktiewe betrokkenheid. Ek was persoonlik by ten minste drie van hierdie gesprekke met mnr. Zuma teenwoordig.

Die vraag is of Pieter Mulder ná die verkiesing met 'n getekende ooreenkoms Zuma se stat binnegegaan het en of Mulder gewoon sonder ooreenkoms betrek is. Met betrek word bedoel op die agenda van die ANC gekoöpteer is.

Koöptering is 'n gevaarlike basis van samewerking tussen partye, want die kontoere word nie getrek nie en daar word geen inhoud aan samewerking gegee nie. Koöptering voorveronderstel ook 'n sekere mate van kompromie, van goeie gedrag en van akkommodasie. Dit is gewoon wensdenkery dat die VF met 'n aggressiewe opposisiestyl sal kan voortgaan in die Wetgewers waar daar VF-lede verkies is.

Daar is in Rapport berig dat die Vryheidsfront reeds in Februarie 2009 met Zuma gesprek oor samewerking gevoer het. Dit beteken dat daar daarna ruim tyd was om 'n onderhandelende dokument op te trek, wat die parameters stel en die grense trek waarbinne konstruktiewe samewerking kan plaasvind.

Die verrassing is dat die VF se breë hoofbestuur klaarblyklik nie hieroor ingelig is nie, totdat die aankondiging gekom het en die mini-bom gebars het.

Verhoudinge tussen die ANC en die VF kom egter 'n lang pad.

As ek reg onthou, was Zuma die kontakpersoon tussen die onderhandelingspan van generaal C. Viljoen met die ANC.

Indertyd was daar 'n Oraniabeheerde heersersgroep in die VF wat van meet af aan sedert 1993 geglo het dat die ANC selfbeskikking aan die Afrikaner sal gee.

Vir eers is daar die kwessie van die Grondwet (1996). In 'n debat binne die VF het die heersersgroep hulle daarop beroep dat die Grondwet as sodanig afdoende vir territoriale samewerking voorsiening maak, dat dit net 'n kwessie van tyd sou wees voordat 'n volkstaat realiseer. 'n Voorwaarde is gestel dat goeie verhoudinge met die ANC in stand gehou moes word. Feit is dat die heersersgroep die politiek van destyds verkeerd gelees het.

Groot was my verbasing dat die heersersgroep in die VF hom later en veral in die 2009-verkiesing teen die leemtes in die Grondwet uitgespreek het. Was dit 'n erkenning dat die VF indertyd die politiek verkeerd gelees het?

Die heersersgroep, waaronder die Mulderbroers en die Oraniagroep, het dan ook daarvoor gepleit dat ten gunste van die aanvaarding van die Grondwet gestem moes word. Om konsensus te bereik, het generaal Viljoen indertyd beslis dat die VF oor die aanvaarding van die Grondwet, al dan nie, buite stemming sou bly.

'n Tweede insident in 1994 was toe hoofman Mangosuthu Buthelezi in die parlement 'n nota aan generaal Viljoen oorhandig het, wat min of meer soos volg gelui het:

"General, please do not allow the ANC to divide us. Let us stand together and save SA."

Toe hierdie nota op die nasionale dagbestuur van die VF bespreek is, het die heersersgroep weer geargumenteer dat samewerking tussen die VF en IVP die ANC sou vervreem en tot gevolg sou hê dat die ANC nie 'n volkstaat aan die Afrikaners sou gee nie. Ek argumenteer dat hierdie standpunt van die VF destyds die grootste enkele blaps was wat SA in 'n verkeerde rigting gestuur het. In die 2009-verkiesing het beide die VF en IVP 'n paar harde stampe en klappe gekry, waarvan dit onduidelik is of hulle daarvan sal kan herstel.

In dr. Mulder se verdediging van sy aanvaarding van die adjunkministerskap het hy hom beroep op die standpunte van onder meer die Afrikanerbond en FAK. Ekself het my aanvanklik ten gunste van 'n ministerspos uitgespreek, maar dan duidelik op grondslag van 'n geskrewe ooreenkoms.

Die heersende "informele" standpunt in die Afrikanerforum, waar die AB en FAK lede van is, is dat die heil van die Afrikaner in buiteparlementêre politiek gesoek moet word. Daar kan met groot sekerheid gesê word dat die ontstamde Afrikaners wat nou positief oor die adjunkministerspos is, hulle kruisies in 2009 eerder vir Helen Zille as vir die VF gegee het.

Die vraag is hoe die meerderheid van die ondersteuningsbasis van die VF oor die nuwe aanstelling van Mulder oordeel. Sal daar met dubbele mates gemeet word? Hoekom word "Kortbroek" van Schalkwyk as kollaborateur uitgemaak, maar Mulder van hierdie skeldnaam kwytgestel?

Dit is tog korrek dat Van Schalkwyk in die kabinet groter inspraak as minister het as 'n adjunkminister wat nie in die kabinet verkeer nie en eintlik die assistent van 'n minister is.

Hoe dit ook al sy, die keuse van dr. Pieter Mulder het 'n nuwe dimensie aan Afrikanerpolitiek verleen en die uitkoms of gevolg daarvan sal eers later in verkiesingsuitslae manifesteer. Die groot vraag is of Mulder se toetrede tot die stat van Zuma ons weer skerp sal herinner aan Piet Retief se heldhaftige, dog uiters dwase stap om sy wapens buite te laat. Retief se lot is alom aan ons bekend!

Feit is dat die kiesers nie maklik verkeerde besluite van 'n party vergeet nie en dat daar 'n ongekende skeptisisme oor politici se persoonlike motiewe bestaan.

Daar word gehoop dat Mulder die Afrikatromme sodanig sal slaan dat Afrikaners sal weet wat daar "aan de hand is", soos ons Nederlandse voorsate sou sê.

Dr. Landman was voorheen 'n verkose lid van die VF en toenmalige lid van die breë dagbestuur.

Afrikaners het geen selfaangestelde Messias nodig

Om te skryf dat professor Jonathan Jansen ‘n obsessie met beide ras en Afrikaners het, sou wees om dit baie sagkens te stel. Jansen, wat dikwels beweer dat hy eintlik Engelssprekend is en by voorkeur Engels praat, het naamlik al twee poste by voormalige Afrikaanse universiteite beklee. Hy was dekaan van Opvoedkunde by Tukkies, en is tans die rektor van nóg ‘n voormalige Afrikaanse universiteit, die Universiteit van die Vrystaat.

Vir iemand wat glo Engelstalig is en veral iemand wat so gereeld kritiek teen Afrikaners lewer, is dit kennelik vreemde werkgewerskeuses. Veral as mens Jansen se obsessie met gewaande blanke rassisme in ag neem, sou mens redelikerwys kon verwag dat hy eerder sy beroep by een van die legio swart of Engelstalige universiteite in Suid-Afrika en inderdaad die res van Afrika sou beoefen, so ver weg as wat hy maar kon van daardie rassistiese Afrikaners.

Nietemin kan mens leidrade vir sy motiewe uit Jansen se rubriek in Beeld van 20 Mei 2009 verkry. Sy gunstelingonderwerp, sogenaamde blanke rassisme en aggressie, is weereens in sy visier. Dié ongeloofwaardige rubriek handel oor ‘n onwaarskynlike voorval: ‘n blanke “rassis” wat glo woedend in Jansen se kantoor op hom gewag het, nádat Jansen eerstejaarstudente by “sy” universiteit verwelkom het.

(Jóú universiteit, prof Jansen? Bedoel u nie die voormalige Afrikaneruniversiteit, voorheen bekend as die Transvaalse Universiteitskollege nie? Bedoel u nie die studente, en veral die belastingbetaler se universiteit nie, waar u as Engelssprekende kwotalid van die personeel aangestel is en bo Afrikaanssprekende akademici op grond van u velkleur bevorder is?)

Alhoewel Jansen hoog opgee oor die sogenaamde blanke rassis se aggressie, erken hy self in die rubriek dat hy wat Jansen is op ‘n lekker aggressiewe manier teenoor die “blanke rassis” opgetree het. Soos ‘n wafferse, vingerswaaiende PW Botha wys die brulpadda-agtige Jansen toe glo vir die “rassis” wie’s eintlik baas. Ek haal aan uit die rubriek: “Ek staan uit my stoel op, wys my vinger na hom en sê: ‘Luister hier, dit is my kantoor hierdie, en in my kantoor sê ek jou wat om te doen. So, sit of loop hier uit.’”

Daar’s hy. Nou is die rangorde gevestig. Jansen, die grootmeneer kwota-akademikus, het ‘n blote student se ouer (m.a.w. iemand wat Jansen se salaris betaal) goed op sy plek gesit. Volgens Jansen het dit die “rassis” onmiddellik so mak soos ‘n lammetjie gemaak en daar begin die man jou wrintiewaar sommer huil en bieg hy is ‘n rassis. Hy bedank toe skoon vir Jansen dat Jansen sy dogter so tuis laat voel het by Jansen se universiteit.

Ek is jammer, maar Jansen se storie gaan eenvoudig nie op nie. ‘n Persoon wat Jansen sou bedank vir die groot lig wat Jansen vir hom laat opgaan het, sou immers nie kwaad gewees het nie, sou hy? Moontlik het Jansen, wat homself klaarblyklik as ‘n soort Jesusfiguur sien wat Afrikaners van ons “sondes” moet verlos, dié verhaal eerder as ‘n gelykenis bedoel.

In die res van die rubriek spekuleer Jansen oor die aard van blankes se aggressie, wat volgens hom as rassisme tot uiting kom. As aggressie teenoor ander rassegroepe op rassisme dui, wonder ek wat Jansen dan sou maak van die sowat 45 000 blankes wat reeds sedert 1994 vermoor is, en 90 000 blanke vrouens wat verkrag is, bykans almal slagoffers van lede van ander rassegroepe?

Is bogenoemde dan nie ekstreme vorme van rassistiese aggressie nie, prof Jansen? Die sogenaamde rassis wat u so goed gewys het wie’s eintlik baas, het u immers geen fisieke leed aangedoen nie. Moord en verkragting, daarenteen, is ernstige misdade wat meer as metofiese geweld behels. Waar is u rubriek wat te velde trek teen daardie vorm van rassisme?

Op moedswillige wyse “wonder” Jansen voorts wat skuil agter die blanke Afrikanerman se sogenaamde aggressie. Hmmm… dis nou vir jou ‘n moeilike vraag. Totaal en al onverklaarbaar.

Of moontlik nie.

Probeer Jansen waaragtig voorgee hy is nie bewus is aan die skreiende diskriminasie wat blanke mans dag vir dag moet ervaar nie? U weet, prof Jansen, soos die VF+ se verkiesingsplakkate lui: “Te wit vir ‘n werk?” Kan dít deel van die verklaring uitmaak?

Indien nie dit nie, hoe klink tienduisende dooie familielede, deur ander rassegroepe vermoor vir u as ‘n regverdiging vir blanke mans se sogenaamde aggressie?

Of wat van die magteloosheid wat blanke mans ervaar, nádat ons deur ons eie sogenaamde leiers by Kodesa uitverkoop is, in ‘n stuk volksverraad wat ‘n halsmisdaad hoort te wees? Kan blanke aggressie iets te make hê met die gevolglike verlies aan enige vermoë om oor ons eie lot te beskik en ons uitlewering aan die dwingelandy van die vreemde massa en die Engelse geldmagte?

Ek verstout my om te sê dat Afrikanermans nóg in u amateuragtigtige poging tot psigoanalise, nóg in u leedvermakerige kwotabaasskap oor Afrikaners belangstel, prof Jansen. Daar is genoeg maatskaplike, opvoedkundige en ander probleme in u eie gemeenskap, die bruinmense, wat u voltyds kan besighou. Afrikaners het nie ‘n Messias, en veral nie iemand soos u, se redding nodig nie.

Die verhaal van twee partye, deel II

Hierdie is die tweede deel van die Die verhaal van twee partye. In die eerste artikel het ek die rede vir die Vryheidsfront se verlies aan 70% van sy kiesers toegeskryf aan die feit dat die party 'n onverkoopbare produk aan sy kliënte aangebied het. Die party wou die Orania-volkstaatgedagte as 'n langtermyndroom bemark wat sy kiesers se verbeelding moes aangryp. Verskillende fases is voorgestel wat op die huidige driehoeksimbool van die party uitgeloop het.

Maar daardie produk wou maar net nie van die rak kom nie. Inherent moes kiesers self werklik niks daaraan doen nie, hulle moes net trek. Die party sal deur 'n beleid van minsaamheid, liewer as konfrontasie verseker dat daar stadig maar seker op die pad na 'n volkstaat gevorder sal word.

Volgens wetenskaplike navorsing onder beskerming van die Volkstaatraad wat onder Afrikaners binne die Pretoria-Centurion-gebied gedoen en wat deur prof. Lawrence Schlemmer geredigeer is, was dit duidelik dat die meerderheid van daardie gebied se Afrikaners 'n uiters sterk identiteitsgevoel ervaar en hulself as Afrikaners in die eerste plek sien, gevolg deur 'n godsdienstige of gebiedsbewussyn.

Twee alternatiewe strategieë, naamlik bemindmaking of konfrontasie was op die oog af twee uiteenlopende hanteringstrategieë, maar die navorsing het bevind dat daar 'n onderliggende gemeenskaplikheid by die meerderheid Afrikaners bestaan, naamlik 'n aktiewe benadering tot bedreiging, of dit nou bemindmaking of konfrontasie behels.

Dit is vandag voor-die-hand-liggend dat Afrikaners nooit hul toekomstige fisiese en kulturele veiligheid sal abdikeer aan 'n klein groepie politici binne 'n volksvreemde parlement nie. Die aangewese plek daarvoor is op die derde regeringsvlak, waar praktiese samewerking en/of konfrontasie die aangewese strategie is. Daar kan kiesers deel word van die proses om hul selfbeskikking te verwerf.

Helen Zille het nou bewys dat dit moontlik is om selfbeskikking op selfs tweedevlakregering te verkry, dws om selfseggenskap oor eie sake te bekom, deur goeie organisasiewerk en praktiese politiek. As Zille dit op provinsiale en munisipale vlakke kan doen, kan die VF+ dit seer sekerlik op munisipale vlak doen.

Dus, as die DA Kaapstad kan vat, kan die VF+ Pretoria vat.

Waarom kan Pretoria se burgemeester nie 'n Afrikaner wees nie? Waarom moet Soshanguve, wat binne 'n ander provinsie geleë is, besluit wat die inwoners van Pretoria se lot moet wees? Kan die organisasie, Regslui vir Afrikaans, nie 'n grondwetlike klasaksie namens Pretoria se inwoners teen die owerhede loods wat die munisipale grense wederregtelik gewysig het met die uitsluitlike doel om 'n kunsmatige swart meerderheid daardeur te bekom nie? As die argument dan gaan oor derdevlakdiens aan minder gegoede gebiede kan mens dit verstaan. Maar Pretoria kan nog aanhou om daardie gebiede op 'n agentskapsbasis te bedien. Om dit as verskoning te gebruik om Pretoria se inwoners te ontkieser is ongrondwetlik en moet met alle middele tot ons bekikking teengestaan word.

Die VF+ kan aan sy kiesers die keuse bied: óf 'n Afrikanerstadsraad wat die begrip van dienslewering verstaan, óf 'n ANC-stadsraad wat vinnig besig is om in duie te stort.

Herbou die party om die kiesers van Pretoria wat reeds sterk DA-neigings begin toon.

Gee vir hulle 'n verbeeldingryke en haalbare plan.

Hou op op te sê: "Moenie die kiesers weer hoop gee nie, laat hulle liewer volkstaat toe trek!"

Onsin! Die mense leef reeds in 'n volkstaat, hulle moet dit slegs vat!

En met die regte leierskap sal dit moontlik wees om dit sonder 'n enkele skoot by die stembus te doen.

Maar daar is baie werk wat gedoen moet word.

хамама #ИМЯ?топкарго