Dan Roodt, Author at praag.co.za

Drigende vrae oor skoolkrag

Afriforum het Vrydag sy hofsaak om elektrisiteitsvoorsiening na ‘n stuk of 67 skole in Pretoria heringestel te kry, maklik gewen, maar ‘n hele spul vrae oor die kwessie bly onbeantwoord – en die moontlike antwoorde gee rede tot groot kommer.

Reeds met die eerste berigte hieroor was daar aanduidings dat die meeste van die skole wie se krag afgesny is, as “Afrikaanse” skole bestempel kan word. Op die Internet het mense vrae hieroor gestel, maar geen inligting het tot dusver na vore gekom nie. In Sondagaand se Fokus-program op TV het Flip Buys van Solidariteit net terloops opgemerk dat die meeste skole “Afrikaanse” skole is. Daar steek dus iets in die bewerings.

Is dit waar en indien wel hoekom het die stadsraad van “Tshwane” dit goedgedink om net Afrikaanse skole te teiken in sy geldstryd met die sentrale regering?

Dit sal waardeer word indien Afriforum ‘n volledige lys van die skole bekend kan maak en aandui watter skole Afrikaans is, watter hoofsaaklik “wit engelse skole” is en watter swart skole is en waar hulle geleë is.

Na gelang van die feite wat aan die lig kom, kan en moet daar verder opgetree word. Ek wil aanvaar dat die VF+ die saak vinnig in die stadsraad aanhangig sal wil maak en as dit nie antwoorde voorsien nie, die stadsraad hof toe sleep en ook by die menseregtekommissie aankla – vir wat dit werd is!

Maar of die meeste skole nou Afrikaans is of nie, bly daar ‘n verdere vraag hoekom skole en kinders se geleerdheid geteiken word in dispute tussen eerste en tweedevlak staatsowerhede? Dit wil voorkom of daar wel ook krag na sekere staatsgeboue afgesny is, maar dan is daar weer ‘n gebrek aan voldoende inligting – hoeveel sulke geboue en hoekom nie eers alle sentrale regeringinstansies teiken aleer skole so misbruik word nie? ‘n Mens kan net hoop dat iemand die saak by Zuma aanhangg sal maak en dat hy hierdie kwessie gaan aanspreek want dit grens aan misdaad teenoor kinders – alle kinders

Die derde punt wat ek wil aanhaal, is dat dit jammer is dat Afriforum nie van die Nasionale Belastingbetalersunie se kundigheid en standpunte in die hofsaak gebruik gemaak het nie. Daar is op die oomblik ‘n taamlike dispuut aan die gang of munisipaliteite geregtig is om krag- en watervoorsiening af te sny in gevalle waar eiendomsbelasting uitstaande is. Daar was in die afgelope weke standpunte op skrif deur NERSA, die nasionale elektrisiteitsreguleerder, dat dit nie gedoen mag word nie en strydig is met wetlike bepalings. Maar NERSA – of dan sommige mense binne die organisasie -het vinnig omgespring en weier nou om kommentaar oor die kwessie te lewer – volgens die NBU.

Hier was ‘n gulde geleentheid vir Afriforum om in samewerking met die NBU die kwessie uit te klaar deur NERSA ook as ‘n party tot Vrydag se hofgedwing in te sleep op spesifiek hierdie punt. Nie alleen kon dit dalk groot duidelikheid oor die kwessie gebring het tot voordeel van talle munisipale belastingbetalers nie, maar dit kon toekomstige optrede soos hierdie teen skole en leerlinge net hier stopgesit het.

Wat het van ons parke geword?

Alhoewel die huise se erwe kleintyd groter was as vandag se posseëlgrootte-erwe, het ons ma-hulle ons tog na parke geneem. My nefie-hulle het in Kensington in Johannesburg gewoon. Ons het baie ure saam met my nefies in Rhodes Park deurgebring: in die sandputte, op die swaaie of in die swembaddens. Dit was gratis en veilig. My ma-hulle het, voor ek gebore is, in die middestad van Johannesburg gewerk en het glo dikwels hul toebroodjies in Joubertpark gaan nuttig.

So ook was daar heelwat parke in en om ons werkersklasbuurt aan die Oosrand. By een het ons “dryfings” met ‘n rugbybal gespeel. Die dam in ons omgewing was nie omhein gewees nie. Ons het krappe gevang, om hom gaan draf en selfs later van tyd onder die bome met ons meisies gevry. Boksburgmeer het ‘n “foefie-slide” en motorbote wat mens teen betaling kon huur, gehad. Elke Tweede Kersdag het ons en my pa-hulle se broers gaan piekniek hou by Germistonmeer, en op Pleasureland se mallemeulens gery wat elke Desember langs Germies Lake was. (Hoe lyk Johannesburg se Dieretuinmeer deesdae, wonder ek?)

Central Park en Hyde Park is eweneens bekende voorbeelde van parke waar die woonstelbewoners van Manhattan en Londen ontspan, hul kinders laat speel en met hul honde gaan stap. Die eerste foto wat ek met die destydse nuutjie van ‘n digitale kamera geneem het, was juis in Central Park op ‘n grou New Yorkse dag. Ek het nog nooit, ooit enige vrees in hetsy Hyde Park, hetsy Central Park ervaar nie. Inteendeel. Dis vriendelike, rustige plekke. Central Park was weliswaar ‘n paar jaar gelede ook maar ‘n ongesonde plek, voordat die New Yorkse polisie ernstig oor misdaad begin raak het.

Ons bly vandag egter in ‘n beskeie huisie op een van daardie posseëlgrootte-erfies. Ek weet nie hoeveel balle ek en my seuntjie al oor die mure geslaan of laat vlieg het met die krieketspelery saam nie. Daar is egter geen park in die omgewing waar mens kan waag om heen te gaan nie. Daar is die skole se sportvelde wat nommerpas vir krieket sou wees, maar hulle word met kettings en doringdraad toegesluit. Daar word skynbaar nie juis meer parke as deel van nuwe woongebiede gebou nie.

Die parke wat nog in die ouer buurte of in die binnestede bestaan, is lewensgevaarlik, vol boemelaars en smerig vuil. Die kans is goed dat ek en my seuntjie sal terugkeer van ‘n hedendaagse park af sonder ons kolf en bal en selfs op ‘n draagbaar met kele afgesny. Joubertpark in Johannesburg is ‘n uiterste voorbeeld hiervan. Sy hekke is permanent gesluit, omdat dit sedert 1994 nie soseer ‘n park geword het nie as Johannesburg se eie Delvillebos, ‘n bloedige slagveld. Fonteine in Pretoria verander telkens in Da Nang op vakansiedae, met anargistiese gedrag en tientalle messtekerye.

Miskien is ons parke ‘n metafoor vir die algemene barbaarsheid waarin die land sedert 1994 verval het. As Central Park die groen long van Manhattan is, is Suid-Afrika se parke die stede se kwaadaardige longgewasse.

воронеж аксессуары

Sangoma aangehou vir verkragting van leerling

‘n Een-en-dertigjarige manlike sangoma is gister te Lawley naby Ennerdale vir die verkragting van ‘n 16-jarige swartmeisie in hegtenis geneem. Hy was besig om die jeugdige as tradisionele geneser op te lei.

Konstabel Edwin Ntsheo sê die man is by sy huis gearresteer nadat die meisie en haar ouers ‘n klag van verkragting gelê het.

“Die meisie beweer dat haar opleier haar in Maart vanjaar vertel het dat die voorvaders verlief geraak het en daarom moes hulle ook romanties verbind raak. Sy sê sy het nie gereageer nie maar het haarself verskoon en badkamer toe gegaan.”

Volgens Ntsheo is die meisie by haar terugkeer herhaaldelik deur die sangoma verkrag, wat haar later na bewering by vyf verskillende geleenthede verkrag het, waaronder Saterdag 19 September.

“Sy beweer dat, terwyl die man haar verkrag het, hy haar beveel het om ‘Thokoza Baba, Thokoza Baba’ (wat vry vertaal, ‘geniet vader’ beteken) by herhaling te sing.”

“Thokoza” word ook gebruik om sangomas te groet en sangomas besig dit dikwels as hulle met mekaar of pasiënte praat en wanneer hulle mense in die algemeen groet.

Ntsheo sê die man het na bewering die meisie gedreig om niemand te vertel nie en vir haar gesê dat sy vir die res van haar lewe sou ly indien sy dit sou doen.

Na verwagting sal die man binnekort in die Vereenigingse landdroshof verskyn.

детские сайты

Die mite van die Krugermiljoene

Die aand van 28 Mei 1900 was bewolk en donker. Lord Roberts se 100 000 Britse soldate was reeds suid van Johannesburg ná sy opmars uit Bloemfontein. Dit is nou reeds agt maande sedert die Anglo-Boere Oorlog in Oktober 1999 uitgebreek het. Pretoria, die hoofstad van die ZAR, sou die volgende paar dae ingeneem word. Daarna sou die Boeremagte volgens lord Roberts se doktrine hul wapens neerlê. Die oorlog sal vir Haar Majesteit se regering gewonne wees.

Minstens vier muilwavragte goudstawe en krugerponde moes die nag van 28 Mei uit die Munt op Kerkplein verwyder word. Die ZAR se opperbevel het gelas dat die goud na Europa verskeep moes word. Dit sou per trein na Lourenço Marques geneem word en op ‘n Duitse skip, die Bundesrath, wat reeds in die hawe wag, gelaai word. Indien lord Roberts die goud as oorlogsbuit sou konfiskeer, sou die Britte die hele oorlog daarmee kon befonds en bonop ‘n aardige batige saldo vir Haar Majesteit se regering oorhou. Roberts was reeds ingelig dat al die goud sedert Oktober die vorige jaar in Pretoria geberg word. Hy kon dus nie wag om sy hande daarop te lê nie.

Die muile se hoewe maak ‘n klak-klak-geluid op die small sementpaadjie agter die Muntgebou wes van Kerkplein. Die muilwa is swaar gelaai en die diere beur aan die swaar vrag. Die 25-jarige Gustav Preller, wat die verantwoordelikheid vir die vervoer van die goud het, het al sy geduld en inspanning nodig om die diere stasiewaarts te dryf. Min het hy geweet dat hy in later jare ook die Afrikaners so sal moet dryf om hul taal en kultuurgoedere te waardeer en uit te bou. Maar vanaand moes hy vier vragte goud by die wagtende trein by Eerste Fabriekenstasie kry.

By die goedereloods wag ‘n paar donker mansfigure hom in. Gen. J.C. Smuts staan heel links. As Staatsprokureur is hy in bevel van Pretoria vandat die ZAR-regering stilweg na Machadodorp verskuif het. Hy gee opdrag dat Malherbe, die tesouriergeneraal van die ZAR, Jannie Marais, die ouditeurgeneraal en Paul de Villiers die goud by Gustav Preller in ontvangs moet neem. Hulle praat in gedempte stemme terwyl die dokumente onderteken word. Tyd is beslis nie aan hulle kant nie, want die voorhoede van die Britse magte word nou enige oomblik verwag.

Die trein se bagasiewa is met kluise toegerus. Dit is dieselfde wa wat vantevore die goudstawe na Lourenço Marques vir verskeping na Europese banke vervoer het. Vier gewapende polisiemanne moes die goud na die hawe vergesel. Die swaar goudstawe word vanaand sorgvuldig in die kluise gepak en aangeteken. Die sakke met opgerolde goudplaat waaruit die munte gepons word, word saam met die sakke vol Krugerponde in ‘n afsonderlike kluis toegesluit. Preller ontvang ‘n kwitansie vir elke item. Dan haas hy hom weer terug na Kerkplein om die volgende vrag te gaan haal.

Jules Perrin was ‘n Franssprekende Switser. Hy was die tegniese hoof van die Munt en is deur die twee Meyerbroers bygestaan. Vir hulle was die hele gedoente natuurlik ‘n hartseersaak. Hulle sou hul muntponsmasjien, skaal en goudskroot wat in die laaste kas op die muilwa gepak word nooit weer sien nie.

Die ZAR se goudvoorraad het ‘n langerige aanloop gehad. Op die 19de Oktober die vorige jaar, ‘n week nadat die oorlog begin het, het die ZAR alle gouduitvoere verbied. Alle goud sou voortaan vir wapens en ander oorlogsdoeleindes aan die staat behoort. Daarvoor sou produsente ‘n amptelike sertifikaat kry wat ná afloop van die oorlog deur die staat vereffen sou word.

Gedurende die afgelope paar maande het verskeie besendings krygstuig en 44 000 sak meel uit Duitsland per trein uit Lorenço Marques aangekom. Luit.kol. S.P.E. Trichardt was die bevelvoerder van die Staatsartillerie. Die wapentuig onder sy bevel bestaan uit C96 Krupp veldkanonne, 75mm Creusot veldkanonne en 37mm Vickers Maxim “Pom-Poms”, 120mm Krupp Howitsers en die vier beroemde 155mm Creusot kanonne, wat as die “Long Toms” herdoop is. Die sakke meel en die meeste van hierdie wapentuig moes nog met goud betaal word.

Regter F.E.T. Krause het die vorige maand aan dr. Leyds laat weet dat gen. Kok tydens ‘n besoek aan verskeie goudmyne ongeveer 120 000 onse rugoud op die mynpersele opgemerk het. Die mynbase het dit waarskynlik met opset vir die Britse magte agtergelaat om te buit. Met gen. Botha se instemming gee dr. Leyds toe opdrag aan Kok se kommando van 90 man om al daardie goud op te kommandeer en met muilwaens na Pretoria te neem. Speurder Burchardt voer die opdrag nougeset uit sodat geen goud in Britse hande sou val nie.

Vroeg die oggend van die 29ste Mei vetrek die trein uit Eerste Fabriekenstasie. Die Britse magte was toe reeds by Sesmylspruit. Soos deur die Britte verwag is, het Boeremagte die kolom voorgekeer en weerstand gebied om die opmars te vertraag. Die kanonskote kon reeds in Pretoria gehoor word. Benewens die goud was daar ook waardevolle voorrade artilleriewapens en ammunisie wat daardie dag verwyder moes word. Daarvoor was ekstra tyd nodig, vandaar die weerstand om tyd te wen.

Meyer en die gewapende wagte reis in die passassierswa. Dit sou die laaste keer wees dat ‘n trein Pretoria onder die ZAR se Vierkleur verlaat het. By Hectorspruit word ‘n vrag goue Krugerponde opgelaai wat die staat se myningenieur en berede polisie vanaf die Witwatersrand met ‘n Kaapse wa saamgebring het. Die trein moes die goud na Lydenburg neem waar dit aan die Boeremagte by Dalmanutha vir hul dienste oorbetaal sou word. Die Boeremagte kon dan ook hul kosvoorrade aanvul.

Op Waterval Boven wag ‘n welgeklede man die trein in. Mnr. Van der Poel is assistentbestuurder van die Nationale Bank van die ZAR. Sy opdrag was om die goudbesending na die hawe te vergesel en om ‘n kwitansie van die skeepsagente daarvoor te kry. Die wagte het hom aanvanklik met agterdog bejeën, maar sy dokumente het hulle tevrede gestel.

Daardie aand, op pad na Lydenburg, val ‘n groep rowers die trein aan. Verskeie skote word afgevuur, maar die wagte slaag daarin om sonder enige verliese van die boewe ontslae te raak.

Lord Roberts was hewig onsteld toe sy magte Pretoria op 19 Junie 1900 binnegaan en hy ontdek dat die buit reeds verwyder was. Hy wou die nuwe kanonne oorneem en het reeds planne begin maak hoe om die goud in Londen te kry. Maar hy moes met skok ontdek dat hy nie ‘n enkele Krugerpond sou buit nie. Selfs die goudskroot was weg.

Komdt.gen. Meindert Noome, toe die Hoofklerk van die ouditeurgeneraal, wat die bevel van die Munt by Meyer oorgeneem het, skryf in sy dagboek dat die goud op 1 Augustus 1900 aan die Duitse skeepsagent Wilken en Ackerman in Lorenço Marques oorhandig is. ‘n Kwitansie vir die volle hoeveelheid goud is daarvoor uitgereik. Volgens Noome was daar 62 kiste goud wat op die Bundesrath na Hamburg verskeep is.

In Hamburg aangekom ontstaan ‘n toutrekkery oor die wettige eienaarskap daarvan. Dresdner Bank en Allianz het in die Duitse hof aangevoer dat die rugoud wat deur Kok se kommando opgekommandeer was, hul eiendom was. Die hof moes hoor dat die afsenders Wilcken & Ackermann, die Bundesrath-skeepsagente in Lourenço Marques, die besending aan Arndt und Cohn van Hamburg versend het. Die wettigheid van die hele aksie het op pres. Paul Kruger se formele magtiging daarvoor berus. Hy was reeds in Europa en kon geredelik ‘n beëidigde verklaring verskaf. Die eisers wou dit egter nie aanvaar nie en het aangedring op die waarnemende staatshoof, gen. Schalk Burger, se toestemming, aangesien Kruger “op verlof is”. Hierop het die hof ‘n embargo op die goud geplaas totdat die wettige status vasgestel kon word.

Vanweë die verwarring wat tydens die oorlog in Pretoria en in die veld geheers het, moes dr. Leyds die stryd uiteindelik gewonne gee. Hy wou bewys dat al die staatskuld gedelg was. Leyds wou die ZAR se naam in ere herstel. Die saak het egter vir dekades daarna gesloer en in die vergetelheid geraak. Waarskynlik het die hofdokumente tydens die 2de Wêreldoorlog verlore geraak en die eienaarskapsage onopgelos gelaat.

Amptelik het geen goud tydens die treinrit na die hawestad verlore gegaan nie. Dit is ook duidelik dat die goud nie aan die Boerevolk behoort het nie, maar aan die ZAR se krygsraad wat dit ná die oorlog weer aan die wettige eienaars sou moes terug besorg.

Die ongeveer 200 000 ons goud wat daardie nag in 64 kiste uit Pretoria verwyder was, word teen vandag se goudprys van $1000 per fyn ons op $200 miljoen geraam. Om dit aan die verlore Krugermiljoene te koppel, is dus baie onwaarskynlik.

Daardie besending goud was egter nie die enigste een wat van Pretoria versend was nie. Die mite rondom die Krugermiljoene het sy oorsprong by minstens drie besendings goud. Hierdie besending was egter verreweg die grootste en nie ter sprake nie.

Die tweede besending is dié wat die staatsmyningenieur by Hectorspruit op die trein gelaai het en wat by Lydenburg afgelaai is. Hoewel die amptenare noukeurig rekord gehou het van die hoeveelheid munte wat hulle oorbetaal het, kan niemand met sekerheid bewys dat die volle bedrag uiteindelik aan die Boeremagte uitbetaal is nie. Daar kan met ‘n redelike mate van sekerheid aanvaar word dat, gesien teen die agtergrond van die oorlogsituasie, ‘n gedeelte van daardie munte voete gekry en begrawe is. Verskeie verhale word daaromheen geweef, maar die grootte van die verlore skat word gewoonlik op onrealistiese aannames gegrond.

Die derde besending van sewe staalkiste is saam met pres. Paul Kruger van Waterval Boven, wat ná Machadodorp die tydelike setel van die ZAR was, na Lourenço Marques vervoer. Hierdie laaste besending is waarskynlik dié wat die waarskynlikste oorsprong van die Krugermiljoene is. Dit sal in ‘n volgende aflewering hanteer word.

Hierdie artikel is gebaseer op Marie Bredell van Dullstroom se nougesette navorsing. Dit is bygewerk deur inligting uit ander bronne. JW

website топкарго развод

Haaie ontglip die Vrystaat

Soms, as deel van hulle lewensvaardigheidsopleiding, kry klein jagluiperdjies ‘n lewendige bokkie van hulle ma om mee te speel. Hulle sal die bokkie ‘n skynontsnapping toelaat en dan kyk hulle hoe veel van ‘n voorsprong hulle die diertjie kan toelaat voordat hulle dit agterna sit. Maar soms werk hulle berekeninge verkeerd uit, en die bokkie bou ‘n té groot voorsprong op en dan is die katjie hulle ete kwyt én hulle moet aan Ma gaan verduidelik.

Die Vrystaatse jagluiperdjies wat rugby speel, hou blykbaar deesdae te veel van dié uitdaging. Hulle het ‘n minsame, maar soms selfvernietigende, gewoonte gekweek om hulle teenstaanders toe te laat om goedkoop punte vroeg aan te teken – en dan te kyk of hulle hulle kan inhaal. Verlede week het hulle die WP ‘n stewige voorsprong gegee en toe net-net met ‘n strafdrie na die sirene gevang. Gister teen die Haaie het die patroon homself herhaal. Nadat die Vrystaat die Haaie netjies in hulle kwartgebied ingekamp het, staan hulle skielik terug en BOEM! die Natallers suiker buite om en Waylon Murray rammel oor vir ‘n drie. Minute later en BOEM! Craig Burden kry ‘n drie.

Dis toe dat die jagtog begin met die Cheetahs wat met gebruiklike sorgeloosheid die veld vol hardloop. ‘n Veldlange strooptog het geëindig met Ashley Johnson, Bevan Fortuyn-spookpophaarstyl en al, wat ‘n drie druk. Jacques-Louis Potgieter, skynbaar toe nog vasbeslote om die uitdaging so taai as moontlik te maak, skop die verdoeling mis maar slaag darem daarna met ‘n strafskop en die halfeindrondte is 15-8 vir die Haaie.

Potgieter, om presies te wees, was heeltemal te spandabelrig met punte en het in ‘n ommesientjie tien punte op die veld gelos met onindrukwekkende stelskopwerk. As hy sy neus vir skoppe opgetrek het, het hy tog ‘n instink vir drieë getoon en venynig gebreek om vir JW Jonker doellyn toe te stuur.

Teen hierdie tyd was die bokkie egter te ver voor en die Vrystaatse beste pogings kon nie die regte gleuwe in die Haaie se verdediging vind nie.

Die Haaie wen die wedstryd met 24-13.

Nou ja, die jagluiperdjies het hulle pret gehad en ons ook, want dit was ‘n heerlike wedstryd, propvol harde en flinke rugby.

Die stoffies wat die jagluiperdjies sien, is hulle kans op ‘n halfeindrondte wat al hoe verder buite hulle bereik raak.

Die Haaie, nou koning van die ligamishoop, moet self die binnelip kou, ten spyte van hulle noue ontkoming. Hulle skrum het swaargetrek en selfs die toevoeging van die wêreld se mees onwaarskynlike vaskopstut, John Smit, het nie verhoed dat die Cheetahs hulle verniel nie. Tog, met spelers soos Ruan Pienaar en Ryan Kankowski, het hulle genoeg sambok om ander spanne seer te maak. Die krulkop Kankowski was met tye iesegrimmig in die vaste los, maar om hom op volle vaart te sien as hy uitbreek, is ‘n voorreg. Sy hantering is seepglad, delikaat en presies.

So, het die Haaie genoeg wringkrag in die voorpakenjin om, sê nou maar ‘n Blou Bul-span, opgestop met Matfield, Bakkies Botha, Danie Rossouw en Pierre Spies van die voorvoet af te hou?

Errr… nee, ek dink nie so nie.

пазлы купить украина

Die gevolge van Piekolie, Deel IV

In die finale deel van my aflewering wil ek die sosiale gevolge van Piekolie ontleed. Dit is die mees kontroversiele deel van die beskrywing, fundamenteel omdat dit ŉ oefening in voorspellings oor die toekoms is. Daar is baie filosofiese probleme met ons geneigheid om die toekoms te probeer beskryf, en ŉ versigtige benadering is die gewensde een.

In dié rubriek maak ons die ietwat omstrede aanname dat ŉ piek in die produksie van petroleum wêreldwyd in die volgende dekade gaan plaasvind, waarna die produksie P afneem van een jaar na die volgende, terwyl die aanvraag A vir petroleum toeneem of ten minste konstant bly. Nie een van die twee is ŉ gegewe nie, maar is ŉ redelike aanname, as ons van huidige data ekstrapoleer.

Ekonome onderskei tussen twee ekonomiese toestande: Enersyds ŉ toestand waar aanbod of produksie van ŉ produk sy aanvraag oorskry (P>A). In so ‘n geval word die prys deur kopers beheer, daar is potensieel ŉ oorvloed van die produk op die mark, en aanvraag is relatief laag vergeleke met produksie.

Of andersyds sien ekonome ŉ toestand waar die aanvraag vir ŉ produk sy produksie oortref (P<A). In so ‘n klimaat word die prys van die produk opgejaag omdat baie bieërs ŉ tekort in die mark veroorsaak.

Klassieke liberale kapitalistiese ekonomiese teorie het dit dat mense hulle omgewing sodanig organiseer dat aanbod en aanvraag stabiliseer (P=A) terwyl pryse so geaffekteer word dat winste ŉ maksimum is. As die prys vir ŉ produk hoog is, dan neem verkope af en produksie neem af. Produsente het die vermoë om produksie sodanig aan te pas en derhalwe om pryse sodanig te beïnvloed dat produksie en aanvraag in ŉ stabiele verhouding verkeer. In die oliemark was die toestand histories waar, en swaai-produsente het hulle produksie sodanig beheer om petroleum aanvraag en produksie teen ŉ taamlik goedkoop prys te stabiliseer.

Piekolie-ontleders voer aan dat toekomstige produksie en aanvraag vir petroleum taamlik onelasties gaan wees.

Dit wil sê, ŉ toename in prys laat aanvraag nie vinnig afneem nie, en stimuleer nie groter produksie nie omdat (1) die ekonomie ŉ sekere hoeveelheid energie benodig om te funksioneer (mense moet ry, ploeg, krag opwek, en dies meer), en (2) omdat daar skynbaar fundamentele limiete is op die hoeveelheid petroleum wat ons kan ontgin.

Ek het punt (2) taamlik volledig in dele I, II en III beskryf, en redelike mense sal onmiddellik verstaan dat petroleumproduksie wel deur ŉ piek sal gaan – dit was laag in die verlede, is hoog vandag, en sal weer laag wees in die verre toekoms. Daar is dus ŉ maksimum in produksie êrens in die toekoms, of dalk selfs in die nabye verlede. Vir ons doeleindes aanvaar ons dat die piekproduksie reeds plaasgevind het, of dat dit in die volgende 5 of 10 jaar gaan plaasvind.

Die sosiale sy van piekolie is dus verwant aan punt (1) hierbo – die voorstel dat ekonomiese bedrywighede sekere hoeveelhede energie nodig het, en dat kapitaal en rykdom in ŉ fundamentele sin verband hou met energie, en dat olieproduksie en aanvraag fundamenteel onelasties is en nie maklik verander kan word nie.

Daar is verder ŉ paar relevante feite wat mens in gedagte moet hou: Ten eerste is daar ŉ onafwendbare toename in die aarde se bevolking, wat tot op 9 miljard in die volgende 40 jaar kan groei. Daar is tweedens ŉ sterk verband tussen lewenskwaliteit, landbouproduksie, rykdom, en energieverbruik. Die verband is baie sterk gekorreleer met energie van elektrisiteit omdat ons ŉ elektrisiteitsbeskawing is. Daar is egter ook ŉ taamlike sterk en belangrike korrelasie tussen voedselproduksie en petroleumverbruik. Ten derde is daar tans ŉ skerp toename in ekonomiese groei in Indië en Sjina, wat miljarde mense op die petroleummark gaan loslaat wanneer hulle motors en ander vervoer koop, en veral wanneer hulle lhul andbou gaan meganiseer.

Ekonome het per geleentheid ŉ aanvraaganalise gedoen om petroleumverbruik vooruit te skat. Die IEA, wat hiermee gemoeid is, het byvoorbeeld beweer dat olieverbruik gaan toeneem van ongeveer 85 miljoen vate per dag in 2005 tot ongeveer 120 miljoen vate per dag in 2025. Dié soort analise maak aannames oor ekonomiese groei, en reken dan uit hoeveel petroleum benodig sal word. Die idee dat olieproduksie nooit tot 120 miljoen vate per dag opgestoot kan word nie, word heeltemal in die soort beskrywings geïgnoreer.

Die teenoorgestelde word gedoen in Piekolie: Olieproduksie word in terme van aanbod vooruitgeskat, met Hubbard se logistieke ontleding in ag genome. In die analise word voorspel dat petroleumproduksie in 2025 so laag as 30 miljoen vate per dag, tot soveel as 60 miljoen vate per dag, kan wees. Daar sal dus, ten minste teoreties, ŉ geweldig tekort wees wat gaan ontwikkel, met verhoogde pryse en gedwonge afnames in verbruik.

Wat sal die gevolge uiteindelik wees?

Die optimistiese vooruitsig: In die scenario is daar ŉ plaasvervanger vir petroleum (waarskynlik aardgas), en die ekonomie pas aan in die nuwe paradigma. Motors word kleiner en meer effektief, alternatiewe energiebronne wis deel van die probleem uit, en aardgas word genoegsaam gebruik om die tekort te elimineer. Die ontwikkelende wêreld word nie te erg geaffekteer nie, maar selfs in die geval is dit uiters moeilik om voor te stel dat Zimbabwiërs eendag soos Amerikaners vandag sal kan lewe. Dit wil sê, die ontwikkelende wêreld bly arm, maar verval nie heeltemal nie, terwyl die ryker dele van die wêreld miskien stadiger groei, maar sonder groot ontwrigting. Die scenario is natuurlik baie optimisties, en myns insiens ietwat onwaarskynlik.

ŉ Belangrike komponent van die optimistiese scenario maak staat op idees vir alternatiewe opwekking en bronne van energie. Abiotiese petroleum is een alternatiewe idee, terwyl ander ontleders beweer dat aardgas of steenkool so voldoende is dat dit petroleum heeltemal kan verplaas. Ek is bra skepties daaroor. Daar word ook van gevorderde windopwekkers gepraat, voorstelle gemaak om getye te dam en in hidro-elektriese skemas te gebruik, en dies meer. Verder ook nog kernkrag genoem, en as skeptici voorspel dat uraanvoorraad reeds te min is, dan toriumreaktors. Sonkrag en ander nuwer tegnologie word ook dikwels beloof as ŉ oplossing.

Daar is iets wat ‘n mens ongemaklik stem oor al die beloftes vir alternatiewe bronne van energie. Dit is naamlik dat dit net té maklik is – amper soos ŉ enkele ridder wat oor die horison aangery kom met wat die Engelse ‘n “free lunch” noem. As ŉ petroleumtekort in die volgende dekade ontstaan sal ons natuurlik oorskakel, sover moontlik, na alternatiewe bronne. Daar is weliswaar baie goeie idees vir plaaslike opwekking, waar elke gesin hulle energie vanaf son- en windopwekking verkry, en dies meer.

Maar mense wat beweer dat alternatiewe opwekking van welke aard ookal in samewerking met petroleum energie aan ons ekonomie kan verskaf, verstaan nie die skaal van die probleem nie. Die VSA alleen sal honderde nuwe kernkragsentrales moet bou en biljarde kubieke meters aardgas moet ontgin, net om petroleum te kan vervang, en dit sonder om verhoogde kapasiteit wat ekonomiese groei vra, in ag te neem.

Terloops, aardgas, en dan miskien massiewe olie-uit-steenkool projekte wat die Sasol-proses gebruik, tesame met elektriese voertuie en kernkragopwekking, lyk na die beste van die alternatiewe voorstelle, en veral aardgas kan dien as ŉ oorgangsbron vir ŉ paar dekades, totdat dit self deur ŉ Hubbardpiek sal gaan.

Om op te som: Daar is vir my iets utopies in die optimistiese vooruitsigte rondom Piekolie. Voorspellings van ŉ alternatiewe energie-utopie in ŉ wêreld wat gekenmerk word deur volop voedsel en vrede, skoon energie en elektriese voertuie, lyk vir my al te veel na ander utopiese ideologieë, wat mense dikwels aanmoedig om (dom) moeilike keuses vandag te maak om die toekomstige utopie later te skep. In die sin blyk die soort optimistiese beskouing vir my taamlik ideologies in karakter.

Die pessimistiese vooruitsig: Die meer pessimistiese vooruitsig is reeds in 1994 deur Robert Kaplan verwoord in sy essay “The Coming Anarchy”, waarin hy opmerk dat “The cities of West Africa at night are some of the unsafest places in the world. Streets are unlit; the police often lack gasoline for their vehicles; armed burglars, carjackers, and muggers proliferate.”

Kaplan se opstel is profeties. Hy merk op dat “West Africa is becoming the symbol of worldwide demographic, environmental, and societal stress, in which criminal anarchy emerges as the real “strategic” danger. Disease, overpopulation, unprovoked crime, scarcity of resources, refugee migrations, the increasing erosion of nation-states and international borders …” en dit is veral met die opmerking oor “scarcity of resources” dat sy beskrywing met die pessimistiese vooruitsig van Piekolie resoneer.

Pessimistiese ontleders interpreteer die koms van die piek in olieproduksie soos volg: Ten eerste ŉ kortdurende maar skerp verhoogte olieprys. Het ons dit reeds in 2008 gesien? Daarna ‘n wêreldwye ekonomiese resessie met laer gepaardgaande energiepryse wat moontlik in ŉ depressie van ontwikkel.

Daarna lei stimulasie van die ekonomie deur sentrale banke uiteindelik tot stagflasie of selfs ŉ periode van hiperinflasie. Onvermydelike verdere afnames in olieproduksie oor die volgende dekade vernietig die wêreldekonomie sodanig dat investering in nuwe projekte om olie te produseer begin afneem, met gevolglike verdere afnames in produksie in ŉ afwaartse spiraal. Minder olie, minder kapitaal, gevolg deur nog minder olie. In die ontwikkelende wêreld ŉ katastrofe soos afnames in gemeganiseerde landbou en etanol uit mielies of diesel uit sonneblom wêreldvoedselproduksie sodanig verminder sodat oorbevolking daarvoor sorg dat die totale bevolking nie gevoed kan word uit bestaansboerderye nie.

In die ontwikkelde wêreld maak die Amerikaners seker dat Bush se doktrine, naamlik dat die Amerikaanse lewenstyl nie onderhandelbaar is nie, wel geïmplementeer word. Dit veroorsaak militêre ingryping van die VSA in plekke soos Meksiko en Wes-Afrika (en party mense voer reeds aan dat die oorloë in Irak en Afghanistan deur energie gemotiveer word). Honger bevolkings begin migreer, diere en die omgewing word gestroop, en Robert Kaplan se bleek landskap ontvou soos wat mense terugkeer na ŉ Hobbesiaanse wildernis, die lewe word brutaal, minagtend, arm, onseker en kort. Uiteindelik verdwyn tegnologie, en ons het teruggekeer na ŉ natuurlike staat in die wildernis.

Slot-opmerkings: Ek is nie ŉ aanhanger van die pessimistiese vooruitsig nie. Dit is wel moontlik, maar (hopelik) onwaarskynlik. Diep in elke mens is daar ŉ optimistiese hartklop, en in die geval voel ek baie meer gemaklik met die optimistiese vooruitsig wat kortliks hierbo opgesom word. Dit is egter moeilik om ŉ piek in olieproduksie, op een of ander tyd, of dalk reeds, te ontken.

Dit is verder doodlogies dat die tydvak van afname in produksie sekere gevolge gaan hê. Modelle van die aarde se ekonomie deur die Klub van Rome se “Limits to Growth” projek, asook ander argumente gebaseer op demografie soos in Kaplan se essays, is dit feitlik almal eens dat ons op die drempel van ŉ meer onsekere internasionale tydvak staan – sommige sosiale wetenskaplikes beweer dat ons die einde van die Verligting, wat met die Franse Rewolusie begin het, nog in die eeu sal ervaar en dat ŉ nuwe Middeleeuse donker tydvak voorlê.

In die geval van Piekolie argumenteer my optimistiese sy dat die ontwikkelde wêreld erger as die derde wêreld ontwrig gaan word. In die opsig merk mens op dat die Amerikaanse ekonomie baie meer op goedkoop energie en petroleum gebaseer is, as dit vergelyk word met bestaansboerderye in, sê nou maar, Indonesië.

Met ander woorde, die bestaansboere in Indonesië sal met minder ontwrigting en ontbering aan die anderkant uitkom, as Amerikaners. Groot Westerse stede soos Los Angeles is in besonder blootgestel – die groot bevolking in ŉ woestynklimaat kan net gevoed word met goedkoop energiebronne vir gemeganiseerde landbou en vervoer. Verder is hulpbronoorloë ook baie meer waarskynlik in die ontwikkelde wêreld, wat beide baie meer het om te verloor, en wat nog die kapasiteit sal hê om op groot skaal oorlog te voer.

As mens nou êrens heen wil vlug of veiligheid wil soek, wat sal die advies wees? Ek het nie veel nie, maar kom ons probeer: Maak seker jy weet hoe om kos te verbou en te preserveer. As jy in ŉ stad bly, migreer dan eerder na ŉ kleiner plek met minder mense en meer natuurlike hulpbronne soos water per capita. Maak seker jy het ŉ agtertuin waarin jy tamaties kan groei, en dat jy jou tuin kan beskerm. As jy op ŉ plaas bly, dan bly jy net daar, maar maak seker jy is veilig. Maak seker jy weet hoe om biltong te maak en te bewaar.

En onthou die drie dries: Mense kan drie minute maklik sonder suurstof leef, drie dae sonder water leef, en drie weke sonder kos. Na enige van die drie het jy ŉ probleem.

Dit onthou en doen jy alles terwyl jy angstig op Piekolie wag.

Andersins gaan jy aan met jou lewe soos die meeste van ons, en hoop jy dat more ŉ beter dag sal wees. Soos die apostel Paulus opgemerk het: “Nou kyk ons nog in ‘n dowwe spieël [na die toekoms] en sien ‘n raaiselagtige beeld, maar eendag sal ons alles sien soos dit werklik is. Nou ken ek net gedeeltelik, maar eendag sal ek ten volle ken soos God my ten volle ken….En nou: geloof, hoop en liefde bly, hierdie drie …” (I Korintiërs 13 verse 12, 13).

Ek is nie so seker oor geloof en liefde onder mense nie, maar mense het altyd, almal het altyd, hoop.

на тетивах

Kop op die Blok sê: Brüssouw en sy bende gaan te veel wees vir die Haaie

Tuisveldvoordeel, meer Springbokke as in die Kalahari en meer selfvertroue as Steve Hofmeyr by ‘n kombuistee – mens sou dink dit is genoeg vir die Haaie om môre se wedstryd teen die Vrystaat op Kingsmead te laat wen… maar dit is nie. Die Cheetahs gaan die Haaie vandag krap waar dit die seerste maak – reg in die ligapunte.

Die Haaie se spelpatroon is om die skroef in die vaste los stywer en stywer te draai totdat hulle teenstaanders hulle formaat verloor en om dan vinnig en venynig toe te slaan. Vandag gaan die spel besonder vormloos wees by tye – presies die soort vreetfees waarin die Haaie gedy. Hulle probleem is dat daar een span is wat beter toeslaan op aas as hulle – en dit is die Cheetahs.

‘n Ernstige Cheetah-span kan by tye skokkend onbeholpe lyk, maar die afgelope ses weke het hulle, onder Adriaan Strauss sorgelose voetbal gespeel. Die partytjie gaan vandag voortgesit word. Voorlangs het die Vrystaat genoeg konstruksiewerkers om ‘n dansvloer op Kingsmead te bou. Wian du Preez, Adriaan Strauss en WP Nel het genoeg domkrag in hulle om die skrum in donkierat te kry en David de Villiers en Nico Breedt het genoeg vuur en veerkrag in voorraad om die Vrystaat hulle kwota lynstaanballe te verseker.

Die Haaie maak staat op ‘n Cheetah-agterlyn om ongeorganiseerd op die verdediging te bly – ‘n ryk aar wat die WP verlede week vir punte raakgeboor het, veral tussen die senters deur. Naka Drotske en Helgaard Muller is egter gesout genoeg om reg te maak wat verkeerd is. En in Andries Strauss en Waylon Murray het die Haaie nie die vonkelvoetigste senters nie. Die Haaie gaan hulle slaankrag probeer ekstra lading gee deur vir Adi Jacobs op die veld te bring wat hulle kwesbaar gaan maak rondom die punte – presies daar waar die resiesperde, Jongi Nokwe en Lionel Mapoe soos skaduwees gaan omhardloop.

Die Cheetahs gaan ander vrae vra wat die Haaie sal sukkel om te antwoord. Vernaamste hiervan is: Hoe om die sakkeroller, Heinrich Brüssouw, in aanhouding te kry. Graniethard soos Jean Deysel is, en verbete soos wat Jacques Botes is, hulle gaan nie die jong grypdief verhoed om hulle die Haaie se losballe na die Vrystaatse pandjieswinkel aan te dra nie. Dit sal die Haaie se losvoorspelers dwing om oorywerig en waaghalsig bal toe te werk, ‘n desperaatheid waarvoor hulle in strafskoppe gaan betaal. Met Jacques-Louis Potgieter wat met groter sekerheid pale toe skop, gaan hierdie strafskoppe vir punte gewissel word.

Kop op die Blok se voorspelling: Vrystaat met agt punte.

En terloops – die Leeus gaan die Griekwas met tien punte op daardie hoërskoolveld eet.

pour chat

Terreur en terrorisme

Die afgelope paar weke het die land weer sy normale dosis van mediaberigte ontvang, van veral ouer weerlose mense, wat op plase aangeval, aangerand en vermoor is. In die meeste koerante is dit nie eers meer voorbladnuus nie. Die SAUK se radio- en televisiedienste berig glad nie eers meer daaroor nie.

Verder het die misdaad van opsetlike brandstigting ook op verskeie plekke in die land voorgekom. Duisende hektaar weiding is sodoende afgebrand, veeverliese het voorgekom en werkersbehuising het in die slag gebly.

By Hekpoort is 'm spogwildsplaas in ligte laaie gelaat, want toe die brandbestryders opdaag, is hulle meegedeel dat die grond nou aan swartes behoort en dat hulle doodgemaak sal word as hulle die vuur probeer blus.

Behalwe vir hierdie aanvalle, moorde en brandstigtings, is ŉ nuwe metode van intimidasie op boere, besig om kop uit te steek. Op hierdie stadium word dit nog genoem: bos-slagtery. Vee word snags op die boer se plaas gedood, geslag, in stukke gesny en weggery. Dit word nie deur honger mense gedoen nie, want bewyse is gevind dat daar deur hierdie veediewe op bestelling opgetree word. Dieselfde nag wat die slagting plaasvind word die vleis, veral in lokasies en informele nedersettings verkoop.

In Oos-Transvaal is boere nou al genoodsaak om diere met elektroniese toestelle toe te rus, wat enige abnormale bewegingspatroon of onrustigheid by die dier monitor en dan deurstuur na ŉ alarm in die plaasopstal. Sodoende kan die bos-slagter dan met vinnige optrede betrap word. Sulke toestelle kom natuurlik teen ŉ prys.

Slegs in die Bronkhorstspruit en Cullinan omgewing het daar die afgelope week drie sulke voorvalle plaasgevind. Die barbaarse metode wat gebruik word, is dat die dier se hakskeensenings afgekap word, om die dier dan sodoende te immobiliseer. Die dier is egter gelukkig as hy daarna van kant gemaak word. In van die voorvalle lyk dit asof ŉ agterkwart van die stomme bees verwyder is terwyl dit nog geleef het. Slegs die hakskeensening was afgekap en die res van die karkas is net so in die veld gelos.

Hierdie barbaarse optrede herinner sterk aan die metodes wat deur SWAPO in Ovamboland , in die destydse Suidwes-Afrika, en die terroriste-organisasies in Rhodesië, gebruik is om boere en die plaaslike bevolking te intimideer, om sodoende hulle rewolusionêre doelstellings te bereik.

Kan daar dan nog steeds mense wees wat glo dat plaasmoorde, brandstigting en diere verminking nie polities geïnspireerd is nie?

Gister het Solidariteit-Radio, die aanlynradiodiens op die webblad van Solidariteit, ŉ program aangebied waar die name van sowat 1650 slagoffers van plaasaanvalle uitgelees is. Bekende Afrikaanse media- en musiekpersoonlikhede het hieraan meegedoen. Die uitsending het sowat 8 ure geduur. Hiermee wou Solidariteit weereens die aandag vestig op die brutaliteit waarmee meeste van hierdie moorde plaasvind, en die regering attent maak dat ŉ aggressiewe beskermingsplan nou nodig is.

Solank as wat die regering, en alle landsburgers egter nie wil erken dat hierdie brutale optredes teenoor die boere en teen hulle vee, nie polities van aard is nie, sal daar ongelukkig nie veel aan die probleem gedoen word nie. Ons moet egter volhou om druk op die regering en polisie toe te pas, en alle sulke aanvalle en slagtings openbaar maak.

Kop op die Blok: Swart dag wag op Kiwi’

Veldmaarskalk Bernard “Monty” Montgomery het mos veelgeroemd opgemerk dat die Eerste Reël van Oorlogvoering is: Moet nooit opmarsjeer Moskou toe nie. Vir ‘n lang ruk het dit die nugtere rugbyprofeet ook betaam om nooit stelling teen die All Blacks in te neem nie.

Moskou is ver van Frankryk van waar ‘n klein Korsikaan sy imperiale magte teen Rusland gewerp het. Berlyn van waar Adolf Hitler die voorbeeld van Napoleon verontagsaam het, is nie veel nader nie. Maar die Franse is ingewag deur die ruitery van die Kosakke en die Tsaar se artillerie. Hitler se Panzers is ingewag deur die duisende T34-tenks van Zjoekoff. En beide Teutoniese en Galliese magte is skaakmat gesit deur die Russiese winter.

Richie McCaw se All Blacks het nie Kosakke, artillerie of tenks om die Australiërs môre van die stadspoorte af te hou nie. En die een wat gaan verkluim, is die All Black-afrigter, Graham Henry, in die winter van Nieu-Seelandse openbare afkeur.

Die All Blacks het tradisioneel staatgemaak op harde, bedrewe voorspelers wat chaos in die vyand se linies kan saai waarna hulle waaghalsige agterspelers strooptogte doelgebied toe kon uitvoer. Die beste All Black-spanne was ‘n soomloos geïntegreerde masjien, met vaste vyf, losvoorspelers en agterlyn wat ‘n amper hipnotiese vermoë gehad het om ‘n swakplek te herken en uit te buit. Hierdie jaar se vergawe is egter ‘n ontwrigte span wat moet kompenseer om gebreke in die voorry, die lynstaan en die gebroke spel te probeer toesmeer.

Dit is veral die agterlyn wat glad nie herken kan word as ‘n All Black-instrument nie. Hierdie is ‘n ou wynsak wat met ou stukke leer gelap is. In Dan Carter het hulle weliswaar ‘n speler met statuur, ‘n meer as voldoende produk in die lyn wat vooraf gegaan is deur Carlos Spencer, Andrew Mehrtens en Grant Fox. Maar sedert Justin Marshall se vertrek was daar nog nie ‘n skrumskakel wat die beste in Carter kan ontgin nie. Jimmy Powell is ‘n ordentlike, selfs parmantige, Super-14 skrumskakel, maar hy is geen Gareth Edwards nie en sy spel is altyd voorspelbaar, altyd ontwrigbaar. Hoewel Ma’a Nonu nou meer buskruit op binnesenter sal verskaf, is sy verdediging soms efferig en aan sy buitekant is Isaia Toeava óf suiwer napalm, óf beteuterd. Die All Blacks se probleem in daardie kanaal is dat Berrick Barnes en Adam Ashley-Cooper geslepe genoeg is om krake daar oop te rek en hulle sal weet hoe om die vrotste in Toeava te laat manifesteer.

Hierdie hakkel-en-hik- All Black-masjien word nou boonop deur ‘n Wallaby-span, wat deurtrek is met selfvertroue, gekonfronteer. Hulle is die beste skrummers in die kompetisie en Mark Chisholm en James Horwill sal ‘n ryp pluksel balle uit die lynstaan bekom. Die All Blacks se probleme gaan op die grond verhewig word waar Rockey Elsom en veral David Pocock en George Smith die losballe soos Kirby-stofsuiers gaan opsuig. Hier gaan Richie McCaw ‘n alleenstryd voer. Dié geduikte en verrinneweerde kryger is nog op soek na sy beste formaat en sy beste gaan nie goed genoeg wees nie.

Buitelangs het die Aussies te veel spoed en lewenslus met Drew Mitchell en Lachie Turner wat gaan kattemaai rondom die oëverblindery van Matt Giteau.

Verloor is nie ‘n All Black-gewoonte nie. Maar môre gaan hulle hulle vierde wedstryd in vanjaar se kompetisie verloor. Hierdie jaar is die agteros swart, alles swart.

Kop op die Blok se voorspelling? Dit gaan nie eers naby wees nie. Die Wallabies gaan met tien punte of meer wen. Die uitdrukking “swart dag,” gaan môre splinternuwe betekenis in Nieu-Seeland kry.

topcargo

Wits betaal vir kampusvrede

Die beplande betoging deur studente aan die Universiteit van die Witwatersrand, Wits, is Vrydag afgestel, sê die South African Student Congress (Sasco).

Die president van Sasco, Mawethu Rune, het gesê dat die betoging afgestel is en dat hulle alle verdere kwessies na die universiteitsraad sal verwys wat die eerste week in Oktober weer bymekaar sal kom om die situasie te bespreek.

“Ons fokus nou daarop om die raad bewus te maak van die rede agter al ons vereistes,” het Rune gesê.

“Die studente sal dus Vrydag voortgaan met hulle klasse en studies.”

Die universiteit het ‘n ooreenkoms onderteken om sommige van die kwessies op te klaar wat hierdie week tot betogings op die kampus in Johannesburg gelei het. Hulle het ooreengekom om die toelaag van studente wat van finansiëlesteundienste gebruik maak vanaf R1500 na R2000 per kwartaal te verhoog. Dit sal egter beteken dat die pakket wat hulle volgende jaar moet ontvang minder sal wees.

Die bestuur sal ook probeer om die voorgestelde toename in verblyfkostes van 11.68% te ondersoek.

Studentekaarte wat in 2009 gesluit is sal weer oopgemaak word en die huidige studenteraad sal studente aanmoedig om die finansiëlesteundienste te besoek vir verdere bystand in 2009.

Die studenteraad sal ook ‘n beroep op die studente doen om hulle uitstaande rekeninge te vereffen.

бра интернет