afrikaans – Bladsy 31

SUT-studente bekommerd oor taalbeleid

Die Vryheidsfront Plus poog reeds vir meer as ‘n jaar, sonder sukses, om ‘n afspraak met die Rektor van die Sentrale Universiteit vir Tegnologie-Vrystaat, prof. TZ Mthembu, te kry. Die VF Plus se tak aan die SUT ervaar verskeie probleme op studentevlak, waaronder die SUT se taalbeleid asook die proses wat gevolg word om die Studenteraad aan die SUT te verkies.

‘n Vergadering is tussen die VF Plus en die studentedekaan, mnr. Jan De Witt gehou, wat tot niks gelei het nie. Daarna is die registrateur, dr. MJG Vinger, se kantoor genader waarna die kampussekuriteit die VF Plus se studente wou verwyder aangesien die registrateur se kantoor aangedui het dat hy nie studente sien nie.

Die Rektor se kantoor is verskeie kere deur die VF Plus besoek en geskakel, wat keer op keer eenvoudig aangedui het dat die sake met die registrateur opgeneem moet word, wat self ontoeganklik is.

Hierdie ontoeganklikheid en die feit dat die taalbeleid nou stil-stil van dubbel-medium na slegs Engels verander is, gaan nou met die Kanselier opgeneem word. Die VF Plus gaan ‘n dringende skrywe aan die Kanselier rig waarin ‘n samespreking versoek word.

Die VF Plus het reeds in die verlede kommer uitgespreek oor die studente se rasse-samestelling en die feit dat wit studentegetalle dramaties afgeneem het en hul behoeftes nie meer geakkommodeer word nie. “Hierdie stap wat nou rakende die taalbeleid geneem is, gaan net tot verdere afname in wit studentegetalle lei,” het Jan van Niekerk, VF Plus-jeugleier gesê.

Hierdie is volgens die VF Plus diskriminerend teenoor studente wat in Afrikaans wil studeer. Die VF Plus steun die ontwikkeling van minderheidstale en is van oordeel dat onderrigtale nie verminder moet word nie, maar eerder moet vermeerder.

Die VF Plus oorweeg dit sterk om die saak met die Minister vir Hoër Onderwys, mnr. Blade Nzimande op te neem.

gladiator video

Nzimande wil nie wegdoen met Afrikaans

Die regering het geen begeerte om Afrikaans as ’n taal van onderrig weg te doen nie, het dr. Blade Nzimande, minister van hoër onderwys, Donderdagaand gesê.

Hy het tydens die inhuldigingseremonie van Johann Rupert as die 14de kanselier van die Universiteit Stellenbosch (US) gesê die regering se standpunt is nog deurgaans duidelik dat alle amptelike tale in Suid-Afrika, met inbegrip van Afrikaans, as ewe belangrik geag word, soos in die Grondwet gestipuleer.

“Ons taalbeleid vir hoër onderwys gee erkenning aan Afrikaans as ’n taal van geleerdheid en navorsing en stel dit baie duidelik dat dié taal as sodanig as ’n nasionale bate gehanteer en bewaar moet word.”

Waarteen die beleid wel beswaar maak, is die neiging om Afrikaans as ’n hindernis vir toegang vir nie-sprekers daarvan te gebruik.

Nzimande het gesê die US het al veel bereik in sy pogings om as een van die beste universiteite ter wêreld geag te word, en het transformasiepogings aangewend.

“Daar is egter steeds ’n uitdaging om jul inisiatiewe en prestasies te omskep in ’n institusionele kultuur wat volledig insluitend, divers en waarlik Suid-Afrikaans is.”

Rupert is in die Endlersaal van die Konservatorium ingehuldig. Die geleentheid is onder andere ook bygewoon deur die Wes-Kaapse premier, Helen Zille, die minister in die presidensie, Trevor Manuel, en die US se rektor, prof. Russel Botman.

Rupert volg in die voetspore van dr. Frederik Van Zyl Slabbert.

Rupert het nie in sy intreerede op die veelbesproke taaldebat gefokus nie.

Dié sakemagnaat en sportweldoener het meer oor die belang van innoverende tegnologie en die toepassing daarvan in tersiêre instellings gepraat.

Volgens hom moet die US streef om die beste te wees, maar fokus behou om te oorleef. “Niemand kan die beste wees met alles nie. Daarom is fokus nodig. Dán kan besluit word waarin ons die beste sal wees.”

Hy het verwys na die koms van breëband-internetverbinding in die Wes-Kaap en die belangrike rol wat dit in onderrig sal speel.

Botman het Rupert opgesom as ’n veelsydige mens wat alles verteenwoordig waarvoor die universiteit staan.

“Dr. Rupert, jy is ’n seun van hierdie stukkie aarde genaamd Stellenbosch. Jy verteenwoordig alles waarvoor hierdie universiteit staan: ons visie, ons waardes en ons onwrikbare geloof in akademiese uitnemendheid.”

Rupert is onder meer voorsitter van Richemont, VenFin en Remgro.

Hy het as jong man ekonomie en maatskappyereg aan die US gestudeer, maar dit laat vaar vir ’n sakeloopbaan.

slots to play for fun

ANC-regering se Pilatusverklaring oor ŉ Nasionale Taalwet

Die GHA het met skok en ontsteltenis kennis geneem van die regering se onverbloemde afsydigheid en selfs mate van aggressie teenoor die Afrikaanse taal soos vervat in ŉ beëdigde verklaring wat deur Philemon Wakashe, direkteur-generaal van Kuns en Kultuur, met toestemming van die Staatspresident en twee ministers uitgereik is.

In reaksie op bogenoemde verklaring is dit belangrik om daarop te wys dat Artikel 6(4) subartikel 2 van die Grondwet soos volg bepaal:

a Dat “alle amptelike landstale gelykheid van aansien geniet en billik behandel word”; en

b Dat “die staat praktiese en daadwerklike maatreëls tref om die status van dié (inheemse) tale te verhoog en hulle gebruik te bevorder”.

Dit lê nie op die weg van die GHA om vir ander inheemse tale in die bres te tree nie, maar indien die Afrikaanse taal se voortbestaan bedreig of ondermyn word, is dit die plig van die GHA om wanvoorstellings uit te wys en heersende ondermyningsmeganismes met woord en daad te beveg. In hierdie verband wys die GHA graag op die volgende wanvoorstellings en verkleinering van die Afrikaanse taal soos vervat in verklaring van Wakashe gerapporteer in Beeld van 8 Februarie 2010:

· Ten eerste wil ons die regering daarop wys dat Afrikaans ŉ inheemse taal is wat in Afrika ontstaan het en wat ook Afrika se naam dra. Die Afrikabewuste ANC-regering behoort derhalwe juis uiters trots te wees op die Afrikaanse taal. Ons vind dit dus baie vreemd dat die regering nie alleenlik afsydig staan teenoor Afrikaans nie, maar dit inderdaad veral op die terrein van die onderwys positief ondermyn. Dit doen hy op dieselfde wyse as wat Lord Milner en sy adjudant EB Sargant gepoog het om 30 000 boerekinders in die konsentrasiekampe te probeer verengels deur middel van Engelse onderwysers wat spesiaal vanoor die Britse Ryk vir hierdie doel ingevoer is. Hierdie stelling word bevestig deur die feit dat die regering se amalgamasie- en transformasiebeleid vanaf magsoorname in 1994 spesifiek gerig was op Afrikaanse skole met die oog op die uitfasering van Afrikaans as medium van onderrig. Dit het daartoe gelei dat Afrikaansmedium skole vanaf ongeveer 1 600 in 1993 verminder het tot slegs 640 in 2009. Hierdie statistieke dui onomstootlik daarop dat die regering skuldig staan in sy rol as uitfaseerder van die Afrikaanse taal as medium van onderrig in Afrikaanse skole in Suid Afrika. Inderdaad lyk dit asof hy na die verkryging van politieke mag in Suid Afrika in 1994 die verengelsingsbeleid soos beoefen soos deur Milner en Sargant as veroweraars na die Engelse oorlog, klakkeloos navolg met verontagsaming van die beskermingsmaatreëls wat in die Grondwet gespesifiseer word. Insgelyks word Engels tans op die gebied van tersiëre onderrig in tradisioneel Afrikaansmedium universiteite inforseer deur Afrikaanssprekende bruin rektore (as swart beskou deur die ANC-regering) wat mens noop om hulle nie anders as akademiese kwotaspelers te beskou nie. Die verklaring wat die GHA vir hierdie beleid van die regering kan vind, is dat dit waarskynlik verband hou met ingeboude rassevooroordele en regstellende aksie teenoor Afrikaners en die Afrikaanse taal.

· In Wakashe se stelling oor die gebruik van Afrikaans in amptelike dokumente asook in die hof en in landswette, raak hyself ŉ paar “absurditeite” kwyt.

So byvoorbeeld is sy stelling dat Engels die primêre medium van verspreiding van inligting wêreldwyd is, totaal irrelevant ten opsigte van die debat oor die status van Afrikaans in Suid Afrika. Alle lande wêreldwyd gebruik Engels wel as internasionale kommunikasiemedium, maar hierdie gebruik het inderdaad niks te doen met die inheemse gebruik van byvoorbeeld die Franse- en Sjinese taal nie.

Wat die gebruik van Afrikaans in hofgedinge aanbetref, is die ontkenning van Wakashe dat Engels “nie nou of in die toekoms” die amptelike taal sal wees nie, geheel en al onwaar. Hy het klaarblyklik nog nooit kennis geneem daarvan dat Februarie 2009 se hofregister aandui dat daar slegs een Afrikaans gerapporteerde uitspraak in die Appélhof was terwyl 75% van alle uitsprake in 1996 in Afrikaans was.

· Terwyl die regering sy armoede aan geldelike hulpbronne vir die handhawing en bevordering van Afrikaans en ander inheemse tale verklaar, vind die GHA dit uiters vreemd dat die regering miljarde Rand belastingbetalersgeld jaar na jaar in ŉ bodemlose put soos die SAL inpomp. Dit doen die regering sonder om persone wat vir die verliese verantwoordelik is tot verantwoording te roep terwyl ŉ uiters emosionele saak soos die handhawing van die taal van die onderskeie kultuurgroepe in Suid Afrika onregmatig as te duur beskou en dus verwaarloos word. Die GHA wil graag die regering daaraan herinner dat in die orde van 12% van die belastingpligtige bevolking van die land waarvan die grootste persentasie Afrikaanssprekend is, ongeveer 60% bydra tot die totale inkomste van die land. Die Afrikaanssprekende deel van die bevolking kan dus met reg van die regering vereis om voldoende te begroot vir vertalingsfasiliteite en opleiding van amptenare om Afrikaans en ander tale magtig te wees sodat hulle diegene van die bevolking wat nie Engels magtig is nie, tot diens kan wees.

· Dit is baie belangrik dat die regering verder moet kennis neem daarvan dat ongeveer agt miljoen Suid-Afrikaners Afrikaans as medium van onderrig en omgangstaal gebruik en/of magtig is. Hierdie getal bestaan uit blankes, bruinmense, petroljoggies, toonbankassistente en plaaswerkers. Die regering se aktiewe ondermyning van Afrikaans en verontagsaming van die voorskrifte neergelê in die Grondwet t.o.v. die handhawing en uitbouing van Afrikaans kan dus niks anders as ŉ klap in die gesig van hierdie groot getal Afrikaanse taalgebruikers beskou word nie.

Die GHA doen ŉ dringende beroep op die regering om sy politieke vooroordele teenoor Afrikaans en ander inheemse tale te laat vaar en om met minagting die oproep van die Jong Kommuniste Liga, in ŉ memorandum gedateer 22/01/10, “dat Afrikaans in alle openbare skole verbied moet word en dat Engels die onderrigtaal moet wees” sal verwerp. Hiermee sal die regering sy beweerde bona fides bo alle verdenking stel.

107421 карданный

Hoe reageer tale onder druk?

Die paar harde klappe wat Afrikaans toegedien is in ‘n beëdigde verklaring deur die DG vir Kuns en Kultuur, nogal met die goedkeuring van die president, het nie net regsimplikasies nie.

Die eerste vraag wat gevra kan word is of Engels so ‘n uitsonderlike status verdien soos wat die regering graag daaraan wil toeken?

Dit kan ten beste met “miskien” beantwoord word. Engels, met al sy variante, is waarskynlik die taal ter wêreld wat die meeste gepraat word. Dit is nie so ‘n eenvoudige antwoord nie, omdat baie van die mense wat as “Engelssprekers” getel word, in werklikheid ander huistale het, en baie van diegene wat aandui dat hulle Engels magtig is, se vaardigheid hierin so gebrekkig of ontbrekend is dat dit nie betroubare resultate oplewer nie. Die moedertaalsprekers wat Mandaryns en Kantonees (twee Chinese tale wat onderling verstaanbaar is) is moontlik meer as die werklike aantal Engelssprekendes.

Wat die aantal lande betref waarin ‘n mens jou met Engels kan behelp, sal in alle waarskynlik minder wees as die lande waar Spaans bruikbaar is. Weer eens is dit ‘n grys gebied omdat byvoorbeeld aanvaar word dat Engels wyd in Indië en Sri Lanka gepraat en verstaan word, wat hoogstens kol-kol die geval is.

Boonop word projeksies gedoen wat daarop dui dat Spaans weldra meer moedertaalsperkers in die VSA sal oplewer as Engelspsprekers (die jaar 2050 word byvoorbeeld gereeld genoem).

Hoewel Arabies in baie lande gebruik en verstaan word, is hierdie lande in die reël yl bevolk, met meer as die helfte van die Arabiessprekendes wat byvoorbeeld in Egipte woon.

Teenoor ‘n minderheidstaal in Indië en Sri Lanka, Tamil, met sowat 65 miljoen moedertaalsprekers, is Afrikaans met waarskynlik nie meer as agt miljoen moedertaalsprekers nie, ‘n klein taal.

Maar gaan krap aan die waardigheid van ‘n taal, en daar is bykans altyd ‘n groot teenreaksie.

Nie baie lank gelede nie was daar ‘n taamlike beweging in Nederland om minstens by sommige universiteite Engels as ‘n taalmedium in te voer. Toe hou ‘n groep immigrante optogte en dring aan om Engels as kommunikasietaal, eerder as Nederlands te mag gebruik.

Fout.

Min of meer dieselfde tyd is daar ‘n debat oor welke taal die Europese Parlement se amptelike taal moet wees, en toe dit blyk dat Engeland soort van as vanselfsprekend aanvaar dit moet Engels wees, is daar ‘n skerp teenreaksie. Oornag verdwyn Engels van ‘n rits politieke partye in Europa se webtuistes. Van hierdie partye, soos die Duitse CDU en die Nederlandse CDA het omtrent volledige Engelse weergawes naas die lande se eie tale gehad, maar selfs noudat Engels weer beskeie in daardie webtuistes kom nesskop, is slegs ‘n klein deel van die inhoud in Engels te lese. Ook in Swede waar die inwoners taamlik gesteld is om Engels onder die knie te hê, het Engels uit politieke partye en selfs toerisme-webbladsye verdamp.

Van die Duitse ministers is ook stram om Engels te praat, selfs al is hulle vlot Engels magtig. Weer eens het ‘n betreklik nietige saak die ding aangevuur – die BBC wat ‘n joernalis wat slegs Engels magtig is stuur om die nuuskonferensie na afloop van die Duitse verkiesing te gaan dek, en toe aandring om vrae in Engels te vra en beantwoord te word. Dit, terwyl die BBC ‘n korrespondent in Berlyn het wat Duits vlot magtig is.

Daar is egter ook ‘n verwikkeling op ‘n ander vlak. Enkele jare gelede was dit nog taamlik maklik om Friesies via ‘n kennis van Nederlands te lees. Of so het ek tot my verbasing gedink, synde ek op skool geleer het Friesies is nader aan Engels as aan Nederlands verwant. Vir seker minder as ‘n jaar het ek nie iets in Friesies gelees nie, en toe ek weer daar gaan oplees as deel van spesifieke navorsing, kry ek ‘n groot verrassing. Ek kan dit beswaarlik volg, en eintlik ook net bietjie volg omdat ek vir stamboeknavorsing myself redelik bedrewe moes maak om Sweeds te lees.

Miskien nie so verrassend dat Friesies en Sweeds na mekaar trek nie, synde beide van Skandinawiese herkoms is, met die Friese wat verwant is aan die Angele en Saksers wat in Engeland gaan vestig het.

Toe onthou ek dat daar beslis iets gebeur het. Omtrent elke Nederlandse korrespondent wat ek het, kondig skielik aan dat hulle eintlik Friesies is. Selfs al kan hulle nie ‘n woord Friesies verstaan nie.

Maar duidelik het daar ‘n Friesiese bewuswording plaasgevind, wat tot die herontdekking van die Friese taal en gebruik daarvan gelei het. Dis ook nie so eenvoudig nie, want Friesies het verskeie weergawes wat dalk meer soos afsonderlike tale as net dialekte van mekaar staan.

So sterk was hierdie oplewing in ‘n stadium dat staatkundiges in Nederland en België selfs die opsie genoem het dat, sou België uitmekaar spat, Vlaandere aansluiting by aangrensende Nederlandse provinsies sou vind, en dat Friesland, of liewer, die Friesiese gebiede, nie deel hiervan sou uitmaak nie. ‘n Variasie was om voor te stel dat die Friesiese gebiede dan by Denemarke, ook ‘n Skandinawiese land, sou inskakel.

Toe die taal / dialek, Groningins, onlangs sy eie amptelike Bybelvertaling in gebruik neem, was Friesiese eregaste duidelik meer welkom as die Nederlandsprekers, hoewel ook selfs ten opsigte van hierdie “broeders in taalverdrukking” ‘n ligte afstand gehandhaaf is.

Onlangs het ‘n aantal Katalaanse stede en dorpe in ‘n nie-bindende referendum vir volkome Katalaanse onafhanklikheid van Spanje gestem. Katalaans is na berig word nader aan Italiaans as aan Spaans.

Die werklike interessante geval is egter Baskies.

Omdat Baskies ‘n baie ou taal is (met onseker taalverwantskap) is dit erg dialekties wat stremmend op die aanwending van die taal as amptelike taal of akademiese taal inwerk. Baie Baske, hoewel Baskies hul moedertaal is, het ook ‘n Spaanse identiteit vir “hoër” funksies en is van die grootste koerante in die selfregerende Baskiese provinsies Spaans.

Trouens, ‘n gestandariseerde vorm van Baskies vir amptelike en hoër gebruik, Batue, is eers in taamlik onlangs ingevoer. ‘n Eens groot taal, Occidan, word nou net deur ‘n klein aantal mense in Frankryk gepraat waar dit eens sowat 10 miljoen sprekers gehad het. In Frankryk word net Frans amptelik erken. Occidan word ironies in dele van Katalonië as amptelike taal erken, en het ook meer amptelike status in Monaco en Italië waar dit ook in dele gepraat word. Die mate waarin hierdie taal oornag amper verdwyn het, word gereeld as argument gebruik hoekom ‘n taal behoorlike amptelike erkenning behoort te geniet.

Dit lyk egter of daar in Europa – ook Frankryk – ‘n horde oertale en Romaanse variante is wat ten spyte van bitter min sprekers, ook verseg om heeltemal die handdoek in te gooi. Selfs binne die Baskiese gebied is daar ‘n magdom klein taaltjies, en word juis as een van die redes aangevoer hoekom Baskies so gesukkel het om homself bestendig te kry.

Wat kan van Afrikaans verwag word as dit nie amptelike erkenning kry nie, of erg afgeskaalde erkenning?

Ten eerste kan verwag word dat die sprekers wat meen Afrikaans is cool en ‘n taal wat lekker as gig-taal by shows gebruik kan word, deurlopend teenspoed by taalpuriste sal kry.

Die generasie wat betreklik onlangs nog op skool deurgeloop het omdat hulle na hul gesin as familie verwys het, of dit op die skoolterrein gewaag het om van die skoolgronde te praat, of na hul pa se besigheid in plaas van onderneming te praat, moet maar in afsku toesien hoe Engels sy “kolonisasie” van Afrikaans voltrek.

Eers wanneer die sportlui besef dit is uncool om coaches in plaas van afrigters te hê, sal Afrikaans kan voel hy weer hierdie aanslag van binne af.

Dan is daar die Afrikaanssprekendes se skryfvermoë. Sien ‘n mens dit wat buite-om die gedrukte media in skrif verskyn, wonder ‘n mens gewoon of daar nog ‘n onnie los rondloop wat weet wat in Afrikaans vas, en wat los geskryf word. Die taalgebruikers oor die algemeen het nie ‘n benul nie, selfs nie eens van die voorste taalbulle nie.

Word daar nie op die staatkundige front hard geveg vir die regte van ‘n taal wat van binne in elk geval gerysmier word nie?

дровяная печь для

Die status van Afrikaans

Reeds in 1994 het Cachalia en ander in hul rigtinggewende boek, Fundamental Rights in the New Constitution, geskryf dat elf amptelike tale onprakties is, en dat daar daarom uiteindelik waarskynlik net een sal wees.

‘n Mens het nie elf raaiskote nodig om te weet na watter een hulle verwys het nie.

Afgesien an Cachalia het hierdie boek ook outeurs gehad soos Penuel Maduna, intertyd minister van Justisie, Dennis Davis en Gilbert Marcus.

Hierdie mense se politieke sentiment het heel waarskynlik reeds verklap dat die aandrang op die behoud van Afrikaans as amptelike taal tydens die onderhandelings ‘n klip in die maag was, en dat die elf amptelike tale as foefie ingebring is om deur die onwerkbaarheid daarvan ‘n situasie van de facto eentaligheid te skep.

Kort na 1994 het Pansat in een van sy min sterk standpunte dit gestel dat die owerheid self die grootste oortreder van die taalbepalings in die grondwet is.

Om sake praktykgerig makliker te maak, kon provinsies uit die “groslys” van elf tale ‘n paar as amptelike tale in hul provinsies kies. Afrikaans en Engels is in al die provinsies amptelike tale, terwyl die provinsies dan ook nog een of twee ander tale daarby het, soos Xhosa in die Wes- en Oos-Kaap, seSotho in die Vrystaat, Tswana in Noordwes, en so meer.

Sommer gou was daar probleme. Die polisie, wat ‘n gedeelde nasionale en provinsiale aangeleentheid is, het gou taal-beleidsvoorskrifte afgedwing wat strydig was met die taalbeleid van sommige van die provinsies, soos in die Wes-Kaap. Stasiebevelvoerders is in gemeenskappe ontplooi waar hulle nie met die oorheersende tale vertroud is nie, met gevolglike afname in dienslewering.

Amptenare van nasionale departemente is verplaas na provinsies waar hulle, anders as wat ‘n liggies-geïmplementeerde beleid bepaal, hulle nie minstens twee van die provinsie se amptelike tale onder die knie gehad het nie.

‘n Voormalige Statistikus-generaal het selfs ‘n verbod op Afrikaans in interne kommunikasie per e-pos tussen Afrikaanssprekendes geplaas.

Soms het die Engels-beheptheid ook tot ligter oomblikke gelei. Toe die Vrystaatse Landboudepartement in ‘n mislukte eksperiment van Glen na Bloemfontein se hoofstraat verhuis, is ‘n groot bord “Main Entrance” bo ‘n deur in die hoofstraat aangebring. Hierdie deur, ‘n soort sy-ingang, het nie toegang na die departement se kantore gebied nie – die werklike “main entrance” was in die straat langsaan.

Toe breek die fase aan van probeer verstaan hoekom mense wat hoegenaamd nie Engels onder die knie het nie, dit so graag gebruik. Soos om by ‘n kantooropset voor ‘n toe deur te beland, met ‘n nota opgeplak. “We are having a meeting” in plaas van “We are in a meeting”. Daar was tallose voorbeelde van “Engels” wat Miesies Vênderbaail se “Engels” na die produk van ‘n Oxford-graduandus sou laat lyk.

Ag, dan moet ‘n man seker afsluit met iets ligters, van Oxford gepraat.

‘n Suid-Afrikaanse Oxford-student loop jare gelede saam met sy professor, in druk gesprek, oor die kampus. Die student merk twee donkerige dames op, en skielik verlang hy vreeslik huis toe. Voor hy ‘n wag voor sy mond kan plaas, sê hy hardop:

“Hiert, ek het nie geweet Soutrivier se sjeelbek loop ook hier nie.”

Die een vlieg om: “Djou moer djou Boer.”

“What did she say?” wil die proffie weet.

“She says she also comes from South Africa.”

Soos Engeland se krieketspan.

для пескоструя Данильченко Харьков

‘Opstand, verset kom oor taal’

Die Vryheidsfront het sy misnoeë oor die ANC se standpunt dat Afrikaans ‘n minderwaardige taal teenoor Engels is, uitgespreek. Ook voorspel die party “opstand en burgerlike verset” indien daar nie ‘n politieke oplossing rondom die marginalisering van Afrikaans in die land gevind word nie.

“Die regering praat snert oor die ontwikkeling en beskerming van Afrikaans as een van die amptelike tale. Die regering doen ook aktief mee in die vernietiging van die taal. Trouens, die ANC-regering se roekelose houding en onwilligheid om Afrikaans te beskerm, is gelyk aan kulturele uitwissing en is die geestelike tweeling van die uitwissing van 30 000 of meer Boerevrouens en –kinders weens die roekelose onwilligheid van die Britte om die konsentrasiekampe leefbaar te maak tydens die Anglo-Boereoorlog,” het adv. Anton Alberts parlementêre woordvoerder oor kuns en kultuur vir die VF Plus gesê.

Adv. Alberts se reaksie volg na die regering se repliek op die eis van mnr. Cerneels Lourens, ‘n prokureur van Brits asook stigterslid van die Vereniging van Regslui vir Afrikaans. Volgens die dagblad, Beeld (08-02-2010), vra mnr. Lourens ’n hofbevel aan dat die regering gedwing word om ‘n nasionale taalwet te aanvaar soos vereis deur die grondwet. Die regering weier egter om verantwoordelikheid te aanvaar dat Afrikaans nie dieselfde vlak as Engels kon bereik nie. Daarbenewens pleit die regering armoede aangesien daar nie fondse sou wees om alle dokumente in al die amptelike tale beskikbaar te stel nie.

“Die VF Plus vind dit verregaande dat die ANC-regering sulke swak gronde kan aanvoer om die afwesigheid van Afrikaans en meertaligheid in die staat te regverdig, veral om die volgende redes:

Die ANC maak sedert bewindsaanvaarding in 1994 groot lawaai oor die koloniale verlede en hoe Suid-Afrika weg van daardie verlede getransformeer moet word. In dieselfde asem word koloniale Engels ironies as taal van keuse omhels en besing en word hoofsaaklik Afrikaanse plekname verander. Die Engelse koloniale erfenis word aktief deur die ANC beskerm terwyl die Afrikaanse erfenis meedoënloos vervolg en uit die kollektiewe geheue gewis word. Die geld wat so vermors word op onnodige naamsveranderings kan eerder aangewend word tot die daarstelling van ‘n meertalige staatsdiens.
Dit is ‘n verdere ironie dat met die viering van die De Klerk-toespraak wat tot die nuwe grondwet gelei het en wat op ‘n basis van versoening – ook kulturele versoening (sien artikels 6, 9, 10, 18, 30, 31, 185 en 235 van die grondwet ) – plaasgevind het, die ANC-regering wel erkenning gee aan die grondwetlike gebeurtenis, maar die grondwetlike gees en voorskrifte op sigself botweg ignoreer. Dit beaam weereens dat die nuwe Suid-Afrika vir die ANC bloot gaan oor mag en plunder en nie om die diverse samelewing van ons land op ‘n regverdige wyse te bestuur nie.
Die miskenning van Afrikaans en meertaligheid is ook in kontras met die voorskrifte van talle internasionale verdrae en resolusies in die verband en dit gaan nie meer lank wees voordat die internasionale gemeenskap teen die ANC se beleid gaan begin draai nie. Die verwagtinge wat die buiteland gehad het ten aansien van die nuwe Suid-Afrika is spoedig besig om te vervaag en so ook geduld met die ANC,” is die mening van adv. Alberts.

Volgens adv. Alberts bestaan daar ook talle bewyse dat die ANC-regering geensins die beskerming van Afrikaans as ‘n amptelike taal respekteer nie, onder andere:

Talle Afrikaanse skole en alle universiteite is onder druk om te transformeer en te verengels;
Die VF Plus moes veg om Afrikaans in die parlement erken te kry;
Afrikaans word baie min, indien enigsins, in die staatsdiens gebruik;
Selfs in oorwegend Afrikaanse provinsies word die taal afgeskeep.

Die VF Plus ondersteun mnr. Lourens in sy saak en sal die verloop daarvan goed dophou. Indien die reg nie Afrikaans ter wille gaan wees nie, sal daar weereens na ‘n politieke oplossing gekyk moet word. Indien die ANC nie daarvoor te vinde sou wees nie, sal die ANC moet begroot vir toekomstige opstand en burgerlike verset.

excalibur casino games Фильчаков

Afrikaans verloor amptelike plek

Philemon Wakashe, direkteur-generaal van kuns en kultuur, het Vrydag ’n beëdigde verklaring by die hooggeregshof in Pretoria ingedien waarin Engels as enigste amptelike landstaal aangedui word.

Die stap beteken die einde van meertaligheid in Suid-Afrika en is met die goedkeuring van ANC-leiers gedoen.

Voorstanders van meertaligheid het nog nie op Wakashe se verklaring gereageer nie.

Die ministers Jeff Radebe, minister van justisie, en Lulu Xingwana, minister van kuns en kultuur en president Zuma het die verklaring ondersteun.

Daar bestaan tans geen moontlikheid dat die Afrikaans amptelike ondersteuning sal geniet nie, omdat Engels volgens die ANC reeds wêreldstatus geniet en daarom as voorkeurlandstaal sal geld.

Dié stap volg nadat aan Cerneels Lourens, prokureur van Brits en stigterslid van die Vereniging van Regslui vir Afrikaans, ’n bevel toegestaan is om die parlement, Zuma en die ministers te dwing om hul grondwetlike plig na te kom deur ’n nasionale taalwet te aanvaar.

Lourens sê al die ander landstale is tans ondergeskik is aan Engels en nie alleen Afrikaans nie.

Volgens art. 6(4) van die Grondwet. moet die nasionale regering en provinsiale regerings deur wetgewende en ander maatreëls hul gebruik van amptelike tale reël en monitor. Alle amptelike tale moet hiervolgens gelykheid van aansien geniet en billik behandel word.

Die staat moet ingevolge die Grondwet praktiese en daadwerklike maatreëls tref om die status van ander tale as Engels te verhoog en hul gebruik te bevorder.

Wakashe het egter benadruk dat daar nie iets soos ’n homogene Afrikaanse gemeenskap in die land bestaan nie.

Hy het bygevoeg dat die regering doodeenvoudig ook nie oor die geldelike hulpbronne beskik om Afrikaans of enige ander landstaal deur middel van vertaling te ondersteun nie.

slot strategy that

Wat is ‘n Christelike koerant?

Toe ‘n briefskrywer op Praag vra dat ‘n Christelike koerant vir die Afrikaner tot stand kom, was ‘n vroeë reaksie dat daar nie ‘n behoefte aan ‘n fundamentalistiese Christelike koerant is nie.

Maar wat is ‘n Christelike koerant? As oud-redakteur van ‘n Christelike koerant (ondergegaan) gaan ek probeer antwoord.

Die kort antwoord: Om te sien dat daar nie van fundamentalisme sprake is nie, gaan besoek gereeld die webwerf met die elektroniese weergawe van Trouw op die internet. Aanverwant, Volksblad wat ‘n dekade of so gelede sy missie gestel het, en ‘n leser teleurgesteld daarop reageer dat dit nie Christelik hierby insluit nie. Volksblad reageer dadelik deur te verduidelik Christelik is vanselfsprekend inbegrepe. Met die jongste beleidstelling was Christelik opnuut uitgesluit, en was dit nie van dié van die DA te onderskei nie.

Op die onseker gronde kan na die Christian Science Monitor gekyk word, nou feitlik uitsluitlik ‘n internetkoerant. Christian Science lê waarskynlik net so ver van die Christen-sentrum as die Mormoonse kerk.

Die langer antwoord: Christen- fundamentalisme is ‘n term wat baie los en vas gebruik word, maar het tradisioneel ‘n spesifieke betekenis, naamlik ‘n beweging wat in die VSA uit onder meer die Baptisme ontstaan het, en Suid-Afrika deur ‘n aantal charismatiese kerke binnegekom het. Een van die opvallende kenmerke is die mate waarin die Bybel letterlik vertolk word.

Een van die terreine waarop dit gereeld duidelik gemanifesteer word, is die jong aarde kreasionisme.

Die jong aarde kreasionisme verskil in twee opsigte van die gewone, konvensionele kreasionisme, naamlik ‘n beheptheid met die bepaling van die ouderdom van die aarde, en tweedens om dit te probeer bewys en dan kwasi-wetenskap (en dikwels suiwer bedrog) inspan om dit te probeer bewys, terwyl die konvensionele kreasioniste die Bybel as geloofsboek, en nie bewysboek nie, aanvaar.

Die vernaamste onderskeid is dat die tradisionele kreasioniste die Bybel in geheel neem en dus die tekste wat dui daarop dat een dag vir God soos ‘n duisend jaar, en ‘n duisend jaar soos een dag is, insluitend dat die duisend as simboliese getal vir oneindig baie / volmaakte verstaan word.

Hoofstroom-kerke het oor die algemeen nie ‘n probleem met die Deïstiese evolusie nie.

Die jong aarde kreasioniste, wat na hulself as “die Christene” of “die kreasioniste” verwys neig om geen standpunt wat dialekties van hulle s’n verskil, as ook Christelik te aanvaar nie, en staan dikwels baie onverdraagsaam teen ander standpunte. Daar is selfs “kreasionisme-evangelisasieaksies” kompleet asof jong aarde kreasionisme soos ‘n godsdiens die produk van evangelisasie kan wees. In werklikheid is daar maar een Evangelie.

Christelike koerante het waarskynlik hul hande meer vol met fundamentaliste as gewone sekulêre koerante, omdat die fundamentaliste hierdie koerante probeer inpalm om die fundamentalistiese boodskap te verkondig. So ‘n “oornamepoging” is lelik – vra my. ‘n Tante wat ons geteister het oor ‘n geborgde wynrubriek. (Haar eie kerk het nie ‘n probleem daarmee gehad nie).

Dit raak nag om iets van wetenskaplike aard te publiseer. Word ‘n nuwe fossiel ontdek en ewe onskuldig geskryf dié dier het 250 miljoen jaar gelede geleef, dan kom die briewe “dat Christene glo / weet die aarde is 6 000 jaar oud.”

En probeer naïef genoeg wees om hulle aan die hand van, soos in my geval, opleiding in geomorfologie te antwoord, dan word die sluise van die hel op jou oopgetrek.

In die Vrystaat sit ‘n mens met talle van hierdie beeldhouwerke van God wat miljoene en selfs duisende miljoene jaar oud is, soos die Vredefort-impakkater, Golden Gate, die goudneerslae en vele meer.

Buite-om die skeppingskwessie bied fundamentalisme nie te veel probleme aan die joernalistiek nie. Ja, daar is die gevalle wat probleem met ‘n wynrubriek het (kyk net hoe steek jy jou kop in ‘n bynes om na die Evangelie te verwys waar Jesus die water in wyn verander het), ‘n verslaggewer of joernalis wat rook, of ‘n grafiese kunstenaar wat ‘n selfde geslag lewensmaat het of wat met haar kêrel saamwoon.

Maar in die praktyk – hoe sal ‘n Christelike koerant van ‘n sekulêre of liberale koerant verskil?

Ten eerste is dit veilig om te sê so ‘n koerant sal nie deel van die geel pers wees nie.

Dit sal nie ‘n “Wat sê die sterre”-rubriek in hê nie.

Die kanse is ook beter dat die lesers nuus sal kry oor die rits referendums en hofuitsprake in die VSA om gay huwelike in bykans elke deelstaat te verbied.

Die lesers sal waarskynlik ook gelees het dat ‘n onlangse peiling getoon het dat die meeste Amerikaners nou vir die eerste keer sedert dit gemeet word, teen aborsies op aanvraag gekant is. Hulle sou waarskynlik ook gelees het dat Barack Obama nie net ten gunste van aborsies is nie, maar ook die sg, en grusame, “partial birth”-aborsies, maar die stryd om aborsies op aanvraag te stuit met 20 jaar teruggesit het. Hulle sou ook waarskynlik gelees het dat mense eers na hulle vir Obama gestem het, van sy standpunt bewus geword het (hy het dit nie geheim gehou nie, maar die euforie het mense “blind” gemaak) en dan ook verstaan hoekom Obama se gewildheid so gou ‘n knou gekry het.

Heel moontlik sou Suid-Afrikaanse lesers hulle nie nou in die een rubriek na die ander vasloop waarin mense soos Tim du Plessis en Max du Preez erken die huidige bestel werk nie, en dan baie hard moet dink om binne die beperkings van liberale denke oplossings te probeer voorhou. Oplossings wat buite my beperkte begripsveld val.

‘n Tipiese Christelike koerant verklaar homself polities onverbonde (en bedoel dit) en beywer hom vir sy eie standpunte. Hy span nie God as sy werktuig in nie, maar is eerder ‘n werktuig van God.

Wanneer ‘n Christelike koerant wél begin kant kies, is dit gewoonlik in die konserwatiewer dampkring, spesifiek waar dit met morele politiek ooreenval. Een van die sigbaarste beleidseksponente hiervan is die fokus wat sulke partye op gesinswaardes plaas.

Die Christenpolitiek maak weer deel hiervan uit. Breedweg val dit uiteen in Christelike volkseie, en Christen-demokrasie. ‘n Derde been, Christelik-nasionaal, het effektief “uitgesterf” weens assosiasie met oorle apartheid.

Elkeen hiervan het weer verskillende manifestasies.

Die hoofgroepering is die Europese Christen-demokrasie wat onder meer die regerende partye in Duitsland, Nederland en Vlaandere (en ook België) oplewer. Hulle is gesetel in wat genoem word “die Christelike tradisie” eerder as “die Christelike geloof.” Hulle neig dus ook om oop te wees vir Moslems, ateïste, agnostici en ander, maar met die kernelement dat dit geskoei is op waardes wat hul neerslag in Europa se Christelike tradisie het. ‘n Belangrike kenmerk van die Duitse CDU se beleid is die verskansing van die regte van groepe (inbegrepe minderheidsregte). Die feit dat Duitse staatskole verplig word om godsdiensonderrig aan te bied (maar dis nie verplig om dit te neem nie) is meer gewortel in ‘n afkeer van die morele verval onder die Nazi’s as in die godsdiens. Trouens, leerlinge kan uit ‘n lysie kies oor watter godsdiens hulle onderrig wil word.

Dit staan waarskynlik op die teenoorgestelde pool van ‘n Suid-Afrikaanse party soos die ACDP wat effektief alles in Engels doen (behalwe naby verkiesings) en sedert die verlies van provinsiale setels met Afrikaanssprekende bekleërs ‘n grootlikse swye oor sake soos plaasaanvalle.

Die kleiner Christen-Demokratiese Party is hier weer nader aan die CDU se oriëntasie ten opsigte van diversiteit en reik alle nuusverklarings tweetalig uit, en veroordeel alle plaasmoorde waarvan kennis geneem word.

Alle Christen-demokratiese partye waarvan ek weet staan godsdiensvryheid voor, en almal voel sterk oor persvryheid – in der mate dat die huidige Vlaamse premier dit tevore as die vierde been van die regering genoem het.

‘n Interessante ander manifestasie is die kwessie van Christelike vakbonde, wat in die buiteland groot is en ‘n sterk teenwig teen sosialistiese vakbonde vorm. Hulle het ‘n baie groter missie in terme van die bevordering van die wel en weë van lede en hul gesinslede as die sosialistiese vakbonde.

Waar hulle in Europa na-aan die Christen-demokratiese partye staan, staan die Suid-Afrikaanse weergawe, Solidariteit, eerder na-aan die Christelike Volkseie as die Christen-demokrasie.

Ek het die vermoede dat die opkoms van Moslem-fundamentalisme te maklik na die Christendom geprojekteer word. Hoewel van die ekstremistiese groepe in Suid-Afrika op die oog af baie ooreenkomste met die Moslem-fundamentalisme het, is dit nie deel van die formele fundamentalistiese beweging nie.

Waarteen ons moet waak is dat die situasie nie ontstaan waar twee pole ontwikkel nie – die wat soos George Claassen openlik ateïsties aan die een kant staan, en ‘n groep wat as volslae fundamentaliste op die ander kant staan nie.

гайковерт

FW de Klerk, die geostrategiese nar

Die polemiek rondom FW de Klerk se oorgawe in die vroeë negentigerjare woed steeds voort. De Klerk se ondersteuners raak al hoe groter absurditeite kwyt, soos byvoorbeeld: al is die gevolge van die De Klerk-Meyer-oorgawe aan die ANC sleg, was die daad op sigself ‘n goeie ding. Ekskuus? Dis soos om te sê: o wel, die pasiënt is op die operasietafel dood, maar die operasie self was “geslaag”.

In die gange van die Nasperskoerante moet daar konsternasie heers, want vir twintig jaar of langer is die Afrikaner se denke vanuit Heerengracht, Kaapstad beheer. Ons Afrikaners het Beeld, Rapport en Die Huisgenoot gelees, alles vir soetkoek opgevreet en soos skape vir die Nasionale Party gestem, denkende dat die Broederbond, NP en Naspersredakteurs ons toekoms op die hart dra en “weet wat hulle doen”.

Vir die eerste keer in dekades besef die gemiddelde Afrikaner waarskynlik vandag dat hy liederlik vir die gek gehou is en wemel koerantbriewe en internetkommentare van ontnugtering, selfs wanhoop. Tim du Plessis probeer in vandag se Beeld wal gooi teen dié golf van ontnugtering wat oor die Afrikaanse media spoel deur De Klerk se kritici as “‘n klompie suur, wit regses” af te maak.

De Klerk is die liefling van Naspers en die steeds deur Afrikanerhaat besete Britse media. In hulle oë is FW ‘n held omdat hy ‘n einde gemaak het aan die Afrikaner se vryheidsideaal wat vanaf 1790 geduur het en ons finaal “geïntegreer” het by die Engelse “reënboognasie” wat hulle so graag in Suid-Afrika wou sien.

Ongelukkig is ek van mening dat die openbare beeld en reputasie van FW de Klerk ná die spontane volksuiting van die afgelope paar dae soveel skade gely het dat hy soos ‘n dronk geslane bokser in die kryt waggel. In die gehoor juig al sy joernalistieke ondersteuners nog, maar ek voorspel dat hy binnekort soos ‘n os gaan neerslaan.

Die Franse beskik oor ‘n mooi uitdrukking vir die finale slag of uitklophou: die coup de grâce, om iemand uit sy lyding te verlos deur hom die genadeskoot te gee.

Ek wil vandag hier vir Tim du Plessis en Max du Preez en die Naspersdireksie en al FW de Klerk se lojale media-ondersteuners sê dat hulle held nou liefs sy handskoene moet ophang en van die toneel moet verdwyn. Hulle moet ook ophou om hom op te hemel, want die foute wat hy begaan het, is onverdedigbaar, krimineel. Die geskiedenis oordeel reeds baie hard oor hom en gaan vorentoe nog meer ongenaakbaar wees.

Oor een ding sal ek met De Klerk se juigkommando saamstem: dié man is ‘n historiese fenomeen. Nie net omdat hy waarskynlik die grootste Afrikanerverraaier van alle tye is nie, maar ook omdat hy ‘n geostrategiese hanswors is.

Toe die Berlynse muur val en die Oos-Berlyners oor die Glienickebrug stroom, het die geskiedenis aan De Klerk ‘n sonderlinge geleentheid gebied om sowel sy land as die hele subkontinent van die kommunisme en ander radikale, sosialistiese ideologieë te verlos. Dis tog waaroor ons die Angolese oorlog geveg het en waaroor ons miljoene rande aan die tuislande en aan UNITA bestee het, in ‘n poging om gematigde swart bondgenote in dié wêrelddeel te ondersteun ten einde ons te vrywaar van die rooi verskrikking wat in Oos-Europa, China, Kuba en elders tot die dood van 100 miljoen mense in die twintigste eeu gely het.

Kortom: De Klerk het ‘n geostrategiese geleentheid in ‘n ramp omskep. Pleks daarvan dat hy die slag wat die radikales in 1989 ontvang het, gebruik het om van die hele Suider-Afrika ‘n veiliger en meer welvarende plek te maak, het hy soos ‘n harlekyn voor die TV-kameras aan die radikale ANC-SAKP oorgegee.

Op 2 Februarie 1990 het De Klerk oor ses atoombomme en die magtigste weermag in Afrika beskik. Met die ineenstorting van die kommunisme in Oos-Europa en die ANC se gepaardgaande verlies aan bondgenote, wapens en ondersteuning, was dié organisasie soos ‘n bobbejaan op ‘n tak wat so pas afgesaag is. Binne enkele maande sou die ANC tesame met die Kommunistiese partye van Oos-Europa permanent van die toneel af verdwyn.

Kuba, wat deur die Sowjetunie met wapens en energie gesubsidieer is, sou binnekort op sy knieë wees, sonder petrol of valuta om enigiets in te voer. Dat Kuba se militêre avontuur in Angola, wat die Marxistiese MPLA in daardie land aan bewind gehou het, op ‘n einde was, sou selfs ‘n blinde kon raaksien.

Indien Suid-Afrika maar net oor ‘n middelmatige staatsman as president in 1990 beskik het, sou hy ingesien het dat hier nou ‘n ongekende geleentheid was om ‘n nuwe orde van konserwatiewe wit en swart bondgenote te skep met die Afrikaners in Suid-Afrika, asook die tuislandleiers en hul volgelinge, die DTA in Suidwes, die gematigde Tswanas van Botswana, UNITA in Angola en moontlik ‘n nuwe party soos Morgan Tsvangirai se Beweging vir Demokratiese Verandering in Zimbabwe wat beheer in daardie land kon oorneem.

PW Botha se “konstellasie van state” of selfs ‘n Suider-Afrikaanse konfederasie was ‘n sterk moontlikheid.

Wêreldkommunisme was op sy sterfbed en daarmee saam die kommunistiese of radikale linkse bewegings in Suider-Afrika. Maar wat doen De Klerk, Pik Botha en Roelf Meyer? Hulle werp ‘n lewensboei na die “comrades”! Benewens al die rampspoedige binnelandse gevolge van De Klerk se oorgawe, verdoem hy die hele Suider-Afrika tot ‘n kommunistiese hegemonie met al die radikale bewegings aan bewind in die volgende lande:

Angola – MPLA

Suidwes/Namibië – SWAPO

Zimbabwe – ZANU-PF

Mosambiek – Frelimo

Suid-Afrika – ANC-SAKP

As gevolg van De Klerk se geostrategiese sotterny, woed ‘n burgeroorlog in Angola waardeur die land jare lank verwoes word. Jonas Savimbi, die dapper en charismatiese leier van die Ovimbundu, die grootste etniese groep in Angola wat feitlik op sigself die meerderheid van die land se bevolking verteenwoordig, word uiteindelik soos ‘n hond deur ‘n sluipmoordenaar doodgeskiet. Onder Frelimo se radikale, linkse regering is Mosambiek op ‘n stadium tot die armste land ter wêreld gereduseer. In Namibië kom SWAPO met fanfare aan bewind, verbied Afrikaans en stel grondhervorming in.

In Zimbabwe verdryf ZANU-PF met Robert Mugabe aan die stuur al die blankes uit die land, verwoes die ekonomie en veroorsaak dat vier miljoen ekonomiese vlugtelinge in Suid-Afrika beland.

Sonder die volgehoue steun van die ANC in Suid-Afrika, wat aan hom valuta, voedsel en elektrisiteit verskaf, sou Robert Mugabe nie drie maande gehou het nie.

Terwyl De Klerk die 240 miljoen mense wat in die lidlande van SAOG (die Suider-Afrikaanse ontwikkelingsgemeenskap) woon tot ‘n vorm van kommunistiese oorheersing verdoem, steek hy in Suid-Afrika sy generaals in die pad, laat die atoombomme afbou en oorhandig sonder slag of stoot die sleutels van die Uniegebou aan die ANC!

Ongelooflik! Afgesien van Don Quijote wat sy windmeulens bestorm het, was daar nog nie so ‘n groot gekheid in die wêreldgeskiedenis nie.

Wat sou die ekwivalent in Europa gewees het? ‘n Mens moet regtig rondsoek in jou verbeelding en allerlei kinderlike moontlikhede oorweeg. Maar gestel De Klerk was president van Frankryk in 1990. Hy sien hoe Duitsland herenig word onder kapitalisme en Rusland wat insgelyks van kommunisme afstand doen onder Gorbatsjof se perestroika, met die volksoewereiniteit van Pole, Tsjeggië, Hongarye, ens. wat herstel word.

Hierop roep De Klerk die kwynende Franse Kommunistiese Party, met sommer daarby ‘n paar uitgeweke Italiaanse terroriste van die Rooi Brigade en ander bomplanters in en sê: “Man, ek sien julle kommuniste kry deesdae swaar in die wêreld. Maar vat hierso, hier is ‘n dokument wat ek geteken het. Van nou af aan is julle in bevel van die vloot, die weermag, die lugmag. Die staatsradio en -televisie is ook julle s’n. Gebruik dit goed: saai al die propaganda uit wat julle wil; oortuig die bevolking daarbuite dat kommunisme en sosialisme iets wonderliks is. Ons sal julle help.”

Natuurlik is so iets belaglik en onvoorstelbaar, dat die ineenstorting van kommunisme in Oos-Duitsland en Rusland tot ‘n kommunistiese oorname in Frankryk kon lei, maar dit is presies wat De Klerk en sy “onderhandelingspan” in Suid-Afrika en Suider-Afrika reggekry het. Hulle het die ANC en SAKP in 1990 van die hartlongmasjien afgehaal en nuwe lewe in die kommunistiese Frankenstein geblaas, met die rampspoedige gevolge wat ons vandag ervaar.

Soos hulle sê: die werklikheid is vreemder as fiksie.

As ‘n mens bietjie terugstaan van die onmiddellike situasie en na die groter prentjie kyk, dan gaan De Klerk se sotlikheid die verstand te bowe!

Pleks daarvan dat hy in 1990 enkele maande gewag het dat die ANC se bankrekening in Londen opdroog, dat Umkhonto we Sizwe se Oos-Duitse en Russiese instrukteurs na Berlyn en Moskou teruggeroep word en die organisasie, in Trotski se gevleuelde sinsnede uit 1917, “in die asblik van die geskiedenis, waar hulle hoort” verdwyn, oorhandig hy die Uniegebou, die SAUK, die weermag, Eskom, Transnet, die Landbank, ons munisipaliteite, skole, universiteite, de lot, aan die terroristebende wat besig was om hul finansiële en militêre steun uit Oos-Europa te verloor.

Aan die ANC sê hy by implikasie: voer jule oorlog teen die Afrikaner met die middele van die Afrikaner!

Selfs Zimbabwe kan op De Klerk se brood gesmeer word, want was dit nie vir sy gekke oorgawe nie, sou ‘n Suid-Afrikaanse president by sy volle positiewe lankal ons weermag in Zimbabwe ingestuur, Mugabe afgesit en vir oorlogsmisdade verhoor het en die land weer tot sy voormalige glorie en voorspoed herstel het.

Met al die wapens wat die Arikaneringenieurs van Krygkor besig was om in 1990 te ontwikkel – onder andere die Rooivalk-aanvalshelikopter – en met die Kubane en Oos-Duitsers op pad huis toe, sou ons die oorlog in Angola lag-lag gewen het en waarskynlik ‘n gemagtigde, demokratiese bewind in daardie land gevestig het.

Die sosialisme het in November 1989, moontlik vir altyd, ‘n geweldige knou gekry. Wêreldwyd het sosialistiese partye gekwyn en kommunistiese partye verdwyn. Daarom, net soos wat die meeste lidlande van die Europese Unie vandag deur sentrumregse of Christelik-Demokratiese partye geregeer word, sou Suider-Afrika ná die rooi aanslag deur gematigde regerings gelei gewees het.

Die Kaap sou weer Hollands gewees het.

Pleks van die geopolitieke geleentheid van 1990, soos soveel ander leiers ter wêreld, met albei hande aan te gryp en hul volke van kommunisme te bevry, het FW egter presies die teenoorgestelde keuse gemaak. Met sy handjie wat in Mandela s’n vasgeklem word, het hy vír radikalisme, revolusie, transformasie en die res van Marx, Engels en Lenin se drekkige idees gekies.

Vandag ly ons, die Zimbabwiërs en die 200 miljoen mense van Suider-Afrika daaronder.

As FW soos Bram Fischer ‘n oortuigde kommunis was, sou ek nog respek vir hom gehad het. Maar hy is net ‘n Dopper van Potchefstroom wat goedgelowiges met naïewe sêgoed en clichés oor “demokrasie” vermaak.

Geostrategies is De Klerk veel meer as ‘n amateur. Nie net in die Afrikanergeskiedenis nie, maar in die wêreldgeskiedenis, moet hy as die grootste gek van alle tye gereken word.

Dat hy hom tans met ‘n verdere hansworsery oor Afrikaans besig hou, asof die taal nie die doodskoot gekry het die dag toe hy die ANC carte blanche gegee het om hulle revolusie oor ons te kom voer nie, bewys eintlik net dat hy ongeneeslik is. Hy kan nie eens sy nuwe vrou kry om Afrikaans te praat nie, wat nog te sê die taal red.

Suid-Afrika het, soos meer en meer mense besef, ‘n volslae sirkus geword. Ons moet egter net onthou wie die hoofnar was wat die bende makabare grapmakers uit hul hok op ons losgelaat het: Frederik Willem de Klerk.

play ik

Eie koerant asseblief!

Nou kan dit nie meer anders nie. Die Afrikaner moet ‘n eie koerant met ‘n Christelike inslag kry.

Nie die Konserwatiewe Afrikaanse Koerant nie. Nie oor die afkorting wat dit oplewer nie, maar omdat terminologie ‘n koerant se lewensvatbaarheid kan saboteer.

Die behoefte, besef ek vanoggend opnuut, toe ek ‘n rubriek in een van Naspers se dagblaaie lees. Die ou refrein van Christenskap en politiek skei.

Sonder om die debat oor te voer: In die kerk bely ons ons is nie net Christene terwyl ons in die kerk is nie, maar ons moet ons Christenskap na alle lewenssfere uitdra. Maar kom dit by die politiek, dan moet ons Christenskap in die kerk bly.

En so word die liberale politiek gedien, daardie skisofreniese filosofie wat dit moontlik maak dat ‘n mens in die kerk teen aborsies en gay huwelike gekant is, maar in die politiek is ons weer daarvoor.

En dit is die filosofie wat Naspers se koerante aan ons voorhou. Soms subtiel, soos om aalmoesies na ander partye te werp wat nuusdekking betref, maar as dit by standpuntinname kom, dan ervaar beide die Christen-Volkseie en die Christen-demokrasie maar stief behandeling van koerante wat hulself formeel as polities onverbonde verklaar het.

Is ‘n eie gedrukte koerant moontlik?

Die eerste vraag behoort egter te wees? Leef ‘n volk en sy tradisies as sy koerante, soos Jepete, die Sarie Marais-digter oor sy opponerende koerant geskryf het: “Afrikaner syn blad met jingoe syn gees…” aan die dag lê.

Sarie self gee aan die einde van die gediggie ‘n belangrike deel van die antwoord: “”Laat staan daardie ding, jy hou daar nie van.”

Kom ons betrag kortliks die praktiese.

Moderne tegnologie maak dit vandag moontlik om so gereeld as wat ‘n mens die kapasiteit en fondse het via die internet letterlik op ‘n lessenaar ‘n gedrukte koerant te produseer. Die drukkoste van ‘n koerant wat so gereproduseer word maak dit onlewensvatbaar.

Maar wat as daar ‘n sentrale redaksie is, wat ter aanvang weekliks ‘n koerant volledig op die internet maak en dat bestaande en nuwe gemeenskapskoerante dit bloot in hul omgewing kan “uitrol.”

Daar is miskien nou min sulke bestaande koerante op gedesentraliseerde plekke, maar in die Vrystaat versprei die Ditsem Vrystaat byvoorbeeld met ‘n sterk Orania-inslag. Daar mag dalk ander wees.

Elke gedesentraliseerde koerant werf steeds advertensies in sy omgewing, maar word aangevul deur nasionale, korporatiewe advertensies.

In Europa word ook gereeld gebruik gemaak van “publieke joernalistiek.” Die prinsiep is dat daar bykans oral, waar koerante nie streekkantore kan bekostig nie, mense met opleiding en selfs ervaring in joernalistiek sit, wat graag iets in druk sal wil sien. Met ‘n rekenaar, veral ‘n skootrekenaar, en selfoon, is elke kundige persoon potensieel ‘n mediakantoor. Met die selfoon kan foto’s geneem word, en met die rekenaar berigte geskryf en versend word.

So ‘n persoon kan sy eie “salaris” verdien deur in sy omgewing advertensies te bemark en die kommissie te hou. ‘n Meer waarskynlike scenario is dat die persoon, of sy haar eggenoot, ‘n sake-onderning het en dat advertensies as ruiltransaksies vir joernalistieke werk verkry word.

Alles ter wille van die saak.

Maar ter wille van die saak of nie, dit gaan steeds minstens ter aanvang, meer geld kos as wat ingebring word. En dis waar Sarie se raad so handig inkom. Los daardie ding.

Dis nie goed vir jou gesondheid om elke oggend te sit en m*&r trek ook joernalistieke prul nie.

Waar ‘n koerant vir jou probeer wysmaak donkiedrolle is vye nie.

Sit daai geldjie weg, en as “die koerant” gelees moet word, gaan lees hom op die internet. As jy die koerantverkoper langs die pad jammer kry, gee hom steeds ‘n fooitjie, maar moenie die koerant koop nie.

Wanneer die geldjie wat weggesit is, die moeite werd is, betaal dit oor in ‘n trustrekening.

Intussen kan iemand die internet fynkam om te kyk waar min of meer lê die ontevredenes se mediaanverwagting van ‘n koerant. Dit gaan immers nie werk om iets wat onaanvaarbaar is met nog iets wat onaanvaarbaar is te vervang nie. Die mediaan sal waarskynlik min of meer lê waar Afriforum en Solidariteit nou lê.

Die web kan ondertussen bedryf word. Ek wil nie Praag moontlik teen sy sin probeer inbind nie, maar op die web wat as grondslag dien, kan solank ‘n lysie gemaak word van die adverteerders wat in die bestaande ongewenste koerante adverteer, sodat die ondersteuners kan weet welke besighede om nie te steun nie. (Ek gebruik aspris in hierdie konteks “besigheid” want ‘n “besigheid” bly steeds vir my die ding wat die hondjie op die gras maak… ‘n onderneming wat in ‘n goeie koerant adverteer is ‘n sake-onderneming).

Oor die nuusaanslag van so ‘n koerant wil ek my nie voortydig uitlaat nie. Wat ek wel wil sê is dat daar nie, soos in een van Naspers se koerante, ook daagliks ‘n stukkie uit die Koran in sal wees nie.

Ek wil ook voorspel dat so ‘n koerant se joernalistieke personeel (gesentraliseerd of wat ook al) nie die saamtrekpunt sal wees van mense in dieselfde geslag huwelike of met “lewensmaats” nie.

Ek wil ook voorspel dat so ‘n koerant nie in ‘n hoofartikel sal verklaar “aborsies in nie meer deel van die openbare debat nie” en daarna nie weer oor die twis hieroor berig nie.

Ek wil ook voorspel dat ‘n te groot vir sy skoene joernalis wat niks van ‘n onderwerp weet nie, nie toegelaat sal word om sy onkunde so ten toon te stel deur waardevolle redaksionele ruimte te kry om die groot honde wat wel iets van die onderwerp weet, aan te durf nie.

Voorts wil ek voorspel dat ‘n sportverslaggewer van hierdie koerant nie onderweg na ‘n groot rugbywedstryd by ‘n kroeg sal vasval, en as hy weer nugter is by sy buurman wat ook pas bygekom het, verneem wat in die wedstryd gebeur het en dan sy berig skryf nie. (So ver ek weet het die laaste van daardie spesie darem al so twee dekades gelede uitgesterf).

Ek wil ook voorspel dat so ‘n koerant soveel nuus gaan hê dat net ‘n fraksie in gedrukte vorm sal kan verskyn, en dat daar veral ten opsigte van briewe en meningsbydraes, ‘n oorwig steeds net op die internet sal kan wees.

Фільчаков прокурор

Skoolhoof aangerand oor Afrikaanse voorkeur

‘n Skoolhoof van Rainbow Primary School in Wesbank, Delft, Brent Bruintjies, loop tans met sy arm in ‘n verband nadat woedende ouers dit gedraai het gedurende ‘n argument.

IOL berig die ouers het die hoof daarvan beskuldig dat die skool Xhosakinders afskeep en voorkeur gee aan Afrikaanssprekende kinders.

Die Afrikaanse klasse word volgens die ouers nie ontwrig nie, terwyl die graad een en twee klasse vir Xhosakinders saamgesmelt is.

Meer as 20 ouers wil glo hê die klasse moet apart wees en het die hoof daaroor gaan spreek, maar hy wou nie na hulle luister nie.

Hy het probeer wegkom maar is deur die ontstoke ma’s gekeer. Sy arm is in die proses gedraai en sal volgens die dokter wat hy geraadpleeg het, ses weke neem om te herstel.

Die Weskaapse kommunikasiehoof van onderwys, Paddy Attwell, is nie bewus van die gebeure nie, maar het belowe om die saak met die skool en hoof op te neem.

сауна русские бани

Begrawe F.W. de Klerk

F.W. de Klerk se stigting gaan praat oor Afrikaans. By ‘n vergadering van die Taalraad in 2009 by die Universiteit van Pretoria, het F.W. de Klerk ‘n referaat gelewer. By hierdie vergadering het ek hom daarop gewys dat die 1993-grondwet oor ‘n sg. “non-diminution clause” beskik het.

Met betrekking tot Afrikaans het dit beteken dat daar nie afbreuk gedoen mag word aan die reedsverworwe status van Afrikaans in 1993 nie. Hierdie bepaling in die 1993 grondwet is in die 1996 grondwet uitgelaat. Waarom het dit gebeur, het ek aan F.W. de Klerk gevra? Uit sy antwoord is dit duidelik dat De Klerk nie geweet het van die 1993-bepaling nie en ook nie geweet het dat die klousule in die 1996 grondwet uitgelaat is nie. Sy antwoord was dat hy sal ingaan op die saak! Ja-nee!

Dit bring my by ‘n belangrike saak. De Klerk is die politieke afslaer wat SA aan die ANC uitverkoop het, sonder behoorlike waarborge, sy beloftes van wigte en teenwigte, ten spyt. Hoe lank gaan hy as openbare figuur nog geduld word om enigsins by Afrikanersake betrokke te raak.

Nog verder: hoe kan ons leiers duld wat oor jare heen ‘n gebrek aan bevoegdheid openbaar het. Die tyd het gekom dat voormalige leiers soos De Klerk en ander sosiaal en polities begrawe en vergeet word. Sosiale isolasie is nie genoegsame straf vir mense soos De Klerk en ander nie … wat dit ookal mag inhou.

Jong kommuniste ‘blaas rassehaat aan’

“‘n Memorandum wat die Jong Kommuniste Liga van Suid-Afrika Vrydag (22/01/10) in Christiana aan die Provinsiale Onderwysdepartement oorhandig het, getuig van rassehaat en onkunde oor die Grondwet van Suid-Afrika. Om in die memorandum te vra dat Afrikaans in alle openbare skole verbied moet word en dat Engels die onderrigtaal moet wees, is ‘n miskenning van die reg op moedertaalonderrig soos vervat in die Grondwet. Hierdeur misken die Jong Kommuniste Liga al die ander inheemse tale en bevorder die taal van kolonialisme. Die Jong Kommuniste is net besig om rassehaat aan te blaas en skep polariserings soos Cosatu in Noordwes,” sê mnr. Pieter Groenewald (LP), provinsiale leier in Noordwes en hoofwoordvoerder oor Polisie van die Vryheidsfront Plus.

Groenewald meen verder dat “dit ook duidelik is dat dit die plaaslike tak van die Kommunisteliga is wat ‘n klein groepie van die gemeenskap uitmaak en nie verteenwoordigend is nie. Die memorandum is aan die Noordwes-onderwysdepartement oorhandig en gerig en het niks te make met die Gekombineerde Skool Christiana nie. Die Gekombineerde Skool Christiana voldoen en funksioneer binne alle bepalings van die Onderwysdepartement en lewer ‘n hoë standaard van onderrig. Die Jong Kommunisteliga se lede moet eerder ‘n werkswinkel bywoon waar hulle onderrig kan ontvang oor die bepalings en werking van die Grondwet van Suid-Afrika.”

свет Фільчаков прокурор

‘n Nuwe taalsituasie

Die Kaapsche Stads Courant en Afrikaansche Berigter het op 18 Januarie 1806, die dag van Janssens se kapitulasie, ook as The Cape Town Gazette and African Advertiser verskyn. Dit was die eerste aanduiding dat die nuwe Britse besetting ook die taalsituasie aan die Kaapkolonie sou beïnvloed.

Vir die eerste klompie jare ná 1806 was die Engelssprekendes in Kaapstad die garnisoen, amptenare en ‘n klompie handelaars. Immigrasie het hul geledere versterk. Kaapstad het aanvanklik feitlik die enigste plek gebly waar Afrikaans- en Engelssprekendes gereeld met mekaar in aanraking gekom het. Ook daar het die Hollandse gemeenskap voorlopig ‘n redelik afgeslote geheel gevorm. Die Engelssprekendes was nogal eksklusief en het nie maklik met die andertaliges omgegaan nie.

Nietemin kon die Kapenaars deur middel van hierdie Engelse, en ook die Engelse skole wat gou tot stand gekom het, maklik Engels aanleer. Buite Kaapstad was dit egter nie die geval nie. Ds. George Thom het in Januarie 1821 aan een van die goewerneurs, lord Charles Somerset, geskryf dat hy meen dat daar nie meer as 400 mense buite Kaapstad is wat Engels kan praat nie en skaars 200 wat dit kan lees en skryf. Dit was nog jare lank die geval.

‘n Alternatief vir Engelse vermaak was van 1802 af die opvoerings van toneelgeselskappe. Hollandse stukke van taamlike hoë peil is die hele 19de eeu opgevoer. Verder was daar die lósies en sociëteite wat vermaaklikhede soos dans, kaartspeel, musiekuitvoerings en biljart gebied het.

Die oorgrote deel van die bevolking was Afrikaans. Teen 1810 het die getal Afrikaners op 31 184 gestaan, in 1815 op 37 264, in 1819 op 42 217, in 1832 op meer as 52 000, in 1854 byna 150 000. Die betreklik vinnige aanwas was veral die gevolg van ‘n hoë geboortesyfer, en in ‘n mate ook die assimilasie van immigrante, veral Nederlanders en Duitsers, wat hulle met die Afrikaners vereenselwig het.

Soos dit nog sal blyk, is die taalbehoud van die Afrikaanstaliges voorlopig veral deur hul isolasie gewaarborg. Baie van dié in die binneland het geen onderwys geniet nie. Hulle het vir ‘n groot deel van die negentiende eeu geen Engels geken nie, selde met Engelssprekendes in aanraking gekom en was nie lank genoeg op skool om dit aan te leer nie. Van die 3400 kinders in die distrik Graaff-Reinet was byvoorbeeld hoogstens 100 aan die begin van die eeu op skool. Wat die mense gered het van totale verval, was hul gehegtheid aan die godsdiens.

Daar was ‘n belangrike swakheid in die taalsituasie. Hoewel die Afrikaanstaliges die een of ander vorm van Afrikaans gepraat het, was hul kultuurtaal Nederlands. ‘n Toestand van “diglossie” het bestaan — die volk het een vorm van die taal gebruik as omgangstaal, vir “lae funksies”, en ‘n ander vorm as kultuurtaal, vir “hoë funksies” soos die onderwys en die godsdiens. Die vernaamste leesboek van die volk was nog die Nederlandse Statenbijbel. Maar aan die begin van die eeu het dié‚ dubbelslagtigheid niemand blykbaar gehinder nie.

Nog geskiedenisartikels deur Jaap Steyn (in omgekeerde chronologiese volgorde):

Die Engelse kom weer

‘n Patriargale lewenswyse

Invoer van wolskape

Met Bataafse vlag verwelkom

Ontmoetings met sendelinge

Reise van Janssens en De Mist

Die Kaap is weer Hollands

Kaap kry sy eerste weekblad

Begin van ‘n kultuurbotsing

Lady Anne Barnard se waarnemings

Die eerste goewerneur