Has Baghdad Captured Petraeus?

When top British general Sir William Howe marched his powerful professional army of Redcoats, American Loyalists, and German mercenaries into Philadelphia in 1777 it appeared the American Revolutionary War was over.

At least Howe and King George III were convinced the American revolutionaries were defeated, their Congress forced to flee the city and General George Washington’s army apparently shocked and awed from the battlefield. The king’s troops entered Philadelphia in triumph and settled down for a comfortable winter in this, the British Empire’s second largest city, with its many Loyalists and their pretty ladies. To Parliament back in London, Howe’s capture of Philadelphia seemed a brilliant move – politically, at least: Howe had shown the hitherto unconvinced British population that a military solution to the American colonial uprising might be possible.

American revolutionary leaders were not, however, about to give up the fight. And as for Howe’s occupation of Philadelphia, Benjamin Franklin described it another way:

“Howe has not captured Philadelphia. Philadelphia has captured Howe.”

The most powerful military force in North America – one of Britain’s best field armies – was actually bottled up far from its main supply base at New York. Howe was in Philadelphia, but what was he to do next if the revolutionaries continued to fight? And fighting was precisely Washington’s intention. He stepped up training at Valley Forge, and his army’s morale rose. Further, France, with its powerful navy, entered the war on the side of the revolutionaries. It became apparent that the revolution was not defeated, and the British army in Philadelphia could be cut off by land and sea.

Howe, a brilliant general, became the scapegoat for misguided British colonial policies and was compelled to resign his command – all this for taking Philadelphia! By springtime, Howe’s replacement, General Henry Clinton, had to abandon the city. Clinton began a fighting withdrawal, marching his troops back to New York.

On a hot and steamy June day at Monmouth, New Jersey, the Americans fought Howe’s best troops to a standstill, inflicting heavy losses. A formerly ragtag revolutionary force was now a formidable and confident field army. Now, the American Revolution could not be defeated.

The revolutionaries might not win by pitched battle, but time was on their side. They were fighting for their own homeland, on their own soil. It was a classic insurgent scenario, to be replayed many times in the following centuries, from Napoleon’s failed invasion of Russia to Hitler’s failed occupation of Europe and America’s failed campaigns in Indochina. The Revolutionary War dragged on another five years, but the result was total victory for the uprising. In the future, many of the best British regiments would mention little about the “American War” in their otherwise glorified regimental histories.

Is there a comparison to be made between Howe’s proud army and the tens of thousands of American troops now “occupying” Baghdad under the command of the much-admired General David Petraeus? Well, there is always a comparison in cases of military folly.

With Petraeus’s troops scattered in company-sized units planted in vulnerable outposts throughout the city’s ever-dangerous neighborhoods, the American army is being made captive. Captive to the teeming, violent city of Baghdad. Captive to the anti-occupation insurgents, who now have the initiative to strike when and where they choose. Captive, also, to the whims of American domestic politics, wherever they might lead. Captive to the arrogance of political and military leaders who said the seizure of Iraq would be a “cakewalk” and are now desperate for any victory, anything that might be described as victory, at whatever cost, in the coming few months.

Have President George Bush and the “Neoconservatives” and our leading military commanders walked into a trap of their own making in Baghdad? Just like Sir Billy Howe in Philadelphia?

More important, more crucial: What if the Iraqi puppet government collapses, and with it go the army and police – essential allies in any block-by-block contest? And if the Iraqi insurgents make it too costly in terms of truck drivers’ lives and helicopters to supply those thousands of duty-bound soldiers in their scattered outposts, how do we extricate them? As with Howe in 1777, the main American supply bases are far away – mostly to the south, in Kuwait and other client states. Vital American supply lines are vulnerable to being cut by roadside bombs and calculated, determined insurgent attacks.

An “exit strategy” from Iraq that depends on fighting rather than political agreements will wash Baghdad’s streets in blood this summer. Much of it American blood.

What then, as the question goes, are we fighting for?

To avoid a humiliating and bloody retreat from Baghdad? Is this what our soldiers are killing and dying for? Or to prevent a defeat that has been brought on by corrupt leadership at the highest level of our government? Or to prop up an incompetent administration in Washington until the next election?

Historically, the result of such misguided policies is always the same: Dead fighters on both sides. Many more dead civilians. And humiliation for the invaders, no matter how brave or patriotic they might be.

Now is the time, before it is too late, to lay the groundwork for all parties concerned with the destiny of Iraq to forge a truce that will permit General Petraeus and his army to leave Baghdad with some semblance of military honor. Otherwise, so many American soldiers will be stationed in vulnerable posts throughout the city that it could be said Baghdad has captured General Petraeus.

Just as Philadelphia once captured General Howe.

Stuart A.P. Murray, author of thirty five books, specializes in American history.

для врачейлобановский класс

Afrikaleiers vol vertroue

Image

Joseph Kabila

Joseph Kabila, die 36-jarige staatshoof van die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK), is gister met sy aankoms by die parlement in Kaapstad met ’n rooi tapyt en geweersaluut begroet. Daarna is hy na Tuynhuis geneem vir samesprekings met president Thabo Mbeki.

Ná die bilaterale samesprekings het Kabila die parlement (in Frans) toegespreek. Hy is van mening dat Suid-Afrika en die DRK ekonomiese groei in Afrika kan aanvuur. Hy het ’n beroep op verbeterde samewerking tussen die twee lande gedoen. Daarna het hy verduidelik dat sy regering tans probeer om aan verskeie sake in die DRK aandag te gee: die landbousektor, mynwese en die bou van paaie, hawens en lughawens.

Sowat vier miljoen mense het die afgelope paar jaar in die konflikgeteisterde land die lewe gelaat.

Vandag sal Kabila en Mbeki deelneem aan die DRK-Sakeforum voordat Kabila na die Noordwes-provinisie vertrek vir ’n kort besoek.

Intussen het Moammar Khaddafi en Robert Mugabe Woensdag in Tripoli vergader en ooreengekom dat die Afrika-unie met sy 53 state in ’n federale regering omskep moet word wanneer Afrika-staatshoofde van 1-2 Julie in Akkra, Ghana, vergader.

Khaddafi is lankal ’n ondersteuner van die skepping van ’n Verenigde State van Afrika-konsep, wat volgens hom Afrika se 800 miljoen inwoners in staat sal stel om van “Westerse kolonialisme” ontslae te raak. Die vergadering in Ghana sal 50 jaar ná Ghana die eerste Afrika-staat geword het om onafhanklikheid te verwerf, plaasvind en is dus van simboliese belang.

Die twee leiers wou nie sê watter ander onderwerpe tydens die gesprek gedek is nie. Dit is egter bekend dat Zimbabwe petrol van Libië ontvang het, ingevolge ’n lening van 360 miljoen Amerikaanse dollar. Zimbabwe sou dan deel van die lening terugbetaal deur landbouprodukte aan Libië te lewer, maar die ooreenkoms het in 2002 platgeval aangesien Zimbabwe nie sy deel van die ooreenkoms kon nakom nie. Zimbabwe se inflasiekoers staan tans op 3 700%, die werkloosheidsyfer op 80% en daar is ’n chroniese tekort aan voedsel en petrol.

станции италияФильчаков прокурор отзывы

Suid-Afrika se ?swaard, hongersnood en pes?


Image Die huidige staking laat mens dink aan die Bybelse eindtyd, meen Jeanette Koekemoer.

Met die oopmaak van die derde seël in die Bybelboek Openbaring 6, hoor Johannes ’n stem sê: “‘Kom kyk!’  En ek het gesien, en kyk, daar wag ’n swart perd; en hy wat daarop sit, het ’n skaal in die hand.  En ek het ’n stem tussen die vier lewende wesens hoor sê: ‘’n rantsoen koring vir ‘n penning en drie rantsoene gars vir ’n penning; en moenie die olie en die wyn beskadig nie’”.

Die swart perd beteken reeds onheil.  Die ruiter se skaal toon dat hy iets sekuur wil afmeet sodat daar geen vermorsing plaasvind nie.  Dan word daar rantsoene van koring en gars afgemeet omdat daarvan nie oorvloed is nie. Die vermaning om die olie en die wyn nie te beskadig nie, beklemtoon die skaarste aan lewensmiddele.  Dat dit nie luukses is nie maar noodsaaklike middele, dui daarop dat die hongersnood reeds heers vóór die grootskaalse menseslagting deur “swaard, hongersnood en pes” soos in die vierde seël beskryf. Dit is wat Johannes in sy geestesoog sien aangaande die begin van die eindtye.

Suid-Afrika kan binnekort aan hierdie beskrywing voldoen: ’n eens Eerstewêreldland, omgedolwe in ’n misdaadmekka waar dood meer volop is as voedsel; waar die korrupsie van die ANC lei tot chaotiese opstand en produksiestilstand as gevolg van slepende landswye stakings. Voorwaar ’n donker prentjie!  Kom ons meet die moontlikheid daarvan aan ons eie ‘swaard, hongersnood en pes’ naamlik korrupsie, inflasie en chaos:

Oor korrupsie deur die ANC-regime hoef daar nie veel gesê te word nie. Almal weet dat magsbeheptheid en geldsug hulle dryfkrag is, ’n toestand waarin niks anders vir hulle saak maak nie. Soos ’n stakende werker van Binnelandse Sake dit stel: “Dis net die president wat ’n groot verhoging kry en hy doen niks. Hy betaal nie huur, water of elektrisiteit nie, en hy onderhou nie kinders nie.  Die regering gebruik ons net.  Hulle hét geld om vir ons verhogings te gee”.  Goeie insig vir ’n arme Binnelandse amptenaar…

Ter wille van kontinuïteit stel ons chaos hier voor inflasie:

Chaos in ’n kommunistiese land word deur die staat self geskep; dis een van die uitstaande kenmerke van ’n kommunistiese staat.  Die rede:  sodat die regering kan “ingryp” en die held wees wanneer hy die situasie “red”.  Kyk net na die afgelope tyd se stakings:

Daar moet gevra word waarom die regering gewag het tot op die tweede dag van staking deur staatsamptenare om met ’n aanbod te reageer terwyl die onderhandelinge reeds verlede jaar begin het. Die staking kon dalk voorkom gewees het as dié aanbod vroeër gedoen is. Die gevolg is chaos en anargie. Sommige skole moes heeltemal ontruim. Waar kinders en onderwysers dit wel gewaag het om skool toe te gaan ter wille van eksamens, is hulle met sambokke en die dood gedreig deur oproeriges en het hulself angsbevange in skoollokale toegesluit. Verskeie skoolhoofde is deur swart massas op skoolterreine gedreig, ook met woorde soos: “Julle boere wil mos nie luister nie!”. Een skoolhoof en twee leerlinge is ernstig aangerand met knopkieries en sambokke. Met dreigemente soos: “If you can’t hear by ear, we will discipline you by skin”, weerklink rassehaat deur die land. En daar kom Pandor tot die redding deur in haar begrotingstoespraak te sê dié optrede behoort met minagting verwerp te word, en die Raad van Onderwysministers dreig skoolbeheerliggame met ’n interdik as hulle tydens stakings skole sluit. Die regering beoog selfs dat weermaglede en polisie by skole ontplooi word. En nou is alles reg want die regering het mos ingegryp, al duur die stakings voort!

In mediese kringe is die krisis groter. Ambulanse word van hospitaal na hospitaal gestuur omdat ongevalle-eenhede nie die pasiënte kan help nie. Paramedici is so moedeloos dat hulle vir hospitaalamptenare jok oor waar die betrokke ongeluk plaasgevind het; ander doen vir ure lank oproepe om te hoor waarheen hulle pasiënte kan neem, maar die aantal private hospitale is te min want die gesondheidsowerhede het die afgelope sewe jaar 44% van aansoeke om nuwe hospitale en klinieke te bou, afgekeur. Staatshospitale se kraamsale is gesluit; beddens is beset maar daar is nie verpleegpersoneel nie; werkers wat nie meedoen aan stakings nie, word met sambokke aangerand. Jong, afgestudeerde dokters wat nog praktiese ervaring moet opdoen, kla omdat hulle operasies moet uitvoer waarvoor hulle nie gekwalifiseerd is nie. Dan kom die direkteur-generaal van Gesondheid, Thamsanqa Mseleku tot die redding, en hy sê aan die stakende personeel: “Daag op of word afgedank!”  En Geraldine Fraser-Moleketi, minister van staatsdiens en administrasie, bepaal dat verpleegsters geensins mag staak nie en daar’s die hele wêreld reg want die regering het ingegryp, al duur die stakings voort!

Inflasie sal nie maklik gekeer word nie, al verhoog die Reserwebank tien maal hierdie jaar sy rentekoers. Sakevertroue in Suid-Afrika is laer as verlede jaar in Mei, en so sal dit in Junie nog laer wees as gevolg van stygende inflasie. Kredietverlening aan die private sektor het net in Maart vanaf 24,1% tot 25,8% versnel, en saam met 8,6% styging in voedselpryse, 13,2% styging van petrol en die 15.5% van huispryse, is die inflasie-aanwyser VPIX reeds op 6,3% gebring en aandeelpryse oorboord gegooi.  Met 12% verhoging geëis deur staatsamptenare, 15% deur Anglo Platinum-werkers en 11% deur die metaal-en-ingenieursvakbond, sal Suid-Afrika se inflasie dié van Zimbabwe volg. Maar dan red Tito Mboweni, president van die Reserwebank, die land as hy sê: “Tot hiertoe en nie verder nie!” en hy verhoog die rentekoers met ’n half persent, en siedaar, alles is reg want die regering het ingegryp, al verstaan die monetêre-beleidskomitee nie dat ’n verhoging in rentekoerse die huispryse laat styg, persoonlike besteding verlaag en dit inflasie verder verhoog nie!

 As die dokters in Zimbabwe met hulle 600% verhoging steeds staak omdat hulle voorsprong binne drie maande ongedaan gemaak is deur wegholinflasie, kan hulle seker nie verkwalik word vir hul opdrag aan nooddienste om slegs pasiënte wie se derms letterlik gesien kan word, te verwys na die minister van Gesondheid nie?  Die res word huistoe gestuur of kan kies om tussen lyke in die vuil sale te lê – tot hulle derms wys. Ook die onderwysers het 600% verhoging gekry maar beloof om binne drie maande nog ’n verhoging te vra as gevolg van inflasie. So het die swak ekonomiese toestand in Zimbabwe veroorsaak dat minstens ’n derde van die bevolking in 2008 van hongersnood kan omkom omdat die 4,1 miljoen mense daar nie die 552 000 ton graan en 90 000 ton ander voedsel sal hê wat hulle nodig het nie.

So snel ook Suid-Afrika op die bose pad van korrupsie, inflasie en chaos – die “swaard, hongersnood en pes” van Openbaring ses – na ’n algehele ineenstorting sonder dat ons volksgenote dit besef!

гидроаккумулятор харьковлобановский класс

Afrika raak al meer agter

Die Wêreld Ekonomiese Forum (WEF) se konferensie oor Afrika het gisteroggend in Kaapstad afgeskop, te midde van waarskuwings dat Afrika se ontoereikende groeikoers die vasteland al verder laat agter raak teenoor die res van die planeet. Sowat 700 politici en sakeleiers woon die konferensie by.

Daar word verwag dat die 2007-groeikoers vir Afrika 6.2% gaan wees, volgens ’n verslag wat gesamentlik deur die WEF, Wêreldbank en Afrika-ontwikkelingsbank opgestel is. Die groei is hoofsaaklik toe te skryf aan eksterne faktore soos hoë kommoditeitspryse, skuldafskrywing en ’n gunstige internasionale ekonomiese klimaat.

Afrika se groei hou egter nie tred met wat elders gebeur nie. Volgens die Internasionale Monetêre Fonds het die Chinese ekonomie verlede jaar met 10% gegroei, Indië met 8.4% en Rusland met 6.4%.  Ten einde teen 2015 die vasteland se armoedevlak te halveer, sal ’n volgehoue jaarlikse groeikoers van 7% noodsaaklik wees vir Afrika.

John Page, hoofekonoom van die Wêreldbank, meen dit is nie waar dat Afrika nie kan meeding met die res van die wêreld nie. Hy dink daar is “wêreldklas firmas in al die Afrika-lande” en dat Afrika bloot beter beleid en instellings nodig het, asook beleggings in infrastruktuur en menslike hulpbronne.

Beide Thabo Mbeki van Suid-Afrika en Abdoulaye Wade van Senegal het gister beklemtoon dat daar nie na Afrika gekyk moet word as ’n vasteland van “korrupsie en siekte“ nie. Tokyo Sexwale meen daar is rede vir optimisme en dat Afrika se sukses “gevier“ behoort te word. Hy het sy toespraak gelewer teen die agtergrond van dreunsang deur Cosatu-werkers wat buite die Internasionale Konferensiesentrum in Kaapstad gestaak het.to beatпрокурор Фильчаков

The word ?marriage? is now ?hate speech?

The words “natural family,” “marriage” and “union of a man and a woman” can be punished as “hate speech” in government workplaces, according to a lawsuit that is being appealed to the U.S. Supreme Court.

Briefs for Good News Employee Association vs. Hicks, which were filed June 5 with the nation’s highest court, lists D.C. school board President Robert C. Bobb as one of two plaintiffs. The case originated five years ago in Oakland, Calif., during his tenure there as city manager.

The dispute began in January 2003, when the two Oakland employees created a subgroup at their workplace called the “Good News Employee Association.” It was partly in response to a group of homosexual employees having formed their own group 10 months before and being given access to the city e-mail system. One e-mail, dated Oct. 11, 2002, invited city employees to participate in “National Coming-Out Day.”

When several employees asked whether such a posting was legitimate city business, they got an e-mail from City Council member Danny Wan, reminding them that a “celebration of the gay/lesbian culture and movement” was part of the city’s role to “celebrate diversity.”

In response, the Good News employees posted an introductory flier on the employee bulletin board Jan. 3.

It said: “Preserve Our Workplace With Integrity: Good News Employee Association is a forum for people of faith to express their views on the contemporary issues of the day.” It said it opposed “all views which seek to redefine the natural family and marriage,” which it defined as “a union of a man and a woman, according to California state law.”

Anyone who wanted to help preserve “integrity in the workplace” was invited to contact the two employees: Regina Rederford and Robin Christy.

A lesbian co-worker, Judith Jennings, spotted the flier and complained to the city attorney’s office that it made her feel “targeted” and “excluded,” according to a deposition. The flier was removed by a supervisor because it violated the city’s anti-discrimination rules.

A U.S. District Court for Northern California ruling said the words "natural family" and "marriage" had "anti-homosexual import."

However, Miss Rederford was told she could announce the group’s presence on the city’s e-mail system if she removed "verbiage that could be offensive to gay people."

In late February 2003, Joyce Hicks, a city deputy executive director and the other defendant in the suit, sent out a memo to city employees. It cited recent incidents where "fliers were placed in public view which contained statements of a homophobic nature" and warned employees they could be fired for posting such material.

Miss Rederford and Miss Christy sued the city, claiming their First Amendment rights had been violated. According to court documents, employees had posted bulletin announcements on everything from terrorist mastermind Osama bin Laden to local sporting events, yet those had not been removed.

The district court disagreed, saying the women had other venues in which to proclaim their message. The 9th U.S. Circuit Court of Appeals said employees’ freedom of speech takes a back seat to employers’ "legitimate administrative interests." They were allowed to submit a new flier, subject to "certain editorial constraints."

"This incredible and devastating ruling has had the practical effect of silencing hundreds, if not thousands, of City of Oakland employees who simply wish to talk about marriage and family values," said a statement from the Pro-Family Law Center in Temecula, Calif., which represents the plaintiffs. "To the extent that this ruling has been shared by Oakland with other cities, there is a huge risk that these rulings are being treated as precedent by other cities across the nation," the statement continued.

86 уАлександр Фильчаков Васильевич

Hulp aan Afrika

ImageEn weereens vra Afrika hulp, en belowe die G8-lede hulp. Dié keer in 2007. Laas keer was dit Tony Blair wat sy klere geskeur het en hulp belowe het, en voor hom was dit die Pous, en voor hom … Wel, ons ken die storie goed.

Om Afrika te help is nie ’n nuwe idee nie. Op ou landkaarte wat Afrika as terra incognita beskryf, was daar ook dikwels verwys na “barbare” wat die kontinent sou bewoon. Die woord “barbare” is ’n kontaminasie van “Berber”, ’n etniese groep wat eens in Noord Afrika wes van die Nylvallei gewoon het.  Die Berbers het ook bekend gestaan as “More” in Spanje, of as “Libiërs” in antieke Griekeland, maar die term “Berber” is later as ’n versamelnaam vir alle Noord-Afrikane gebruik, om uiteindelik in “barbaar” te ontwikkel, ’n woord wat na alle onbeskaafte mense verwys.

Die Christelike sendingsopdrag het Europeërs genoop om Die Woord onder barbaarse stamme in Afrika te versprei en sendingstasies is reeds in die 1780s in Suidelike Afrika deur die Morawiërs gestig.  Hulle is opgevolg deur ander Europese sendinggenootskappe, onder andere die “Church Missionary Society” en die Londense Sendinggenootskap. Uiteindelik het bekende sendelinge, onder andere Robert Moffatt, David Livingston en John Smith Moffatt, sendingstasies in Suidelike Afrika gestig, met die uitsluitlike doel om te kersten, om “horde[s] of bloodthirsty savages” in mense te verander wat kuns en beskaafde lewe waardeer, en wat kan lees en skryf.

Die idee dat “Afrika gered moet word”, en dat historiese Afrikane ongeletterde en onskuldige barbare is wat [nog] nie deur Westerse denke besmet is nie of dat Afrikane die onskuldige en ongekunstelde slagoffers is van Westerse Imperialisme, is dus omtrent so oud soos die Weste se ontdekking van die kontinent Afrika. Die Westerse begrip van die onbesmette “edele barbaar” word aan die wysgeer Rousseau toegeskryf, maar miskien was Rousseau se denke net ’n weerspieëling van die sendelingopdrag onder Christene, wat berge sou versit om aan “barbare” en “savages” Die Woord van God te bring. Vandaar die invloedryke sendelinge en die belangrike geskiedkundige rol wat hulle in die koloniale tydvak gespeel het.

Daar bestaan steeds sendelinge en as hulle prominensie afgeneem het, is die sendelingopdrag nog steeds sterk in die Weste gevestig. Westerse leiers wat hulle klere figuurlik oor Afrika skeur, wat hulp belowe en mildelik uitdeel en wat Afrika se ellendes gebruik om hulle morele waardigheid te hervestig, kom in alle geure. Westerse leiers het die sendelingopdrag so verinnerlik dat hulle vandag die verpersoonliking van die 18de-eeuse sendeling is. Nie meer Livingston en Moffatt nie, maar Blair, Bush en die Pous. Nog nooit het soveel Westerse leiers van soveel lande soveel hulp so gretiglik onder Afrikane verdeel nie. Planne, begrotings, internasionale hulp, word weekliks, indien nie daagliks nie, aangekondig terwyl Westerse aktiviste soos die handewringende Bono en Stephen Lewis leiers aanmoedig en verdoem as ongevoelige rassiste wat Afrika se pyn nie genoeg voel nie.

En vergiffenis vir die Weste se koloniale vergrype, wat kwansuis Afrika se armoede veroorsaak het, kom uit die beursie. “Gee geld!”, mnr. Blair, mnr. Bush, mnr. Sarkozy, en Frau Merkel, en dan sal julle sondes oor Afrika gewas word. En dan reën die geld, mildelik en aanhoudend. En dan dans Afrika se leiers rond van blydskap, tot die volgende keer as nog meer hulp beloof en gegee word.

Afrika die hopelose en hulpelose. Afrika die verhongerde en sterwende kind. Afrika wat bakhand staan terwyl die groot wit Westerse helde, omtrent deur die bank manlik, geld uitdeel, geld wat verduister word en later in Switserse bankrekenings beland. Dit alles ’n bose kringloop van geveinste bekommernis oor hopelose Afrika se nood; die wit helde wat Afrika soos sendelinge sal kom red; en wat aanspraak op morele hoogtes maak deur geld uit te deel; geld wat uiteindelik in Afrika se leiers se sakke eindig om hulle skatryk te maak. Die deursnee-Afrikaleier besit reeds alles wat hy aanskou. Al die vroue, al die motors, al die geld en natuurlik ook al die grond. En natuurlik ook die bankrekeninge in Switserland, en die goue trone, en die vlote motors en vliegtuie en vakansiehuise. Dít terwyl Tony Blair en George Bush en John Howard hulle onsteltenis oor Afrika se hopeloosheid verkondig en nog planne maak om soos die kavallerie Afrika binne te galop en te red.

En Afrika het plan na plan ingesluk. Die Kanadese het kom ploeg. Westerse hulp om hongersnood in Etiopië te stop het uiteindelik in ’n bloedige burgeroorlog in Eritrea ontaard. Hongersnood en oorlog het Soedan en Somalië toe verskuif. Westerse inmenging in Rhodesië het Zimbabwe en Robert Mugabe met die gepaardgaande katastrofe gebaar. Westerse geld en kundigheid in Nigerië, in die Ivoorkus, in Kenia, in Tanzanië, in Zambië, het net armoede en geweld gebaar, dít terwyl siekties soos malaria en vigs hulle dodemars oor die kontinent laat weerklink in ’n makabere dans met tuberkulose.

Dat Westerse hulp Afrika glad nie help nie, maar eerder skaad, word vermoed. Maar die Westerse hulpnywerheid is so invloedryk en die Westerse sendingopdrag so oorweldigend dat kritici doodeenvoudig opsygeskuif word en nog meer planne beraam word om nog meer geld te gee. Dat geen mate van skenkings aan Rusland, ’n land wat 99% geletterd is, toestande daar kon verbeter nie, maak skynbaar geen indruk op diegene soos Blair, Carter, Bono en Lewis nie. Afrika, wat kwalik 50% geletterd is, met ten minste ses keer Rusland se bevolking, kan deur Westerse vrygewigheid gered word. Dit is beter om goed te wees as om reg te wees en om skenkings vir Afrika te bepleit, maak mens goed.

“Afrika is hopeloos, en aan haar is daar geen salf te smeer nie”, pleit Westerse skeptici as hulle vyftig jaar van mislukking en ekonomiese verval, ten spyte van miljarde dollars se hulp, aanskou. “Miskien moet Afrika aan haar eie lot oorgelaat word – Westerse hulp veroorsaak net ’n bevolkingsontploffing wat toestande vererger in ’n bose spiraal: meer hulp, meer geboortes, meer monde, meer nood”, sê die meer siniese beleidmakers. “Ons moet Afrika red!” meen Tony Blair en Jimmy Carter en Stephen Lewis en Bono, asook die Verenigde Nasies, van oorloë en pestilensies en hongersnood, en gedurende die apartheidsjare, ook red van wit Suid-Afrikaners, wat die sendelingopdrag nie wou uitvoer nie.

Dit is die Weste se groot aanklag teen Afrikaners. Afrikaners wat Afrikane kwansuis nie opgevoed het nie, maar wat skynbaar net Bantoe-onderwys aangebied het. Dít, nieteenstaande die feit dat dit ’n onmoontlike taak vir ’n minderheid is om ’n vinnig groeiende meerderheid op te voed. En nieteenstaande die feit dat Bantoe-onderwys geletterdheid gebring het, waar daar voorheen niks was nie. En ten spyte van hierdie geskiedenis is daar nog ’n groot Afrikaner-elite wat glo dat Afrikaners sendelinge moet wees, om Afrika te kersten en verantwoordelikheid te aanvaar vir die opvoeding van Afrikane, en wat gewillig Afrikaanse skole en universiteite herdefineer om Afrikane ten koste van Afrikaners te akkommodeer. Die sendelingopdrag is inderdaad sterk gevestig in die Westerse lewensuitkyk van Afrikaners. Maar miskien raak dit nou tyd om dit te verwerp.

бардолино италия вино красное сухоеалександр лобановский харьков класс

Sudan is secret partner of U.S.

Sudan has secretly worked with the CIA to spy on the insurgency in Iraq – an example of how the United States has continued to cooperate with the Sudanese regime even while condemning its role in the killing of tens of thousands of civilians in Darfur.

President Bush has condemned the killings in Darfur as genocide and has imposed sanctions on Sudan’s government. But some critics say the administration has soft-pedaled the sanctions to preserve its extensive intelligence collaboration with Sudan.

The relationship underscores the complex realities of the post-Sept. 11 world, in which the United States has relied heavily on intelligence and military cooperation from countries, including Sudan and Uzbekistan, that are considered pariah states for their records on human rights.

"Intelligence cooperation takes place for a whole lot of reasons," said a U.S. intelligence official, who like others spoke on condition of anonymity when discussing intelligence assessments. "It’s not always between people who love each other deeply."

Sudan has become increasingly valuable to the United States since the Sept. 11 attacks because the Sunni Arab nation is a crossroads for Islamic militants making their way to Iraq and Pakistan.

That steady flow of foreign fighters has provided cover for Sudan’s Mukhabarat intelligence service to insert spies into Iraq, officials said.

"If you’ve got jihadists traveling via Sudan to get into Iraq, there’s a pattern there in and of itself that would not raise suspicion," said a former high-ranking CIA official familiar with Sudan’s cooperation with the agency. "It creates an opportunity to send Sudanese into that pipeline."

As a result, Sudan’s spies have often been in better position than the CIA to gather information on al-Qaida’s presence in Iraq, as well as on the activities of other insurgent groups.

"There’s not much that blond-haired, blue-eyed case officers from the United States can do in the entire Middle East, and there’s nothing they can do in Iraq," said a second former CIA official familiar with Sudan’s cooperation. "Sudanese can go places we don’t go. They’re Arabs. They can wander around."

The officials declined to say whether the Mukhabarat has sent its own intelligence officers into the country, citing concern over the protection of sources and methods. They said that Sudan has assembled a network of informants in Iraq providing intelligence on the insurgency. Some may have been recruited as they traveled through the Sudanese capital, Khartoum.

The U.S.-Sudan relationship goes beyond Iraq. Sudan has helped the United States track the turmoil in Somalia, working to cultivate contacts with militias and Islamic courts in an effort to locate al-Qaida suspects hiding there. Sudan also has provided extensive cooperation in counter-terrorism operations, acting on U.S. requests to detain suspects as they pass through Khartoum.

Sudan gets a number of benefits in return. Its relationship with the CIA has given it an important back channel for communications with the U.S. government. The U.S. has also used this channel to lean on Sudan over the crisis in Darfur and for other issues.

And at a time when Sudan is being condemned in the international community, its counterterrorism work has won precious praise. The U.S. State Department recently issued a report calling Sudan a "strong partner in the war on terror."

Some critics accuse the Bush administration of being soft on Sudan for fear of jeopardizing the cooperation on counterterrorism. John Prendergast, the former director of African affairs for the National Security Council in the Clinton administration, called the latest sanctions announced by Bush last month "window dressing," designed to appear tough while putting little real pressure on Sudan to halt government-linked Arab militias from killing members of African tribes in Darfur.

"One of the main glass ceilings on real significant action in response to the genocide in Darfur has been our growing relationship with authorities in Khartoum on counterterrorism," said Prendergast, now with the International Crisis Group. "It is the single biggest contributor to why the gap between rhetoric and action is so large."

In an interview, Sudan’s ambassador to the United States, John Ukec Lueth Ukec, suggested that the sanctions could affect the country’s willingness to cooperate on intelligence matters. The steps announced by Bush include banning 31 businesses owned by the Sudanese government from access to the U.S. financial system.

The decision to impose financial penalties "was not a good idea," Ukec said. "It diminishes our cooperation. And it makes those who are on the extreme side, who do not want cooperation with the United States, stronger."

But White House and U.S. intelligence officials played down the prospect that the intelligence cooperation would suffer, saying that it is in both countries’ interests.

мультики роботы трансформерыФильчаков прокуратура харьков

Huurarbeiders se grondregte

Image

Dikgang Moseneke

Die konstitusionele hof het vir die eerste keer besluit dat individue se rassistiese praktyke, met betrekking tot die verwydering van gekleurde persone van grond, ’n geldige grondeis tot gevolg kan hê. Dit bring mee dat nie net rassistiese wette van die ou regering bewys moet word voordat gemeenskappe grond kan terugeis nie.

Verlede week is uitspraak gelewer ten gunste van ’n groep huurarbeiders (bekend as die Popela-gemeenskap). Hulle het op die plaas Boomplaas in die Moketsi-distrik in die Limpopo-provinsie gebly toe die eienaar in 1969 hulle dienste as huurarbeiders gestaak het. Die wet wat die stelsel van huurarbeiders op plase verbied, is eers in 1970 aanvaar. Dit is hoekom die Popela-groep se grondeis op Boomplaas, wat nou ’n suksesvolle vrugteplaas is genaamd Goedgelegen Tropical Fruit, in die grondeisehof en ook die appèlhof misluk het. Die howe het naamlik besluit dat die gemeenskap nie deur ’n rassistiese regeringswet verjaag is nie, maar deur ’n individu.

Die konstitusionele hof het egter nou in hulle guns beslis. Die gemeenskap het die keuse om die grond terug te eis of ten volle vergoed te word. Adjunk-hoofregter Dikgang Moseneke het die uitspraak gelewer.

Die Popela-groep het die hof gevra om die grond waar hulle huise was, asook die onmiddellike omgewing en die area wat hulle gebruik het vir weiding en ploegdoeleindes, aan hulle terug te gee.

Moseneke het daarop gewys dat dit hier nie net gaan oor ekonomiese regte om ’n stuk land te kan beploeg en te laat bewei nie, maar dat hierdie mense ook reg op die land gehad het omdat hulle kinders daar gebore is en bejaardes daar begrawe is.

Indien geen ooreenkoms deur die eienaars van Goedgelegen en die Popela-groep bereik kan word nie, sal die saak na die grondeisehof terugverwys word.

Sondagaand het die inwoners hulle vreugde oor die konstitusionele hof se besluit te kenne gegee op SABC 2 se televisienuus. “Nou kan ons heeldag ploeg en die bokke hierheen bring,” het ’n tandelose bejaarde opgemerk.

автоматическое зарядное устройствоtopcargo развод

Bloeddorstigheid in Kenia

Image

Keniaanse polisie in Mathare

Gister is een persoon net buite die Ambassadeur-hotel in Nairobi dood tydens ’n handgranaataanval. Ses persone is ernstig beseer. Die granaat het skynbaar ontplof toe ’n onbekende man in ’n bus net buite die hotel wou klim.

Hierdie aanval volg op weke van geweld in Nairobi, veroorsaak deur ’n misterieuse sekte/bende genaamd die Mungiki. Die Keniaanse polisie het verlede week op hulle bastion in Mathare, ’n krotbuurt net buite die Keniaanse hoofstad, toegeslaan. 30 Mense is deur die polisie doodgeskiet en honderde het gevlug. Vir die eerste keer het die meeste Westerlinge van hierdie eienaardige bende gehoor.

In Kikuyu beteken mungiki “verenigde mense.” Hierdie vreemde sekte het in die tagtigerjare die lig gesien en is in 2002 verban. Nie veel is oor die groep bekend nie, maar hulle staan ’n terugkeer na Afrika-tradisies voor en is gekant teen die Westerse beskawing. Hulle beskou hulleself as opvolgers van die Mau Mau-rebelle van die vyftigerjare wat teen Britse kolonialisme in opstand gekom het. Mungiki-lede verwerp ook die Christendom en forseer jong meisies om besny te word. In Mathare word inwoners gedwing om maandelikse bydraes aan die bende te maak en selfs openbare toilette word deur lede van die bende beman en geld geëis voor mense mag binnegaan. Bendelede verskaf ook onwettige water- en kragkonneksies aan inwoners. Volgens onbevestigde berigte is daar parlementslede in die Keniaanse regering wat bande met die bende het. Die leiers van die Mungiki beweer dat hulle ook ondersteuners in skole en die weermag het en spog dat hulle oor nagenoeg twee miljoen lede beskik.

Mungiki-lede het reeds in Mei vanjaar begin amok maak toe hulle mense onthoof het wat blykbaar inligting oor die groep aan die polisie deurgegee het. In Junie het hulle begin om matatu-bestuurders (bestuurders van minibus-taxis) in Nairobi te martel, dan te onthoof en hulle liggame in stukke op te kap. Die bestuurders het naamlik geweier om beskermingsfooie aan Mungiki te betaal. Dit is hierdie vlaag moorde wat tot die onlangse polisie-optrede in Mathare gelei het. Die groep is skynbaar daarop uit om die verkiesing van Desember vanjaar te ontwrig.

promosлобановский александр отзывы

Intussen moet ons moed hou

ImageDie Afrikaners moet oorleef tot die jaar 2009. Dan sal ons met meer sekerheid weet dat die Wêreldbekersokker-debakel nie gaan plaasvind nie. Op daardie stadium behoort die middelpunt-vlietende kragte in ANC-geledere ook naastenby uitgewoed te wees. Bekwame en ervare mense sal dan genoodsaak word om die landsregering oor te neem. Hiervoor is geen bevolkingsgroep beter geskik as die Afrikaners nie. Ons moet voorbereid wees hiervoor.

Die barste in die ANC-muur kan nie veel langer toegeplak word nie. Een van die drie vennote van die ANC-alliansie het reeds te kenne gegee dat hy sy eie paadjie met die eerskomende verkiesing wil loop. Maar veel erger is die onderlinge wantroue en gevegte wat in ANC-geledere onbelemmerd voortwoed. Neem byvoorbeeld die Suid-Afrikaanse Polisie wat uit groot, vet polisiemanne bestaan waarvan die oorgrote meerderheid te vet is om ʼn misdadiger aan te keer en in elk geval nie ʼn verklaring van ʼn klaer kan uitskryf nie. Die Skerpioene lê oorhoop met die kommissaris van polisie Jack Selebi, en hy is weer oorhoops met die Nasionale Intelligensiediens waarvan die voormalige hoof, Billy Masethla, deur Mbeki ontslaan is en sodoende het Mbeki nog ʼn vyand van ʼn senior ANC-lid verwerf. Dan is daar ook spioene van die vorige vryheidsvegters en vryskut-intelligensie-agente van buitelandse organisasies en multi-nasionale maatskappye in die polisiediens bedrywig. Voeg hierby dat Jackie Selebi tot bokant sy ore betrokke is by die rampokkerwêreld van sy vriende Agliotti wat teregstaan op die moordklag van Kebble.  Dit gebeur alles in een enkele staatsdepartement. ʼn Mens kan in hierdie trant ten opsigte van alle staatsdepartemente voortgaan met Finansies enigsins as uitsondering. Oor al die ellende word gereeld in die pers verslag gedoen maar dit sluit natuurlik nie Naspers in nie want hulle is polities korrek. Die onbeholpenheid van die polisie wat nie in staat is om naastenby die misdaadgolf te bekamp nie, is as enkele faktor voldoende om die Wêreldbekersokkertoernooi in 2010 te kelder. Ja, MacBride is nie deel van die SAPD nie, maar hy word nie aangeklae dat hy van die fuifparty lekker-lekker in sy ampsmotor gery het nie.

Een van die probleme wat die ANC-bewind het, is die feit dat mag korrupteer en absolute mag korrupteer absoluut (om ʼn Engelse uitdrukking letterlik te vertaal). Dit is later ook nie meer lekker om te regeer nie aangesien die probleme steeds meer word en die oplossings word omgekeerd eweredig minder. Nog later word daar nie meer aan oplossings gedink nie en op daardie stadium word probleme geignoreer soos Mbeki doen. In stede daarvan om na die landsprobleme om te sien, bestyg hy sy duur en deftige vliegtuig om in Viëtnam sement te gaan koop of om in Europa by sy blanke vriendjies in Londen, Parys en Berlyn en nou by die G8 lande se byeenkoms in Rostock te gaan rinkink. Intussen bly hy ʼn volslae kommunis en het as sy hegte vriende Mugabe, Aristide en die spul kommuniste van Viëtnam en Sjina.

Nou is dit die plig van elke Afrikaner, om in plaas daarvan om die duisternis te vloek, ʼn kers aan te steek wat in die duisternis brand. Daar is egter ook, soos Langenhoven gesê het, die briekaandraaiers teen die steil bult uit. Daar is gelukkig mense wat iets positief wil doen; vyf-en-twintig Afrikaners het in 1995 bydraes ten opsigte van die meeste portefeuljes in die staatsbestel onder die naam ‘N LAND VIR DIE BOEREVOLK gepubliseer. Dit bevat positiewe riglyne vir die Boerevolk. ʼn Aantal Afrikaners het besluit om hierdie publikasie op te dateer en elke portefeulje tot die huidige by te werk. Afgesien daarvan dat dit ʼn nuttige publikasie kan wees, gaan dit tenminste die bydraers verplig om na te  dink, diep na te dink en om met positiewe en rigtinggewende gedagtes na vore te kom. Ons kort slegs nog ʼn de~la~Rey-liedjie en dan sal die Boerevolk weer marsjeer.

Die Afrikaners word daaraan herinner dat hulle die magtigste volk in Afrika is. Dit is die mense wat die modernste staat in Afrika uit die grond opgebou het. Dit is hulle wat die eerste in die wêreld was om ʼn hartoorplanting te doen, wat ʼn kernbom kon vervaardig, wat die modernste paaie en die beste weermag in Afrika gehad het, goeie skole en universiteite gebou en talle ander voortreflike instellings gevestig het. Dit kan alles weer ge-ewenaar word, mits soos Jan Brand gesê het, elkeen sy plig doen deur vasberade en moedig die toekoms tegemoet te gaan. Ons het polities alles om te wen en niks om te verloor nie. Ons moet maar net insien dat die toekoms aan ons behoort.

производственная мебельФильчаков прокурор

‘For God’s Sake, Please Stop the Aid!’

The Kenyan economics expert James Shikwati, 35, says that aid to Africa does more harm than good. The avid proponent of globalization spoke with SPIEGEL about the disastrous effects of Western development policy in Africa, corrupt rulers, and the tendency to overstate the AIDS problem.
SPIEGEL: Mr. Shikwati, the G8 summit at Gleneagles is about to beef up the development aid for Africa…

Shikwati: … for God’s sake, please just stop.

SPIEGEL: Stop? The industrialized nations of the West want to eliminate hunger and poverty.

Shikwati: Such intentions have been damaging our continent for the past 40 years. If the industrial nations really want to help the Africans, they should finally terminate this awful aid. The countries that have collected the most development aid are also the ones that are in the worst shape. Despite the billions that have poured in to Africa, the continent remains poor.

SPIEGEL: Do you have an explanation for this paradox?

Shikwati: Huge bureaucracies are financed (with the aid money), corruption and complacency are promoted, Africans are taught to be beggars and not to be independent. In addition, development aid weakens the local markets everywhere and dampens the spirit of entrepreneurship that we so desperately need. As absurd as it may sound: Development aid is one of the reasons for Africa’s problems. If the West were to cancel these payments, normal Africans wouldn’t even notice. Only the functionaries would be hard hit. Which is why they maintain that the world would stop turning without this development aid.

SPIEGEL: Even in a country like Kenya, people are starving to death each year. Someone has got to help them.

Shikwati: But it has to be the Kenyans themselves who help these people. When there’s a drought in a region of Kenya, our corrupt politicians reflexively cry out for more help. This call then reaches the United Nations World Food Program — which is a massive agency of apparatchiks who are in the absurd situation of, on the one hand, being dedicated to the fight against hunger while, on the other hand, being faced with unemployment were hunger actually eliminated. It’s only natural that they willingly accept the plea for more help. And it’s not uncommon that they demand a little more money than the respective African government originally requested. They then forward that request to their headquarters, and before long, several thousands tons of corn are shipped to Africa …

SPIEGEL: … corn that predominantly comes from highly-subsidized European and American farmers …

Shikwati: … and at some point, this corn ends up in the harbor of Mombasa. A portion of the corn often goes directly into the hands of unsrupulous politicians who then pass it on to their own tribe to boost their next election campaign. Another portion of the shipment ends up on the black market where the corn is dumped at extremely low prices. Local farmers may as well put down their hoes right away; no one can compete with the UN’s World Food Program. And because the farmers go under in the face of this pressure, Kenya would have no reserves to draw on if there actually were a famine next year. It’s a simple but fatal cycle.

SPIEGEL: If the World Food Program didn’t do anything, the people would starve.

Shikwati: I don’t think so. In such a case, the Kenyans, for a change, would be forced to initiate trade relations with Uganda or Tanzania, and buy their food there. This type of trade is vital for Africa. It would force us to improve our own infrastructure, while making national borders — drawn by the Europeans by the way — more permeable. It would also force us to establish laws favoring market economy.

SPIEGEL: Would Africa actually be able to solve these problems on its own?

Shikwati: Of course. Hunger should not be a problem in most of the countries south of the Sahara. In addition, there are vast natural resources: oil, gold, diamonds. Africa is always only portrayed as a continent of suffering, but most figures are vastly exaggerated. In the industrial nations, there’s a sense that Africa would go under without development aid. But believe me, Africa existed before you Europeans came along. And we didn’t do all that poorly either.

SPIEGEL: But AIDS didn’t exist at that time.

Shikwati: If one were to believe all the horrorifying reports, then all Kenyans should actually be dead by now. But now, tests are being carried out everywhere, and it turns out that the figures were vastly exaggerated. It’s not three million Kenyans that are infected. All of the sudden, it’s only about one million. Malaria is just as much of a problem, but people rarely talk about that.

SPIEGEL: And why’s that?

Shikwati: AIDS is big business, maybe Africa’s biggest business. There’s nothing else that can generate as much aid money as shocking figures on AIDS. AIDS is a political disease here, and we should be very skeptical.

SPIEGEL: The Americans and Europeans have frozen funds previously pledged to Kenya. The country is too corrupt, they say.

Shikwati: I am afraid, though, that the money will still be transfered before long. After all, it has to go somewhere. Unfortunately, the Europeans’ devastating urge to do good can no longer be countered with reason. It makes no sense whatsoever that directly after the new Kenyan government was elected — a leadership change that ended the dictatorship of Daniel arap Mois — the faucets were suddenly opened and streams of money poured into the country.

SPIEGEL: Such aid is usually earmarked for a specific objective, though.

Shikwati: That doesn’t change anything. Millions of dollars earmarked for the fight against AIDS are still stashed away in Kenyan bank accounts and have not been spent. Our politicians were overwhelmed with money, and they try to siphon off as much as possible. The late tyrant of the Central African Republic, Jean Bedel Bokassa, cynically summed it up by saying: "The French government pays for everything in our country. We ask the French for money. We get it, and then we waste it."

SPIEGEL: In the West, there are many compassionate citizens wanting to help Africa. Each year, they donate money and pack their old clothes into collection bags …

Shikwati: … and they flood our markets with that stuff. We can buy these donated clothes cheaply at our so-called Mitumba markets. There are Germans who spend a few dollars to get used Bayern Munich or Werder Bremen jerseys, in other words, clothes that that some German kids sent to Africa for a good cause. After buying these jerseys, they auction them off at Ebay and send them back to Germany — for three times the price. That’s insanity …

SPIEGEL: … and hopefully an exception.

Shikwati: Why do we get these mountains of clothes? No one is freezing here. Instead, our tailors lose their livlihoods. They’re in the same position as our farmers. No one in the low-wage world of Africa can be cost-efficient enough to keep pace with donated products. In 1997, 137,000 workers were employed in Nigeria’s textile industry. By 2003, the figure had dropped to 57,000. The results are the same in all other areas where overwhelming helpfulness and fragile African markets collide.

SPIEGEL: Following World War II, Germany only managed to get back on its feet because the Americans poured money into the country through the Marshall Plan. Wouldn’t that qualify as successful development aid?

Shikwati: In Germany’s case, only the destroyed infrastructure had to be repaired. Despite the economic crisis of the Weimar Republic, Germany was a highly- industrialized country before the war. The damages created by the tsunami in Thailand can also be fixed with a little money and some reconstruction aid. Africa, however, must take the first steps into modernity on its own. There must be a change in mentality. We have to stop perceiving ourselves as beggars. These days, Africans only perceive themselves as victims. On the other hand, no one can really picture an African as a businessman. In order to change the current situation, it would be helpful if the aid organizations were to pull out.

SPIEGEL: If they did that, many jobs would be immediately lost …

Shikwati: … jobs that were created artificially in the first place and that distort reality. Jobs with foreign aid organizations are, of course, quite popular, and they can be very selective in choosing the best people. When an aid organization needs a driver, dozens apply for the job. And because it’s unacceptable that the aid worker’s chauffeur only speaks his own tribal language, an applicant is needed who also speaks English fluently — and, ideally, one who is also well mannered. So you end up with some African biochemist driving an aid worker around, distributing European food, and forcing local farmers out of their jobs. That’s just crazy!

SPIEGEL: The German government takes pride in precisely monitoring the recipients of its funds.

Shikwati: And what’s the result? A disaster. The German government threw money right at Rwanda’s president Paul Kagame. This is a man who has the deaths of a million people on his conscience — people that his army killed in the neighboring country of Congo.

SPIEGEL: What are the Germans supposed to do?

Shikwati: If they really want to fight poverty, they should completely halt development aid and give Africa the opportunity to ensure its own survival. Currently, Africa is like a child that immediately cries for its babysitter when something goes wrong. Africa should stand on its own two feet.

Interview conducted by Thilo Thielke

Translated from the German by Patrick Kessler

подвесной светильник стеклоФильчаков Александр Васильевич

FIFA-jakkalse verniel SA se wingerd

ImageAs iemand dink dat die R188 730-vermorsing van belastingbetalersgeld buitensporig was toe Charles Nqakula Europese beleggers gaan paai het met die “persepsie” van misdaad in Suid-Afrika, of dat die R400 miljoen van die mislukte eNatis-stelsel fataal was, gaan hy in die volgende paar jaar skokterapie benodig wanneer die waarheid omtrent die FIFA-jakkalse onthul word. Aan een van die grootste jakkalse, die Gautrein-projek, word nog nie ’n totale koste gekoppel nie.  Verskillende afdelings daarvan word wel bespreek en mens kan maar net twee en twee daaruit bymekaar tel om vier te kry. Die moontlikheid dat die koste daarvan saam met die ander groot en klein jakkalse van die Wêreldbekersokkertoernooi in 2010, Suid-Afrika totaal ekonomies kan kelder, is nie uitgesluit nie.

Eers moes die tekort aan vaardigheid vir die Gautreinprojek aangespreek word deur dit vir 39 Suid-Afrikaners wat geëmigreer het, die moeite werd te maak om terug te keer hiervoor. Hierdie siviele ingenieurs, kwaliteitsinspekteurs en konstruksievoormanne is reeds besig met hulle goedbetaalde taak.  Ook was Bombela genoodsaak om ervare werkers van onder andere Brittanje, Filippyne, Indië en die SAOG-lande in te voer.  Dit maak dat een van die staat se groot beloftes naamlik grootskaalse werkskepping as gevolg van die Wêreldbekersokkertoernooi, reeds gedeeltelik misluk het.

Bombela, die konsortium wat nou die konstruksiebeplanning vir die Gautrein-projek behartig, vorder glo fluks daarmee teen sowat R3 miljoen per uur; hulself beraam dit op ongeveer R20 miljoen per dag.  En dan praat hulle van twee fases waarin hulle die projek gaan voltooi.  Die eerste fase sluit in die netwerk tussen Johannesburg se lughawe, Sandton en Midrand, wat 45 maande behoort te duur.  Die tweede fase, wat die res van die spoor tussen Sandton en Johannesburg, asook die roete van Midrand na Hatfield insluit, sal in 54 maande voltooi word. Altesaam is dit 99 maande wat op 8,25 jaar te staan kom.  Dit klink asof Bombela beoog om minstens die eerste fase af te handel voor die sokkertoernooi, maar 45 maande is 3,75 jaar, en die sokker skop af op 11 Junie 2010. Voeg daarby dat die Gautreinprojek tot stilstand gekom het met die landswye stakings, dan raak dit effens moeilik om te bereken wanneer dit voltooi kan word…

Nietemin, 99 maande het, konserwatief bereken, 2 475 werksdae waarin R20 miljoen per dag bestee word wat ons by R49,5 miljard bring. Hopelik sluit dit die kostes van al die stasies en die sewe noodskagte in. Belangrik is die Marlboro-portaal waar die spoor vanaf Rosebank, Sandton en Marlboro-stasie sy verskyning sal maak.  Dan is daar ook beplan om binnekort in Pretoria naby die N14-kruising by Salvokop die tonnel te begin grou. Die skag van die Parkstasie-tonnel is glo reeds 75% voltooi.

En nie die minste nie is Rosebank waar nog pas begin is met die skag, en ’n driekilometertonnel gebou moet word. Hier is ontdek dat die grond baie sag en vol water is, maar met al die belastinggeld tot beskikking, was dit nie ’n probleem om die hulp van die Franse konstruksiereus Bouygues Travaux Publics, een van die vennote in die Bombela-konsortium wat die hele treinstelsel bou en gaan bedryf, in te roep nie.  ’n Reusetonnelboormasjien (TBM) word tans in Duitsland hiervoor gebou wat letterlik onder water gaan boor terwyl dit die tonnel agter met sement uitvoer en afseël, ’n monster wat 885 ton weeg en in Oktober per skip glo in Suid-Afrika sal arriveer.  Die TBM se wiel word aangedryf deur net 2 450 kW elektriese krag, iets waarvan Suid-Afrika ’n oorvloed het wanneer Eskom die krag elders afskakel (hul vyfjaarplan vir kragnetwerkverbetering ook mosterd na die maal), en hy kos maar net R300 miljoen, dit beteken R100 miljoen per kilometer.  Wat is dit tog in vergelyking met die R49,5 miljard?  Saam is dit slegs R49,8 miljard vir die Gautrein. Maar sluit dit die trein self in?

Dan kom nog groot jakkalse by, die stadions: Kaapstad R2,95 miljard, Port Elizabeth R1,3 miljard (daar kort nog R2 miljoen), Durban R1,83 miljard, Pietersburg R870 miljoen (reeds R73,6 miljoen meer as wat in Februarie berig is), Johannesburg R215 miljoen, Bloemfontein R241 miljoen, Pretoria R90 miljoen, Nelspruit R875 miljoen, Rustenburg R250 miljoen, en Soweto R1,5 miljard, sommige waarvan die BTW nog uitgesluit is. Maar wat dit die belastingbetaler in Suid-Afrika werklik gaan kos, weet geen siel blykbaar nie want in Suid-Afrika word die somme gemaak as die projek reeds ver gevorder het of afgehandel is. Daarvan is die sooispitseremonie vir die sokkerstadium in Nelspruit ’n sprekende voorbeeld waar daar uiteindelik R1,45 miljoen in plaas van die beplande R850 000 spandeer is, dit teenoor Durban se R300 000 en Kaapstad se R35 000. En niemand weet wat dit Pietersburg en Port Elizabeth gekos het nie…

Dan is daar ook die klein jakkalsies. Om alternatiewe vervoer vir 2010 gereed te hê, is daar R22 miljard begroot. Dit sluit klaarblyklik nie die boukostes van die lughawens se opgradering in nie. Daarby gaan die polisie se mannekrag vermeerder van 165 000 tot 193 000, maar daar word nog nie oor salarisse gepraat nie. En om ons polisie te beskerm teen die sokkerboewe, is die Britse polisiediens betrek om te kom help.  Mens wonder of hulle ook salarisverhogings gaan vra. Verder word Suid-Afrika se analoog-uitsaainetwerk met digitale tegnologie en nuwe dekodeerders vervang (’n FIFA-vereiste). Die bykomende elektriese krag wat Botswana gaan verskaf sal ook nie gratis wees nie, net soos die kragopwekkers wat by al die stadions gereed moet staan volgens FIFA se voorskrifte. Niemand rep nog egter ’n woord oor hoeveel dit gaan kos om die 5 miljard liter brandstoftekort as gevolg van die gebrekkige pypleidingsvermoë tussen die kus en die binneland, voor 2010 aan te spreek nie.

Of die adjunk-polisiehoof, André Pruis, se versekering dat al die stadions en infrastruktuur op skedule is en “tot die fynste besonderhede beplan” is, die papier werd is waarop dit staan, hoef ons nie oor te twyfel nie. Maar as daar enigsins getwyfel word wie die sokkerskade van 2010 gaan betaal, moet ons net die inhuldiging van die ANC in 1994 in herinnering roep toe selfs die Ontvanger van Inkomste opdrag gekry het om alle belastinggeld wat terugbetaalbaar was aan besighede en sommige individue, terug te hou sodat die ANC hulle miljoene-dollarfunksie kon hou. Die verkil is net dat 2010 se “funksie” nader aan biljoene grens.

Die gevolge van die sokkertoernooi in 2010 kan Zimbabwe se verval na ’n kinderpartytjie laat lyk. Dit het tyd geword dat daar dringend besin word oor wat met Suid-Afrika se ekonomie in die volgende paar jaar kan gebeur.детский магазин игрушкиДанильченео

Voor ons o?, Naspers, die monster wat sy eie voete eet

ImageLand sonder Insig

FW het die land opgeasteriskasterisk. So sê Nina Overton-de Klerk sê haar veertienjarige seun sê ‘n ongepoetste Afrikanerseun vir hom by sy “gewone Afrikaanse staatskool.” Haar presiese woorde, wat drup van die konvensies van selfgeregverdigte Afrikaner liberalisme, is: “Daarteenoor het my veertienjarige seun (in ’n gewone Afrikaanse staatskool), onlangs beleef dat ’n mede-leerling vir hom, geaksentueer met die middelvingerteken, gesê het: ‘Gaan sê vir jou Oom (FW) hoe hy die land opgef** het.’ Gevolg deur al daai soort van beskuldigings oor hoe die land aan swart mense oorgegee is, ensovoorts.”

Ons word met hierdie gruwelstaaltjie bedien in Ta’ Nina se geveinsde, aanstellerige rubriek oor die aanstellerigheid van geveinsde Afrikaners. Hierdie letterkundige aanbieding van haar sal weliswaar nie deur die gemiddelde leser onthou word teen die tyd wat hy verbygeblaai het tot by die sportblad nie, maar dit hét ‘n nut. Ons kan dit as ‘n  soort lakmoespapiertjie gebruik wat presies wys hoe kalkerig die grootste Afrikaanse koerantgroep ter wêreld die grond gemaak het waarin hy spit.

“As Afrikaners met die mond seën en in hul binneste vloek,” soos haar stukkie vir verveelde lesers opgedoen is in “By”, is een van daardie opgesmukte prekies wat so geliefd is deur Naspers-redakteurs. ‘n Mens kan dit Tippex-joernalisme noem; so onbenullig en onopvallend soos verlede maand se Lotto-nommers wat met wit ink op tikpapier geskryf is. Dit begin as ‘n pamflet teen die skynheiligheid van Afrikanersnobs en eindig as ‘n selle-ou, selle-ou brosjure vir ‘n politieke stelsel – Nuwe Suid-Afrikanerisme –  wat gevrek het voordat dit behoorlik uit die ideologiese broeikas kon kom. Nina se betoog is gebrekkig aan intellektuele vesel en proteïene en daar is meer te wen daarin om motreën te probeer eet as om dié rubriek te herkou. Wat dit wel demonstreer – as demonstrasie nog enigsins nodig is – is hoekom Naspers se koerantbedryf (daardie behemot wat besig is om sy eie voete te eet) se emfisemiese gehyg so roggelend word vanuit sy korporatiewe spelonk in Heerengracht 44, Kaapstad. Hierdie soort selfvoldane menings wat aangebied word in ongeërgde styl, sonder agting vir die behoorlike ontwikkeling van argumente en met karige respek vir Die Taal is cholesterol in die are van enige koerant. Die Burger, net soos die res van die Naspers-koerante, het juis nou dringend nuwe vitamines en minerale nodig. Hulle uitgewer, daardie monster wat so oorvreet is aan sukses, is merkbaar besig om van sy skubbe te verloor.

Verlede maand het daar iets met die mediamonster gebeur, op die oog af niks ingrypend nie, nie iets wat regstreeks die grond in die mediawêreld verskuif het nie en wat minder indruk op die leespubliek se bewussyn gemaak het as die kleur van Victor Matfield se mondskerm. En tog het dit die ingeligte waarnemer sy ken laat krap en sy kop laat knik asof dit iets is waarvoor hy gewag het: Die pretensieuse tydskrif, Insig, nog altyd maar net  ‘n klein, tengerige ponie in die Naspers-stal, het weens gebrek aan belangstelling gevrek. Dit is nie iets waaroor lank en roerend in walms van nostalgie oor getreur sal word nie. Die uitgewers veral, en hulle telraamjokkies in besonder, sal nie na die tydskriffie verlang nie. Insig het begin as ‘n soort van literêre vergaderplek vir verbitterdes waar iesegrimmige liberales mekaar se menings kon bewonder. Die enigste hitte in die oond was hulle verontwaardiging oor apartheid en met die afsterwe van dié politieke beleid, het Insig, van meet af nie juis vol spiere en lewenslus nie, bepaald bloedarmmoedig en traag geword. Sonder apartheid het dit niks gehad om op te teer nie. Vir die laaste paar jaar was dit as’t ware op ‘n korporatiewe hartlongmasjien, gesubsidieer deur sulke platvloerse maar ontsaglik winsgewende publikasies soos Die Huisgenoot. Die poging om Insig oor te doen as ‘n avante garde dissekteerverslag van sosiale transformasie, het uiteindelik ook misluk.

Ewe lusteloos was die nabetragting wat oor die saai lewe en onopvallende afsterwe van Insig in die blaaie en webruimtes van oorlewende Naspers publikasies gehou is. Natuurlik het die meerderheid kommentators presies geweet waar die blaam vir hierdie verlies hoort: Vierkantig voor die deur van daardie ongepoetste skobbejak, die Afrikaanse leser. Rian Malan noem hulle in ‘n aanhaling van Olive Schreiner “’n nasie van laer-middelklas-Filistyne.” “Filistyn,” soos dit hier diens doen, beteken ‘n dowwe persoon, iemand wat ‘n boek se waarde meet aan die hoeveelheid prentjies wat daarin is en wat sy lippe beweeg en sy vinger onder die woorde skuif as hy lees. Duidelik is ‘n diep, gesofistikeerde publikasie ver bo dié spul doffels se begrip.

‘n Tydskrif wat vir die Filistyne voorsiening maak is soos “gangreen of frostbite,” fulmineer Antjie Krog, jou werklikwaar nog dikvellig onder die indruk dat daar wraggies nog so ‘n frats bestaan soos iemand wat ‘n ingeduikte Coke-proppie omgee vir haar menings. Haar definisie van Filistynisme is enige iets wat keel skoonmaak in die omgewing van haar verbitterde liberalisme. “Sedert alles wat Afrikaans-links en konfronterend was deur Afrikaner-apatie doodgedruk is,” teem sy, “moet ‘n mens naweke deur bladsye kaf waad van gay-wees-is-sonde en die-Bybel-is-‘n-wetenskaplike-handboek om iets van gehalte in Afrikaans te lese te kry.”

Gehalte Afrikaans is, dus ‘n onhaalbare ideaal indien dit enigsins verskil met die Lewe Volgens Antjie Krog. Wel, Insig het nie. Dit het omtrent letters deur die omslag gelek so vol was dit van die uitgediende, muwwe, ontblote en uitgelagte idees van Krog en haar kader mantramompelaars. Maar, nie net was Insig se blare te hoog vir die Afrikaanse renosters om by te kom nie, hierdie Afrikaanse tydskrif het boonop die liberale uitgewersonde begaan om te maak asof die Afrikaner bestaan. Sê wie? Ag, kom aan… julle weet… wie anders as ons eie joernalistieke dorpsidioot, Max du Preez? As gevolg daarvan het hy – nè, julle wou mos – twee uit elke drie uitgawes van Insig geboikot, en – vatso! –  hoe kan enige publikasie só ‘n terugslag oorlewe? “(Daar was altyd te veel van ‘n fokus op ‘Afrikanersake’ na my smaak,)” skryf Du Preez op sy selfveragtende beste.

Nadat hierdie vername taalkundige erken dat hy “nie so mooi” weet wat ‘n wetenskapstaal is nie, pleit hy vir ‘n nuwe intellektuele Afrikaanse publikasie sodat ons kan voorkom dat “Afrikaans net ‘n huistaal en ‘n skindertaal en ‘n rugbytaal en ‘n gekerm-oor-minderheidsregte-taal word…” So ‘n tydskrif, droom hy hardop, moet “’n rouheid, ‘n vreesloosheid, ‘n verrassendheid, ‘n varsheid, ‘n onvoorspelbaarheid” hê. Wat hy duidelik in gedagte het, is die inhoud op PRAAG se webblad.

Hierdie nuwe, mitiese tydskrif, hierdie joernalistieke reënboogpot goud is iets waaroor die liberales aanhoudend mymer. Daar moet iets nuut wees, beduie hulle vir mekaar; vol vars idees, vertel hulle aanhoudend sonder om te erken dat so ‘n publikasie dan iets sal bevat wat net so min as ‘n tydmasjien kan bestaan: ‘n Vars liberale idee.

Vra jy dat hulle moet uitwei oor so ‘n tydskrif, rol die hoepelsinne. (Vir ‘n bondige beskrywing oor hoepels en hoepelsinne, kyk na “Max du Preez se hoepelsin” op PRAAG se webblad.) Dié nuwe tydskrif moet-vreesloos-wees-moet-polities-korrek-wees, dit moet-eerlik-wees-moet-nie-die-waarheid-praat-nie, moet-nuut-wees-mag-net-ou-stof-hersirkuleer, moet-verdraag-saam-wees-mag-nie-Afrikaners-verdra-nie… Dit moet genadiglik gereinig wees van alle logika, moet gesteriliseer wees van enige verwysings na enige Afrikaner-voortreflikhede, moet gesuiwer wees van enige simpatie met daardie verfoeilike minderhede wat hulleself aanmatig deur hulle te verbeel hulle het regte.

Wat hulle nalaat om vir mekaar te verduidelik is dat dié tydskrif ook nooit onafhanklik sal kan asemhaal sonder om weg te kwyn nie. Dit sal net so ‘n sawwe mislukking soos wyle onbetreurde Insig wees en vir dieselfde rede: Die redaksie se algehele, halsstarrige onsensitiwiteit vir hulle gehoor se emosionele klimaat, frustrasies en  ideale. Duidelik is hulle onbewus daarvan dat ‘n tydskrif ook maar net ‘n produk is, dat die langlewendheid van ‘n produk afhanklik is van die gehalte daarvan en dat die eerste reël van gehaltebeheer is om seker te maak wat dit is wat jou kliënt wil hê.

Miskien sou Naspers dringende aandag aan sy benadering gegee het as dit nie Insig was wat gesink het nie maar ‘n meer omvangryke publikasie soos, sê nou maar, Die Huisgenoot. Dan was daar ‘n verlies in die enigste werklike sin – meetbaar in Rand en sent. Daar sou ‘n geween en ‘n gerouklaag in die raadsale van Naspers gewees het. Soos dit is, het Insig maar ‘n klein geluidjie by afsterwe gemaak, en tog was dit ‘n onheilspellende klank, iets soos die gedempte knal van ‘n buikplank wat onder die waterlyn van ‘n groot skip op die oseaan losspring. Dit behoort suur te drup in die maagholte van ‘n ingeligte Naspersamptenaar. Insig mag miskien ‘n klein plankie gewees het maar dit is van dieselfde hout gemaak en is met dieselfde houtnaels geheg as die res van die skip. Dieselfde tekorte wat Insig laat wegkwyn het, is in elke ander Afrikaanse publikasie van Naspers ingeënt. Insig moes eintlik die langste geleef het want dit is ‘n liberale tydskrif vir liberale mense terwyl Rapport, Die Beeld en Die Volksblad liberale leesstof is vir konserwatiewe mense. Dit behoort die Antjie Krog/Max du Preez kaders se monde droog te laat.

Maar die liberalis het ‘n tradisionele onvermoë om enige iets sinvol te lees al is dit die skrif teen die muur. So “gis” Irna van Zyl, wat die professionele swartmerkie verdien dat sy eens Insig se redakteur en uitgewer was, dat die heersende Naspers wysheid is dat intellektuele behoeftes deur bylaes in koerante gedien word, soos Perspektief in Rapport en… By… in Die Burger.

En wat By ons in Die Burger gee, geagte en minder geagte lesers, is: Nina Overton-de Klerk.

In die land van die kaalkopopfopper

Al die swakhede van Naspers-styl Tippex-joernalisme is ingebind in Nina Overton-de Klerk se aanbieding, vir ons verheldering, van die woord “opgeasteriskasterisk” en haar opgesmukte verslag van die voorval waarin dit gebruik is. Dit is hoe sy die woord skryf: “… opgef**…” Wat irriteer is die inherente oneerlikheid van haar spellingkeuse. Kyk, ons wéét die veertienjarige aktivis het nie die uitdrukking “opgeasteriskasterisk” teenoor haar spruit gebruik nie. (Hy is in ‘n Nuwe Suid-Afrikaanse staatskool so dit is te betwyfel of hy weet wat ‘n asterisk is.) Ons almal weet presies wat dit is wat hy gesê het. Maar in egte Naspers-preutsheid word die krasheid van die waarheid verdoesel, in dié geval deur die gebruik van leestekens. Hier is ‘n fundamentele tegniese luiheid ter sprake. Die probleem – om die klein skobbejak se agtertangse karakter te ontbloot sonder dat Nina haar sawwe letterkundige handjies besmeer – verdien darem ‘n minuut van die skryfster se oorweging. Die leser is dit werd, sou ‘n mens dink.  As dit goed genoeg is vir Nina Overton-de Klerk om ons in te lig dat ‘n seun ‘n kras uitdrukking teenoor haar seun gebruik het, sonder dat sy vir ons die presiese woord hoef op te dis, laat Nina Overton-de Klerk ‘n manier bedink om dit so aan haar lesers oor te dra.

“Hierdie klein skermunkel,” kan sy skryf, “het in skeltaal vir my seun gesê hy moet vir sy Oom FW gaan kritiseer oor die algehele verval van die land as gevolg van sy ruggraatlose oorhandiging van mag aan die ANC.” Daar’s hy. Dit was nie moeilik nie en die sin is genadiglik vry van die onooglike selfsensuur van die asterisk.

Maar dit is nie goed genoeg vir Overton-de Klerk nie. Sy wil die kru uitdrukking voor ons oë hê om ons te oortuig van haar verbondenheid tot proletariese wortels. Nie net is sy ‘n verhewe liberalis wat ons begunstig met haar epistel uit die heuweltoppe van linkse Afrikanerdom nie, sy dra ook die kentekens van iemand wat bereid is om neer te daal om tussen die prole te wandel. “Daarom,” skryf sy in haar sub-teks, “kan julle my vertrou. Ek weet wie julle is en wat julle nodig het want ek…ken die f-woord.” Maar sy is nie bereid om daarvoor te betaal deur die woord uit te skryf nie. Sy los dit aan die leser oor om sy eie gedagteland te besoedel met die innerlike verklanking van die woord.

Dit is presies wat sal gebeur. Letters is simbole wat gebruik word om sekere klanke te verteenwoordig. ‘n Asterisk is nie ‘n letter nie en stel nie ‘n klank voor nie. Die aanwending daarvan in ‘n woord stel ‘n raaisel daar; nie enigsins ‘n ingewikkelde raaisel nie maar die verstand dring tog onwillekeurig daarop aan om dit op te los. Hierdie oplossing is ‘n suksesvolle mnemoniese werktuig en so word die oorspronklike woord net nog fermer in die bewussyn gevestig. Soos gewoonlik word die gewone burgers gelos om die selfvoldane liberalis se gemors te absorbeer. Nina Overton-de Klerk wil gewaagd maar nie waaghalsig wees nie. Sy wil in die openbaar p**p (en ons leen hierdie woord uit haar leksikon) maar wil nie hê ander moet dit ruik nie.

Sy wil haarself vrywaar met die argument dat daar soveel ander woorde saamgestel kan word uit haar konstruksie, dat dit nie te sê is dat sy enige gruwelwoord in gedagte gehad het nie. Miskien sal ons dink die seun het gesê “opgefyt,” “opgefim” “opgefus” of  “opgefez”? Nou maar goed. Kom ons akkommodeer maar Overton-de Klerk se skynheiligheid en kies vir ons twee letters – maar net nie “O” en “K” in daardie volgorde nie – om haar woord uit te lê. Ek persoonlik sal die aanstootlike “K” nie aanwend nie. Dit word te maklik gebruik om ‘n bruin woord, “k*k” te vorm, of, nog baie erger in Naspers se oë, die swart woord, “k*ffer”. So, geen “K” vir my nie maar ek hou van die “O”. En, ag nou ja, gee dan vir my ‘n “P”. Daar het ons dit: “Opgefop.” En dit is passend.

FW het, in die volle sin van die woord, ons goeie ou Suid-Afrika, daardie land wat so “wonderskoon” was soos Hanru Niemand sielvol sing, properlies opgefop.

Hy het dit opgefop met sy foppen plakkate wat “eie skole, eie woongebiede” in sy verkiesingsveldtog van 1989 waarborg. En watter fopop was sy referendum nie toe hy die Afrikaner so ver gekry het om homself op te fop deur “ja” te stem nie. En toe fop FW voort met die onderhandelinge en fop sy volk deur die ore deur nooit, soos hy belowe het, vir hulle die kans te gee om sy foppen oorgawe te ratifiseer nie. En daardie regering van nasionale foppen eenheid, dié was nou eers vir jou ‘n foppen klug. Toe fopof FW mos daaruit en los ons om rond te fop in die gemors. As daar Afrikaners is wat hom nou wil opfop verstaan ek dit. En as daardie knaap by die “tipiese Afrikaanse staatskool” sy foppen middelvinger vir Nina se seun se oom wys, moet ons seker begrip hê vir hom.

Ek wens Overton-de Klerk wil vir ons vertel wie dié jong man is. Ek beskou hou as skrander en met baie meer politieke insig as sy maatjie se ma met die dubbeldoor van. En ek stem saam met hom; foppen al die pad. Die land is opgefop. Dis nie net ek en hy wat so dink nie. Deesdae is die Groot Fopper homself, FW foppen de Klerk, self “besorgd” oor die land, oor regstellende aksie en landbou en só aan. Dis nou nie juis ‘n noodgil in die nag nie maar, fop’it alles, dis die naaste wat hy ooit aan ‘n erkenning dat hy opgefop het sal kom.     

As hierdie besef sy “kale ou kop”, soos Eugene Terreblanche dit noem, binnegedring het, is FW die enigste van hierdie De Klerks wat die lig gesien het. Skoonsus Nina is, in egte Naspers-styl, vasbeslote om blind te bly vir die werklikhede van die Nuwe Suid-Afrika en, met ‘n geïrriteerde gefladder van haar pen, maak sy  die desperate krete oor die groeiende nasionale katastrofes af as “daai soort van beskuldigings.”  Blykbaar is sy erg koud gelaat deur die nasionale paaienetwerk wat verkrummel, elektriese toevoer wat elke dag meer wisselvallig word en munisipale dienslewering wat nou net in ‘n vlaag van nostalgie onthou  kan word. Onderwysstelsel waarvan die hoofproduk ‘n verwarde, verbitterde en ongeletterde geslag kinders sonder vaardighede en hoop is? Suiwer piffel. Diefstal, kapings, moorde en willekeurige verkragtings? Dis maar net “daai soort van ding”, my dier. Nina Overton-de Klerk kan nie daardeur geroer word nie, nie terwyl sy erns maak van ‘n veel gewigtiger onderwerp nie: Die skynheiligheid van sommige Afrikaners.

Haar sentrale betoog – dat daar liberale Afrikaners is wat lippediens doen teenoor die Nuwe Suid-Afrika terwyl hulle dit eintlik in hulle harte verpes – is so alledaags dat ‘n blok blanke papier in die koerant dit ewe goed kon gestaaf het sonder om soos Overton-de Klerk vir die trotse Afrikaanse leser aanstoot te gee. Al was hier nie menings oor homoseksuele mense en verwysings na die Bybel nie, sou Antjie Krog verniet hierin gesoek het na “gehalte Afrikaans.”  Nina Overton-de Klerk, “kommunikasiekonsultant” wat sy nogal is, is ‘n lustelose en onbeholpe skrywer met karige eerbied vir taalreëls en geen aanvoeling vir die inherente ritmes en uitdrukkingsrykdom ons Taal nie. By haar kry ons geen deernis vir Afrikaans nie.

Ek, net soos haar spruit kom uit ‘n “gewone Afrikaanse staatskool” en daar was niks fatsoenlik aan Hoërskool Stoffberg in Brakpan nie. Maar selfs daar het ons geleer dat die standaardsin ‘n onderwerp, werkwoord en voorwerp bevat. Hierdie is basiese elemente van taalgebruik en, as jy enigsins respek vir jou taal het, sal jy dit in gedagte hou wanneer jy skryf. Baie skrywers, ter wille van klem of vir effek, verontagsaam soms hierdie reël. Soos ek in hierdie sin. Ek glo dat geen skrywer met enige respek vir sy ambag hierdie foefie sonder deeglike oorweging sal aanwend nie. Nina Overton-de Klerk, daarenteen, het skynbaar so ‘n lae dunk van haar lesers en voel haarself so verhewe bo enige taalkundige konvensies dat sy hierdie reël in bykans twintig persent van haar sinne breek. Dit is maar net slordige skryfwerk en behoort nie die sensuur van ‘n hoërskoolonderwyseres, wat nog te praat van ‘n subredakteur, te ontduik nie.

Hierdie gehawende skryfstyl vol galsterige menings en met clichés wat flap in die wind is, helaas, nie ‘n afwyking van Naspers se redaksionele beleid nie. Hier geld ‘n ander basiese impulse as ‘n aandrang op gehalte. Die subredakteurs en bladontwerpers is gedienstige meelopers. Die opskrif vir Overton-de Klerk se storie is: “As Afrikaners met die mond seën en in hul binneste vloek.” Opskrifte is die subredaksie se verantwoordelikheid. Selfs al sou die skryfster ‘n titel vir haar storie voorstel, het sy nie die bevoegdheid om te verseker dat dit gebruik sal word nie. Opvallend genoeg gaan haar storie oor sommige Afrikaners, eintlik ‘n piepklein groepie, maar in die hande van die subredaksie is dit alle Afrikaners wat by geleentheid so huigel. Miskien is dit nou maar weer net die tipiese agterlosigheid van vandag se Afrikaanse pers maar ek sou dink dit is eerder ‘n Freudiaanse glipsie wat vir ons wys wat Naspers se redaksionele hart van vol is.

Dit is ‘n arrogante hart, oorgerus in die kennis dat dit binne ‘n onaantasbare behemot klop. Onaantasbaar? Dit is so dat Naspers nie soseer die grootste vis in ‘n klein poeletjie is as die enigste seekat in ‘n koffieblik nie. Daar is geen noemenswaardige teenstaanders om dié mediareus se posisie te bedreig nie. Maar uit hierdie situasie kom ‘n sekere ongeërgdheid oor sy lesers se behoeftes. Die maatskappy maak die onverantwoordelike aanname dat wat goed is vir Naspers, goed is vir die land. In plaas daarvan om te vra wat sy lesers se ware opvattings en behoeftes is, neem Naspers dit op homself om vir hulle te besluit. Sy aanbod aan hulle is: Dé, lees dit of los dit. Daarom is dit onvermydelik dat, sodra enige alternatiewe aanbod ontstaan, die lesers toenemend gaan kies om Naspers te los.

Dit is ‘n algemene bemarkingswysheid dat ‘n hardewarewinkel nie 8mm-bore verkoop nie maar 8-mm gate. Die leser koop ‘n koerant en ‘n tydskrif nie bloot om ingelig of vermaak te word nie maar vir bevestiging van wie hy is. Maar Naspers se uitgewers neem dit nou al heeltemal te lank op hulleself om vir die Afrikaner te besluit nie net wat hy mág nie, maar wat hy wíl lees. En elke uitgawe van elke Naspers-koerant en –tydskrif bombardeer die Afrikaner met beelde en menings wat steurend met die volk se herkoms, opvattings en waarnemings is.

Die Huisgenoot, byvoorbeeld, wat van ‘n betroubare, soliede Nasionale Pers-gesinstydskrif na ‘n smerige Napers- skinderblad gemorfeer het, voer ‘n onsubtiele veldtog om die ideologie van veelrassigheid aan die Afrikaner te verkoop. Of dit nou gemengde paartjies op die voorblad is of die aanwysing van Brian Lara as die “seksiesste krieketspeler van die Wêreldbekertoernooi,” die grondfilosofie is dat daar géén verskil tussen rasse is nie en as Lara se “kom-hierso” ogies dit nie vir jou doen nie, is jy ‘n verfoeilike rassis. Hier is nuus wat Naspers in hulle eie koerante kans skryf: By verre die meerderheid lesers van Die Huisgenoot wil nie lees dat Brian Lara die seksiesste krieketspeler op aarde is nie. Dis miskien nie polities korrek nie, maar hulle dink ‘n goeie, vars, blanke jongman, AB de Villiers byvoorbeeld, is baie aantrekliker. En, ja, hulle dink so juis omdat hulle wit is en hý wit is. Vandag se wetenskap bewys wat ons almal nog altyd instinktief geweet het: Die ras waarin jy grootword vorm die maatstawwe wat jy aan fisiese skoonheid stel. Dit was altyd so en so sal dit altyd wees. Net Die Huisgenoot en sy makers het dit blykbaar nog nie gehoor nie.

Alle Afrikaanse Naspers-publikasies is besig om in gehalte en getalle te kwyn. Maar in die monster se grootheidswaan, en omdat hy nie noemenswaardige teenstaanders het nie, ignoreer hy die tekens. Hoogmoed kom voor ‘n val en geen maatskappy in Suid-Afrika is meer selfvoldaan as Naspers nie.

Niemand hoef vir die mediamonster voor te lig wat om te doen om homself te vernietig nie. Hy doen dit vanself.

‘n Miljoen voete, met slaai en ekstra kaas

Tom Wolfe, die weergalose betragter en woordskilder van die Amerikaanse sosiale landskap, het New York, die stad, in een van die mees invloedryke opstelle oor die Nuwe Joernalistiek as ‘n “miljardvoetige ondier” beskryf. Ons is van geaardheid meer bedeesd en sal daarom net ‘n miljoen voete aan Naspers toeken.

Hierdie miljoenvoetige monster van ons is ‘n indrukwekkende verskynsel want nie net het hy die ontsaglike massa van ‘n dinosourus nie maar ook die aanpasbaarheid van ‘n knaagdier en die gedyvermoë van ‘n kakkerlak. En tog, hierdie kolos, baie soos ‘n seekoei wat ballet, sukkel toenemend om fyntjies te trap.

Sy sukses en oorlewing weerskante van ‘n nasionale politieke rewolusie was ‘n peillose besigheidsprestasie. Deur skrander bestuur, met ‘n sekere waaghalsigheid en met onweerstaanbare beslistheid het dié mediamaatskappy homself losgewoel van sy herkoms. Dié sou hom skynbaar onvermydelik onder die oppervlakte gesleep het, reg die maalkolk in wat ontstaan het met die wegsinking van Afrikaner-heerskappy. Naspers het daarin geslaag om homself te herontwerp maar, baie soos ‘n mens wat net een keer van geslag kan verander, gaan hierdie mediamonster uitvind dat sy identiteit nou finaal ingemessel is in die huidige politieke bestel en dat sy voortbestaan onlosmaaklik verbind is met die lot van die Nuwe Suid-Afrika. As veelrassige politiek in Suid-Afrika misluk, sal Naspers swaar gekwes word.

 So lank as wat Groot Besigheid ‘n werkbare verhouding, hoe ongemaklik ook al, met ‘n swart meerderheidsregering het, kan Naspers vanuit hierdie skans funksioneer om internasionaal sy ryk te vestig en te onderhou. Maar daar is ‘n natuurlike teenstaander van die Nuwe Suid-Afrika en die spanning tussen ‘n rassistiese, onderdrukkende regering en hierdie opponent kan Naspers se transaksie met die spreekwoordelike duiwel befoeter. Hierdie speek in die wiel is, ironies genoeg, die Afrikaner en Naspers het juis uit die Afrikaner gekom om die Afrikaner te dien. Naspers loop op Afrikaner-voete maar dit is die Afrikaner se herontdekking van sy volksidentiteit en –trots wat Naspers se invloed en posisie moet bedreig. ‘n Sielsgesonde Afrikaner sal noodwendig met Naspers se belange bots. Om in sy huidige florerende inkarnasie te oorleef, het die monster geen keuse nie: Hy moet toesien dat die Afrikaner verdeeld, verward en onderdruk bly. Die monster moet sy eie voete eet.

Dit was nie so lank gelede nie wat die hele Naspers ––  toe nog Nasionale Pers ––  voete, geraamte, buik, kop en arms, die ganse dier, uit die Afrikaner bestaan het. Die maatskappy is in die twintigerjare gestig met die tiekies en halfkrone van die Afrikanervolk wat toe nog gehawend en uitgeteer was na die verskrikking van die Tweede Vryheidsoorlog. Die mediamaatskappy het sterk en gesond gegroei in pas met die Afrikaner se herrysenis en met sy konsolidering van die politieke mag. Nasionale Pers het ‘n deurslaggewende aandeel gehad in die vestiging van Afrikaans as ‘n sterk, dinamiese taal. Hierdie was ‘n volksmaatskappy in die beste sin van die woord.

In 1948, met D.F. Malan se verkiesingstriomf, het Nasionale Pers se lojaliteit in klem verskuif van volk na politieke party. Hierdie verbintenis tussen Nasionale Pers en Nasionale Party was heen-en-weer ‘n voordelige een. Pers het die volk gekondisioneer vir die Party se politieke maneuvers en met die Party se guns kon die mediamaatskappy uitbrei deur die totstandbringing en oorname van ‘n gesonde stal koerante, tydskrifte en boekuitgewers. Wanneer daar gesê word dat, in die era tussen Malan en De Klerk, die aarts-Afrikaner Nasionale Party gestem het, in die N.G. Kerk gebid het en by Volkskas gebank het, moet bygevoeg word dat hy Nasionale Pers gelees het. Die Nasionale Party het die volk gelei en Nasionale Pers het die volk gedien.

In die tagtigerjare, egter, het die dienaar godsdienstig geword toe hy die groot geldgod ontdek het. Die Mammonsprofeet wat sekerlik die nuwe evangelie met die grootste fanatiesisme aan Nasionale Pers gebring het, was ‘n jong regsgeleerde wat homself nie tuis gevoel het in die regsbedryf nie. Die storieskrywer kan beswaarlik ‘n beter fiktiewe karakter saamstel as wat Koos Bekker in die werklike lewe is. Hy is deels internasionale, merkantiele held en deels volksrampokker. Hy is ‘n vaardige onderhandelaar, ‘n sterk leier en het die ekonomies hoog aangeslaande vermoë om patrone in die mark te sien en die vermoë om sy visies te laat materialiseer, die soort wat eerder vra “hoekom nie?” as “hoekom?”

Ontgogel deur die regsberoep, het die jong Bekker afgesit Amerika toe ter wille van ‘n MBA by Columbia Universiteit in New York. Satelliettelevisie was aan die posvat in die VSA en hy het met die oë gesteel en homself deeglik ingegrawe in die nuwe tegnologie. Bekker en twee Afrikaanse makkers het die stang vas gebyt en ewe kordaat opgemarsjeer na Ton Vosloo, toe aan die hoof van Naspers, om hom te oortuig om hulle te ondersteun om betaaltelevisie te loods in Suid-Afrika. Uit hierdie dramatiese ontmoeting sou MNET gebore word. Dit het ‘n hele verskuiwing van die tektoniese plate binne Naspers veroorsaak. Die volksgerigte uitgewersmaatskappy het ‘n internasionale mediaswaargewig geword met indrukwekkende belange in satelliet-TV, selfoonnetwerke en elektroniese mediaplatforms.

Hierdie oorgang het saamgeval met ‘n ander, en nog groter, verskuiwing – die nasionale een van ‘n apartheidsbewind na meerderheidsoorheersing. Dit was ‘n onsekere tyd en het fyn ewewig en ratse voetwerk geverg. Indien daar enigsins ‘n debat binne die raadsale van Naspers was, het die Mammoniste die nasionaliste getroef. Die maatskappy sou gedien word, ongeag van die omvang van die offer. Naspers kon weer daarin slaag om hulle lojaliteite te verplaas, dié keer van die kwynende Nasionale Party af na die Nuwe Suid-Afrika. Die grootste potensiële bedreiging vir die reënboognasie is ‘n sterk blok Afrikaners met eie aspirasies en wat aandring op hulle regte. Vir die voortbestaan van die Nuwe Suid-Afrika en derhalwe vir die oorlewing van die maatskappy, moes Naspers ‘n besluit neem wat moontlik bitter, maar beslis drasties, was: Die Afrikaner moes verdwyn, absoluut net verdwyn.

Die Volk wat nie wou saamwerk nie

Naspers het, soos Frankenstein se monster, venynig omgeswaai om sy maker te verslind. Die maatskappy wat deur die Afrikaner met soveel sorg en trou gebou is, het nou die ywerigste advokaat geword vir die aftakeling van die volk. Deur hulle meningsveldtogte en propaganda te ontleed, kan die Naspers-strateë se Endlösung vir die Afrikaner vasgestel word. Dit is vervat in vier stappe:

Eers Abdikasie, dan Transformasie, daarna Integrasie en, uiteindelik, Annihilasie.

Die aanvanklike stap was ‘n maklike een, gechoreografeer deur FW de Klerk en Roelf Meyer se papperige oorgawe in Kempton Park. Naspers het nie geleentheid gehad om te wys hoe manhaftig hulle die Afrikaner kan rangeer om nasionale sepoekoe te pleeg nie. Maar die tweede fase in die genadedood van die Afrikaner het Naspers met entoesiasme op homself geneem. In elke uitgawe van Rapport, die drie susterskoerante (Beeld, Die Burger en Die Volksblad) en elke week in Die Huisgenoot en in elke ander tydskrif, het Naspers redakteurs, verslaggewers en rubriekskrywers die Afrikaner oortuig om ter wille van die utopiese transformasie van die land, homself te verag.

Die handleiding vir hierdie aanslag is uit die werk en filosofie van ‘n obskure Italiaanse kommunis, Antonio Gramsci, geknip. Nadat hy tot sy ontnugtering deur Benito Mussolini opgetronk is, het Gramsci probeer ontleed hoekom die verwagte Marxistiese rewolusie so ‘n patetiese flop in Italië was. Sy insig was dat ‘n kommunisme  nie ‘n Westerse land deur geweld kan oorrompel nie. Daarvoor is die Weste te bedrewe in die verfoeilike kunste van geld- en oorlogmaak. Gramsci se voorstel was dat so ‘n land tog kan val deur die leefwêreld van die inwoners daarvan – hulle kultuur – die teiken van ‘n strawwe maar subtiele en deurlopende veldtog te maak.

Naspers het dit op hulleself geneem om die Afrikaner as’t ware te gramsci. Die volk is bykans onvernietigbaar deur eksterne aanvalle, maar as sy geskiedenis, tradisies, prestasies en gemeenskapslewe aangeval word en intellektuele molekule vir intellektuele molekule weggekalwe word, sal die Afrikaner homself uiteindelik van binne af vernietig. Naspers, met sulke gewillige bondgenote soos die nuwe SAUK en die land se onderwysstelsel, het met die grootste en geduldigste beslistheid aan die werk gespring.  Die Afrikaner, prewel Naspers se publikasies soos ‘n duiweltjie op die volk se skouer, is, met die moontlike uitsondering van die Nazi’s, die grootste monsters wat nog ooit uit die geledere van homo sapiens gekom het. Die Afrikaner sal nooit kan vergoed vir drie eeue se onreg teen die saggeaarde, mensliewende swart ras van Afrika nie en daarom is die minste wat hy kan doen om te verdwyn. Die huidige slagting onder veral die boere is die Afrikaner se verdiende loën en hy moet dit sonder teëspraak verduur. Daar is niks beredderingswaardig  aan die Afrikaner nie; nie sy taal, sy geskiedenis, sy letterkunde, sy kerk, sy eertydse militêre trots nie. Niks. En hy moet homself net voortdurend begenadig ag dat hy nog voete op die land het in dieselfde tyd as sulke barmhartige halfgode soos Mandela, Tutu, Mbeki…

Hierdie filosofie is onverdedigbaar in die lig van gesonde verstand en tog het Naspers se poging om die onverkoopbare aan die Afrikaner te verkwansel ontstellend na aan algehele sukses gekom. Agtien maande gelede het kommentators nog gesmaal dat die “Afrikaner stoom verloor het,” en het hulle gegrinnik oor die stomheid waarmee die volk voor die skeerder saamgedrom het. Maar  uiteindelik het hierdie poging gefaal: Dit is inherent vals en het nie geresoneer met die waarheid in die gesamentlike hart van die Afrikaner nie. Die Afrikaner wéét wie en wát hy is: ‘n Taai, skrander, vredeliewende, wetsgehoorsame, gelowige en deernisvolle volk wat nog altyd net die ruimte en geleentheid wou hê om homself te regeer sodat hy sterk en vooruitstrewend kan word en in die posisie sou wees om die swakkere volke om hom te help. Naspers se bombardement onwaarhede het soos metaangas onder die volk se kors opgebou en uiteindelik was dit ‘n oënskynlike onskuldige verskynsel wat deur hierdie laag geboor en suurstof en ‘n vlammetjie by die gas gevoeg het. Dit was ‘n sagte-rock liedjie oor ‘n afgestorwe generaal en ‘n volk se pleidooi aan hom. Vlamme, rook, magma, verskroeiing. Naspers ontken dit nog, maar hulle het die stryd om die volk se hart verloor.

Die enigste rede hoekom Naspers nog hoegenaamd suksesvol is om enige leesstof onder die volk te versprei, is die stelling wat hy ingeneem het teen die ANK. Naspers het homself haarfyn geposisioneer as ‘n Nuwe Suid-Afrika voorsanger eerder as om homself te verbind tot die heersende politieke party. Dit gee vir redakteurs soos Jonathan Crowther, Tim du Plessis en Henry Jeffreys die geleentheid om hulle duime te byt in die rigting van die rassistiese Mbeki-regime sonder dat hulle die Afrikaner enige bestaansreg gun. Dit is net hierdie venyn teenoor die ANC wat vir die Afrikaanse Naspers-publikasies nog enigsins geloofwaardigheid in die volk se oë gee. Maar hierdie sorgvuldig ingerigte posisie het ‘n prys: Dit is ‘n statiese een. Koerante en tydskrifte gedy op vernuwing maar met die Bresjneff-tipe stagnering waarin die Nuwe Suid-Afrika vasgeval het, kan daar niks nuuts in Naspers se lyfblaaie wees nie. In Suid-Afrika is net een van twee politieke modelle beskikbaar: Multi-kulturalisme of  selfbeskikking. Naspers het sy wa gehaak aan die multi-kulti trekker en die onvermydelike mislukking van veelrassigheid gaan ongetwyfeld ‘n einde bring aan Naspers se greep op die Afrikaner se siel.

Naspers, die judasbok wat die Afrikaner deur die slagproses van Abdikasie en Transformasie begelei het, gaan nou tot sy afgryse sien hoe die slagskaap vassteek by die derde stap, Integrasie. Die Afrikaner begin nou toenemend weer besef wie en wat hy werklik is. Wanneer daardie kennis sterk genoeg in die volksbewussyn is, gaan die Afrikaner omdraai en dan ook die eerste twee stappe, Transformasie en Abdikasie, omkeer. Die Afrikaner sal weer die meester van sy eie land en volk en die kaptein van sy eie lot wees. En waar sy lot afwyk van Naspers s’n, is dit die mediamonster wat onafwendbaar sal moet verval.

Selde was so ‘n groot mediagroep so kwesbaar deur klein mededingers soos wat Naspers vandag is. Twee jaar gelede het ‘n onafhanklike groep redakteurs en verslaggewers die eerste Afrikaanse Sondagkoerant, Die Wêreld, uit die niet tot stand gebring en, met ‘n meer gefokusde redaksionele beleid en noukeuriger beplanning, kon hulle Die Rapport erg gekwes het. Soos wat dit was, moes Naspers, volgens agter-die-hand stories in die mediawêreld, van bedenklike tegnieke gebruik maak om die nuwe japsnoet te pootjie. Hierdie koerant was ‘n kordaat poging om Naspers te takel waar die mediamonster nie net ‘n ontsaglike gewigsvoordeel gehad het nie  maar ook die omgewing van die stryd kon beheer.

Daar is wel een publikasiepyp wat Naspers nie verstop kan kry nie: Die internet. Daarop gedy klein, onafhanklike verspreiders van inligting en kommentaar. PRAAG is die vernaamste van hierdie uitdagers. PRAAG het ‘n indrukwekkende getal besoekers op die webwerf. Tans steek dit nog af teen die enorme hoeveelheid Naspers-lesers, maar PRAAG het twee dinge wat Naspers nooit weer sal hê nie: ‘n Groeiende leserstal en die instinktiewe ondersteuning van ‘n herrysende Afrikanervolk.  

PRAAG is uitstekend geposisioneer om die sprong van elektrone na ink te maak, van kwartaalblad en boeke na tydskrif, weekblad, dagblad… wie kan sê… en Naspers het die volk moerig genoeg gemaak sodat ‘n nuwe aanbod, een wat praat soos wat die volk voel, onherstelbare krake in die monster se pantser sal slaan.

Naspers het nog nie hierdie nuus gekry nie. Vir hulle is dit besigheid soos altyd, met die klem op “besigheid.” Hulle koerante en tydskrifte kan nie iets rewolusionêr of nuut ondersteun nie. Daarom vloei die wit ink in liters en liters Tippex-joernalisme. Meningskrywers word nou juis gekies vanweë die sufheid van hulle denke en die kortsig van hulle waarnemings. Die enigste vereiste om ‘n rubriek vir Naspers te hanteer, is dat die skrywer se verstand nie vertroebel sal wees deur enige vurigheid, forsheid of verfrissendheid nie. “Onbehoorlike denke,” soos deur George Orwell voorgeskryf as die enigste teengif teen die oormagtige aanslag van totalitarisme, word nie by Naspers geduld nie. Daarom vul hulle voortdurend hulle span rubriekskrywers aan met sulke onbeduidende persoonlikhede soos Koos Kombuis, Max du Preez en… Nina Overton-de Klerk.

Sy vertel, met ‘n spatsel grootdoenerigheid, dat haar seun, een wit vriende en een swart vriend, die venynige kritikus van haar swaer “uitgesorteer” het. Presies hoe hulle dit gedoen het, weier sy om te sê, anders as om op te merk dat dit “genadiglik vuisloos” was.  “Einde van storie,” soos sy weereens in ‘n sin sonder ‘n werkwoord skryf.

Dit word aan ons oorgelaat om te bespiegel oor hoe hierdie jong aktivis reggesien is. Omdat haar seun ‘n De Klerk is, is dit instinktief om te glo dat die seun afgedreig, omgekoop of belieg is. Maar dit is onregverdig om Nina se seun so te belaai met die sondes van sy vaders. Daar is ‘n ander manier waarop die jong De Klerk die venyn van die ontstoke seun teenoor hom kon getrek het, ‘n benadering wat insig, kloekmoedigheid en ‘n sin vir regverdigheid, alles so jammerlik tekort in die De Klerk-familie, sou toon:

Hy kon met hom saamgestem het.

игри для детеилобановский политик

Die slag van Donkerhoek

Image

Voorstelling van Donkerhoekveldslag

Donkerhoek is sowat 30 km oos van Pretoria geleë. Op 11 en 12 Junie 1900 het die Slag van Donkerhoek tussen Britse soldate en Boere-troepe hier plaasgevind. Dit was die laaste konvensionele veldslag van die Anglo-Boereoorlog.

’n Paar dae tevore, op 5 Junie, het lord Roberts Pretoria binnegemarsjeer en die Britse vlag gehys. Hy was oortuig daarvan dat die twee Boererepublieke sou oorgee as Pretoria in Engelse hande val. Paul Kruger en die ZAR-volksraad het hulleself reeds in Waterval-Boven gevestig toe die Engelse Pretoria geannekseer het. Die Engelse was gretig om die ou president gevange te neem en het geglo dit kon ’n spoedige einde aan die konflik bring. Hulle wou ook die Boere op hulle knieë dwing, aangesien hulle dit nie met die inname van Pretoria kon regkry nie. Die Boere wou die Engelse egter verhoed om Kruger agterna te sit en het hulleself ingegrawe : genl de la Rey en sy magte in die noorde by Boekenhoutkloof en genl Louis Botha met sy manne op die plase Donkerhoek en Kleinfontein.

Die Britse soldate het op 11 Junie 1900 in ’n oostelike rigting beweeg en generaal Botha begin aanval. Daar was sowat 16 000 soldate aan Engelse kant met 6 groot kanonne en 666 sogenaamde veldkanonne. Die Boere was maar ongeveer 6 000 man en hulle het 22 kanonne en een Long Tom gehad. Die Boere het teruggeval na die hoogste kop op die plaas Kleinfontein, oftewel Diamond Hill, waar die Slag van Donkerhoek (soms ook Diamond Hill genoem) op 12 Junie plaasgevind het. Die oop grasvlakte het min skuiling gebied en was nie ideaal vir die Engelse berede troepe nie.

Die Engelse het in ’n driehoekformasie aangeval: een gedeelte het die Boere van links aangeval, die ander deel aan die regterkant en die infanterie het in die middel deurbeweeg. Die Boere het nie daarin geslaag om die Engelse terug te dryf nie, maar het heldhaftig teruggeveg. Van tyd tot tyd was daar ware heldedade, soos toe ’n klompie Boere op Hamilton se brigade afgestorm het terwyl die Engelse besig was om kanonne op te stel. Volgens Arthur Conan-Doyle het sulke aksies gesorg vir “picturesque warfare” en ’n welkome afwisseling gebied van die “invisible man with his smokeless gun upon the eternal kopje.“ (The Great Boer War).

Dit het geweldig baie vir die moraal van die troepe beteken. Alhoewel hulle die aftog moes blaas, was dit “’n vlug in vol moed“, aldus Jan Smuts. Dit is hierdie durf wat die Boere moed gegee het om vir nog bykans twee jaar die oorlog voort te sit, hierdie slag in die vorm van guerilla-oorlogvoering.

купить настольный светильниклобановский харьков класс