Internasionale nuus – Bladsy 319

Frankryk weer op pad na ?n krisis

Chaos in Villiers-le-Bel

President Nicolas Sarkozy het ’n noodvergadering met sy kabinetslede vir later vandag belê. Dit volg op drie dae van geweld in die buitewyke van Parys. Die Franse president gaan verder besoek aflê by brandweermanne en polisiebeamptes in die hospitaal, wat ernstig beseer is tydens die gewelddadige insidente van die afgelope paar dae.

Alles het begin toe daar Sondag ’n ongeluk tussen ’n polisievoertuig en ’n motorfiets met twee jeugdiges in Villiers-le-Bel plaasgevind het. Die twee Noord-Afrikaanse tieners is op slag dood. Geweld het dieselfde aand nog in hierdie immigrantebuurt uitgebreek. Jong mans, almal uit Afrika afkomstig, het motors, asblikke en geboue aan die brand gesteek en polisiemanne aangeval. Die geweld het intussen uitgebrei van Villiers-le-Bel na vyf ander arm buurte buite Parys en ook na die immigrantebuurte van Toulouse, in die suide van Frankryk. Maandagaand is die munisipale biblioteek in Villiers-le-Bel afgebrand, asook ’n kleuterskool, verskeie restaurante en ’n motorhandelaar se winkel. Jongelinge het in brandende motors gespring en daarmee in geboue vasgery om brande te veroorsaak. Die verskil tussen die opstande van die 2005-opstande en die huidige geweld, is dat daar tans nie net meer klippe gegooi word nie. Jeugdiges skiet nou sonder skroom op polisiebeamptes. Sowat 1000 addisionele polisiemanne is gister na Villiers-le-Bel gestuur om die orde te probeer herstel.

Die owerhede het tot dusver streng opgetree. Agt jeugdiges is Dinsdag skuldig bevind en tot tronkstraf van 3-10 maande veroordeel. Gister het polisiehelikopters oor Villiers-le-Bel gesirkel en skerp ligte laat skyn in woonstelblokke om jeugdiges te keer om die geboue te verlaat. Maandag alleen is 70 motors in hierdie buurt aan die brand gesteek en 82 polisiemanne beseer, 10 van hulle deur koeëls. ’n Totaal van 120 polisiemanne is die afgelope drie dae in Parys en Toulouse beseer.

Sarkozy, wat tydens die onluste van 2005 minister van polisie-aangeleenthede was, het beloof om die huidige geweld ferm te hanteer. Jacques Myard, UMP-parlementslid vir die Yvelines-wyk buite Parys, het die probleem waarskynlik gister die beste opgesom: “Laat ons ons oë oopmaak: die probleem is nie ekonomies van aard nie. Dit handel hier oor ’n etnies-kulturele en anti-Franse gemeenskapsprobleem, geskep deur ’n buitelandse gemeenskap wat hier op ons bodem ontstaan het. Hulle teer op ’n anti-Franse rassisme, en dit terwyl hierdie geweldenaars Franse burgers is.” Die krisis sal volgens hom nie met “miljoene euro en welsynshulp” opgelos word nie. “Die enigste oplossing is om hierdie misdadigers in militêre eenhede op te neem en om hierdie oordrewe gemeenskapsidentiteit te vernietig, aangesien dit tot burgeroorlog kan lei.”

Фильчаков прокурор

Is 8 000 Keniane werklik dood?

Mwai Kibaki

Volgens ’n groep Keniaanse regslui is meer as 8 000 Keniane al sedert 2000 tereggestel of doodgemartel. Die plaaslike polisie het dieselfde jaar met ’n klopjag begin teen lede van die verbanne Mungiki-sekte. Die Oscar-stigting beweer dat hulle 8 040 moorde gedokumenteer het en 4 070 ander gevalle aangeteken het waar slagoffers eenvoudig verdwyn het.

Eric Kiraithe, woordvoerder van die polisie, ontken egter die aantygings wat in die regslui se verslag gemaak word. Hy het die organisasie uitgedaag om name en besonderhede van slagoffers bekend te maak. Veiligheidsmagte het wel in Maart 2002, toe die Mungiki-sekte verban is na aanleiding van geweld in die krotbuurte van Nairobi, begin om lede van die sekte te teiken.

Waar die godsdienstige sekte eers uit jeugdiges bestaan het wat tradisionele rituele uitgevoer het, het die beweging volgens Keniaanse owerhede oor die jare verander in ’n bende wat sonder skroom afpersing en moord beoefen het. Vroeër vandeesmaand het die Keniaanse Nasionale Kommissie vir Menseregte die polisie daarvan beskuldig dat hulle tussen Junie en Oktober vanjaar 500 mans tereggestel het. Hierdie bewering is ook deur die polisie verwerp.

Die bewerings kom op die vooraand van die algemene verkiesing wat volgende maand in Kenia sal plaasvind. President Mwai Kibaki gaan poog om ’n tweede keer tot president verkies te word. Volgens meningspeilings gaan hy beslis wen. Hy is die kandidaat van ’n nuwe politieke alliansie genaamd die Party van Nasionale Eenheid.

Hernude geweld naby Parys

Die polisiemotor op die toneel

Hernude geweld het Sondag in ‘n voorstad naby Parys, Villiers-le-Bel (Val-d’Oise), uitgebreek nadat twee tieners van onderskeidelik 15 en 16 in ‘n ongeluk met ‘n polisiemotor gedood is. Die polisiestasie van Villiers-le-Bel is aan die brand gesteek en die stasie van die aangrensende gemeenskap van Arnouville is geplunder volgens ‘n polisiewoordvoerder. Die tieners was albei seuns.

Teen 23h00 het "klein beweeglike groepies winkels, voetgangers en motoriste aangeval" om hulle te besteel, het dieselfde bron bevestig. Juweliersware uit ‘n pas geplunderde juwelierswinkel in Villiers-le-Bel is by een van die aanvallers gevind toe hy in hegtenis geneem is.

Die patrolliemotor was besig om ‘n roetinerit te onderneem, sonder blou waarskuwingsligte en het nie die toelaatbare spoed oortree nie. Net ná 17h00 het die motorfiets by ‘n kruising teen die polisievoertuig gebots, waarna die seuns op slag dood is. Die slagoffers het nie motorfietshelms aangehad nie.

‘n Inwoner in die omgewing het bykans ‘n uur later die polisie laat weet dat twee motors reeds uitgebrand is en dat tussen 50 en ‘n 100 "jeudiges", ‘n eufimisme vir swart en Arabiese inwoners, besig is om vullisdromme aan die brand te steek. Twee polisievoertuie, waaronder die kommissaris se motor, is uitgebrand.

Die vier polisiemotors wat inderhaas na die toneel gestuur is, moes omdraai nadat hulle deur die skare jeugdiges oorweldig is. ‘n Ooggetuie in die buurt het dit gadegeslaan en ‘n ander het bevestig dat motors oral aan die brand gesteek is en dat niemand in die omgewing toegelaat is nie.

"Die polisie kon dit nie waag om naby te kom nie. Die oomblik as hulle ‘n stormloop wil waag, dan sak die jeugdiges op hulle toe met alles wat hulle in die hande kan kry." Nòg die polisiemotor, nòg die motorfiets van die slagoffers kon van die toneel verwyder word.

Die feit dat die jeugdiges die gebied heeltemal gedomineer het, het die inwoners glo nog verder ontstel en dié wat gewoonlik "kalm" bly, was volgens een omstander buite op straat om "onreg" te skree.

Een polisieman het in die voorval ‘n kopwond opgedoen en is in die hospitaal opgeneem vir behandeling. Die burgemeester, Didier Vaillant, moes ook, nadat hy probeer het om die gemoedere te gaan kalmeer, onverrigter sake omdraai.

‘n Skare jeugdiges het met petrolbomme die brandstigting voortgesit, waarna hulle volgens ooggetuies "verdwyn het" in die noordelike rigting van die buurt.

Данильченко

Die vergeetagtige prins

Prins Charles

Prins Charles (59), Britse troonopvolger en oudste seun van Elizabeth II, het blykbaar alles wat hy in 2002 op die vooraand van ‘n Gemenebesvergadering oor Zimbabwe se rol in dié organisasie gesê het, vergeet. Die Gemenebes bestaan uit 53 lande en die koningin staan sedert 1952 aan die hoof daarvan. Gemenebesleiers is tans in Kampala, Oeganda, vir die beraad wat vanaf die 23ste tot die 25ste November sal plaasvind. Hy vergesel sy 81-jarige moeder na die geleentheid en sal amptelik deel wees daarvan.

Britse koerante spekuleer dat die prins homself voorberei om by sy moeder oor te neem as hoof van die Gemenebes. In 2002 was die prins egter van mening dat die Gemenebes aan sy einde gekom het en dat dit net "minagting" verdien omdat liberale demokrasie en menseregte deur die organisasie verontagsaam word. Destyds was prins Charles van mening dat die lidlande voor "hul grootste toets ooit sedert hul bestaan te staan gekom het" wat hulle nie geslaag het nie.

Terwyl die prins heftig in 2002 laat blyk het dat die Gemenebes "’n drankie by die Laaste Kans-kroeg nuttig", en dat dit bloot uit ‘n versameling "diktators" saamgestel is, het hy tot dusver homself daarvan weerhou om die lede te kritiseer. Mosambiek het as nuwe lid bygekom, Rwanda hoop om binnekort lid te word en Suid-Afrika is weer vlekkeloos ten spyte van Mbeki se ondersteuning aan Mugabe.

Blykbaar vind die Britse monarg dit nie meer nodig om "ontsteld" te voel oor die anti-wit retoriek uit die lede se geledere nie en van die beloofde komitee wat in 2002 aangestel is om verslag te doen oor Zimbabwe het dadels gekom. Die Daily Telegraph meen dat die prins die titel as Gemenebeshoof van sy moeder sal oorneem ten spyte daarvan dat dit nie ‘n oorerflike titel is nie.

Aan die oewer van die Victoriameer gaan sake soos sy moeder se begrafnis, sou sy te sterwe kom, en die lede se rol daarin bespreek word. The Mail on Sunday het berig dat die prins ‘n "diplomatieke sjarme-offensief" sal loods om sy verkiesing as hoof te verseker. Pakistan sal ook hoog op die agenda wees nadat die Gemenebes die moontlike opskorting van Pakistan ter oorweging gestel het om die noodtoestand wat deur Pervez Musharraf afgekondig is, ongedaan te maak.

Aardverwarming sal ook aandag geniet omdat sekere lidlande soos Kiribati (Stille Oseaan) onder die see sal verdwyn indien die seevlak selfs net effens styg.

best social media

Geestelike swendelary winsgewend

Nog ‘n slagoffer…

‘n Besonder winsgewende bedryf vir kerke in Gaboen is ‘n "geestelike kliniek" waar "pasiënte", net soos vir ‘n hospitaal, ná konsultasie en diagnose, ingeboek word. Yves-David Elysée, wat homself ‘n "biskop" noem, is die baas van Le chandelier d’or of oftewel Die Goue Kandelaar wat enige iets van profesieë tot duiwels uitdryf onderneem.

‘n Ou vrou met ‘n kopdoek sukkel-sukkel tot by die pastoor waar sy kla van hardnekkige asma. "Geen hospitaal kan my gesond maak nie. Die medisyne van die dorp het eers gewerk, maar nou is dit erger," sug sy. Die "biskop" aarsel nie eers nie. "Die gees van jou groot-oom wil jou kom haal, jy moet daarvan behoed word," sê hy beslis.

Sy "pasiënt" lyk effens onseker, maar hy bly ferm. "Jy staan hier voor ‘n profeet. Dis die Heilige Gees wat direk vir my jou probleem uitlê." Die "genesing" wat volg is goed geoefen. Na gebed word die vrou beveel om van die "olie van die mirre van Israel" te sluk waarna sy in ‘n beswyming verval, haar ledemate styf en haar oë omgedop waar sy uitgestrek op die grond lê.

"Die vuur van Jesus brand jou," teemsing Yves-David Elysée en met sy hande om die "pasiënt" se keel en asof in ‘n wurggreep dwing hy die bose gees uit. "Vat jou goed en loop!" beveel die "biskop" die gees. Dié gehoorsaam blykbaar want die vrou hoes skielik oorverdowend ‘n galslym uit.

Voordat die "pasiënt" nog behoorlik kan bykom, vra haar "geneser" streng: "Het jy geld saamgebring?" Sy dienste, soos dié van talle Pinksterpastore wat oral op ons kontinent gedy, is nie verniet nie. Soos hy dit self onomwonde stel "is niks in die Bybel gratis nie". Die konsultasie, uitdrywing en "hospitalisering" kom teen ‘n stywe fooi, 10 000 CFA. Om nie van die dikwels bykomende "offerandes" soos motors te praat nie.

Die gier vir "geestelike klinieke" het oorgewaai van die DRK en die Ivoorkus waar dit in 2000 posgevat het. Volgens kenner Steeve Mvé bedryf al die kerke tans voor die voet uitdrywing van bose geeste teen betaling om eksistensiële probleme soos armoede en onvrugbaarheid aan te spreek.

Yves-David Elysée beweer hy het al 5000 gevalle genees waarvan 300 lede van sy gemeente is. Dit beteken waarskynlik dat sy gemeentelede herhaaldelik van sy "dienste" gebruik maak. "’n Mens kom nie by ‘n man van God aan met leë hande nie," benadruk hy. Ten spyte van die "biskop" se sukses is daar vrae oor sy toewyding nadat dit bekend geraak het dat hy ‘n dertienjarige glo onlangs verkrag het. Wat sy jongste "pasiënt" betref, lyk sy besonder afgetakel en verswak deur sy ingryping terwyl sy die bedrag aftel.

Die geloof dat die werking van bose geeste toeneem is onlangs ook in Senegal opgemerk nadat twee mans in Ziguinchor in die suide in hegtenis geneem is vir die ineenkrimping van hul slagoffers se penisse. Dié mans skud blykbaar net hand met ‘n onwetende om die toestand teweeg te bring.

‘n Medewerker van die krimpers het die slagoffers na afloop van die bladskud attent gemaak op hul verlies en aangebied om teen betaling weer hul manlikheid te herstel. Penisineenkrimping is nie in Senegal strafbaar nie. Die twee verdagtes is egter steeds in aanhouding.

Afrika se kinderslawerny gedy

Kinderslawe in Wes-Afrika bly steeds ‘n probleem waarvan die omvang moeilik is om te bepaal. Die onlangse arrestasie van ‘n Koranleraar wat 52 kinders van Guinee-Bissau in Senegal probeer insmokkel het, het weer lig op dié netelige kwessie wat net nie wil verdwyn nie, gewerp.

Selfs al het die voorkoms van kinderslawe elders ter wêreld afgeneem, bly dit ‘n probleem. Samerwerkingsverdrae wat tussen Mali, die Ivoorkus en Burkina Fasso gesluit is het daartoe gelei dat ‘n paar kinders wat aan sulke wreedheid uitgelewer word, teruggestuur is na hul lande van oorsprong.

‘n Dokter uit Mali wat gemoeid is met die NRO wat hulle oor sulke kinders ontferm, verduidelik dat Togo, Benin en Nigerië asook Senegal, Guinee-Bissau en Gambië nie die probleem aanspreek nie.

Unicef het in ‘n verslag wat in 2006 bekend gemaak is, beweer dat daar "uitgebreide en invloedryke netwerke bestaan wat enorme winste uit kinderslawe maak. Maklike kommunikasie, swak polisiëring en ouers en kinders wat maklike teikens is, veroorsaak dat kinderslawerny in Wes-Afrika aan die toeneem is."

Die Internasionale Arbeidsburo by monde van Giselle Mitton meen dat dit "moeilik is om te bepaal hoeveel gevalle daar in werklikheid is." Net as ‘n smokkelaar gevang word, kom die kwessie op die lappe. "Maar die meeste van die tyd bly hulle verskuil omdat die kinders as huisbediendes aangehou word," verduidelik sy.

Van die kinders wat met hul "onderwyser" by die grens voorgekeer is, was 42 net vyf jaar oud. Die smokkelaar was waarskynlik van plan om hulle as bedelaars en onbetaalde werkers in te span. Volgens amptelike syfers beskikbaar van 2000 is daar 100 000 "Koranleerlinge en bedelaars" in Senegal, maar dit word allerweë aanvaar dat dié aantal net die ore van seekoei verteenwoordig.

Mitton sê meer as die helfte van die sogenaamde Talibés of Koranleerlinge in Senegal kom van elders. Verskeie nie-regeringsorganisasie is dit eens dat die aantal vandag veel hoër is. Dit is nie net in die informele sektor waar daar van kinderslawearbeid gebruik gemaak word nie, maar ook in landbou en mynwese. Voorts is daar ook geen erns van die kant van owerhede om sulke praktyke op te skort en kinders terug te stuur nie, ten spyte van allerlei mooi verklarings.

‘Indi?rs is gou om oor rassisme te kla’

Greg Chappell

Greg Chappell, voormalige krieketkaptein van Australië, glo dat hy die slagoffer van ’n rassistiese aanval was terwyl hy die Indiese span afgerig het. Die insident is egter deur die plaaslike krieketowerhede toegesmeer. Chappell maak hierdie aantyging in ’n dokumentêre rolprent oor sy twee jaar as afrigter van die Indiese span. Dit word volgende week op Australiese televisie vertoon, volgens ’n berig wat vandag in The Australian verskyn het.

Chappell beweer dat hy in Januarie vanjaar deur ’n ontevrede kriekettoeskouer geslaan en rondgestamp is toe die Indiese span in Bhubaneswar aangekom het vir ’n eendagtoets teen die Wes-Indiese eilande. “Ek is aan die kant van my gesig geslaan en my onmiddellike reaksie was ‘hy het my kakebeen gebreek,’” het Chappell gesê. “Indiërs is baie gou om oor rassisme te kla. Daar was ’n hele spul Indiese krieketspelers wat die ou kon aanval, maar hy het verkies om my te takel. Ek glo ook nie regtig die storie dat hy ongelukkig was oor die min Orissa-spelers in die Indiese span nie. As dit die geval was, waarom het hy dan nie die voorsitter van die seleksiekomitee, of iemand anders wat by die proses betrokke was, aangeval nie? Hoekom een van die buitelanders in die groep aanval – vir my as afrigter? Daar steek meer hierin.”

Chappell, wat uit sy pos as afrigter bedank het ná Indië se power vertoning tydens die Wêreldbekertoernooi, sê hy is steeds ontsteld oor die aanval en die gebrek aan gepaste reaksie deur Indiese krieketbeamptes. “Soos ek aan die Indiese krieketbeheerraad gesê het, as dit een van die spelers is wat aangeval is, sou daar ’n groot ophef gewees het, maar omdat dit ek was, het niemand skynbaar omgegee nie. Hulle het my toe van rassistiese kommentaar beskuldig. Dit was heel duidelik dat dit ’n ernstige aanval was. Dit was nie net ’n klap op die rug, soos aan die media vertel is nie. Dit is toegesmeer. Almal het begin toesmeer. Die hele ding is net begrawe.”

Chappell se aantygings volg op voorvalle verlede maand toe Indiese skares vir Andrew Symonds, die swart Australiese krieketspeler, met aapgeluide en- gebare getart het.

компрессор продажа

Sing en eet vir immigrasie…

Is hulle werklik in pas?

Na afloop van Nicolas Sarkozy se amptelike besoek aan die VSA, is dit opsigtelik dat transatlantiese verhoudinge weer ontdooi het en dat George Bush ‘n nuwe bondgenootskap gesmee het na die aftrede van Tony Blair. Frankryk hoop om weer deel te word van NAVO en mag binne die afsienbare toekoms toetree.

Die VSA het ná Kosovo, Irak en onlangse verwikkelinge in Afghanistan minder kieskeurig geraak oor NAVO-lidmaatskap, terwyl Frankryk voel dat sy gratis onderskraging van die Organisasie, soos lugpatrollies in die ooste van Europa, beter omskryf behoort te word.

Die warm ontmoeting tussen Sarkozy en Bush is opgevolg deur ‘n uitnodiging van die Duitse Kanselier, Angela Merkel, aan die Franse president. Merkel, wat pas terug is uit ‘n stowwerige Texas, het tydens haar Amerikaanse besoek benadruk dat diplomatieke weë ‘n beter manier sal wees om die die Iranse kernkwessie op te los.

Duits-Franse verhoudinge is kennelik weer onder die loep geneem in die lig van Sarkozy se uiters suksesvolle besoek aan die VSA en allerlei verrassende openbare geleenthede is gereël om gemeenskaplike sake wat albei lande raak, soos immigrasie, te bespreek.

Niks minder as ‘n sangopname deur die buitelandse minister-duo, Walter Steinmeier en Bernard Kouchner, was deel van die verrigtinge nie. Kouchner het homself trots op die skouer geklop na sy sangsessie met die woorde "vir ‘n minister sing ek nie so sleg nie!". Steinmeier was nie so popelend oor sy sangtalent nie. "Ons is nie hier om te leer sing nie. Ons wil wys dat ons voordeel trek uit die rykdom van kulture."

Die Berlynse opnameateljee is naamlik deur ‘n agttal Duitse Turke beman vir die geleentheid. Die popliedjie, ‘n sogenaamde Rythm & Blues-komposisie, bevat ook ‘n strofe wat lui: "Duitsland waarom is jy so geslote, Duitsland lê jou kaarte op die tafel," waar albei ministers uit volle bors, ewe vals, saamgesing het onder aanmoediging van die Turke.

Steimeier is beloon vir sy moeite deur die sanger Muhabbet met die kompliment dat hy "regtig baie koel is." Muhabbet is glad nie bekommerd daaroor dat die liedjie vir politieke doeleindes aangewend sal word nie. Hy voel positief oor Duitsland sê hy, "selfs al het hy swart hare." Vir die Duitse minister is postiewe voorbeelde nou nodig.

Al is integrasie met die Turke nie moontlik nie, is daar nog altyd volgens hom "geslaagde samewerking". Daarvoor is ‘n kennis van Duits natuurlik onvermydelik wat tans ontbreek by sommige Turke, selfs Turke wat in Duitsland gebore is. Steinmeier het nie na laasgenoemde feit verwys nie, maar sy opmerking was beslis gerig aan Turke wat weier om Duits te leer.

By ‘n ander ontmoeting tussen Franse en Duitse diplomate is daar geproe aan die "ryk verskeidenheid van smake" wat ‘n multikulturele wêreld bied. Dit is egter nie seker of die nuwe "jong" aanslag veel sal oplewer om Duits-Franse verhoudinge weer op ‘n gemeenskaplike voet te plaas nie.

casino slots

Itali? het nou genoeg gehad

Romano Prodi

Premier Romano Prodi se regering het enkele dae gelede noodwetgewing goedgekeur wat die deportasie van potensieel gevaarlike immigrante sonder enige verhoor sal moontlik maak. Hierdie stap het gevolg op nasionale woede nadat ’n Italiaanse vrou van Perugia onlangs deur ’n immigrant verkrag en vermoor is. Die 47-jarige Giovanna Reggiani, vrou van ’n vlootoffisier, is wreedaardig deur ’n jong Romeense sigeuner aangeval en is dood nadat sy twee dae in ’n koma verkeer het. Haar gesig was onherkenbaar vermink. Dit is maar een insident in ’n onlangse vlaag van geweld en misdaad waarvoor sigeunerimmigrante van Roemenië verantwoordelik is.

Ingevolge die regering se nuwe noodwetgewing het verskeie stede die afgelope week reeds uitsettingsbevele ten opsigte van immigrante (meesal van Roemenië afkomstig) geteken. “Ons sal so iets (die aanval op Reggiani) nooit weer toelaat nie,” was die woorde van Prodi toe die noodwetgewing aanvaar is. Die Europese Kommissie (EU) het ná aanvanklike kritiek besluit om die Italiaanse wetgewing te steun, op voorwaarde dat net individue – en nie groepe nie – gedeporteer word.

Roemenië het aan die begin van die jaar ’n lidstaat van die EU geword en sy burgers beskik dus oor die reg om nou in enige EU-land rond te reis. Daar is tans meer as ’n halfmiljoen Roemeniërs in Italië woonagtig, wat van hulle die grootste immigrantegroep in die land maak. Op 7 November het die Roemeense premier Calin Tariceanu en Romano Prodi in Rome ontmoet en besluit op nuwe stappe wat die plasing van meer Roemeense polisiemanne in Italië, beter grensbeheer en planne om Roemeniërs beter te integreer, insluit. Volgens Tariceanu is hy bekommerd oor die toename in “vreemdelingehaat” in Italië, wat spesifiek teen sy burgers gerig is. Daar was dan ook inderdaad ’n aantal aanvalle op Roemeense immigrante in Italië ná die dood van mev Reggiani op 2 November.

Volgens Rome se sentristies-linkse burgemeester, Walter Veltroni, is driekwart van die misdadigers wat in die hoofstad gearresteer word, van Roemenië afkomstig. “Voor Januarie 2007 was Rome die veiligste groot stad ter wêreld. In die eerste sewe maande van hierdie jaar is 75% van diegene wat weens moord, verkragting en diefstal gearresteer is, Roemeniërs gewees.”

Die regse Italiaanse opposisieparty, die Nasionale Alliansie, het op hulle beurt verklaar dat dit onmoontlik is vir die Roemeense sigeuners om in die Italiaanse gemeenskap in te pas.

Intussen is die Britse ministerie van binnelandse sake besig om die nuwe Italiaanse wetgewing te bestudeer. Minister Jacqui Smith wil insgelyks immigrante laat deporteer wat moontlik ’n gevaar vir Brittanje kan inhou. Tans hou Brittanje streng by Europese regulasies wat bepaal dat regerings nie burgers van ander EU-lande mag deporteer nie tensy hulle ’n gevaar vir nasionale veiligheid inhou. In Brittanje geld deportasies dus net vir terroriste. Verlede jaar is slegs 250 deportasies uitgevoer. Openbare woede is egter besig om op te bou oor die geweldige toename in immigrante. Sowat 1 500 nuwe immigrante arriveer daagliks in Brittanje. Smith wil graag hê dat al die EU-ministers van binnelandse sake in hierdie verband moet saamwerk.

Vroeër vandeesmaand het die Britse Hoërhof besluit dat die Italiaanse moordenaar van ’n Britse skoolhoof nie gedeporteer mag word nie, aangesien “hy nie tans ’n gevaar inhou nie.” Die verkragter, Mohammed Kendeh, wat onlangs die voorblaaie van Engelse koerante gehaal het, is op sy beurt toegelaat om in Brittanje aan te bly aangesien deportasie na Sierra Leone “sou neerkom op inbraak op sy menseregte.” Dit is hierdie absurde situasie wat Jacqui Smith graag wil verander.

Die outeur wat sy moedertaal versaak het

Milan Kundera

Milan Kundera bly ‘n omstrede figuur in sy land van herkoms. Twee-en-dertig jaar ná sy vertrek uit die eertydse Tsjeggo-Slowakye en agtien jaar ná die val van kommunisme in Praag, is die Tsjeggiese Nasionale Prys vir Letterkunde, 2007, verlede week aan hom toegeken.

"Die volk tree soos ‘n stiefmoeder op. Om Kundera agtien jaar ná die rewolusie (van 1989) te vereer, is, dink ek, ‘n bietjie laat," sê bekende Tsjeggiese akteur Jiri Bartoska. Dit is vir hom ‘n bewys van die "minder goeie karaktertrek van die Tsjegge". Omdat Kundera sy Tsjeggiese burgerskap vir ‘n Franse paspoort verruil het en sy moedertaal versaak het om in Frans te skryf, het die Tsjegge hulle rug op hom gekeer, verduidelik Bartoska.

Vir die kulturele weekblad Kulturni tydenik, "sou dit beter gewees het om aan hom die prys vir onkunde oor sy Tsjeggiese lesers te oorhandig". Verder skryf die blad "dit was hy wat besluit het om sy werk net sporadies in ons land te laat publiseer […] Alle Tsjegge wat nie Frans, Engels of Chinees praat nie moes maar sien kom klaar."

Vir Kundera se blitsverkoper L’insoutenable légèreté de l’être [In Engels vertaal as The unbearable lightness of being] het die Tsjeggiese leserspubliek weliswaar 21 jaar lank gewag. Sy onlangse werke La Lenteur, L’ignorance en Le Rideau is steeds nie in Tsjeggies beskikbaar nie. Van Kundera se vertrouelinge beweer dat hy dit weens leksikale perfeksionime nie wil oorweeg nie.

Kundera is bekend vir sy standpunte oor hervormde kommunisme. Ná Mei 1968 met die Russiese besetting is hy uit die openbare lewe verdryf en het hy na Frankryk uitgewyk in 1975. Hy reis deesdae weer na sy geboorteland, maar altyd anoniem. Hy was ook nie teenwoordig by die toekenningsgeleentheid nie, maar het ‘n boodskap gestuur waarin hy sê dat hy "geroer" is deur die Nasionale Prys.

Vir die groot dagblad, Dnes, het Kundera "beslis ‘n rede gehad om nie op te daag nie". Volgens die blad sou dit ‘n spottery en bitsigheid afgegee het, om nie van kadrovani te vergeet nie. Laasgenoemde was algemene praktyk onder kommunisme waar persoonlikhede se "kwaliteite" onder die loep geneem is. Die Tsjegge het blykbaar nog nie daarvan afgesien nie.

Kundera se kritici haal sy drie onuitwisbare foute op: Sy kommunistiese jeuggedigte, sy onverskillige houding teenoor Tsjeggiese uitgewekenes en sy volharding om nie om verskoning te vra daarvoor nie, bevestig Dnes.

Die Eerste Minister Mirek Topolanek was ook nie teenwoordig nie, alhoewel hy genooi was. Hy het te velde getrek teen die "agterlike provinsionalisme" van sy mede-burgers in sy boodskap wat voorgelees is en mense daaraan herinner dat Kundera wel kritiek teen Stalinisme gelewer het.

Nog opvallend afwesig was president Vaclav Klaus en minister van kultuur Vaclav Jehlicka. Hulle het verkies om ‘n bronsplaat opgedra aan Pavel Tigrid te onthul. Hy word as die groot literêre ballingfiguur onder kommunisme beskou. Vir die Praagse koerant Hospodarske Noviny bly dit ‘n ope vraag of die Nasioanle Prys die afgrond tussen Kundera en sy "oorspronklike taalruimte" ooit sal kan oorbrug.

Die digter Jiri Dedecek wat die seremoniemeester by die oorhandiging in absentia was, het by die geleentheid gesê dat die Prys al lankal aan Kundera toegeken sou gewees het as dit nie was dat almal bang was dat die skrywer dit sou weier nie.

фасадная шпаклевка

Chinese skrikkerig vir Suid-Afrika

Chinese maatskappye staan tou om in Afrika te belê. Hulle is op soek na grondstowwe om die Chinese ekonomie, wat met sowat 9% per jaar groei, aan die gang te hou. Belangstelling in Suid-Afrika is egter nie so groot nie, hoofsaaklik weens die hoë misdaadsyfer en die gesukkel met visums. Meer as 800 Chinese regeringsmaatskappye is tans in Afrika bedrywig, maar slegs ’n fraksie van hierdie firmas is in Suid-Afrika aanwesig. Van die $11,7 miljard wat teen die einde van verlede jaar deur China in Afrika belê is, is slegs $200 miljoen in Suid-Afrika belê.

Volgens Yabin Zhou, direkteur-generaal van Wes-Asië en Afrika in China se handelsministerie, is die Chinese bekommerd oor misdaad in Suid-Afrika. Verskeie Chinese is naamlik al in die land vermoor. Hierdie nuus het telkens prominente aandag in die Chinese pers geniet. “Hulle is nie bereid om hulle lewens te waag om in Suid-Afrika te belê nie,” meen Zhou. Ten spyte van die vrese oor geweldsmisdaad, bemark China tog Suid-Afrika as ’n toerismebestemming vir sy burgers.

Verlede week het die prentjie ten opsigte van Chinese belegging dramaties verander toe die Nywerheids-en Handelsbank van China aangekondig het dat hulle beplan om ’n 20% aandeel in Standardbank te koop. Dit sal neerkom op die grootste enkel buitelandse aankoop deur ’n Chinese maatskappy.

In die res van Afrika word Chinese beleggers gekortwiek deur swak kommunikasie en logistieke probleme, maar dit demp skynbaar nie die Chinese se entoesiasme nie. China het in 1978 begin om sy ekonomie te herstruktureer. Spesiale ekonomiese sones is geskep om buitelandse maatskappye te trek. Hierdie model word nou in Afrika gebruik, met soortgelyke sones wat deur die Chinese in Zambië, Mauritius en Nigerië geskep is.

In sy antwoord op kritiek dat China bloot in Afrika betrokke is om grondstowwe te bekom, het Zhou gesê dat die Chinese die afgelope 50 jaar al by 900 opheffingsprojekte op die vasteland betrokke was. Dit sluit die bou van gesondheidsfasiliteite, stadions en skole in. Hy het verder beklemtoon dat die regering dit nie goedkeur as sekere Chinese firmas nie die plaaslike Afrika-wetgewing respekteer nie. “Sommige mense bestempel Chinese belegging in Afrika as ’n nuwe soort kolonialisme. Dit is egter oppervlakkig en dui op ’n gebrek aan insig.” Dit is wel waar dat Chinese firmas dikwels huiwerig is om plaaslike burgers aan te stel, het hy bygevoeg. Hulle beskik nie altyd oor die nodige vaardighede nie, kom nie getrou werk toe nie en dan is daar ook taalprobleme.

Zhou het verder daarop gewys dat China self nog ’n ontwikkelende land is, met 130 miljoen mense wat in armoede leef. Beijing, met sy 14 miljoen mense en Shanghai, met sowat 18 miljoen inwoners, is weliswaar welvarende stede, maar op die platteland leef miljoene mense in armoede. Die land se bruto binnelandse produk per capita was laas jaar maar $1 200. Suid-Afrika se BBP word in vergelyking hiermee op $13 300 per kop gereken.

Alhoewel Suid-Afrika dalk nie die Chinese se voorkeur geniet as dit by vaste beleggings kom nie, is Suid-Afrika China se grootste handelsvennoot in Afrika. Suid-Afrika het verlede jaar goedere ter waarde van R46,7 miljard uit China ingevoer en sowat R14 miljard se goedere na daardie land uitgevoer.Фільчаков прокурор

‘n Katolieke inval in Afrika?

Juan Carlos en Mohammed VI,2005

Wie sê "dis geskiedenis" in die sin van iets vergeetliks, het dit mis. Vir die meeste mense, staatshoofde ingesluit, bly die geskiedenis steeds ‘n brandende kwessie en die voorgenome besoek van koning Juan Carlos van Spanje aan Sebta (Ceuta in Arabies) en Melilla het gemoedere in Marokko gaande.

Die Spaanse koning beplan om die twee enklawes in Afrika wat aan Spanje behoort op 5 en 6 November te besoek. Die twee kolletjies Spaanse grondgebied het internasionale nuuskommentare gehaal vanweë die toestroming van swart immigrante wat poog om Europa ten alle koste binne te dring deur Sebta en Melilla.

Die beplande besoek het egter gesorg daarvoor dat Rabat sy ambassadeur in Spanje teruggeroep het "vir konsultasie" en diplomatieke verhoudinge tussen die twee lande is tans delikaat. Marokko het ook te kenne gegee dat die reis "betreurenswaardig" is en het "volstrekte teenkanting" daarteen uitgespreek.

Vir Marokko sal die Spaanse koning se teenwoordigheid die voortsetting van die "herowering" van die Katolieke konings oor die More wees. Die twee enklawes is onderskeidelik sedert 1580 en 1496 ‘n verdelende kwessie tussen Spanje en Marokko. Marokko voel dat die twee stede nie aan die besetter behoort nie. In Sebta woon daar 74 000 Spaanse burgers en in Melilla 57 000.

Juan Carlos het nog nooit die stede besoek ná 1975 vandat hy as koning dien nie. Ook lede van die onderskeie Spaanse regerings het nog altyd ‘n verskoning gevind om nie daar aan te doen nie, maar die immigrantestormloop in 2005 het José Luis Rodriguez Zapatero genoop om in Februarie 2006 ‘n besoek aan die enklawes te bring.

Marokko het tydens sy besoek met uiterste beheersing gereageer omdat die twee lande se onlangse verhoudinge veral op gemeenskaplike kwessies betreffende immigrasie en anti-terreurmaatreëls gebou is. Die Spaanse minister van buitelandse sake het gister die huidige reaksie van Marokko probeer dedramatiseer en gesê dat die reis nie "goeie verhoudinge en hul strategiese dimensie sal aantas nie".

Sover dit Marokko aangaan, het ‘n segsman van buitelandse aangeleenthede egter daarna herhaal dat die besoek "jammer, onvanpas en ontydig" is. Verskeie groepe het aangedui dat hulle Maandag die voor die Spaanse ambassade sal betoog om druk op Spanje te verhoog asook sy "koloniale verlede" op te haal.

to advertise

Rwanda se voortvlugtende moordenaars

Die Internasionale Rwandese Misdaadhof probeer nou al jare lank om ’n klompie sleutelfigure in die volksmoord van 1994 aan te keer. Die hof is in 1995 in Tanzanië op die been gebring deur die Verenigde Nasies (VN) om diegene wat verantwoordelik was vir die volksmoord vir hul dade te laat boet. Amper ’n miljoen mense is dood in die konflik tussen Hutu’s en Tutsi’s wat Rwanda oor ’n tydperk van 100 dae in 1994 geteister het.

Heel bo aan die lys van misdadigers is die skatryk Félicien Kabuga, vir wie se arrestasie die VSA 5 miljoen dollar uitgeloof het. Hy was een van die meesterbreine agter die volksmoord. Hy het die invoer van kapmesse, grawe en wapens gefinansier waarmee mense doodgemaak is. Hy was verder die eienaar van Radio Télévision Libre des Mille Collines wat haat teen die Tutsi’s aangevuur het deur onder andere na hulle as “kakkerlakke” te verwys.

Volgens gerugte leef Kabuga tans in weelde in Kenia en word hy beskerm deur hooggeplaaste Keniaanse amptenare. Ander bewerings lui egter dat hy in die Demokratiese Republiek van die Kongo skuil. Dit is ’n enorme grondgebied en vele Rwandese wat ’n groot rol in die volksmoord gespeel het, het hierheen gevlug ná die gebeure van 1994. Veertien leiers word steeds deur die Internasionale Rwandese Misdadigerhof gesoek om tereg te staan op die aanklagte teen hulle.

Daar is maar dertien maande oor voordat die sperdatum vir die hof se afhandeling van hierdie sake verstryk, dus is dit waarskynlik dat die voortvlugtende oorlogsmisdadigers nooit voor die hof sal verskyn nie. Diegene wat reeds deur die hof in Arusha veroordeel is, sal aan Rwanda uitgelewer word. ’n Paar van hulle sal egter met die internasionale regstelsel te doen kry as gevolg van hulle leidende rol in die gebeure van 1994. Rwanda is gretig om die sake wat na hom verwys gaan word, self te hanteer. Daar heers egter skeptisisme in die internasionale gemeenskap oor die land se vermoë om sulke hoëprofielsake te hanteer. Daar is reeds duisende aangeklaagdes in Rwandese tronke wat nog verhoor moet word. Amnesty International is bekommerd dat die Hutu-gevangenes nie regverdige verhore gaan kry nie, aangesien die Tutsi’s nou aan bewind is.

Die Internasionale Rwandese Misdaadhof het lande soos Suid-Afrika en Botswana genader om van hierdie volksmoordhofsake te hanteer, maar dié lande het geweier, aangesien Rwanda verkies om dit self te hanteer. 27 Sake is reeds afgehandel sedert die hof met sy werksaamhede begin het. 29 Sake word tans verhoor en nege persone is verhoorafwagtend.

Een van die prominentste sake wat die hof tot dusver hanteer het, was die verhoor van voormalige burgemeester Jean-Paul Akayesu. Hy is in 1998 tot lewenslange tronkstraf veroordeel vir seksuele geweld en verkragting. Dit was die eerste keer dat verkragting as ’n volksmoordmisdaad in ’n internasionale hof erken en gestraf is.

Ha?ti was MIV-poort tot VSA

Die MIV-virus, wat in Afrika ontstaan het, het rondom 1969, tien jaar vroeër as wat voorheen geglo is, in die VSA versprei. Dié inligting is vervat in ‘n verslag getiteld die Proceedings of the National Academy of Sciences wat Maandag, 29 Oktober, vrygestel is. Die studie elimineer die tese dat die siekte deur ‘n homoseksuele Kanadese vlugkelner versprei is.

Daar is vasgestel dat Haïti as die afspringplek gedien het vir die virus uit Sentraal-Afrika om die Noord-Amerikaanse vasteland te bereik. Aldus Michael Worobey, dosent in biologie aan die Universiteit van Arizona en outeur van die studie. Tien jaar voordat die dodelike virus in ‘n epidemie ontplof het, is dit in alle waarskynlikheid deur ‘n enkellopende Haïtiaanse immigrant na die VSA gebring. Daarna het dit na Kanada, Europa, Australië en Japan versprei.

Voorheen is geglo dat "pasiënt zero" vlugkelner Gaétan Dugas was. Dit is egter meer waarskynlik dat verskeie Haïtiaanse immigrante verantwoordelik was vir die oordrag van die virus eerder as ‘n enkele beoefenaar van seksuele toerisme wat ‘n draai in Haïti gemaak het. Dr. Worobey meen dat Haïti eers ná 1970 ‘n gewilde bestemming geraak het en dat die Amerikaanse owerhede eers in die tagtigerjare besef het dat hulle ‘n probleem op hande het toe Vigs die homoseksuele gemeenskap van Los Angeles in 1981 tref.

Die vermiste skakel tussen die VSA en Afrika is volgens die outeur die oudste swart republiek. Volgens Bette Korber, professor aan die Los Alamos-laboratorium, het die virus in die dertigerjare sy verskyning gemaak in jagters wat besmette sjimpanseevleis geëet het. Net soos wat hiënas wat besmet is met tuberkulose nooit die siekte ontwikkel nie, ontwikkel sjimpansees nooit Vigs nie.

Die waarskynlikheid dat die infeksie via Haïti in die VSA beland het is 99%. Deur middel van die analise van bloedmonsters van Haïtiaanse immigrante tussen 1982 en 1983 en die vergelyking daarvan met die monsters van 117 pasiënte uit ander wêrelddele, is genetiese eienskappe uitgewys wat die uitslag bepaal het. Maar daar is ook bykomende elemente wat daarop dui dat Haïtiaanse burgers in wat voorheen bekendgestaan het as die Kongo, vandag die DRK, net ná onafhanklikheidwording in aanraking met die virus kon gewees het.

Die Kongo was een van die lande waar die virus rondom 1930 reeds aangeteken is. Daarbenewens was die begin van die epidemie in die VSA gekenmerk deur ‘n infeksiekoers onder Haïtiaanse immigrante wat 27 hoër was as vir die gemiddelde Amerikaanse inwoner.

10 poker