Kategorie: Joseph Secreve

Dit is alweer twintig jaar gelede sedert Chinese studente ’n massaoptog georganiseer het teen die Kommunistiese bewind waaronder hulle jarelank gebuk gegaan het: ’n Opstand wat uiteindelik met harde hand platgeslaan was deur die Chinese owerheid, en waarvan die presiese aantal wat omgekom het nog steeds ’n raaisel is.

Hierdie optog het gevolg kort nadat die Berlynse Muur geval het. In die Ooste het hierdie val hoop ingeboesem by miljoene Chinese dat hulle ook binnekort in ’n land kan woon met minder korrupsie, minder sensuur en meer openheid teenoor sowel sy burgers as die res van die wêreld. Aanvanklik het die destydse premier Li Peng simpatie vir die griewe van sy burgers getoon en ’n belofte gemaak dat hy gehoor sou gee aan hul versoeke. Dit het egter nie lank geduur nie, of hy het die betogers die volle spierkrag van sy weermag gewys. Tenks het ongenaakbaar demonstrante verpletter en die infanterie het reguit in die massa geskiet. Die dodetal is onbekend. Dit kan honderde of selfs duisende mense wees wat hul lewens verloor het. Van die oproeriges is selfs vandag nog agter tralies of onder huisarres, en die mode-ontwerper Benneton se omstrede fotograaf het destyds vermeld dat die regering van die gesinne van elke vermoorde student elf sent per koeël geëis het wat hulle op hom/haar geskiet het.

Ons sien vandag nog dat hierdie opstande steeds ‘n uiters sensitiewe snaar by die Chinese gemeenskap aanraak. Terwyl die burgers versigtig Tiananmenplein herdenk, is die owerheid besig om mense propagandafilms oor die slagting by Nanking uit 1937 te voer. Laasgenoemde slagting het plaasgevind tydens die Chinees-Japanse Oorlog en het ook ‘n onbekende aantal Chinese slagoffers veroorsaak. Hiermee wil die owerheid kennelik die aandag aflei van Tiananmenplein deur verhale te versprei oor die barbaarse Japannese se vernedering van die trotse Chinese. China en Japan verkeer immers nog steeds in ‘n staat van oorlog.

Wat hierdie herdenking veral gevoelig maak en die owerheid ongerus stem, is die feit dat China besig is om veranderings te ondergaan en die owerheid voel dat hy die mag oor sy burgers kan verloor. Alhoewel dit op ekonomiese gebied die laaste paar jaar goed gaan met daardie land, is daar nog steeds rede tot kommer. ‘n Belangrike vrees by die owerheid is dat hierdie sentimente wat opvlam kan ontaard in die vorm van ‘n rewolusie van stygende verwagtings. Baie Chinese het ryk geword, maar miljoene het nog niks van die groeiende welvaart gemerk nie. In 2003 was die inkomsteverhouding tussen stad en platteland ongeveer 14:1; met ander woorde vir elke rand wat op die platteland verdien was, het die stedelinge 14 rand verdien. Vandag is daardie verhouding 17:1. Dit is nie vergesog om te beweer dat arm boere en selfs arm stedelinge hul frustrasie kan uiter op ‘n soortgelyke manier nie. Baie geld wat China verdien het, het nie soseer die burgers bereik nie, maar die regering, en sedert 1996 spandeer China steeds groter bedrae aan sy weermag en vloot, wat Westerse moonthede nie baie gerusstel nie. As ‘n reaksie hierop is die Australiese regering eweneens besig om sy militêre mag uit te brei.

Saam met China se ekonomiese vooruitgang, styg sy selfbeeld ook. Vanweë sy toenemende internasionale belang kan dit lei dat China sy pond vleis wil eis by ander lande wat vroeër vyandiggesind was teenoor hom, en selfs Nederland kan op ‘n gespanne voet begin verkeer as gevolg van die destydse opiumhandel, wat die Chinese verslaaf en die Nederlandse Koningshuis ryk gemaak het. Egter, met ‘n eerste minister soos Balkenende sal dit voorlopig nie gebeur nie. Soos ‘n tweede Roelf Meyer kruip Balkenende om die Chinese se voete en het selfs geweier om die Dalai Lama te onthaal wat tans in Nederland vertoef, om nie sy Chinese meesters te vervreem nie. Die Taiwanese en selfs die Chinese gemeenskap in Nederland en elders is verbasend anti-Dalai Lama, maar blykbaar meer uit vrees as gevoelens van broederskap met die rooi-Chinese.

Oudergewoonte, is die grootste vyand nie die een op ander kontinente nie, maar die vyand in die midde. Die owerheid, wat bestaan uit ‘n Politburo van 9 man, is terdeë bewus van die verskriklike gruweldade wat gepleeg was in die naam van vooruitgang. Tydens Mao Tse Toeng se Groot Sprong Voorwaarts alleen het meer as 30 miljoen mense omgekom, en in diverse provinsies het die Kulturele Rewolusie mense tot sulke barbaarsheid gedryf dat kannibalisme in sommige gevalle die resultaat was. Na jarelange stelselmatige mishandeling was mense so gehard gewees dat dit as normaal ervaar was om enige persoon wat verdenk was van staatsvyandige opvattings op te eet terwyl hulle geleef het. Leerlinge het onderwysers verslind en met skerpgemaakte pype hul skedel deurboor om vervolgens die inhoud op te suig. Die opdrag was dat reaksionêre op die mees gruwelike manier verneder moes word, en kannibalisme is omtrent die ergste haalbare graad.

Nie baie Chinese is bewus van hierdie gruweldade nie, selfs al is daar genoeg getuies van hierdie dade wat vandag nog leef. Met China se stygende selfbeeld kan kennis van sulke dade oornag tot ‘n krisis lei. Die regering kan sy geloofwaardigheid verloor wat verder geweld in die hand kan werk, soortgelyk aan die Boedapest-opstande in 1957 toe Chroestsjof Stalin se misdade bekend gemaak het.

Dit lyk asof China se regering vasgekeer is in ‘n web van leuens en illusies wat hulle jarelank moes versprei om aan die mag vas te klou, en die enigste manier om hierdie tendens voort te sit is om die ware aard van hul wreedheid net verder te ontken en leuens te versprei. Hulle het eintlik geen keuse nie. Dit verklaar waarom die Chinese nuusmedia kort na die gebeurtenisse in Tiananmenplein vermeld het dat sowat ‘n honderd studente gedood was en sesduisend soldate omgekom het, sodat die studente as die daders en die soldate as slagoffers die geskiedenis sou ingaan.  

Vandag is dit te verwagte dat die Chinese Politburo, met verwysing na Tiananmenplein, sal antwoord: ”Tiananmenplein? Maar dit is ‘n plek, nie ‘n gebeurtenis nie!”

Weereens sien ons: Hoe groter die ramp, hoe groter die ontkenning.  

Een van die kenmerke van kommunistiese denke is dat hierdie intellektuele geen vier- of vyfjaar mentaliteit het, wat met elke verkiesing moontlik die mag kan verloor nie. Hulle beplan sisteme jare vooraf, dekades selfs, manipuleer uitkomste, herskryf die geskiedenis en sorg dat hulle op een of ander manier altyd die botoon sal voer. Die belangrikste spelers in die SAKP het al dekades gelede geweet dat die ANC nie in staat is om te regeer nie, maar het hulle gebruik as middel om self aan die mag te kom. Verlede jaar was daar planne in Ronnie Kasrils se kantoor gevind waarin hy die ANC wou omverwerp, net soos wat die kommuniste geprobeer het om Pol Pot omver te werp toe sy terreur nie langer weggesteek kon word nie.

’n Kenner van kommunisme, Erik van Ree, stel dat anders as die Nazi’s, wat uitwissing as doelstelling gehad het, het die kommuniste terreur as doelstelling gehad. Vandaar dat kommunisme waarskynlik nie met dieselfde hoon bejeen word as Nazisme nie. Egter, die Franse skrywer André Gide het sowel Nazi-Duitsland as stalinistiese Rusland besoek en gestel dat van hierdie twee gruwelsisteme Nazi-Duitsland effens beter is, aangesien niks en niemand in die Sowjet-Unie van terreur gevrywaar is nie, selfs nie eens kleuters of hoogbejaardes nie.

Iets wat nie baie aandag geniet het nie, is die terreur in die Baltiese state sedert die Oktoberrewolusie. Sowjettroepe het byvoorbeeld in die dorp Kautla in Esland almal wat hulle kon vang doodgemartel, waarvan die jongste twee maande oud was en die oudste 78 jaar. Die taktieke wat Stalin gebruik het om die Baltiese state te infiltreer lyk verdag baie soos die taktieke wat die ANC/SAKP gebruik om hul hegemonie in Suid-Afrika te verstewig. In die begin het die kommuniste onafhanklikheid gewaarborg aan die Balte, maar agter die skerms het hulle landkaarte gedruk waarin hierdie lande as Sowjetlande voorgestel word (vergelyk Tshwane en OR Tambo lughawe). Met verloop van tyd het die kommuniste die staatsapparaat geïnfiltreer, maar op ’n subtiele manier sodat dit nie sou opval nie. Origens is daar ’n jong man in Esland gewees wat sy eie dagboek aangehou het oor die terreur, soortgelyk aan dié van Anne Frank, maar vir onbekende redes het die Westerse skrywers en media hier nie enige aandag aan bestee nie.

Dit is nogal merkwaardig dat ’n wêrelddeel wat soveel ellende onder die Nazi’s en kommuniste meegemaak het soveel kommunisgesindes in Suid-Afrika opgelewer het. Die mees fanatieke kommuniste en Afrikanerhaters in Suid-Afrika is afkomstig uit die Baltiese state, waarvan baie se voorsate die terreur van kommunisme juis ontvlug het.

Egter, as ons wil weet wat die denkwyse van Marxiste is, is dit ’n goeie idee om hul filosofiese uitgangspunte te verstaan. Wat die filosofiese (Hegeliaanse dialektiek) sy van Marxisme aanbetref, word veronderstel dat alles in terme van wetenskap verklaar kan word. Wetenskap is met ander woorde die hoogste soektog na waarheid. Volgens hierdie denksisteem is daar drie basiese natuurwette te bespeur:

i) Die wet van teenoorgesteldes: Marx en Engels het gestel dat alles in die heelal in terme van teenoorgesteldes werk, en alle vorme van beweging ontstaan uit die wisselwerking van teenoorgestelde kragte. Dink byvoorbeeld aan atome, met positief-gelaaide protone in die kern en negatief-gelaaide elektrone wat daaromheen wentel, of sterre wat ’n sterk aantrekkingskrag het maar vanwee die hitte weer ’n afstotende werking het teen sy aantrekkingskrag in.

ii) Die wet van negering. Met hierdie wet word veronderstel dat vernietiging op een vlak lewe gee op ’n ander. Sodra een orde uitgedien is, baan dit die weg vir ’n ander orde, soos wat ’n veldbrand veroorsaak dat nuwe plante weer kan begin groei. In sosiale terme beteken dit ook dat sosiale ordes val en oor begin. Die Industriële Rewolusie het ’n einde gemaak aan die mag van die adel, deurdat die bourgeoisie hul setel ingeneem het, maar het tegelykertyd die proletariaat laat ontstaan. Op hul beurt sal die proletariaat die bourgeoisie weer omverwerp. Ongetwyfeld is Ronnie Kasrils se lofsang om blankes te vermoor op dieselfde beginsel geskoei as hierdie wet van negering. Dit is die vervanging van ordes, word beskou as ’n onafwendbare natuurlike proses. Vandaar dat dit weinig opspraak maak, dink ek.

iii) Die wet van transformasie: Die ontstaan van kwaliteit uit kwantiteit, of andersom, is die basisaanname van hierdie wet. Soos wat die aantal mense meer word, verhoog dit die kans dat beter tegnologie die mensdom in ’n nuwe rigting stuur, en met die ontstaan van nuwe tegnologie, kan dit ’n groter aantal mense akkomodeer. Dink byvoorbeeld aan nuwe tegnologie om landbou te bevorder, waarmee sodoende meer mense kan eet en die bevolking kwantitatief vermeerder.

Sedert Marx en Engels is hierdie wette verder ontwikkel en uitgebrei, en Mao het ook ’n hele manifes saamgestel oor die aard van vernuwing en teenoorgesteldes. Die skrywers van die boek Mao: The unknown story, Jung Chang en Jon Halliday, vermeld dat Mao ’n obsessie gehad het met vernietiging om sodoende ’n nuwe orde op die been te bring, en anders as die verromantiseerde beeld van kommunisme in die Weste het Mao gestel dat kommunisme nie liefde is nie, maar ’n hamer is om die vyand mee te verslaan.

Interessant genoeg is ’n bekende spreuk van Mao:”Alle reaksionêre is ’n papiertier”. Vanweë die moeilikheid wat teenrewolusionêre organisasies ervaar om die ANC/SAKP hegemonie hok te slaan, skuil daar ’n duidelike element van waarheid hierin. Ek dink op grond hiervan dat die SAKP meer begeesterd is oor Mao as oor die Europese Marxiste.

Soos Van Ree geskryf het, was die groot kommunistiese leiers eerder skurke as digters gewees, en het menselewens verspil omdat hulle kon. Hul state was hul historiese toneelstuk gewees en die miljoene mense wat omgekom het, gewone vervangbare wesens. Dit lyk nogal bekend as ’n mens Suid-Afrika in gedagte hou. Selfs diegene wat die terreur ervaar het en vas geglo het in die ideale van kommunisme, het die tot die gevolgtrekking gekom dat die terreur teen die vyand goed is, maar dat hulle af en toe die fout maak deur goeie mense ook per ongeluk bloot te stel. Op so ’n manier skep hulle politieke klimate waarin alles vir hulle geoorloof is.

Soos wat kommunisme in Rusland geval het en die Russies-Ortodokse geloof weer begin kop uitsteek het na sewentig jaar van verdrukking is ’n bewys van die hardnekkigheid van onvervreembare tradisies en gelowe. Slegs vasberadenheid is die oplossing teen hierdie groep skurke wat alles wil vernietig, sogenaamd omdat dit ’n “natuurlike” verloop van sake is. Die gevoel van apatie of goedgelowigheid wat by blankes voorkom is hul beste wapen.

In die woorde van die Romeinse geskiedkundige Tacitus: ” ’n Slegte vrede is nog erger as oorlog.”

Hoe waar!