Cilliers-plaasmoordenaar trek sy ANC-hempie aan

Die twee beskuldigdes van die Smithfield-plaasmoord, wat die mediese dokter, Bennie Cilliers vermoor het en sy vrou ernstig aangerand het, sal Woensdag hul lot hoor.

Die een beskuldigde het lewensgroot met sy ANC-hempie in die hof gestaan sodat daar geen twyfel oor sy duidelike politieke motief moet wees nie.

Thabang Jordaan en David Zamayo staan in die rondgaande hof op Bethulie tereg op aanklagte van moord op Cilliers, poging tot moord op sy vrou Cecilia, asook huisbraak en roof met verswarende omstandighede.

Die Cilliers-egpaar is in Januarie vanjaar op hul plaas naby Rouxville, in die Suid-oos Vrystaat, aangeval en gemartel.

Cilliers het nie die plaasaanval oorleef nie. Waarnemende regter Liza Tsatsi het vandag die Staat en die verdediging se finale betoë aangehoor.

Sy lewer Woensdagoggend uitspraak.

Maclear-aanvallers nog op vrye voet

Vyf swart vermaande plaasmoordenaars in die Oos-Kaap is nog soek. Hulle het verlede maand ‘n plaaswerker op Rustig, ‘n plaas buite Maclear genader om te sê hulle wou ‘n paar beeste koop.

Nou, word ‘n moordsaak ondersoek deur die Queenstown-eenheid teen georganiseerde misdaad as gevolg van die moord en aanranding van ‘n bejaarde wit egpaar op die plaas.

Die plaaswerker sê hy het die booswigte wat vou beeste koop na die 74-jarige plaaseienaar, Louis van den Berg, verwys.

Hy sê hy het nooit geweet hy sal sy baas aan ‘n spul kriminele uitlewer wat sy lewe sal neem nie.

Van den Berg het glo die aanvallers uitgenooi na sy plaasopstal, en na ‘n ruk, het die plaaswerker gille gehoor en hy het gaan ondersoek instel.

Die booswigte het hom gegryp en hom in die plaashuis ingedwing sê hy, waar hulle daarop aangedring het dat hy die sleutels tot ‘n kluis oorhandig.

“Na ‘n stryd, wat mev Van den Berg beseer gelaat het, het hulle toegang tot die kluis verkry en het verskeie vuurwapens gebuit. Hulle het te voet gevlug nadat hulle die werker en mev Van den Berg vasgebind het,” het die SADP in ‘n verklaring gesê.

Die werker het daarin geslaag om homself los te maak en kontak met die familielede te maak wat daarna die polisie in kennis gestel het.

Mev Van den Berg is na die hospitaal geneem vir mediese behandeling. Haar man se lyk gevind is by die hek van die plaas, na bewering aangerand en doodgesteek, volgens die polisie.

Uitspraak verwag in reeks-plaasmoordenaars se saak

Uitspraak sal na verwagting vandag in die Hooggeregshof in Mafikeng in Noordwes gelewer word in die saak teen sewe swart plaasaanvallers, het RSG berig.

Moses Nonono en sy ses medepligtiges is skuldig bevind op verskeie aanklagte, insluitend moord, roof en die onwettige besit van vuurwapens en ammunisie.

Hulle het drie boere tussen 2012 en 2014 vermoor.

Hulle het ook boere in die omgewing van Madikwe, Lichtenburg, Zeerust en Klerksdorp van juwele, skootrekenaars, selfone, voertuie en kontant beroof.

EFFer-bendebaas voor vir aanhitsing

Die leier van die EFF, Julius Malema verskyn vandag in die Bloemfonteinse Landdros vir die oortreding van die Wet op die Reëling van Byeenkomste, het RSG berig.

Die Nasionale Vervolgingsgesag sê hy staan tereg op aanklagte van aanhitsing nadat hy herhaaldelik sou gesê het dat mense onbewoonde grond moet beset.

Malema het verlede week in die landdroshof op Newcastle in KwaZulu-Natal op soortgelyke aanklagte verskyn. Hy het glo die uitlatings gemaak tydens die EFF se verkiesingskongres wat 2014 in die Vrystaat gehou is.

Talle ondersteuners het gisteraand ‘n nagwaak by ‘n gemeenskapsaal gehou. Malema sal na verwagting die hof vra om die saak uit te stel totdat sy aansoek om die Wet op die Reëling van Byeenkomste ongrondwetlik te laat verklaar, afgehandel is.

Sy regsverteenwoordiger, Tumi Mokoena het bevestig dat die aansoek verlede week ingedien is.

Dapper boer weer Wepener-plaasaanval af

Die polisie in die Vrystaat soek steeds na ‘n vermeende aanvaller in verband met ‘n aanval op ‘n plaas buite Wepener vandeesweek.

Polisiewoordvoerder, Yanga Ngcukana, sê twee swartes het Woensdag omstreeks 09:00 op die 74-jarige Karel Hoffman, wat buite op sy plaaswerf geloop het, geskiet.

Ngcukana sê Hoffmann loop gereeld in die veld tussen sy vee en gaan ook die heinings na. Hoffman se plaas is naby die Lesotho-grens. Volgens Ngcukana was Hoffman byna klaar toe hy stemme naby hom gehoor het. Hy het twee swartes gesien en in hul rigting geskree. Die swartes het na bewering ‘n vuurwapen uitgehaal en op Hoffman losgetrek. Hy het skuiling gevind.

Nguckana sê Hoffman het teruggeskiet en een van die aanvallers in albei bene gewond. Dié gewonde man en sy makker het toe weggehardloop. Die swarte met skietwonde aan sy bene is later op Hoffman se plaas in die veld deur die polisie aangetref. Hy is in hegtenis geneem en is tans onder polisiebewaking in ‘n hospitaal in Bloemfontein. ‘n Geskokte Hoffman is ongedeerd.

Ngcukana sê die ander aanvaller het weggekom. Die polisie ondersoek ‘n klag van poging tot moord. Die verdagte sal in die hof verskyn sodra hy uit die hospitaal ontslaan word, sê Ngcukana.

Intussen sê die Wepener-landbouvereniging se voorsitter, Ulrich Wagener, boere van die distrik was vinnig om te reageer.

Daar is ‘n veiligheidsplan in plek en boere werk nou saam met die polisie. Hy sê mense in die distrik sal alles doen om mekaar te help in omstandighede. Almal in die distrik staan saam en vat hande in die stryd teen “misdaad”.

Bron: OFM Nuus

Levubu-boere ruk op na plaasmoordenaar-verdagtes se verskyning

Drie swart verdagtes wat na bewering ‘n boer van Levubu in Limpopo wreedaardig vermoor het, verskyn vandag in die periodieke hof buite Thohoyandou.

Die drie, onder wie ‘n plaaswerker, het die 60-jarige Hennie Bonnema verlede maand ingewag en doodgesteek. Daar is kort ná die voorval bevestig dat niks gesteel is uit die huis nie.

Na verwagting sal groot getalle belangstellendes weer die hofsaak bywoon. Boere in die omgewing het reeds ‘n beroep gedoen op die Nasionale Vervolgingsgesag om nie borg aan die drie toe te staan nie: “Ons soek nie misdadigers in ons gemeenskap nie.”

Die vermeende swart plaasaanvallers het Maandag vlugtig in die Vuwani Landdroshof verskyn en boere van die omgewing het Maandag opgedaag om hul solidariteit met die Bonnema-familie te wys.

Walter Maringa (24), Mudau Sylvester Takalani (31) en Khodani Tshishonga (33) is Vrydag deur die Levubu-polisie aangekeer. Volgens polisiewoordvoerder is die booswigte naby Mashau aangekeer. Die woongebied is nie ver van Bonnema se plaas, Beaufort F10, in Levubu nie.

Bonnema se bebloede lyk is twee weke gelede deur sy seun, Hendrik, buite sy plaashuis gevind. Hy is met sy terugkeer van ‘n besoek vermoedelik voorgelê en doodgesteek.

Sy aanvallers het Hennie klaarblyklik by sy hek ingewag, sy bakkie se sleutels gegryp en hom vermoedelik van die hek af huis toe gesleep.

Hendrik en sy broer, Pieter, was albei Maandag by die hof teenwoordig vir Maringa en sy twee medebeskuldigdes se eerste verskyning. Hendrik het bevestig dat een van die verdagtes voorheen vir hulle gewerk het.

Daar is nog steeds geen duidelikheid oor die motief vir sy pa se moord nie, het een van die seuns gesê.

Soutpansberg Distrikslandbou-unie (SDLU) het die nuus van die drie se inhegtenisname verwelkom.

“Sy [Hennie se] lewe is geneem op ‘n koelbloedige wyse deur gewetenlose kriminele wat wou kom vat wat nie aan hulle behoort nie. Hulle het ‘n familie van ‘n pa beroof en ‘n groot span werkers ‘n werkgewer ontneem wat vir baie jare net goed was vir hulle,” het Stephen Hoffman, voorsitter van die SDLU, aan die Zoutpansberger gesê.

Die voorsitter van die Levubu Boerevereniging, Fanie Havinga, het Hoffman se woorde beaam: “Ons [het] ‘n leierboer verloor. Hennie was saggeaard en ‘n persoon op wie se ondersteuning daar te alle tye gereken kon word. Hy was geliefd in sy gemeenskap,” het Fanie aan die koerant gesê.

Swart aanvallers vier wit slagoffer se moord

Die familie van ‘n man wat deur swartes doodgeslaan is voor sy gesin, het vertel hoe die swartes opgewonde om die slagoffer gedans en fees gevier het.

Buks Oosthuizen (47) van Vereeniging is wreed vermoor terwyl die gesin langs die Vaalrivier kampeer het.

Hy en sy gesin Saterdag in die vroeë oggendure deur vier swartes oorval. Frans Oosthuizen, Buks se broer, het aan Maroela Media gesê dat die boosdoeners die gesin langer as’n uur aangehou het en hoe sy moordenaars “makaber fees gevier het” voordat hulle hom met ‘n graaf doodgeslaan het.

Volgens Frans het Buks, sy vrou en hul drie kinders en twee van die kinders se maatjies Vrydag oudergewoonte langs die Vaalrivier gekampeer. Maroela beskryf die moord as volg:

In die vroeë oggendure het die vier swart aanvallers sy vrou Susan in die gesin se woonwa oorval. Buks, wat by die vuur gesit het, het omgekyk toe hy Susan se gille hoor en is summier met ‘n graaf bewusteloos geslaan.

“Die kinders is terselfdertyd met ‘n hamer gedreig en die 12-jarige seun is in die [gesin se] motor ingedwing en gedreig om inligting oor die gesin te verskaf,” het Frans gesê. “Die gesin is sowat ʼn uur lank aangehou terwyl die aanvallers die gesin se aandete verslind het, musiek gespeel en gedans het en makaber feesgevier het.”

Volgens Frans is Susan in hierdie tyd herhaaldelik met ʼn onbekende voorwerp aangerand. Naderhand het die aanvallers hul aandag weer op Buks toegespits wat steeds bewusteloos op die grond gelê het. “Hulle het hom verskeie dodelike houe met ‘n graaf toegedien.”

Die aanvallers het die motor, waarin die seun steeds toegesluit was, se sleutel weggegooi en met twee selfone en ʼn skootrekenaar op die vlug geslaan. Susan en die kinders het gewag tot dit stil geword het voordat sy Buks in die gesin se bakkie gelaai en hospitaal toe gejaag het. Buks is met sy aankoms by die hospitaal dood verklaar.

Susan het kopwonde opgedoen waarvoor sy steke moes kry, maar is sedertdien weer ontslaan. Die 12-jarige seun het ʼn ligte besering aan sy arm opgedoen en die ander kinders was ongedeerd.

Verdagte van moord op oud-AWB-leier se plaas voor

‘n Swart verdagte, (32) sal na verwagting vanoggend in die Ventersdorpse Landdroshof in Noordwes verskyn op ‘n aanklag van moord op ‘n boer.

Die moord het plaas gebeur wat eers aan die vermoorde voormalige AWB-leier, Eugene Terre’Blanche behoort het.

Terre’Blanche is in 2010 op dieselfde plaas vermoor.

Die polisie sê die slagoffer se bakkie is op Hartbeesfontein naby Klerksdorp in Noordwes opgemerk.

Die verdagtes het uit die bakkie gespring en te voet gevlug toe hulle die polisie gewaar het. Een van die verdagtes is met behulp van die gemeenskap aangekeer.

Twee ander is nog op vrye voet.

Die motief vir die moord is nog onbekend aangesien niks van die plaas geneem is nie. Die verdagte het na bewering voorheen op ‘n plaas naby Ventersdorp gewerk.

Eienares van AWB-leier se eertydse plaas ook vermoor

Die eienares van die plaas Witrandjiesfontein by Ventersdrop wat aan die vermoorde AWB-leier, Eugene Terre’Blanche, behoort het, is die naweek op die plaas vermoor.

Die 55-jarige Annerie Grobler is na bewering deur drie van haar voormalige swart werkers werkers doodgeslaan.

‘n Polisiewoordvoerder, Pelonomi Makau, sê een van die swart verdagtes is aangekeer nadat Grobler se bakkie waarmee die verdagtes gevlug het by Hartebeesfontein opgemerk is.

Die drie swartes het uit die voertuig gespring en te voet verder gevlug, waarna een met die hulp van die gemeenskap in hegtenis geneem is.

Niks word uit Grobler se huis vermis nie en die motief van die moord is volgens Makau nog nie bekend nie.

Terre’Blanche is ook in 2010 glo deur een van sy werkers op die plaas vermoor.

Leon Lemmer: Die oorsprong van ‘misdade teen die mensdom’ en ‘volksmoord’

Ek het die eerste keer van die Oekraïne se gespletenheid tussen die Ooste en die Weste kennis geneem toe ek Anna Reid se boek, Borderland: A journey through the history of Ukraine (London: Phoenix, 1998, 258p), gelees het. Die Dnieper-rivier loop van noord na suid deur die land, met die hoofstad Kiev aan die rivieroewer. Oos van die Dnieper word die bevolking toenemend Russies en Ortodoks-christelik. Wes van die Dnieper is die bevolking oorwegend Oekraïnies en Rooms-Katoliek. Hoofstuk 4 van Reid se boek handel oor Lviv, die hoofstad van Galisië, die westelikste provinsie. “Lviv was ruled by Austria from the first partition of Poland in 1773 until the collapse of the Austro-Hungarian empire in 1918, christening the city Lemberg … With the rebirth of Poland the city went back to its ancient Polish name of Lwów, and in 1945 it fell, for the first time in its history, to the Russians, who deported the Polish population and renamed it Lvov. It only became Lviv in 1991, with Ukrainian independence” (p 71). Lviv is een van die hoofonderwerpe in hierdie rubriek. Die naam beteken Stad van die Leeus. Ek gebruik deurgaans die stad se huidige naam.

Dit is moontlik om ooreenkomste tussen die Oekraïners/Oekraïens en Afrikaners/Afrikaans in te lees. “Ethnically and socially, nineteenth-century Galicia was an unbalanced, unhappy place. Poles owned the land; Jews the shops and inns. Ukrainians – 40 per cent of the province’s population … – laboured out of sight in cottages and fields” (72). “Galicia was a byword for rural poverty” (73). “Ukrainian itself had turned into a peasant tongue, the language in which one addressed the servants, if one spoke it at all. In the cities, it was hardly heard. For a long time even Ukrainophiles expected it to die out completely” (76). “The man who contributed more than any other single individual to the creation of a Ukrainian sense of national identity, was Taras Shevchenko [1814-1861] … he single-handedly turned Ukrainian into a literary language [and] remains Ukraine’s greatest hero” (77). “The Ukrainian language plays a starring role in the Ukrainian’s sense of national identity, making it a delicate political as well as cultural issue” (85).

Die huidige situasie in Lviv word beskryf in Tarik Cyril Amar se boek, The paradox of Ukrainian’s Lviv: A borderland city between Stalinists, Nazis, and Nationalists (Cornell University Press, 2015, 369p; Amazon Kindle $19,39). Lviv is in groter mate Oekraïnies as enige ander stad en word beskou as ‘n simbool van die Oekraïners se nasionale identiteit en nasionalisme. In November 1918 was daar ‘n kortstondige “West Ukrainian People’s Republic” (Sands, bron hier onder, Kindle 1121, 2292, 2479). Die bevolking van Lviv is tans ‘n driekwart miljoen.

‘n Ander hoofonderwerp in hierdie rubriek is volksmoord (“genocide”). In hierdie verband is daar bv Maria Pritchard se boek, Genocide: A history from Carthage to Darfur (London: RW Press, 2013, 63p; Amazon Kindle $2,27). Wanneer deesdae van volksmoord gepraat word, word gewoonlik aan die Holocaust of Shoah* gedink, die uitwissing van miljoene Jode deur die Nazi’s, of aan Hernán Cortés (1485-1547) se uitroeiing van die Asteke, of die jag op die Australiese inboorlinge, asook op die Amerikaanse Indiane. Volksmoord word hiermee eksklusief aan blankes toegeskryf. Maar Pritchard skryf: “Although the image of European Imperialists massacring indigenous people is a familiar one, it is not the full picture. Europeans have massacred each other and non-Europeans have also committed genocide on their neighbours” (Kindle 78). In Suidelike Afrika in die 19de eeu was daar die Mfecane (in Nguni) of Difaqane (in Sotho), die grootskaalse uitwissing van swartes deur swartes. [* “Holocaust” is afgelei van twee Griekse woorde: “whole” + “burnt”. “Shoah” is die Hebreeuse woord vir katastrofe of warrelwind. Sands beskryf dit as “killing on an industrial scale” (4648).]

Een van die grusaamste voorbeelde van volksmoord is die Turke se uitroeiing van die Armeniërs. ‘n Gesaghebbende boek hieroor is Peter Balakian se The burning Tigris: The Armenian genocide and America’s response (New York: HarperCollins, 2007, 528p; Amazon Kindle $13,52). Die uitmoring het in vier stadia van 1877 tot 1922 plaasgevind. Daar word beweer dat die Turke met die Armeniese volksmoord aan die Nazi’s die bloudruk vir die Joodse volksmoord verskaf het” (Kindle 140). Meer as ‘n miljoen Armeniërs, tweederdes van hierdie etniese groep, het omgekom. Deesdae is Armenië ‘n klein landjie van minder as 30 000 vierkante kilometer en ‘n bevolking van skaars 3 miljoen, met 8 miljoen Armeniërs wat in ander lande woon. Maar sedert 1991 het die Armeniërs darem ten minste ‘n onafhanklike nasiestaat.

Die Amerikaanse ambassadeur in Turkye, Henry Morgenthau (1856-1946), skryf in sy boek oor die Armeense volksmoord, Ambassador Morgenthau’s story (2015, 478p; Amazon Kindle $2,27), van “the murder of a nation” en “the greatest crime of all ages” (Sands 2292). Toe Morganthau in 1919 oor die uitmoring van Jode in 1918 in Lviv verslag gedoen het, het hy verkies om die term “pogrom” te vermy (All in a life-time, 2015, 482p; Amazon Kindle $1,13). “Pogrom (Russian ‘destruction’) unprovoked violent attack on an ethnic group, particularly Jews, carried out with official sanction” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 736).

Die Armeense volksmoord word deels aan religieuse verskille gewyt. Die Turke is Moslems en die Armeniërs is christene wat daarop roem dat hulle sedert 301 ‘n christelike staat gehad het; die eerste in die wêreld. ‘n Ander rede vir hierdie volksmoord is etnies. Daar was die slagspreuk: “Turkey belongs only to the Turks” (Balakian 3110). Dit herinner aan wat die PAC se Robert Sobukwe (1924-1978) gesê het: “We aim, politically, at government of the Africans by the Africans for the Africans” (Allister Sparks, The sword and the pen: Six decades on the political frontier, Johannesburg: Jonathan Ball, 2016, 626p, R300; Amazon Kindle $13,67, 2114).

Nog meer ontstellend is Irwin Staub, ‘n sosiale sielkundige, se mening: Gewelddadigheid wat as ‘n “continuum of destruction” progressief oor dekades en selfs eeue plaasgevind het, “creates a readiness in the culture” (Balakian 2136, 2831). “‘People learn,’ Staub explains, ‘by doing, by participation.’ People are changed by their participation in destructive and harmful behavior, and the victims are further devalued through this process” (2835). Die Armeense volksmoord was ‘n geval van “devaluing a subgroup, an ethnic minority in this case, in part in order to raise the sinking self-esteem of the majority group – the Turks” (2835).

Die vlaag gewelddadigheid wat Suid-Afrika sedert 1994 teister, bv die plaasmoorde en studente-oproer, kan as ‘n voortsetting van die voorafgaande polities gemotiveerde vandalisme en terrorisme van die ANC en PAC beskou word. Deur geweld polities suksesvol te pleeg, het veral die ANC deur voorbeeldstelling ‘n nuwe geslag geweldenaars geskep wat op ‘n soortgelyke manier sukses wil behaal. Wat in Suid-Afrika plaasvind, bv polities, het dikwels sy oorsprong in Amerika. John D Skrentny het die stryd om menseregte van veral vier etniese minderheidsgroepe (Asiate, Indiane, Hispaniste en swartes) deeglik nagevors (The minority rights revolution, Cambridge, Mass, Harvard University Press, 2004, 496p; Amazon Kindle $32,49). Hy kom tot gevolgtrekkings soos: “African Americans … were the only minority group involved in the urban violence” (2195) en “only blacks had rioted” (2466). Amerikaanse swartes onderskei hulleself van ander minderheidsgroepe weens hulle gewelddadigheid (2168, 2560, 2660). Dit het daartoe gelei dat swartes in groter mate as enige ander Amerikaanse groep bevoordeel word;* ‘n geval van “the wheel that squeeks the loudest gets the grease” (1838; ook 4526). Die buitensporige toegeeflikheid jeens swartes se onsosiale gedrag kan enersyds toegeskryf word aan skuldgevoelens wat by blankes oor die destydse slawerny, rasse-segregasie en -diskriminasie gewek is. Andersyds dien ‘n paaibeleid as ‘n soort versekeringspolis teen verdere geweldpleging.

[* “The demand shifted from equal rights for individuals to special rights (affirmative action and similar measures) for blacks and other groups. Such claims run directly counter to the underlying principles that have been the basis of American political unity; they reject the idea of a ‘color-blind’ society of equal individuals and instead promote a ‘color-conscious’ society with government-sanctioned privileges for some groups. In a parallel movement, intellectuals and politicians began to push the ideology of ‘multiculturalism,’ and to insist on the rewriting of American political, social, and literary history from the viewpoint of non-European groups. At the extreme, this movement tends to elevate obscure leaders of minority groups to a level of importance equal to that of the Founding Fathers. Both the demands for special group rights and for multiculturalism encourages a clash of civilizations within the United States and encourage what Arthur M Schlesinger, Jr, terms ‘the disuniting of America'” (Samuel P Huntington, The clash of civilizations? The debate: 20th anniversary edition, edited by Gideon Rose, New York: Foreign Affairs Publishing, 2013, 93p; Amazon Kindle $8,57, 1120).]

“Rassis” en “apartheid” het standaardskelwoorde in sowel Suid-Afrika as Amerika geword. In hierdie woordestryd het Amerikaanse swartes ook “genocide” ingespan: “The charge was that American treatment of African Americans violated the convention – it was genocide” (508). Die “convention” waarna hier verwys word, is die Verenigde Nasies se Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide. “In 1948 the UN General Assembly defined genocide as ‘acts committed with the intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnic, racial or religious group.’ The acts in question are listed as killing, or causing serious physical or mental injury to members of a group, deliberately exposing a group to conditions likely to cause death, preventing births within a group and forcibly removing the group’s children” (Pritchard 34).

Die Hispaniste voel sterk oor taalregte; dat Engels nie hulle moedertaal Spaans moet verswelg nie. In hierdie konteks word daar van “cultural genocide” gepraat (Skrentny 3121). Is dit nie wat sedert 1994 in Suid-Afrika met Afrikaners en Afrikaans gebeur nie? “A resolution by forty-nine Scandinavian professors in 1962 declared that ‘the extermination of a language, of a culture, and of a people are all one and the same thing'” (2800). Die Hispaniste het die reg op moedertaalonderrig verwerf.

Ek wil vandag hoofsaaklik oor ‘n nuwe boek skryf wat oor Lviv en die oorsprong van die woord “genocide” handel, asook oor die oorsprong van die frase “crimes against humanity.” Dit is Philippe Sands se East West Street: On the origins of genocide and crimes against humanity (London: Weidenfeld & Nicolson, 2016, 448p; Amazon Kindle $11,13). Sands (gebore in 1960) is ‘n professor in internasionale reg aan University College London. Die boektitel sinspeel op Lviv wat beskryf word as “the epicentre of the fault lines that divided east from west” (Kindle 152). In die vlaag van oordrewe reaksie teen blankes en apartheid word die woord “genocide” en die frase “crimes against humanity” dikwels gehoor. Die veldtog teen blankes en veral Afrikaners neem deesdae sulke afmetings aan dat daar soms die neiging is om hierdie woord en hierdie frase op veral Afrikaners en apartheid van toepassing te maak. Dit is egter moontlik dat die skoene van hierdie woord en frase eerder swart as wit voete pas.

Naas Lviv is daar vier hoofkarakters in Sands se boek. Hersch Lauterpacht (1897-1960), ‘n hoogleraar in internasionale reg, is in Zólkiew (later Zhovkva), 15 myle wes van Lviv, gebore en het van 1911 tot 1919 in Lviv gewoon en daar in die regte studeer. Rafael Lemkin (1900-1959) is in die huidige Belarus gebore en het in 1921 na Lviv verhuis en daar tot 1926 in die regte studeer. Hans Frank (1900-1946) was ‘n Duitse regsgeleerde en vyf jaar lank die Nazi-governeur-generaal van Duitsbesette Poland, wat Lviv en omstreke ingesluit het. Leon Buchholz (1904-1997), Philippe Sands se oupa aan moederskant, is in Lviv gebore. Die stad Lviv is ‘n gemeenskaplike element by hierdie vier karakters. Terselfdertyd het Sands ‘n familiebelang by hierdie onderwerp. Familiesake word in hierdie rubriek meesal uitgelaat en dus ook baie van die verdere inligting oor Buchholz.

Dit is merkwaardig dat sowel die frase “crimes against humanity” (Lauterpacht se skepping) as die woord “genocide” (Lemkin se skepping) hierdie verwantskap met Lviv het en dat hierdie twee begrippe of beginsels hulle weg in internasionale reg tydens die Nuremberg-verhoor (1945/6) van twee dosyn top-Nazi’s gevind het. Hans Frank is toe ter dood veroordeel. Familielede van sowel Lauterpacht as Lemkin (en ook van Buchholz) is tydens die Nazi-bewind vermoor. In daardie sin kan gesê word dat die regsbeginsels “misdade teen die mensdom” en “volksmoord” as ‘n soort vergelding of wraak in Joodse geledere ontstaan het. Die kernverskil tussen misdade teen die mensdom en volksmoord is dat eersgenoemde op die grootskaalse doodmaak van individue en laasgenoemde op die uitroeiing van groepe mense betrekking het (139). “How could the law help to prevent mass killing? Protect the individual, says Lauterpacht. Protect the group, says Lemkin” (4425). Die Nuremberg-verhoor is “the moment in which it was said our modern system of internasional justice came into being” (118). Lauterpacht word as “a father of the modern human rights movement” beskou (84). Volgens hom “the well-being of an individual is the ultimate object of all law” (1393; ook 998).

Reeds in sy jeug het Lauterpacht diskriminasie en die vervolging van Jode eerstehands ervaar. “International law offered few constraints on the majority’s treatment of minorities and no rights for individuals” (1146). “The modern law of human rights was born on the anvil of Lwów [Lviv] and its environs” (1175). Na die Eerste Wêreldoorlog, tydens die onderhandelings in 1919 in Versailles, het die Joodse afvaardiging op “greater autonomy, language and cultural rights and principles of self-government” aangedring (1189). Met bv die Iere in gedagte “Britain objected to any depletion of sovereignty – the right to treat others as it wished – or international oversight” (1189). Woodrow Wilson (1856-1924), die Amerikaanse president (1913-1921), was egter sterk ten gunste van “‘rigid protection’ for minorities” (1197).

By Versailles is daar ingestem tot onafhanklikheid vir Pole op voorwaarde dat die regte van minderheidsgroepe beskerm word. Artikel 93 van die Versailles-verdrag “required Poland to sign a second treaty [the Little Treaty of Versailles (1203)], to protect ‘inhabitants’ who differed from the majority of the population in race, language, or religion.* The Allies would be entitled to ‘protect’ these minorities, a further humiliation in the eyes of Poland because lopsided obligations were imposed: rights were given to some groups, but not all, and the victorious powers would escape equivalent obligations for their own minorities” (1203). Byvoorbeeld, vrees vir regte vir swartes was in die agterkoppe van die Amerikaners. “The Polish Minorities Treaty went further: it made the rights of such minorities into ‘obligations of international concern’, to be protected at the League of Nations. Any disputes could go to the Permanent Court of International Justice, newly created in The Hague” (1210) in 1922 (1342). Na die magsoorname van Adolf Hitler in Duitsland in 1933 “Poland signed a non-aggression pact with Germany and cast aside the 1919 Minorities Treaty” (1379). [* Ook “birth, nationality” en “minorities could run their own schools” (1203).]

In 1919 het Lauterpacht in Wene verder in die regte studeer. Een van sy dosente was Hans Kelsen (1881-1973) wat gehelp het om die nuwe Oostenrykse grondwet te formuleer. Oostenryk was die eerste land wat ‘n grondwethof gekry het. Die gevolg: “individuals had inalienable constitutional rights, and they could go to a court to enforce those rights. This was a different model from that which protected minority rights, as in Poland. The two key distinctions – between groups and individuals, between national and international enforcement – influenced Lauterpacht’s thinking. In Austria, the individual was placed at the heart of the legal order” (1259). Anti-Semitisme in Wene het Lauterpacht oortuig van “the ‘vital necessity’ of rights for individuals” (1274).

In 1923 het Lauterpacht uitgewyk na Engeland en in 1938 hoogleraar in internasionale reg aan Cambridge University geword. Hy het oorweging geskenk aan “a ‘revolutionary’ possibility of developing the rules so as to place more limits on the supposedly ‘eternal and inalienable’ powers of the state” (1349). “Individuals should ‘possess international rights'” (1364). Later word dit deel van “the fundamental rights of man” (1672). Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Lauterpacht gedink dat “ending ‘international lawlessness'” noodsaaklik was (1615). Nege Europese regerings het in 1942 byeengekom “expressing a common desire to use the criminal law to punish those ‘guity’ of and ‘responsible’ for atrocities. Perpetrators would be ‘sought for, handed over to justice and judged’, an idea that became an official aim of the war. The nine governments established a commission on war crimes to collect information on atrocities and perpetrators, a body that would become the United Nations War Crimes Commission” (1622).

Intussen het Lauterpacht “a draft of his International Bill of Rights of Man” geformuleer (1746). In 1945 het hy ‘n boek daaroor gepubliseer (1796). Sy doel was “an end to the ‘omnipotence of the State'” (1796). “The gist of his thinking was captured in a single sentence: ‘The community of nations has in the past claimed and successfully asserted the right to intercede on behalf of the violated rights of man trampled upon by the State in a manner calculated to shock the moral sense of mankind'” (4404; ook 4432). Misdade teen die mensdom is “acts so egregious that others were entitled to act in a protective capacity” (4411). Die idee was “to limit the potent force of tribalism, not reinforce it” (4418). Sands noem dit “a rational, enlightened view, and also an idealistic one” (4418). Die verskyning van die boek het mettertyd gelei tot die aanvaarding van die Verenigde Nasies se Handves “by which governments agreed to introduce a new commitment to ‘fundamental human rights’, to respect the ‘dignity and worth of the human person'” (1789).

Die tweede hoofkarakter in Sands se boek, Rafael Lemkin, het reeds in 1933 ‘n pamflet gepubliseer “proposing new international rules to prohibit ‘barbarity’ and ‘vandalism’ … he imagined new rules to protect ‘the life of the peoples’; to prevent ‘barbarity’, the destruction of groups, and to prevent ‘vandalism’, attacks on culture and heritage” (2500). Hy het onder meer gebruik gemaak van die Romeen Vespasian V Pella (1897-1960) se idee van “universal jurisdiction” wat toepaslik sou wees op bv “piracy, slavery, trading in women and children, and drug trafficking” (2508).

Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Lemkin deurlopend amptelike Nazi-dokumente, soos staatskoerante, dekrete en ordinasies, versamel (2645, 2652), “looking for patterns of German behaviour” (2652). “Lemkin’s work identified the wholesale destruction of the nations over which the Germans took control as an overall aim” (2659). Hy het verskynsels soos “Germanized” (2659), “denationalization” en “dehumanization” waargeneem. Die doel daarvan was “to kill the nation ‘in a spiritual and cultural sense’: Lemkin identified decrees from early 1941 pointing to the ‘complete destruction’ of the Jews in gradual steps” (2666).

In 1944 is Lemkin se boek, Axis rule in occupied Europe, in Amerika gepubliseer, “with the aim of protecting groups, for which he invented a word for a new crime, ‘genocide’, the destruction of groups” (1760). “Attacks upon national, religious and ethnic groups should be made international crimes” (2221). Lemkin is onder meer deur die Armeense volksmoord beïnvloed (2292, 2738). Hy het geredeneer: Dit is ‘n misdaad, naamlik moord, as iemand een mens vermoor, “but not a crime for that man to have struck down one million men” (2372). In hoofstuk 9 kom hy met sy nuwe woord vorendag, “genocide”, ‘n kombinasie van die Griekse woord “genos” (stam of ras) en die Latynse woord “cide” (moor) (2888). Dit gaan oor “extermination”, “physical” en “cultural” (2888). “Genocide concerned acts ‘directed against individuals, not in their individual capacity, but as members of national groups'” (2888). Volgens Lemkin “new conceptions require new terms” (2896). “A new word was accompanied by a new idea, a global treaty to protect against perpetrators before any court in the world. Countries would no longer be free to treat citizens as they wished” (2914). Voorheen het hy die Duitse woord “Völkermord” gebruik (2896). “The ‘extermination of nations and ethnic groups’ required the intelligentsia to be killed off, culture to be destroyed, wealth transferred” (2896). Nóg die woord “volksmoord” nóg die letterlike betekenis van “genocide” is omvattend genoeg om aan die dui dat bv religieuse groepe (en dus nie net stamme, volke of rasse nie) by hierdie soort misdaad ingesluit word.

Lauterpacht was nie entoesiasties oor Lemkin se idees nie. Hy noem “‘genocide’ a new term for the physical destruction of nations and ethnic groups” (1767). “Lauterpacht was concerned that the protection of groups would undermine the protection of individuals. It should not be the primary focus of the law” (1767). “He worried that emphasis on genocide would reinforce latent instincts of tribalism, perhaps enhancing the sense of ‘us’ and ‘them’, pitting one group against another” (4292).

Lemkin wou ‘n hiërargie daarstel wat volksmoord die ergste misdaad sou maak. Aan Franklin Roosevelt (1882-1945, die Amerikaanse president 1933-1945) het hy in ‘n skrywe voorgestel “outlaw mass killing … make it a crime, the ‘crime of crimes'” (2839). “Not opposed to individual rights, he [Lemkin] nevertheless believed that an excessive focus on individuals was naive, that it ignored the reality of conflict and violence: individuals were targeted because they were members of a particular group, not because of their individual qualities. For Lemkin, the law must reflect true motive and real intent, the forces that explained why certain individuals – from certain targeted groups – were killed. For Lemkin, the focus on groups was the practical approach” (4418).

Die derde hoofkarakter in Sands se boek, Hans Frank, “expressed strong objections to universal jurisdiction” (3341). Hy het hom ten gunste van “non-interference in the internal affairs of foreign states” uitgespreek (3348). “There would be no individual rights in the new Germany, so he announced a total opposition to the ‘individualistic, liberalistic atomizing tendencies of the egoism of the individual.’ (‘Complete equality, absolute submission, absolute loss of individuality,’ the writer Friedrich Reck [1884-1945] recorded in his diary …)” (3355). “Community takes precedence over the individualistic … tendencies” (3251). Frank het die Duitsbesette Pole soos ‘n kolonie bestuur, “its inhabitants the ‘slaves of the Greater German World Empire'” (3376). Frank se standpunt was “that law was nothing more than ‘that which is useful and necessary for the German nation'” (2811). Volgens Lemkin was dit “‘a cynical denial of international law’ … Frank’s conception subordinated the individual to the state and was designed ‘to subordinate all the world under Germany'” (2811). In sy dagboek het Frank verder gegaan: “‘We must annihilate the Jews, wherever we find them and wherever it is possible’ … to maintain the structure of the Reich” (3426). Frank het die bynaam “Butcher of Warsaw” gekry (4043).

Vir die Nuremberg-verhoor het vier lande (Amerika, Brittanje, Frankryk en Rusland) elk twee regters en ‘n aanklaer benoem (1817). Lauterpacht het voorgestel dat die frase “War Crimes” (1837) en “Crimes Against Humanity” vir “atrocities against individual civilians” (1844) gebruik word. “‘Genocide’ … had been added at a late stage at the insistence of the Americans over strong British objections” (1896). “Genocide” is gedefinieer as “extermination of racial and religious groups, against the civilian populations of certain occupied territories in order to destroy particular races and classes of people and national, racial, or religious groups” (3035). Die Nuremberg-aanklagte sou geldig wees “whether or not in violation of the domestic law of the country where perpetrated” (1866). “International law was not only ‘between States’ but ‘also the law of mankind'” (1874). “This was the first time in human history that the leaders of a state were put on trial before an international court for crimes against humanity and genocide, two new crimes” (4224).

Robert Jackson (1892-1954), die Amerikaanse hoofaanklaer, het gesê “the ‘real complaining party’ … was not the Allies but ‘civilization’ itself” (4376). Hartley Shawcross (1902-2003) was die Britse hoofaanklaer. “Lauterpacht prompted Shawcross to pre-empt the arguments of the defendants, the prospect that they’d assert that because states couldn’t commit crimes under international law, it followed that the individuals who served them also couldn’t be guilty of crime. A state could be criminal, Shawcross told the tribunal, and so it was imperative to repress its crimes by means ‘more drastic and more effective than in the case of individuals’. Individuals who acted on behalf of such a state were ‘directly responsible’ and should have punishments heaped upon them … ‘The state is not an abstract entity … Its rights and duties are the rights and duties of men’, its actions those of politicians who should ‘not be able to seek immunity behind the intangible personality of the state’. These were radical words, embracing the idea of individual responsibility, placing ‘fundamental human rights’ and ‘fundamental human duties’ at the heart of a new international system” (4439).

Lauterpacht was in groter en vaster mate deel van die Britse vervolgingspan as wat Lemkin van die Amerikaanse span was. “Genocide was referred to on the first day by the French and Soviet prosecutors, much to his [Lemkin’s] satisfaction. The Americans and the British followed, but they avoided any mention of the word” (4526). Lemkin het aan die Amerikaanse vervolgingspan geskryf dat “lesser terms – like ‘mass murder’ or ‘mass extermination’ – were inadequate, because they were incapable of conveying the vital element of racial motivation and the desire to destroy entire cultures” (5065). “The charge of genocide had to be part of a broader trial strategy, to show the defendants as enemies of mankind, a ‘specially dangerous crime’, one that went beyond crimes against humanity” (5073). Lemkin “faced political objections in the United States and in Britain, arising respectively from historic American treatment of blacks and British colonial practices” (5080). Desnieteenstaande “the word ‘genocide’ made its way back into the proceedings” (5087).

Jackson het nie die woord “genocide” in sy finale Nuremberg-pleidooi gebruik nie, maar Shawcross het dit wel gedoen. Lemkin wou hê dat volksmoord wat voor die uitbreking van die Tweede Wêreldoorlog deur die Nazi’s gepleeg is ook veroordeel moet word, maar die mandaat van die Nuremberg-verhoor was tot oorlogsmisdade beperk (5284). Die Franse vervolgingspan “invoked ‘genocide’ as a catch-all to cover all the crimes, from concentration camps to enslavement. The Soviet prosecutor Rudenko characterized the SS [“Schutzstaffel” die Nazi-Duitse Beskermingskorps] as a genocidal entity, so that anyone associated with the organization was complicit in genocide” (5413).

Lauterpacht het argumente in konsepvorm aan die Britse vervolgingspan voorgelê waarvolgens “‘crimes against humanity’ … was a starting point to vindicate ‘the rights of man’, to offer protection against the ‘cruelty and barbarity of his own State’ … the fundamental rights of man trumped national laws, a new approach to serve the interests of individuals, not states” (5130). Sy oogmerk was “to create ‘a most valuable precedent for any future International Criminal Court'” (5123). Lauterpacht het veral Frank uitgesonder as ‘n “‘direct agent’ of the ‘crimes of extermination'” (5144); “the foulest crimes that ever sullied the record of a nation” (5159). “Lauterpacht thought that ‘if one emphasises too much that it is a crime to kill a whole people, it may weaken the conviction that it is already a crime to kill one individual'” (5501). In sy pleidooi in die hof het Shawcross al Lauterpacht se verwysings na Frank en sy emosionale taalgebruik uitgelaat, maar “Lauterpacht’s ideas on crimes against humanity and the rights of the individual were firmly entrenched in the proceedings, colouring the entire case” (5356).

Frank het in sy verweer aangevoer: “Germany’s guilt had been erased ‘by the conduct of our war-time enemies towards our nation and its soldiers’. Such conduct had been entirely excluded from the trial, he was saying, a lopsided justice. Mass crimes ‘of the most frightful sort’ had been committed against Germans” (5434).

“Ninety-four witnesses had appeared, thirty-three for the prosecution and sixty-one for the defence” (5556). “Of the twenty-one defendants present, three were acquitted” (5618). “Several … were found to have committed crimes against humanity, but none were found guilty of genocide” (5626). “Twelve defendants were sentenced to death with no right of appeal. They included Frank” (5671).

Lemkin was teleurgesteld met die beperkte mate van erkenning wat volksmoord tydens die Nuremberg-verhoor ontvang het. In 1946 het die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies egter bekragtig: “Genocide is a crime under international law” (5724). “On 9 December 1948, the General Assembly adopted the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide [die teks is hier bo in die 10de paragraaf deels aangehaal], the first human rights treaty of the modern era” (5724). “In the years after the Nuremberg judgement, the word genocide gained traction in political circles and in public discussion as the ‘crime of crimes’, elevating the protection of groups above that of individuals” (5772).

Lauterpacht se werk “inspired the Universal Declaration of Human Rights, adopted by die UN General Assembly on 10 December 1948” (5731), dus net ‘n dag na “genocide” amptelik deur die VN erken is. Hierop het gevolg “the European Convention on Human Rights, which was signed in 1950 … that created the first international human rights court to which individuals would have access” (5738).

As hierdie onderwerp in sy geheel oorweeg word, kan gesê word dat die regsbeginsels van “misdade teen die mensdom” en “volksmoord” gedurende die Tweede Wêreldoorlog en daarna vorm aangeneem het en deesdae internasionaal erken word. Die direkte aanleiding was die uitwissing van miljoene Jode deur die Nazi’s. Wat as gevolg daarvan gebeur het, is die toenemende globalisering van aangeleenthede. Die tradisionele onafhanklikheid van state word ondergrawe deur hulle internasionaal verantwoordbaar te hou. Inmenging in die huishoudelike sake van state is tot ‘n internasionale reg verhef. Dit kom neer op die inperking van die vryheid en dus regte van sowel state as individue. Wat veral problematies is, is dat regte in die praktyk beklemtoon word en hulle dikwels nie met verantwoordelikhede gebalanseer word nie.

Internasionalisering verwater die identiteit van groepe (bv volke/nasies, state) en individue. Wat nodig is, is sowel individuele regte as groepsregte, albei gebalanseer met verantwoordelikhede. In die nuwe Suid-Afrika word (na bewering) net individuele regte grondwetlik erken. Afrikaners het geen grondwetlike groepsregte nie. Anders as bv Amerikaanse swartes het Afrikaners geen minderheidsregte nie. Afrikanerbelange word gevolglik ondergeploeg deur die belange van die swart meerderheid, wat op grond van hulle getalle in die praktyk handel asof hulle ongebreideld hulle groepsbelange kan afdwing. In werklikheid het nie-wittes, anders as wittes, groepsregte ingevolge hulle bevoordeling weens bv regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging. Regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging funksioneer terselfdertyd as groepsbenadeling van blankes. Wanneer menseregte opgehaal word, is dit dikwels ter bevordering van die belange van swartes. Blankes behoort geaktiveer te word om in groter mate plaaslik en internasionaal op hulle menseregte aan te dring. Enersyds kan blanke of Afrikaner-individue gevalle van misdade teen die mensdom wat hulle raak, identifiseer en sake daaroor aanhangig maak. Andersyds kan namens Afrikaners klagtes oor volksmoord gelê word, met die duidelike verstandhouding dat volksmoord nie net liggaamlike uitroeiing behels nie omdat dit ook kultuurvernietiging, bv die uitroeiing van Afrikaans, insluit. Internasionalisering kan dus voordele inhou; deesdae selfs vir Afrikaners.

My standpunt is dat die ANC-regering streng gesproke onwettig is omdat die blanke kiesers nooit die politieke magsoordrag aan swartes goedgekeur het nie. Dit is vir my ook duidelik dat die voortreflike moraliteit wat die ANC vir homself opeis, vals is, onder meer omdat daar in sy leierskorps mense is wat myns insiens misdadigers is. Die jongste is dat die ANC-regering Suid-Afrika aan die jurisdiksie van die Internasionale Strafhof, wat sedert 2002 funksioneer, wil onttrek, onder meer onder die bedenklike voorwendsel dat misdadigers uit Afrikalande teen uitlewering beskerm moet word. So maklik sal die ANC nie aan die tentakels van internasionalisering ontsnap nie. Lees bv Ruan Coetzee se artikel oor die Internasionale Strafhof (LitNet, 25 deser).

Boer gryp plaasaanvaller se wapen om dood te ontsnap

‘n Boer is op sy plaas by Rashoop naby Brits vanoggend aangeval deur swart plaasaanvallers.

Noordwes-polisiewoordvoerder se, Pelonomi Makau, sê drie swartes het by die plaashuis ingebreek teen ongeveer 03:00. Hulle het glo geld geëis.

Sy sê die 76-jarige boer is in die bobeen geskiet en het ‘n steekwond in die bors opgedoen.

Hy het daarin geslaag om die swart aanvaller se vuurwapen in die hande te kry en het op die aanvallers losgebrand. Hy het een van hulle gewond.

Makau sê die boer het daarna die bure ontbied. Beide die boer en die verdagte is na die hospitaal gehaas. Die vermeende aanvaller is onder polisiebewaking.

Makau sê die twee ander aanvallers het daarin geslaag om van die toneel te vlug met ‘n onbekende bedrag geld en selfone.

‘n Saak van poging tot moord en huisroof word ondersoek.

Intussen het meer as tweehonderd swart grondbesetters geweier om drie plase te verlaat wat hulle buite Brits in Noordwes beset het.

Die besetters, hoofsaaklik van die nabygelë Majakaneng, het in weerwil van ‘n uitsettingsbevel gisteroggend woonstrukture op die grond opgerig.

Hulle voer aan dat hulle nie genoeg kommunale grond het nie, terwyl die plase baie plek het.

Laggende Bainsvlei-moordenaars skuldig bevind

Die Vrystaatse hooggeregshof het drie swart mans skuldig bevind aan moord op die bejaarde Swanepoelegpaar van die kleinhoewe Kwaggalaagte in Bainsvlei in Januarie 2015.

Regter Mojalefa Rampai het Fana Ntshedi, Motsamai Bitterbos en Jackie Louw skuldig bevind op twee aanklagte van moord, twee van ontvoering en huisbraak met die opset om te steel en roof met verswarende omstandighede.

Toon Swanepoel, 72, en sy vrou Rienie, 70, is oorval, beroof, vasgebind, gemartel en verkrag en daarna geskiet op Sondag, Januarie 11, 2015, by hul huis.

Rampai het gesê dit is duidelik dat die slagoffers uit hul huis geneem is om dood te maak, en daar was geen ander bedoeling behalwe om hulle te vermoor nie.

Die hof het bevind dat Nsthedi se getuienis in die hof vals was, en versuim het om die regter te oortuig.

Sy leuens het eintlik die Staat se saak teen hom versterk.

Rampai het bevind dat Bitterbos se getuienis “onbetroubaar en vals was en hy het hopelose antwoorde tydens kruisondervraging verskaf. Louw kon nie die oorweldigende DNA-getuienis teen hom verduidelik nie.

Rampai het gesê hy is daarvan oortuig dat die Staat die skuld van al die aangeklaagdes bo redelike twyfel vasgestel het.

Vonnisopleggingsprosedures sal na verwagting Vrydag begin.

Drie Brandfort-plaasaanvallers voor

Die drie swart mans wat aangekla word van poging tot moord op Charl Gutter in Brandfort verlede maand, sal na verwagting vandag weer in die hof verskyn.

Teboho Francis, Tefo Tlhabo en Tsietsi Rampa is by hulle vorige hofverskyning borgtog geweier.

Die vermeende aanvallers staar aanklagte van poging tot moord en poging tot roof in die gesig.

Die aanval het die 29ste Augustus plaasgevind, toe Gutter na bewering deur vier mans op sy plaas genader en aangeval is.

Skote is afgevuur op Gutter in sy voertuig, maar hy het daarin geslaag om te ontsnap.

Hy het teruggeskiet en het een van die aanvallers gewond. Die gewonde aanvaller, Saniboy Segalo is onderweg na die hospitaal dood.

Bejaarde boer en vrou op Bothaville aangeval

‘n Bejaarde boer, sy vrou en ‘n ander vrou uit Bothaville in die Vrystaat is aangeval in hul huis op hul plaas vroeg vanoggend.

Bothaville Landbou-organisasie se veiligheidskoördineerder, Johan du Plessis, sê ses swart aanvallers het toegang verkry tot die plaashuis net ná 02:00 vanoggend.

Hulle het die egpaar en die vrou met kleefnabd vasgebind en daarop aangedring dat die boer die sleutels van sy kluis oorhandig.

Du Plessis sê ‘n vuurwapen en geld is gesteel. Twee van die verdagtes was gewapen. Hulle het gevlug in ‘n silwer Volkswagen.

Du Plessis sê hulle het in die rigting van Orkney gevlug. Die getraumatiseerde slagoffers het beserings opgedoen.

Die polisie het nog nie bevestig dat die aanval plaasgevind het nie.