Geert Wilders – Bladsy 2

Belangrike perskonferensie deur Europese regse partye gehou

Gister het ‘n belangrike perskonferensie in die Europese Parlement te Straatsburg, Frankryk, plaasgevind waartydens vyf regse partye uit vyf lande die vrae van joernaliste beantwoord het. Die leidende figuur tydens die konferensie was Madame Marine Le Pen van die Front National wat alle vrae op Frans beantwoord het, terwyl Geert Wilders van die Nederlandse PVV verkies het om Engels te praat. (Sien volledige video hier onder.) Die Italiaanse en Oostenrykse verteenwoordigers het onderskeidelik Italiaans en Duits gepraat terwyl die voorsitter van die Vlaams Belang vrae op Nederlands beantwoord het.

Die vyf partye uit vyf lande behoort aan die “Europese Alliansie vir Vryheid”. Op die webblad van die Alliansie word die Alliansie só beskryf:

Die Europese Alliansie vir Vryheid (EAV) is ‘n pan-Europese allianse van Lede van die Europese Parlement, tesame met nasionale en streeksparlemtariërs en partye, wat onder ‘n politieke platform verenig is wat nasionale vryheid en demokrasie voorstaan in teenstelling met gesentraliseerde, supranasionale beheer.

Die EAV is een van elf “Europese partye op ‘n Europese vlak” en word gedeeltelik deur die Europese Parlement befonds.

Die party hou hom besig met kwessies aangaande vryheid en demokrasie in die EU en die EAV is nie werksaam binne ‘n Links-Regs- politieke paradigma nie terwyl sy lede vanuit ‘n wye politieke spektrum afkomstig is. Op die nasionale vlak, daarom, onderskryf EAV-lede nie noodwendig die politiek en oortuigings van ander lede van die Alliansie nie.

Die EAV kort nog twee lande en twee ander partye vir ‘n minimum van sewe om as groepering binne die Europese Parlement erken te word. Gister was die Sweedse Demokrate, wat ook as potensiële lid van die Alliansie genoem word, by die perskonferensie afwesig.

Volgens Marine Le Pen bestaan daar “verskille” tussen die Alliansie en die Hongaarse nasionalistiese party, Jobbik, sodat dié party nie in hul geledere toelaatbaar is nie. Dít het sy geantwoord op ‘n vraag van ‘n Hongaarse joernaliste in die saal.

Dieselfde joernaliste het aan haar gevra of die Alliansie nie bloot Eurofobies maar “Russofiel” is nie en daarom die Europese Unie ondergeskik aan Russiese belange wil stel nie. Hierop het Marine Le Pen geantwoord dat dit “dom” (stupide op Frans) van die Europese Unie is om ‘n anti-Russiese standpunt oor byvoorbeeld die Oekraïne in te neem, asook om Rusland “in die arms van China te dryf”. Wat haar betref, behoort Frankryk “goeie verhoudings met alle groot lande (grands pays) na te streef, waarvan Rusland ongetwyfeld een is”.

Hier is die video, in Frans, Engels, Nederlands, Duits en Italiaans.

Geert Wilders droomt van Vlaams-Nederlandse unie

In gesprek met het maandblad van het Vlaams Belang zegt Geert Wilders dat hij droomt van een Vlaams-Nederlandse unie, of in ieder geval ‘nauwe samenwerking’:

“We dromen allemaal wel eens van een Vlaams-Nederlandse unie of nauwe samenwerking. Maar de eerste stappen zullen door de Vlamingen zelf gezet moeten worden. Zij zullen er eerst voor moeten zorgen – áls ze dat willen en steeds meer Vlamingen willen dat ook blijkbaar – dat ze los komen van Wallonië. Het is aan de Vlamingen om hun zelfbeschikkingsrecht op te eisen. En daarna zien we wel.”

Vervolgens merkt het VB op dat Thierry Baudet voor een Vlaams-Nederlandse confederatie is met de florijn als munt. Ook daar voelt Wilders wel iets voor:

“Dat lijkt me een hartstikke mooi idee, maar ik denk dat het gevecht van morgen nog belangrijker is. We moeten samen knokken tegen ‘Brussel’, tegen de Europese Unie, zodat we niet verder opgeslokt worden. We moeten onze soevereiniteit bewaken of heroveren. En intussen kunnen de Vlaamse ‘patriotten’ ook proberen los te komen van België. Dat zijn de gevechten die we nú moeten voeren. Het gaat niet alleen om zelfbeschikking, maar ook om ons bestaansrecht!”

Als het aan de PVV-leider ligt vindt er de komende jaren dus een afsplitsing plaats van Brussel én een anschluss met Vlaanderen. Want natiestaat. Blijkbaar is groter dan wél beter.

Hoewel er meer Nederlandse en Vlaamse politici zijn die zich voor een dergelijke unie hebben uitgesproken is hier tot nu toe niets van gekomen. Op zich vreemd aangezien een meerderheid van het Nederlandse volk het ook wel ziet zitten:

Het ANP meldde op 21 augustus 2007 dat uit onderzoek van TNS NIPO [12] (in opdracht van RTL Nieuws) blijkt dat ruim 85 procent van de Nederlanders een intensievere samenwerking met Vlaanderen wel ziet zitten. Sterker nog, bijna twee op de drie Nederlanders zijn vóór een samenvoeging van de twee gebieden. Meer dan 60 procent van de Nederlanders denkt dat beide landen beter worden van een fusie.

Natuurlijk is dit in Nederland niet bepaald een groot issue. Veel mensen vinden dat Vlaanderen eigenlijk bij Nederland hoort, maar de gemiddelde Nederlander is nou niet meteen druk bezig om een unie op te zetten tussen die twee gebieden. Het zal daarom interessant zijn om te zien of Wilders dit idee de komende jaren desondanks op de nationale agenda probeert te zetten, of dat de PVV’er hier alleen maar zo positief over sprak omdat hij met het Vlaams Belang in gesprek was, voor wie dit een bijzonder belangrijk onderwerp is. Elke stem telt immers, ook in Europa.

Hoe dan ook, het moge duidelijk zijn: de PVV is anti-EU, maar pro-Vlaams-Nederlandse volksunie.

Bron: http://www.dagelijksestandaard.nl

‘Links kan niet zonder islamitisch stemvee’

Turkse verkiezingsposters in Den Haag hebben opnieuw veel ophef veroorzaakt. Ook bij vorige verkiezingen was er verontwaardiging over de teksten en nu is het weer raak.

Vier jaar geleden was iedereen in polletiek Den Haag het erover eens dat campagnevoeren in een andere taal dan Het Nederlands onrechtstatelijk alsook onwenselijk was.

De nummer 11 van de PvdA prijst zich in zijn moederstaal (Turks) aan op borden die op lantaarnpalen bij de Haagse Markt zijn geplakt. De PVV in de Tweede Kamer heeft minister Lodewijk Asscher (ook PvdA) gevraagd om ervoor te zorgen dat de campagnes voor de gemeenteraadsverkiezingen ‘gewoon in het Nederlands’ worden gevoerd.

Volgens Kamerlid Joram van Klaveren van de PVV is het belachelijk dat er weer posters in het Turks hangen. ‘Kunt u bevestigen dat ook u vindt dat Nederlands de voertaal is in Nederland?’, vraagt hij aan de minister. Asscher zelf zou niet meer geloofwaardig zijn als minister van integratie, omdat immigranten zich kennelijk niet aanpassen.

‘Wildplakken mag niet’

De gemeente Den Haag wijst in een reactie op de voorbedrukte borden met verkiezingsposters die op meer dan 50 plaatsen in de stad staan. De teksten daarop zijn in het Nederlands. ‘Wildplakken is niet toegestaan. Er gelden dezelfde regels als voor reclame-uitingen’, zegt de woordvoerder van burgemeester Van Aartsen.

Bron: omroepwest.nl/geenstijl.nl

Hitler was links! en ander gedagtes uit Nederland

Van al die lande waar een of ander regse of konserwatiewe beweging tans aan die gang is, is Nederland by verre die opwindendste. Eers was daar die flambojante Pim Fortuyn, eertydse Marxistiese sosioloog wat agterna die sin van tradisie ingesien het. Fortuyn het binne ‘n paar jaar, deur ‘n hele aantal boeke en onderhoude, die grondslag vir ‘n nuwe politiek in Nederland gelê. Hy is natuurlik tragies deur ‘n linkse landgenoot vermoor.

Een van die beste boeke om die linkses te verstaan, was nog altyd Raymond Aron se Die opium van die intellektuele. Daarin verduidelik hy onder andere dat die romantiek van geweld onlosmaaklik aan die romantiek van die revolusie verbind is. Terwyl Pim Fortuyn deur ‘n linkse Nederlander vermoor is, is die filmmaker Theo van Gogh deur ‘n Moslem omgebring, ‘n daad wat insgelyks skokgolwe deur die normaalweg vreedsame Nederlandse samelewing gestuur het.

Ná Fortuyn het Geert Wilders op die toneel verskyn om die vaandeldraer van die Nederlandse regse beweging geword. Hy is bygestaan deur Martin Bosma wat vanaf die eerste oomblikke toe Wilders uit die VVD bedank het hom vanaf 2004 by die nuwe beweging, aanvanklik bekend as “Groep Wilders”, ingewerp het. Hy het sy pos as joernalis bedank en sonder ‘n inkomste in ‘n agterkamertjie van die Nederlandse parlement vir die nuwe beweging begin arbei.

Nie net het Bosma vele van Wilders se toesprake geskryf nie, maar openbaar hom veral ná die verskyning van sy jongste boek as die intellektuele stukrag agter die Partij voor de Vrijheid. So ‘n week gelede het ek deur Bosma se toedoen ‘n komplimentêre eksemplaar van sy boek ontvang en watter verkwiklike verrassing is dit nie! Dit heet: De schijn-élite van die valse munters – Drees, extreem rechts, die sixties, nuttige idioten, Groep Wilders en ik. ‘n Mondvol, maar juis daarom nie minder interessant nie.

Op een of ander stadium wil ek ‘n breedvoerige resensie oor die boek skryf as ek dit klaar gelees het, maar my opgewondenheid verlei my daartoe om hier enkele eerste indrukke met my lesers te deel.

Soos sommige “nuwe filosowe” van die jare sewentig in Parys, veral Jean-François Revel, word Bosma geïnspireer deur sekere Amerikaanse denkers. Maar dan veral die “ontnugterde liberale” soos Irving Kristol wat homself beskryf as: a liberal who’s been mugged by reality. Bosma, wat self uit ‘n linkse, Arbeidersgesinde, huis afkomstig is, verskaf ‘n hele lang lys van Amerikaanse en ander denkers wat hom beïnvloed het, soos: Friedrich von Hayek, skrywer van The road to serfdom, William F. Buckley Jr., skrywer van God and man at Yale, Allan Bloom, uit wie se pen The closing of the American mind verskyn het, asook Norman Podhoretz wat Breaking ranks publiseer en Leo Strauss, outeur van On Tyranny.

Interessant omtrent hierdie toonaangewende Amerikaanse filosowe is dat, soos Bosma dit stel, hulle “dikwels Joods (is), van huis uit brandarm, dikwels afgestudeer aan die City College of New York, dikwels Trotskiïsties was en almal met Links gebreek het…”

Ook behou Bosma ‘n sagte plekkie vir Ronald Reagan, die Amerikaanse president wat ook sy bes gedoen het om finansiële sanksies teen Suid-Afrika in die tagtigerjare af te weer en uiteindelik onder druk van die Swart Koukus deur sy eie party, die Republikeine, verraai is, om wel sanksies teen ons toe te pas.

Met soveel van Bosma se idees kan ‘n mens saamstem. Hy blameer die radikalisme van die sestigerjare vir baie wat in die Weste verkeerd geloop het. Die invloed van die neo-Marxisme, waaronder die Frankfortskool en Gramsci, wat die universiteite en agterna die joernaliste en die media stormenderhand verower het, kan nie geringskat word nie. ‘n Kulturele revolusie het die Westerse kultuur van binne af gerysmier en daaruit het die multikulturele ideaal – Bosma verwys daarna as “die multikul”, want ons word gekul – ontstaan.

Maar heel dikwels haal hy ‘n merkwaardige Nederlander aan: Jacques de Kadt. Dié het reeds in 1939 ‘n ontleding van fascisme verskaf waarin hy aantoon dat Hitler meer sosialis as nasionalis was. Trouens, die stryd tussen kommunisme en fascisme is die tweestryd tussen twee sosialismes. ‘n Ander Nederlander, die sosioloog Jacques van Doorn, het tot presies dieselfde slotsom gekom in sy uitgebreide studie oor Duits socialisme wat in 2008 verskyn het.

Bosma se boek behoort ook wyd deur Afrikaners gelees word. Die Afrikaner se probleem is dat hy nie ‘n goeie begrip van linkse denke het nie. Vandaar ons mense se verwondering oor die staat wat deesdae op alle gebiede in ons lewens ingryp, die ideologie van “multikul” en “transformasie” wat geen lewensterrein, nóg die skool of universiteit, nóg die sakeonderneming, nóg die kerk of selfs die gesin, ontsien nie. Dwarsdeur die Westerse wêreld is min of meer dieselfde proses besig om hom te voltrek waar Westerlinge deur nie-Westerlinge vervang word. Bosma noem byvoorbeeld dat in ‘n land soos Frankryk, wat eens op ‘n tyd selfs die setel van die Katolieke Kerk en die georganiseerde Christendom was en waarin Calvyn gebore is, een uit elke drie babas wat tans gebore word, reeds Moslems is.

Een van die mees defaïtistiese uitsprake wat ek onlangs in Afrikaans gelees het, is die volgende, nogal van ‘n akademikus wat homself ‘n Afrikaner noem: “Hoekom kan daar nie ‘n einde wees aan ‘n kudde mense, bekend as die Afrikaner, nie?

Daar was ‘n einde aan groot beskawings wat oor eeue gestrek het. Wat verhoed dat ‘n troppie mense, wie nie eens ‘n unieke ‘beskawing’ gevestig het nie, nie ook ‘n ‘einde’ kan hê nie?

Wil ‘Die Afrikaner’ steeds so arrogant wees om op voortbestaan aan te dring, en hoe verkry hy/sy ‘n ewige voortbestaan?”

Dit is natuurlik onverdunde ANC- en Naspers-ideologie wat hier met presieuse hovaardigheid herhaal word, nogal binne die kader van ‘n “Filosofiekafee”. Soveel wat ons deesdae in Afrikaans lees, is genoeg om ‘n mens moedeloos of selfs naar te maak. Óf dit gaan om ‘n konformistiese verheerliking van die multikul soos hierbo, óf dis mense sonder enige intellektuele of politieke agtergrond wat byna Middeleeuse uitsprake oor teokrasie maak en die Bybel as hul enigste politieke handboek beskou.

Daarom verteenwoordig Martin Bosma ‘n vars bries. By die lees van sy boek skep ‘n mens weer moed en kry daardie gevoel van: Ons is nie alleen nie. Nie net bestaan daar enorm veel raakpunte tussen die Nederlandse problematiek en ons eie nie, maar die helderheid waarmee Bosma die historiese en ideologiese omgewing skets waarbinne ons huidige stryd plaasvind, is goud werd.

Afrikaners besef dit nie, maar vir ‘n groot deel van die twintigste eeu het ons oor ‘n baie suksesvolle regse beweging beskik wat kommunisme suksesvol afgeweer het en ook tot een van die merkwaardigste ekonomiese, kulturele en menslike ontwikkelings waar op aarde ook al gelei het. Veral, natuurlik: in Afrika. Maar omdat die Afrikaner intuïtief regs en nie intellektueel regs was nie, was ons bydrae tot die regse beweging in die Weste grootliks beperk tot ‘n praktiese demonstrasie van hoe ‘n behoudende en gematigde nasionalistiese of patriotiese samelewing met multi-etniese elemente kon werk.

Op die ou einde het ons egter geen argumente meer oorgehad om dít wat vir ons dierbaar was en wat ons voorouers met soveel opoffering gevestig het, te verdedig nie. De Klerk en sy geesgenote het wel verraad gepleeg; dit was egter nie bloot uit listigheid nie, maar ook uit domheid en oningeligtheid.

Vandag, met sy rug teen die muur, het die Afrikaner geen ander keuse as om sy opstand teen die beklemmende linkse multikul-stelsel in dié land ordentlik te beredeneer met verwysing na die hooftemas van die Westerse politieke debat nie. In dié opsig is Martin Bosma se boek ‘n handige handleiding wat ook plaaslik versprei behoort te word, al het baie Afrikaners verleer om Nederlands te lees.

Omdat Bosma insgelyks joernalis is, is syne geen droë akademiese relaas nie, maar neem hy die leser op ‘n toer deur die Nederlandse politiek en Westerse denke met heelwat interessante anekdotes rondom sy politieke wedervaringe.

In Afrikaans het ons insgelyks so iets nodig. Oor die afgelope tien jaar is daar by ons ook ‘n felle stryd gevoer, al was dit net ‘n stryd om te bly voortbestaan en nie heeltemal onder te gaan nie. Tot dusver het niemand nog daardie stryd, wat ewe ongewild en ondankbaar was as dié van Geert Wilders se Partij voor de vrijheid in Nederland, beskryf nie en loop dit gevaar om in die vergetelheid te versink.

Tot tyd en wyl daardie onlangse Afrikanerstryd verwoord word, kan ‘n mens egter met interesse en genoegdoening Martin Bosma se relaas oor die konserwatiewe revolusie in Nederland lees.

Ek gebruik hier doelbewus die term van die Duitser Carl Schmitt, “konserwatiewe revolusie”. Onder al die regse denkers van die twintigste eeu is Schmidt van soveel belang dat selfs die linkses hom, soos Nietzsche voorheen, nie kon ignoreer nie.

Nie so lank gelede nie het ek en die besoekende Israeli Avigdor Eskin juis ‘n uur lank in ‘n sauna oor ‘n konserwatiewe revolusie vir die Afrikaner en Suid-Afrika gefilosofeer. Dit was asof ons, kaal en swetend in die stoombad, soos die siniese filosowe van ouds gestroop van alle wêreldse besittings, die kortpad na die waarheid kon vind. Die sinici in ou Griekeland was bekend vir hul “kortpad na die waarheid” wat met persoonlike opoffering gepaard gegaan het.

As die Afrikaner nie binnekort ‘n kortpad na vryheid vind nie, is ek bevrees ons tyd in Afrika gaan uitgespeel wees. Maar by die lees van Martin Bosma, is die ondergang van Nederland en Wes-Europa ook nie so ver weg nie.

Tensy ons doelgerig en daadkragtig begin optree.

Vis nog vlees

Terwyl ontleders in Nederland nog kopkrap oor waarom die Christen-demokrate – tot voor die onlangse verkiesing die grootste party, ongeveer die helfte van sy steun ingeboet het – kom ‘n soortgelyke boodskap uit België en in die besonder Vlaandere.

“Vlees noch vis” lui die naambord op die Christen-Demokratiese Appèl se stalletjie in ‘n Nederlandse spotprent se uitbeelding van hul verkiesing. By die stalletjies weerskante, een wat haring verkoop en die ander wat “kippen” verkwansel, staan die skares ywerig tou.

Hoewel ontleders diepsinnig en wyd na redes soek, is die leserskommentare van koerante minder kleitrapperig: Hulle het vir ‘n party gaan stem waar hulle geweet het hoe die wind waai.

Heelwat hiervan het aangedui dat die CDA se lamsakkigheid rondom die Israels – Islamitiese saak hulle nie aangestaan het nie. Geert Wilders, die man wat onlangs nog van ‘n tipe haatspraak aangekla is en byvoorbeeld Turkye belet is, en met moeite toegang tot Brittanje gekry het, is onomwonde pro-Israel, en onomwonde krities op die Islam. Sy party het oornag een van die groot kanonne geword.

Die gemiddelde Nederlander voel miskien nie sterk oor godsdiens nie, maar die vooruitsig dat daar binnekort meer Moslems in hul land as Protestante kan wees, is ook nie aptytlik nie. Die Protestants-Rooms-Katolieke kwessie is juis een van die hoofredes hoekom daar vandag nog ‘n internasionale grens tussen Nederland en Vlaandere loop, en verskeie provinsies middeldeur gesny is.

Dalk nie meer lank nie, as gekyk word na die pas-aangekondigde verkiesingsuitslae in België, waar die Vlaams-nasionalistiese party van Bart de Wever, die NVA, as grootste party uit die verkiesing getree het. Die Franstalige sosialisteparty het die tweede meeste stemme gekry.

Hoewel De Wever nie so goed gevaar het soos wat algemeen verwag is nie, is die 27 setels uit ‘n totaal van 150 ‘n merkwaardige aanpassing op die 4 persent steun wat Vlaamse nasionaliste nog in 1925 kon bymekaar hark. Boonop is die NVA nie die enigste party wat hom vir Vlaandere se afskeiding van België beywer nie. Ook hier het die Vlaamse Christen-Demokrate soos hul noordelike buurman steun ingeboet, en is ses van sy vorige 23 setels kwyt. Dié party beskryf die verlies as aardskuddend, wat in die konteks staan daarvan dat die vorige algemene verkiesing maar twee jaar gelede plaasgevind het, en die pas-afgelope verkiesing juis afgedwing is toe die bymekaarhou van België, en veral die netelige kwessie van Brussel, sake uitmekaar laat spat het.

Ook in België, so lyk dit, het die kiesers voet neergesit en word die regering as’t ware gedwing om te kies of hulle vis of vlees wil wees.

Dit hou ook lesse vir Suid-Afrika in. Sedert die begrip konsensus-politiek tydens die drie-kamerstelsel in Suid-Afrika posgevat het, het duidelike standpunt-inname oor kwessie bykans vreemd in die hoofstroom-partye geword. Voor ‘n verkiesing sal groot plakkate nog plattelandse dorpe se ingange versier met beloftes van eie skole. Na die verkiesing weet die betrokke party skielik niks hiervan nie, om maar een voorbeeld te noem.

Referendums is na die uitslae bekend gemaak is voorgehou as oorweldigende “ja”-stemme vir hervorming, terwyl dit vooraf verdedig as referendums om byvoorbeeld ‘n mandaat vir voortgesette onderhandeling te kry, en in soveel woorde ergerlik ontken is as sou dit handel oor hervorming of nie.

Een van die grootste blokke aan die been vir die ANC is volgens ontleders juis dat dit ‘n balanseertoertjie moet probeer uitoefen tussen nasionalistiese en sosialistiese, en selfs kommunistiese denke. Die DA laat keusevryheid aan kiesers oor kwessie soos aborsie, gay-huwelike en die doodstraf. Cope sukkel nou om sy uiteenlopende tentakels onder een kombersie teen die winterkoue toe te hou. Selfs die VF+ kom in eie geledere onder druk oor wat as liberale toegewings beskou word.

In Nederland en België het kiesers nou die voet neergesit en die “Nog vlees, nog vis”-stalletjie kry nie aftrek nie.

люстра

Vreemdelinge in eie land

Wanneer in die elektroniese media na berigte oor Nederland gekyk word, lyk dit soms of dit oor Suid-Afrika handel.

In ‘n artikel wat deur Trouw gedra word, word die opmerking gemaak dat die afloop van die afgelope dekades se liberale greep op Nederland baie Nederlandse Christene laat voel het hulle is vreemdelinge in hul eie land.

Die toegeeflike beleidsrigtings van die Christen-Demokratiese Appèl (CDA) het hierdie vrese nie besweer nie.

Toe, met die vorige verkiesing in 2006, vaar die ChristenUnie so goed dat dit saam met die CDA en die Partij van de Arbeid (PvdA) ‘n koalisie vorm.

Verby was die dae dat, soos dit uitgedruk is, ortodokse Christene gevoel het hulle moes hul geloof aan die kapstok ophang voor hulle dit uit hul huise kon waag.

Dit was tot onlangs, toe die PvdA die regering laat val en uit die Kabinet onttrek het.

Dié stap het verskeie implikasies.

Ten eerste het daar dadels van die hoop gekom dat die CDA en CU in die oorblywende maande voor die vervroegde verkiesing sekere sake sonder die “remskoen” van die PvdA sou kon aanpak. Hierdie hoop is verydel toe die Koningin, op advies van die verskillende partye in die parlement, die Kabinet se magte tot basies die bedryf van die alledaagse beperk het. Dit word ‘n demissionair kabinet genoem. Enigiets meer moet aan beide huise van die parlement voorgelê word.

Die CU het op ‘n missionair kabinet gehoop, wat die regering byvoorbeeld vinniger in staat sou kon stel om op die Griekse ekonomiese krisis te reageer.

Die verskil tussen die twee soorte kabinette implikasie is onder die omstandighede ingrypend. Die drie CU-ministers moet nou saam met die CDA se ministers die PvdA se kabinetswerklading oorneem, sonder dat hulle iets kan doen wat die aandag op hul bekwaamhede kan trek, wat in die aanloop tot ‘n verkiesing vir politieke partye belangrik is.

Boonop beteken die vergrote werkslading dat hulle minder tyd het om aan verkiesingsveldtogte te spandeer. In effek, word die CU nou sy vernaamste verkiesingswapen, hul leier, André Rouvoet, saam met twee ander belangrike mense, ontneem. Rouvoet moet nou naas sy funksies as vise-premier en minister van Jeugsake en die Gesin, nou ook die stywe portefeulje van Onderwys op hom neem.

Boonop waai die wind wes. Peilings toon dat Geert Wilders se party baie steun gekry het, en niemand weet presies hoeveel steun hy by welke party weggerokkel het nie.

Die CU het besluit om nie uit die kabinet “weg te loop nie” en met eerbare, harde werk aan te hou wys uit watter stoffasie hulle gemaak is, eerder as om die CDA alleen met die gebakte pere te laat, en sodoende dan hul hande los te kry om verkiesing te veg. In die proses hoop hulle veroorsaak dit nie dat Christene weer soos vreemdelinge in hul eie land voel nie.

my little pony игрушка

Integrasie in Nederland: Sukses of nie

Die antwoord op hierdie vraag, so wil dit voorkom, hang af van wie dit beantwoord. Beide diegene wat meen dit gaan goed of sleg met die integrasie gebruik syfers om hul menings te staaf.

Hoe uiteenlopend die menings kan wees, blyk uit die jongste internetuitgawe van Trouw, ‘n Nederlandse gedrukte dagblad. Op dieselfde webbladsye verskyn artikels wat redelik uiteenlopend reageer. Dorien Pels se artikel Bij sollicitatie wordt Surinamer vaker afgewezen dan Marokkaan skets die proses problematies, terwyl ‘n boek-vooruitskouing van ‘n boek, Hoezo Mislukt? deur Frans Verhagen, die ligpunte belig.

Pels wys daarop dat ’n ondersoek aan die lig gebring het dat Surinamers, wat onder die “allochtonen” (nie ‘n paar geslagte gebore Nederlanders nie) die topposisie onder uitnodigings vir werksonderhoude, nou deur die Marokkane verbygesteek is. Allocchtone as geheel se uitnodigingskoers is in ieder geval 37 persent teenoor 44 persent vir autochtone (paar geslagte gebore Nederlanders).

Die aanduiding dat Marokkane nou in groter aanvraag as Surinamers is, kom as verrassing aangesien die Marokkane ‘n reputasie as probleemgevalle het. Hierdie reputasie het hulle danksy negatiewe joernalistieke beriggewing opgedoen. Nou word allerlei verklarings gesoek.

Die ondersoek is juis gedoen op ‘n manier om verwarring oor die aansoekers se identiteit duidelik te maak. Die proefgroep het vir werklike vakatures aansoek gedoen, en hulle is gehelp om onberispelike aansoeke in te dien. Omdat Surinamers en immigrante uit die Antille gewoonlik tipiese Nederlandse name het, is hul geboortedorpe soos Paramaribo of Willemstad ingevoeg.

In die ontleding oor die oorsake word die woorde “diskriminasie” en die redes daarvoor vrylik gebruik, kwalik ‘n logiese aanloop tot die lees van die boekvooruitskouing. Hierdie berig se opskrif is: “Integratie is uitstekend gelukt.”

Verhagen baseer sy stelling op toenames van “allochtonen” by universiteite en die werkplek. Tog lê hy baie klem op die relatiewe sukses teenoor die suksesse of dan mislukkings in ander lande.

Talle opstootjies soos by sokkerwedstryde laat hom nietemin tot die gevolgtrekking kom dat Nederland ‘n probleem met die jonges het. En dié probleem, skryf hy, moenie net by die Marokkaanse jeugdiges gesoek word nie.

сауны в Лобановский Харьков

Wilders uit die wildernis?

Met die oë van die wêreld steeds op die aardbewingramp in Haïti gerig, bied ‘n gebeurtenis wat hom van vandag af in Nederland afspeel, in daardie land sterk kompetisie vir nuus uit die rampgebied.

Die verhoor van Geert Wilders, leier van Partij voor de Vrijheid, begin vandag. Die naaste raakvlak met die Suid-Afrikaanse reg sou daarop neerkom dat hy van haatspraak jeens Moslems aangekla word.

Terwyl Nederlanders die naarheid in is, getrou aan Wes-Europese tradisie, oor elf Nederlanders wat steeds in Haïti vermis word, steel Wilders se saak vanoggend die kollig.

Terwyl dit wat Wilders oor die Moslems en die Koran kwytgeraak het, soos om na die Koran as ‘n fascistiese boek te verwys, erg is, is die gevoel nogtans wyd dat sy vervolging eerder polities as juridies is. Die praktyk lyk wel effens anders – die Openbare Ministerie het geweier om hom te vervolg, en die vervolging geskied nou in opdrag vanuit die regbank self.

Wilders self verwag vryspraak. Of sy verwagtinge met die werklikheid strook, is ‘n ander vraag.

Tot sy krediet moet vermeld word dat hy ten spyte van sy vry sê nog nooit geweld teen die teikens van sy argwaan geuiter het nie.

Trouens, Wilders se saak kom te midde van ‘n redelike wye verset teen Moslems se skynbare aandrang op gelyke regte geskoei op iets wat op iets hoër as gelykheid neerkom. Pas het ‘n Moslemparty in Nederland gevra dat afsonderlike swemtye by openbare plekke vir mans en vroue ingestel word, omdat dit Moslemtradisie is.

Die reaksie was min of meer: As jy ‘n Nederlander wil wees, val jy by Nederlandse tradisie in.

Die Nederlandse regering is ook getrou aan sy eie grondwet. Toe Brittanje aanvanklik besoekregte aan Wilders geweier het, het Nederland sy rug styfgemaak. Toe Turkye langlippie raak oor Wilders se insluiting in ‘n parlementêre afvaardiging wat Turkye gedurende die Kersvakansie sou besoek, is die besoek afgelas eerder as om Wilders uit die afvaardiging weg te laat.

Intussen het Wilders se party in gewildheid gegroei, en is volgens peilings nou die tweede sterkste party in die land. Die verwagting is dat die hofsaak sy gewildheid gaan versterk.

Die Nederlanders wil nie vreemdelinge in hul eie land word nie, en nog minder deur Moslemgebruike gyselaar gehou word. Wilders se saak het reeds in simboliese waarde sy belang op die ontwikkeling van regspraak oor die sensitiewe immigrantekwessie geword.

Terwyl die debat waarskynlik nog sterk deur ‘n tradisie van sensitiwiteit oor politieke korrektheid oor die saak geïnhibeer word.

Wilders in Turkse wildernis?

Terwyl die Europeërs nog langtand herkou aan die gedagte om Turkye lid van die Europese Unie te maak, het ‘n nuwe herrie losgebars.

Turkye het met ontsteltenis kennis geneem daarvan dat die omstrede politikus, Geert Wilders, ingesluit is in ‘n afvaardiging van die Tweede Kamer wat oor die Kersreses ‘n werksbesoek aan Turkye wil bring.

Die Turkse regering het egter heftig beswaar gemaak en Wilders ‘n fascis en rassis genoem. Die regering wys ook daarop dat hy niemand binne die regering kan vind wat met Wilders ‘n woordjie wil wissel nie, en ook niemand onder die nie-regeringsorganisasies.

Die woordvoerder, wat nie sy stellings op TV wil herhaal nie om te demonstreer dat Wilders ignoreerbaar is, het bygevoeg dat dié politikus se insluiting in die afvaardiging as provokasie beskou word.

Terwyl die Turke die insluiting van Wilders as provokatief beskryf, het die Kamerkommissie vir Europese Sake wat die besoek reël, ook voet dwars neergesit en aangedui dat die hele afvaardiging gaan, of daar is geen besoek hoegenaamd nie.

Bron: Trouw

Swaai na regs in Europese verkiesings

Geert Wilders van die Partij voor de Vrijheid

Die sentrum-regse Europese Menseparty het die Sosialiste bloedneus gegee in die verkiesings vir die Europese parlement wat gister plaasgevind het. Dit lyk tans asof die sentrum-regse koalisie van 74 konserwatiewe nasionale partye in Europese lande 267 setels in die Europese parlement gaan verkry, teenoor die Sosialiste se 159.

Nasionalistiese partye het ook in vele lande opgang gemaak. In Brittanje, Nederland, Oostenryk, Denemarke, Slowakye en Hongarye het die nie-tradisionele regse partye opgang gemaak.

Mnr. Nick Griffin, leier van die Britse Nasionale Party wat deur die hoofstroommedia in die Verenigde Koninkryk as "verregs" getipeer word, het vir die heel eerste keer 'n setel in die Europese parlement verkry. Griffin het 'n setel in die Noordwesstreek van Brittanje verower en Andrew Brons het 'n tweede setel vir die party in Yorkshire en Humber verkry.

In Nederland het Geert Wilders wat nie te lank gelede nie deur Britse polisie by Heathrow-lughawe verhoed is om die land binne te gaan weens sy vervaardiging van 'n anti-Moslem-film genaamd "Fitna", nie minder nie as 15% van die stemme ontvang. Sy Partij voor de Vrijheid wat maar eers in 2006 tot stand gekom het, het binne enkele jaar van 'n nulsteunbasis tot die huidige vlak gegroei.

In Oostenryk het die party van die ontslape leier, Jorg Heider, die Freiheitliche Partei Österreichs 13% van die stemme onder sy nuwe leier HC Strache behaal.

Sosialistiese en linkse partye is oor die algemeen swaar deur die kiesers gestraf, met die uitsondering van Frankryk waar die eertydse Maoïstiese studenteleier, Daniel Cohn-Bendit, 'n Groen koalisie gelei het wat 16% van die stemme behaal het, teenoor die 28% van president Nicolas Sarkozy se sentrum-regse UMP.

Die oorwinning vir die sentrum-regse groepering in die Europese parlement, sal waarskynlik daartoe lei dat Jose Manuel Barroso, 'n konserwatiewe figuur, as president van die EU se uitvoerende Europese Kommissie mag aanbly. Dié pos vereis die goedkeuring van die Europese parlement.

Martin Schultz, die hoof van die Party van Europese Sosialiste, het die uitslag as "'n bittere teleurstelling" beskryf. "Ons het vir 'n beter uitslag gehoop. In die meeste lande het dit sleg vir ons afgeloop."

Die opkoms in die Europese verkiesing was die laagste sedert die eerste stemmery in 1979 gehou is, naamlik 41%. Kritici van die stelsel meen dat 495 miljoen burgers in die 27-lidlande van die unie vervreem van die parlement voel. Die Europese parlement word as die magtigste politieke liggaam ter wêreld, naas die Amerikaanse Kongres, beskou.

Die nasionale gevolge van die verkiesing is egter reeds in vele lande voelbaar. In Brittanje gaan die swak vertoning deur die Arbeiders tot verdere druk om te bedank op die eerste minister, Gordon Brown, lei. In Duitsland egter, is kanselier Angela Merkel se kanse om in September herverkies te word deur die goeie vertoning deur konserwatiewe partye versterk.

In Italië het eerste minister Silvio Berlusconi ook 'n geringe oorwinning behaal, in weerwil van die resessie en skandale rondom sy liefdeslewe.

Die terugslag vir die Europese sosialiste kan in die volgende lande die heersende linkse regerings destabiliseer: Brittanje, Ierland, Letland, Griekeland, Hongarye, Bulgarye en Spanje.

сварочный инвертор с