Waarskynlik h?t Kakies die Boeremeisies verkrag

ImageEk het nou deur die argumente en teenargumente gelees en ek het ook iets om te sê, nie net-net nie, maar heeltemal. So laat my toe om my keel skoon te maak.

Dit is vir my al te kostelik hoe mense wat nie ’n sinvolle bydrae tot n debat kan maak nie, of as hulle bloot uit die veld geslaan word met feite, altyd terugval op persoonlike aanslae en postulasies in stede daarvan om met feite terug te kom. So is daar n persoonlike aanslag op Dan Roodt  te bespeur, nie net op homself nie, maar ook op sy inisiatief – Praag. Verskoon my as ek die ironiese vergelyking tref tussen dié taktiek, en dié van die Britse imperialistiese mag doer in die laat 1800’s en vroëe 1900’s op my mense, en ek sê “my mense” want dis vir seker nie almal wat Afrikaans magtig is se mense nie, nee, daardie voorreg is maar vir min beskore.  Die skynbare gemaklikheid waarmee dié taktieke vandag nog toegepas word,  is vir my amper genoegsame genetiese bewys dat daar wel minderjarige Boeremeisies geswanger is deur die kakies, en dat hulle afstammelinge nog steeds met ons is.

Die hede ter syde vir n wyle, kom ons gaan terug na die gebeurtenisse van doerdie tyd in die ZAR en OVS en kyk bloot of die omstandighede hom dalk mag leen tot wandade, soos byvoorbeeld: verkragtings.

’n Britse soldaat, G. Cowley, skryf in sy verslag aan heer C.J. Philips die volgende:

“Miskien sal dit vir u interessant wees om ’n kort verslag te hoor van ons verrigtinge.  Die eerste dag hier was stil, maar ons het alle plase, krale van swartes, buitehuise en ander plekke verbrand wat skuiling vir die Boere in slegte weer  mag verskaf.  Ons het ook hoenders, eende, ganse, varke, kalkoene of enige soort pluimvee gedood; al die perde, beeste en skape in troppe bymekaar gemaak en hulle saam met ons aangejaag, en ek kon nie anders nie as dink wat ’n verspilling dit was om goeie goed dood te maak, maar net om hulle dood te maak na ons tot stilstand gekom het; maar dit was baie vermaaklik om jong hane te vang en ganse se koppe af te kap, om klaviere te hoor speel soos hulle onderstebo in ’n vuur gerol word wat in die middel

van die kamer gemaak is, om prente en rakke op ’n houttafel te pak en dan ’n strooimatras daaronder te sit om die vuur aan die gang te maak.  Wel, dit was ’n ondervinding, jy kan dit glo; maar al die vermaak was op ’n end as jy aan die end van  die dag uitgeput is en jy op wag moet gaan in plaas van te gaan slaap, veral as dit begin reën.  Op die tweede dag het ons meer as twintig vure aan die gang gehad voor nege-uur  in die môre en was omtrent ses of sewe myl van ons laaste staanplek, toe ons vir ’n paar uur tot stilstand gebring word.  Ons het die mooiste huis wat ek nog in die land gesien het, verwoes. Ek het die naam van die persoon vergeet wat daarin gewoon het, maar sy posisie was die een net onder die president van die vorige Republiek van die Orange-Vrystaat.  Dit het ons die hele middag gekos om dit vernietig te kry.  Die dorsmasjiene het die beste vuur gemaak, maar die

interessantste vir my was die ontploffing van ’n trekenjin wat al die masjinerie van die plaas aangedryf het.  Dit was in Engeland gemaak, want dit het die naambord van die makers gedra: Clayton en Suttleworth, Lincoln; en dit het ’n uur geduur vandat die vuur aangesteek was totdat die ketel gebars het.  Die werk wat ons nou kry, het maar min bekoring vir ’n soldaat; en hoe spoediger die Koloniale Kantoor bereid is om sy werk  te begin, hoe gouer sal ons kan vertrek.”

Van die soldaat Victor Swift haal ek die volgende aan:

“Ons verbrand elke huis wat ons teëkom en lewe soos vegtende hane.  Ons beskou dit ’n slegte dag as ons  nie elkeen ’n paar hoenders en ’n speenvarkie kry nie.  Dit is vermaaklik om ons met gevelde bajonette op die werf van die plaas die varke te sien jaag.  Ek het ’n eetlus soos ’n wolf.  Ons het daarna na Vrede gegaan, en na ’n dag van rus het ons daardie plek in ’n erbarmlike toestand verlaat.  Ons het  duisende skape doodgemaak en in elke huis daarvan geplaas.  Die reuk sal oor ’n week ontsettend wees.  Dit is om te verhinder dat die Boere sal terugkom.

(Uittreksel uit Die Konsentrasiekampe, deur J.C. Otto)

Ons lewe soos vegtende hane? En ek het ’n eetlus soos n WOLF! (Leonie?), woorde wat die siel van ’n jong man in oorlogstyd verraai. Die lus en opgewondenheid wat opgebou het in  hom met die lang seereis na die Kaap vanaf Liverpool, die afwagting, die tipiese grootpratery, die sinnelose drif om jou manlikheid te bewys  aan jou makkers. Die oordrewe bangmaakpraatjies oor die wreedaardige Boere, en die verligting om op ’n verlate plaashuis met net vrouens en kinders van jou vyand (wat jou tien teen een dalk later gaan doodskiet), af te kom.  O, en was hulle nie mooi nie, die jong Boeremeisies, ek meen dit is geen leuen om te sê dat die gemiddelde Afrikanervrou van vandag, van die mooistes ter wêreld is nie, dit is maar net in ons gene, die prentjie van Charlize Theron kom onwillekeurig by my op.

Daar is ’n interessante loopbaan waar deskundiges in ’n sekere veld verdere opleiding ontvang om toekomsprojeksies te maak. Om die skeiding tussen blote moontlikhede, waarskynlikhede en die onafwendbare duidelik te kan definieer. Gegewe die bogenoemde data wat behels:

1.         Die kruitvatsituasie – lustige groepe jong mans en die uitwerking wat die plundertogte op hul psige het, en

2.         Die vonk – weerlose mooi jong meisies wie se pappas nie by die huis is nie.

Is ’n ontploffing onafwendbaar, sonder om enigsins historiese feite in ag te neem soos dat daar in so te sê elke oorlog waar grondgebied verower  is, die  vrouens en kinders ook as verowerde buit deur vyandelike magte gesien is?

Terug by die hede; die liedjie van Bruce Springsteen, “I’m on fire”, het betrekking, want ek verseker vir Max du Preez, al maak hy in die publieke oog sy eie ouma Bertie ’n leuenaar, sou hy ook nie net met masturbasie tevrede gewees het nie. En ek wou nie sy ouma en die woord masturbasie in dieselfde sin gebruik nie, maar Max het dit self in die Beeld aanbeveel as alternatief aan jong Afrikanermans wat op aandag staan as die De la Rey-liedjie speel. Plus: my Afrikaanse speltoetser gooi die heeltyd sy naam met ’n rooi streep onder aan  as ’n spelfout uit en beveel aan dat ek dit met Mao vervang, en dit is ook ’n feit!

mobile casino freeДанильченко Харьков

Debat oor verkragtings in Tweede Vryheidsoorlog

Image

Boereopstal wat brand

‘n Vuurwarm debat woed in die blaaie van Die Burger en op LitNet n.a.v. ‘n stuk wat dr. Dan Roodt agttien maande gelede hier op die Praagwebwerf geskryf het, Is Loammi Wolf ‘n dom of demoniese linkse?

Die vraag is of die Engelse tydens die Tweede Vryheidsoorlog Boerevrouens en -meisies verkrag het, aldan nie. Max du Preez en ander ontken dat dit ooit plaasgevind het, terwyl historici die teenoorgestelde mening huldig.

 Op die spel is nie net ‘n onsmaaklike feit aangaande ‘n oorlog honderd jaar gelede nie, maar of die Afrikaner wel die monster van die SA geskiedenis sou wees soos hy dikwels in Engelse kringe voorgestel word en of die Engelse nie dalk groter monsters is nie, veral in die lig van hul meer onlangse propagandaveldtog teen die Afrikaner wat daarop uit was om die Afrikaner as Nazi en volksmoordenaar voor te stel.

Hier volg ‘n aantal skakels na die huidige debat:

Dan Roodt: Is Loammi Wolf ‘n dom of demoniese linkse?

Mien van Rooyen: Loammi Wolf skuld my ‘n verskoning 

Weerhaan: Nee, Mien nie insig nie 

Max du Preez: Laat die ABO met rus

Mien: ‘Die vroue-offer’

Leopold Scholtz: Haal wat waar is uit die verlede… 

Chandré du Plessis: Is Mien deur PRAAG gebreinspoel?

Tiens Pretorius: Verkragting en plundering deur Britse soldate

Johan de Bruin: Mien, is PRAAG deesdae vervelig?

Siener in die suburbs: Dan Roodt se reaksie op die verkragtingstatistiek

Silence of the lambs: Dan Roodt se 35% "klugtige vermaak"

Stuur enige reaksies aan briewe@praag.org. 

расчет производительности компрессора по ресиверуtopcargo

Anti-apartheid “Sir Bill” dies at 84

LONDON: Sir Raymond "Bill" Hoffenberg, banned by the John Vorster regime in 1967 and who, while in exile, became one of Britain’s most prominent medical figures and personal physician to former ANC president Oliver Tambo, has died in Oxford. He was 84.

Hoffenberg’s concern for medical ethics and the rights and duties of doctors was born in South Africa, where, until his forced departure for Britain in 1968 at the age of 45, he was prominent among the opponents of racial oppression.

He was to achieve a high reputation in his field of medicine, endocrinology (a study of the functions of the body’s glands and their hormones), and in academic life – serving as president of the Royal College of Physicians from 1983 to 1989, and of Wolfson College, Oxford, from 1985 to 1993.

From exceptionally brilliant schooldays in Port Elizabeth, Hoffenberg was accepted by the University of Cape Town to read medicine at only 16. He joined the Union Defence Force at 18, in 1942, and served in the ranks in North Africa and Italy, returning to Cape Town to complete his MB ChB in 1948.

After internship at Groote Schuur and a junior lectureship at UCT’s medical school, he rose to senior status at the latter and was working as a physician at Groote Schuur by 1955. His experience was widened with a period of service under Albert Schweitzer at Lambaréné in Gabon (then French Equatorial Africa) in the interim. He married Margaret Rosenberg in 1949.

Hoffenberg’s political loyalty lay always with Alan Paton’s Liberal Party. He was also particularly close to the chairman, Peter Brown.

His greatest influence was probably with the National Union of South African Students, to whose officers he gave warm support, as a member of the Nusas advisory panel. It was Prime Minister John Vorster who banned him in July 1967 from all political and social activity, permitting him to continue his work only until the end of 1967.

After a national outcry, the Hoffenbergs left South Africa on a one-way "exit permit" in 1968. In exile, Hoffenberg continued his work against apartheid, speaking, writing and giving his name for the cause.

In 1972 he was offered the William Withering chair of medicine at Birmingham University, serving there until 1985.

He became president of the International Society for Endocrinology and chairman of the British Heart Foundation and of the Medical Campaign Against Nuclear War.

In the 1990s and the current decade he visited South Africa many times, reporting on the country’s medical schools to the ANC government at their request, and in England he cared for ANC president Oliver Tambo, his patient for many years in exile.

He made a final visit to South Africa last month.

для девочекДанильченко Юрий Брониславович Харьков

Tyd is ryp vir versetaksies

Vlad du Plessis doen ‘n goeie ontleding van die belangrikheid van vryheidsimbole in sy onlangse webartikel. Het Praag al die moontlikheid van gematigde versetaksies ondersoek? (Ek verkies die woord "versetaksie" bo "boikotaksie." Dit klink meer positief.) Twee voorbeelde:

 

1) Wegbly van ‘n rugbytoets. Ek sien die idee is onlangs geopper.

2) ‘n Boikot van "Beeld" en/ of "Rapport" vir ‘n dag of ‘n week.

‘n Leë rugbystadion en hope vole onverkoopte koerante kan ‘n kragtige sein uitstuur dat  Afrikaners werklik gatvol is, en nie meer bereid is om bloot te mor nie maar bereid is om tot aksie oor te gaan. Nasionale Pers het so ‘n ANC-sikofant geword dat dit ‘n les deur sy eie mense geleer moet word. Hulle weier nou om selfs ‘n gematigde protesbriefie van my te plaas. Ek meen Dan Roodt is ook "persona non grata" deur hulle verklaar.

 

‘n Mens kan argumenteer dat ‘n leë rugbystadion jou eie mense seermaak. Ek verskil. Die ANC het lank reeds sy kloue in die boere se tradisionele spel geslaan — kyk maar net na hulle hoofbestuur en die Minister van Sport se voorskrifte. Dit sal ook die boodskap uitstuur dat Afrikaners bereid is om iets waarvan hulle algemeen hou — rugby — op te offer in die stryd om oorlewing en vryheid. ‘n Rugbyboikot sal juis die erns van die situasie onderstreep.

 

Sulke boikotaksies kan ‘n mobiliserende sneeubal-effek onder Afrikaners meebring. As hulle sien dat hulle kan saamstaan en iets vermag, kan dit hulle net aanspoor tot meer waaghalsige dade. Die ANC het niks daarvan gedink om stede tot stilstand te bring in hulle stryd nie. Hulle het dit "rolling mass action" genoem. Taxibestuurders hou dikwels boikotte wat stede verlam — en daar word nie op hulle geskiet nie. Dan het Afrikaners dieselfde reg.

 

Moderne kommunikasietegnologie maak dit maklik om ‘n versetaksie te bemark. SMSe en eposse kan binne ‘n paar dae tot miljoene boodskappe dupliseer as elke ontvanger dit verder versend. Ek het onlangs gelees hoe ‘n goeie internet-bieradvertensie binne ‘n paar dae ‘n geskatte miljard mense bereik het.

 

Praag kan bes moontlik ‘n lys van aksies opstel wat wissel van gematig (die twee voorbeelde hierbo) tot meer radikaal (byvoorbeeld ‘n stedelike verlamming en ‘n belastingboikot.)русских иОлександр Фільчаков прокурор

Nuclear warhead update unconvincing

THE Bush administration has yet to make the case for building a new generation of replacement warheads and "the role of nuclear weapons" in a post-Cold War, post-9/11 world, a panel of US nuclear weapons experts said yesterday.
 
Development of the new warhead, the first in two decades, could have "international impacts" if critics view it as a new weapon rather than a replacement for the ageing stockpile, said the scientists, headed by Bruce Tarter, a former director of the Lawrence Livermore National Laboratory, and including two other former directors of the US government’s nuclear weapons research laboratories.
 
Some countries could see the warhead "as contrary to both the spirit and letter" of the Nuclear Proliferation Treaty "unless explicit and credible efforts to counter such assertions are made," said the panel, which was convened by the American Association for the Advancement of Science to study the warhead plan.

The scientists also said it is impossible to estimate the cost of modernisation plan. The administration argues the new warhead is needed because of concerns about maintenance and future reliability of the existing warheads. The administration is asking for $89 million (£45 million) to proceed with a design plan and draw up a detailed cost estimate over the next year.

автоматическая насоснаяtopcargo кидалы

“Gay men had run Conservatives”

[…]

Sir Edward Heath, the former prime minister, was warned by police to stop "cottaging" for gay sex in the 1950s because it could harm his political career, a Tory politician has claimed.

Brian Coleman, a senior member of the London Assembly, said: "The late Ted Heath managed to obtain the highest office of state after he was supposedly advised to cease his cottaging activities in the Fifties when he became a Privy Councillor."

Writing for the New Statesman magazine’s online edition, Mr Coleman, who is gay, said Britain had "managed for decades with gay men holding a significant number of public offices". He claimed that gay men had in effect run the Conservative Party in London, whether as officials, councillors or volunteers.

Sir Edward, a bachelor who never spoke about his sexuality, was Prime Minister from 1970 to 1974. He died in 2005. Friends had expected him to marry Kay Raven, whom he had known since childhood, but she is said to have become tired of waiting for him to propose to her and married someone else.

Mr Coleman said it was "common knowledge" among Tories that Sir Edward had been given the warning he was being positively vetted for membership of the Privy Council in 1955.

According to his biographer, John Campbell, there was no positive evidence that Sir Edward was gay "except for the faintest unsubstantiated rumour of an incident at the beginning of the war". He wrote while Sir Edward was still alive: "It is not impossible that he is a latent or repressed homosexual. The alternatives are that he is a repressed heterosexual or that he is simply asexual."

Derek Conway […] said there had never been any hint of impropriety in the former prime minister’s life.

"If there was some secret I’m sure it would have come out by now," Mr Conway said. "Ted was absolutely wedded to politics. He didn’t have a great deal of personal companionship in his life but there are people who are capable of getting on without companionship."

печка купитьлобановский класс

Aristide ontvang doktorsgraad

Image

Aristide en Mbeki

Ná hy in sy eie land gesorg het vir haglike armoede, verhoogde kindersterftes en ekonomiese agteruitgang, is Jean-Bertrand Aristide deesdae ‘n gas van die ANC-regering. Die eks-president van Haïti wat in ballingskap in Suid-Afrika woon het Woensdag ‘n doktorsgraad in Afrikatale van Unisa ontvang.

Teenwoordig by die plegtigheid was talle hooggeplaastes waaronder Thabo Mbeki. Mbeki het Aristide se nalatenskap al by vorige geleenthede in die openbaar geprys deur na Haïti as die "oudste swart republiek" en na Suid-Afrika as "die jongste swart republiek" te verwys.

 
Aristide praat deesdae blykbaar vlot Zoeloe. Hy is tans ‘n ere-navorser by die universiteit waar hy ook lesings aanbied. Sy vrou Mildred is eweneens aan die universiteit verbonde. Dié poste is haastig geskep nadat die ANC gekritiseer is vir die rojale manier waarop die afgesette president op staatsonkoste onderhou is. Honderde duisende rande is byvoorbeeld net op sy lyfwagte bestee.

Aristide moes in Februarie 2004 uit Haïti vlug nadat sy weermag in opstand gekom het en internasionale druk toegeneem het om sy veelvuldige termyne van korrupsie en wanbestuur tot ‘n einde te bring. Hy woon sedert 31 Mei 2004 in Suid-Afrika met sy vrou en twee dogters.
 
In Februarie 2006, etlike weke na die verkiesing van die nuwe staatshoof René Préval, het Aristide laat weet dat hy gereed is om "so gou moontlik" na sy land terug te keer. Hy beskou dit as sy reg om weer na Haïti terug te gaan omdat hy meen dat hy onder dwang die eiland moes verlaat. Die Amerikaanse weermag het ‘n vliegtuig tot sy beskikking gestel toe dit duidelik geword het dat sy eie weermag reeds sy huis omsingel het en sy lewe in gevaar is.

Suid-Afrika, by monde van die ANC, het egter aangedui dat daar "geen haas" is om Aristide terug te stuur nie.
 

светодиодный линейный светильник т5Лобановский

Diamantenkartell geplant

Sechs Länder im südlichen Afrika wollen ein Kartell nach dem Vorbild der Opec gründen, um mehr Einfluss auf den Handel mit Rohdiamanten zu gewinnen. Vertreter der in der Diamantenproduktion führenden Länder Südafrika, Namibia, Botswana, Zimbabwe, Angola und Kongo-Kinshasa wollen sich nach Worten des stellvertretenden kongolesischen Bergbauministers Victor Kasongo in dieser Woche in der angolanischen Hauptstadt Luanda treffen, um ein entsprechendes Abkommen zu unterzeichnen.
 
Zweck dieses maßgeblich von Südafrika, Namibia und Botswana betriebenen Projekts soll sein, die Diamantenindustrie dazu zu zwingen, einen Großteil der im südlichen Afrika geförderten Rohdiamanten nicht mehr in Indien, sondern in Afrika schleifen und polieren zu lassen. „Es geht eindeutig nicht um Preismanipulation, sondern um lokale Wertschöpfung“, sagte Kasongo. Dem Vernehmen nach planen die Länder, dass ein noch zu bestimmenden Prozentsatz der Diamanten kraft Gesetzes im Land selbst verarbeitet werden muss.

 

Die größten Verarbeitungszentren für Rohdiamanten liegen heute in Indien, Israel und in einem geringeren Maße in Antwerpen, wo allerdings nur noch besonders wertvolle Steine geschliffen werden. Insgesamt hat der Handel mit Rohdiamanten in aller Welt ein Volumen von 13,1 Milliarden Dollar jährlich; die sechs künftigen Kartellländer fördern gegenwärtig rund 60 Prozent aller Diamanten.

Die geplante Kartellgründung ist der vorläufige Höhepunkt der seit Jahren laufenden Bemühungen insbesondere der südafrikanischen Regierung, die eigene Bevölkerung stärker an der Wertschöpfungskette bei Diamanten zu beteiligen, deren gesamtafrikanisches Volumen auf 8,3 Milliarden Dollar geschätzt wird. Der Weltmarktführer für Diamanten, der südafrikanische De-Beers-Konzern, kontrolliert 70 Prozent der afrikanischen Diamantenförderung, die sich im Wesentlichen in den sechs künftigen Kartellländern abspielt. De Beers dominiert nicht nur die Diamantenförderung in Südafrika, sondern über Gemeinschaftsunternehmen („Joint-ventures“) mit den jeweiligen Regierungen auch die in Namibia und Botswana, wo die ertragreichsten Minen der Welt liegen. Zudem ist De Beers wieder in die Förderung in Angola eingestiegen. Eigenen Angaben zufolge ist der Konzern zudem an 40 Unternehmen für die künftige Diamantenförderung in Kongo-Kinshasa beteiligt.

[…]

Bisher wurden die im südlichen Afrika geförderten Diamanten in eine Sortier- und Verkaufszentrale nach London exportiert. Von dort aus gingen lediglich drei Prozent wieder nach Südafrika, um dort geschliffen zu werden. Immerhin hatte De Beers vor kurzem angekündigt, sein Sortierzentrum von Großbritannien nach Botswana zu verlegen, um der zunehmend heftiger geführten Diskussion um die Verarbeitung der Steine vor Ort zu besänftigen. Im Gegensatz zu Südafrika verfügt Botswana über ein besonders investitionsfreundliches Steuersystem. Zudem ist die Beziehung des Konzerns zur botswanischen Regierung von weniger Spannungen geprägt als in Südafrika, wo Teile des Kabinetts De Beers regelmäßig seine Rolle während der Apartheid vorwerfen.

In seiner Heimat sieht sich der Konzern zudem von einem neuen Gesetzesvorhaben bedrängt, der sogenannten Diamond Amendment Bill. Demnach müssen künftig alle in Südafrika geförderten Rohdiamanten einem staatlichen Ankaufbüro angeboten werden, das die Steine anschließend lokalen Schleifwerkstätten zur Veredelung weiterreichen will. Auf diese Weise sollen, so hofft die Regierung, neue Arbeitsplätze entstehen. Bis zu 10 Prozent aller lokalen Rohdiamanten will dieses Büro aufkaufen. Im Gegenzug werden diejenigen Diamantenproduzenten, die sich dieser Prozedur unterwerfen, von der neuen Exportsteuer von 5 Prozent für Rohdiamanten befreit.

[…]

Die Industrieverbände laufen Sturm gegen dieses neue Gesetz, das ursprünglich zu Beginn des Jahres in Kraft treten sollte. Die Diamantenindustrie argumentiert, die Lohnkosten in Südafrika seien im Vergleich zu den indischen viel zu hoch, außerdem fehle es an gut ausgebildeten Facharbeitern, so dass die angestrebten zehn Prozent der Rohdiamanten nie und nimmer in Südafrika geschliffen werden könnten. Offenbar hat der südafrikanische Finanzminister Trevor Manuel ein gewisses Verständnis für die Sorgen der Konzerne. Jedenfalls hat er die Diamond Amendment Bill noch nicht in Kraft gesetzt. In Namibia ist De Beers bereits eine – angeblich freiwillige – Verpflichtung eingegangen, 16 Prozent seiner Steine von lokalen Werkstätten schleifen zu lassen.


купить велосипед харьковФильчаков Александр Васильевич

Church contributed to SA’s political violence

EUROPEAN church aid agencies, including those in Britain, have contributed towards the climate of violence in South Africa and the undermining of orthodox Christianity (p. 107 Revolution of Reconciliation? The struggle in the Church in South Africa  –  Rachel Tingle).

Tingle examines the startling claim made by John Kane-Berman, executive director of the South African Institute of Race relations, that “Black people in the townships are reaping a whirlwind of violence that the churches have helped to sow (p. 4).

The book concludes that Kane-Berman was essentially correct in his claim. Tingle states that “in their understandable desire to see and end to apartheid, sections of the Church in SA, aided and supported by sections of the Church overseas, have sympathised with the liberation movements  –  especially the ANC  –  to such an extent that they have either simply turned a blind eye to the methods such organisations have been prepared to employ to gain political power, or have developed a theology which actually justifies violence” (p. 5-6).

Tingle traces the origins of this development to the activities of the World Council of Churches (WCC) and particularly its Programme to Combat Racism (PCR). Listing all the grants made by the PCR in Africa since it was first set up over 20 years ago, the book shows that the WCC has “now given almost $5 million to liberation movements in Africa, virtually all of which have adopted the principles of Marxism-Leninism and have been prepared to use revolutionary violence in order to seize power.

“SA’s two liberation movements, the ANC and the PAC, have respectively received a total of $1.3 million and $0.7 million from the PCR” (p. 192). But, as the study declares, “neither the WCC itself, nor its member Churches, appears to have shown any concern about the dismal economic and human rights record of the liberation movements assisted by the PCR once they have taken power.” (p. 192).

Further more says Tingle, in order to justify a Programme whose activities have been deeply at variance with the traditional work and beliefs of the Church, the WCC has encouraged the development of new forms of “theology” which support radical political action and undermine orthodox Christianity. (pp. 50-1, 192).

The study describes how, by fusing radical; North American Black Theology and Latin American Liberation Theology, progressive theologians and Church organisations developed a specifically South African version of Liberation Theology as found, for instance, in the highly influential and widely distributed Karos Document.

Published in 1985, against a background of horrific Black-on-Black violence, this purportedly Christian document quite specifically rejected a moderating and peace-making role for the Church. It suggested that there was no alternative but to intensify conflict (p. 103) and “argued that Christians should not be working for peace and reconciliation but, rather, should participate in the ‘struggle for liberation and justice.’” (p. 193).

It also advocated civil disobedience as a form of resistance against the government, ignoring the degree to which civil disobedience campaigns have frequently involved gross intimidation of third-parties (particular politically moderate Black people) in order to be effective. Such arguments have frequently been repeated in other documents and at Church conferences. In such ways SA’s radical Church organisations have contributed to the climate which has rocked the country ever since 1984.

The book describes how the Church in SA has become deeply divided. For some years now, apart from small break-away Afrikaner churches in the Dutch Reformed tradition, all of the South African Churches have condemned apartheid. “But those Christians and Church groups who adhere to orthodox theology, who emphasise the importance of preaching the spiritual Gospel of Salvation, and who would see their role in wider society as a ‘Third Force’ helping to bring about reconciliation between all racial and political groups, have been subjected to criticism, ridicule and other forms of attack by ‘progressive Christians’.” (p. 193-4)

This has been compounded by the fact that, since at least 1985, the ANC has also developed a strategy to attempt to bring a many Church groups as possible into the national liberation struggle (pp. 134-48. Thus, says the study, “whether the vast majority of ordinary Church-goers are aware of it or not, a battle has been going on for control of Church practices, symbols and resources. In other words, what is ultimately at stake is the meaning of the Christian faith.” (p. 194).

The study shows that the two organisations which have been most responsible for the radicalisation of the Church, have been the Institute for Contextual Theology (ICT) and the SACC. The ICT, which has been in the forefront of the development of South African  Liberation Theology, is funded almost entirely by Grants from overseas donors (pp. 82,246).

The SACC, enjoyed a yearly income between 1987 and 1990 averaging R23.38 million, but according to the Tingle, “hardly any of this has been spent on traditional Christian missionary or evangelistic activity.”

Although it has run social welfare programmes which would be acceptable to most Christians, other activities are far more questionable. For instance, its ‘Church and Mission’ departments have been involved in promoting radical theology, and other departments have been involved in providing legal aid for those involved in civil disobedience and violence.

“Only limited information is disclosed about the use of its semi-secret Asingeni Relief Fund but former SACC general Secretary, Bishop Tutu, has stated that the purpose of the Fund is to ‘empower the powerless in their liberation struggle’.” (p. 195). Much of the SACC’s activities have thus had very obvious political implications. It is noteworthy that, partly because of this, the vast majority of African Independent Churches (to which an estimated 8 million Black South Africans belong) have not joined the SACC.

Tingle estimates that between 1986 and 1990 at least 98% of the SACC’s income was derived from overseas, the great bulk of it from European Church agencies (pp. 258-264). Over this period, 16.6% of total SACC donation income came from Denmark; 14.0% from Germany; 12.4% from Norway; 11.6% from the Netherlands from the Netherlands; 11.3% from Sweden and 8.8% from the UK.

The study also draws attention to the use of the approximately R500 million from the European Community channeled to SA during 1986-1991 mainly through the SACC and the Kagiso Trust (set op jointly by SACC and the Southern African Catholic Bishop’s Conference).

“According to statements from the EC commission, the grants were intended for welfare and humanitarian aid schemes, and were not supposed to support the activities of political organisations. However, the Commission has refused to give details to the European Parliament of projects financed, and there are many indications that not only has much of the money been used on projects which are political in nature, but also that there is a strong bias in favour of ANC-aligned projects or groups.” (p. 196).

As Tingle states, given the significant change in the way in which some of the Churches now view their work in the world, “the decision to provide aid to a country like SA via Church organisations, is no guarantee against becoming deeply involved in their political conflicts.” (p. 197). Tingle declares that because an estimated 77% of SA’s population declare themselves to be Christian “what the Churches say and do is of immense importance for the South African society.” (p. 6). She says that, in the same way that the DR Church has publicly admitted  that it was wrong in the past to have supported apartheid policies of the National Party, so “those who have used the Church as an arm of the ‘liberation’ struggle, had provided theological justification for revolutionary violence, should admit that their stance has been wrong.”

She concludes that “it is to be hoped that all the Churches in the country will return to preaching the true Gospel of Jesus Christ  –  including Christ’s command  to show unconditional love and forgiveness to one’s enemies. This  may well be the only hope of bringing about the reconciliation between people of all races and political factions which is imperative if SA is to avoid plunging into a full-scale civil war and emerge as a genuine multi-racial, free and stable democracy.

The book has a forward by the Rt. Rev. Bill Burnett, formerly Anglican Archbishop of Cape Town, who refers to the book as “important and timely” and to Contextual/Liberation Theology as a “counterfeit form of Christianity.” 

         

игры для девочек кухняДанильченко Юрий Харьков

French call voting machines ‘catastrophe’

Several French political parties demanded the withdrawal of electronic voting machines for the second round of the presidential election after widespread problems during Sunday’s ballot.
The Socialists, the Communist Party and the Greens put on a rare show of unity to call the machines, used for around 1.5 million of France’s 44.5 voters, a "catastrophe."

It is the first time the machines have been used for a presidential election in France. Amid big queues in general to vote, people using the electronic machines were forced to wait up to two hours to cast ballots.

The left wing parties complained following problems at Noisy-le-Sec, a suburb east of Paris.

"In line with our forecasts, the electronic vote has been a catastrophe," the parties said in a statement. They said that many voters had walked away in disgust because of the wait.

Protests came from other cities as well.

Philippe de Villiers, a nationalist Catholic candidate in the election, called it a "cheating machine" as he voted in his home town of Herbiers in western France.

Daniel Guerin, a member of the Paris regional council made an official complaint to the Constitutionl Council because of "disfunctioning" machines in his constituency in Villeneuve-le-Roi, in the Paris suburbs.

The elderly had particular problems with the machines. Many said they did not believe the computerised system would keep their vote secret.

"I have come here twice and twice I have had to walk away without voting. It takes too long," said Pierre Bascoulergue, a pensioner in Issy-les-Moulineaux, near Paris. "I just don’t trust these machines."

The Issy town hall said the long queues were because of the huge turnout in the election.

In the champagne capital of Reims in eastern France a breakdown delayed the start of computer voting. The complicated machines further held up voting in the city during the day.

"It is total chaos, we don’t understand anything," said 70-year-old Suzanne Antoine.

"You put your card in and it says ‘continue’. Then nothing lights up. I managed to finish but I prefer the way it was before."

Researchers at Paul Verlaine University in Metz said that trials on two of the three machines used in France showed that four people out of every seven aged over 65 could not get their votes recorded.

Researcher Gabriel Michel, a psychologist, said the machines posed "enormous problems".

The computer has several buttons that allow electors to choose the candidate they want to back. There is also an "abstention" button for protest votes.

The interior ministry says the machines are not French but they have not had any problems since they were first used in 2003.

игры для детеи 6 летtopcargo

SABC laat geld vir Afrikaans verdwyn

Suid-Afrika se ambassadeur in Den Haag, Nkhulu Sebothoma, het onlangs besoek van die Nederlandse stigting Taalverdediging ontvang nadat navrae oor ‘n skenking aan die SABC onbeantwoord gebly het.


Geld van die Postcode Loterij in Nederland wat die SABC ontvang het om onder meer ‘n jeugprogram vir Afrikaanssprekendes in die Afrikaanse taal aan te bied, is blykbaar vir ander doeleindes aangewend. Toe Taalverdediging navraag doen oor die betrokke fondse by die Postcode Loterij, het laasgenoemde instelling die stigting na die SABC verwys. Die SABC het op hulle beurt alle korrespondensie oor die onderwerp ignoreer.


Die stigting het ‘n klagskrif opgestel wat daarna deur lede onderteken is uit protes teen die openlike taaldiskriminasie. Lede het gevoel dat hulle sustertaalgenote stief behandel word en dat Afrikaanssprekende kinders net so geregtig is op TV-uitsendings in hul eie taal as enige van die ander taalgroepe.

Die Suid-Afrikaanse ambassadeur het ingestem om die klaers te woord te staan en op 7 Maart 2007 ‘n afvaardiging van Taalverdediging in Wassenaarsweg, Den Haag, ontmoet. Die kulturele attaché van Suid-Afrika was ook teenwoordig. Mevrou Sebothoma was eers traag om toe te gee dat Afrikaanssprekendes ook regte het en met die ou ANC-slenter gekom dat daar 11 amptelike tale is wat elk voorkeur moet geniet.

Aanvanklik het sy gemeen dat Bantoetale belangriker is omdat dié kinders arm is, geen toegang tot beter geriewe het nie en met kriminaliteit in aanraking is. Hulle is ook dikwels VIGS-slagoffers. Daarop het Taalverdediging geantwoord dat Engelse kinders uitstekende geriewe geniet en dat die meerderheid Afrikaanssprekendes dit nie breed het nie. Die SABC se jeugprogramme word hoofsaaklik in Engels aangebied.

Mevrou Sebothoma het kennelik die futiliteit van haar argument ingesien en toegegee dat daar na Afrikaanse programme omgesien sal moet word. Sy het die moontlikheid genoem dat die Engelse uitsaaityd vir jeugjoernaalprogramme gehalveer kan word om Afrikaans te help. Die Suid-Afrikaanse Ambassade het onderneem om die stigting later vanjaar te nooi om deel te neem aan ‘n bespreking oor die onderwerp.

Dit wil egter voorkom asof die Nederlandse belastingbetaler veel meer invloed uitoefen oor die toekoms van Afrikaans op TV as Afrikaners in hul eie land oor hul eie taal.



video gladiatorФильчаков прокурор отзывы

Gevra: ‘n Afrikanerbevrydingsbeweging

Image

Kragtige simbole is nodig

Suksesvolle rewolusies word gewoonlik gevoer deur ’n voorhoedeparty wat die onderdrukte bevolking verteenwoordig en daarna streef om so ’n bevolking se ideale te verwesenlik. Terwyl nie alle rewolusies deur die geskiedenis so verwesenlik is nie, is dit vir seker die mees doeltreffende manier om ’n doelgerigte rewolusionêre uitkoms te bereik. Die kommunistiese wêreld het hierdie beginsel met groot welslae toegepas. Die kommuniste het ook die sielkunde van massamobilisering goed begryp en met dieselfde mate van sukses benut. Hoewel ons ideologies in opposisie teen die kommunistiese ideaal verkeer, moet ons kommunistiese metodes waar nodig gebruik en nie as’t ware probeer om die wiel te herontwerp nie.

In die onlangse nasionalistiese rewolusies in voormalige kommunistiese (-gesinde) state (Oekraïne, Joego-Slawië, Georgië, ens.) is populistiese rewolusionêre beginsels met groot sukses teen daardie bewinde aangewend. Hierdie ervaring is in diepte bestudeer en gedokumenteer, in so ’n mate dat gebruikersvriendelike leesstof geredelik beskikbaar is om kitsrewolusionêre enige plek ter wêreld gou op te lei en te mobiliseer.

Vir ons as Afrikaners is daar nou ’n volledige databank van bronne beskikbaar om vinnig ’n volksbeweging tot stand te bring. Wat ons egter sal moet aanvaar, is dat die tradisionele wyses waarop ons ons mense sou mobiliseer (die klassieke partymodel, wat tradisionele denkwyses vereis) nie gaan slaag nie. Ons sal vinnig ’n breë beweging op die been moet kry. Die aanslag moet populêr wees. Terwyl intellektuele struktuur van deurslaggewende belang is, moet dit nie die algemene beeld van die organisasie wees nie. Inteendeel, dit moet eerder ’n tipe popkultuurbeeld hê. Die aanwending van sterk, populêre simbole is byvoorbeeld net so belangrik soos die goed  beredeneerde ideologie wat dit ondersteun. Simbole wissel natuurlik van die grafiese, tot musikale en verskeie ander. Die Otpor!- (Weerstand!-)beweging in Joego-Slawië en die Oekraïne het hierdie beginsels suksesvol uitgebuit.  Hier te lande het Solidariteit die lig gesien deur sy naam van MWU na ’n meer populistiese en algemeen betekenisvolle naam te verander. Ongelukkig het Solidariteit nog nooit die moed gehad om ten volle te kapitaliseer op die aantreklikheid van sy nuwe identiteit en die regime werklik die stryd aan te se nie.

’n Daadwerklike Afrikanerbevrydingsbeweging sal die moed aan die dag moet lê om wel hierdie (nie-gewelddadige) stryd te betree. Dit moet geensins skroom om die regime te verneder nie en moet bereid wees om dit op alle gebiede uit te daag deur ’n verskeidenheid populêre aksies, waarvan voorbeelde reeds so goed geboekstaaf is. Deur intellektuele krag te versoen met populêre beelde en simbole sal dit die Afrikaner vinnig aantrek en wêreldwyd die aandag op sigself vestig. Van kardinale belang, sal wees om alle Afrikanerorganisasies wat tans ideologies belyn is onder een identiteit te verenig. Dit sal daartoe lei dat genoegsame kapasiteit bestaan om ’n verskeidenheid aksies te loods. So ’n identiteit sal ’n sterk en verenigde beeld moet hê eerder as losse alliansies. Blote alliansies skep nie genoegsame struktuur en geloofwaardigheid om ’n verskuiwing in die magsbalans ten gunste van die Afrikaner (wat hou van struktuur) te bereik nie.

Ook die naam sal ’n kragtig verstaanbare en populêre aanspraak moet hê. Solidariteit het die Poolse Solidarnosc-vakbondbeweging nageaap in die skepping van sy nuwe identiteit. Solidariteit het egter nie dieselfde tipe ruggraat en morele krag as wat die Poolse vakbond, in sy stryd teen die kommuniste gehad het nie. Wat die naam (soos in die geval van Otpor!) bewys het, is dat bekenis sentraal staan, maar ook dat uitspraak, spesifiek kort lettergrepe, kragtig moet wees. Otpor! het verder gegaan deur ’n uitroep by te voeg. Lg. dui op dringendheid, aggressie (nie te skroom vir konfrontasie nie), selfversekerdheid en verteenwoordig sowel ’n aanspraak op die onderdrukte bevolking as wat dit ’n aanslag op die regime is. Terwyl dit vertroue en belangstelling by die onderdrukte publiek skep, kan die regime sien dat dit deur ’n vasberade opponent uitgedaag word.

Otpor! het ook bewys watter sukses behaal kan word deur die opponent se histories suksesvolle simbole direk oor te neem en te omvorm in die beweging se eie kleure, begrippe, ens. So het Otpor! die kommunistiese vuis binne die nasionalistiese bevrydingsideologie geherinterpreteer en toegepas. Dit het was onmiddellik en wyd byval gevind. Die kommunisties gesinde regime is geïrriteer, tot op die punt waar hulle toenemend foute begin maak het, omdat die bevrydingsbeweging so ligsinnig en uitdagend met die regime se heilige koeie omgegaan het. Ook het dit dadelik tot die massa en veral die jeug gespreek, wat gehou het van die sarkastiese rebelsheid daarvan. Onlangs het PRAAG ook daarmee geëksperimenteer om die kommunistiese ‘vryheidsvuis’ in oranje-blanje-blou te “nasionaliseer” binne die organisasie se Genoeg!-veldtog. Die publieke terugvoer wat tot dusver daaroor ontvang is, is oorweldigend positief. Kapasiteitsprobleme lê egter die implementering van die veldtog aan bande. Gesprekke is tans aan die gang met belanghebbendes en kundiges om die konsep op groot skaal suksesvol uit te rol.

Mobiliseringstegnieke hou ook sterk verband met die tydperk waarin die veldtog plaasvind. Waar openbare vergaderings nog slegs twintig jaar gelede een van die mees populêre maniere was vir ’n politieke beweging om met ondersteuners te kommunikeer, is daar vandag sms’e, webtuistes, eposse, potgooie (podcasts), ens. Amper elke jaar neem elektroniese kommunikasietegnologie kwantumspronge vooruit en skep daarmee nuwe moonlikhede vir kommunikasie en mobilisasie. Met die koms van digitale televisie sal dit moontlik raak vir ’n bevrydingsbeweging om enige plek ter wêreld programme via die internet na sy ondersteuners uit te saai. Geen lisensies of regulasies sal dit kan keer nie.  Die onlangse Oos-Europese nasionalistiese rewolusies het ook die werklikheid van kommunikasietegnologie goed besef en suksesvol aangewend.

Ook simbole is tydsgebonde. So was die kruithoring na die Tweede Vryheidsoorlog ’n  betekenisvolle mobiliserende simbool. Vandag egter , hou dit vir die Afrikanerpubliek amper geen betekenis nie. Die  rewolusionêre “bevrydingsvuis”(waarna vroëer verwys is) daarenteen is oor die jare deur Hollywood en die res van die populêre media as simbool van opstand gewild gemaak en verromantiseer. Terwyl die jeug van vandag grotendeels nie die oorsprong daarvan ken nie, spreek die vertoon daarvan onmiddellik tot hulle en met emosie. So is dit dan niks vreemds om bv. Bok van Blerk te sien vuis in die lug gooi terwyl hy “De la Rey” sing nie.

Terwyl ’n Afrikanerbevrydingsbeweging waarderend moet kyk na historiese simbole en tegnieke, moet dit veral entoesiasites omgaan met eietydse populêre maniere om mense te mobiliseer.

Om ’n verskuiwing in die magsbalans te verkry, gaan primêr om openbare persepsie. Indien die publiek waarneem dat die magsbalans verskuif het vanaf onderdrukker na onderdrukte, dan het dit in werklikheid gebeur. So ’n verskuiwing kan alleen deur ’n doelgerigte en radikaal gemotiveerde beweging bereik word. Bevryding is nie ’n saak vir ’n demokratiese organisasie/forum nie. Om lg. rede sal die ontwikkelende Afrikanerraad nooit meer as ’n “geselsforum” wees nie. Effektiewe mobilisering sal slegs deur ’n ideologies gemotiveerde, populêre Afrikaner-entiteit behaal word. Met die verwesenliking van so ’n beweging raak die behoefte vir ’n “Afrikanerleier” van minder belang. Die organisasie, sy simbole en aksies is die mobiliserende faktor en nie een of ander De la Rey–tipe figuur nie. Met sterk simbole en naam (argumentsonthalwe: Vryheid!), ’n ideologies geïnspireerde bestuur, doeltreffende openbare optrede en kommunikasie, sowel as die bereidwilligheid om ’n breë aantal ideolgies belynde entiteite saam te snoer, kan ’n populêre Afrikanerbeweging vir die ANK-regime  daadwerklik opdraand verskaf.

As Afrikaners hang ons vryheid nie van ons getalle af nie, daarvoor is ons te min. Ons vryheid hang af van die mate waartoe ons bereid is om uit ander se ervaringe te leer, ons gesonde verstand te gebruik en populêre en beproefde konsepte by ons eie omgewing aan te pas en strategies te implementeer.

человек паукеtopcargo развод

Wat is PRAAG?

PRAAG (die Pro-Afrikaanse Aksiegroep) is ‘n nie-partypolitieke beweging wat veg vir die voortbestaan van Afrikaans en die Afrikaner in Suid-Afrika. 

Die stryd geskied veral op die volgende gebiede:

1. Taalhandhawing: 

Deur taalaksies, publikasies en openbare debat word Afrikaans gehandhaaf en bevorder.

2. Ideologie en kommunikasie

Moderne kommunikasietegnologie en media is besig om die wêreld en die aard van politiek te verander. Die Afrikaner se oorheersing deur ander groepe in Suid-Afrika geskied ook nie openlik militêr nie, maar word deur middel van ideologie, propaganda, die aanblaas van skuldgevoelens en beheer oor die staatsmedia (SAUK), asook skoolleerplanne, ens. toegepas. Daarom is PRAAG aktief in die afbreek van die heersende staatsideologie met sy verguising van die Afrikaanse taal, kultuur, tradisie en geskiedenis. Ons hou ons besig met die skep van ‘n nuwe ideologie wat tot ons bevryding sal lei.

3. Gekoördineerde optrede teen geweldsmisdaad

PRAAG is uiters besorg oor die graad van geweldsmisdaad in die land wat besig is om ‘n etniese/rasse-aard aan te neem. In samewerking met ander Afrikaanse organisasies is ons aktief besig om gekoördineerde optrede daarteen te organiseer. Ons is ten gunste van ‘n landwye netwerk van buurtwagte, plaaswagte en selfs ‘n vorm van diensplig sodat ons gemeenskap teen tierende geweldsmisdaad beskerm kan word.

4. Afrikanereenheid

PRAAG is reeds drie jaar lank besig met inisiatiewe om bestaande Afrikaanse organisasies in een beweging saam te snoer ten einde gekoördineerd teen geweldsmisdaad, naamsveranderings, taaldiskriminasie en verval in infrastruktuur te kan optree.

Die tyd is nou ryp vir ‘n oorkoepelende Afrikanerraad wat namens die Afrikaner kan praat en ‘n veilige toekoms vir ons kan beding. Intussen verseker PRAAG dat die stryd op voetsoolvlak voortgesit word.

Raak betrokke en sluit aan! 

панель светодиодная круглаяОлександр Фільчаков прокурор

PRAAG-lidmaatskap

Voordele van Praaglidmaatskap

  • Een gratis boek per jaar, asook 20% afslag op alle Praagboeke.
  • ‘n Gratis e-posadres van die POP-tipe waarvoor internetdiensverskaffers tussen R20 en R50 per maand vra en wat u op u rekenaar of selfoon kan gebruik. Goedkoop korttermyn- en ander versekering deur Momentum, ‘n filiaal van die First Rand-groep, asook beleggings in al 800 Suid-Afrikaanse effektetrusts via Momentum.
  • Toegang tot inligting en deelname aan stimulerende gesprekke op die Praagwebwerf, Praaggeselsforum, Praagposlys, Praagkletskamer, ens.
  • En natuurlik het u saam met duisende ander Afrikaanslesende internetreisigers toegang tot www.praag.org, een van die mees besoekte webwerwe in ons taal.
Raak betrokke by PRAAG en word deel van die oplossing!

Verskillende soorte Praaglidmaatskap

  • Studentelidmaatskap R30 p.m. of R360 p.j.
  • Gewone lidmaatskap R55 p.m. of R660 p.j.
  • Korporatiewe lidmaatskap R700 p.m. of R8 400 p.j

Nadat u aangesluit het, sal ons u per e-pos kontak om betaling met u te reël, hetsy per maandelikse internetbetaling, hetsy per debietorder.

Raak betrokke en sluit aan! 

люстры интернетОлександр Васильович Фільчаков