Twee eeue van onreg deur Engelse, deel I

PRAAG KLASSIEK

Soveel mense is totaal in die duister oor die byna konstante inmenging van Engelse en Brittanje in Suid-Afrika en hoeveel onreg die Afrikaner in die proses aangedoen is. Daarom het ek dit goedgedink om hierdie kort, ietwat polemiese geskiedenis daaroor te skryf.

1. 1806-1910

Kort ná Brittanje die mag in 1806 oorgeneem het, neem sir Johan Cradock en lord Charles Somerset stappe teen Nederlands en die Kaapse taal wat reeds in breë trekke Afrikaans was. Weens die propaganda van die sendelinge Read en Van der Kemp word die sogenaamde Swarte Ommegang of Rondgaande Hof in September onder Cradock se bewind ingestel, met die uitsluitlike doel om die inheemse blanke boere te teister, boere wat in ‘n brief deur Read aan die Londense Sendinggenootskap as “Savage Boors” beskryf is.

“Savage Boors”, “Dumb Dutchmen”, “Racist Afrikaners”… klink dit dalk bekend?

In 1813 stel Cradock gratis Engelse laerskole in met die doel om die Kaapse bevolking te verengels.

Nie lank daarna nie, neem Somerset oor. Op 9 Maart 1816 volg Slagtersnek, wat een van die oorsake van die Groot Trek was, omdat dit toe reeds duidelik was dat Afrikaners van die Swarte Ommegang geen regverdige verhoor sou ontvang nie. Volgens Theal het Slagtersnek vir tagtig jaar in die openbare geheue gebly en een van die redes waarom Kruger nie die Uitlanderopstandelinge van die Jameson Raid wou ophang nie, was omdat hy nie “‘n Engelse Slagtersnek” wou skep nie.

Somerset skryf op 14 Februarie 1821 aan die minister van oorlog en kolonies, graaf Bathurst, oor “the expediency of having all the schools in the colony conducted by English masters” met die doel om die kinders te verengels. Op 5Julie 1822 vaardig Somerset sy berugte proklamasie uit met die taalordonnansies wat slegs Engels as staats- en hoftaal afdwing.

Afgesien van Read en Van der Kemp, is dit veral dr. John Philip wat ‘n grootskaalse propagandaoorlog teen die Kaapse Afrikaners van stapel stuur. Philip het ‘n patroon gevestig wat tot vandag toe voortduur, van Engelse geestelikes, skrywers en akademici wat ‘n  haatveldtog teen Afrikaners voer en gedurig belaster as mense wat hul werkers onderdruk of van hul grond ontneem behoort te word. Hieronder verwys ek na Huddleston wat die primêre rol gespeel het om die vorige Afrikanerbewind tot ‘n val te bring en so te sê eiehandig die ANC geskep het.

Ná Somerset neem Sir Richard Bourke in 1826 oor. In 1828 vaardig hy sy berugte Ordonnansie 49 uit wat die Xhosas die reg gee om die Kaapkolonie sonder ‘n pas binne te kom, net soos wat die ANC, die huidige marionette van Brittanje, onlangs die Zimbabwiërs die reg verleen het om die Republiek vrylik binne te kom. As gevolg van Ordonnansie 49 het veediefstal epidemiese afmetings aangeneem en binne ‘n kort tydjie het die grensbewoners 5 000 beeste verloor.

In April 1828 verskyn die eerste van ‘n reeks bevooroordeelde en propagandistiese Engelse boeke, films en berigte deur wat die plaaslike inwoners as wreedaards en rassiste voorstel. Dit heet “Researches in South Africa” deur dr. John Philip. In ‘n lastersaak na aanleiding van die boek moes Philip ‘n bedrag van 200 pond en 900 pond koste aan landdros W.M. Mackay betaal wat deur Philip van “wreedheid teenoor die Hottentotte” beskuldig is.

Ordannansie 50 was ‘n direkte uitvloeisel van Philip se boek en een van die vernaamste oorsake van die Groot Trek.

Die moord op Piet Retief vind plaas omdat ‘n Britse sendeling, Owen, nie vir Retief wou waarsku oor Dingaan se ware bedoelings nie, hoewel hy vooraf geweet het dat die Zoeloekoning ‘n massamoord op Retief en sy volgelinge beplan het.

Ná die Sandrivierkonvensie (17 Januarie 1852), wat die onafhanklikheid van die Transvaal erken, asook die Britse erkenning van die Vrystaatse onafhanklikheid op 17 Februarie 1854, is albei Boererepublieke vir enkele dekades vry van Britse verdrukking.

Maar gedurende hiedie periode blaas die Britte herhaaldelik opstand teen die Boereregerings deur swart stamme aan (sogenaamde “verstekoorlog” of “war by proxy”) wat bewapen word terwyl die koloniale owerhede telkens verseg om die Boere toe te laat om wapens en ammunisie deur hul hawens in Natal en die Kaap in te voer.

Kort ná die ontdekking van diamante in 1867 begin geskille met die Transvaal oor grense want die Britte in die Kaap wou die rykdom vir hulle inpalm.

In 1877 raak Britse inmenging in ons sake baie duidelik met die eerste anneksasie van die Transvaal deur Sir Theophilus Shepstone. Danksy Paul Kruger se vasberadenheid en onverskrokkenheid, asook die Transvaal se briljante geveg by Majuba, herwin die Transvaal amptelik sy onafhanklikheid met die ondertekening van die Londense konvensie in 1884.

 

Maar die ontdekking van goud in 1886 laat die Britse aptyt om ons te kom plunder weer opvlam en nie lank nie of daar word ‘n onverwagse militêre aanval op die Transvaal beplan.

In 1896, loods die Britte ‘n staatsgreep teen die Transvaal waarby die Kaapse eerste minister, Cecil John Rhodes en hoë amptenare in Londen betrokke was.

Hierdie poging van Brittanje om die wettige, verkose regering van die Transvaal met geweld omver te werp, staan bekend as die “Jameson Raid” onder leiding van ‘n Uitlanderpolitikus, Leander Starr Jameson. Op 1 Januarie 1896 word Jameson egter gestuit deur kommandant Piet Cronjé en ‘n klein Boerekommando wat die Engelse rebelle ná ‘n geveg naby Krugersdorp in hegtenis neem.

As gevolg van die Jameson-insident moes Rhodes as eerste minister van die Kaapkolonie bedank. Dog hierna begin die propagandaveldtog teen die Transvaal in alle erns, met die doel om ‘n oorlogpsigose in Brittanje te skep. Die held van dié veldtog is die skrywer van “Jock of the Bushveld”, sir Percy Fitzpatrick, wat ‘n politieke boek onder die titel “The Transvaal from within” publiseer. Ook die Uitlanderkoerante in Johannesburg soos The Star en van die Kaapse Engelse koerante doen hul uiterste bes om die klimaat vir oorlog te skep.

Die pragmatiese, goeie, godsdienstige Boere met hul aangebore sin vir regverdigheid staan feitlik alles toe wat die Uitlanders verlang, tot die stemreg ná ‘n verblyf van sewe jaar. Hulle mag Engelse skole en kerke hê, mag Engelse in die laer howe gebruik en in die Johannesburgse munisipaliteit, alles regte wat hulle nog nooit aan ons wou toestaan nie en wat ons tans onder die ANC ook nie meer geniet nie.

Maar dit alles is nie genoeg nie. Soos Paul Kruger uitgeroep het: “Dis nie die stemreg wat julle wil hê nie, dis my land!”

As mev. Gezina Kruger die nuus van die Britse ongevalle by Spioenkop ontvang, bid sy vir die Engelse moeders wat die nuus van hul seuns se dood gaan aanhoor voordat sy aan haar eie volk se ongevalle dink. By Magersfontein laat De la Rey Engelse krygsgevangenes vry sodat hulle behandeling in hul eie, beter toegeruste veldhospitale kan ontvang.

Die Engelse veg egter nie oorlog volgens sulke beskaafde reëls nie. Trouens, al die oorlogsmisdade wat die Engelse later in die twintigste eeu voor Hitler en die Nazi’s se deur sou lê, pleeg hulle reeds tussen 1900 en 1902 in Suid-Afrika. Onder Roberts en Kitchener volg die verskroeide-aardebeleid wat niks ontsien nie. Alles wat Afrikaners besit of in die Vrystaat en Transvaal opgerig het, word voor die voet afgebrand – kerke ingesluit – en die vroue en kinders word in die middel van die winter op goederetreine na die konsentrasiekampe vervoer.

Hoewel volksmoord nie die verklaarde bedoeling van dit Britse leër in Suid-Afrika was nie, kan mens tog uit hul handelinge en hul herhaalde pogings om ons taal, kultuur, vryheid en volkskap te vernietig, aflei dat dit by verstek wel om volksmoord gegaan het.

In die kampe het die sterftesyfer op ‘n stadium 34% behaal. Selfs tydens die oorlog word die verengelsing van die oorblywende kinders in die vooruitsig gestel in ‘n brief van Sargent aan Milner.

Ná 1902 volg Milner dit op met sy verengelsingsbeleid in die skole. Die trotse Gimnasium of hoërskool wat in Pretoria deur Paul Kruger opgerig is, word verander na Pretoria Boys’ High, wat tot vandag toe ‘n Engelse skool sou bly.

By Uniewording in 1910 word “tweetaligheid” as beginsel in die grondwet aanvaar, maar dit sou eers veel later onder Hertzog in 1925 toegepas word. Toe die eerste aansoeke om Afrikaanse hoërskole aan die Rand by die onderwysdepartement ingedien word, skryf The Star in ‘n hoofartikel: “There is something rotten in the state of Denmark.” Die Engelse pers is met afgryse vervul deur die gedagte dat daar Afrikaanse hoërskole sou ontstaan en dat die “winste” van die oorlog om Engels as landstaal te vestig daarmee in die gedrang sou kom.

Uit die Britse beleid tydens die negentiende en vroeë twintigste eeue kan ons dus die volgende gevolgtrekkings maak:

Engeland sou voor niks stuit om sy wil op die Afrikaner af te dwing nie. Oorlog teen vroue en kinders, terreur, verstekoorlog, haatspraak, die verspreiding van leuens en halwe waarhede, die belastering van Afrikaners, is alles metodes wat na willekeur gebruik kan word om Engelse strategiese, ekonomiese, godsdienstige en militêre doelwitte te bereik. ‘n Geval van “die doel heilig die middele”. Afrikaans, die Afrikaneridentiteit, Afrikanergrondbesit en -landbouproduksie, asook Afrikaanse instellings soos skole, kerke en universiteite, word as ongewens beskou omdat dit tot weerstand teen die Britse totaaloorheersing aanleiding kan gee. Die aanspraak van die Afrikaner op taalregte, menseregte, selfbeskikking en volksvryheid word deur Engelse as ewe lastig gesien. Waar sulke regte tydelik erken of eerbiedig word, geskied dit halfhartig en verteenwoordig bloot ‘n voorspel op ‘n volgende hoofstuk waarin oorlog, etniese suiwering of verdrukking gaan volg.

Deur die gebruik van sendelinge, vyandige stamhoofde, verraaiers en hensoppers in eie geledere, het die Engelse dit reggekry om vir die grootste deel van die afgelope 200 jaar in Suider-Afrika die Afrikanervolk te onderdruk en so byna-byna te vernietig.

 

Volksmoord volgens sy twee definisies: etnoside (uitwissing van die vyandelike volk se taal, kultuur en identiteit) of selfs genoside (die fisieke uitwissing van die vyand se bevolking) is reeds 200 jaar lank Britse beleid jeens Afrikaners en die huidige bestel verteenwoordig bloot die voortsetting daarvan.

Kort ná die tweede wêreldoorlog het die Nasionale Party egter op 26 Mei 1948 ‘n merkwaardige oorwinning by die stembus behaal. Vir die eerste keer ná 1902 het Afrikaners gedeeltelik aan Engelse oorheersing ontkom en het Afrikaans as taal veral in die sestigerjare ‘n geweldige opbloei beleef, met ‘n opbloei in die ekonomie en nywerheidsontwikkeling.

Die aanloop tot daardie verkiesing, asook die Engelse reaksie daarna, sal die tema van ‘n volgende aflewering van my beknopte geskiedenis van die Britse rol in die Afrikanergeskiedenis uitmaak. Ek sal ook uitwys in watter mate Britte en Brittanje ‘n sleutelrol gespeel het om De Klerk tot oorgawe te dwing en ons permanent van alle politieke mag of inspraak in Suid-Afrika te stroop. Dit verteenwoordig die Endlösung of “finale oplossing” wat Brittanje vir die “Afrikanerprobleem” in Suid-Afrika in die vooruitsig stel. Soos ‘n BBC-kommentator teenoor Tony Leon tydens die program “Hard Talk” opgemerk het: “Indien die Afrikaners nie tevrede is (met permanente tweedeklasburgerskap, asook diskriminasie op grond van ras en taal) nie, het hulle die keuse om te emigreer.”

2. 1910-1948

In die tydperk 1910-1948 voer die Afrikaner ‘n ekonomiese en kulturele stryd om oorlewing. As gevolg van Milner se verengelsingsbeleid via die skole word die sogenaamde CNO-skole gestig. Hoewel daar steeds Afrikaanse laerskole was, bestaan daar min of geen Afrikaanse hoërskole. Dr. William Nicol, wat ‘n groot rol aan die Rand gespeel het in die beweging vir Afrikaanse onderwys, sou praat van die “verlore geslag” wat weens ‘n gebrek aan Afrikaanse skole eenvoudig verengels het. Trouens, in ‘n hoë mate – en met die uitsondering van Natal – bestaan daar nie iets soos “Suid-Afrikaanse Engelse” nie, aangesien ‘n groot persentasie van hulle Afrikaners is wat oor die afgelope 200 jaar verengels is. Tydens verskeie tydperke van Britse bewind of Britsgesinde bewind, is verdeeldheid tussen Afrikaners gesaai, met die mees Britsgesindes wat na die Britse kultuur oorgegaan en gewoon verengels het. Sommige van hulle het hul Afrikaanse vanne behou, ander weer het weens ondertrouery hul Afrikaanse vanne verloor.

Net voor 1920 begin die gedagte van Afrikaanse hoërskole sterk momentum verkry. Oor die volgende twintig jaar sou letterlik honderde Afrikaanse hoërskole regoor die land tot stand kom.

Ook die Viktoria-kollege word danksy die erflating van Jannie Marais van Stellenbosch ‘n universiteit waar Afrikaans gou-gou die voertaal word. Op Potchefstroom het die Universiteitskollege wat uit ‘n Teologiese Skool en ‘n “Literariese Departement” bestaan het, vanuit Nederlands in Afrikaans ontwikkel. In 1905 is die kollege van Burgersdorp na Potchefstroom verskuif en in 1919 word die “Literariese Departement” vir subsidiedoeleindes van die Teologiese Skool geskei en onstaan “Het Potchefstroom Universiteitskollege voor Christelike Hooger Onderwijs”.

Vandag kan ons ons nouliks die opwinding van die twee dekades 1920-1940 voorstel toe Afrikaans as’t ware uit die niet as skool-, universiteits- en wetenskapstaal na vore tree. Dit is ook die tyd van die Tweede Taalbeweging en van die Dertigers soos N.P. van Wyk Louw en Uys Krige wat die poësie tot groot hoogtes voer. In die prosa verskyn ‘n hele aantal romans oor die armblankevraagstuk deur Van Bruggen en ander. Van Melle publiseer sy klassieke roman, “Bart Nel” oor die rebellie. In C.M. van den Heever se roman “Laat vrugte” word ‘n naturalistiese beeld van die Afrikanerboer op die platteland gegee en soos by Emile Zola is hy onderworpe aan die kragte van die natuur, aan groei, wasdom en uiteindelike verswakking en verval.

Met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in 1914 kies Botha en Smuts kant vir Engeland teen Duitsland en Suid-Afrika veg aan die kant van dieselfde moondheid wat net ‘n dekade vantevore ‘n kwalik bedekte beleid van volksmoord teen die Afrikaner gevoer het. Dit lei tot die Rebellie, waartydens Koos de la Rey in ‘n skietvoorval sterf, verskeie Afrikaners in die tronk beland en Jopie Fourie voor die vuurpeleton sterf. Voor sy teregstelling sê Jopie Fourie:

“Nou moet ek sterwe, omdat ek getrou gebly het aan die dinge waaronder ek gebore is en waarvoor ek altyd geveg het. Aan my word geen genade betoon nie, hoewel ek toevalligerwyse die seun was wat onder die wit vlag uitgegaan het om die oorgawe van dr. Jameson te aanvaar, en nou is hy sir Starr Jameson, terwyl ek doodgeskiet moet word.”

 

En ook: “Die boompie wat vandag geplant en met my bloed benat word, sal groei en groot word, en heerlike vrugte vir ons volk dra.”

In G.D. Scholtz se “Ontwikkeling van die politieke denke van die Afrikaner” wat 8 bande en meer as 3000 bladsye en byna twee miljoen woorde beslaan, skryf hy in deel VIII (1939-1948) dat die stryd om oorlewing vir, soos hy dit noem, “die Afrikaanse volk”, nie so fel sou gewees het indien dit nie vir genl. J.C. Smuts was nie. ‘n Bekende tema in die Suid-Afrikaanse geskiedenis is “nasiebou en eeheid” en nadat hy aanvanklik as staatsprokureur onder Paul Kruger en Boeregeneraal geveg het, wy Smuts hom geheel en al aan die Britse ryksideaal, asook

Van 1919-1924 is hy eerste minister van Suid-Afrika en tree hy genadeloos teen die stakende mynwerkers in 1922 op. Dit lei tot ‘n koalisie tussen J.B.M. Hertzog se Nasionale Party en die Arbeidersparty sodat eersgenoemde in 1924 by Smuts oorneem. Onder Hertzog kry die beweging van Afrikaner-nasionalisme en vir ‘n eie taal en kultuur verder momentum. In 1928 word die oranje-blanje-blou vlag en “Die Stem” van C.J. Langenhoven in die plek van die Union Jack en God Save the King aangeneem, hoewel die twee vlae en twee volksliedere nog vir baie jare naas mekaar sou bestaan.

In die dertigerjare neem die druk vir Afrikaanse universiteite in Pretoria en op Bloemfontein toe. Die digter Eitemal (W.J. du P. Erlank) verbrand uit protes teen die Engelse taalbeleid ‘n Britse vlag op die kampus van die destydse Transvaalse universiteitskolleg, waarna hy geskors word. Maar die beweging kan nie gestuit word nie en die UP word ‘n Afrikaanse universiteit, asook die UOVS ietwat later.

Sowel Hertzog as Smuts glo dat ‘n vorm van apartheid die beste stelsel is om die blanke beskawing in Suid-Afrika te beskerm. Wit en swart moet hul eie geografiese gebiede hê en dit bekommer Hertzog veral dat swartes deur hul vinniger bevolingsgroei uiteindelik die blankes en Afrikaners in hul eie gebied mag verdring.

Maar in 1934 vind een van daardie periodieke episodes van broedertwis onder Afrikaners plaas toe Hertzog besluit om met Smuts se Suid-Afrikaanse Party saam te smelt en die Verenigde Party te vorm. Die Nasionale Party skeur in twee en vier LV’s onder D.F. Malan vorm die Gesuiwerde Nasionale Party. In die Transvaal beskik hulle oor net een LV, die latere eerste minister J.G. Strijdom, die lid vir Waterberg. By sommige vergaderings wat hy toespreek, daag net vier mense op, maar hy gooi nie tou op nie.

By hierdie punt sou die pro-Britse beweging in die land, wat oor die jare ook baie nou met die mynhuise verbind was, waarskynlik geseëvier het. Die Gesuiwerde Nasionale Party het oënskynlik geen steun nie, nie veel geld nie en al die koerante in die land – Engels en Afrikaans – ondersteun die sogenaamde Smelterbeweging.

In die redaksiekantoor van ‘n enkele Afrikaanse koerant word daar egter indringend oor die Smelterkwessie gedebatteer, te Keeromstraat, Kaapstad. Die redakteur van Die Burger, dr. A.L. Geyer, is op die oog af geen joernalis nie, het in Europa gestudeer en stel nie vreeslik in nuus belang nie. Hy is ook ‘n ywerige versamelaar en kenner van orgideë. Die Burger, anders as Die Vaderland of Die Volksblad, besluit om sy gewig agter die Gesuiwerdes in te werp, stroomop. A.L. Geyer en sy spotprentkunstenaar, die talentvolle D.C. Boonzaaier wat self verkies om Engels te praat, werp alles in die stryd om Smuts se Verenigde Party te bestry. Rondom 1939 stig H.F. Verwoerd en drie ander op die parlementêre trein op pad Kaap toe nog ‘n pro-Nasionale koerant, Die Transvaler.

Onder die Smuts-regering poog die Engelssprekendes en die pro-Britse Afrikaners om alles wat die Afrikaane beweging onder Hertzog tot stand gebring het, af te takel. Allerlei maatreëls word bespreek en getref om “tweetaligheid” in die skole terug te bring. Die ongeskrewe wet van tweetaligheid was dat Engels as taalmedium in Afrikaanse skole teruggebring moes word, terwyl die Engelse skole natuurlik in Engels sou voortgaan.

D.F. Malan verwys na die veertigerjare as die “derde taalstryd”. In Natal, waar Afrikaanse skole net met groot moeite opgerig kon word aangesien die provinsie nie onafhanklike beheerrade by skole toegelaat het nie en alles sentraal afgedwing het, is die getal leerlinge by die Afrikaanse skole beperk. As ‘n skool dus “vol” was, moes ‘n kind desnoods na ‘n Engelse skool gaan. In die res van die land word ‘n bedrag van 100 000 pond ingesamel om die Afrikaanse skole in Natal te hulp te snel.

“Tweetaligheid” word ook vir die Afrikaanse universiteite aanbeveel, wat sou beteken dat Engels weer die oorheersende taal aan die vier Afrikaanse universiteite sou word.

Tydens die tweede wêreldoorlog woed ‘n verbete stryd tussen die pro-Duitse Ossewabrandwag en soldate van die Smutsregering. Nie net word Afrikaners (soos B.J. Vorster) krygsgevangenes nie, maar in Pretoria word pro-Duitse Afrikaners in die tronk doodgemartel.

Ná vredesluiting in 1945 woed die stryd tussen Nat en Sap voort. In een berugte geval breek gevegte met knuppels tussen soldate en O.B.-lede by die kantore van Die Transvaler in Braamfontein, Johannesburg uit.

 

Indien Smuts, soos hy verwag het, die 1948-verkiesing sou gewen het, sou die vele maatreëls om Afrikaanse skole en universiteite weer te verengels waarskynlik geslaag het. Onder ‘n pro-Britse regering sou Suid-Afrika nooit weer ‘n republiek geword het nie. En indien die liberales of progressiewes soos mev. Helen Suzman en mnr. Harry Oppenheimer hul sin gekry het, sou Suid-Afrika, soortgelyk aan die ander Britse kolonies soos Kenia, Zambië en die oud-Rhodesië, waarskynlik veel vroeër tot eenvoudige swart meerderheidsregering ingestem het. Moontlik sou Nelson Mandela, Bram Fischer en ander lede van die ANC-SAKP-alliansie nooit tronk toe gegaan het, maar Suid-Afrika sou net soos die ander Britse kolonies vandag ‘n derdewêreldstaat gewees het wat van Britse voedselhulp afhanklik is. Maar die myne sou nog steeds hul grondstowwe gelewer het, wat al is wat ooit vir die Britte van belang was.

By Jalta het Churchill die Westerse wêreld uitverkoop, net soos wat Brittanje die blankes van die oud-Rhodesië en Suid-Afrika, wat hulle in twee wêreldoorloë ondersteun het, in die rug sou steek.

Deur Brittanje se strategiese besluit om die hele Oos-Europa, waaronder Oos-Duitsland, aan Stalin van Rusland oor te dra, het hy die Koue Oorlog moontlik gemaak. Die Koue Oorlog, of die einde daarvan, sou ook uiteindelik tot die val van Suid-Afrika en die Afrikaner aanleiding gee.

Soos die linkse skryfster Nadine Gordimer in haar gevleuelde prosa iewers geskryf het, het sy nooit in haar wildste drome op die Oosrandse dorp Springs waar sy grootgeword het, kon dink dat die armoedige kaalvoet-“Japies” soos sy hulle noem, ooit die land sou regeer nie. Ook die Britsgebore historikus aan Wits, Arthur Kepple Jones, het in sy satiriese toekomsroman “When Smuts goes” ‘n donker toekoms vir die land onder die Nasionale Party voorspel. Indien dit sou gebeur, sou die land teen 1977 heeltemal in duie stort weens rassekonflik en ‘n fascistiese regering wat al hoe dommer en ongenaakbaarder sou optree.

Die 1948-verkiesing het beswaarlik oor die woord “apartheid” gegaan. In elk geval was Smuts geen voorstander van swart meerderheidsregering nie. Trouens, hy het verskeie kere in sy lewe gesê dat “politiek vir die swartman” net tot sy nadeel sou wees en tot die ondergang van die blanke beskawing in Suid-Afrika aanleiding sou gee.

Die Boer-Britstryd, asook die taalstryd en die toenemende bedreiging vir Afrikaanse skole en universiteite, het waarskynlik ‘n veel groter rol gespeel om die Afrikanerkiesers in 1948 te oorreed om vir die Nasionale Party te stem. Dit het alles ‘n bietjie futiel gelyk, want onder die Smutsregering is daar beplan om 2 000 000 Britte na Suid-Afrika te laat immigreer, wat die skamele 1 350 000 Afrikaners demografies sou oorspoel en hulle vir altyd polities magteloos sou laat, min of meer soos ná 1994. Die Johannesburgse koerant The Star het na die Afrikaners se teenkanting teen grootskaalse Britse immigrasie in 1947 as “Middeleeus” verwys.

Onder andere het die Smutsregering alle staatsamptenare verbied om aan die Broederbond te behoort. Een so ‘n Broederbonder, W.C. du Plessis, het verkies om eerder sy betrekking te laat vaar as om te bedank. Hy was heeltemal onbekend, maar het hom in die kiesafdeling Standerton teen die wêreldberoemde veldmaarskalk Smuts, gesogte raadgewer van die Britse kabinet en koninklike familie, as kandidaat gestel. Waarskynlik is hy in sy oormoed uitgelag. Wie sou ooit kon dink dat hy teen Smuts kon wen?

In sy boek “Stryd om ewewig” vergelyk C.M. van den Heever, die aantrekkingskrag van die Britse kultuur met dié van lig. Soos die mot die kers aantrek, so trek die Engelse kultuur ander na hom aan. Vir vele Afrikaners oor die afgelope twee eeue was dit so en in die laat veertigerjare van die vorige eeu het die glorie van die Britse ryk nog steeds vir baie Afrikaners helder geskyn. Deels omdat hy gevoel het dat die Verenigde Party se aanhang besig is om te taan, het Smuts in 1947 die Britse koningsgesin na Suid-Afrika genooi in die hoop dat die besoek sy party se aansien sou laat styg.

Terwyl die Engelse pers oor die koninklikes geswymel het, het Verwoerd se Transvaler op die tweede bladsy verwys na verkeersopeenhopings wat Britse toeriste in Johannesburg veroorsaak het. Ná sy terugkeer in Brittanje het die Britse koning egter gesê: “if he had to single out the most stirring of the many recollections of his tour, it would be his realisation that the faith of South Africans in Britain is not only unimpaired, but has become stronger on account of her unflagging effort in war and peace”.

Op 26 Mei 1948 het Suid-Afrika na die stembus gegaan in ‘n verkiesing wat aardskuddende gevolge vir Suid-Afrika, asook die land se koloniale verhouding tot Groot Brittanje, sou hê. Dit sou ook die radikales met nuwe ywer vervul om dit wat hulle nie deur die stembus kon verkry nie, met geweld en terreur op die land af te dwing. Sowel Bram Fischer as sy vrou Molly het in Johannesburg vir die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty in werkersklasbuurte probeer staan, maar kon geen hond haaraf maak nie.

 

Die onbekende staatsamptenaar en Broederbonder wat eerder bedank het as om sy organisasie vaarwel te roep (‘n mens wonder hoeveel Afrikaners vandag enige Afrikaanse organisasie bokant hul betrekking of posisie sou verkies), Wentzel du Plessis, beskryf die aankondiging van die uitslag op Standerton soos volg:

“Toe die landdros die klein groepie in die hofsaal (dit was onmiddellik nadat die stemtellery afgelope was) sê dat ek die oorwinnaar was, kon die atmosfeer met ‘n mes gesny word. Daar was geen kabaal nie. Daar was stilte, want die lotsbestemming het gepraat – met ‘n diep stem. Die geluid is weerkaats in die grot van die tyd en daarom was dit stil, vir eers… Die landdros moes die proklamasie uitskryf, maar hy kon nie skryf nie vanweë die bewing van sy hand. ‘Landdros, jy moet skryf,’ het ek gemaan, ‘hier staan meer as duisend mense voor die deur en die uitslag kan nou uitlek na hulle toe.’ Die landdros… het sy regterhand met sy linkerhand vasgehou en bewend geskryf.

Nou moes dit aangekondig word buite, maar nog nie afgekondig word oor die radio nie, want iemand moes eers na Irene (die woonplek van Smuts) gestuur word om die berig aan genl. Smuts persoonlik oor te dra. Die bietjie van die groot leed wat ons kon bespaar, sou bespaar word.

Die voordeur (van die landdroskantoor) word oopgesluit en ‘n yslike stilte daal neer oor die groot skare. Vrae skiet soos vonke uit meer as twee duisend oë. Die landdros begin lees, maar kom net tot by my naam… en toe breek die opgelaaide spanning los in ‘n kabaal soos ek nog nooit beleef het nie.”

Smuts was ‘n gebroke man en het nie te lank na die verkiesing nie, op 11 September 1950 gesterf.

D.F. Malan het die Nasionale Party se onverwagse oorwinning as ‘n “wonderwerk” beskryf.

Vir baie Engelse en Britsgesindes in die land was dit egter geen wonderwerk nie, maar ‘n ramp. Sekerlik in die huis van advokaat Bram Fischer en ander lede van die Kommunistiese party, was dit geen blye dag nie. Die Engelse pers in Suid-Afrika het ‘n atmosfeer van rou geskep en in Natal was daar dreigemente van afstigting van die Unie.

Bram Fischer was ‘n Rhodes-beurshouers aan Oxford en is tydens ‘n Europese studentekongres in die vroeë dertigerjare tot die kommunisme bekeer. ‘n Britse tydgenoot van hom het in die gees van Britse sosialisme, die “Fabiaanse sosialisme” grootgeword en hom as priester in die Anglikaanse kerk bekwaam.

Kort voor die einde van die tweede wêreldoorlog in 1945 het dié jong, sosialistiese Britse kerklike, sy gasmasker tydens die uitvaart van die skip uit Southampton oorboord gegooi en begin uitsien na sy nuwe lewe in Suid-Afrika. Ook hy is geskok deur die NP-oorwinning by die stembus in 1948 en hy sou die res van sy lewe daaraan wy om dit ongedaan te maak.

Dié man se naam was Trevor Huddleston. Kort ná 1948 sou hy hom midde-in ‘n magstryd rondom die beheer oor swart onderwys in Suid-Afrika bevind teen die Nasionale Partyminister vir Naturellesake en voormalige redakteur van Die Transvaler, die bekende H.F. (Hendrik) Verwoerd. Nie net het hy Desmond Tutu op die ouderdom van 13 onder sy vlerk geneem en vir hom sekere boeke gegee om te lees nie, maar by die eerste protesvergadering wat hy teen Verwoerd se beleid in die destydse Sophiatown sou organiseer, sou hy ‘n swart prokureur van Johannesburg vra om saam met hom op die verhoog te verskyn, ene Nelson Mandela.

Hoe minder die Britse invloed in Suid-Afrika, hoe meer sou die verhouding tussen die Afrikaner en Brittanje versleg. Die Koue Oorlog wat Churchill ontketen het deur Rusland tot in Wes-Europa toe te laat, het enorme druk op Suid-Afrika geplaas wat in Suider-Afrika feitlik alleen gestaan het en in sy naïwiteit die “Westerse belang” in Angola en elders verdedig het. Afrikanerbloed is gestort vir die Weste in sy konflik met Rusland, maar uiteindelik is die Afrikaner deur sowel Amerika as Brittanje verraai en op die ashoop van die geskiedenis gegooi waar hy hopelik spoedig sou vergaan.

Brittanje sou voortaan ‘n dubbele spel teenoor Suid-Afrika speel. Enersyds sou sy haar bande met Suid-Afrika probeer behou en andersyds die radikale beweging steun wat sou poog om die NP-regering met geweld omver te werp en sosialisme of kommunisme in te stel. Hierin sou die Arbeidersparty en die Anglikaanse kerk ‘n sleutelrol speel, met Vader Trevor Huddleston vooraan.

Vir ‘n dekade of twee ná 1948 sou die Afrikaner gedra word deur die ywer van ‘n nuwe geslag wat sonder die vreemde juk van Brittanje en Engelse instellings sou grootword. Die eens verdrukte taal Afrikaans het begin bloei en vroeg in die sewentigerjare het die destydse redakteur van die Sunday Times, Ken Owen, die vrees uitgespreek dat Engels uiteindelik in Suid-Afrika sou verdwyn omdat dit nie meer in die parlement, in die kabinet, in die staatsdiens, in die weermag en selfs in die tuislandadministrasies deur swartmense gepraat word nie. Die wêreldtaal, Engels, het in Suid-Afrika ‘n taal sonder mag geword en daar is aan sy voortbestaan hier te lande getwyfel. Terwyl “tweetaligheid” voorheen gebruik is om Afrikaans dood te maak, is die Nasionale Party se tweetaligheid aangewend om Engels lewend te hou. ‘n Strategiese fout deur die goedhartige, naïewe Afrikaners.

 

Elke keer as Engelse of Britsgesindes in Suid-Afrika aan die mag gekom het, selfs al was dit in ‘n koalisie met Afrikaners soos in die veertigerjare, het hulle – soos tans – feitlik onmiddellik probeer om Afrikaans uit te roei en die Afrikaner se identiteit te vernietig. Hierteenoor het die goeie, ordentlike Afrikaner Engels tydens die jare van Afrikanerregering lewend gehou en rojaal gesubsidieer.

In die Koue Oorlog wat tussen Brittanje en die Afrikaner tussen 1948 en 1994 sou woed, sou die Britte geen genade betoon nie. Dit was weer ‘n verskroeide-aardebeleid, net in ‘n ander vorm.

In ‘n derde aflewering, sal ek enkele minder bekende aspekte van die Boer-Britstryd oor die afgelope sestig jaar onthul, soos byvoorbeeld: Wie het Verwoerd vermoor? Waar het die geld vir die ANC se sogenaamde “struggle” vandaan gekom? Wie het gesorg vir sanksies teen Suid-Afrika? Het PW Botha regtig beroerte gekry?

Gaan voort na deel II.

купить тамбов диагностическое оборудованиеДанильченко Харьков

DA verkies Milner bo Paul Kruger, meen VF+

Dit volg nadat die DA se hoofsweep in die Tshwane-metroraad, dr. Derek Fleming, ‘n verklaring uitgereik het waarin die VF Plus hieroor aangeval word.

Tans is daar ‘n proses waarin die stadsraad oorweeg om 27 straatname, waaronder talle wat na Afrikanerfigure vernoem is, se name te verander.

Volgens dr. Conrad Beyers, VF Plus-raadslid, knip die DA nie ‘n oog wanneer Afrikanername vir verandering geteiken word nie, maar raak histeries wanneer hulle geliefde Britse Koloniale name ter sprake kom.

“Die DA het uit die Aksie Pretoria Straatname, waarvan AfriForum, Praag en die FAK ook deel is, gestap omdat hulle nie hul weg oopsien om vir Afrikanername te veg nie. In Kaapstad wou die DA talle Afrikaanse name verander totdat die VF Plus ‘n stokkie daarvoor gesteek het. Nou raak hulle histeries wanneer ons sê dat inheemse Afrikanername meer beskerming verdien as Britse Koloniale name”, het Beyers gesê.

Volgens Beyers sal die DA eerder wil sien dat Britse name soos bv. Milner, onder wie konsentrasiekampe tydens die Boere-oorlog opgerig is, en Victoria in die stad behou word terwyl name soos Pres. Paul Kruger en Andries Pretorius verwyder moet word.

Die VF Plus het gesê dat talle dorpe met Afrikaanse name verander het sonder dat die DA ‘n woord daaroor gerep het.

“DA-raadslede gebruik ook nie meer die naam Pretoria tydens raadsvergaderings nie – al wat oor hulle lippe kom is ‘City of Thwane ’. Dit is slegs die VF Plus wat die stryd voer om histories belangrike Afrikanername te behou.”

слесарь насосного оборудованияАлександр Фильчаков Васильевич

Anti-korrupsie verloor veld in Suider-Afrika

Daniel Kaufmann, gesaghebbende op die gebied van regeringskorrupsie verbonde aan die Brookingsinstituut in die VSA, sê die anti-korrupsiebeweging is besig om agteruit te gaan. Afrika se dapperste anti-korrupsieleiers is almal òf uitgedryf òf dood.

Kenners, aanklaers en waghondgroepe sê hulle vrees die ergste wat anti-korrupsie pogings in Suid-Afrika, Nigerië en Kenia betref. Ook in Zambië, waar 'n regeringsverandering vrese laat ontstaan het dat die land se eers gretige aanpak van die probleem, se entoesiasme gaan taan.

Twee agterdogwekkende sterftes onlangs, naamlik dié van anti-korrupsieaktiviste Ernest Manirumva, in Boeroendi en Bruno Jacquet Ossebi in die Kongo, het vrae gelaat oor die onderskeie regerings se verbintenis tot skoon regering.

Manirumva het vir 'n nie-winsgewende organisasie Olucome, gewerk en belangrike dokumente en sy rekenaar se hardeskyf is gesteel nadat hy in die vroeë oggendure van 9 April doodgesteek is.

Ossebi, 'n joernalis wat onlangs aangekondig het dat hy hom by Transparency International se klag teen sy land se president se gesteelde weelde gaan voeg, het aan die begin van die jaar in sy huis doodgebrand.

Die algemene breë gevoel by kenners is daarbenewens dat Afrika se anti-korrupsie agentskappe oral sukkel om die mas op te kom

Nigerië se Nuhu Ribadu, van die Economic and Financial Crimes Commission, woon tans in Brittanje waar hy sedert Desember skuil teen die weerwraak van 'n vorige goewerneur wat hy laat aankla het. In September verlede jaar is daar op hom geskiet en hy het talle doodsdreigemente ontvang.

"As 'n mens teen korrupsie veg, veg dit teen jou," sê hy.

Kaufmann is bekommerd oor die ontbinding van die Skerpioene en die afdanking van hoofaanklaer in albei sake Vusi Pikoli.

Wim Trengrove, advokaat wat gemoeid is met die aanklagte teen Zuma, sê omdat daar 'n voorbeeld gemaak word van mense wat korrupsie beveg, sal onderdane voortaan meer huiwerig wees om 'n saak teen 'n gesagsfiguur te maak.

In Kenia moes anti-korrupsiehoof John Githongo, in 2005 na Brittanje vlug. Aaron Ringera, wat blykbaar aan Githongo in 2005 gesê het in 'n gesprek wat op band opgeneem is, dat President Mwai Kibaki se ministers nie aangekla moet word nie, is tans die anti-korrupsiehoof.

Kaufmann, vorige direkteur by die World Bank Institute, het beraam dat daar etlike miljarde dollar se korrupsie in Suider-Afrika gedy.

для автосервисатопкарго кидалы

Vrystaatse universiteit sidder voor Jansen-oorname

Ná die Reitzhuis-insident van 'n jaar gelede, is die Bloemfonteinkampus deur transformasioniste geoormerk vir grootskaalse veranderings.

Die studentekorps van die universiteit is reeds 65% swart en Engelstalig. So onlangs as die jaar 2000, het die Vrystaatse universiteit maar 9 000 hoofsaaklik Afrikanerstudente gehad. Die rektore Stef Coetzee en Frederick Fourie het egter besluit dat Bloemfontein moet groei deur die maksimum aantal swart Engelse studente te aanvaar.

Die besluit is deels geneem omdat die universiteit verhoogde subsidies van die staat wou ontvang om sodoende salarisverhogings aan die personeel toe te staan. Indertyd het vrese ontstaan dat Bloemfontein van sy hoogs aangeskrewe akademici na die ryker kampusse toe kon afstaan.

Die transformasie van die studentekorps het veral ná Kader Asmal se gedwonge samesmeltings, toe Bloemfontein sowel die Vista-kampus naby Bloemfontein as die tuislanduniversiteit Quaqua geëerf het, snel toegeneem. Volgens 'n ingeligte bron het die universiteit van die 9 000 studente in 2000 gegroei tot 'n huidige 27 000, 'n toename van 300% binne nege jaar.

Terwyl die studentegetalle drasties toegeneem en verswart het, het die personeelkorps egter hoofsaaklik wit en Afrikaans gebly. Tans dien slegs 5 swart lede op die senaat wat uit 180 professore bestaan. Ook die raad van die universiteit, wat tot dusver al die besluite geneem het om die universiteit te transformeer, bestaan uit 'n meerderheid blanke Afrikaners. Die raad bestaan uit 21 lede, waarvan slegs 7 op die oomblik swart is.

Dit was ook hulle wat besluit het om Jansen as rektor in te voer, terwyl die senaat prof. Van Schalkwyk as rektor aanbeveel het. Blykbaar is Jansen spesiaal genader om rektor te word en regter Faan Hancke het by ander personeellede gespog dat hy 'n "vis aan die lyn" het.

Die moontlikheid het op Bloemfontein bestaan om die Vistakampus as 'n Engelse kampus te ontwikkel, aangesien dié kampus plek vir 3 000 studente gehad het. Dit sou vergroot kon word om plek te maak vir die groeiende getal Engelse studente. Pleks daarvan is die infrastruktuur van die hoofkampus egter aangevul en die Vistakampus gesluit, wat die Bloemfonteinkampus onherroeplik op die pad van transformasie en verengelsing geplaas het.

Tans geskied 'n "uittog" van Afrikaanse studente na die Potchefstroomkampus, veral ná die Reitz-insident en die negatiewe publisiteit wat Bloemfontein ontvang het.

Ten einde swakker swart studente te akkomodeer, bied die universiteit tans oorbruggingskursusse aan. Toelatingsvereistes is ook verslap om die maksimum aantal studente te trek waarmee die maksimum bedrag aan staatsubsidie verdien kan word. Bloemfontein ontvang 75% van sy inkomste van die staat, terwyl Stellenbosch byvoorbeeld slegs 43% aan subsidies ontvang en die res uit ander, private bronne.

Slegs 23% van alle studente aan die universiteit van die Vrystaat maak binne die minimumtydperk van drie jaar klaar.

Na verwagting gaan Jansen drasties optree om die blanke Afrikanerpersoneel te verminder en met gekleurdes te vervang. Die universiteit waar D.F. Malherbe in 1918 die eerste professor van Afrikaans ter wêreld geword het, is dus binne minder as 'n dekade deur druk van die ANC, asook die onvermoë of onwilligheid of lafhartigheid van die topbestuur om dit te weerstaan, tot 'n oorwegend Engelstalige, swart kampus omvorm.

Soos op feitlik elke kampus in die land, verkeer Afrikaans en die parallelmediumtaalbeleid tans in Bloemfontein onder geweldige druk en waarskynlik gaan Jonathan Jansen sy eie vorm van die Stellenbosse T-opsie invoer, met tweetalige klasse waar Engels die Afrikaanse taal binnekort gaan verdring.

Weens die armoede van die Vrystaat en Bloemfontein, is geen privaat Afrikaanse universiteit daar moontlik nie. Slegs 'n minderheid studente sal elders in die land waar Afrikaans nog as onderrigtaal bestaan, kan gaan studeer, ook weens finansiële oorwegings. 

Die kanse is dus goed dat Afrikaners in Bloemfontein binnekort hoër onderwys slegs in Engels sal ontvang as Jansen die sweep oor die rassetransformasie van personeel begin klap.

'n Afgetrede amptenaar van die universiteit het gesê dat "hy goddank bly is dat hy betyds kon aftree". Die universiteit ondervind reeds administratiewe probleme om die groot getal studente te hanteer en na verwagting gaan dit toeneem soos wat ervare Afrikanerpersoneel, ook in die administrasie, met kwota-aanstellings vervang word.

casino free betДанильченко Юрий прокурор

Johannesburgse winkel verkoop hospitaalmelk

ImageJohannesburgse polisie het die eienaar van 'n kruidenierswinkel in Marlboro Dinsdag in hegtenis geneem omdat hy na na bewering babamelkformule wat aan hospitale gelewer word, verkoop het.

Inspecteur Moses Maphakela sê die polisie het op 'n wenk gereageer wat hulle Dinsdag ontvang het dat 'n winkel op die hoek van Vyfdelaan en Eerstestraat NAN-babaformule wat vir hospitale bestem is, verkoop.

"Die houers het die woorde 'nie te koop nie' oral daarop geskywe gehad."

Die poeier, wat sowat R30 000 werd is, was die eiendom van die gesondheidsdepartement en word versprei na staatshospitale om babas te voed.

"Ons het die eienaar, 'n 49-jarige man, gearresteer en hy sal in die Wynbergse Landdroshof verskyn op aanklagte van die besit van gesteelde goedere," het die inspekteur gesê.
  
Maphakela kon egter nie sê van watter hospitaal die melk gesteel is nie, of waar die eienaar die melk vandaan gekry het nie.

"Hy het gesê dis by hom afgelewer. Hy het nie name of iets gegee nie."

липецк опциитопкарго отзывы

Marxisme en ‘n Afrikaanse Indentiteit

ImageOnlangs lees ek in die aanlyn-Amerikaanse tydskrif “Red Country”(*) ʼn artikel oor Marxisme en die verkiesing van Obama as president. Die artikel is een in ʼn reeks artikels in Westerse tydskrifte wat opnuut na Marx kyk, en wat die huidige politieke en ekonomiese omgewing in terme van Marx se idees ontleed.

Dit is deel van ʼn herlewing van Marx se idees in die Westerse pers en word enersyds veroorsaak deur die ekonomiese insinking, en andersyds deur Marx se volgehoue invloed in Westerse intellektuele kringe. Marx is deesdae springlewendig, en sy nalatenskap is nie net beperk tot Kuba en Noord-Korea nie. Dit was nog altyd hoogmode om Marx aan te haal, of om Marx se invloed in literatuur te ontleed, of om politiek in “Marxistiese dialektiek” te bedryf.

Elders word daar Marx se idees in universiteite gedoseer, terwyl sy invloed op Westerse regerings na die val van Wallstraat nie gering geskat moet word nie. Marx het steeds baie getroue volgelinge, wat bereid is om baie op te offer en baie te doen om hulle meester se idees te versprei of selfs af te dwing. In Suid-Afrika verskyn Marx in die vorm van die SAKP en mense soos Jeremy Cronin, wie se opstelle en opinies dikwels op Politicsweb te lese is. Met die verkiesing van Zuma as president het Marxiste nou direk toegang tot die hoogste vlakke van die Suid-Afrikaanse regering.

Die apartheidsregering het, danksy 'n verbod, Marx se invloed uit Suid-Afrika probeer hou, met die gevolg dat ‘n hele geslag Afrikaners naïef daaroor is. In nabetragting glo ek dat dit ‘n fatale fout was – die resultaat is dat ‘n Marxistiesgeinspireerde idee of houding ‘n Afrikaner oor die kop kan slaan, en hy of sy sal dit nie eers weet nie.

Marxisme is in wese, net soos Kapitalisme, of Sosialisme, primêr ʼn ideologie wat menslike ekonomiese aktiwiteite en verdeling van bates in terme van ʼn morele verwysingsraamwerk beskryf en verdedig. Dit is ook ʼn utopiese ideologie in die sin dat dit voorgee dat perfekte samelewings geskep kan word.  

Marx het sy idees in ‘n reeks van 3 volumes met titel Das Kapital opgesom. Die eerste is in 1867 gepubliseer en die laaste in 1895, na sy dood. ‘n Vierde volume gebaseer op sy notas is later deur Progress in (Kommunistiese) Moskou gepubliseer. Die publikasie van Das Kapitaal het verreikende gevolge gehad, en uiteindelik is duisende referate, boeke en publikasies geskryf oor die ekonomiese en sosiale gevolge van ‘n Marxistiese rewolusie. Leiers soos Lenin en later Mao en Castro het dan ook woord by daad gevoed, en Marxistiese state geskep, dikwels oor die lyke van duisende teestanders.  

Marx se idees het ook Marxistiese ontledings oor literatuur en kuns, en oor sielkunde, geïnspireer, en het ook derduisende mense in die Gulag na hulle dood gestuur. Dit het die wêreld gedurende die Koue Oorlog tot op die rand van ʼn kernuitwissing gebring. Die gevolge was so verreikend dat dit vir my onmoontlik is om in enkele bladsye volledig kommentaar te lewer oor al die fasette en gevolge van Marx se idees. Wat egter duidelik is, is dat Marx ‘n prominente intellektuele en politieke invloed op die 20ste eeu gehad het, en dat ons dalk nog nie die laaste van die bebaarde oom se nalatenskap gehoor het nie.

ʼn Russiese wetenskaplike wat deesdae in die Weste leef het my eenkeer vertel dat Marxistiese indoktrinasie in die Sowjet-Unie reeds in laerskole begin het, en dat dit tot op universiteitsvlak voortgeduur het. Die indoktrinasie was op sekere aksiomas of aannames gebaseer, en twee van die belangrikste aannames is (1) dat daar geen universele waarhede is nie, en (2) dat mense hulle identiteit in hulle ekonomiese klas en ervaring ontdek. Die basiese ekonomiese argument in Marxisme is juis dat die werkersklas (die proletariaat) deur die heersersklas (die bourgeoisie) uitgebuit word, en derhalwe dat beide die proletariaat en die bourgeoisie se identiteit primêr in hulle ekonomiese klas gegrond is. Daar is nog ander aannames, maar die twee is myns insiens die belangrikste.  

Mens kan baie meer oor (1) hierbo skryf en die bestaan, aldan nie, van universele waarhede of kodes, is eeue lank druk deur filosowe ondersoek. Dit beteken byvoorbeeld dat ateïsme ʼn natuurlike aanname in Marxisme is, en dat daar geen universele morele kodes kan wees nie. Dit is verder onderliggend aan moderne dekonstruksie in literatuur, asook aandadig in die val van die moderne Christelike Kerk (wat juis aandring dat daar ʼn universele God-gegewe fondasie is vir morele gedrag. Sommige wetenskaplikes ervaar die beginsel as absurd omdat dit in ekstreme vorm selfs fisiese wette (Newton se Tweede Wet, die Wette van Termodinamika, en dies meer) as konstrukte beskryf, wat geen onafhanklike bestaan het van die wetenskaplikes wat dit formuleer nie. Ek sal nie verder oor (1) uitwei nie, maar net opmerk dat die aanname nou ook feitlik universeel in die Westerse wêreld geld.

Ek sal in die volgende paragrawe oor (2) skryf, naamlik oor identiteit, of ten minste, identiteit soos ons dit as individue ervaar.  

Marxiste ontken nie die (sielkundige) ervaring van ʼn mens se identiteit nie. Inteendeel, hulle argumenteer dat identiteit bestaan en dat dit hoofsaaklik vloei uit die lidmaatskap in ʼn ekonomiese klas. Met ander woorde, wat ons as identiteit ervaar berus op ons ekonomiese realiteite as werkers (lede van die proletariaat), of as lede van die bourgeoisie.

Kom ek verduidelik verder: Normaalweg sal iemand verklaar “Ek is ʼn Botha” om in familieverband ʼn identiteit te konstrueer en op te eis. Verder sal mens byvoorbeeld hoor “Ek is ʼn Afrikaner”, of “Ek is ʼn loodgieter”, of “Ek is ʼn Suid-Afrikaner”, en dies meer. Elke verklaring konstrueer ʼn weier kring om die individu wat in elke geval sy identiteit bepaal as beperkend in sommige opsigte, en meer algemeen in ander opsigte. Wat egter elke keer die geval is, is dat daar ʼn emosionele komponent met die verklarings saamgaan. Met ander woorde, daar is ʼn emosionele opwelling met elke verklaring, soms meer intens (in familie of etniese verband), en soms minder intens (soos in “ek is iemand wat van piesangs hou”).

Soms dien etniese identiteit (byvoorbeeld “I am an Englishman”), wat taamlik nou is, as die basis vir die politieke organisasie van ʼn staat. Dit word deesdae as “identiteitspolitiek” beskryf, en sedert die Tweede Wêreldoorlog het Westerse moondhede sulke politiek ontmoedig omdat dit sogenaamd vir fascisme en die Tweede Wêreldoorlog verantwoordelik was.

Marxisme verwerp al die bogenoemde aansprake op identiteit. In die plek daarvan voer Marx aan dat mense hulle identiteit primêr in hulle ekonomiese klas vind. Dit is waarom Marxiste van die proletariaat, wat deur die bourgeoisie uitgebuit word, praat. Met ander woorde, mense ervaar hulle identiteit uitsluitlik in lidmaatskap as lede van die proletariaat of bourgeoisie in ‘n gemeenskap wat op klasseverskille gebaseer is. As ʼn Marxis skree “Workers of the World Unite!” maak dit juis ʼn argument dat werkers eerstens lede van die proletariaat is, en dat hulle gesamentlike aansprake op regte juis sodanig op daardie identiteit geskoei is.

Die gevolge van ʼn Marxistiese ontleding van identiteit is legio. Dit verwerp etniese identiteit as ʼn basis vir ʼn gemeenskap. In Marxisme is daar nie plek vir konsepte soos “Afrikaners” nie, omdat dit onderhewig is aan die ekonomiese identiteit wat die proletariaat verskaf. In dié opsig is dit belangriker vir mense om lede van die proletariaat te wees as om Afrikaners te wees, veral omdat die gevolge van die eersgenoemde (wat inkomste bepaal) ekonomies van aard is, terwyl laasgenoemde se kenmerke (byvoorbeeld huistaal) nie direk verband hou met inkomste en ekonomiese welvaart nie.

Marxisme gaan selfs verder as dit: Dit stel voor dat identiteit omvorm kan word. Iemand wat vandag tot ʼn heersersklas of in die bourgeoisie behoort (of ʼn Afrikaner is), kan heropgevoed word om ʼn nuwe werkersidentiteit in die proletariaat te verkry. Kommuniste het dit dan ook in verskeie lande gedoen deur ʼn Gulag te bou met die uitsluitlike doel om afvalliges van ʼn nuwe en meer aanvaarbare identiteit (as werkers in die proletariaat) te voorsien.  

In sommige meer ekstreme gevalle is selfs verder gegaan. Kinders is van hulle ouers verwyder om van kindsbeen af opgevoed te word as werkers, met die doel om enige oordrag van etniese bagasie te verhoed. Identiteit as gegrond in ekonomiese klas het dus selfs die familie-eenheid en gesin getroef. Dit is dan ook waarom so baie Marxiste die familie vyandiggesind is, en waarom radikale feministe dikwels gemeenskaplike doelwitte met Marxiste deel.

In die diskoers rondom ʼn Afrikaanse identiteit is Marx se invloed deesdae weer direk sigbaar. Die invloed is soms opvallend as iemand vra “Wat is ʼn Afrikaner?” asof die begrip sodanig swak gedefinieer is dat dit nie bestaan nie. Die implikasie is ook dan dat lede van die “Afrikaners” onderhewig is aan die ekonomiese definisies van identiteit (as werkers of as lede van die bourgeoisie, en dies meer) en dat in die opsig beteken dat hulle identiteit sodanig ervaar word. Met ander woorde, “Afrikaners” het ʼn interseksie met Marxistiese definisies vir identiteit wat volgens Marx meer grondig is. Om “Afrikaner” te verwerp ten gunste van “proletariaat” of “werker” of bloot net “Suid-Afrikaner” (en dus werker), is dus beslis 'n Marxistiese beskouing.

Ter syde: Die vraag “Wat is ʼn Afrikaner?” word dikwels gebruik om te demonstreer dat “Afrikaners” nie bestaan nie. Dit is natuurlik verkeerd: Die feit dat dit nie moontlik is om iets te definieer nie, beteken nie dat dit nie bestaan nie: Probeer byvoorbeeld om ʼn akkurate definisie van die son neer te skryf Dit is doodgewoon nie moontlik nie, omdat daar baie sterre is wat net soos die son lyk, en omdat die son gedurig verander en boonop uit der miljoene deeltjies bestaan, maar die son bestaan ongetwyfeld. Dit feit dat “Afrikaners” nie gedefinieer kan word nie, beteken dus glad nie dat “Afrikaners” nie bestaan nie.

Die gesprek rondom die Afrikaner se identiteit woed reeds geruime tyd in die pers, en het nou verskuif na die begrip “Afrikaanses”, asof dit ʼn identiteit verskaf wat net in taal gevestig is en wegbeweeg het van die identiteit “Afrikaner” wat tot onlangs nog in families oorgedra is en wat boonop ook nog ʼn rassekomponent het. In Marx se sin het “Afrikaanses” tot onlangs nog nie bestaan nie – maar die basiese idee dat die identiteit geskep kan word, en dat “Afrikaners” heropgevoed kan word om die (nuwer) identiteit aan te neem, is naakte Marxisme. Prominente Afrikaanse koerante is reeds druk besig met die heropvoedingsprojek, en die mate waartoe hulle suksesvol sal wees, sal ons nog sien.

Die ironie is natuurlik dat selfs ʼn konstruk soos “Afrikaanses” nie vir hardekwas Marxiste aanvaarbaar sal wees nie. Dit maak steeds aanspraak op ʼn identiteit (die keer gebaseer op taal) wat nie in ʼn ekonomiese klas gegrond is nie. Alle lede van die proletariaat, ongeag taal, deel ʼn ekonomiese identiteit onder Marxisme, en hulle regte troef alle ander regte. Die uitgangspunt word briljant verwoord in ʼn Afrikaanse koerant in ʼn opinie oor voertale aan voormalige Afrikaanse universiteite: “Toeganklikheid weeg ieder geval swaarder as taaleksklusiwiteit”. Met ander woorde: die proletariaat se regte (toeganklikheid) troef “Afrikaanses” se aansprake op gemene taalregte (en Afrikaanse klasse aan ʼn Afrikaanse universiteit).  

Alle identiteite is dus nie gelyk nie. Sommige is ekonomies en meer basies en dus meer gelyk.

Om op te som: Afrikaners is so naïef oor Marx se idees dat hulle daarmee oor die kop geslaan kan word sonder om dit te erken vir wat dit is. Die naïwiteit is die oorsaak van die NP regering se verbod op Marx. Om Marx se geskrifte in ʼn land soos die ou Suid-Afrika toe te laat sou inderdaad sekere risikos behels, maar ek glo steeds dat die meeste mense as gevolg ʼn beter begrip daarvan sou gehad het en dat hulle vandag minder vatbaar vir Marxistiese ideologie sou wees.

Intussen skryf Jeremy Cronin sirkels rondom sy kritici in die Suid-Afrikaanse pers, en gaan die ANC-regering onverpoos voort om opvoedkundige instellings en retoriek te gebruik om mense se identiteit te ondermyn met die doel om uiteindelik ʼn Marxistiese utopie te skep. Blade Nzimande is nie verniet aangestel as ʼn minister belas met Hoër Opvoedkunde nie. Hy het waarskynlik aangedring op die pos met die doel om die intellektuele klimaat aan universiteite te beïnvloed en om Marx se idees uit te brei en aan te pas in die huidige konteks (in terme van die National Democratic Revolution). Infiltrasie was nog altyd ʼn belangrike wapen in Marxiste se Lang Mars: Infiltreer die instellings, en voer die volgende geslag met Marx se idees. In die opsig is Marxisme nie verskillend van ʼn prosetilitiese kerk wat gereeld bekeerlinge soek nie. Onder Afrikaners het hulle baie naïewe bekeerlinge onder Afrikaanse intellektuele gevind.

Sover dit Afrikaanse instellings (soos koerante, die paar oorblywende universiteite, skole, en organisasies soos Solidariteit en die ATKV) aangaan, is hulle skynbaar almal aan Marx se dissipels uitgelewer. Aansprake op ʼn Afrikaneridentiteit (gebaseer op geskiedkundige gronde) word omtrent universeel deur die organisasies verwerp asof dit nie sou bestaan nie omdat dit nie gedefinieer is nie. Marx, dink ek, sou breed glimlag oor die toedrag van sake – dit is nie net dat die verwerping van ʼn identiteit ʼn sielkundige opening laat vir die vorming van ʼn nuwe identiteit (in die proletariaat) nie, maar dat dit ʼn bewys is dat sy idees rondom die vorming en hervorming van ʼn sielkundige identiteit geldig is. As ʼn mens “Afrikaner” kan weg definieer, kan mense seker net so maklik ʼn identiteit soos “werker” konstrueer, wat uiteindelik net so werklik sal wees as dit wat dit vervang.

————————–
(*) Die webwerf is
 http://www.redcounty.com/virginia/2008/10/neo-marxist-ideology—our-fut/
en die teikenmark is die meer konserwatiewe ondersteuners van die Amerikaanse Republikeinse Party.укладка мозаики вДанильченко Юрий Брониславович

VSA-gesant paai Israel oor Obama-voornemens

George Mitchell, die VSA se gesant in die Midde-Ooste, het Israel gister verseker dat Amerika sy bande met hom sal behou ten spyte van hul verskille oor Joodse nedersettings en die vredesonderhandelinge met die Palestyne.

Mitchell het aan president Shimon Peres gesê sy doel is om 'n klimaat te skep waaronder die gesprek oor die vestiging van ’n Palestynse staat naas Israel onder vreedsame en veilige omstandighede so gou as moontlik hervat en uitgevoer kan word.

Obama is haaks met die Israelse premier, Benjamin Netanyahu, oor sy onwilligheid om Palestina se onafhanklikheid te erken en die Israeli’s se volgehoue sogenaamde besettings in die Wesoewer.

“Laat ek dit duidelik maak: Dit gaan nie om verskille tussen vyande nie. Die VSA en Israel is en bly vertroude bondgenote,” het Mitchell gesê.

Netanyahu, wat onder druk is om sy onwrikbare standpunt te heroorweeg, sal komende Sondag sy beleid oor die vredesproses met die Palestyne in ’n toespraak bekend maak.

Sy veiligheidskabinet beplan om Dinsdag te vergader om die VSA se beroep op die beëindiging van die versperring om Gaza te bespreek.

Netanyahu sal later in die dag met Mitchell vergader, wat daarna ook die Palestynse leier, Mahmoed Abbas, sal ontmoet.

Abbas hou vol dat Israel die besetting moet beëindig voordat die vredesproses hervat kan word.

люстры италия брендытопкарго развод

Comesa veroordeel staatsgreep in Madagaskar

Die spitsberaad by die Victoria-waterval van die gemeenskapsmark van Oos- en Suider-Afrika (Comesa) wat oor die naweek plaasgevind het, het die staatsgreep in Madagaskar sterk veroordeel.

Comesa het sy stem gevoeg by die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap (SAOG), wat in Maart gesê het Ravalomanana moet in sy amp herstel word.

In die finale verklaring ná ’n vergadering oor ’n doeane-unie in Comesa se 19 lidlande is Andry Rajoelina se bewindsoorname in Madagaskar drie maande gelede “onvoorwaardelik veroordeel”.

Comesa eis ’n terugkeer na ’n grondwetlike regering. Ravalomanana het Frankryk vroeër daarvan beskuldig dat hulle Madagaskar wil herkoloniseer en 'n etniese oorlog wil ontketen.

 
Frankryk het Dinsdag gesê dat militêre ingryping om demokrasie in Madagaskar te herstel, is nie 'n goeie idee nie, nadat Comesa die moontlikheid geopper het. 
 
Eric Chevallier, Franse woordvoerder vir buitelandse sake, het gesê sy land verkies dialoog bó die vooruitsig van 'n militêre oplossing.
 
President Omar Hassan al-Bashir van Soedan het die Weste daarvan beskuldig dat hulle wapens aan rebellegroepe in Darfoer verskaf. Hy het weereens herhaal dat Westerse moondhede beplan om Soedan se olierykdom te steel.

’n Vurige al-Bashir, wat na Zimbabwe gereis het ondanks ’n internasionale lasbrief vir sy inhegtenisneming, het onder meer informele gesprekke gevoer met Mugabe, asook oudpresident Marc Ravalomanana van Madagaskar.

best businesses on instagramЛобановский Харьков

Kaapse regter blykbaar vermoor

Die moontlikheid word ondersoek dat 'n waarnemende regter in die Kaapstadse hooggeregshof vermoor is.

Aanvanklik is gemeen dat regter Patrick Maqubela 'n hartaanval in sy Seepuntse woonstel gehad het, maar daar word nou na ander moontlikhede gekyk nadat 'n nadoodse ondersoek nie die presiese doodsoorsaak gewys het nie, het supt. André Traut Dinsdag gesê.

Maqubela se lyk is Sondagmiddag in sy bed gevind.

'n Aanvanklike diagnose deur 'n patoloog was dat hy waarskynlik Vrydag aan 'n hartaanval dood is.

Maar na 'n "deeglike Polisie-ondersoek het inligting en getuienis na vore gekom wat daarop dui dat daar moontlik gemene spel by betrokke is en daarom is 'n moordondersoek geopen," het Traut gesê.

Daar is glo ook getuienis van 'n moontlike misdaad op die doodstoneel gevind.

Die uitslag van 'n tweede doodsondersoek word nou verwag.

Maqubela , 'n oud-MK soldaat wat in 1982 tot 20 jaar gevangenisstraf gevonnis is vir hoogverraad, het aan die Heferkommissie in 2003 gesê hy weet wie die informant was wat die veiligheidspolisie oor sy doen en late ingelig het.

Hy het volgehou dat dit nie die toenmalige nasionale direkteur van openbare vervolging Bulelani Ngcuka was nie. Die informant, wat net as mnr X bekend gestaan het, word verantwoordelik gehou vir die ondermyning van Umkhonto weSizwe's (MK) se militêre operasies in KwaZulu Natal in die vroeë tagtigs.

Mac Maharaj en Mo Shaik wat Ngcuka daarvan beskuldig het dat hy 'n apartheisspioen was, het volgens Maqubela ook geweet wie eintlik die werklike spioen was.

стенды развал-схожденияФильчаков Александр Васильевич

SA top wapenuitvoerder

Die lys van die wêreld se top wapenvervaardigers onder ontwikkelende lande kan die ANC laat bloos aangesien die party nou sal moet verduidelik hoe Suid-Afrikaanse wapens in konflikgebiede in die DRK en Khartoem opduik.

President Mugabe is ook onlangs 'n besending nuwe Suid-Afrikaanse wapentuig vir sy polisiemag belowe. Denel, wat voorheen as Krygkor bekend gestaan het, word deesdae as 'n privaat wapenmaatskappy bestuur.

Suid-Afrika is nommer agt op 'n lys van top wapenuitvoerders wat Reuters gepubliseer het.

Die top tien invoerders, in volgorde van nuwe bestellings vir 2007 in miljoene dollar aangegee, is

1. Saudi Arabië 10600

2. Indië 5000

3. Pakistan 4200

4. Sirië 3700

5. Suid-Korea 2700

6. VAE 1900

7. Irak 1900

8. Egipte 1700

9. Oman 1400

10. Israel 1000

In volgorde van wapens gelewer in 2007

1. Indië 1600

2. Israel 1500

3. Egipte 1500

4. Saudi Arabië 1100

5. Pakistan 1100

6. Suid-Korea 1000

7. Venezuela 1000

8. Suid-Afrika 800

9. Taiwan 800

10. China 700

(Data in huidige dollars. Bron: Conventional Arms Transfers to Developing Nations 2000-2007, US Congressional Research Service)

коляска для куклы киевФільчаков Олександр Васильович прокурор