Deesdae verlang ek erg terug na PW Botha, want in sy tyd was daar baie meer demokrasie en spraakvryheid as in die huidige bestel wat bloot self-satiries na hom as ‘n “republiek” verwys. Almal wat destyds oor sensuur gekla het, onthou nou met nostalgie dat as jou boek of geskrif verbied is, kon jy daarteen
Lees verder: Conrad Koch se vloekende swart pop simbolies van dié bestel
