Rubrieke – Bladsy 118

Die mite van die Krugermiljoene

Die aand van 28 Mei 1900 was bewolk en donker. Lord Roberts se 100 000 Britse soldate was reeds suid van Johannesburg ná sy opmars uit Bloemfontein. Dit is nou reeds agt maande sedert die Anglo-Boere Oorlog in Oktober 1999 uitgebreek het. Pretoria, die hoofstad van die ZAR, sou die volgende paar dae ingeneem word. Daarna sou die Boeremagte volgens lord Roberts se doktrine hul wapens neerlê. Die oorlog sal vir Haar Majesteit se regering gewonne wees.

Minstens vier muilwavragte goudstawe en krugerponde moes die nag van 28 Mei uit die Munt op Kerkplein verwyder word. Die ZAR se opperbevel het gelas dat die goud na Europa verskeep moes word. Dit sou per trein na Lourenço Marques geneem word en op ‘n Duitse skip, die Bundesrath, wat reeds in die hawe wag, gelaai word. Indien lord Roberts die goud as oorlogsbuit sou konfiskeer, sou die Britte die hele oorlog daarmee kon befonds en bonop ‘n aardige batige saldo vir Haar Majesteit se regering oorhou. Roberts was reeds ingelig dat al die goud sedert Oktober die vorige jaar in Pretoria geberg word. Hy kon dus nie wag om sy hande daarop te lê nie.

Die muile se hoewe maak ‘n klak-klak-geluid op die small sementpaadjie agter die Muntgebou wes van Kerkplein. Die muilwa is swaar gelaai en die diere beur aan die swaar vrag. Die 25-jarige Gustav Preller, wat die verantwoordelikheid vir die vervoer van die goud het, het al sy geduld en inspanning nodig om die diere stasiewaarts te dryf. Min het hy geweet dat hy in later jare ook die Afrikaners so sal moet dryf om hul taal en kultuurgoedere te waardeer en uit te bou. Maar vanaand moes hy vier vragte goud by die wagtende trein by Eerste Fabriekenstasie kry.

By die goedereloods wag ‘n paar donker mansfigure hom in. Gen. J.C. Smuts staan heel links. As Staatsprokureur is hy in bevel van Pretoria vandat die ZAR-regering stilweg na Machadodorp verskuif het. Hy gee opdrag dat Malherbe, die tesouriergeneraal van die ZAR, Jannie Marais, die ouditeurgeneraal en Paul de Villiers die goud by Gustav Preller in ontvangs moet neem. Hulle praat in gedempte stemme terwyl die dokumente onderteken word. Tyd is beslis nie aan hulle kant nie, want die voorhoede van die Britse magte word nou enige oomblik verwag.

Die trein se bagasiewa is met kluise toegerus. Dit is dieselfde wa wat vantevore die goudstawe na Lourenço Marques vir verskeping na Europese banke vervoer het. Vier gewapende polisiemanne moes die goud na die hawe vergesel. Die swaar goudstawe word vanaand sorgvuldig in die kluise gepak en aangeteken. Die sakke met opgerolde goudplaat waaruit die munte gepons word, word saam met die sakke vol Krugerponde in ‘n afsonderlike kluis toegesluit. Preller ontvang ‘n kwitansie vir elke item. Dan haas hy hom weer terug na Kerkplein om die volgende vrag te gaan haal.

Jules Perrin was ‘n Franssprekende Switser. Hy was die tegniese hoof van die Munt en is deur die twee Meyerbroers bygestaan. Vir hulle was die hele gedoente natuurlik ‘n hartseersaak. Hulle sou hul muntponsmasjien, skaal en goudskroot wat in die laaste kas op die muilwa gepak word nooit weer sien nie.

Die ZAR se goudvoorraad het ‘n langerige aanloop gehad. Op die 19de Oktober die vorige jaar, ‘n week nadat die oorlog begin het, het die ZAR alle gouduitvoere verbied. Alle goud sou voortaan vir wapens en ander oorlogsdoeleindes aan die staat behoort. Daarvoor sou produsente ‘n amptelike sertifikaat kry wat ná afloop van die oorlog deur die staat vereffen sou word.

Gedurende die afgelope paar maande het verskeie besendings krygstuig en 44 000 sak meel uit Duitsland per trein uit Lorenço Marques aangekom. Luit.kol. S.P.E. Trichardt was die bevelvoerder van die Staatsartillerie. Die wapentuig onder sy bevel bestaan uit C96 Krupp veldkanonne, 75mm Creusot veldkanonne en 37mm Vickers Maxim “Pom-Poms”, 120mm Krupp Howitsers en die vier beroemde 155mm Creusot kanonne, wat as die “Long Toms” herdoop is. Die sakke meel en die meeste van hierdie wapentuig moes nog met goud betaal word.

Regter F.E.T. Krause het die vorige maand aan dr. Leyds laat weet dat gen. Kok tydens ‘n besoek aan verskeie goudmyne ongeveer 120 000 onse rugoud op die mynpersele opgemerk het. Die mynbase het dit waarskynlik met opset vir die Britse magte agtergelaat om te buit. Met gen. Botha se instemming gee dr. Leyds toe opdrag aan Kok se kommando van 90 man om al daardie goud op te kommandeer en met muilwaens na Pretoria te neem. Speurder Burchardt voer die opdrag nougeset uit sodat geen goud in Britse hande sou val nie.

Vroeg die oggend van die 29ste Mei vetrek die trein uit Eerste Fabriekenstasie. Die Britse magte was toe reeds by Sesmylspruit. Soos deur die Britte verwag is, het Boeremagte die kolom voorgekeer en weerstand gebied om die opmars te vertraag. Die kanonskote kon reeds in Pretoria gehoor word. Benewens die goud was daar ook waardevolle voorrade artilleriewapens en ammunisie wat daardie dag verwyder moes word. Daarvoor was ekstra tyd nodig, vandaar die weerstand om tyd te wen.

Meyer en die gewapende wagte reis in die passassierswa. Dit sou die laaste keer wees dat ‘n trein Pretoria onder die ZAR se Vierkleur verlaat het. By Hectorspruit word ‘n vrag goue Krugerponde opgelaai wat die staat se myningenieur en berede polisie vanaf die Witwatersrand met ‘n Kaapse wa saamgebring het. Die trein moes die goud na Lydenburg neem waar dit aan die Boeremagte by Dalmanutha vir hul dienste oorbetaal sou word. Die Boeremagte kon dan ook hul kosvoorrade aanvul.

Op Waterval Boven wag ‘n welgeklede man die trein in. Mnr. Van der Poel is assistentbestuurder van die Nationale Bank van die ZAR. Sy opdrag was om die goudbesending na die hawe te vergesel en om ‘n kwitansie van die skeepsagente daarvoor te kry. Die wagte het hom aanvanklik met agterdog bejeën, maar sy dokumente het hulle tevrede gestel.

Daardie aand, op pad na Lydenburg, val ‘n groep rowers die trein aan. Verskeie skote word afgevuur, maar die wagte slaag daarin om sonder enige verliese van die boewe ontslae te raak.

Lord Roberts was hewig onsteld toe sy magte Pretoria op 19 Junie 1900 binnegaan en hy ontdek dat die buit reeds verwyder was. Hy wou die nuwe kanonne oorneem en het reeds planne begin maak hoe om die goud in Londen te kry. Maar hy moes met skok ontdek dat hy nie ‘n enkele Krugerpond sou buit nie. Selfs die goudskroot was weg.

Komdt.gen. Meindert Noome, toe die Hoofklerk van die ouditeurgeneraal, wat die bevel van die Munt by Meyer oorgeneem het, skryf in sy dagboek dat die goud op 1 Augustus 1900 aan die Duitse skeepsagent Wilken en Ackerman in Lorenço Marques oorhandig is. ‘n Kwitansie vir die volle hoeveelheid goud is daarvoor uitgereik. Volgens Noome was daar 62 kiste goud wat op die Bundesrath na Hamburg verskeep is.

In Hamburg aangekom ontstaan ‘n toutrekkery oor die wettige eienaarskap daarvan. Dresdner Bank en Allianz het in die Duitse hof aangevoer dat die rugoud wat deur Kok se kommando opgekommandeer was, hul eiendom was. Die hof moes hoor dat die afsenders Wilcken & Ackermann, die Bundesrath-skeepsagente in Lourenço Marques, die besending aan Arndt und Cohn van Hamburg versend het. Die wettigheid van die hele aksie het op pres. Paul Kruger se formele magtiging daarvoor berus. Hy was reeds in Europa en kon geredelik ‘n beëidigde verklaring verskaf. Die eisers wou dit egter nie aanvaar nie en het aangedring op die waarnemende staatshoof, gen. Schalk Burger, se toestemming, aangesien Kruger “op verlof is”. Hierop het die hof ‘n embargo op die goud geplaas totdat die wettige status vasgestel kon word.

Vanweë die verwarring wat tydens die oorlog in Pretoria en in die veld geheers het, moes dr. Leyds die stryd uiteindelik gewonne gee. Hy wou bewys dat al die staatskuld gedelg was. Leyds wou die ZAR se naam in ere herstel. Die saak het egter vir dekades daarna gesloer en in die vergetelheid geraak. Waarskynlik het die hofdokumente tydens die 2de Wêreldoorlog verlore geraak en die eienaarskapsage onopgelos gelaat.

Amptelik het geen goud tydens die treinrit na die hawestad verlore gegaan nie. Dit is ook duidelik dat die goud nie aan die Boerevolk behoort het nie, maar aan die ZAR se krygsraad wat dit ná die oorlog weer aan die wettige eienaars sou moes terug besorg.

Die ongeveer 200 000 ons goud wat daardie nag in 64 kiste uit Pretoria verwyder was, word teen vandag se goudprys van $1000 per fyn ons op $200 miljoen geraam. Om dit aan die verlore Krugermiljoene te koppel, is dus baie onwaarskynlik.

Daardie besending goud was egter nie die enigste een wat van Pretoria versend was nie. Die mite rondom die Krugermiljoene het sy oorsprong by minstens drie besendings goud. Hierdie besending was egter verreweg die grootste en nie ter sprake nie.

Die tweede besending is dié wat die staatsmyningenieur by Hectorspruit op die trein gelaai het en wat by Lydenburg afgelaai is. Hoewel die amptenare noukeurig rekord gehou het van die hoeveelheid munte wat hulle oorbetaal het, kan niemand met sekerheid bewys dat die volle bedrag uiteindelik aan die Boeremagte uitbetaal is nie. Daar kan met ‘n redelike mate van sekerheid aanvaar word dat, gesien teen die agtergrond van die oorlogsituasie, ‘n gedeelte van daardie munte voete gekry en begrawe is. Verskeie verhale word daaromheen geweef, maar die grootte van die verlore skat word gewoonlik op onrealistiese aannames gegrond.

Die derde besending van sewe staalkiste is saam met pres. Paul Kruger van Waterval Boven, wat ná Machadodorp die tydelike setel van die ZAR was, na Lourenço Marques vervoer. Hierdie laaste besending is waarskynlik dié wat die waarskynlikste oorsprong van die Krugermiljoene is. Dit sal in ‘n volgende aflewering hanteer word.

Hierdie artikel is gebaseer op Marie Bredell van Dullstroom se nougesette navorsing. Dit is bygewerk deur inligting uit ander bronne. JW

website топкарго развод

Die gevolge van Piekolie, Deel IV

In die finale deel van my aflewering wil ek die sosiale gevolge van Piekolie ontleed. Dit is die mees kontroversiele deel van die beskrywing, fundamenteel omdat dit ŉ oefening in voorspellings oor die toekoms is. Daar is baie filosofiese probleme met ons geneigheid om die toekoms te probeer beskryf, en ŉ versigtige benadering is die gewensde een.

In dié rubriek maak ons die ietwat omstrede aanname dat ŉ piek in die produksie van petroleum wêreldwyd in die volgende dekade gaan plaasvind, waarna die produksie P afneem van een jaar na die volgende, terwyl die aanvraag A vir petroleum toeneem of ten minste konstant bly. Nie een van die twee is ŉ gegewe nie, maar is ŉ redelike aanname, as ons van huidige data ekstrapoleer.

Ekonome onderskei tussen twee ekonomiese toestande: Enersyds ŉ toestand waar aanbod of produksie van ŉ produk sy aanvraag oorskry (P>A). In so ‘n geval word die prys deur kopers beheer, daar is potensieel ŉ oorvloed van die produk op die mark, en aanvraag is relatief laag vergeleke met produksie.

Of andersyds sien ekonome ŉ toestand waar die aanvraag vir ŉ produk sy produksie oortref (P<A). In so ‘n klimaat word die prys van die produk opgejaag omdat baie bieërs ŉ tekort in die mark veroorsaak.

Klassieke liberale kapitalistiese ekonomiese teorie het dit dat mense hulle omgewing sodanig organiseer dat aanbod en aanvraag stabiliseer (P=A) terwyl pryse so geaffekteer word dat winste ŉ maksimum is. As die prys vir ŉ produk hoog is, dan neem verkope af en produksie neem af. Produsente het die vermoë om produksie sodanig aan te pas en derhalwe om pryse sodanig te beïnvloed dat produksie en aanvraag in ŉ stabiele verhouding verkeer. In die oliemark was die toestand histories waar, en swaai-produsente het hulle produksie sodanig beheer om petroleum aanvraag en produksie teen ŉ taamlik goedkoop prys te stabiliseer.

Piekolie-ontleders voer aan dat toekomstige produksie en aanvraag vir petroleum taamlik onelasties gaan wees.

Dit wil sê, ŉ toename in prys laat aanvraag nie vinnig afneem nie, en stimuleer nie groter produksie nie omdat (1) die ekonomie ŉ sekere hoeveelheid energie benodig om te funksioneer (mense moet ry, ploeg, krag opwek, en dies meer), en (2) omdat daar skynbaar fundamentele limiete is op die hoeveelheid petroleum wat ons kan ontgin.

Ek het punt (2) taamlik volledig in dele I, II en III beskryf, en redelike mense sal onmiddellik verstaan dat petroleumproduksie wel deur ŉ piek sal gaan – dit was laag in die verlede, is hoog vandag, en sal weer laag wees in die verre toekoms. Daar is dus ŉ maksimum in produksie êrens in die toekoms, of dalk selfs in die nabye verlede. Vir ons doeleindes aanvaar ons dat die piekproduksie reeds plaasgevind het, of dat dit in die volgende 5 of 10 jaar gaan plaasvind.

Die sosiale sy van piekolie is dus verwant aan punt (1) hierbo – die voorstel dat ekonomiese bedrywighede sekere hoeveelhede energie nodig het, en dat kapitaal en rykdom in ŉ fundamentele sin verband hou met energie, en dat olieproduksie en aanvraag fundamenteel onelasties is en nie maklik verander kan word nie.

Daar is verder ŉ paar relevante feite wat mens in gedagte moet hou: Ten eerste is daar ŉ onafwendbare toename in die aarde se bevolking, wat tot op 9 miljard in die volgende 40 jaar kan groei. Daar is tweedens ŉ sterk verband tussen lewenskwaliteit, landbouproduksie, rykdom, en energieverbruik. Die verband is baie sterk gekorreleer met energie van elektrisiteit omdat ons ŉ elektrisiteitsbeskawing is. Daar is egter ook ŉ taamlike sterk en belangrike korrelasie tussen voedselproduksie en petroleumverbruik. Ten derde is daar tans ŉ skerp toename in ekonomiese groei in Indië en Sjina, wat miljarde mense op die petroleummark gaan loslaat wanneer hulle motors en ander vervoer koop, en veral wanneer hulle lhul andbou gaan meganiseer.

Ekonome het per geleentheid ŉ aanvraaganalise gedoen om petroleumverbruik vooruit te skat. Die IEA, wat hiermee gemoeid is, het byvoorbeeld beweer dat olieverbruik gaan toeneem van ongeveer 85 miljoen vate per dag in 2005 tot ongeveer 120 miljoen vate per dag in 2025. Dié soort analise maak aannames oor ekonomiese groei, en reken dan uit hoeveel petroleum benodig sal word. Die idee dat olieproduksie nooit tot 120 miljoen vate per dag opgestoot kan word nie, word heeltemal in die soort beskrywings geïgnoreer.

Die teenoorgestelde word gedoen in Piekolie: Olieproduksie word in terme van aanbod vooruitgeskat, met Hubbard se logistieke ontleding in ag genome. In die analise word voorspel dat petroleumproduksie in 2025 so laag as 30 miljoen vate per dag, tot soveel as 60 miljoen vate per dag, kan wees. Daar sal dus, ten minste teoreties, ŉ geweldig tekort wees wat gaan ontwikkel, met verhoogde pryse en gedwonge afnames in verbruik.

Wat sal die gevolge uiteindelik wees?

Die optimistiese vooruitsig: In die scenario is daar ŉ plaasvervanger vir petroleum (waarskynlik aardgas), en die ekonomie pas aan in die nuwe paradigma. Motors word kleiner en meer effektief, alternatiewe energiebronne wis deel van die probleem uit, en aardgas word genoegsaam gebruik om die tekort te elimineer. Die ontwikkelende wêreld word nie te erg geaffekteer nie, maar selfs in die geval is dit uiters moeilik om voor te stel dat Zimbabwiërs eendag soos Amerikaners vandag sal kan lewe. Dit wil sê, die ontwikkelende wêreld bly arm, maar verval nie heeltemal nie, terwyl die ryker dele van die wêreld miskien stadiger groei, maar sonder groot ontwrigting. Die scenario is natuurlik baie optimisties, en myns insiens ietwat onwaarskynlik.

ŉ Belangrike komponent van die optimistiese scenario maak staat op idees vir alternatiewe opwekking en bronne van energie. Abiotiese petroleum is een alternatiewe idee, terwyl ander ontleders beweer dat aardgas of steenkool so voldoende is dat dit petroleum heeltemal kan verplaas. Ek is bra skepties daaroor. Daar word ook van gevorderde windopwekkers gepraat, voorstelle gemaak om getye te dam en in hidro-elektriese skemas te gebruik, en dies meer. Verder ook nog kernkrag genoem, en as skeptici voorspel dat uraanvoorraad reeds te min is, dan toriumreaktors. Sonkrag en ander nuwer tegnologie word ook dikwels beloof as ŉ oplossing.

Daar is iets wat ‘n mens ongemaklik stem oor al die beloftes vir alternatiewe bronne van energie. Dit is naamlik dat dit net té maklik is – amper soos ŉ enkele ridder wat oor die horison aangery kom met wat die Engelse ‘n “free lunch” noem. As ŉ petroleumtekort in die volgende dekade ontstaan sal ons natuurlik oorskakel, sover moontlik, na alternatiewe bronne. Daar is weliswaar baie goeie idees vir plaaslike opwekking, waar elke gesin hulle energie vanaf son- en windopwekking verkry, en dies meer.

Maar mense wat beweer dat alternatiewe opwekking van welke aard ookal in samewerking met petroleum energie aan ons ekonomie kan verskaf, verstaan nie die skaal van die probleem nie. Die VSA alleen sal honderde nuwe kernkragsentrales moet bou en biljarde kubieke meters aardgas moet ontgin, net om petroleum te kan vervang, en dit sonder om verhoogde kapasiteit wat ekonomiese groei vra, in ag te neem.

Terloops, aardgas, en dan miskien massiewe olie-uit-steenkool projekte wat die Sasol-proses gebruik, tesame met elektriese voertuie en kernkragopwekking, lyk na die beste van die alternatiewe voorstelle, en veral aardgas kan dien as ŉ oorgangsbron vir ŉ paar dekades, totdat dit self deur ŉ Hubbardpiek sal gaan.

Om op te som: Daar is vir my iets utopies in die optimistiese vooruitsigte rondom Piekolie. Voorspellings van ŉ alternatiewe energie-utopie in ŉ wêreld wat gekenmerk word deur volop voedsel en vrede, skoon energie en elektriese voertuie, lyk vir my al te veel na ander utopiese ideologieë, wat mense dikwels aanmoedig om (dom) moeilike keuses vandag te maak om die toekomstige utopie later te skep. In die sin blyk die soort optimistiese beskouing vir my taamlik ideologies in karakter.

Die pessimistiese vooruitsig: Die meer pessimistiese vooruitsig is reeds in 1994 deur Robert Kaplan verwoord in sy essay “The Coming Anarchy”, waarin hy opmerk dat “The cities of West Africa at night are some of the unsafest places in the world. Streets are unlit; the police often lack gasoline for their vehicles; armed burglars, carjackers, and muggers proliferate.”

Kaplan se opstel is profeties. Hy merk op dat “West Africa is becoming the symbol of worldwide demographic, environmental, and societal stress, in which criminal anarchy emerges as the real “strategic” danger. Disease, overpopulation, unprovoked crime, scarcity of resources, refugee migrations, the increasing erosion of nation-states and international borders …” en dit is veral met die opmerking oor “scarcity of resources” dat sy beskrywing met die pessimistiese vooruitsig van Piekolie resoneer.

Pessimistiese ontleders interpreteer die koms van die piek in olieproduksie soos volg: Ten eerste ŉ kortdurende maar skerp verhoogte olieprys. Het ons dit reeds in 2008 gesien? Daarna ‘n wêreldwye ekonomiese resessie met laer gepaardgaande energiepryse wat moontlik in ŉ depressie van ontwikkel.

Daarna lei stimulasie van die ekonomie deur sentrale banke uiteindelik tot stagflasie of selfs ŉ periode van hiperinflasie. Onvermydelike verdere afnames in olieproduksie oor die volgende dekade vernietig die wêreldekonomie sodanig dat investering in nuwe projekte om olie te produseer begin afneem, met gevolglike verdere afnames in produksie in ŉ afwaartse spiraal. Minder olie, minder kapitaal, gevolg deur nog minder olie. In die ontwikkelende wêreld ŉ katastrofe soos afnames in gemeganiseerde landbou en etanol uit mielies of diesel uit sonneblom wêreldvoedselproduksie sodanig verminder sodat oorbevolking daarvoor sorg dat die totale bevolking nie gevoed kan word uit bestaansboerderye nie.

In die ontwikkelde wêreld maak die Amerikaners seker dat Bush se doktrine, naamlik dat die Amerikaanse lewenstyl nie onderhandelbaar is nie, wel geïmplementeer word. Dit veroorsaak militêre ingryping van die VSA in plekke soos Meksiko en Wes-Afrika (en party mense voer reeds aan dat die oorloë in Irak en Afghanistan deur energie gemotiveer word). Honger bevolkings begin migreer, diere en die omgewing word gestroop, en Robert Kaplan se bleek landskap ontvou soos wat mense terugkeer na ŉ Hobbesiaanse wildernis, die lewe word brutaal, minagtend, arm, onseker en kort. Uiteindelik verdwyn tegnologie, en ons het teruggekeer na ŉ natuurlike staat in die wildernis.

Slot-opmerkings: Ek is nie ŉ aanhanger van die pessimistiese vooruitsig nie. Dit is wel moontlik, maar (hopelik) onwaarskynlik. Diep in elke mens is daar ŉ optimistiese hartklop, en in die geval voel ek baie meer gemaklik met die optimistiese vooruitsig wat kortliks hierbo opgesom word. Dit is egter moeilik om ŉ piek in olieproduksie, op een of ander tyd, of dalk reeds, te ontken.

Dit is verder doodlogies dat die tydvak van afname in produksie sekere gevolge gaan hê. Modelle van die aarde se ekonomie deur die Klub van Rome se “Limits to Growth” projek, asook ander argumente gebaseer op demografie soos in Kaplan se essays, is dit feitlik almal eens dat ons op die drempel van ŉ meer onsekere internasionale tydvak staan – sommige sosiale wetenskaplikes beweer dat ons die einde van die Verligting, wat met die Franse Rewolusie begin het, nog in die eeu sal ervaar en dat ŉ nuwe Middeleeuse donker tydvak voorlê.

In die geval van Piekolie argumenteer my optimistiese sy dat die ontwikkelde wêreld erger as die derde wêreld ontwrig gaan word. In die opsig merk mens op dat die Amerikaanse ekonomie baie meer op goedkoop energie en petroleum gebaseer is, as dit vergelyk word met bestaansboerderye in, sê nou maar, Indonesië.

Met ander woorde, die bestaansboere in Indonesië sal met minder ontwrigting en ontbering aan die anderkant uitkom, as Amerikaners. Groot Westerse stede soos Los Angeles is in besonder blootgestel – die groot bevolking in ŉ woestynklimaat kan net gevoed word met goedkoop energiebronne vir gemeganiseerde landbou en vervoer. Verder is hulpbronoorloë ook baie meer waarskynlik in die ontwikkelde wêreld, wat beide baie meer het om te verloor, en wat nog die kapasiteit sal hê om op groot skaal oorlog te voer.

As mens nou êrens heen wil vlug of veiligheid wil soek, wat sal die advies wees? Ek het nie veel nie, maar kom ons probeer: Maak seker jy weet hoe om kos te verbou en te preserveer. As jy in ŉ stad bly, migreer dan eerder na ŉ kleiner plek met minder mense en meer natuurlike hulpbronne soos water per capita. Maak seker jy het ŉ agtertuin waarin jy tamaties kan groei, en dat jy jou tuin kan beskerm. As jy op ŉ plaas bly, dan bly jy net daar, maar maak seker jy is veilig. Maak seker jy weet hoe om biltong te maak en te bewaar.

En onthou die drie dries: Mense kan drie minute maklik sonder suurstof leef, drie dae sonder water leef, en drie weke sonder kos. Na enige van die drie het jy ŉ probleem.

Dit onthou en doen jy alles terwyl jy angstig op Piekolie wag.

Andersins gaan jy aan met jou lewe soos die meeste van ons, en hoop jy dat more ŉ beter dag sal wees. Soos die apostel Paulus opgemerk het: “Nou kyk ons nog in ‘n dowwe spieël [na die toekoms] en sien ‘n raaiselagtige beeld, maar eendag sal ons alles sien soos dit werklik is. Nou ken ek net gedeeltelik, maar eendag sal ek ten volle ken soos God my ten volle ken….En nou: geloof, hoop en liefde bly, hierdie drie …” (I Korintiërs 13 verse 12, 13).

Ek is nie so seker oor geloof en liefde onder mense nie, maar mense het altyd, almal het altyd, hoop.

на тетивах

SA in greep van transnasionale misdaadsindikate

Die name van die meer as 1650 slagoffers van plaasaanvalle is gister vir 8 ure lank op ‘n internetradiostasie deur bekendes uitgelees. Van die omroepers was onder andere Bok van Blerk en Charlene Surtee-Richards.

Dit was die langste lees van misdaadstatistiek op ‘n radiostasie in die geskiedenis. Hiermee wou die Suid-Afrikaanse vakbond Solidariteit die verswygde en ontkende werklikheid wat die grusaamheid van die plaasaanvalle omgewe, oor ‘n wyer front bekendmaak. En dit is veral toepaslik noudat die rasdebat verlede week sy kop in die media uitgesteek het.

Vir die AFTS (Arty Farty Trendy Socialites) in die Suid-Afrikaanse samelewing wat beweer dat geweldsmisdaad nie rasgedrewe is nie, was dit hopelik ‘n doodskoot, ten minste vir hul menings. Hierdie mense moet ook maar net die maksimumsekuriteitsafdeling in enige tronk besoek om te kan sien dat geweldsmisdaad ‘n swart probleem is.

Hopelik versterk dit Huntley se saak in Kanada. Maar die feite rondom misdaad wat deur die polisie en die regering verswyg word, strek baie verder as net die slagoffers van die plaasaanvalle.

Die totstandkoming van die ANC-regering het die grootste prys ooit aan transnasionale misdaadsindikate in hul aardse bestaan oorhandig: Suid Afrika.

Met die val van die Berlynse muur, het kommunistiese regimes se intelligensiedienste hulle onmiddellik tot misdaad gewend.

Daar het twee soorte misdaadnywerhede op Suid-Afrika toegesak. Die eerste bedryf is in dwelms en die hoofrolspelers is afkomstig uit Nigerië, Italië en Suid-Amerika.

Die tweede bedryf is die handel in wapens, in ruil vir Afrika suid van die Sahara se waardevolle minerale – diamante, koper, sink en koltan. By hierdie bedryf is hoofsaaklik Russe, Belge, Amerikaners, Franse, Britte en Israeli’s betrokke.

In hierdie nuwe onwettige ekonomieë het menige Suid-Afrikaner verstrik geraak, en die lewensbloed van Suid-Afrika soos ‘n dodelike bloedsuier opgeslurp. Vele wat by die nagmerriewêreld van hierdie nuwe misdaadsindikate betrokke geraak het, wend hulle tot geweld om te kan oorleef. Ander wend hulle tot geweld om hulle dwelmafhanklikheid in stand te hou.

Die grootste nalatenskap van die ANC-regering sedert 1994, is dat hulle ‘n land met die hoogste jaarlikse getal moorde ter wêreld geskep het, asook ‘n dinamiese misdaadnetwerk wat die hele Suid-Afrika dek.

En niks hiervan sou moontlik gewees het, as dit nie was dat ‘n groot gedeelte van die polisiemag en ander staatsamptenare deel van hierdie transnasionale misdaadsindikate is nie.

Meer as 45 000 mense word jaarliks in Suid-Afrika vermoor. Die lewe in die plakkerskampe is ‘n bewese teelaarde vir gewelddadige sosiopate. Die landsgrense, wat vir alle praktiese doeleindes nie meer vir burgers van die SAOG bestaan nie, is vir smokkelary in onwettige goedere oopgegooi.

Met kreatiewe bemarkingstegnieke het misdaadsindikate daarin geslaag om dwelmverbruik onder alle bevolkingsgroepe in Suid-Afrika te laat styg.

Suid-Afrika is die grootste uitvoerder van dwelms ter wêreld, en verskaf die meeste dagga aan Brittanje.

Die Koue Oorlog se bipolêre karakter het ‘n beperkende invloed op die handel in grondstowwe gehad. Terreurgroepe het hul fondse by een van die twee groot moondhede verkry. Maar met die val van die Berlynse muur het die verkoop van hulpbronne belangrik vir die finansiering van terreurgroepe geraak. Transnasionale misdaadsindikate van regoor die wêreld het hul werksaamhede oor kontinente heen uitgebrei. Lande wat misdadigers soos ikone behandel, veral met ‘n liberale, toeskietlike grondwet, het tydens die uitbreiding van hul werksaamhede voorkeur geniet. En wat die voorkeurbehandeling van misdadigers betref, is Suid-Afrika die kersie op hulle koek.

As derdewêreldland met bykans 50 persent werkloosheid en ‘n armoede-indeks van 46 persent, is misdaadinkomste die lewensbloed van die Suid-Afrikaanse massa. Sonder hierdie inkomste verhoog die revolusionêre potensiaal dramaties.

Persone wat harde dwelms soos kokaïne gebruik, het sowat R400 000 per jaar nodig om die gewoonte vol te hou. En hulle sal moor om die geld in die hande te kry. Harde dwelmgebruik en geweldsmisdade loop hand-aan-hand.

En met 600 000 onwettige Nigeriërs in Suid Afrika, wat daagliks die getal dwelmverbruikers in die land laat vermeerder, is toenemende geweldsmisdaad ‘n noodwendigheid.

topcargo

Afrika: Relatiewe sukses deur radikale mislukking?

Ná ‘n lang besoek aan Zambië ‘n week of wat gelede, het die vraag daarna by my opgekom of die pad na relatiewe sukses in Afrika deur radikale ekonomiese mislukking loop? Is die falende staat in Afrika die voorwaarde vir politieke en eknomiese hervorming?

Die vraag word gevra in die lig van die feit dat Zambië sedert sy onafhanklikwording in 1964, onder die miserabele politiek van Kenneth Kaunda, op die voorpunt was van die koor teen Britse Imperialisme en die Suid-Afrikaanse beleid van afsonderlike vryhede. Wat meer is, Kaunda se “United Independence Party” (stigting: 1959) se sosialisme het die voortou geneem om privaat-ekonomiese instellinge te nasionaliseer. Kaunda se donker kant het die land van 1964 tot 1991 oorskadu. In 1972 het Zambië ‘n eenpartystaat geword. In 1973 was Kaunda die enigste presidensiële kandidaat en moes die bevolking net "ja" of "nee" vir sy kandidaatskap as president stem.

Die gety het egter in 1990 begin draai toe landwye oproer losgebars het. Daar was pogings om die Kaundaregering deur staatsgrepe omver te werp. Populistiese steun vir Frederick Chiluba se “Movement for Multi Party Democracy” (MMD) het Kaunda gedwing om ‘n demokratiese verkiesing uit te skryf.

Die verkiesing van 1991 was vir die humanisme en sosialisme van Kaunda ‘n gevoelige slag, toe Frederick Chiluba 81 persent van die stemme (125 verkose kandidate uit 150) op hom getrek het. Die lesse wat Chiluba geleer het, is dat die utopie en drome van Kaunda in ‘n nagmerrie ontwikkel het. Die ekonomie is gestabiliseer deur ‘n vryemarkekonomie. Die nasionalisering van eiendom, myne en nywerhede omgekeer deur hulle te privatiseer. Die Kaunda-ideologie is in trurat gegooi. Sodanig dat Zambië stadig maar seker besig is om te herstel.

Wat was my verbasing groot om by die vertrek uit Johannesburg waar te neem dat nege uit die tien passasiers op weg na Zambië blank is. Nog groter was die verrassing dat die hotel, waar tuisgegaan is, soos ‘n geoliede masjien met ‘n blanke hoofbestuurder uit SA gewerk het. Netjies aangetrekte hoë amptenare en politici het met hulle luukse motors opgedaag om die koelte van die hotel op te soek. Die arrogansie van die regerende elite is veral op die vrouens se gesigte te lees. Saans was die restaurante vol van sakemense uit SA, uit die VSA en uit Duitsland. Die tuine was netjies. Die werkers vriendelik en behulpsaam.

Wat ons geëet en gedrink het, is klaarblyklik uit SA ingevoer. Selfs Clover se produkte was vrylik beskikbaar. Bekende winkels soos Metro en ander het hulle deure oopgemaak. Net jammer dat alles, ja alles, dubbeld die prys vergeleke met SA is. ‘n Lekker koue Heineken het ons R40, 00 by die hotel uit die sak gejaag.

Die hotel was inderdaad op eerstewêreldstandaard, maar net buite die hekke daarvan het die somberheid van Afrika om ons toegeslaan. Die kontras was veral groot toe die Suid-Afrikaanse ambassade besoek is. Die onversorgdheid van die gebou en tuine was opsigtelik, maar die vriendelikheid van die SA ambassadeur ‘n pluspunt.

Om die kroon oor alles te span word ons deur die hoofamptenaar van die Zambiese Graan-aankopekorporasie meegedeel dat Zambië, vir die eerste keer in jare, ‘n oorskot van graan het. Op ‘n ander plek word ons meegedeel dat die kommersiële (wit) boere eintlik uit Zimbabwe en SA afkomstig is. Daar word selfs gespog dat swart opkomende Zambiese boere vanjaar na beraming 1800 ton mielies produseer. Agter geslote deure word ons vertel dat die staat goeie saad en kunsmis kosteloos aan swart boere gee en dat die swart boere die helfte van die saad aan (blanke) kommersiële boere teen goeie afslagpryse verkoop. Die staat koop ook mielies by voorkeur van swart boere. Dus bemark die kommersiële (wit) boere van hulle mielies deur swart opkomende boere. Intussen word die persepsie geskep dat die swart opkomende boere besig is om produktief te raak. Dit is Afrika!

Die hervormingspolitiek van Fredick Chiluba is onder Levy Mwanawasa (2001) voortgesit. As president het hy die Zambiese antikorrupsiekommissie tot stand gebring. Die kiesstelsel is hervorm. ‘n Kommissie vir grondwetlike hervorming (CRC) is tot stand gebring en ‘n “National Constitutional Conference” (NCC) is besig om ‘n nuwe grondwet op te stel. Die hervormingsproses word deur die huidige president, dr. Rupiah Banda, voortgesit.

Tussen die rommel en puin van politieke idealisme is die blankes herontdek en word hulle waardeer. Die Afrikaners word aldaar verwelkom. Die besef groei dat Afrikaners nie deel het aan die wrange vrugte van Britse Kolonialisme nie. David Livingstone het Noord-Rhodesië in 1855 vir die Verenigde Koninkryk “ontdek”. Cecil John Rhodes glimlag in sy graf, want min het hy in 1888 geweet dat Engels die enigste amptelike taal van ‘n land sal word wat later as Zambië bekend sou staan. Die sowat sewentig inheemse tale – soos Bemba, Lozi, Tonga, Kaonda, Lunda en Njanja – skep die konteks vir een amptelike taal.

Ten spyte van goeie landbougrond en die nuwe ontwikkelinge is Zambië egter nog steeds een van die armste Afrikalande. Sowat twee-derdes van die land lewe onder die broodlyn en het ‘n kleiner per capita inkomste as in 1964 by onafhanklikheid. Kindersterftes beloop 70 uit 1000. Die gemiddelde lewensverwagting is 38,63 jaar. MIV-positief beloop 14,3 persent en sowat 800 000 kinders is wees of het net een ouer.

Wat die toekoms vir Zambië inhou, weet g’n mens nie. Daar is egter wel hoopvolle tekens. Wat egter soos ‘n paal bo water staan, is dat as Suid-Afrika in ‘n ekonomiese moeras wegsink, die hele Suider-Afrika die dieptes ingesleep sal word. Miskien besef belangrike Westerse lande die gevolge van ‘n degeneratiewe Suid-Afrika en die effek daarvan op die subkontinent. Die implikasies daarvan vir die wêreldpolitiek is “too gastly to contemplate”, het John Vorster in een van sy helder oomblikke iewers gesê, toe SA nog Suid-Afrika was.

creature

En die Trogvark-Oscar gaan aan?

Jacob Maroga… vreet ‘n pad deur Eskom se kontant

Vandeesmaand se Trogvark-Oscar gaan aan Jacob Maroga, hoofbeampte van Eksdom. Die Trogvark-Oscars word uitgedeel aan regstellende-aksie-amptenare wat hulself onderskei van die res van die eweneens onbekwame RA-aanstellings, nie net weens hulle onbekwaamheid nie, maar ook hulle opperste gierigheid.

Die probleme by Eksdom is welbekend. Maroga se RA-onbevoegdheid, op sigself ‘n toutologie, is legendaries. Hy het byvoorbeeld die aanbevelings van ‘n ondersoek na die probleme met Eksdom se steenkoolvoorsiening geïgnoreer. Dié ondersoek het aanbeveel dat die hoofbeampte van Eksdom se steenkoolverskaffingsarm ontslaan word.

Maroga het egter nie opgetree nie, en ons almal weet wat die gevolg daarvan was: grootskeepse kragonderbrekings. Eers toe die kragonderbrekings begin het, het Maroga sy vinger getrek en toe wel die betrokke hoofbeampte ontslaan, maar dit was heeltemal te laat. Die probleem is waarskynlik dat Maroga hetsy nie kan lees nie, hetsy nie die inhoud van die verslag verstaan het nie, hetsy beter dinge gehad het om te doen, soos om gholf te speel.

Nietemin beskou Maroga blykbaar nie sy diepgaande en fundamentele onbekwaamheid as ‘n struikelblok in die pad van sy gierigheid nie. Hy het ‘n allemintige salarisaanpassing van R1 miljoen “verdien” (sic), bo en behalwe sy alreeds astronomiese salaris van R3.9 miljoen. Dit is sowat ‘n 25% verhoging, waarvoor Jan Publiek sal moet opdok, ‘n publiek wat boonop swaartrek met kragpryse wat die hoogte in geskiet het.

In hierdie opsig is Maroga nie alleen nie. Hy is bloot een van duisende onbekwame RA-“bestuurders” wat klaarblyklik geen skaamte het nie, ‘n snuffelende vark by die trog van selfverryking ten koste van die swaarbelaaide belastingbetalers.

best free casino

Die probleem is ‘n beskawingskonflik

Inleiding

Dr Nico Smit betoog in sy artikel “Wittes, pas aan in SA, of pas op”(Beeld, 2009-09-12) dat witmense vrede moet maak met die sosiale konteks van ‘n verafrikaniseerde Suid-Afrika, of anders! Die vraag is: “of anders wat?”

Outeurs

Reeds vroeër maar sedert die negentigerjare het ‘n aantal belangrike werke oor die filosofiese grondslae in die denke van die Bantoesprekende volkere van Afrika die lig gesien. Hiervan is die populêre werkie, “Saam in Afrika”(1992), van A.S. van Niekerk waarskynlik die bekendste. Insgelyks het die Rooms-Katolieke filosoof, A. Shutte, “Philosophy for Africa” (UCT, 1994) ‘n belangrike bydra gelewer om Afrika-denke duidelik te maak. Z.C. Mzoneli het reeds in 1983 ‘n opspraakwekkende tesis by Berkeley geskryf oor Oeboentoe in sy “Liberation and Zulu Christianity: Towards a Theology of Communicative Praxis and Christian Hope”. Op sy beurt het die politikus en filosoof L. Senghor so vroeg as 1963 (Oxford University Press) ‘n belangrike werk oor “Negritude and African Socialism” gelewer.

Blank/Swart botsings

Van Niekerk (1992) sien dit so dat Blank/Swart-denke magte is wat teen mekaar bots en stoot. Hierdie diepgewortelde beskouinge kom ook by die stedelike swartes voor, skryf die sendingwetenskaplike van die NGK, Crafford (1990). Shutte tipeer die lewenstyl van swartes as Afrosentriese Kommunalisme wat teenoor die Eurosentriese Individualisme van die blankes te staan kom. J.D. Dengerink (1948) maak ‘n belangrike onderskeid tussen Westerse gedifferensieerde teenoor nie-gedifferensieerde gemeenskappe. Sy “Critisch-historisch onderzoek naar de sociologische ontwikkeling van het beginsel van ‘soevereiniteit in eigen kring’” plaas kommunalisme en individualisering van die samelewing in ‘n logiese raam.

Agenda

Ten einde goed te begryp wat bedoel word met Senghor se “Negritude”, word gepoog om te let op die volgende aspekte in Afrika-denke: die kontekstuele wêreldbeskouing, die onderliggende mensbeskouing, ‘n persepsie oor die samelewing, die godsidee en die Ubuntu-lewenshouding.

Kontekstuele wêreldbeskouing

Afrikane ervaar die werklikheid as ‘n netwerk van transendtale lewenskragte. Hierdie lewenskragte word deur Senghor (1983) seriti noem. Transendensie wil sê dat kosmiese lewenskragte van God kom en na God terugkeer. Midde in hierdie lewenskragte soek die Afrika-mens na sinteses tussen die veelvoude van botsende belange. Die kosmos word getipeer as “vital force in active participation” (vgl Shutte, 1994).

Onderliggende mensbeskouing

Midde in hierdie kosmiese lewenskragte is die selfheid of ek-heid van die mens verbind, ja, met wederkerige verhoudinge verweef. Die mens eksisteer te midde van kosmiese en sosiale lewenskragte wat buite die mens om bestaan. Omdat die mens in verhouding tot verskillende lewenskragte leef, beskik hy derhalwe oor verskillende persoonlikhede. Want, om mens te wees is om ooreenstemming te bereik. Solidariteit met die omgewing vra van die Afrika-mens dat hy/sy in ‘n Europese huishouding soos een van die huisgenote sal optree, net om dan tuis te kom en ‘n ander blaai om te slaan. Die individu is dus ‘n funksie van die samelewing. Die kwaad lê buite die mens. Die kwaad word vergestalt deur ‘n duisternis van bomenslike magte wat deur magiese praktyke ingespan kan word om ‘n ander mens te benadeel (te toor!). Daarom dat reinigingseremonies van groot belang is om die kwaad te verdryf, of om vyandige voorvadergeeste weg te stuur.

‘n Persepsie oor die samelewing

Die Afrika-samelewingsidee is gemeenskapsverbonde. Senghor noem die samelewing die “civilization of the universal”, ingevolge waarvan die samelewing meer is as die optelsom van die lede daarvan. Die samelewing is dus ‘n organiese geheel ingevolge waarvan elke individu aangewese is op en verbind is aan die totaliteit. Mulago sonder die begrip “participation” uit as tiperend van verhoudinge in die samelewing.

Die Godsidee

God is die hoogste trap in ‘n hiërargie van lewensvorme. Die mens is geposisioneer tussen God en alle ondergeskikte lewensvorme. God gee die seriti en maak dit ook tot niet. Die kosmiese lewenskragte wat van God afkom word via die leiers, wat nader aan God leef, na die gemeenskap op ‘n beginsel van eweredigheid verdeel. ‘n Materiele manipulasie van lewenskragte tot voordeel van die enkeling bring die individu in botsing met God en met die gemeenskap self. Die mens staan nie in ‘n direkte verhouding tot die Oenkoeloenkoeloe, die Groot Een nie, want die voorvadergeeste is die bemiddelaars tussen God en gemeenskap en die bemiddelaars van voorspoed wat uit die kosmiese lewenskragte ontgin moet word. God is dus beide transendent bo alles verhewe, maar dan tog vanweë die kosmiese lewenskragte wat uit God ontspring immanent in alles vir almal.

Oeboentoe

Volgens Mittner (1995) is daar groot onduidelikheid aangaande Oeboentoe. Mzoneli (1983) tipeer Oeboentoe as opname in ‘n soort sakrale post-rewolusionêre gemeenskap van “caring en sharing” (Khoza, 1995). Dit is ‘n Afrika-bewussyn wat van die lede daarvan vereis dat afstand geneem sal word van ‘n Westerse waardestelsel. Opname gaan egter gepaard met ‘n voorafgaande rewolusionêre lewenshouding wat Mzoneli (1983) Oekoento noem. Die verhouding tussen Oeboentoe en Oekoento word treffend verduidelik met ‘n bloedige ontmaagding van ‘n vroulike lewensmaat. Opname in die huwelik is eers moontlik as bloed gevloei het. Die verhouding tussen Oeboentoe en Oekoento is dus teenoorgesteldes en teenstrydig maar desondanks aanvullendes.

Gevolgtrekkings

Die Afrika-samelewingsidee staan haaks op die Westerse liberale siening aangaande die samelewing. Wat ons in SA waarneem is ‘n konflik tussen twee denksisteme. Wat Nico Smit eintlik vra is dat witmense in SA hulle eie beskawingserfenis moet opgee en deel word van die Afrika-werklikheid. In Smit se beredenering van sy standpunt bevestig hy in wese Mzoneli se argument in sake die bebloede rewolusionêre voortrap na Oeboentoe, die utopie, waarna Smit smag. Die prys is egter te groot om te betaal. Binne hierdie kultuur-historiese situasie is dit gepas dat Afrikaners soos Eurokaners sal optree om hulle beskawingserfenis te vrywaar.

воздуха компрессора

Nico Smith se pleidooi vir die herinstelling van apartheid

Lees ook: Stuur ons af op 'n blanke volksmoord? deur Dan Roodt en Media24-meningsvormer pleit vir Afrikaner-selfmoord deur Pieter Oosthuizen.

Ouddominee Nico Smith meen dat blankes gedienstig en gedweë moet wees. Volgens ds Smith moet ons vir lief neem daarmee dat daar teen ons gediskrimineer word met rassistiese wetgewing en dat derduisende van ons vermoor, verkrag of aangeval word. So nie, waarsku ds Smith, wag daar moontlik ‘n volksmoord op ons. Blankes sal volgens hom soos vasgekeerde rotte uitgemoor word.

Eerstens moet mens dié storie vat van wie dit kom. Ds Smith is eerstens ‘n oud-Broeder. Is dit nie telkens die geval dat mens die merk van die Broederbond op baie dinge wat skeefloop, kan bespeur nie? Smith is destyds uit die Broederbond geskors nádat hy gehuil het van blydskap oor sy beroeping na Mamelodi, maar gegewe die verraad wat die Broeders sedertdien teen Afrikaners gepleeg het, sou Smith seker deesdae vir ‘n medalje by die Broeders gekwalifiseer het.

Siende dat Smith oorstelp was van vreugde om tussen swartmense in Mamelodi te gaan woon, is dit geen geheim waar sy simpatie lê nie. Smith sien Afrikaners en ons arrogante klagtes oor derduisende moorde, plaasaanvalle en regstellende aksie as die probleem.

Op sigself is dit ‘n interessante siening, gegewe dat Smith van alle mense ‘n voorstaander van integrasie sal wees. Wat hy nie sê nie, maar wat hy per implikasie erken, is dat integrasie eenvoudig nie werk nie. Dit is nie net moeitevol en duur nie, dit lei ook tot rassekonflik. In Smith se eie woorde loop blankes die risiko om soos die Franse in Algerië uitgemoor en verdryf te word, omdat ons weier om te integreer.

Goed, kom ons aanvaar Smith se siening vir die doeleindes hiervan as ‘n akkurate weerspieëling van Suid-Afrika se problematiek. Dis die ondankbare blankes se skuld. Ons moet bly wees dat slegs sommiges van ons vermoor, verkrag en aangeval word. Ons moet dankbaar wees wanneer ons ons werk verloor, want dis ‘n voorreg om plek te maak vir daardie bekwame regstellende-aksiekandidate.

Omdat blankes so ondankbaar is, omdat ons swartmense so in die gesig vat met ons houding, is die voor-die-hand-liggende oplossing om ons en hulle te skei, nie waar nie? Hou ons om hemelsnaam net weg van hulle, voor ons hulle te erg beledig en hulle ons op groot skaal uitwis. Die kitsoplossing vir hierdie probleem is uiteraard iets soos ‘n volkstaat of die Groepsgebiedewet. Om konflik te vermy, sien?

Dis te veel gevra vir ‘n ekstreem-linkse oud-Broeder om die enorme ironie in sy sienswyses in te sien, maar waarop ds Smith se pleidooi neerkom, is sowel ‘n bekentenis dat integrasie en die reënboognasie fundamenteel gedoem is, as ‘n versoek om die herinstelling van apartheid of afskeiding in Suid-Afrika.

Lees Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

Фильчаков

Stuur ons af op ‘n blanke volksmoord?

Vandeesweek het ds. Nico Smith, 'n soort sikofant van oorle Beyers Naudé, 'n kat in die hoenderhok gesmyt met sy stuk in Beeld waarin hy blankes tot onderdanigheid aan hul nuwe swart heersers maan. So nie, sê Smith, gaan dieselfde lot ons tref as die sowat miljoen Franse Algeryne wat almal sak en pak met net die klere aan hul lywe hul land moes verlaat toe die moederland, Frankryk, hulle in die steek gelaat het en sy militêre magte verwyder het.

Nico Smith stel dit in 'n neutedop só: "Ons het geen keuse nie as om lojale Suid-Afrikaners te word en te vergeet van ons minderheidsregte, ons taal en kultuur, ons aansprake op die beëindiging van regstellende aksie en die herinstelling van die doodstraf."

Met ander woorde, ons moet aanvaar dat ons en ons kinders en waarskynlik ons kleinkinders, vir altyd tweederangse burgers onder 'n swart regering gaan wees wat ons bloot gaan verdra na gelang van ons onderdanigheid en die "lojaliteit" wat ons jeens hom gaan betoon.

Tereg het Tim du Plessis, die redakteur van Beeld wat deesdae toenemend ontnugter met sy base by Naspers se utopiese voorstelling van "Suid-Afrika se wonderlike demokrasie" raak, 'n teenargument geopper wat ek reeds jare lank ophaal: wat het hul onderdanigheid die blankes van Zimbabwe en veral die Commercial Farmers Union gebaat? Hulle het agteroor gebuig, hulle was lojaal en inskiklik, maar op die ou end het Mugabe dit as swakheid geïnterpreteer. Hulle grond is summier onteien en van die eertydse groot blanke bevolking van etlike honderde duisende mense in die voormalige Rhodesië het daar net mooi niks oorgebly nie.

Vyftien jaar nadat die Broederbond, die Nasionale Party en veral Nasionale Pers met sterre in hul oë Afrodemokrasie verwelkom het, lyk dit asof die werklikheid soos 'n swartman met 'n AK-47 in iemand se inrypad opdoem.

Smith weet waarskynlik nie veel van die Franse geskiedenis nie, want wat hy nie noem nie, is dat die Algerynse kwessie 'n geweldige politieke twispunt in Frankryk self tussen Links en Regs ontketen het. Uiteindelik het Frankryk die "oorsese Franse" in die rug gesteek om die land self van 'n moontlike burgeroorlog te red. Die Franse Algeryne kon die militêre stryd gewen het, net soos Suid-Afrika die ANC militêr kon vernietig het indien die ou regering maar net oor die politieke wil beskik het om dit te doen. Wat het die lugmag destyds met sy 300 Mirages en uitstekend opgeleide vlieëniers verhoed om die ANC se kamp naby Lusaka met die grond gelyk te maak?

Op dieselfde manier was die Portugese in Angola besig om die militêre geveg teen die MPLA te wen toe 'n nuwe linkse en revolusionêre regering ná die sogenaamde Angelierrevolusie in Portugal aan bewind gekom het. Daardie regering het sowel Angola as Mosambiek aan die radikale, Marxistiese "bevrydingsbewegings" oorhandig, wat agterna alle blanke eiendom onteien, blanke vroue verkrag en die Portugese holderstebolder uit die land laat vlug het met dít wat hulle in hul tasse en hul motors kon laai.

Afrikaners en blankes beskik oor 'n moontlike voordeel in dié sin dat ons nie meer oor 'n moederland soos Frankryk of Portugal beskik wat ons kan verraai nie. Ook Brittanje, wat tradisioneel teen Afrikanerselfbeskikking en -vryheid gekant was en wou toesien dat ons deur die Zoeloes en Xhosas oorheers word, is besig om ekonomies en militêr te taan as gevolg van sy Noordseeolie wat opraak. Brittanje kan dus nie meer sy wil op ons afdwing soos hy in die laat tagtigerjare gedoen het toe hy die radikale ANC as enigste politieke erfgenaam vir Suid-Afrika voorgehou het nie.

Die feit dat Nico Smith nou die moontlikheid van blanke vlugtelinge wat met net die klere aan hul lywe die land sal moet verlaat aan ons voorhou – en dit nogal in Beeld – wil vir ons sê dat die aftakelingsproses eintlik al ver gevorder is. Wat Nico Smith aan ons oordra, is: julle het nie meer enige regte nie, die grondwet was 'n foefie van De Klerk en kie. om julle te kry om van die weermag afstand te doen en nou is julle magtelose vlugtelinge in jul eie land. Aanvaar dit en wees onderdanig. Eintlik is julle slawe van die swart regime en te onnosel om dit in te sien; vandaar julle gemor oor minderheidsregte, die afskaffing van regstellende aksie en meer staatsbeskerming teen geweldsmisdaad.

Charles Nqakula, die vorige minister van veiligheid en sekuriteit, het dit al voorheen kliphard in die parlement gesê: "Verlaat die land as jy oor misdaad wil kla!"

Ná die Brandon-Huntley-geval in Kanada het blanke volksmoord egter skielik baie aktueel geraak. Indien 'n Westerse regering – en dit nogal in 'n liberale land soos Kanada – die gedagte van blankes wat deur swartes op grond van hul ras vervolg word, ernstig opneem, dan prikkel dit nogal die verbeelding.

Selfs Thabo Mbeki, Meneer Swartnasionalisme self, het nou die dag die V-woord gebruik toe hy gesê het dat die huidige rasgeoriënteerde denke van die ANC op volksmoord mag uitloop. Allerlei webwerwe waarin blanke, Afrikaner- en Boerevolksmoord bekla word, skiet by die dag soos paddastoele op, wat vir ons aandui dat die temperatuur in die land besig is om te styg.

Mense soos Nico Smith en Julius Malema is eintlik vir ons 'n aanwins, want hulle praat reguit. Oor die afgelope anderhalf dekade en meer is ons so bewierook met Amerikaanse en Britse begrippe van rasseharmonie, multikulturalisme en natuurlik Tutu se "reënboognasie" wat hy net so by Jesse Jackson geplagiariseer het, dat baie van ons mense hulself steeds in 'n gekkeparadys bevind. Hulle dink dat Suid-Afrika skielik 'n Skandinawiese land geword het, 'n eksperiment in menseregte en verdraagsaamheid, terwyl niks eintlik hier verander het van die dae toe Piet Retief en sy manne doodgemartel is en die Voortrekkerbabas se harsings agterna teen die wawiele uitgemoker is nie.

Die sogenaamde "debat" rondom 'n moontlike bedreiging vir blankes wat daar nou in die Nasperskoerante plaasvind – ek sien Harald Pakendorf en Max du Preez kef ook vandag halfhartig in Rapport agterna – sal binne 'n week of twee weer oorwaai. Daarna sal ons weer gebreinspoel word met al ons menseregte onder die wonderlike grondwet, wat regters Hlope en Motata dalkies vir ons gaan bewaar, en hoe dankbaar ons teenoor die grote ANC behoort te wees.

Nico Smith mag, soos Max du Preez en Christi van der Westhuizen en al die ander ekstremiste wat vandag in dié deurmekaar land as hoofstroomjoernaliste gereken word, 'n malletjie wees. Maar hy is ook nie só mal nie. Gerugte wil dit hê dat hy lankal nie meer in Mamelodi tussen sy swart lidmate woon nie, maar in Pretoria-Oos tussen blankes. Met sy een voet in die swart wêreld en die soort mentaliteit wat daar geld, wil Smith vir ons waarsku dat ons nie moet dink dat ons met ons huidige "voordele" in die vorm van ons huise, plase en ander besittings, permanent gaan wegkom nie. Een of ander tyd, as ons houtgerus en op ons swakste is, gaan die ANC eenvoudig à la Mugabe die finale bedryf in sy bevrydingsdrama aankondig en sal ons soos die Algeryne uit die land gesit word of eenvoudig op 'n groot skaal uitgewis word. Maar die paaie lughawe toe mag verstop wees en daar sal nie genoeg vliegtuie wees om 'n lugbrug vir vier miljoen blankes te verskaf nie. Vandaar dus die volksmoordscenario wat nou skielik by almal – selfs die liberales – begin spook.

Dominee Nico Smith is waarskynlik heel korrek as hy in Beeld skryf:

"Sou dit tot ’n massa-aanval op al wat wit is, oorgaan, sit die wit mense vasgekeer soos rotte in ’n val. Hulle het geen moederland wat skepe sal stuur om hulle te verwyder nie. Hulle sal ’n massaslagting moet verduur.

Maar wat dan van die leër en die polisie? Waarom sou hulle vir die wit mense ter beskerming intree as hulle 15 jaar lank nog net kritiek vanuit die wit oord moes verduur? En wat van die VSA en die Verenigde Nasies?

Of hulle ter wille van vier miljoen wit 'rassiste' hulle aansien by die hele Afrika op die spel sal wil plaas, is hoogs te betwyfel."

Ons moet onder geen illusie verkeer nie: die Britte, die Amerikaners met hul swart president, die Franse, die Duitsers, selfs die Hollanders wat nou al hoe meer na regs swenk, voel vere vir ons. Hulle sal hande gevou sit indien daar hier 'n menseslagting teen blankes op die skaal van Rwanda – daardie ander "wonderwerk" uit 1994 – sou plaasvind. Al wat die Verenigde Nasies en die Veiligheidsraad sal bydra, sal 'n debat wees oor die vraag of ons dit verdien, aldan nie. Miskien sal hulle – soos in Zimbabwe – na afloop 'n paar sakke mieliemeel vir die swart armes stuur wat nou sonder hul wit boere en voedselprodusente moet klaarkom.

Maar vir ons sal hulle geen vinger verroer nie. Dis die ongelukkige – en harde – waarheid. Ons is suiwer op onsself aangewese.

Sodra 'n mens egter onder hierdie verskriklike besef kom, begin die geskiedenis baie hard met jou praat. Was ons nie nog altyd aan die genade van Afrika se oorlogsugtige stamme uitgelewer nie? Binnekort verskyn daar by PRAAG 'n heruitgawe van Paul Kruger se biografie deur D.W. Krüger. Ek hoop dat soveel as moontlik mense dit gaan lees. Want gedurende die hele negentiende eeu is ons aan die een kant deur die Britte en aan die ander kant deur Silkaats, Dingaan, Makapaan, Mosjesj en allerlei moorddadige swart leiers en hul volgelinge geteister. Gewoonlik het die Britte ook swartes teen ons opgesteek en terseldertyd enige kruitinvoere deur Boere via hul hawens in Natal en die Kaap verbied.

Hoe meer dinge verander, hoe meer bly hulle dieselfde. Oor die afgelope 250 jaar en meer is ons lewens nog feitlik elke dag bedreig. Ons leef nog altyd onder Damokles se swaard en die feit dat ons in 1994, danksy die wonderlike insigte van mnr. De Klerk en die spul kruipers waarmee hy hom omring het, ons weermag verloor het, is 'n terugslag, maar nog nie 'n ramp nie.

Die ANC is 'n oorlogsparty. Sy hele denke, retoriek en sin vir intimidasie en geweldsdreigemente, is deurtrek van oorlogsug. Wat Nico Smith ook vir ons probeer sê, is dat indien daar ooit vrede in Suid-Afrika gaan wees – hoewel dit nooit 'n geweldlose vrede gaan wees nie – sal dit geskied op voorwaarde dat ons daagliks voor ons heersers moet neerkniel en onsself moet verneder. Immers sien hulle nie, anders as wat mnr. De Klerk en die Nasperskoerante ons wil wysmaak, 1994 as 'n "onderhandelde skikking" nie, maar as 'n verowering.

Ons is verower en die verowerde beskik oor geen regte nie, allermins die reg op eiendom, op taal en kultuur, om van gelykheid nie eens te praat nie. Dit is hoe die ANC en waarskynlik ten minste die helfte van die swartes in die land – veral dié wat steeds aan die Ooskus woon – dink.

Wat het Paul Kruger-hulle ná 1877 gedoen toe sir Theophilus Shepstone en die Britte hul land geannekseer het? Hulle het begin weier om belastings te betaal. Dit het vanself 'n plofbare situasie geskep wat op oorlog uitgeloop het.

In teenstelling met dominee Nico Smith, dink ek nie dis nou die tyd om briek aan te draai en die swartmag minder met kritiek en klagtes te irriteer nie. Dis juis nou die tyd om hulle te druk dat hulle oë traan.

Deur magte van buite, die Britte, Swede en VN met hul sanksies en aanstook van terreur in ons land – asook deur De Klerk se verskriklike kortsigtigheid – is ons in hiedie situasie gedompel. Ons het hierdie stryd en hierdie oorlog nie gekies nie; ander het dit oor ons gebring.

Ons is magteloos, maar ook nie so magteloos nie. Ons was nog altyd 'n minderheid en ons het nog nooit in ons geskiedenis – behalwe vir 'n dekade of twee toe P.W. Botha minister van verdediging en later president was – behoorlike wapens gehad nie. Nietemin het ons telkens as dit nodig was en ons in 'n hoek gedryf was, met die hulp van Bo, oorwin. Al moet ons nou soos die wiskundenavorser in die rolprent Straw Dogs met potte warm kookolie vanuit ons huise veg, veg sal ons.

Vele ANC-woordvoerders soos Mokaba of Malema het nou al soveel keer met geweld gedreig dat ek begin dink hulle bluf net. Dominee Nico Smith dink kennelik hulle is ernstig, maar of hulle bluf of gaan aanval, maak eintlik nie saak nie. Want ons situasie gaan nie verander nie.

En solank ons in hierdie situasie van magteloosheid en uitgelewerdheid verkeer, sal ons op ons hoede moet wees. Ek wil nie soos die Boeremag klink nie en assosieer my ook nie met aggressiewe en onwettige pogings om die grondwetlike orde te verander nie, maar ons moet oor 'n "gebeurlikheidsplan" beskik vir die dag as die ergste dalk wel plaasvind.

In elk geval ervaar ons tans 'n graad van geweld en rasseaanvalle wat reeds 'n volksmoord genoem kan word. Ons hanteer dit verbasend goed, maar moet besef dat dit moontlik net die begin van 'n groter offensief kan wees.

En daarvoor, in dominee Smith se gevleuelde woorde, moet ons "pas op".

play pool online free no download лобановский политик

Media24-meningsvormer pleit vir Afrikaner-selfmoord

Genl. Aussares

Nico Smith se ideologiese infeksie vloei uit ‘n dodelike kopwond waarmee hy alle Afrikaners probeer aansteek, met sy propaganda-oorlog teen Afrikaners.

Sou hy daarin slaag om suksesvol te wees met sy sielkundige terreur-aanval, sal alle Afrikaners onverwyld selfmoord pleeg, en sal Nico Smith ongehinderd sy kommunistiese tempel op die ruïnes van die Afrikaners kan bou.

Hierdie arme mens probeer Afrikaners in Beeld wysmaak dat die Afrikaners se kritiek teen alles wat verkeerd is, daartoe gaan lei dat Afrikaners deur die swartes uitgemoor kan word.

Vir Nico en sy ideologiese terreur-trawante moet ons onomwonde sê dat die haglike situasie waarin Suid Afrika hom bevind, die swart regering se skuld is. Suid Afrika bevind hom nie in ‘n haglike situasie omdat Afrikaners daaroor praat nie.

Nico Smith se kommentaar is net so siek soos die van 'n verkragter wat sy slagoffer blameer, en sê dit is haar skuld dat sy verkrag is omdat sy ‘n vrou is.

Dit is Afrikaners se reg om te praat as slagoffers van ‘n rassistiese regering, wat Afrikanermans uit die werkplek hou, en dis Afrikanervrouens se reg om te praat as slagoffers van swart verkragters.

En dit is net soveel die Afrikaners se reg om te praat van die swart regering se mislukkings, as wat dit nie President Zuma se reg was om in Gazankulu te sê dat ‘apartheid tried to kill all the black people’ nie. Want die skole, hospitale, tuislande, weermagte wat ons betaal het, was nie om hulle kwaad aan te doen nie, maar om hulle te help.

As dit Zuma se reg en keuse is om onredelike uitsprake te maak om rassehaat in Suid Afrika aan te blaas, kan Afrikaners seker daarop reageer ?

Tussen Malema, Zuma en Mthetwa het hulle die afgelope week veel vermag om Suid Afrika na die rand van 'n rasse-afgrond te sleep. Mthetwa het in Durban gesê dat Suid Afrika word deur tsotsi’s met geweld en intimidasie geregeer, net soos ‘apartheid regering van destyds’.

As dit so was, wonder ek hoe die drietjies dit oorleef het. Terwyl daar onder blanke regering slegs sowat 260 persone in polisie-aanhouding gesterf het, het daar sedert 1994 meer as 600 aangehoudenes in die polisieselle van die swart regering gesterf.

En dan in ‘n poging om Afrikaners sielkundig te verlam, verwys Smith na wat met die Franse koloniste in Algerië gebeur het, eerstens om Afrikaners subtiel te vertel dat hulle ook “koloniste” is, en tweedens om ons bang te maak.

Wat in Algerië gebeur het, die foltering en geweld teen Algeryne deur die Franse, is dan nog 'n jaar of twee gelede deur generaal Aussares – een van die folteraars en Frankryk se antwoord op Eugene de Kock in die oortreffende trap – in die openbaar onder groot toejuiging verdedig.

Die generaal kry steeds 'n rojale staatspensioen vir sy moeite; hy sit nie in die tronk en vergaan soos Clive Derby-Lewis wat lankal sy straf uitgedien het nie. Al ongerief wat Aussares het nadat hy duisende Arabiere trots doodgemartel het is dat hy nou volprys vir sy treinkaartjie moet betaal, ipv halfprys soos ander afgetrede militêre.

Daarbenewens het die Franse 'n land gehad om na te vlug. Waar is ons moederland?

Hierdie voortdurende houe met die skuldknuppel gaan ANC-aanhangers nog duur te staan kom.

Eerstens is Suid Afrika wettig die land van die Afrikaners wat deur 'n massiewe verkragting van Afrikanervrouens,- en –dogters deur beide Britte en swart Britse troepe, van ons af gesteel was tydens die Tweede Vryheidsoorlog. En tweedens is dit die swart regering se rassisme wat besig is om 'n weersin onder Afrikanergeledere aan te wakker.

Dit is die swart regering en sy getroue propagandamedewerkers wat moet begin ongemaklik rondskuif in hul ‘leuenstoele’, en beddens snags, want as die Afrikaner besluit hy het nou genoeg gehad van onverbloemde haat en rassisme uit die oord van 'n idiotiese swart kommunistiese regering, wat die Afrikanerman sonder uitsondering as die vyand, en persona-non-grata in hul eie land tipeer, gaan Algerië soos ‘n Sondagskoolpiekniek lyk. En dit gaan nie Afrikaners se bloed wees wat vloei nie.

Afrikaners is van die tipe wat vir 80 jaar lank weerstand gebied het teen Spanje, toe Spanje die magtigste militêre moondheid denkbaar was.

Wie dink dat die Afrikaners net gaan sit en toekyk terwyl die swartes uiteindelik weer na Bloedrivier, ‘n kansie waag, 'n ‘tata-ma-chance’ om die Afrikaners uit te roei, kan nie lees nie, of was nie op skool nie.

Na Bloedrivier het die swartes amper 150 jaar gevat om weer die gedagte met die hulp van propagandiste soos Nico Smith, aan die bors te koester. En ook maar net omdat hulle te dom is om die lesse van die geskiedenis te leer.

Dit is wat nog niè met swartes en die swart regering gebeur het nie, dat hulle hul teenwoordigheid in Suid Afrika, en die behandeling van Afrikaners sal moet bedink.

As die swart regering aanhoudend die Afrikaners se geskiedenis vertrap, Afrikaners blameer vir ‘n kastige ‘apartheid’, en ontken dat apartheid-wette deur die Britte geskryf was, ontken dat die ANC uit die staanspoor ‘n organisasie van hoogverraad was, ontken dat die internasionale kommuniste al sedert 1928 daadwerklik gepoog het om ‘n swart kommunistiese beweging in Suid Afrika aan bewind te stel, ontken dat die Afrikaners se land deur swart;- en Britse verkragters deur middel van verkragtings afgevat was, Afrikaners met swart rassistiese wette uit die werkplek hou, en die Afrikaners se nasionale identiteit, -karakter, -kultuur, – taal deurlopend en onophoudelik vernietig; sal dit Afrikaners geen ander keuse laat as om hulself te verdedig nie.

Dis mos moeilikheid soek.

Afrikaners word klaar deur die swart regering as die vyand gesien, geprojekteer en behandel.

Al wat Afrikaners moet doen is om vir die regering te sê : “Goed, julle behandel en vermoor ons soos die vyand. Ons aanvaar julle oorlogsverklaring, en van vandag af is ons in ‘n staat van oorlog gewikkel teen almal wat die Afrikaners as vyande beskou.”

En dit is op die dag wat die gespuis soos Nico Smith maar sy rubberbootjie moet opblaas en begin roei, want ons gaan jou nie laat wegkom langs die pad of lughawens nie.

En hierdie rondte, gaan Afrikaners die Bybels bêre, en die hond, kat, kind, kraai en hoenders, kortom alles op die vyand se werf uitroei.

Die Afrikaners is op pad na die dag wat hulle die oorlogsverklarings van die swart regering langs verskeie weë gaan aanvaar.

Kyk maar wat gebeur die naweek van die 26ste September by Vegkop in Heilbron.

Die Afrikaners is op pad.

En dis nie om te vlug nie, Nico.

освещение дома на

Suid-Afrika se witwarm vraagstuk: tussenrassige misdaadkoerse

Die Brandon Huntley-geval het weer eens die baie aktuele vraag oor misdaadkoerse – en spesifiek misdaadkoerse oor rasgrense – in die kollig geplaas. Suid-Afrika se amptelike misdaadsyfers word nie op ‘n rassegrondslag gepubliseer nie. Ons het nie amptelike syfers wat sê hoeveel blankes deur swartes vermoor word en andersom nie.

Die blanke publiek het wel ‘n baie sterk vermoede dat die swart-op-wit misdaadkoers, selfs op ‘n proporsionele grondslag, die wit-op-swart koers totaal verdwerg. (Vir die doeleindes van hierdie stuk gebruik ek die ANC-regime se definisie van swart om ook ander rassegroepe soos kleurlinge as swart te kategoriseer.) Die publiek moet egter staatmaak op oorvertellings en nuusberigte.

Hoeveel van ons was nie self al die slagoffer van swart misdadigers, of ken ander blankes wat deur swart misdadigers beroof, vermoor, aangerand of verkrag is nie?

In die uiters rare en uitsonderlike gevalle waar blankes wel geweldsmisdaad teenoor swartes pleeg, word dit tot so ‘n mate in die pers uitgebasuin dat ‘n leser wat nie van beter weet nie, sou sweer daar is ‘n enorme probleem met rassistiese blankes wat swartes uitwis. Ironies genoeg is die lynregte teendeel waar. Die Waterkloof-4 en die Skierlik-aanvaller was uitsonderlik slegs weens die skaarsheid van hulle soort aanvalle.

Dikwels word sogenaamde blanke misdade totaal en al verdraai. Nie één van die skoonmakers in die sogenaamde Reitzhuis-voorval is beseer nie. Hulle het inteendeel laggend saamgespeel. Dis egter nie wat ‘n leek sou dink as hy CNN of die BBC se berigte hieroor gesien het nie. ‘n Boer het per ongeluk ‘n swart seun op sy plaas geskiet omdat hy hom vir een van die bobbejane wat die boer se plaas plunder, aangesien het. Dit was ‘n ongeluk. Die boer het intense berou oor die ongeluk getoon (hoeveel swart plaasmoordenaars toon soortgelyke berou?), maar nietemin hou Cosatu en sy trawante vol dat dit ‘n rassistiese moord sou wees.

Aan die ander kant is dit slegs die mees sensasionele moorde en aanvalle op blankes, byvoorbeeld die blanke meisie wat deur ‘n swart taxibestuurder vermoor is, wat nog enigsins die koerante haal. Swart-op-wit aanvalle is so algemeen en wydverspreid dat dit nie eens meer skokwaarde het nie. Bykans elke uitgawe van ‘n lukraak gekose koerant met blanke lesers bevat berigte oor swart-op-wit moorde. Sulke berigte word egter dikwels in die binneblaaie weggesteek. Dis slegs as ‘n blanke ‘n swarte aanval, dat dit tot vervelens toe voorbladnuus word. In Engels noem mens dit “man bites dog reporting”.

Die niksseggende en inderdaad absurde verskoning wat die polities korrektes aangebied het om Brandon Huntley se suksesvolle asielaansoek as belaglik te probeer afmaak, was dat swartes ook deur misdaad getref word. Dit is ongetwyfeld waar, maar dis nie die volle verhaal nie. Brandon Huntley het beweer dat hy, as lid van die blanke etniese groep, deur swartes, ‘n ander etniese groep, geteiken word. Dis iets heel anders as gewone misdaad, nie waar nie?

(Indien iemand bostaande sou betwis, gaan ek volhou dat die Waterkloof-4 se aanval en die Skierlik-skietery ook blote misdaad was, iets waaroor die linkses nooit sal toegee nie.)

Indien dit slegs blote misdaad is wat hier ter sprake is, sonder ‘n rassemotief, volg dit dat daar ook in verhouding met ons getalle ‘n proporsionele aantal blankes moet wees wat misdaad pleeg en swartes aanval. Gegewe dat blankes 10% van die bevolking uitmaak, en misdaad volgens die linkses ewekansig is wanneer dit by oortreders en slagoffers kom, volg dit dat 10% van al die misdaad in Suid-Afrika deur blankes gepleeg moet word. Ons moet dus verwag dat huise in Soweto ook deur blanke terreurbendes geteiken moet word en dat swart bejaardes se vingers ook tydens plaasaanvalle deur blanke misdadigers afgeknip sal word.

Is dit werklik die geval? Niemand het harde syfers nie, want misdaadstatistieke word weer eens nie per rasgroep aangegee nie. Kan ons egter ‘n ingeligte raaiskoot hieroor waag? Hoeveel misdaad word deur blankes gepleeg? Hoeveel deur swartes? Hoeveel swart-op-wit aanvalle teenoor wit-op-swart aanvalle? Ek sou reken die antwoord is ja. Mens kan buitelandse statistieke gebruik om minstens verdedigbare syfers mee voort te bring.

Suid-Afrikaanse blankes se voorouers kom grootliks uit 4 lande: Nederland, Brittanje, Duitsland en Frankryk. Siende dat blankes se voorouers van daar af kom, hoe vergelyk dié lande se misdaadkoerse met Suid-Afrika s’n? Die antwoord is: daar is bykans nie ‘n vergelyking nie. Suid-Afrika se moordkoers is sowat 40-50 per 100 000 bevolking per jaar, sowat dertig keer hoër as hierdie lande s’n, wat tipies 1,5 per 100 000 bevolking is. Hier moet mens ook in ag neem dat ‘n baie groot persentasie van misdaad in die genoemde lande deur swart immigrante gepleeg word.

Dus: Suid-Afrika het sowat 4,5 miljoen blankes. As Suid-Afrikaanse blankes se misdaadkoers soortgelyk aan ons stamlande s’n is, en daar is geen rede om te vermoed dit sou anders wees nie, sou daar slegs 67 uit die 20 000 of meer moorde jaarliks deur die land se blankes gepleeg word. Siende dat al die ander moorde, 20 000 of meer, deur anderskleuriges gepleeg word, wat is die proporsionele moordkoers, maw die koers wat die aantal moorde normaliseer op grond van bevolkingsgetalle?

Die linkses is lief daarvoor om oëverblindery te probeer toepas op grond van bevolkingsgetalle. Hier volg ‘n gunstelingfoefie van die linkses: “Omdat daar baie meer swartes as blankes is, is daar noodwendig meer swart moordenaars.”

Wel, ja, maar dis nie so eenvoudig nie. Daar is nie net getallegewys meer swart moordenaars nie, daar is ook proporsioneel meer swart moordenaars. As jy moordkoerse normaliseer, met ander woorde die koerse op ‘n gelyke basis vergelyk, is die swart koers steeds astronomies groter as blankes s’n. Hier is ‘n maklike manier om laasgenoemde te bedink:

As daar 10 000 witmense in ‘n dorpie sou woon, sou daar slegs elke 7 jaar 1 (een) moord gewees het.

As daar 10 000 swartmense in ‘n dorpie woon, sou daar elke jaar sowat 5 moorde gewees het.

Die grafiek hieronder gee die onderlinge moordkoerse per capita weer op ‘n visuele manier. Let opnuut op: dit is genormaliseer om die getalle swartes en blankes in ag te neem.

moordkoers

Siende dat Brandon Huntley aanspraak gemaak het daarop dat blankes deur swartes geteiken word, hoeveel van daardie 67 blanke moordenaars per jaar se slagoffers is swart en andersom? Ons moet weer eens na oorsese navorsing verwys om ‘n ingeligte raaiskoot te waag. Die VSA het bykans dieselfde aantal swartmense as wat daar in Suid-Afrika is. Die VSA het wel sulke statistieke beskikbaar.

Volgens die webwerf Color of crime pleeg swartes in die VSA 85% van alle tussenrassige misdaad. Swartes verteenwoordig slegs 10% van die totale bevolking in die VSA. ‘n Eenvoudige berekening toon dat swartes in die VSA gevolglik vyftig (50) maal meer geneig is om alle soorte misdaad oor rasgrense heen te pleeg as die res van die bevolking.

Dis moontlik dat Suid-Afrika se tussenrassige moordkoers selfs nog meer skeefgetrek is. Siende dat daar moontlik slegs 67 moorde per jaar deur wittes gepleeg word (sien die dele oor die moordkoers in blankes se stamlande), en ‘n groot deel van die slagoffers ander blankes is, word slegs ‘n baie klein aantal swartes deur blankes vermoor. Dis onbekend hoeveel, maar die boonste perk is 67, en slegs met die aanname dat alle moordslaggoffers van blanke moordenaars swart is. Dis duidelik nie die geval nie – blankes vermoor ook ander blankes.

Dis ook onbekend hoeveel blanke moordslagoffers daar per jaar is. As almal ewekansig deur misdaad geteiken word (in teenstelling met die tempo waarteen verskillende groepe misdaad pleeg), is daar minstens 2000-3000 blanke moordslagoffers jaarliks. Siende dat daar maksimum 67 blankes deur ander blankes vermoor word, is bykans al die ander blanke vermoordes die slagoffers van tussenrassige moord.

Om dit op ‘n ander manier te stel: dis sowat 30 maal meer waarskynlik dat ‘n blanke moordslagoffer se aanvaller swart sou wees as wat die aanvaller blank sou wees.

Vir swart moordslagoffers lyk die prentjie heel anders. Dis sowat 300 maal meer waarskynlik dat ‘n swarte deur ‘n ander swarte vermoor sou word, en weer eens dis slegs as alle blanke moordenaars se slagoffers swart sou wees.

Ek laat dit aan die leser self oor om te oordeel of die polities korrektes se siening, dat misdaad geen kleur ken nie, ‘n goeie weergawe van die werklikheid is. Ek verwag dat daar diegene sou wees wat van my verskil, en ek verwelkom dit. Dit sou veral baie interessant wees om van diegene wat met my verskil se syfers te hore te kom. Is dit nie moontlik tyd vir organisasies soos Praag en Afriforum om te begin aandring op misdaadstatistieke op grond van ras nie? Vir solank as wat die ANC-regime die waarheid van ons probeer weerhou, so lank sal die redelike vermoede bestaan dat die regime iets het om weg te steek, dat die inhoud van hierdie stuk nie ver van die waarheid is nie.

Lees meer op Anton Barnard se woernaal SAmizdat.

ASA se rassistiese gekonkel

My oog vang toevallig die voorblad van die nuutste uitgawe van die You-tydskrif in ‘n winkel. ‘n Klaarblyklike fopdosser met ‘n pruik op pryk op die voorblad. Toe ek die byskrif lees, sien ek die persoon is Caster Semenya. Sy / haar /dit se “dreadlocks” is gepluis, wat verklaar hoekom ek Semenya nie dadelik herken het nie. Volgens die You het die tydskrif se modekenners Semenya tot ‘n glansmeisie getransformeer.

Wel, ja, moontlik in dieselfde sin dat RuPaul ‘n “glansmeisie” is.

Ook is dit besonder interessant dat ‘n soortgelyke foto nie op die voorblad van die Huisgenoot, You se Afrikaanse ekwivalent, verskyn nie. Ek wonder waarom nie? Is Semenya ander mense, nie Huisgenoot se grootliks Afrikaner-lesers nie, se held(in)? Hoe strook dit met Naspers se reënboognasie-ideologie? Is ons nie veronderstel om ‘n gelukkige, patriotiese, kleurblinde swartwitbruingeelpienk mengelmoes te wees wat almal per definisie dieselfde waardes, helde en kultuur het nie?

Hoe dit ook al sy, ten spyte van You se pogings om sy lesers te oortuig van Semenya se vroulikheid, asook Atletiek SA en die ANC regime se voorspelbare geskree oor rassisme nav die atletiek-owerhede se geslagstoetse op Semenya in Berlyn, blyk dit dat daar ook by ASA twyfel bestaan het oor Semenya se geslag, en dat sodanige twyfel bestaan het vóór Semenya se vertrek. Wilfred Daniels, ASA se spanbestuurder, het bedank agv die toetse wat op Semenya uitgevoer is. Volgens Daniels is daar geslagstoetse op die klaarblyklike hermafrodiet Semenya uitgevoer sonder sy / haar / dit se medewete.

Sodoende ontstaan daar heelwat vrae oor die aangeleentheid:

1. As die toetse wel in Suid-Afrika uitgevoer is, wat was die uitslag? Soos sal blyk uit (2) hieronder, is daar ‘n sterk vermoede dit was nie die gewenste een nie.

2. Indien die uitslag van die toets in Suid-Afrika daarop gedui het dat hy / sy / dit wel ‘n vrou sou wees, waarom is hy / sy / dit weer in Berlyn getoets? Waarom nie bloot die uitslae van die Suid-Afrikaanse toets as bewys ingedien het in Berlyn nie? Al gevolgtrekking wat mens hieruit kan maak, is dat die uitslag van die toets in Suid-Afrika doelbewus verswyg is. Gevolglik ontstaan die vermoede dat Semenya baie dinge mag wees, maar ‘n glansmeisie is sy nié.

3. As dit rassisme sou wees vir die Internasionale Atletiekfederasie om Semenya in Berlyn te toets, volg dit dat ASA se optrede ook rassisties was. Wie is die skuldige rassiste binne ASA? Ons soek name, indien nie hulle bedankings nie…

Lees meer op Anton Barnard se woernaal SAmizdat .

розетка коляски

‘n Mediaskouspel sonder weerga

‘n Pantoufflard, is ‘n pantoffeldraer. In Frans beteken dit ‘n lid van die uitgelese groep Mandaryne of besluitnemers wat die duur tapyte van die Franse regeringskantore bewandel.

Ek moes dikwels, tydens ons verblyf in Parys, die Engels verskaf vir wat pantoufflard as hule dagtaak beskou het: Onderhandelinge, dokumente, samesprekinge wat Frankryk se standpunt, mening, siening aan die Angelsaksers tuisbring.

Die uwe was naamlik ‘n Engelse onderwyser by die taalskool Berlitz waar die pantoffeldraers aangedoen het vir hulle kennis, aanleer, vertalings en uitspraak van en uit die Rooitaal.

In my hoedanigheid as Engelse leerkrag het ek besonder bekwame, talentvolle en hardwerkende Franse ontmoet en sterk onder die indruk gekom van hulle unieke opvoedingstelsel.

Die Grandes Ecoles is die blywende nalatenskap van Napoleon. Die stelsel van “groot skole”, eintlik universiteite, is geweldig mededingend en as jy nie op die ouderdom van 23 presteer het nie, is dit ongelukkig vir altyd te laat.

Dit behels ‘n strawwe eksamen wat na die Baccalauriat, die matriek, geskryf word en waarvoor studente twee jaar volstoom voorberei.

Die toppresteerders in Frankryk word gekies vir dié verskillende skole.

Die Franse lê baie klem op kennis van hulle taal, vanselfsprekend, op wiskunde en filosofie. Laasgenoemde is ook ‘n gesogte skoolvak vir die uitblinkers naas wiskunde.

Waar ons Afrikaners groot geword het met die gedagte dat die slimste mense hulleself as medici bekwaam, is ingenieurswese dié beroep om te volg.

Wat my by Frankryk se huidige president bring. Nicolas Sarkozy is juis nie ‘n produk van die Grandes Ecoles nie, en die Franse leier maak uitsprake wat die deursnit, ernstige Franse staatsamptenaar se wenkbroue laat lig.

Hy is geen tipiese Mandaryn nie en word eerder as ‘n dinamo beskryf:. Energiek en vol lewe, maar ook opvlieënd!

Voorheen was al die Franse leiers, ten minste van de Gaulle se tyd af, na die tweede Wêreldoorlog, van ENA, die école nationale d’administration, een van daardie “groot skole”.

Sarkozy, sê sy skoolmaats, sou nooit daardie vreeslike eksamen deurgekom het nie, Hy is net nie slim genoeg om ‘n énarque, ‘n produk van ENA, te wees nie.

En die Mandaryne sien ‘n bietjie neer op hom om daardie rede.

Maar Frankryk het ‘n president nodig gehad wat Frankryk se bande met sy Arabiese kolonies nie vooropstel nie, want die land se wapenbedryf is in die moeilikheid.

Ook ‘n president wat die spesiale posisie wat Frankryk die afgelope 40 jaar in die wêreld beklee het, met grasie kon prysgee. Want dit gaan beroerd in Afrika ook.

Die Franse se unieke karakter waarop hulle hulself roem is in ‘n mate ook ontleen daaraan dat die land nie deel was van NAVO nie en in die globale politiek ‘n unieke rol vervul het. Kritici het die Franse internasionale politiek trouens meermale as uiters machiavelliaans beskryf omdat dit in seker opsigte buite die Noordatlantiese eensgesindheid gesitueer was.

Daardie spesiale rol het weer Franse trots gevoed, maar die harde werklikheid is vandag dat Frankryk nie meer die finansies het om dit vol te hou nie.

In die pynlike oorgang van ‘n onafhanklike land na ‘n lid van NAVO, het Sarko – soos die Franse na hom verwys – die nodige afleiding verskaf om nie die Franse nasionale trots in te boet nie.

Ook nie wat Afrika en sy invloed hier betref nie. Tans word die Franse se rol in Afrika eerder deur die teenwoordigehid van die groot moondhede China en die VSA bepaal en die Franse probeer naarstiglik hulle invloed in hulle eertydse kolonies beskerm.

Frankryk se nuwe rol is een van gelyke vennoot en Sarko het hom dus voorgeneem om reguit te praat.

Die logika van Frankryk se buitelandse politiek is dat dit ‘n verlenging moet wees van die land se binnelandse politiek. Maar die nuwe wending het nog weinig vrugte afgewerp.

Verskeie van Sarko se toesprake oor Afrika het egter baie kritiek van die kontinent self uitgelok. PRAAG het tewens die boek – wat aanleiding gegee het tot baie van hierdie uitsprake van Sarkozy – in Afrikaans vertaal.

Die boek deur ‘n Franse Afrikakenner, Stephen Smith, geskryf, is natuurlik Negrologie. Dit is nie in Engels beskikbaar nie, alleen in Frans en Afrikaans, terloops.

Vervolgens ‘n paar van hierdie omstrede aanhalings oor Afrika, met die Sarkozy-handelsmerk duidelik daarop, uit verskeie Afrika toesprake:

In Libreville in 2007 sê hy die volgende: “’n Mens kan nie alles op kolonialisme blameer nie… die korrupsie, die diktators, die volksmoorde, dis nie kolonialisme nie.”

By die Universiteit van Cheikh Anta Diop in Dakar, ook in 2007, gedurende sy Afrikatoer praat hy as volg:

“Die Afrika-landvolk ken net die ewige heruwing van tyd, deur die eindelose herhaling van dieselfde handelinge en dieselfde woorde dag in en dag uit.

“In hierdie magiese wêreld waar alles oor en oor begin, is daar nie plek vir menslike avontuur en die idee van vooruitgang nie.”

Hy vra aan die studente met ‘n ernstige stem “Wil julle hierdie korrupsie en geweld laat ophou? Wil julle geld geïnvesteer sien ipv gesteel? Wil julle in ‘n regstaat lewe?”

“Frankryk sal by julle staan as ‘n getroue vriend as julle so besluit.”

In Gaboen, nog steeds dieselfde jaar is hy deur Omar Bongo Ondimba, 40 jaar ononderbroke aan bewind, ontvang. Maar sy kritiek teen Afrika hou hy vol.

As dit in Frankryk werk vir Sarko, moet dit in Wes-Afrika, die verlengstuk van die moederland, net so goed werk! Die kort mannetjie – sy werklike lengte is ‘n staatsgeheim – stoom voort.

“Frankryk wil Afrika help om te ontwikkel maar daar is 450 miljoen Afrikane onder die ouderdom van 17 en hulle kan nie almal Europa toe kom nie. …Hoe gaan julle julle ekonomieë ontwikkel as ons al julle mense vat?”

Kennelik praat die man reguit, hy is nie bang om sy “gelyke” vennote tromop te loop nie.

Daar bars egter daarna ‘n koor van verontwaardigde stemme los vanuit die kontinent.

Die enigste ondersteuner uit Afrika was Mbeki wat ewneens baie kritiek uit Afrika gekry het.

Ek het met die Franse omroeper van die BBC gesels wat gesê het daardie ondersteuning het SA baie vriende in Wes-Afrika gekos.

Duidelik het sy kritiek spanning tussen die moederland en haar eertydse kolonies laat oplaai en tydens die besoek aan Suid-Afrika in Februarie 2008 maak Sarkozy seker dat hy nie weer in dieselfde strik trap nie en hy lewer ‘n besielende toespraak vir die vasteland.

Ons weet natuurlik dat Frankryk bekommerd is oor die invloed wat Suid-Afrika op Wes-Afrika kan uitoefen en die Franse teenwoordigheid daar kan laat verwater.

Maar wie is hierdie man wat sy nuutste eggenoot aangewend het om Madiba te besing?

‘n Een en ander oor die man wat nie net iets nuuts in Frankryk verteenwoordig nie, maar ook in Afrika: Nicolas Sarközy de Nagy-Bocsa kom uit ‘n Hongaarse adelike familie. Sy moeder is Joods.

Wat hom tot dusver absoluut onderskei van sy voorgangers is sy verhouding met die skoner geslag. En ek bedoel dit in alle opsigte.

In die politieke arena: Sewe uit die 15 kabinetslede wat hy aanstel is vroue. Daar is ondermeerValerie Pecresse, Rachida Dati – die eerste Arabier – en Christine Lagarde, en dan die baie bekwame Alliot-Marie wat onder Chirac gedien het.

Dit wat sy politieke skuiwe betref. Sy liefdeslewe is kort-kort die onderwerp van bespreking in die media en sy persoonlike lewe is feitlik ‘n onophoudelike en onafgebroke mediaopvoering.

Dit is eintlik die heel grootste verskil tussen hom en sy voorgangers, Jacques Chirac en Francois Mitterand.

Mitterand het ‘n buite-egtelike dogter, Mazarine, maar haar bestaan is eers ná sy dood uitgelek deur die media.

Almal wat iets vermoed het, het nooit gewaag om ‘n woord daaroor te rep nie.

Wat Chirac betref, het hy glo ‘n Japannese skelmpie gehad – hy het ‘n matelose bewondering vir die Japannese en praat die taal vlot – maar dit is nog nie ‘n onderwerp vir openbare bespreking nie en sal waarskynlik eers na sy afsterwe die skinderblaaie haal.

Sarko, egter, is ‘n heel ander storie en benewens die feit dat hy van die media-aandag hou, gebruik hy sy lewe ook as ‘n doelmatige politieke instrument.

En ek dink veral aan sy derde vrou, die een waarmee hy tans getroud is, die dekadente Italiaanse model, Carla Bruni.

Sy was voorheen romanties verbind met Mick Jagger en Eric Clapton en daarmee lanseer die Franse president homself in die wêreld van vermaak. Van politiek tot die vermaaklikheidsbedryf is een sprong!

Bruni is ondermeer, behalwe haar amoreuse verhoudings met Jagger, Clapton en ryksmanskerjakker, ‘n voorstander van poliandrie, dws ‘n vrou wat meer as een man aanhou, die teenoorgestelde van poligamie.

Dan het sy ook verskeie plate gemaak. Een snit opgedra aan Sarko beskryf hom as haar “heroiën”. Tu est ma came, sing sy in ‘n heserige klein stemmetjie. Dit het spekulasie verder gaande gemaak dat Frankryk se eerste vrou dalk nie heeltemal so gekant is teen dwelms nie.

Duidelik is dit politiek as suiwer vermaak, ontdaan van enige substansie en inhoud, verblindend in die nuttelose afleiding wat dit verskaf.

Dit wil gedoen wees, veral in Frankryk waar politici se privaatheid heilig is. Niemand wou geweet het of het belanggestel in politici se slaapkameravonture nie, maar Sarko dring dit eenvoudig aan algar op.

Sy eerste vrou is Marie-Dominique Culioli, ‘n Korsikaan, maar hy is in 1996 van haar geskei, nadat hulle reeds ‘n aantal jare vervreem was.

Cécilia Ciganer-Albéniz, kleindogter van die komponis Albeniz, en ook model was sy tweede. Lesers onthou haar dalk as die vrou aan Sarko se sy toe hy as president verkies is.

In 2005 het hy egter ‘n verhouding met joernalis Anne Fulda, politieke korrespondent van Le Figaro, nadat Cécelia hom verlaat vir ‘n Amerikaner. Skindertonge sê die verhouding was kandidaat Sarkozy se manier om die media ten goede te beïnvloed om sy kanse om verkies te word, te vergroot.

Kennelik was dit ‘n suksesvolle poging.

Fulda skinder nadat hulle verhouding ten einde loop, en sê Sarkozy is glo verskriklik bederf en Cecelia het alles vir hom gedoen: Kos aangedra en elke dag klere uitgekies en reggesit.

Hy word weer met Cecelia herenig kort voordat hy as president verkies word en ons onthou dat hy haar op ‘n diplomatieke missie na Libië stuur toe die Franse wapenskandaal met Libië breek.

‘n Bedrewe manier om die media-aandag van die skandaal af te lei en die wel en wee van die Sarkozy’s se persoonlike verhouding weer voorop te stel.

Maar Cécelia se hart was nie in die politiek nie en sy het begin vasskop teen die media-aandag. Sy is kort nadat haar man as president verkies is weer terug na haar minnaar Richard Attias met wie sy sedertdien getroud is.

Carla Bruni het Sarko derde vrou geword na net 80 dae se blitsromanse, die soort tydperk wat ‘n glansblad gewoonlik bestee om hul lesers in glanspersoonlikhede te interesseer.

Daar is trouens kommentators wat sê Bruni het ‘n swart gordel in mediamanipulasie.

Want net toe Sarko Brittanje besoek en tydens die belangrike samesprekinge oor Frankryk se toekomstige rol in NAVO, is daar ‘n foto van Carla, April 2008, sonder ‘n draad klere wat deur die afslaer Christies in Londen van die hand gesit word.

Dit word vir baie meer verkoop as die oorspronklike prys danksy ‘n verbete koper in China wat teen ‘n Duitse fotograaf van Bild bie.

Hoe is Sarko hoegenaamd verkies tot president? Hoe het dit gekom dat iemand wat sy lewe graag in die openbaar opvoer, die Mandaryne, gefnuik het?

Vanweë die demografiese druk op Frankryk – die meeste kinders wat daar gebore word is Arabiere – was daar ‘n geweldige swaai in die politiek na regs gewees.

En Sarko het dit benut. Hy het vir opslae gesorg toe hy gesê het die kriminele swart jeug moet ge-Kärcher word. Kärcher is daardie hoëdruk Duitse waterspuittoestelle waarmee ‘n mens goed goed skoonmaak.

Hy het ook na hierdie swart jeugdiges, les jeunes in Frans, as “racaille”verwys, naamlik gespuis. Dis kwaai woorde vir die VSA se nuwe bondgenoot in Europa.

Daar heers ‘n soort voortslepende jeugopstand in die arm voorstede rondom Parys, soos ingeligte lesers weet, waar duisende motors jaarliks in ligte laaie gelaat word.

En die die opstandige jeug is swart en Arabies.

Ná die Kärcher-opmerking in 2005 breek daar tewens volskaalse rasseonluste in Parys uit en skielik is dit opmerklik dat Cécelia se doen en late weer eens die media oorspoel.

Ondersteun sy hom? Gaan sy by hom bly? Is hy werklik lief vir haar of lyk dit net sleg as ‘n president verkies word wat nie eens ‘n vrou het nie, ‘n enkelpa! En wie het daardie oulike uitrusting ontwerp?

Weliswaar! Die onbeskaamde taktiek werk. Hy deflekteer die ergste kritiek deur gratis, heerlike oogkougom aan sy kiesers en landgenote uit te deel.

Sarko gebruik dus sy goedversorgde nuwe Italiaanse modelvrou op dieselfde wyse as Cécelia, en selfs met meer sukses, om die aandag van netelige politieke kwessies af te lei.

Die Franse mediasirkus is goed op dreef, die pantoffeldraers tot hulle stowwerige biblioteke verban.

Tydens ‘n besoek aan ‘n fabriek in Normandië verlede week, het Sarko seker gemaak die TV-span kies werkers wat almal korter is as hy. Sy opgeboude skoene, wat die 12cm verskil tussen hom en Bruni probeer verminder, was nie genoeg om hom die mediastatuur te gee wat hy glo hom toekom nie.

Hy vra glo gereeld dat ‘n trappie agter ‘n podium opgestel word dat hy net so goed soos ander wêreldleiers vertoon. Die klem, vir Frankryk se kort president, lê op vertoon.

Frankryk, en die wêreld, is in volle betowering oor hulle eerste dame. Haar onberispelike kleresmaak – sy verkies Dior – is voorbladnuus. Haar skalkse soet glimlag troef dié van die Mona Lisa.

Die land van honderde kase, is verenig onder die towerspreuk wat Sarko en Bruni oor hulle afgeroep het, en vervelige politiek sake het lankal in die vergetelheid verdwyn…

медсправки топкарго отзыв

Vandag is 09/09/09 – maak jou eie geskiedenis!

Welkom in jou eie geskiedenis!

Min mense kry die geleentheid, of maak die geleentheid om hul eie geskiedenis te maak of te skryf. As jy teen die regering betoog, maak jy geskiedenis, so ook as jy om die huis kaalnael.

Maar ek dink om geskiedenis te maak, moet jy dit in die openbaar doen. So welkom by jou eie eenmalige kans om iets te doen, op 'n dag wat jy altyd sal onthou, soos vandag byvoorbeeld. Vandag is:

09/09/09

Gebruik die kans, en maak jou eie geskiedenis op hierdie geskiedkundige dag. Jy gaan dit vir altyd onthou. Jy weet nege gemaal met enige tweesyfer of driesyfergetal, keer terug na nege toe. Kom ek wys jou:

9 x 228 = 2052.

En dan 2+0+5+2 = 9
——-
9x 443 =3987
3+9+8+7 = 27
2+7 = 9

Groete van 'n 9 aan 'n ander 9.

flaming hot topcargo развод

Regter Kriegler leer op die harde manier

In enige beskaafde land sou “regter” John Hlope se loopbaan lankal verby gewees het. Hlope se optrede lei tot die slotsom dat hy op geen manier bevoeg is om ‘n regter te wees nie.

• Hy het korrupsie gepleeg deur geld van ‘n party in ‘n hofsaak, Oasis, te aanvaar. Wiens brood men eet…

• Hy het op verskeie geleenthede rassistiese aanmerkings teenoor blankes gemaak. Ek wonder hoe lank enige blanke regter wat soortgelyke opmerkings teenoor swart regters gemaak het, sy pos sou behou?

• Hlope het probeer om mede-regters ten gunste van Jacob Zuma te beïnvloed.

Nietemin is Hlope op skokkende wyse deur die Regterlike Dienskommissie (RDK) kwytgeskeld, sonder dat die aanklagte teen Hlope eens behoorlik ondersoek is. Die ANC regime het blatant by die RDK se werksaamhede ingemeng, en sodoende enige oorblywende vertroue wat blankes nog teenoor die regbank kon koester, vernietig. Om dit prontuit te stel: watter moontlike hoop het ‘n blanke op ‘n regverdige verhoor wat deur die rassistiese “regter” Hlope aangehoor word?

Daar is helaas nie veel in bostaande wat enige piesangrepubliek-realis sou verbaas nie. Dit is so duidelik soos daglig dat rassistiese transformasie en die etniese reiniging van blankes uit hul poste en enige posisies van invloed in die sogenaamde reënboognasie, ook blanke regters, die hoogste voorrang in Mzansi geniet. Bekwaamheid vir die pos en eerlikheid beklee ‘n verre tweede plek in die vreemde wêreld van transformasie. Was daar iewers op aarde sedert Nazi Duitsland ‘n ideologie wat so blatant teen ‘n spesifieke minderheid diskrimineer as die ANC regime se allesoorheersende beheptheid met rassetransformasie?

Ongelukkig is daar steeds diegene in liberale, blanke geledere wat hulle eenvoudig wil blind hou vir die ware aard van die Azaniese samelewing. Een van hierdie naïewes was regter Johan Kriegler. Hy het sekerlik oor die afgelope paar dae tot heel ander insigte gekom. Regter Kriegler is die voorsitter van die organisasie Freedom Under Law (FUL) asook ‘n vorige voorsitter van die Onafhanklike Verkiesingskommissie. Duidelik geskok deur die ANC se blatante manipulasie van die RDK ten gunste van die korrupte rassis Hlope, het Kriegler ‘n hofsaak teen die RDK aanhangig gemaak, wat die RDK wil dwing om die saak teen Hlope behoorlik te ondersoek.

Regter Kriegler het waarskynlik gedink dat die swart lede van FUL hom in hierdie saak sou steun, maar dit was ‘n groot mistasting aan sy kant. Regter Kriegler het op die harde manier geleer dat rassesolidariteit allesoorheersend in die swart psige is. Swart lede van FUL het bedank, onder hulle Cyril Ramaphosa, adv Dumisa Ntsebeza en adv Kgomotso Moroka.

Weer eens: Hlope is ‘n korrupte rassis, iemand wat nie eens ‘n bode vir die hof hoort te wees nie. Daardie aantoonbare feit het egter geen punte by Ntsebeza, Moroka en Ramaphosa getel nie. Soos hulle is Hlope swart, en daardie eenvoudige feit kanselleer al Hlope se fatale tekortkominge in hulle verwronge denkraamwerke.

Blankes, en ook liberale blankes, behoort hierdie les ter harte te neem. Daar is nimmereindige propaganda wat ten doel het om blankes te oortuig dat rassesamehorigheid onder blankes ‘n skande sou wees. Blankes word bykans gedwing om hoog en laag te sweer hoe kleurblind ons sou wees. Swartes is egter nie onderhewig hieraan nie. Sodra een van hulle, maak nie saak wie of hoe korrup die persoon is nie, aangekla word, staan hulle eendragtig op ‘n rassegrondslag saam teen die klaers.

Dit is hoog tyd vir blankes om ook onder alle omstandighede namens ons eie ras te begin optree. Nie-rassigheid is ‘n grap en wensdenkery, iets wat slegs vir blankes geld. Hoe gouer ons daardie les leer en ook begin om primêr in ons eie ras se belang op te tree, hoe beter vir ons langtermyn oorlewing.

Anton Barnard skryf ook op sy woernaal SAmizdat. Besoek dit gerus.