JH du Toit – praag.co.za

Leon Lemmer: Milo Yiannopoulos as ‘n problematiese regse verskynsel

Milo Yiannopoulos (gebore in 1984) se boek, Dangerous (Boca Raton, Florida: Dangerous Books, 2017, 288p; Amazon Kindle $11,39) sou aanvanklik, volgens ‘n aankondiging op Amazon se webwerf, op 14 Maart vrygestel word. Dit is eers op 4 Julie gedoen. Die uitgewer was nie meer Simon & Schuster nie, maar Dangerous Books. In plaas daarvan dat ‘n bekende uitgewer die boek gepubliseer het, was Milo verplig om dit self te doen (Kindle 3541). Simon & Schuster het sy kontrak met Milo gekanselleer (69).

“The tremendous outcry among social, online, and print media to this book being announced” het veroorsaak dat “Simon & Schuster was paralyzed by it” (182). “Even I was surprised by the onslaught. The Chicago Review of Books announced to great fanfare that they would not review another book published by Simon & Schuster, in response to Dangerous. The establishment’s real fear is that this book will deeply affect readers, especially young people. In particular, they fear that young people at the epicenter of political correctness in America’s universities will begin to question the ideologies foisted upon them, thanks to [this] book” (188). Elders is daar beweer dat Simon & Schuster die kontrak gekanselleer het omdat Milo pedofilie goedgepraat het.

JH du Toit het reeds oor die Milo-manie op Praag (11 Februarie) geskryf. Milo lyk en is in vele opsigte anders as die stereotiepe beeld wat aan regses gegee word. Dit maak dit moeilik om hom sonder meer te ondersteun. Lees bv die omvattende Wikipedia-artikel. Maar Milo het veral op Amerikaanse universiteitskampusse ‘n oorwegend heilsame invloed, waar – soos deesdae in Suid-Afrika – regse standpunte feitlik nooit gehoor word nie. In hierdie konteks word Hannah Arendt (1906-1975) soos volg deur Milo aangehaal: “The aim of totalitarian education has never been to instill convictions but to destroy the capacity to form any” (2955).

‘n Mens moet maar geestelik sterk wees wanneer jy Milo se boek lees. Hy gebruik in oorvloed wat hy noem “flippant language” (100). “I use exaggeration and bombast, often outrageously” (313). Milo “delights in causing outrage” (1999). In daardie sin is dit eerder ‘n Amerikaanse as ‘n Britse boek. Ann Coulter is een van die regses wat hy om haar vriendskap bedank (3561), maar die aanslag in haar boeke, hoewel makliker verteerbaar as dié van Milo, staan my ook nie aan nie. Ek beveel eerder die meer wetenskaplik-akademiese boeke van David Horowitz, wat ook deur Milo bedank word (3561), aan.

Van die groot voordele wat die lees van die boek inhou, is dat ‘n mens kennis maak met die huidige geestesklimaat in Amerika; veral hoedanig die alledaagse politieke ingesteldheid is. Die National Review, eens die fontein van behoudende politiek (Praag 4 Desember), word beskryf as “home of anti-Trump establishment conservatism” (120). Milo is ‘n sterk ondersteuner van Donald Trump, bv “We’ll put a lid on Muslim immigration” (140). Sommige van die Moslem-inkommers word “rapefugees” genoem (2570). “There is a real rape culture in the West. And there is real homophobia in the West. And there is real out-group intolerance in the West. It all comes from Islam” (2588). “Here is a religion that sanctions forcing women into submission, a religion that sanctions the execution of gays, a religion that sanctions the killing of non-believers. And they’re spreading” (2582).

Hy noem Trump “Daddy” (bv 1920, 1992). “I coined the nickname “Daddy” for him, which annoyed just about everyone” (2081). Wat deesdae regstelling, korrektheid en byderwetsheid genoem word, is eintlik almal polities oordraagbare siekte; tentakels van dieselfde sindroom. Sowel Trump as Milo is gekant teen verslawing aan hierdie soort politieke ingesteldheid (169). Sodanige teenkanting word deur die liberaliste as “hate speech” geëtiketteer (201). “‘Hate speech’ means anything they disagree with” (2971). Die liberaliste verkies die eufemistiese frase “undocumented American” pleks van “illegal alien” (201). In Suid-Afrika het dit ook mode geword om onwettige inkommers nie as misdadigers te beskou nie.

Milo tref ‘n duidelike onderskeid tussen liberaliste (hulle word veral in die Demokratiese Party aangetref) en libertyne (wat meesal in die Republikeinse Party is). Hierdie twee groepe het verskillende opvattings van vryheid. “Libertarians and conservatism are the new counter-culture” (182; ook 3179). Later skryf Milo: “I’m no libertarian” (1595). Elders noem hy homself ‘n “cultural libertarian.” Hy haal ‘n universiteitsrektor, Robert Bachi, soos volg aan: “Freedom is fundamental to our [Rutgers] University, our society, and our nation” (3248).

Die saak waaroor Milo die sterkste voel, is vryheid van uitdrukking; dat ons so vry moontlik moet wees om te praat, skryf en publiseer wat ons wil, gebaseer op vryheid van denke; uiteraard verkieslik kritiese denke (214): “Your right to speak freely, honestly, and rudely, no matter who doesn’t like it” (140). Milo noem homself “a free-speech fundamentalist” (169, 2479). “The only cause I represent is that of free speech, where I consider myself part of a long list of boundary-pushers who shocked the mainstream” (1180).

Ek dink valse stellings en laster moet vermy word en daar moet nie onnodig aanstoot gegee word nie. Maar in polities byderwetse geledere is daar oordrewe sensitiwiteit vir die moontlike gee van aanstoot aan enigeen wat nie wit is nie. Daarvolgens moet alle uitdrukkings “inoffensive” wees (221), wat meebring dat diegene wat die samelewing skade aandoen, nie die waarheid vertel en aangemoedig word om te verbeter nie. “The Left … seeks to patronize [American] minorities by preventing them from coming into contact with anything that might offend them” (1653). Kritiekvrye ruimtes, “safe spaces,” word vir diesulkes geskep.

Die linkses redeneer “‘free speech should not trump safety’ … These students truly believe that open discourse is a form of violence” (2995). “I was freely romping into their cherished safe spaces” (3014). “Well-educated people are generally unshockable … progressive students … have no intellectual hinterland and no curiosity about the world around them or about anything that has preceded their own lives. Centuries of history, culture and wisdom are dismissed as the products of ‘dead white men'” (3051). Dieselfde misleide geestesingesteldheid het die plaaslike studente-opstand van 2015/16 gekenmerk.

“Progressive intolerance had gone too far on college campuses” (3279). ‘n Kultuuroorlog (of “cultural lunacy” – 554) woed waarin Westerse/Europese waardes ondergeploeg gaan word as daar nie openlik en daadwerklik ‘n veldtog ter behoud van daardie beskaafde waardes gevoer word nie. “It’s culture that matters. ‘Politics is downstream from culture,’ as Andrew Breitbart [1969-2012] used to say. Politics is just a symptom” (401).

Selfs Barack Obama het hom uitgespreek ten gunste van die blootstelling van studente aan idees wat vir hulle vreemd en moeilik verteerbaar is. Dit klink asof hy ten gunste van akademiese vryheid is, maar dalk is dit omdat hy weet hoe oorweldigend linksgesind die klimaat op Amerikaanse universiteitskampusse is: “I don’t agree that you, when you become students at colleges, have to be coddled and protected from different points of view. Anybody who comes to speak to you and you disagree with, you should have an argument with ’em. But you shouldn’t silence them by saying, ‘You can’t come because I’am too sensitive to hear what you have to say.’ That’s not the way we learn either” (3273).

Nicholas Kristof, ‘n linkse joernalis, het in 2016 met ‘n uitsonderlike erkenning vorendag gekom: “Universities are the bedrock of progressive values, but the one kind of diversity that universities disregard is ideological [political] and religious. We’re fine with people who don’t look like us, as long as they think like us” (3279). Wanneer ‘n universiteit soos Stellenbosch deesdae diversiteit propageer, gaan dit om die obsessie om ‘n verskeidenheid rasse en kulture op die kampus te hê; nie om die studente ook aan nie-linkse, bv regse, idees bloot te stel nie.

Jay Ellison se benadering is meer aanvaarbaar: “Diversity of opinion and background is a fundamental strength of our community [the University of Chicago]. The members of our comunity must have the freedom to espouse and explore a wide range of ideas” (3292). Met ander woorde, ‘n universiteit “is not a ‘day care'” (3372).

Milo verwys na “Facebook’s policy of discrimination against conservatives … ‘We choose what’s trending'” (741), dus wát polities byderwets is. “The #BlackLivesMatter [BLM] movement originated on Facebook” (754). Milo bestempel BLM as “one of the most destructive movements in the country’s history” (1633). Hy noem Twitter “a sharia-compliant conservative-free zone” (811). “If conservatives thought mainstream media bias was bad, just wait until they see the effects of search engine bias” (992). Google “display[ed] negative search terms for [Hillary] Clinton’s primary opponent, Bernie Sanders … and for Donald Trump” (972). Google het ‘n intieme verhouding met die Obama-administrasie gehandhaaf (978).

In Suid-Afrika laat die gedrukte hoofstroomkoerante en elektroniese media skynbaar ruimte vir meningswisseling. My ondervinding is dat dit meesal slegs toegelaat word in soverre dit polities byderwets is. Soos Milo dit stel: “It’s okay to laugh at white people but no one else” (271). “White men can’t dance, jump or sexually satisfy their partners. These are all socially acceptable jokes” (459).”Leftists are the cultural elites, censoring dissident conservatives” (296). Hy haal George Orwell (1903-1950), vir wie ek groot waardering het, soos volg aan: “In times of universal deceit, telling the truth is a revolutionary act” (277).

‘n Ander ding waaroor Milo sterk voel, is om nie slagofferstatus te aanvaar nie. Hy verwys na die “victim-centric doctrine of Cultural Marxism. The Left is committed to defending a worldview which arranges women, [American] minorities, and gays in a league table of oppression, with straight white men as the eternal oppressors at the top of the list” (428). Daarvolgens word “a fat black disabled [homosexual] Muslim woman” (434) een van die uitnemendste voorbeelde van slagofferskap. “[American] minorities, both real and imagined, engage in an endless competition for supreme victimhood status” (490). “In an America where victimhood is a currency, it’s highly profitable to be oppressed” (1495); ook in Suid-Afrika, as jy die status van ‘n voorheen benadeelde, dus tans bevoordeelde, het.

“I never saw myself as a victim” (76). “Even though it seems like victim status is the best way to earn a living right now … I assure you, it’s not … No matter how bad your experiences, victimhood and self-pity are … We must challenge the forces of oppression in society, and we can’t do so from a therapy session” (82). “We’re going to do so without self-pity, without a cult of victimhood, and certainly without safe spaces” (140). Milo noem “safe spaces” ‘n vorm van ‘n “return of segregation on campuses” (1167). Hy rebelleer teen die establishment. Terwyl hy in Wes-Europa gereis het, “I developed my love for all things anti-establishment” (94).

Naas die Nuwe Regses, waaroor dikwels afkeurend berig word, is daar die Nuwe Linkses. Let op hoe knap Milo omgaan met ‘n hele reeks hedendaagse Amerikaanse politieke verskynsels: “The New Left, as they came to be called, were responsible for the early stages of the Left’s pivot away from the traditional class politics and towards the divisive, politically-correct world of gender, racial, and sexual politics we know today. They were the ones responsible for making issues like abortion, the reversal of gender roles, ‘racial justice,’ pacifism, and multiculturalism into major platforms of the Left. If they could keep their ‘rainbow coalition’ acting and voting as a bloc, and focus all their hatred on the weary white male working class, then political dominance would soon be assured. Thus began the reign of identity politics” (365).

“Identity politics is universally attractive because it enables failures and weaknesses to be spun as the products of oppression and historical injustice. Personal responsibility is removed from the equation” (484). “Another byproduct of the 1960s leftism is the unabashed hatred of white males, who are (correctly) identified as the architects of western culture” (395). Die linkses is gepreokkupeer met ras- en geslagsake. “I joked that after transgender people, the next frontier of left-wing identity politics would be transracial. I didn’t expect to be proven right so soon (1495).

Milo is teen hedendaagse of derdegolf-feminisme gekant; nie teen tradisionele feminisme nie. “The fight for women’s rights started in the late 19th century, and focused almost completely on women’s suffrage … This is known as the first wave of feminism. The second wave, starting in the middle of the twentieth century, was broader, but also grounded in laudable goals: ending sexual harassment in the workplace, ending discrimination, repealing archaic laws enabling marital rape, and, above all, establishing full equality of opportunity for women” (1039). “Third wave feminism reared its fishy head in the 1990s … Look at what they spend their time on now. Manspreading: a term used to describe the practice of spreading your legs apart on public transport” (1045). “Mansplaining: the grievous sin of explaining something to a woman whilst being male. Manthreading: doing the same, on social media … Eggplant emojis* … [are] ‘the next frontier in online harassment.’ Eggplants look too similar to purple penisses … Instagram banned the eggplant … Air conditioning is also sexist. Men can deal with the cold better” (1050). [* Emojis: Small digital images or icons used to express ideas, emotions, etc, in electronic communication.]

Hedendaagse (veral Amerikaanse) feminisme gee uitdrukking aan “a vindictive, spiteful, mean-spirited festival of man-hating” (1058). “The lynchpin of the feminist argument that women are made, not born, is the claim that girls are socialized into their female roles during their early childhood” (1303). Volgens Milo toon navorsing egter “gender roles are largely governed by nature, not nurture, as feminists would have you believe” (1296). Milo som sy standpunt oor hedendaagse feminisme soos volg op: “Feminism in the West serves little purpose other than hating men, making absurd demands, lying about inequality and obsessing over trivial issues. It has poisoned relations between the sexes, nearly destroyed due process, and constantly saddles businesses with pointless gender diversity requirements based on bogus economics” (1429). “Everywhere feminism exists it is a threat to happiness and freedom” (1455). Ter bevestiging van die waarheid hiervan, lees gerus Amanda Gouws se rubrieke in Die Burger of Christi van der Westhuizen se periodieke uitbarstings. Ek vermoed dat mans iets het wat hulle nie het nie en dat hulle jaloers daaroor is; iets waaroor Sigmund Freud reeds in 1908 geskryf het.

Aansluitend by sy besware teen hedendaagse feminisme is Milo se teenkanting teen aborsie. “Abortion is obviously bad for the future women it murders (sex selective abortion is becoming common in the UK and other countries with growing Muslim populations), and also has disastrous effects on the lives of the women that kill their children. It doesn’t surprise me that feminism promotes abortion, because feminism seems to always go against the actual interests of women” (1251). Dít kan deels verklaar word met verwysing na die prominente rol wat lesbiërs in die feministiese beweging speel. “Abortion is particularly horrifying given the widespread availability of contraception” (1251).

Om oor lewe en dood te beslis, is ‘n gewigtige saak. Dit is dalk relatief maklik om ten gunste van aborsie te wees by groepe wat geneig is om meer kinders te hê as waarvoor hulle kan sorg. Maar die tragiese gevolge van ongebreidelde aborsies is by my tuisgebring toe ek gelees het oor die huidige situasie in Duitsland. Die invloei van miljoene moeilik integreerbare inkommers word deur sommige goedgepraat omdat die ekonomie glo jong werkers nodig het. Terselfdetyd word erken dat hierdie inkommers die plekke inneem van Duitsers wat weens aborsie nie die kans op lewe gegun is nie. Hierdie situasie geld eintlik die hele Wes-Europa, insluitende Brittanje.

[“Europe’s future depends first and foremost on whether it bears and raises its children or kills them in the womb and then throws them into the garbage bin” (Jürgen Graf, White world awake! Stopping the planned extermination of our volk, Marlboro, Maryland: Barnes Review, 2016, 540p; Amazon Kindle $4.55, 4342). Dít is ‘n “shameful crime against humanity” (4329). “A people which within 38 years kills off over 7 million of its children for ‘social reasons’ but, at the same time, entices millions of people of other religions, cultures and race to their country, is guilty of a sin, whose payment is their death” (595).”Brussels economists claim Britain and other EU states will ‘need’ 56 million immigrant workers between them by 2050 to make up for the ‘demographic decline’ due to falling birth rates and rising death rates across Europe” (5726). “Europe runs the risk of turning black from illegal immigration, it could turn into Africa” (4763). “Those who are fleeing the African countries are needed most [in Africa] to help overcome their underdevelopment” (545).]

Daar is so baie dinge wat deesdae skeefgetrek aangebied word en dan aanvaar pleks van gekritiseer word. Uitsluitlik blankes word oor slawerny verwyt. “There are no movies about Ottoman or Middle Eastern slave-owners. I suppose we’ll have to wait for Muslim guilt to become a thing” (459). “A conservative in Hollywood is like a gazelle in a pack of lions” (2202). Uitsluitlik blankes word as rassiste uitgekryt. “There are some people who argue that racism against white people doesn’t exist” (1673). In ‘n artikel in The Huffington Post word geredeneer rassisme by nie-wittes is onmoontlik “because racism is ‘prejudice plus power’ and whites ‘control the system and economic structure in society'” (1673). Maar in Suid-Afrika is die blankes deesdae polities magteloos. Die oorweldigende swart massa is (ondoeltreffend, chaoties) in beheer. Is swart rassisme in sulke omstandighede steeds onmoontlik?

In Suid-Afrika voel dit deesdae (soms) asof die Menseregtekommissie en die howe as die “culture police” (3396) en as Orwell se denkpolisie funksioneer, met blankes feitlik deurgaans die enigste slagoffers: “About how we should shut up if we knew what’s good for us, about how we need to make up for a history of racism, sexism, and every ‘phobia’ under the sun, about how entertaining this dangerous thought or making this dangerous joke [comparison, proverb, etc] would be the end of our careers” (3427).

Min dae vir die VF+

Soos vele kommentators oor die VF+-deelname aan die Zuma-administrasie uitgewys het, hou dit potensieel werklike voordele vir die Afrikaner in. Wat ook uitgewys moet word, is dat indien Mulder werklike invloed kan beding dit die regse Afrikaner, wat onder die Mbeki-regime geheel en al gemarginaliseer was, nou nader na die sentrum van SA politiek bring. Dit is besonder betekenisvol omdat die liberale sg. "wit Afrikaanses" binne die Naspers- en DA-definisie, saam met hul Engelse sielsgenote tot amper totale politieke irrelevansie gerelegeer word. Dit is veral die "wit Afrikaanses" wat die groot verloorders is, soos onder andere deur die bitsigheid van Lizel Steenkamp se rubriek van voorverlede week in Rapport gedemonstreer word.

Mens moet egter nie dat die Engelse liberales se administratiewe oorname van die Wes-Kaap mens mislei om te glo dat hulle wel relevant is nie. Immers is die Wes-Kaap maar bloot 'n admininistratiewe eenheid met geen noemenswaardige politieke magte nie. Mens moet onthou dat SA steeds 'n eenheidstaat verteenwoordig en dat die provinsies geen werklike federale eenhede is nie. Mens sou selfs kon argumenteer dat die provinsies in hul, huidige magtelose vorm, oorbodig is en onnodige kostes meebring. Verder moet ook in ag geneem word dat die DA se meerderheid in die Wes-Kaap 'n tydelike verskynsel is. Die spoedige swart kolonisering van daardie provinsie gaan binne enkele jare die DA se ondersteuningsbasis demografies oorheers.

Die DA se hoop om onder swart kiesers te groei, sal 'n blote onrealistiese droom bly. In die aanwesigheid van 'n aansienlike blanke minderheid sal swart kiesers altyd rassolidariteit by die stembus toon. Die DA het sy plafon bereik. Die DA kon alleen presteer solank die rasminderhede nog enige geloof in deelname het. Uiteindelik sal die DA dieselfde paadjie as die DTA in Namibië loop waar dit oor tyd van 23% tot 5% gesink het. Soos die DA het die DTA ook aan die illusie gelei dat n "veelrassige" liberale party 'n swart bevrydingsbeweging as regering kan ontset. Hoewel die DA dikwels sigself probeer prys as 'n party wat astronomiese groei toon, moet in ag geneem word dat die DA nie uit 'n vakuum ontstaan het nie. Die DA is die direkte versmelting van die ou DP- en NP/NNP-ondersteuningsbasisse.

In die volgende syfers kan ons sien hoe die DA en sy voorgangers inderwaarheid oor die afgelope 15 jaar agteruitgegaan het:

Verkiesing 1994: NP: 20,39% en DP:1.73% = 22,12%

Verkiesing 1999: NNP: 6,87% en DP:9.56% = 16,43%

Verkiesing: 2004: NNP: 1,65% en DA:12,37% =14,02%

Verkiesing 2009: DA 16.66%

Howel daar dus 'n verbetering in 2009 plaasvind, vertoon die totale persentasie vanaf 1994 'n afwaartse kurwe. Die 2009-verbetering het ook waarskynlik met die persona van Zille en die aanjaag van vrese by minderhede rondom Zuma te make. Nie een van laasgenoemde faktore sal ooit stemme vir die DA onder swartes kan wen nie, inteendeel… Ondanks die DA se charismatiese en hoogs emotiewe veldtog, kon die party nie herstel tot die 22,12% van 1994 nie. Ook kon die party bykans geen deurbraak by swart kiesers maak nie. Ek wil die voorspelling waag dat die DA in 2014 terug na 14% of selfs minder sal val. Dit sal gebeur selfs al sou die ANC se steun ook daal. Die blanke en Indiërkomponente van die DA se ondersteuningsbasisse word weggekalwe deur negatiewe demografiese groei a.g.v. lae geboortekoerse en hoë emigrasiesyfers. Die kleurlingkomponent neig om te swaai tussen die DA en ANC. Terselfdertyd is daar astronomiese bevolkingsgroei onder swartes weens 'n kombinasie van 'n hoë geboortegroeikoers en ongebreidelde immigrasie vanuit Afrika suid van die Sahara.

,Hoewel die DA se stempersentasie aansienlik groter as die VF+ s'n is, is dit maar steeds baie klein (16,66%), gesien in die groter geheel. Met geen manier om ooit die regering te word nie, geen ideologie wat dit van die ANC onderskei nie en geen spesifiseerbare belangegroep wat daarmee identifiseer nie, bly die DA 'n soort generiese party wat sonder blote getalle eintlik geensins lewensvatbaar is nie. Daarteenoor mag die VF+ 'n breukdeel van die landwye stempersentasie trek, maar dit verteenwoordig 'n baie spesifieke belangegroep. Die party se bestaansreg is dus nie op blote getalle gegrond nie.

Die DA kan dus geensins daarop aanspraak maak dit dit namens enige belangegroep praat nie, immers verwerp die DA die blote idee van groepsbelange. Indien die meeste Afrikaners die proporsionele kiesstelsel beter verstaan het en dus sou begryp dat dit nie nodig is om bloot vir 'n party te stem wat blyk dat dit die meeste stemme teen die ANC gaan monster nie, sou Afrikanerkiesers meer geneë gewees het om te stem vir 'n party wat hul spesifieke belange sou bevorder. In so 'n geval sou ondersteuning vir die VF+ sekerlik baie sterker wees. Mens sou dus baie waarskynlik die DA se ondersteuning, onder Afrikaners, in 'n groot mate kon toeskryf aan Afrikaners se gebrekkige begrip rondom die proporsionele kiesstelsel.

Die VF+ se toekoms is egter ook onseker en hang grotendeels af van wat tydens die VF se deelname aan die ANC-regering gebeur. Mulder het 'n baie kort vensterperiode waarin hy wesenlike wins vir Afrikaners d.m.v sy deelname aan die Zuma-regering sal moet toon. My gevoel is dat hy nie meer as twee of drie maande het nie. Indien hy nie 'n daadwerklike toegif aan Afrikaners in hierdie kort periode kan verkry nie, sal hy en die VF in die geheel as geko-öpteerdes afgeskryf word. Tydsverloop is belangrik. Dit is soos die patella-refleks in menslike fisiologie. As die hamertjie die knie slaan, moet die onderbeen onmiddellik spring. As die been eers teen more spring, dan is dit nie meer moontlik om die beensprong in verband met die slag van die hamertjie te bring nie.

Sou hulle 'n wins vir die Afrikaner op die langer termyn beding, sal die uitwerking daarvan op hul gewildheid suiwer afhang van hoe groot hierdie wins is. Indien 'n geringe wins, is dit moontlik dat Afrikaners dit nie noodwendig in verband met Mulder sou bring nie. Indien Afrikaners dit wel as die bemiddelingswerk van Mulder beskou, sou 'n geringe toegif 'n gevoel van "die kool is nie die sous werd nie" laat ontstaan.

Hoe groter die toegif is en hoe meer omstrede, hoe waarskynliker dat mense so 'n beleidsverandering in verband met 'n faktor of party buite die ANC sal verbind, selfs al het meer tyd verloop. In so 'n geval sou dit baie makliker vir die VF+ wees om dit as hul sukses op te eis. Nogtans, as te veel tyd verloop sal die VF+ se ondersteuners begin kriewelrig raak en geleidelik hul ondersteuning van die party onttrek. Die enigste manier hoe die VF+ hierdie deelname in 'n partywins kan omskep, is indien hulle binne die volgende paar weke 'n aansienlike wins vir Afrikaners kan beding. In enige ander scenario is dit spekulatief tot watter mate kiesers 'n toegif met die VF+ se deelname sal verbind.

Wat die party se toekoms betref, is die VF+ se deelname aan die Zuma-regering dus 'n groteske dobbelspel. Terwyl die DA na alle waarskynlikheid op 'n afwaartse kurwe verkeer, hang die VF+ se ganse oorlewing van hierdie ooreenkoms met die ANC af. Indien die party nie binnekort 'n radikale wins vir Afrikaners hierdeur kan beding nie is die VF teen die 2014-algemene verkiesing dood. Mulder maak 'n groot fout as hy dink dat dit 'n eksperiment is waarop hy bloot kan uitloop, sou dit nie werk nie. Die emosionele prys wat die paradigmaskuif van deelname aan 'n ANC regering, van VF+-lede en -ondersteuners vereis, mag nie onderskat word nie. Indien die VF+ se deelname misluk, sal hierdie prys sy tol eis. Kiesers sal nóg Mulder nóg die VF+ vergewe indien hierdie opoffering om dowe neute was. Indien die deelname-ooreenkoms nie 'n radikale wins vir Afrikaners meebring nie, kan die VF+ maar ontbind.

топкарго

ANC en VF Plus besit saam ‘n tweederdemeerderheid

Soos 'n ander skrywer vermeld het, is dit werklik verblydend om te sien dat daar soveel deelname aan ontledings ná die verkiesing is. Was dit nie vir die VF+ se powere vertoning nie sou dit seker nie so wees nie, so ten minste het dit een goeie gevolg gehad. Dit is veral Johann Wingard en Anton Barnard se jongste rubrieke wat my inspireer om die debat verder te voer. Beide noem die interessante moontlikheid dat die VF sigself om strategiese redes skaar met die ANC. So 'n verhouding sou baie interessante moontlikhede inhou. Ek wil egter waarsku daarteen dat die VF+ nie versmelt met die ANC indien so 'n opsie moontlik sou word nie. Ons het gesien wat gebeur met partye (soos die NNP) wat versmelt met die ANC. Hul leiers raak gehate figure en hulle moet die ANC se beleid in die geheel opneem.

'n Samewerkingsooreenkoms tussen die VF+ en die ANC mag alleen gebeur as dit beteken dat die Afrikaner se belange streng en konsekwent daardeur gedien word. Dit is dus absoluut noodsaaklik dat die VF+ 'n party in eie reg bly. Die VF+ se identiteit as Afrikanerparty is die belangrikste bate wat dit het. Dit is die enigste party wat aanspraak daarop kan maak dat dit namens Afrikaners praat.

Om die akkoordmodel beter te demonstreer, maak dit sin om na die huidige Nieu-Seelandse regering te kyk. Die Nasionale Party het einde verlede jaar die Arbeidersparty by die stembus verslaan. In Nieu-Seeland is dit die praktyk dat die twee groot rolspelers nl. die Arbeidersparty en die Nasionale Party, met die vorming van 'n regering, alliansies met kleiner partye aangaan. Dit maak 'n breë konsensusregering moontlik. Hoewel eerste minister John Key se Nasionale Party met hul oorwinning verlede jaar meer as voldoende stemme gewerf het om gemaklik op hul eie te regeer, het hierdie sentrumregse party 'n allianse met die minderheids-etnies-linkse Maori-party aangegaan. Behalwe dat hierdie reëling die NP se beeld versterk as 'n demokratiese instelling wat in belang van die totale bevolking regeer, skep dit ook vir hulle 'n veilige agterdeur. Laat ek verduidelik: In Nieu-Seeland is die termyn tot die volgende algemene verkiesing slegs drie jaar. Te midde van die huidige wêreldekonomiese krisis gaan dit baie moeilik wees vir John Key se regering om aan die verwagtinge van kiesers te voldoen. Sou nóg die NP nóg die AP in die volgende algemene verkiesing 'n volstrekte meerderheid verkry, het die NP goeie alliansievennote wat dit die nodige meerderheid kon gee om weer die regering te vorm.

Die twee partye het dus nie saamgesmelt nie maar wel 'n samewerkingsooreenkoms onderteken waarna verwys word as 'n "confidence and supply agreement". In ruil het die Maori-party enkele kabinetsposte ontvang, bv Maori-sake. Terselfdertyd het die NP afstand gedoen van sy aanvanklike plan om die histories gewaarborgde Maori-setels van die parlementêre lys te verwyder.

Behalwe dat 'n soortgelyke reëling tussen die VF+ en die ANC enorme voordele vir Afrikanerselfbeskikking kan inhou, kan dit ook strategiese voordele vir die ANC inhou. Laat ek hieronder lys:

1) Die mees voor die hand liggende voordeel is dat so 'n samewerkingsooreenkoms die ANC die tweederdemeerderheid, wat daardie party so intens begeer, sal gee.

2) In die huidige ekonomiese krisis gaan die falende staatsmasjienerie van die ANC net selfs meer sukkel om dienste te lewer. Soos Anton Barnard reeds genoem het, kan ANC-stadsrade se dienslewering, met die hulp van Afrikanerkundiges, gelig word tot dieselfde vlak as waarvoor die DA sigself tans op die skouer klop.

3) Met Afrikaners aan Zuma se kant en die nodige toegang tot hulpbronne gaan die liberale Afrikaanse en Engelse establishment waaronder die DA, die pers ens. opdraende pad beleef, mits ons ons kundigheid reg aanwend.

4) Afrikaner- tegniese deskundiges, sowel plaaslik as in die diaspora, kan gewerf word om ontwikkelingsprojekte en industrieë op te rig waaruit die ANC-staat direkte voordeel sal trek. Sulke projekte kan selfs staatsbesit wees en sodoende bevredig dit die ANC se linkse alliansievennote. Weens die rol wat Cosatu en die SAKP gespeel het in die verkiesing van Zuma as ANC-president, sal hy 'n manier moet vind om hulle tevrede te hou.

5) Laastens sou mens kon argumenteer dat die ooreenkoms heelwat Afrikaner-DA lede van die parlement, provinsiale wetgewers en stadsrade voldoende kan beïndruk sodat hulle met die volgende verkiesing na die VF+ sou verpas. Hulle sou egter eers moet sien watter voordeel so 'n ooreenkoms vir die Afrikaner inhou. Tot die ANC se bevrediging sou dit die DA se greep op sekere streke kon beëindig.

Die voordele wat 'n amptelike akkoord met die ANC vir die Afrikaner inhou, is sekerlik voor die hand liggend. Dit gaan ooglopend rondom Afrikanerregte en selfbeskikking. Die verkryging van 'n ministerie van Afrikanersake soortgelyk aan ander lande waar etniese minderhede (bv die Maori's in Nieu-Seeland, die Duitsers in België, e.a.) hul eie sake bedryf, sou die doelwit wees. So 'n regeringsdepartment kan die volgende mandaat geniet:

1) Die verkryging van landwye en eksklusiewe beheer oor Afrikaneronderwys binne 'n eie sake-model;

2) Die verkryging van landwye en eksklusiewe beheer oor alle Afrikaner-musea, -monumente en ander kultuurgoedere;

3) Die implementering van Afrikanerpolitieke selfbeskikking binne 'n eie geografiese gebied met duidelike doelwitte en 'n tydsraam wat die heersende party vooraf onderteken;

4) Die toekenning van 'n aansienlike begroting aan die ministerie van Afrikanersake vanuit die nasionale begroting waarmee ons bg. kan implementeer;

So 'n Afrikanerprojek kan egter alleen slaag as alle Afrikanerorganisasies wat sigself vir Afrikanerselfbeskikking beywer daarby betrek word. Hoewel die VF+ die amptelike voertuig kan wees, sal dit nie werk as die VF+ 'n ekslusiewe benadering neem en net hul eie strategiese vennote daarby betrek nie. So 'n projek sou 'n kans gee vir die VF+ om veld onder die breë Afrikanerbevolking te wen, maar slegs as dit by wyse van insluiting en konsensus te werk gaan. Die VF+ sal 'n Afrikanerberaad van enersdenkende organisasies moet byeen roep. Terselfdertyd sal die VF+ sy voelers na die ANC moet uitsteek. As 'n breë front kan Afrikaners dan met Zuma se ANC in gesprek tree. Dit is egter van kardinale belang dat die VF+ sy oënskynlike verleentheid oor Afrikanerselfbeskikking afskud.

отбеливание зубов zoom Фильчаков

Afrikaners verwerp etniese politiek

Die uitslag van die 2009 algemene verkiesing is 'n werklike terugslag vir Afrikaners se politieke belang. Hoewel Afrikaners geen hoop gehad het om by wyse van enige politieke party die mag oor te neem nie, is dit die wyse waarop Afrikaners gestem het wat aandui dat die huidige breë politieke beweging vir Afrikaner-selfbeskikking bittermin impak het.

Die swak vertoning van die VF+ het nou finaal getoon dat die party geensins Afrikaners se verbeelding aangryp nie. Deels sou dit seker toegeskryf kan word aan die verbeeldinglose en vaal leierskap van die VF+. Hierdie party se ‘samewerkende’ opponerende styl tot die ANC skep waarskynlik weinig vertroue by Afrikaanse kiesers. Boonop onderspeel die party Afrikaner politieke selfbeskikking, een van hul amptelike beleidspunte, in der mate dat dit eerder voorkom asof die spesifieke beleidspunt 'n verleentheid vir die party skep. Die party se onvermoë om meer aktivisties om te gaan met Afrikaner-politiek, te midde van ons huidige krisis, versterk verder die gevoel van beroepspolitici wat nie die appelkar wil omgooi nie.
Hoewel die VF+ 'n sentrale rol gespeel het in die herwinning van Suid Afrikaners in die buiteland se stemreg, het daardie einste kiesers die party grootskaals ten gunste van die DA verwerp. Dit moet sekerlik die grootste klap in die VF+ se gesig wees.

Die feit dat Afrikaners grotendeels vir die liberale multikulturele DA en in mindere mate vir die swart oorheersde Cope stem, is nie net ‘n stem van afkeur vir die VF+ nie, maar ook vir Afrikanerselfbeskikking in die geheel. Afrikaners ondersteun by implikasie die huidige politieke orde en onderskryf in alle dwaasheid die idee dat deelname deur middel van die DA hul lot kan verbeter.

Nie net is hierdie toedrag van sake ‘n groteske aanduiding van die mislukking van die VF+ nie, maar dui dit ook op die mislukking van die breë Afrikaner-selfbeskikkingsideaal en almal wat hulleself daarvoor beywer. Die leiers van die versplinterde regse beweging het ernstige rede tot nadenke. Duidelik het hul onderskeie pogings om afkeer van die linkse DA te toon geensins byval by die kiesers gevind nie. Moontlik was die gefragmenteerde boodskap doodgewoon so difuus dat dit nooit by die meerderheid Afrikaners uitgekom het nie. Klaarblyklik het die breë regse beweging ook klaaglik misluk in hul poging om die idee van die volkstaat te bemark. Indien die kiesers entoesiasties oor laasgenoemde idee was, sou mens immers ‘n beter uitkoms vir die VF+ as die enigste parlementêre verteenwoordiger vir die idee kon verwag … of altans so sou mens kon redeneer.

Mens sou verder kon argumenteer dat Afrikaners regse politiek en die selfbeskikkingsideaal bykans geheel en al afgeskryf het en hul futiele lot by die ANC, DA en Cope se multi-kulti-swart meerderheidsoorheersde NSA ingewerp het. Dit is werklik ‘n hartseer stand van sake, maar moet sekerlik voor die deur van die gefragmenteerde en swak leierskap van die breë regse beweging gewerp word. Afrikaners het duidelik die keuse om in belang van hul etniese belange te stem, verwerp ten gunste van ‘n identiteitslose multi-rassige opposisieparty. Dat die voormalige Black Sash-lid, Helen Zille, Afrikaners meer inspireer as Afrikaner-leiers, is 'n belediging vir laasgenoemde.

Die feit dat daar te veel ego's ter sprake is – en ook 'n sekere fundamentalisme wat meebring dat ‘n breë regse kompromie nie gevind kan word nie – mag nou die finale spyker in die Afrikaner se politieke doodskis wees. Mens kan alleen wonder of Afrikaners hulself werklik nog as ‘n etniese groepering beskou. My gevoel is egter dat daar nie asem opgehou moet word dat Afrikaner-leiers hul politieke huis in orde sal kry om die stand van sake om te keer nie.

free slot spins Данильченко Харьков

Wetend of onwetend open Zuma nuwe Afrikanerhoofstuk

Hoewel ek persoonlik baie versigtig is om Zuma se 'pro-Afrikanerhouding' te ernstig op te neem moet ons ook probeer munt slaan uit die moontlikheid van 'n gesprek met die ANC. Twee dinge val op: Een is dat Zuma meen dat hierdie gesprek 'n instelling moet word en twee is dat Phosa klem plaas op gesprek met die "hardegat" Afrikaner.

Dit dui op die moontlikheid van 'n aaneenlopende gesprek tussen die Zuma-ANC faksie en die konserwatiewe of sg. regse Afrikaner. Soos Dan Roodt impliseer kan mens aflei dat die Zuma-faksie nie soseer in die linkse Afrikaner-establishment geïnteresseerd is nie, selfs al was hulle ook by die geleentheid.

Wat Zuma se motivering is vir gesprek met die Afrikaner bly vir my duister. Soos ander kommentators reeds aangedui het, het Zuma ons nie as kiesers nodig nie. Mens mag ook nie vergeet dat terwyl hierdie gesprek plaasgevind het, die ANC staat aktief besig was met die ondergrawing van Afrikanerkultuur, -onderwys, -plekname, -taal, -landbou, -werks en -besigheidsgeleenthede, ens. nie. Ons moet dus nie oorhaastig wees om die nuwe "Zoeloe-koning" se beloftes te vertrou nie. Is hy dalk net besig om 'n nuwe soort ANC "doublespeak" te beofen, terwyl die Afrikanistiese agenda dieselfde bly of selfs mag intensifiseer?

Howel dit nie 'n wetenskaplike opname is nie toon verlede week se meningsopname, oor hierdie saak, deur Beeld die volgende syfers:

"Is mnr. Zuma eerlik met Afrikaners? Ek dink so 224: 3%
Nee, hy's 'n manteldraaier 6793: 97%
Totale aantal stemme :7017
Dit is meestal Afrikaners wie se menings hier weerspieël word. Ons leiers moet kennis neem hiervan.

Nogtans moet ons oop wees daarvoor dat hier dalk wel 'n geleentheid vir konstruktiewe gesprek met die regime aan die ontwikkel is. Afrikanerleiers (veral aan die 'regterkant') moet nou oor ten minste drie sake 'n mate van ooreenkoms bereik:

Hulle moet ernstig werk aan 'n konfederale beweging wat oor groter bedingingsmag beskik as wat in die huidige versplinterde situasie geld. Indien ons nie ons huis in orde kan kry nie gaan die nuwe ANC-regime baie gou respek vir ons verloor.
Hulle moet hierdie as geleentheid aangryp om selfbeskikking te formuleer en op die gesprekstafel met die ANC te plaas. Die Volkstaatraad fiasko mag nie herhaal word nie. Kru gestel: Elke ou kan nie die volkstaat in sy eie agterplaas wil hê nie. Ons sal moet leer om op te offer.
Afrikaners moet onthou dat Zuma 'n politikus is en dat hy slegs met die Afrikaner in gesprek is omdat daar iets daarin is wat vir hom voordeel inhou. Ons moet probeer verstaan wat dit is wat hy soek en ons moet begryp en formuleer wat ons aan hom kan bied. Sonder dit sal ons baie gou ons nuutgevonde aantreklikheid verloor. Byvoorbeeld: Sou ons Zuma uit die tronk kon help hou en indien so, watter voordeel hou dit vir ons in? Sou die NVG die saak teen Zuma laat vaar is dit waarskynlik dat die linkse blankes onder leiding van Zille saam met Cope die saak wel in die hof sal kry.

Indien Zuma wel erns het my sy Afrikaner-gesprek moet ons dit ernstig oorweeg dat die ANC besig is om ons van 'n nuwe teks te voorsien. Die Zuma-faksie is besig om wetend of onwetend die deur op die Afrikaner-selfbeskikkingsteks oop te maak. Selfs al het Zuma geen erns om die gesprek tot enigiets te laat lei nie het sy openbare bekragtiging ons aanspraak as volk met onvervreembare regte opnuut bevestig. Die ANC kan hierdie deur nie summier toemaak nie.

Dit is nou aan ons oorgelaat om aan 'n baie belangrike hoofstuk in ons geskiedenis te begin skryf.

игры длям девочек Александр Фильчаков

Ons het ‘n eie koerant nodig

Die jongste sirkus rondom beweerde rassisme teenoor 'n radikale swart student, Itumeleng Makgetla, by die Universiteit van Stellenbosch, het hier betrekking. Hierdie oordrewe en verdraaide storie het voorverlede Sondag op Rapport se voorblad verskyn.

Op die foto wat Rapport tydens die onderhoud geneem het, lyk Itumeleng Makgetla baie gesond vir iemand wat net twee weke terug op die rand van die dood verkeer het, soos beweer word. Dat Makgetla aan die rasgedrewe Black Students Association (BSA) behoort, lê sy sinistere agenda bloot. Ook is dit toevallig dat die ''aanval'' plaasgevind het net voordat hy op die punt was om die US te verlaat. Dit klink alles baie verdag, so kort voor die verkiesing, terwyl die blank oorheersde DA 'n ernstige bedreiging vir die ANC in die Wes-Kaap inhou …

Met hierdie artikel het ons nog 'n voorbeeld van hoe Rapport 'n onbenullige en geïsoleerde geval aanbied as wit op swart rassisme. Nogtans ontken die comrades by Heerengracht 40 die daaglikse swart-op-wit haatmisdaad in hierdie Afrikanistiese anti-blanke moordryk. Die linkse redakteur van Rapport sal toelaat dat haar joernaliste sulke ongeloofwaardige aanklagte van rassisme opdiep terwyl daar op plase en in voorstede 'n swart-op-wit volksmoord aan die gang is. Ongeag die reeds gepolariseerde situasie ontsien Naspers dit nie om nog meer haat jeens die Afrikaner aan te hits nie. Vir seker gaan hierdie ''insidente'' buite verhouding voorgestel word in die dae wat kom en sal die gepaardgaande aanjaag van anti-blanke emosies nog meer Afrikanerbloed laat vloei. Liza Albrecht is 'n onverantwoordelike redaktrise wat enigiets sal doen om haar politieke meesters te beïndruk.

Duidelik het die ANC-kaders François Groepe en Jakes Gerwel, sowel as die res van die ANC-lede en Mandela-aanhangers by Naspers nou hul ideologiese houvas op hierdie propagandahuis tot die uiterste gevoer. Liza Albrecht voer die Afro-fascistiese agenda van die Naspersdireksie uit. Die teiken is hierdie keer die US en die strategie is om 'n Reitz-insident te skep waarna Julius Malema (van die ANCYL) met die hulp van die Black Students Association die groter ANC tot aksie sal oorhaal. Intussen sal die Afrikanistiese brigade by Naspers die ANC-koor met hul musiek begelei. Alles mooi georkestreer en gedirigeer deur ANC-kommissaris Jakes Gerwel ('n afgevaardigde vanuit die vorige ANC-president se kantoor) en kie. Die poging is om nog 'n Afrikaner-universiteit oornag te afrikaniseer. Hierdie is ''revolution by stealth''. 'n Insident word geskep en 'n georkestreerde drama met gevolglike verandering vind plaas. Naspers raak nou saam met die ANC Afrikanervyand Nommer Een. Dit gaan nou te ver…

Naspers se koerante moet sekerlik die enigste in die wêreld wees wat konstant hul dominante lesersmark beledig en kasty. Om gedurig sy eie lesers te probeer oortuig dat die onderdrukking wat hulle ervaar hemel op aarde is en dat hulle in elk geval 'n klomp slegte rassiste is wat niks beter verdien nie, spreek van die ongelooflikste arrogansie. Dan gaan hulle nog verder deur radikale swart studente se versinsels en verdraaings aan te wend om rassehaat teen hul lesers aan te hits. Verbeel jou 'n besigheid wat sy eie verbruikers so openlik en met soveel oortuiging ondergrawe … Asof dit nie genoeg is nie, skroom hulle nie om te noem dat die arme swart bloedjie aan 'n rassistiese studente-organisasie behoort nie. Laasgenoemde dis hulle met soveel selfvertroue op, kompleet asof dit in orde is dat swartes rassiste mag wees. Hierdie openlike rassis bied hulle dan aan as 'n geloofwaardige getuie. Verbysterend…

In die jongste weergawe van Rapport loods die joernalis Andries Vrey 'n rassistiese tirade teen Rapport se lesers. Die blote feit dat lesers op Rapport se blog 'n probleem met die jong swart rassis se bewerings had, maak dat Adries Vrey Rapport se lesers as rassiste brandmerk. Vrey beweer dan ook dat blanke Suid-Afrikaners maar verdien om onder die hiel van regstellende askie te verkeer. Vrey, wie se artikel deurspek is met Naspers se linkse cliches, beweer dan ook dat daar geen rasmotief bestaan in die gewelddadige aanvalle wat blankes in SA moet verduur nie. Weereens in Naspers tradisie word die Afrikaner-holocaustontkenning gepleeg waarvoor Naspers nou reeds berug geraak het. Gelukkig reageer Rapport se lesers weer met 'n stortvloed van teenaanvalle op Rapport vir hierdie blatante anti-Afrikanerpropaganda.

Mens moet egter in ag neem dat Naspers tans deur 'n bende van selferkende Mandela-aanhangers (soos Ton Vosloo) ANC-kaders (soos François Groepe en Jakes Gerwel) en verskeie ander ANC-lede en -meelopers bestuur word. Hierdie propagandahuis se uitsluitelike doel is om die ontmagtigde Afrikaner te ondergrawe en op elke gebied te saboteer. Dit moet die Afrikaner se doel word om hierdie propagandakonglomeraat in ruil te boikot en te benadeel. Sodra ons selfbeskikking bekom, moet die nasionalisering van Naspers die hoogste prioriteit verdien. Daarmee saam sal vervolgingsaksie teen joernaliste en redakteurs, wat anti-Afrikaneraksies in 'n tyd van volksmoord gepleeg het, moet volg.

Naspers se jongste aanval en aanhitsing van haat jeens die Afrikaner, bevestig onomwonde die noodsaaklikheid vir ons eie gedrukte Afrikaanse koerant. Ons benodig 'n koerant deur ons mense vir ons mense, 'n koerant wat nie deur vyande van ons volk beheer word, soos tans die geval met Naspers/Media24 nie. Hierdie skrywer versoek hiermee dat ons 'n fonds op die been bring om 'n pro-Afrikaner-/Boerekoerant mee te finansier. Hierdie sal 'n inklusiewe koerant wees wat alle Afrikaner-/Boerebewegings goedgesind sal wees. Laat ons opgewonde raak en werk maak hiervan.

полиграф защита

Oorklassifisering lei tot verdeeldheid

08:59:59 Ek dink die probleem met baie Boerevolkers – net soos sekerlik met sommige Afrikanervolkers – is 'n behoefte om die "volk" te oorklassifiseer en of selfs te kategoriseer. Terwyl etniese klassifikasie van waarde is om ons eie identiteit te verstaan, moet ons sekerlik ruimte laat vir die vloeibaarheid van volksidentiteit. Die kategorieë Boer en Afrikaner dui op tydsgrepe in ons volk se proses van evolusionêre ontwikkeling.

Net soos Johann Wingard my verkeerdelik as voormalige Broederbonder, FAK- of Afriforumlid wil kategoriseer, doen hy sy eie volk onreg aan deur 'n te enge definisie. Hoewel ek met sommige aspekte van Wingard se historiese analise saamstem, het ek 'n probleem met sy behoefte om soos meeste "ou regses" die Afrikaner die Boer se mindere te maak. Of die Afrikaner met die ingryping van die NP tot stand gekom het, is werklik nie van belang nie (in elk geval is daardie argument 'n oorvereenvoudiging). Wat van belang is, is die ontstaan van daardie nasionalisme as 'n historiese werklikheid. Dit het 'n histories bepalende rol vir ons hedendaagse werklikheid en selfdefinisie.

Wingard, soos die meeste Boerevolkers, probeer ons volksevolusie omdraai deur ons terug te definieer tot in die 19de eeu. Sy neerhalende en ekslusiewe verwysing na die "Cape Dutch" is simptomaties van hierdie retrospektiewe volksdefiniëring. Dit is dan ook hier waar die Afrikanervolk 'n meer inklusiewe term is wat, anders as die "Boerevolk", voksgenote buite die Transvaal insluit eerder as om hul te vervreem. M.E.R. het mos gesê: "Paul Kruger is dan ook in die Kaap gebore!"

Net soos die Burghers van die twee republieke en die Kaapkolonie 'n gedeelde en afsonderlike verlede had, bestaan die werklikheid dat verskeie invloede (uniewording, nasionalisme, ens.) hul in die 20ste eeu in een volk saamsnoer. Bloot omdat individue die "eksperiment" of metode wat dit tot stand gebring het afkeur, maak nie daardie ontwikkeling ongedaan nie. Die Burghers ("Boere") was 'n werklikheid, net soos die Afrikaner 'n werklikheid geword het. Dis wel so dat Afrikanervolksidentiteit weens die afgang van die Afrikanerstaat skade gelei het, maar die magte van Westerse modernisering het waarskynlik net soveel en dalk selfs meer daarmee te make. Die belangrikste feit is dat die volksevolusie voortgaan.

Skoolkinders se vertoon van die Vierkleur, die Republiekvlag by sportbyeenkomste, nuutgevonde belangstelling in Afrikaner- en Boeregeskiedenis, Afrikaanse musiek, en so meer, is alles verblydende ontwikkelinge. Nogtans beteken dit nie die herrysing van die "Boerevolk" nie. Laasgenoemde is doodeenvoudig nie moontlik nie want die Boerevolk – net soos die Afrikanervolk van die Verwoerdera – is in tyd en ruimte beperk. Doodgewoon, daardie sosiaal-politieke verskynsels kan nie herleef nie. Ons etniese wese en die omstandighede is net te geheel anders. Ons etniese voorgangers is wel belangrike motiveerders vir die mobilisiering en herontwaking van ons volksnasionalisme. In die huidige konteks is die groeiende behoefte aan volksidentiteit waarskynlik 'n respons op die swart verdrukking van die Afrikanervolk. Dit maak dit geensins minder geldig nie.

Wingard kan nie deur die terugroep van die skelwoord, "Cape Dutch", die skoolseun in Caledon, Orania of Bellville wat die Vierkleur, Rebellevlag of Prinsevlag op sy tas geverf het uit ons volksbestaan definieer nie. Die Boerevolkers kan nie die horlosie tot die jaar 1900 terugdraai nie. Die proses gaan voort en 'n volk kan nie in 'n histories beperkende kategorie geplaas word nie.

Ongeag of Afrikaners die uitstekende "Ons vir jou" in hul duisende bywoon, is ons nie weer "Boere" (Burghers) nie. Ons hedendaagse politieke, kulturele en ekonomiese wêreld is net te ver verwyderd daarvan. Nogtans kan dit as waardevolle instrument dien om volksnasionalsme aan te wakker. Meeste volke oor die ganse wêreld lyk vandag radikaal anders as 'n eeu gelede. Die wese en aard van 'n volk is nóg staties nóg permanent.

Hoe dit ook al sy, in Kaapstad, Pretoria, Bloemfontein of waar ook al: ons volksnasionalisme is besig om te herontwaak. Net soos die Boerevolkers ons nie in die verlede kan laat leef nie, kan die linkses ons nie in 'n vae en gedeëtnifiseerde omskrywing (Afrikaanses) druk nie. 'n Volk se wese en strekking is nie uitgelewer aan ideoloë nie. Hul manipulasie is gewoonlik beperk tot dít wat die volk as aanvaarbaar beskou.

Of ons onsself Boere of Afrikaners noem, is minder relevant as die feit dat ons deur 'n grootse bestaanskrisis gekonfronteer word. Hierdie is ons krisis, in ons ruimte en tydsgewrig. Ons s'n verskil radikaal van ons voorouers se ervaring. Die hede bly iewers tussen die verlede en die toekoms. Ter wille van ons oorlewing as etniese en rasseminderheid mag ons nie onself intern kompartementaliseer nie. Ons moet die verlede respekteer, maar ons kan nie daarin leef nie.

Politieke herrangskikking: Afrikaner moet realisties wees

18:27:05 Wat Johann Wingard se analise oor die Politieke herrangskikking en Afrikaners betref, kan ek met hom oor bitter min saamstem. Wingard se analise dat "Die stuwende volksgevoel onder diegene wat hulle weer as Boere beskou, sal veroorsaak dat Boere hulle heel gemaklik tot die gesuiwerde ANC-en-VF-Plus-groepering sal wend" bevat vir my die essensie van 'n stuk wat merendeels uit mistastings bestaan.

Die idee dat jonger Afrikaners hul etnisiteit herontdek weens 'n hunkering na volksidentiteit is net so onakuraat as die mitiese "Boerevolk" waarna hy verwys. Die term "Boerevolk" is kontensieus en nie juis goed gegrond as 'n historiese etnisiteit of gepaargaande naam nie. Die woord "Boer" was ook 'n skelwoord soos "kaffer" wat deur die Engelse aangewend is. Die sogenaamde "Boere" het meestal na hulself as burghers verwys terwyl die wisselvorm Afrikaanders af en toe gebruik is. Die idee dat die "Boere" 'n sterk volksidentiteit gehad het, is omtrent net so onakuraat as die idee dat daar welvarende, goed georganiseerde Boererepublieke met goeie regerings bestaan het. Die Boererepublieke was veral 'n primordiale, hoewel bepalende, eksperiment in staatsorganisering met 'n geleidelik en stadig ontwakende volksidentiteit. Hierdie state is gestrem deur swak administrasie, ekonomiese ellende en burgerlike afvalligheid. Die sukses van die kommando's was juis omdat hulle bestaan het uit mense wat met bitter min kon oorleef en wat nie van stryk gebring is daardeur of die staat nog staan of reeds geval het nie. Burgers van welvarende goedgevestigde state vir wie staatsorde 'n dominante waarde was, sou waarskynlik nie sulke goeie kommandolede uitgemaak het nie.

Dit was die twee oorloë, maar veral die tweede wat die katalisator vir werklike volkswording was. Die republieke was die noodsaaklike grond, die oorlog die water en son, terwyl die burghers die saad was. Dit mag gevoeloos, selfs verskriklik, klink om na daardie bloedige episode as die son en water te verwys maar dit het die burghers ("Boere") van etniese groepering tot volk omvorm. Terwyl die Groot Trek die ervaring van trekkende pioniers was, is die Tweede Vryheidsoorlog dié van Burghers wat reeds hul meelewing rondom territorium en staat georganiseer het. Die basiese elemente vir 'n sterker gemeenskaplike identifisering het gestalte aangeneem. Veral in die nalatenskap van die oorlog sou die getraumatiseerde burghers 'n volksbewussyn ontwikkel. Nou is hulle meer as net 'n etniese groep.

Die grootste onreg wat teen die verskeie slagoffers van die TVO gepleeg is, is die wyse waarop generaals Louis Botha en Jan Smuts hul traumatiese ervaring, ter wille van versoening met die Engelssprekende, onder die mat probeer invee het. Die opgekropte woede en frustrasie wat nie uiting ontvang het nie is wat veral daartoe gelei het dat Afrikanernasionalisme in 1948 geseëvier het. Hoewel Nasionaliste op die Sappe en VP se "versoening ten koste van die erkenning van die verlede" voortgebou het, was die Afrikaners se ergste eksitensiële krisis vir eers verby.

Breër Afrikanerwelvaart begin sedert die 1950s 'n werklikheid word en (hoewel nie amptelik geborg nie) Afrikaners begin toenemend die "Boer" romanties en verbeeldingryk omhels. 'n Volk wat nou lééf – en nie slegs oorleef nie – kan met groter deernis en minder angs na die verlede kyk.

Hoewel die feite oor die werklike lyding van die "Boer" (burgher) strak gedokumenteer bly, is dit nie deur die regering van die dag omhels nie. Dit is veral die opkoms van die Sowjetblok en die gepaardgaande bosoorlog, sowel as die gevaar van 'n binnelandse swart rewolusie, wat meebring dat die NP-regering toenemend na eenheid met die Engelssprekende blanke streef. In wat vir die Afrikaner 'n nuwe eksistensiële krisis raak, is eenheid met medeblankes (ongeag die relatiewe swak sukses daarvan) belangriker as om 'n vergete stryd te eer. Dit is ook beduidend en onstellend dat selfs musea en monumente wat vir die "Boer" opgerig is onbeduidend figureer in fisieke dimensie. Die begeerte om nie die Engelssprekende te affronteer nie grens aan die paranoiede. Vandag kan mens net met skaamte terugkyk hoe die Afrikaner 'n hele geslag se lyding nooit voldoende geëer het nie.

Dit is egter diegene wat die regering se afskeping van die "Boer" se episode met frustrasie en woede bejeën wat net so onakkuraat met daardie werklikheid begin omgaan as diegene wat die "Boer" ontken. In die periode van die sestiger- tot die tagtigerjare word regse politiek in 'n groot mate deur die mitiese weergawe van die "Boer" gedefinieer. Hierdie verheerliking raak, soos vandag, toenemend geestelik, maar daarmee, ongelukkig, raak die menslike kwaliteit somtyds vergete. Meer banale interpretasies vind ook plaas. Die absolutistiese karikatuur van Eugene Terre'blanche word in hierdie stadium geskep. Eiehandig trek laasgenoemde akteur-politikus die ketting op die "Boer" se goeie reputasie.

Selfs daar te midde van die skatryk, suksesvolle en voortreflik geadminstreerde "derde republiek" (Dan Roodt se term), beskou die "Boerevolkers" die Afrikaner as 'n minderwaardige skaduwee van die Boer. Die Boer is die werklike volkeling en die twee Boererepublieke die hoogtepunt van sy staatsbestaan. Niks kan egter verder van die waarheid wees nie. Die ontsaglike belang van die Groot Trek, die Boererepublieke en veral die TVO is ongeëwenaar in ons volkswording. Maar dit is presies dít, naamlik die proses van volkswording. Die "Boerevolk" bly 'n mite, maar die burghers van daardie twee pioniersrepublieke en hul futiele, dog amper bo-menslike poging om te ontglip van Britse heerskappy, is die werklikheid. Tydens daardie gewelddadige spasma word selfgeadministreerde setlaars 'n gedetermineerde volk.

Dit is egter die ekonomiese sukses van die derde republiek wat weer die afrikaner se identiteit verander. Faktore soos middelklaswording, die internasionale verbruikers- en sportkultuur, ensovoorts, omvorm die Afrikaner tot wêreldburger. 'n Nuwe sorgelose materialistiese wese wat identifiseer met die Westerse wêreld ontstaan. Hierdie verlies aan identiteit bring mee dat die Afrikaner sy unieke Afrikawerklikheid ontken en homself met 'n eenvoudige "Ja-stem" in sy grootste bestaanskrisis dompel. Hoewel die Britse ryk 'n baie groter strategiese bedreiging as die ANC vir die Afrikaner se voortbestaan was, maak sy gebrekkige etnisiteit hom vandag soveel minder weerstandig vir kulturele en/of biologiese uitwissing.

Die Afrikaner se herontdekking van die "Boer" in die nuwe millennium is betekenisvol, maar waarskynlik nie op die manier wat Wingard dit verstaan nie. Is dit werklik 'n soeke na identiteit? Ek dink nie so nie. Dit is meer waarskynlik 'n reaksionêre, hoewel geregverdige, en woedende respons op Thabo Mbeki se Afrikanistiese SA. Dit wil voorkom of die moderne Afrikaner nog steeds meer sy sin vir identiteit deur rugbysimbole uitleef as deur 'n betekenisvolle koestering van sy verlede of enige daadkragtige handeling teenoor sy eksistensiële krisisse.

Dit is ook te betwyfel of die Afrikaner enigsens waarde gaan put uit Zuma se ANC. Wingard se "gesuiwerde ANC-en-VF-Plus-groepering" is sekerlik een van die mees onsinnige begrippe waarvan ek ooit gehoor het. Onsinnig tot op die punt van absurditeit… Hierdie "gesuiwerde ANC" is die sosialistise tweestadiumrevolusie-Aafrikabevrydingsbeweging wat weer sy rigting gevind het ná die verdwaalde kapitalistiese ompad waarop Thabo Mbeki dit geneem het. Die ANC is nou "gesuiwer"van diegene wat dit onderweg na die sosalistiese rewolusie gekaap het. Die ANC het sy bolsjewistiese self herontdek. Hoe op aarde strek dit die Afrikaner tot voordeel?

Aan die hoof van die ANC is 'n opportuniese populis wat net so min vir die Marxistiese klassestrydteorie as vir die Afrikaner omgee. Die werklikheid is egter dat hy uiteindelik gehoor sal moet gee aan die kommuniste en vakbondleiers wat hom sy opperposisie besorg het en nie aan die Afrikaner nie. Na alle waarskynlikheid gaan die sosialiste in die ANC ook nog ontnugter word soos wat die skeuring van die ANC 'n Xhosa-teen-Zoeloe-dimensie mag aanneem. As die Afrikaner egter dink dat hy hierdie verskuiwing in sy guns gaan aanwend, deur 'n alliansie met hierdie of daardie faksie, dan sal dit net daarop wys dat hy absoluut niks sedert Piet Retief geleer het nie. Dit sal redelik skokkend wees; net 14 jaar ná De Klerk. Geen swart leier gaan die swart kieser se verbeelding aangryp deur toegewings aan die blankes, allermins Afrikaners, te maak nie. Die teendeel sou eerder geld. Dis tyd dat Afrikaners met die werklikheid begin rekening hou en ophou droom.

Ontleders wat glo dat Suid Afrika se politiek op die punt staan om 'n tipe eerstewêreldse tweepartybedeling (met die Zuma-kamp aan die een kant en 'n tipe Zille-Lekota-alliansie aan die ander) in te beweeg, moet maar hul Westerse brille afhaal. Die skrif is aan die muur vir die ANC, die swart staat en 'n stabiele Suid-Afrika. Die soeke na swart vennote is 'n oorbodige oefening wat niks goeds gaan oplewer nie. Dit is hoog tyd dat Afrikaners ophou om politieke akrobaattoertjies uit te oefen wat met die vereistes van die werklikheid bitter min te make het. Dit is tyd dat hy vrede maak daarmee dat sy oorlewing, as volk, net van homself afhang en dat niemand anders daarmee vertrou kan word nie. Die episode wat nou nader wink, sal waarskynlik op die minste net so bepalend ten opsigte van die Afrikaner se voortbestaan en etniesie evolusie as die TVO wees. Miskien sal dit die Afrikaner verlos van sy materialistiese obsessie en sinnelose sportsimboliek. Dalk raak die identiteitlose wêreldburger weer volkeling.

internet casino online

Beroepspolitici verantwoordelik vir ons ondergang

Myns insiens is die beroepspolitikus die oorsaak vir die Afrikaner se politieke dood. Daardie ambisieuse egoïs, wat die politieke leer ten alle koste klim, is verantwoordelik vir die ANC se oorheersing oor ons mense.

Die beroepspolitikus gaan nooit met sy administratiewe plig op verbeeldingrykewyse om nie. Dit is ‘n vreemde soort mens wat dikwels reeds van kindsbeen af gevorm en geskoei word om die politiek te betree. Daar is geen passie of instinktiewe oomblik van kreatiewe leieskap nie. Hy is nie die ware leier wat in ‘n krisisuur na vore kom nie. Die beroepspolitikus ontstaan dikwels as daardie vaal gladdeprater wat as skoolprefek reeds leierskapskursusse bywoon.

Beroepspolitici kom oral in die wêreld voor, maar nêrens floreer hy soveel soos daar waar ‘n enkele politieke party te lank aan bewind bly nie. As immorele wese is die eenpartybedeling die ideale teelaarde vir hierdie professionele parasiet. Die ou Nasionale Partybewind het hordes van hierdie egoïste opgelewer, mense met geen sin vir verantwoordbaarheid aan hul kiesers of bloot aan dit wat moreel en eties is nie. Soos die party se houvas op die land versterk het, so het hul houvas oor elke aspek van party, staat en samelewing toegeneem.

Hy is die gatkruiper wat woord vir woord uiter wat die politieke leierskap van hom verwag. Hy verkoop sy siel aan enige donateur of weldoener solank dit sy opgang in die party versnel. Hierdie is die laaste soort mens wat jy aan beheer van ‘n land se sake wil hê wanneer daardie land by ‘n kruispad is. Hy sal hom nooit teen die heersende idees uitspreek nie en skep behae daarin om die leierskap gelukkig te hou. Hierdie tipe persoon ontvang ‘n kinderlike plesier by die aanhoor van “Jy het jou taak wel gedaan”. Deur te konformeer, wen hy die guns van sy meerderes in die party.

Hy beskik oor ‘n diepgesetelde minagting vir sy volksgenote en handhaaf ‘n utilitêre misbruik van sy ondersteuners. Stel hom in beheer van enige onderhandelling en jy kan verseker wees dat hy die opponent se kant gaan kies bo diegene wat hy veronderstel is om te verteenwoordig.

As iemand wat sy opgang gemaak het deur gatkruippery, mooipraatjies en beloftes stel hy nie homself vrywillig bloot aan konflik nie. Langs die onderhandelingstafel is sy strewe altyd, vrede ten alle koste”; hy het nie die diepte van karakter om te staan of te val by dit waarin hy glo nie, want behalwe sy eie ego glo hy in niks. Of hy sy mense by die onderhandelingstafel verloën het en of hy homself deelgemaak het van die oorwinnaar se regime, is vir hom om’t ewe. Agterna sal hy as apologeet vir die oorwinaar optree en gedurig vingerwysend neersien op sy eie mense as die grootste gevaar vir die nuwe status quo wat hy histrionies omhels het.

Hierdie volksverraaiers kom in alle terreine van ‘n volk se bestaan voor; soms is hulle poltitici, soms joernaliste, soms kerklui, kultuurmanne, ensovoort. Deur ons volk se ganse geskiedenis tref mens hierdie tipes aan. In ons onlangse geskiedenis is daar baie van hulle. Onmiddellik kan ek aan sommer drie sulkes dink. Roelf Meyer, daardie verraderlike “onderhandelaar” wat nie kon wag om ons land vir die ANC te gee nie, Marthinus van Schalkwyk, die mees patetiese leier en grootste hanswors wat die NP ooit opgelewer het, asook verskeie Afrikaanse joernaliste wat, voorheen meer blatant en tans meer verskuil, by elke geleentheid as apologeet vir die huidige orde optree. FW De Klerk, daarenteen, is moontlik nie soseer deur sy ego aangespoor nie. De Klerk se motivering was baie meer koudbloedig. Immers het sowel PW Botha as Van Zyl Slabbert al geinsinueer dat De Klerk veraad vir kontant gepleeg het.

In sy strewe daarna om as die “redelike man” voor te kom, verloor die beroepspolitikus alle rede. Vir hom is die afgestompte en dowwe klank van politieke clichés die instrumente waarmee hy sy voorspelbare bedrog pleeg.

Tans probeer hierdie politieke drek weereens ons mense in verraderlike gesprek met die ANC lei. Tydens die doodsnikke van die NP het die bende wat daardie party tydens sy sterwensroggelings gelei het, naamlik Marthinus van Schalkwyk en sy ewe laakbare adjudante François Beukman en André Gaum, onderduimse ooreenkomste met die ANC bekonkel om vir hulself parlementêre en regeringsposte te verseker. Noudat die ANC aangedui het dat dit opnuut “gesprek met Afrikaner meningsvormers wil aanknoop”, gryp hierdie politieke hoere weer die geleentheid om hul eie belang te bevorder.

Vir seker het die ANC ‘n verskuilde agenda wat bedoel is om ons as volk verder te verneder en te ondergrawe. Hierdie opportunistiese beroepspolitici, naamlik Van Schalkwyk, Beukman, Gaum en Johan Gelderblom, doen hulself tans voor om die “Afrikanerleiers” te wees wat dan die Afrikaner in sulke gesprekke sal lei. Die blinde vermetelheid van hierdie volksverraaiers om te dink dat die Afrikaner die geringste respek vir sulke skuim het, is die direkte gevolg van hul ambisie en begeerte om weereens eie belang ten koste van die volksbelang te bevorder.

Die ander samesweerders in hierdie jongste komplot sluit in Afrikanerkapitaliste soos dr. Steve Booysen (uitvoerende hoof van Absa), Van Zyl Slabbert, asook linkse Afrikanerakademici soos ANC-sikofante proff. Willie Esterhuyse, Sampie Terblanche en die oud-politikus dr. Esther Lategan.

Dit is belangrik dat die Afrikaner rekening hou met hierdie bedrieërs se jongste inisiatief. Immers sal hulle eendag vir hul verraad moet teregstaan.

play casino without deposit