Blou bulle – Bladsy 2

Gary Botha kom terug

Blou Bul-staatmaker, Gary Botha, is op pad terug om sy rugbyloopbaan in Suid-Afrika voort te sit. Gerugte dat dit sal gebeur is gister bevestig. Daar word selfs gereken dat Botha by die Blou Bulle vir die res van die Curriebeker-seisoen sal inval, veral noudat een van die Noord-Transvalers se hakers, die kwotaspeler, Chilliboy Ralepelle, beseer is.

Botha het die afgelope paar jaar graafskapsrugby vir Londen Harlekyne gespeel. Hy sal Saterdag sy laaste wedstryd vir dié klub speel. Die span het nog nie ‘n oorwinning hierdie seisoen behaal nie. Botha en Harlekyne het wedersyds ooreengekom dat hy vroegtydig van sy kontrak vrygestel sal word.

Die hoofafrigter, John Kingston, het gesê dat hy hartseer is dat Botha die klub gaan verlaat. “Hy was ‘n integrale deel van die onlangse sukses van Harlekyne.”

Die knoetserige haker was deel van die Blou Bulle se Renaissance gedurende die begin van die dekade.

Die 27-jarige Botha sê hy het sy tyd by Harlekyne geniet. “Dit is met ‘n swaar hart wat ek sal gaan,” het hy bygevoeg. “Ek het baie vriende in my tyd by die klub gemaak en sal die span se vordering met groot belangstelling volg.”

Vrystaat verloor op punte

Die Vrystaat het ‘n ongekompliseerde rugbyfilosofie: Om ‘n wedstryd te wen, moet jy sorg dat jy meer punte as hulle het. Alte dikwels hierdie jaar het hulle teenstaanders meer punte as die Cheetahs gekry. Die Vrystaters hardloop en dryf en val aan en maak dit maklik lyk om punte te kry. Maar hulle laat te dikwels toe dat ander spanne ‘n groter puntetotaal as hulle bereik.

Gister het die Vrystaat die Blou Bulle verras en het as gevolg van net een rede verloor: Hulle het minder punte as die Pretorianers aangeteken. Terwyl dit alles verstommend eenvoudig klink, het die Cheetahs hierdie seisoen allerlei splinternuwe metodes gevind om hulle voetbal mee te kompliseer. Dis amper asof ‘n oordrewe sportmangees aan die wortel van die ellende lê.

Niks demonstreer dít beter as toe Fabian Juries net na halftyd die Blou verdedigingslinie laat borrels hap het toe hy om hulle geskroei het vir ‘n drie wat die Cheetahs ‘n aanspraak op die wedstryd gegee het. Maar amper asof dit onsportief sou wees om in ‘n posisie te bly om ‘n voorsprong te bekom, staan hulle toe ewe opsy sodat Wynand Olivier die drie van Fabian Juries kan neutraliseer.

Vroeër het die Blou Bulle presies volgens verwagting die Cheetahs gevou en opgerol. ‘n Morné Steyn-strafskop en ‘n Gerhard van den Heever-drie het die Bloues gou met 10-0 voorgekry. ‘n Dewald Potgieter-afstormdrie en Steyn se rente het die Noord-Transvalers laat voorloop 17-0.

‘n Tweetal Fabian Juries-drieë, een net voor rustyd en een net daarna, het die wedstryd binne die Cheetahs se bereik gebring. Uiteindelik was dit Blou Bulle wat die strooptoglustige Cheetahs uit die loopgrawe gehou het – net-net. Die Ligbloues wen 30-27.

Nie een span is tevrede huis toe nie. Die Cheetahs moet vrede maak met die gedagte dat hulle Curriebekeraanspraak vir die seisoen daarmee heen is. En die Blou Bulle moet wonder hoekom die toevoeging van hulle Springbokke nie die oorheersing waarop hulle staatgemaak het, besorg het nie. Dit kan wel wees dat die Cheetahs gister een van hulle beste wedstryde dié seisoen gelewer het. Hulle het egter minder punte as die Blou Bulle aangeteken. Dit beteken natuurlik dat die Blou Bulle meer punte as die Vrystaat behaal het. En só gesien, lyk die Pretorianers eintlik na Curriebekerkampioene.

Kop op die Blok: Nou vir die Blou

Omdat die Blou Bulle so ‘n stoere bydrae tot die Springbok-lotgevalle maak, het hulle seisoen die patroon van die afgelope paar jaar herhaal: Terwyl die hardebaarde met toetsspanne wedywer, word hulle plekke volgestaan deur belowende maar nat-agter-die-ore penkoppe. Hulle werk is om huis en haard te verdedig totdat die gesoutes terug is van hulle internasionale pligte. As die Blou Bulle binne trefafstand op die punteleer is, is die plan dat die toetsspelers ‘n plek in die halfeindrondtes sal konsolideer en as hulle eers daar is, wel, geen ander provinsiale span verstaan so goed soos die Blou Bulle hoe om trofees te wen nie.

Nou is dit ook so dat die Vrystaat met hulle grofste geskut nie veel beter as die Pretoriase plekhouers is nie. Hulle weet nou min of meer hoe goed hulle is en dit is moeilik om te sien waar hulle nog elemente sal vind om hulle spelpeil te lig.

‘n Blou span, aan die ander kant, wat skielik versterk word deur Victor Matfield, Danie Rossouw, Pierre Spies, Morné Steyn en Wynand Olivier, lyk skielik na ‘n span waarvoor ‘n Curriebeker-wennersparade solank gereël kan word. Frans Ludeke kan nou in die woorde van Hannibal Smith opreg mymer dat hy daarvan hou as ‘n plan bymekaar kom. Daar is nou genoeg wringkrag in die dieselenjin en in Spies, Dewald Potgieter en Deon Stegmann het hulle ‘n goedgebalanseerde lostrio wat die Blou bal kan beskerm, maar wat ook terreur in hulle opponente se geledere kan saai.

Morné Steyn sal boonop môre koers en kalmte na die agterlyn bring, terwyl die senterduo van Wynand Olivier en Jaco Pretorius nie net die verdedigingslyn sal styf trek nie, maar wat ook die belofte inhou om groot en skielike ellende op die Cheetahs uit te stort.

‘n Voorspelling: Die Blou Bulle wen met vyftien punte.

Данильченко Харьков

Haaie boelie kalfies op Loftus

Chris Jordaan van die Haaie duik vir Francois Hougaard in gister se wedstryd

Ja, die Haaie het gister op Loftus met 29-23 gewen, in ‘n groot mate te danke aan die pogings van hulle ingevoerde losskakelster, Juan Martin Hernandez, wat 24 punte gemaak het. Maar die Natallers is ongetwyfeld baie onrustig uit Pretoria uit. Volgende week kom die groot Haaie en die groot Bulle terug vanuit die verre vreemde waar hulle Springbokke was.

En ja, die Haaie sal darem baie meer manhaftig wees met Smit, Du Plessis, Muller, Kankowski, Pienaar en Frans Steyn in die poel. Die Bulle, dié weet die Haaie, wag vir veel magtiger versterkings, beeste soos Steenkamp, Matfield, die pyniger Bakkies Botha, Pierre Spies, Fourie du Preez en die nuwe Koning van Loftus, Morné Steyn. Die Blou Bulle herinner dan… wagwagwag. Daar’s nog Danie Rossouw ook. Hoe goed ís ‘n span as hulle jou van Danie Rossouw laat vergeet. So, die Blou Bulle herinner dan alteveel aan ‘n span wat onlangs die Super 14 gewen het.

Gister was dus die laaste maklike wedstryd vir enige Blou Bul-opponent. Vir ‘n maklike wedstryd was dit dan ook nie so danig maklik nie. By tye het die Kalfies darem alteveel na befoeterde brahmane gelyk en met sluitingstyd was dit die Haaie wat gebid het die tyd moet omgaan. Dit was inderwaarheid die Blou Bulle wat in die eerste helfte die Haaie in klein sirkels laat swem het en 12-6 met lemoentyd voor was.

Na rustyd het die geslepe Haai-veterane met hulle bejaarde, maar uitmuntende, kaptein op heelagter, Stefan Terblanche, wat die Blou Kalfies se koppe laat draai het met presiese grootmensrugby. Hernandez het deurgesypel vir ‘n drie en toe Jacques Botes ook. Die agterstand is uitgewis en ‘n voorsprong opgebou.

Teen die einde was dit egter die Haaie wat soos Jacob Zuma se regspan moes verdedig. Selfs hulle beste pogings was nie genoeg om Werner Kruger te keer om ‘n stutdrie met die Bulle se handelsmerk daarop te druk nie. In die laaste minuut was die Blou Bulle ‘n aangee daarvan af om die wedstryd uit die Haaie se kake te ruk.

So, die Haaie het gewen. Hierdie seisoen se Bulletjierugby is nou verby. Volgende week begin die ware Curriebekerstryd.

Die Haaie het 29 punte gekry. Juan Hernandez het ‘n drie, twee verdoelings, vier strafskoppe en ‘n skepskop aangeteken.

Die Blou Bulle se 23 punte bestaan uit ‘n drie deur Werner Kruger, vier strafskoppe van Burton Francis en twee deur Francois Brummer.

ыгри для дивчат кухня

Kop op die blok s?: Haaie gaan vertrap word op Loftus

Gustav Venter

‘n Haai swem nie so lekker op droë grond nie. En die ongemak kan ‘n foltering word as die vis boonop deur ‘n trop beeste vertrap word. Dít is wat Stefan Terblanche môre gaan leer wanneer hulle, dorsale vinne pronkend na ‘n paar wenslae, die Blou Bulle tussen die horings op Loftus moet kyk.

Protesteer soos wat Haaie-afrigter John Plumtree wil, sy span neem te veel dinge vanselfsprekend aan. Die vernaamste daarvan is dat die plaasvervangers wat die Pretoriaanse Springbokke se plekke moet warm hou, nie die Blou Bul-rugbyfilosofie mooi ingestudeer het nie. ‘n Mens kan hierdie mistasting verstaan: Die Bulle het deurtrek met stywesiekte gelyk teen die Leeus en die WP. Frans Ludeke is egter ‘n boer wat al hoe meer tuis lyk in die bulkraal en hy weet wat die regte doepa is om slym uit die oë en stramheid uit die spiere te verdryf.

Vir die Haaie om te wen, moet hulle ‘n voorpak geskoei op ‘n tradisionele voorspelerlees tem, en dit is juis hier waar hulle gaan vasval. Daar is min te kies tussen die voorrye, maar van daar af is die Blou Bulle die ene brahmaan. Dit is veral te betwyfel of die Haaie se basketbaltipe slotte, Albert van den Bergh en Steven Sykes, die brekerbenadering van Wilhelm Steenkamp en Flip van der Merwe sal kan weerstaan. En hoewel die Haaie ‘n gebalanseerde losdrietal, vol flair en werksywer, het, sal Pedrie Wannenburg hulle te gereeld terugdryf, sal Dewald Potgieter se kortpadrugby hulle verskrik en sal Deon Stegmann net te veel balle van hulle af wegbrüssouw.

Die Haaie floreer as daar bloed in die water is, wanneer die spel losrafel en goedkoop balle rondlê van waar hulle tussen ongeorganiseerde agterspelers kan inkom. Die Blou Bulle se agterlyn het egter te veel struktuur. Burton Francis verstaan die bestanddele van die Blou-Bul-resep al hoe beter en weet hoe om die pap aan te maak. Nie net sal die Pretoorsdorpers se agterlyn nie in die verdediging skiet gee nie, hulle het genoeg karwatskrag om self pak uit te deel, met veral Jaco Pretorius wat nou wys dat hy weer begin verstaan waar die doellyn is.

Praag se voorspelling: Die Haaie se drie drieë is te min om ‘n Blou-Bul-oorwinning te keer.

WP troef Bulle se ‘taktiese skoppe’

Luke Watson van WP tydens gister se wedstryd

Ek weet dit gebeur baie in rugby: dat 'n span wat in die eerste helfte van die wedstryd maar vaal lyk, in die tweede helfte terugkom en die ander span dronk speel. So asof die spandokter iets in die energiedrankies gegooi het of die afrigter hulle elkeen 'n blondine belowe het.

Gister se sege deur die WP oor 'n bra verdwaasde Blou-Bulspan is geen uitsondering nie. Die Bulle het halftyd 16-12 voorgeloop, en kan hulle sterre dank dat hulle teen afstaptyd net 25-19 verloor het.

Derick Kuün se verduideliking was eenvoudig dat die Bulle te veel foute gemaak het en dat WP dit uitgebuit het. Dié argument lyk maar dun as mens in ag neem dat WP 6 strafskoppe deur die pale gejaag het en die Bulle 4. As mens dan ook in ag neem dat elke span een verdoelde drie aangeteken het, moet mens jouself afvra of 'n verskil van twee strafskoppe regtig daarop dui dat die Bulle verloor het net omdat hulle ongedissiplineerd was.

Nee, sê ek. In die 47ste minuut van die wedstryd skop Burton Francis 'n hangskop wat vir WP die bal gee en daarmee saam die geleentheid vir die Bulle om op die afbreekpunt te fouteer. Die strafskop jaag die Bulle terug huis toe, fataal op Nuweland waar elke meter voor die amper rekord 44 000 mense teen 'n stert-in-die-lug WP-span peperduur gekoop word.

Nóg 'n hangskop deur Burton Francis in minuut 50 gee weer vir WP die bal om heen en weer oor die veld te slinger sodat die Bulle se aantal duikslae die 70-kerf verbysteek teenoor die WP se 38. Geen span kan dít volhou nie en toe Heinie Adams ook 'n hoë afstuur, hou WP die bal vas totdat hulle in die 59ste minuut die kaptein Luke Watson vir 'n pragdrie kon oorstuur.

Met hierdie drie skoppe het die Bulle die wedstryd eenvoudig weggegee. Wie ook al die term "taktiese skoppe" uitgedink het, moet met taktiese kernwapen die nietigehid ingestuur word. Net as jy die spoed en durf het om saam met die bal te arriveer en enige opponent te verpletter wat dit sou durf waag om aan die bal te dink, kan jy dit probeer. En dan mag dit dalk werk. Dalk.

Die WP het hierdie taktiese-skop-ding in die tweede helfte uitstekend opgevolg en die Bulle in feitlik elke faset van die wedstryd oorrompel. Dit op sigself sê baie vir die Bulle se verdediging en dit moes maar souterig gesmaak het toe dit juis Luke was wat die drie aangeteken het.

In die twintigste minuut het Heinie Adams sy agterlyn op 'n briljante wyse weggestuur om vir Jaco Pretorius die geleentheid te gee om sy dertigste Curiebekerdrie aan te teken. En tot op hierdie punt het die Bulle gelyk asof hulle dalkies net vir WP sou kon verras deur hulle onoorwonne rekord op Nuweland te verpletter.

Maar van so twaalf minute van die halftydfluitjie af het Heinie Adams met sy skoppe vir WP geleenthede begin gee. En alhoewel die Bulle met bykans 62% balbesit in die eerste helfte verdien het om voor te loop, was die saadjies vir hulle verval reeds geplant.

Die Bulle se Burtin Francis het andersins beïndruk, veral met sy skopwerk pale toe, en ek wil versigtig voorspel dat hier net miskien nog 'n Springbok in die broeikas is. Joe Pietersen, WP se heelagter, was uiters lastig, sy kleingeit ten spyt. Dis hy wat heelparty van die Bulle se hangskoppe met sy dodelike vangwerk teen hulle gedraai het. Sy verdediging was topklas, en sy beweeglikheid het die Bulle aan die raai gehad. Vicus Blau was die man van die wedstryd, maar ek sou die tjekkie vir Joe gegee het.

Die WP het goed vertoon in die tweede helfte en verdien om te wen, maar die Bulle het 'n groter rol in die WP se oorwinning gespeel as wat hulle graag sou wou erken. Ek hoop die Blou Bulle se ambisie is hoër as om net uit te hou totdat hulle Springbokke terugkom om hulle agterente te red. Anders gaan die Haaie hulle volgende Saterdag in hulle eie agterplaas verneder.

best social media прокурор Фильчаков

Wie gaan eer kry en wie gaan seerkry?

Dié naweek se rugby en wat die Blou Bulle en die Leeus aan mekaar gaan doen

Cobus Grobbelaar glo die Leeus gaan aansit vir blou biefstuk dié naweek. Hy’s oortuig sy trop gaan wen. Hy’s áltyd oortuig sy trop gaan wen. Dié keer kan hy reg wees, en dit nie in die minste mate omdat hy sy terugkeer maak na ‘n besering nie. Baywatch is een van daardie eerlike hardwerkende baljagters – hoewel die gedagte aan ‘n “eerlike baljagter” so oksimoronies blyk te wees as “eerlike dief” of doeltreffende ANK-staatsamptenaar. Hy is een van daardie amper-amper spelers wie se naam al in ‘n paar vroegseisoen skadu-Springbokspanne ingepotlood is. Hierdie jaar was dit weer so, en dit was net daardie natuurfrats van ‘n losbalmagneet, Heinrich Brüssouw, wat hom voorgespring het. So, Grobbelaar stort al sy hartstog in die Leeu-span in. En dis juis sy passie, en die desperaatheid van sy hele span wat my laat glo dat hulle gaan wen.

Die ideale span is een waarvan die breër spelmetodiek en bemanning so gevestig is dat die span selde, en net as hulle in ‘n onverwagse verknorsing is, in hulle emosionele voorraad gaan delf. Ander spanne, minder voortreflik bedeel in sekere afdelings, middelmatig om die minste te sê, kan net op passie reken om wedstryde te beklink. Die probleem is dat hartstog en durf sulke vervlugtende elemente is. Dit kan die een minuut daar wees, en die volgende oomblik het dit verdamp, en dan het hulle nie strukture, tegniek en krag om hulle deur te trek nie. Maar ‘n sielsgedrewe span kan vir die regte tagtig minute enige span se lewe versuur. Gewoonlik het so ‘n span net een so ‘n wedstryd per jaar in hulle. En ek reken hierdie Saterdag is dit die Leeus se wedstryd van die jaar. Hulle is net desperaat genoeg om die Bloues se bulkalfies plat te trek.

Die Blou Bulle se instaanspelers maak hulleself gaandeweg in die dodelike, doodsmoorpatroon waarvan bekersukses gemaak word. Maar dis te betwyfel of hulle genoeg geduld en teenwoordigheid van gees het om ‘n vasgekeerde Leeu vasgekeer te hou. Terwyl die voorpak, met ‘n bosbrekervoorry van Kruger, Kuun en Engels en Flip van der Merwe op slot, lyk al hoe meer soos die geestelike afstammelinge van die Noord-Transvalers van ouds en Dewald Potgieter gaan beslis vir Grobbelaar al die pad bal toe jaag.

Agterlangs is waar dit kan lol, met te min terugvalplanne vir rou spelers soos Burton Francis en Francois Hougaard om verbete teenaanvalle te smoor. En aangeval gaan hulle aangeval word, en dit nie net deur die nuwelingsenter Pieter Engelbrecht en buitesneller Hollenbach nie, maar deur die venynige Jano Vermaak en die rammelende Willem Alberts van agsteman af. Voorts kan die Bloues maar vra wie de joos is Earl Lewis. Die antwoord is dat hy nie die ander een, Earl Rose, is nie. Hierdie jaar kon die Leeus se opponente deurgaans staatmaak dat wanneer hulle in die knyp teen die rooibontes is, Rose iewers ‘n geskenk vir hulle sal opdiep. Maar Pieter de Villiers se gunsteling “X-faktorspeler,” Rose, is uit die laaste vesting verwilder en, hoe of wat Lewis ook al is, so totaal selfvernietigend soos Rose kan hy nie wees nie.

Die wedstryd word op die Stadion-Voorheen-As-Ellispark-Bekend beding en hoewel tuisvoordeel nie soveel vir die Leeus beteken nie, is dit darem stukke beter as die teendeel: Om die Blou Bulle tussen die horings te kyk op Fort Loftus.

Tuisveld, hartstog, desperaatheid en die afwesigheid van Earl Rose. Hierdie een is die Leeus s’n. Dis hulle Groot Wedstryd vir die jaar.

печи для

Ku?n en Hougaard in Blou-Bulspan

Derick Ku?n

Die afrigter van die Vodacom Blou Bulle Frans Ludeke het heelparty van sy groot kanonne insluitende Derick Kuün, Werner Kruger en Wilhelm Steenkamp vir Saterdag se wedstryd in Johannesburg teen die Leeus nadergetrek.

Kuün en Kruger gaan die skrum aan die sy van Jaco Engels anker met Steenkamp wat terug is in die tweede ry langs Flippie van der Merwe.

Ludeke het sy ervare lostrio onveranderd gelaat, maar agterlangs sal Marius Delport in die plek van die beseerde Akona Ndungane diens doen met Jaco Pretorius en Stefan Watermeyer wat hul kombinasie in die middelveld hervat.

Ludeke het besluit om vier voorspelers en drie agterspelers op die bank te kies maar hoewel daar nog ‘n bietjie twyfel oor die enkelbesering van Frik Kirsten is, is die afrigter sowel as Dr Org Strauss optimisties dat die groot stut betyds sal herstel.

Ludeke sê hy is redelik tevrede met hoe die Blou Bulle se seisoen in die eerste ronde verloop het, maar daar is steeds verskeie aspekte waarin hy wil hê die span moet verbeter.

“Ons moet in die tweede ronde in elke wedstryd vir die volle 80 minute speel en ek sal wil sien dat ons voortaan beter afrond.

“Ons moet ook al hoe meer driedruk-geleenthede skep en baie klem sal in ons vaste fasette gaan, want alles was nie honderd persent in dié afdeling van ons spel nie.”

Vodacom Blou Bulle: Zane Kirchner; Gerhard van den Heever, Jaco Pretorius, Stefan Watermeyer, Marius Delport; Burton Francis, Francois Hougaard; Dewald Potgieter , Pedrie Wannenburg, Deon Stegmann, Wilhelm Steenkamp, Flip van der Merwe, Werner Kruger, Derick Kuün (kaptein), Jaco Engels. Reserwes: Bandise Maku, Frik Kirsten/Dean Greyling, Fudge Mabeta, Jacques Burger, Heini Adams, Francois Brummer, Tiger Mangweni.

погружной для Фільчаков прокурор

Griekwasavontuur vir eers verby

Albert van den Berg lak vir Ryno Barnes in gister se wedstryd tussen die Haaie en die Griekwas

Die pret het gister finaal uit die Griekwas se voetbal verdwyn en die gevolg was ‘n pynlike drag slae wat hulle teen die Haaie in Durban op die lyf geloop het. Die Groot Gaters het die seisoen volspoed begin en opwindende, heerlike en – belangriker – wenrugby gespeel. Afrigter Dawie Theron het ‘n atmosfeer van durf, ‘n mate van astrantheid, spantrots en spelvreugde geskep waarin die span gefloreer het. Maar nadat die weeklikse sloegstryd verlede Saterdag teen die Blou Bulle begin het om die lekkerte uit hulle avontuur te dreineer, het die laaste daarvan hierdie week op die Absa Stadion weggekwyn. Al wat oorgebly het was die durf en astrantheid, bestanddele wat hopeloos minderwaardig was om ‘n bedrewe genootskap soos die Haaie flou te speel.

Waar die avontuurgees vroeër dié seisoen die Griekwas se voetbal laat vloei het, die aangeë laat behoue bly het, die steekskoppies laat reg spring het, het gister se oorangstigheid, gespannendheid en periodieke desperaatheid die hele masjien laat stotter. Vroeër dié seisoen sou Naas Olivier, die poublou losskakel, na ‘n kronkelende lynbreuk sy ondersteunende speler se hande met ‘n slingeraangee gevind het. Gister het Waylon Murray dié aangee teruggeskep, vasgevat, omgetol en net groen gras en ‘n doelgebied voor hom gesien. Monty Dumond, een van daardie netjiese losskakels wat blykbaar orals langs die kus uitpeul, het dit van die kantlyn af verdoel en die Haaie was skielik 13-0 voor.

Die Haaie, in teenstelling het daardie heerlike ritme waarvoor hulle bekend geword het, gevind en het gebaljaar soos kaalvoetseuntjies in ‘n reënwaterpoeletjie. Hulle vaste vyf het sterk genoeg gestaan en gedryf om die ligter, haastiger losvoorspelers soos Jacques Botes en Keegan Daniel vry te stel om sorgeloos die veld vol te nael. En terwyl nael die onderwerp is, gee voorspeler het dit met groter uitgelatenheid en meer vernietigend gedoen as daardie vleuel in hakervermomming, Craig Burden, nie. Rory Kockett-luitenant, die skrumskakel Charl McLeod, het self koek uit krummels gebak toe hy ‘n losbal opgepik en die Haaie se tweede drie onder die pale gedruk het.

Hoe meer die Haaie hulle uitstappie geniet het, hoe meer iesegrimmig het die Griekwas se spel geword en hulle mees waagmoedige en astrante pogings, gelei deur ‘n uiters waagmoedige en astrante Godfrey Mokuena, het uiteindelik weinig wins gewys. Uiteindelik het hulle punte uit twee skamele strafdoele van Naas Olivier bestaan. Hoewel hulle soos die laaste Trojane verdedig het, was dit nie goed genoeg om Monty Dumond, Lwazi Mvovo en Keegan Daniel te keer om drieë aan te teken nie. Met die metronomiese Dumond wat gister blykbaar nie mag mis geskop het nie en wat 18 punte voetgewys gebank het, het die Haaie ‘n ordentlike oorwinning van 41-6 opgestapel.

Die Griekwas se avontuur is vir eers verby. Soos wat die onbeïndrukte musiekprofessor opgemerk het aan die oorgretige jong pianis wat ongevraagd ‘n oudisie by ‘n dinee gespeel het: Jy het ‘n snaakse gesig. Wees nou tevrede. Griekwas het ‘n heerlike, stuitige eerste helfte van die Curriebeker-seisoen beleef. Hulle was so astrant as om tot voor vandag voor te loop op die puntetabel. Hulle moet nou tevrede wees. Die Blou Bulle se instaanspan het hulle ritme gevind en die Haaie speel met al hoe meer presiese venyn. Normaliteit is besig om terug te keer na die rugbyheelal. Een van die dae is die Drienasiesreeks verby en keer die Springbokke na hoofsaaklik die voorloperunies terug. Sit dan reg… want dán begin die Curriebeker-reeks.

ппр оборудования

“Suid-Afrika” parasiteer op Afrikanersportprestasie

Die skouspel van die Blou Bulle wat oor die naweek die Chiefs van Nieu-Seeland 'n 61-17-loesing toegedien het, het ons weereens onder die indruk gebring van hoe die "reënboognasie", wat 'n verloornasie is, op Afrikanersportprestasie teer.

Die Afrikaner word in die skoolgeskiedenisboeke sleggemaak, gedurig van rassisme en ander euwels beskuldig en sy taal en kultuur misken, maar as 'n klompie Afrikaners in blou rugbytruie wen, dan word hul prestasie skielik die hele land s'n.

Volgens die TV is ons 'n Engelse land en die verrigtinge met Joel Stransky het Saterdag weereens uitsluitlik in Engels plaasgevind met die voortaan Britse maatskappy Vodacom wat as hoofborg medaljes oorhandig het. Maar tydens die wedstryd het die toeskouers van Pretoria voortdurend baniere in Afrikaans vertoon en in sy bedanking aan die skare het Victor Matfield insgelyks Afrikaans gepraat.

Selfs die kaptein van die Chiefs het – watter belediging vir die Engelse reënboognasie – in Afrikaans "baie dankie" gesê. Ook die pleknaam "Pretoria" is Saterdag dikwels gehoor.

Dit alles kon beswaarlik die goedkeuring van die Tshwane-burgemeester, dr. Gwen Ramakgopa, weggedra het wat self op die podium verskyn het om skynheilig die rugbyspelers se hande te skud.

Deur hul onbeskaamde gebruik van Afrikaans, het die Pretoriase toeskouers Saterdag getoon dat hulle nie langer met die Engelse neokolonialisme van die swart elite en die sakesektor gediend is nie.

Net soos die Bloubulrugbyspan Saterdag op die rugbyveld gewys het wie en wat hulle is, is dit hoog tyd dat die Afrikaner aan die lamsakkige, misdadige en korrupte reënboognasie begin toon wie en wat ons is.

Hoe gouer Pretorianers en Afrikaners in die algemeen op groter outonomie en selfbeskikking begin aandring, hoe gouer sal die ellende van reënboogparasitisme op Afrikanervoortreflikheid endkry.

Binnekort speel die Blou Bulle dalk nie meer vir "Suid-Afrika" – daardie anachronistiese en geusurpeerde oorblyfsel uit ons gehate apartheidsverlede – nie, maar vir 'n Afrikanerstadstaat wat die naam Pretoria waardig is.

Lamp