Dan Roodt, Author at praag.co.za

Die Kaap is weer Hollands

Jacob Abraham de Mist (afbeelding in Kaapse argief

Sedert 1792 was daar oorlog tussen die revolusionêre Frankryk en 'n aantal Europese moondhede. Die Franse het op land skouspelagtige oorwinnings behaal, veral ná die opkoms van die jong Napoleon Bonaparte. Aan die oorlog het 'n voorlopige einde gekom met die vrede van Amiens op 25 Maart 1802. Artikel 4 daarvan het gelui dat Kaap teruggaan na "die Bataafse Republiek".

Dít was sedert Mei 1795 die offisiële benaming van die Nederlandse staat. Dié het in Januarie 1795 tot stand gekom ná die inval deur die Franse en die vertrek van Willem van Oranje na Engeland. Dit het eintlik maar 'n onderhorige staat van Frankryk geword en is deur 'n Franse leër beset. Die republiek het sy naam ontleen aan die Germaanse stam die Batawe of Bataviere, oor wie se heldedade in die Romeinse Ryk die Romeinse skrywers Plinius en Tacitus geskryf het.

Die Kaap is weer Hollands!, het die burgers uitgeroep — en dit het 'n spreekwoord gebly vir "alles is weer reg". Die gesag is oorgedra aan twee bekwame kommissarisse-generaal: Jacob Abraham de Mist en genl. Jan Willem Janssens, wat die amp van goewerneur sou beklee. Hulle het op 23 Desember 1802 in Kaapstad aangekom. Op 31 Desember het die Britse goewerneur, genl.-maj. F. Dundas, 'n proklamasie uitgevaardig dat almal wat die eed van trou aan die Britse koning afgelê het, daarvan ontslaan sou wees. Weens allerlei omstandighede kom De Mist eers op 1 Maart per proklamasie aankondig dat hy die bestuur oorgeneem het. Op dié dag het De Mist vir Janssens n 'n dankdiens in die kerk as goewerneur voorgestel aan "'n ontsaglike menigte" (aldus die Kaapsche Stads Courant) in die kasteel.

Op dieselfde dag het hy die politieke raad, of raad van politie, soos hy dit genoem het, herstig. Daar was net een gebore Kapenaar onder die vier lede wat die goewerneur moes bystaan. Demokrasie was daar nog nie. Ook die nuwe prokureur-generaal, G. Beelaerts van Blokland, het dié dag sy opdrag van werksaamhede ontvang. Die naam "fiskaal" het verdwyn en in die nuwe raad van justisie sou goed geskoolde regsgeleerdes dien. Teen die einde van die maand het ook die rekenkamer, wat die landsinkomste moes ontvang en die geldsake van die land moes beheer, met sy werksaamhede begin.

Daar sou ses distrikte wees: Kaapstad, Stellenbosch, Swellendam, Graaff-Reinet, Uitenhage en Tulbagh. As bestuurshoof van laasgenoemde vyf sou 'n landdros en heemrade optree (in Kaapstad 'n "raad der gemeente"), wat die regterlike gesag sou beklee. Die landdros moes onder meer toesig hou oor die onderwys, sorg dat die Khoi-Khoin as vrye mense behandel word, toesien dat "die nasies langs die grense" nie rede sou hê om geweld te pleeg nie, die slawe beskerm, waak oor die ongestoorde beoefening van die openbare godsdiens en mense aanmoedig om dienste by te woon. De Mist het in 1804 'n kerkorde uitgevaardig. Die kerk het feitlik onder die gesag van die owerheid gestaan en moes byvoorbeeld toestemming gee om 'n nuwe kerk te bou of 'n godsdienstige samekoms te hou, behalwe dié op Sondae en feesdae.

лобановский обыск

Media24-meningsvormer pleit vir Afrikaner-selfmoord

Genl. Aussares

Nico Smith se ideologiese infeksie vloei uit ‘n dodelike kopwond waarmee hy alle Afrikaners probeer aansteek, met sy propaganda-oorlog teen Afrikaners.

Sou hy daarin slaag om suksesvol te wees met sy sielkundige terreur-aanval, sal alle Afrikaners onverwyld selfmoord pleeg, en sal Nico Smith ongehinderd sy kommunistiese tempel op die ruïnes van die Afrikaners kan bou.

Hierdie arme mens probeer Afrikaners in Beeld wysmaak dat die Afrikaners se kritiek teen alles wat verkeerd is, daartoe gaan lei dat Afrikaners deur die swartes uitgemoor kan word.

Vir Nico en sy ideologiese terreur-trawante moet ons onomwonde sê dat die haglike situasie waarin Suid Afrika hom bevind, die swart regering se skuld is. Suid Afrika bevind hom nie in ‘n haglike situasie omdat Afrikaners daaroor praat nie.

Nico Smith se kommentaar is net so siek soos die van 'n verkragter wat sy slagoffer blameer, en sê dit is haar skuld dat sy verkrag is omdat sy ‘n vrou is.

Dit is Afrikaners se reg om te praat as slagoffers van ‘n rassistiese regering, wat Afrikanermans uit die werkplek hou, en dis Afrikanervrouens se reg om te praat as slagoffers van swart verkragters.

En dit is net soveel die Afrikaners se reg om te praat van die swart regering se mislukkings, as wat dit nie President Zuma se reg was om in Gazankulu te sê dat ‘apartheid tried to kill all the black people’ nie. Want die skole, hospitale, tuislande, weermagte wat ons betaal het, was nie om hulle kwaad aan te doen nie, maar om hulle te help.

As dit Zuma se reg en keuse is om onredelike uitsprake te maak om rassehaat in Suid Afrika aan te blaas, kan Afrikaners seker daarop reageer ?

Tussen Malema, Zuma en Mthetwa het hulle die afgelope week veel vermag om Suid Afrika na die rand van 'n rasse-afgrond te sleep. Mthetwa het in Durban gesê dat Suid Afrika word deur tsotsi’s met geweld en intimidasie geregeer, net soos ‘apartheid regering van destyds’.

As dit so was, wonder ek hoe die drietjies dit oorleef het. Terwyl daar onder blanke regering slegs sowat 260 persone in polisie-aanhouding gesterf het, het daar sedert 1994 meer as 600 aangehoudenes in die polisieselle van die swart regering gesterf.

En dan in ‘n poging om Afrikaners sielkundig te verlam, verwys Smith na wat met die Franse koloniste in Algerië gebeur het, eerstens om Afrikaners subtiel te vertel dat hulle ook “koloniste” is, en tweedens om ons bang te maak.

Wat in Algerië gebeur het, die foltering en geweld teen Algeryne deur die Franse, is dan nog 'n jaar of twee gelede deur generaal Aussares – een van die folteraars en Frankryk se antwoord op Eugene de Kock in die oortreffende trap – in die openbaar onder groot toejuiging verdedig.

Die generaal kry steeds 'n rojale staatspensioen vir sy moeite; hy sit nie in die tronk en vergaan soos Clive Derby-Lewis wat lankal sy straf uitgedien het nie. Al ongerief wat Aussares het nadat hy duisende Arabiere trots doodgemartel het is dat hy nou volprys vir sy treinkaartjie moet betaal, ipv halfprys soos ander afgetrede militêre.

Daarbenewens het die Franse 'n land gehad om na te vlug. Waar is ons moederland?

Hierdie voortdurende houe met die skuldknuppel gaan ANC-aanhangers nog duur te staan kom.

Eerstens is Suid Afrika wettig die land van die Afrikaners wat deur 'n massiewe verkragting van Afrikanervrouens,- en –dogters deur beide Britte en swart Britse troepe, van ons af gesteel was tydens die Tweede Vryheidsoorlog. En tweedens is dit die swart regering se rassisme wat besig is om 'n weersin onder Afrikanergeledere aan te wakker.

Dit is die swart regering en sy getroue propagandamedewerkers wat moet begin ongemaklik rondskuif in hul ‘leuenstoele’, en beddens snags, want as die Afrikaner besluit hy het nou genoeg gehad van onverbloemde haat en rassisme uit die oord van 'n idiotiese swart kommunistiese regering, wat die Afrikanerman sonder uitsondering as die vyand, en persona-non-grata in hul eie land tipeer, gaan Algerië soos ‘n Sondagskoolpiekniek lyk. En dit gaan nie Afrikaners se bloed wees wat vloei nie.

Afrikaners is van die tipe wat vir 80 jaar lank weerstand gebied het teen Spanje, toe Spanje die magtigste militêre moondheid denkbaar was.

Wie dink dat die Afrikaners net gaan sit en toekyk terwyl die swartes uiteindelik weer na Bloedrivier, ‘n kansie waag, 'n ‘tata-ma-chance’ om die Afrikaners uit te roei, kan nie lees nie, of was nie op skool nie.

Na Bloedrivier het die swartes amper 150 jaar gevat om weer die gedagte met die hulp van propagandiste soos Nico Smith, aan die bors te koester. En ook maar net omdat hulle te dom is om die lesse van die geskiedenis te leer.

Dit is wat nog niè met swartes en die swart regering gebeur het nie, dat hulle hul teenwoordigheid in Suid Afrika, en die behandeling van Afrikaners sal moet bedink.

As die swart regering aanhoudend die Afrikaners se geskiedenis vertrap, Afrikaners blameer vir ‘n kastige ‘apartheid’, en ontken dat apartheid-wette deur die Britte geskryf was, ontken dat die ANC uit die staanspoor ‘n organisasie van hoogverraad was, ontken dat die internasionale kommuniste al sedert 1928 daadwerklik gepoog het om ‘n swart kommunistiese beweging in Suid Afrika aan bewind te stel, ontken dat die Afrikaners se land deur swart;- en Britse verkragters deur middel van verkragtings afgevat was, Afrikaners met swart rassistiese wette uit die werkplek hou, en die Afrikaners se nasionale identiteit, -karakter, -kultuur, – taal deurlopend en onophoudelik vernietig; sal dit Afrikaners geen ander keuse laat as om hulself te verdedig nie.

Dis mos moeilikheid soek.

Afrikaners word klaar deur die swart regering as die vyand gesien, geprojekteer en behandel.

Al wat Afrikaners moet doen is om vir die regering te sê : “Goed, julle behandel en vermoor ons soos die vyand. Ons aanvaar julle oorlogsverklaring, en van vandag af is ons in ‘n staat van oorlog gewikkel teen almal wat die Afrikaners as vyande beskou.”

En dit is op die dag wat die gespuis soos Nico Smith maar sy rubberbootjie moet opblaas en begin roei, want ons gaan jou nie laat wegkom langs die pad of lughawens nie.

En hierdie rondte, gaan Afrikaners die Bybels bêre, en die hond, kat, kind, kraai en hoenders, kortom alles op die vyand se werf uitroei.

Die Afrikaners is op pad na die dag wat hulle die oorlogsverklarings van die swart regering langs verskeie weë gaan aanvaar.

Kyk maar wat gebeur die naweek van die 26ste September by Vegkop in Heilbron.

Die Afrikaners is op pad.

En dis nie om te vlug nie, Nico.

освещение дома на

Haaie boelie kalfies op Loftus

Chris Jordaan van die Haaie duik vir Francois Hougaard in gister se wedstryd

Ja, die Haaie het gister op Loftus met 29-23 gewen, in ‘n groot mate te danke aan die pogings van hulle ingevoerde losskakelster, Juan Martin Hernandez, wat 24 punte gemaak het. Maar die Natallers is ongetwyfeld baie onrustig uit Pretoria uit. Volgende week kom die groot Haaie en die groot Bulle terug vanuit die verre vreemde waar hulle Springbokke was.

En ja, die Haaie sal darem baie meer manhaftig wees met Smit, Du Plessis, Muller, Kankowski, Pienaar en Frans Steyn in die poel. Die Bulle, dié weet die Haaie, wag vir veel magtiger versterkings, beeste soos Steenkamp, Matfield, die pyniger Bakkies Botha, Pierre Spies, Fourie du Preez en die nuwe Koning van Loftus, Morné Steyn. Die Blou Bulle herinner dan… wagwagwag. Daar’s nog Danie Rossouw ook. Hoe goed ís ‘n span as hulle jou van Danie Rossouw laat vergeet. So, die Blou Bulle herinner dan alteveel aan ‘n span wat onlangs die Super 14 gewen het.

Gister was dus die laaste maklike wedstryd vir enige Blou Bul-opponent. Vir ‘n maklike wedstryd was dit dan ook nie so danig maklik nie. By tye het die Kalfies darem alteveel na befoeterde brahmane gelyk en met sluitingstyd was dit die Haaie wat gebid het die tyd moet omgaan. Dit was inderwaarheid die Blou Bulle wat in die eerste helfte die Haaie in klein sirkels laat swem het en 12-6 met lemoentyd voor was.

Na rustyd het die geslepe Haai-veterane met hulle bejaarde, maar uitmuntende, kaptein op heelagter, Stefan Terblanche, wat die Blou Kalfies se koppe laat draai het met presiese grootmensrugby. Hernandez het deurgesypel vir ‘n drie en toe Jacques Botes ook. Die agterstand is uitgewis en ‘n voorsprong opgebou.

Teen die einde was dit egter die Haaie wat soos Jacob Zuma se regspan moes verdedig. Selfs hulle beste pogings was nie genoeg om Werner Kruger te keer om ‘n stutdrie met die Bulle se handelsmerk daarop te druk nie. In die laaste minuut was die Blou Bulle ‘n aangee daarvan af om die wedstryd uit die Haaie se kake te ruk.

So, die Haaie het gewen. Hierdie seisoen se Bulletjierugby is nou verby. Volgende week begin die ware Curriebekerstryd.

Die Haaie het 29 punte gekry. Juan Hernandez het ‘n drie, twee verdoelings, vier strafskoppe en ‘n skepskop aangeteken.

Die Blou Bulle se 23 punte bestaan uit ‘n drie deur Werner Kruger, vier strafskoppe van Burton Francis en twee deur Francois Brummer.

ыгри для дивчат кухня

Maklik! Die Springbokke draf Nieu-Seeland kaf

Bismarck du Plessis (links) en Ryan Kankowski met die Drienasiestrofee

John Smit se Springbokke, nè, is ‘n span wat nie met punte mors nie. In Peter Schaffer se woorde sê Mozart mos dat sy operas net genoeg note het – nie te veel en nie te min nie. Die Springbokke wen toetse deur nie te min punte aan te teken nie, maar wraggies ook nie onnodig baie nie. Gister het hulle op ‘n wentotaal van 32 punte besluit en dit was met ‘n speling van drie toe ook genoeg.

In Hamilton het hulle weereens vroeg opgedaag vir werk, die puntefabriek oopgemaak, teen ‘n bekwame tempo geproduseer, fabriek gesluit en toe die knuppels opgeneem om hulle opgepotte punte teen ‘n horde alswart maaifoedies te beskerm.

Die verstommende verskynsel van hierdie Bokspan is hoe maklik hulle punte kry wanneer hulle dit wil hê. Hulle het ‘n hele versameling puntestropers in hulle implementestoor. Gister, byvoorbeeld, het hulle ‘n opraap-en-skoert drie deur Fourie du Preez en ‘n onderskepdrie deur Jean de Villiers ingeoes. Daar was twee verdoelings, ‘n strafskop of twee en ‘n skepskop deur Morné Steyn. En, o ja, twee interkontinentale strafskoppe deur die ongepoetste Frans Steyn. Die ongelowige uitdrukking wat Richie McCaw se gesig verwring het toe die wilgerkop Bethlehemiet sy vernietigingswerk met ‘n 63-meter skop begin het, was prysloos.

Daar was ‘n ander oomblik wat ‘n duidelike wending in die wedstryd aangekondig het: Brad Thorne was die eerstelinieontvanger van ‘n bal uit ‘n losskrum. Dit is dieselfde Thorne wat so manhaftig was om voor die tyd vir Bakkies Botha uit te nooi om “dit hiernatoe te bring.” Die All Black-slot het sy blik oor die situasie laat gly en, nadat hy gesien het dat Bakkies besig was om opstote te doen met die res van die All Black-voorspelers op sy rug, momenteel ontspan. Hy het die moontlikhede begin oorweeg en in daardie oomblik het ‘n groenoorgetrekte, rooi baksteenblok hom uitgemeet, hom bymekaargemaak, deur die lug gebom en oor die groen gras gesmeer. John Smit. Die All Black-voorpak het hierna duidelik afgeblaas.

Hierdie was Smit se 80ste toets en die eerste een waarin hy Man-van-die-Wedstryd louere verdien het. Hy het waansinniglik verdedig, soos ‘n kamikaze aangeval en totaal berserk in losgemale en –skrums ingedonder. En daarby het hy geskrum! Wie ook al deur die week die minagtingsveldtog teen Smit begin het, het die Springbokkaptein met die beste steroïede – vasbeslotenheid – behandel. In die 65ste minuut het die All Blacks ‘n strafskop weggewys ter wille van ‘n skrum voor die Springbokke se pale, omdat McCaw en breintrust besluit het die Suid-Afrikaners is “op die agtervoet.” Smit en Kie het hulle nou maar eenmaal vermorsel, die bal afgerokkel en die bedreiging se vlammetjie gesnuit.

Al het al die All Blacks se ruiters en al die All Blacks se manne probeer om hulle Hompie Kedompie weer op die wal te kry, was dit bestem om nooit genoeg te wees nie. Dan Carter het skoppe met gebruiklike betroubaarheid afgevuur en Sivivatu en McCaw het drieë gedruk. Dit het by hulle die illusie gewek dat die Springbokke ‘n noue ontkoming gehad het. Na die tyd het McCaw geweeklaag dat hulle nie hard genoeg in die eerste helfte gespeel het nie. Maar natuurlik is daar net een bal in ‘n wedstryd en dié het die Springbokke in daardie tyd gebruik om punte mee te maak.

McCaw het in onderhoude ook nagelaat om die All Blacks se beste speler – die skeidsregter, Nigel Owens – te prys vir sy bydrae tot Nieu-Seeland se kordaat poging. Die Wallieser is duidelik ‘n toegewyde student van die Internasionale Rugbyreëls vir Opponente van die Springbokke. In die eerste paar minute het hy twee strafskoppe teen die Suid-Afrikaners toegeken; strafskoppe wat geen ander toetsnasie sou toegekom het nie. As dit nie vir sy stoere ondersteuning van die All Blacks was nie, het hulle nog oeseriger van die veld afgestap.

So, die Drie Nasies-trofee is by sy regmatige tuiste, gewen deur ‘n span wat snoep is om punte te maak en nog snoeper om punte weg te gee. Daar gaan ‘n heerlike siddering by ‘n mens op as jy dink dat hulle, wie weet, eendag kan besluit om die bal vir tagtig minute te gebruik om mee punte te maak. As hulle dit doen, dán begin ons van legendes in groen truie praat.

Ons mag mos droom, of hoe?

best business instagrams Лобановский

Grasmere, juweel van die Mere-distrik

Suid-Afrikaners wat êrens in hul lewe in die Verenigde Koninkryk woonagtig was, het almal hulle gunsteling vakansieplek op daardie modderige eiland met sy ryke verskeidenheid aan mense en die natuur. Myne is die Mere-distrik in Cumbria, veral in die laatsomer, as al die bome met die wonderlikste herfskleure geverf is.

In die middel hiervan lê Grasmere, 'n klein dorpie, prentjiemooi en veral bekend vanweë die digter William Wordsworth (1770-1850), wat hier gewoon en gedig het. Hy het Grasmere die lieflikste plek wat ooit ontdek is genoem en dit treffend soos volg verewig:

I wandered lonely as a cloud (1815)

I wondered lonely as a cloud

That floats high o’er vales and hills,

When all at once I saw a crowd,

A host of golden daffodils—

Beside the lake, beneath the trees,

Fluttering and dancing in the breeze.

Ja, toegegee, vandag is Grasmere oorgegee aan die toerismenywerheid, en bestaan die dorpie hoofsaaklik uit geskenkwinkels, restaurante en gastehuise. Tog het dit, veral te danke aan die eenvormige boustyle met leiklip, die welige plantegroei en die afwesigheid van Amerikaanse kitskos en koffiewinkels, baie van sy sjarme oorgehou.

Verblyf is volop; daar is baie gastehuise en hotelle om van te kies. Reg in die middel van die dorp is die Red Lion Hotel, wat, indien jou begroting dit toelaat, glad nie 'n slegte keuse is nie.

Onthou om jou stapskoene in te pak; hier is myle se staproetes wat deur toeriste van oor die hele wêreld deurkruis word. Mens sien veral families, wat met hul kinders hier kom stap as ontvlugting van die stad. Die area is baie stapvriendelik en oud en jonk geniet dit om die talle staproetes te ontdek tussen meer, boom en bos.

Dit is nie te ver om vanaf die dorpie na die Grasmere-meer self te stap nie, en die ervaring is op sy beste vroeg in die oggend, terwyl die mistigheid orals om jou opstyg. By die meer aangekom kan jy ook 'm roeiboot tussen die maande van Maart tot November huur.

Moenie Sarah Nelson se bekende gemmerbroodwinkel mis nie. Sarah het in 1850 begin om gemmerbrood te bak en die geheime resep het oor geslagte heen behoue gebly. Die winkel was oorspronklik 'n skool waar William en Dorothy Wordsworth skoolgehou het.

Sarah Nelson se gemmerbroodwinkel, in 1860 en hoe dit nou daar uitsien.

Dove Cottage is gerestoureer om mens 'n idee te gee van hoe dit gelyk het toe Wordsworth daar gebly het. Reg langsaan is ook die bekende Wordsworth-museum.

Dove Cottage waar Wordsworth gewoon het.

Wordsworth se graf, een van die bekendste grafte van literêre figure.

ukladka-parketa

Praag Rugby doen dit weer!

Kop op die Blok se verstommende toetsvoorspelling

Rugbyskrywers regoor Suid-Afrika wat gister se Kop op die Blok gelees het – en daar is al hoe meer sulke lesers – wens vandag húlle het dit geskryf. Nie net het Kop op die Blok ‘n Springbokoorwinning in weerwil van ‘n algemeen aanvaarde nederlaag voorspel nie, hy het boonop die presiese punteverskil – 3 – reg gehad.

Meer verstommend nog, is sy profesie oor die verloop van die wedstryd. Asof hy die wedstryd vooraf gesien het, skryf hy gister:

"Hierdie is ‘n toets wat ‘n ou bekende chronologie gaan voortsit: Die All Blacks gaan te lank vat om aan te pas by die krag en presiesheid van die Springbokke en gaan eers tot verhaal kom wanneer hulle vyftien punte of meer agter is. Die Springbokke gaan dan die hortjies toemaak en hulle voorsprong verdedig. Kort voor die einde, vrygewig soos hulle is, sal hulle vir Dan Carter of een van die vleuels toelaat om ‘n drie te druk."

Die Springbokke het inderdaad gou genoeg ‘n stewige voorsprong opgebou. Dit was vroeg in die tweede helfte dertien punte werd. Daarna het hulle die gaping verdedig en uiteindelik die All Blacks toegelaat om twee drieë toe te laat – een deur die vleuel Sitiveni Sivivatu. Die laaste drie, ook op die kop volgens voorspelling, is enkele minute voor die einde van die wedstryd gedruk.

Vir ‘n volledige oorsig en sifting deur die feite van die wedstryd, lees die volledige verslag, môre net by Praag.

топкарго кидалы

WP stuur op lentekroesheid af

Die WP, op pad na ‘n tuishalfeindstryd, het vandag ‘n formaliteitjie om in Bloemfontein af te handel; baie soos wat Gerrie Coetzee in 1984 net die formaliteit van sy eerste wêreldtitelverdediging teen Greg Page uit die weg moes kry. Toe slaan Page vir Coetzee in die vyfde rondte uit. Pasop dat die WP nie op dieselfde manier teëspoed op die Vrystaatstadion kry nie.

Die gestreeptes het drie goeie oorwinnings – teen die Haaie, Bulle en Leeus – agter die rug, en kommentators is net so vol vertroue soos die Kapenaars dat die WP môre die vierde groot kopvel bo hulle kaggel gaan hang. In die Vrystaat is die manne egter dikwels agter die tyd en Naka Drotské se vakleerlinge weet waarskynlik nie hoe bewoes die WP is nie.

Die krisis om teen die Blikore te speel, is dat hulle, wanneer alles reg werk, enige span onder die blaker kan skop. En as daar ‘n span is wat reg is vir ‘n groot wedstryd, is dit die Vrystaat. Hulle seisoen het in die afvoersloot begin met ‘n nederlaag teen hulle plaasnefies, die Griekwas. Asof hulle aan bomskok gely het, het hulle die seisoen ingestrompel. Nou is daar wel tekens dat die span oor die ergste trauma is. Hulle het soete wraak teen die Griekwas geneem en die Leeus afgeransel. Die Vrystaat is kwalik die onstuitbare John Deere wat hulle twee jaar of wat gelede was. Maar dis ‘n span met ten minste een Groot Wedstryd in hulle.

Die aanskoue van ‘n Vrystaatspan op volle vaart, oorkokend van die suiwere vreugde van voetbol op ‘n harde veld, is altyd ‘n plesier. Wanneer hulle in daardie bui is, doen hulle alles net beter, harder en vinniger. Dis vroeglente in die Vrystaat en lente manifesteer op min plekke so heerlik as in die aspoesterprovinsie. Vandag gaan hulle vir die lekkerte speel en die ambisieuse WP gaan die slagoffers van die lewensvreugde wees.

Die Vrystaat is op hierdie stadium van ‘n onderpresterende jaar, ‘n meer gevestigde span, met goeie hardwerkende voorspelers wat kan skrum en wat moeilik is in die lynstane. As die ou Noord-Transvaal almelewe die slotfabriek was, is die Vrystaat nog altyd die losvoorspelerkweekhuis. Die huidige oes is so knoetserig soos doringtakke en avontuurlustig soos seerowers. In Jacques-Louis Potgieter het hulle die soort soliede, akkurate losskakel gekry wat hulle na gesmag het na die vertrek van Willem de Waal en daar is genoeg spoed en fokus in die agterlyn om altyd gevaarlik te wees.

Die WP daarenteen is gevaarlik maar fyngestel. Enige ritmeversteuring kan die hele span van die spoor af laat loop. As daar nou een ding is wat ‘n span se harmonie in kakofonie kan verander, is dit ‘n lewenslustige Vrystaatspan op die harde veld van Bloemfontein onder ‘n vroeglenteson.

Suid-Afrika klop Nieu-Seeland 32-29

Suid-Afrika het Saterdag Nieu-Seeland met 32-29 gewen om sodoende die Drienasiesrugbytitel vir die eerste keer sedert 2004 in te palm.

Tellings:

Suid-Afrika 32 (Fourie du Preez, Jean de Villiers drieë; Morné Steyn 2 doelskoppe, 2 strafskoppe, skepskop; François Steyn 3 strafskoppe), Nieu-Seeland 29 (Sitiveni Sivivatu, Richie McCaw drieë; Daniel Carter 2 doelskoppe, 5 strafskoppe). Halftydtelling: 22-12.

Suid-Afrika se witwarm vraagstuk: tussenrassige misdaadkoerse

Die Brandon Huntley-geval het weer eens die baie aktuele vraag oor misdaadkoerse – en spesifiek misdaadkoerse oor rasgrense – in die kollig geplaas. Suid-Afrika se amptelike misdaadsyfers word nie op ‘n rassegrondslag gepubliseer nie. Ons het nie amptelike syfers wat sê hoeveel blankes deur swartes vermoor word en andersom nie.

Die blanke publiek het wel ‘n baie sterk vermoede dat die swart-op-wit misdaadkoers, selfs op ‘n proporsionele grondslag, die wit-op-swart koers totaal verdwerg. (Vir die doeleindes van hierdie stuk gebruik ek die ANC-regime se definisie van swart om ook ander rassegroepe soos kleurlinge as swart te kategoriseer.) Die publiek moet egter staatmaak op oorvertellings en nuusberigte.

Hoeveel van ons was nie self al die slagoffer van swart misdadigers, of ken ander blankes wat deur swart misdadigers beroof, vermoor, aangerand of verkrag is nie?

In die uiters rare en uitsonderlike gevalle waar blankes wel geweldsmisdaad teenoor swartes pleeg, word dit tot so ‘n mate in die pers uitgebasuin dat ‘n leser wat nie van beter weet nie, sou sweer daar is ‘n enorme probleem met rassistiese blankes wat swartes uitwis. Ironies genoeg is die lynregte teendeel waar. Die Waterkloof-4 en die Skierlik-aanvaller was uitsonderlik slegs weens die skaarsheid van hulle soort aanvalle.

Dikwels word sogenaamde blanke misdade totaal en al verdraai. Nie één van die skoonmakers in die sogenaamde Reitzhuis-voorval is beseer nie. Hulle het inteendeel laggend saamgespeel. Dis egter nie wat ‘n leek sou dink as hy CNN of die BBC se berigte hieroor gesien het nie. ‘n Boer het per ongeluk ‘n swart seun op sy plaas geskiet omdat hy hom vir een van die bobbejane wat die boer se plaas plunder, aangesien het. Dit was ‘n ongeluk. Die boer het intense berou oor die ongeluk getoon (hoeveel swart plaasmoordenaars toon soortgelyke berou?), maar nietemin hou Cosatu en sy trawante vol dat dit ‘n rassistiese moord sou wees.

Aan die ander kant is dit slegs die mees sensasionele moorde en aanvalle op blankes, byvoorbeeld die blanke meisie wat deur ‘n swart taxibestuurder vermoor is, wat nog enigsins die koerante haal. Swart-op-wit aanvalle is so algemeen en wydverspreid dat dit nie eens meer skokwaarde het nie. Bykans elke uitgawe van ‘n lukraak gekose koerant met blanke lesers bevat berigte oor swart-op-wit moorde. Sulke berigte word egter dikwels in die binneblaaie weggesteek. Dis slegs as ‘n blanke ‘n swarte aanval, dat dit tot vervelens toe voorbladnuus word. In Engels noem mens dit “man bites dog reporting”.

Die niksseggende en inderdaad absurde verskoning wat die polities korrektes aangebied het om Brandon Huntley se suksesvolle asielaansoek as belaglik te probeer afmaak, was dat swartes ook deur misdaad getref word. Dit is ongetwyfeld waar, maar dis nie die volle verhaal nie. Brandon Huntley het beweer dat hy, as lid van die blanke etniese groep, deur swartes, ‘n ander etniese groep, geteiken word. Dis iets heel anders as gewone misdaad, nie waar nie?

(Indien iemand bostaande sou betwis, gaan ek volhou dat die Waterkloof-4 se aanval en die Skierlik-skietery ook blote misdaad was, iets waaroor die linkses nooit sal toegee nie.)

Indien dit slegs blote misdaad is wat hier ter sprake is, sonder ‘n rassemotief, volg dit dat daar ook in verhouding met ons getalle ‘n proporsionele aantal blankes moet wees wat misdaad pleeg en swartes aanval. Gegewe dat blankes 10% van die bevolking uitmaak, en misdaad volgens die linkses ewekansig is wanneer dit by oortreders en slagoffers kom, volg dit dat 10% van al die misdaad in Suid-Afrika deur blankes gepleeg moet word. Ons moet dus verwag dat huise in Soweto ook deur blanke terreurbendes geteiken moet word en dat swart bejaardes se vingers ook tydens plaasaanvalle deur blanke misdadigers afgeknip sal word.

Is dit werklik die geval? Niemand het harde syfers nie, want misdaadstatistieke word weer eens nie per rasgroep aangegee nie. Kan ons egter ‘n ingeligte raaiskoot hieroor waag? Hoeveel misdaad word deur blankes gepleeg? Hoeveel deur swartes? Hoeveel swart-op-wit aanvalle teenoor wit-op-swart aanvalle? Ek sou reken die antwoord is ja. Mens kan buitelandse statistieke gebruik om minstens verdedigbare syfers mee voort te bring.

Suid-Afrikaanse blankes se voorouers kom grootliks uit 4 lande: Nederland, Brittanje, Duitsland en Frankryk. Siende dat blankes se voorouers van daar af kom, hoe vergelyk dié lande se misdaadkoerse met Suid-Afrika s’n? Die antwoord is: daar is bykans nie ‘n vergelyking nie. Suid-Afrika se moordkoers is sowat 40-50 per 100 000 bevolking per jaar, sowat dertig keer hoër as hierdie lande s’n, wat tipies 1,5 per 100 000 bevolking is. Hier moet mens ook in ag neem dat ‘n baie groot persentasie van misdaad in die genoemde lande deur swart immigrante gepleeg word.

Dus: Suid-Afrika het sowat 4,5 miljoen blankes. As Suid-Afrikaanse blankes se misdaadkoers soortgelyk aan ons stamlande s’n is, en daar is geen rede om te vermoed dit sou anders wees nie, sou daar slegs 67 uit die 20 000 of meer moorde jaarliks deur die land se blankes gepleeg word. Siende dat al die ander moorde, 20 000 of meer, deur anderskleuriges gepleeg word, wat is die proporsionele moordkoers, maw die koers wat die aantal moorde normaliseer op grond van bevolkingsgetalle?

Die linkses is lief daarvoor om oëverblindery te probeer toepas op grond van bevolkingsgetalle. Hier volg ‘n gunstelingfoefie van die linkses: “Omdat daar baie meer swartes as blankes is, is daar noodwendig meer swart moordenaars.”

Wel, ja, maar dis nie so eenvoudig nie. Daar is nie net getallegewys meer swart moordenaars nie, daar is ook proporsioneel meer swart moordenaars. As jy moordkoerse normaliseer, met ander woorde die koerse op ‘n gelyke basis vergelyk, is die swart koers steeds astronomies groter as blankes s’n. Hier is ‘n maklike manier om laasgenoemde te bedink:

As daar 10 000 witmense in ‘n dorpie sou woon, sou daar slegs elke 7 jaar 1 (een) moord gewees het.

As daar 10 000 swartmense in ‘n dorpie woon, sou daar elke jaar sowat 5 moorde gewees het.

Die grafiek hieronder gee die onderlinge moordkoerse per capita weer op ‘n visuele manier. Let opnuut op: dit is genormaliseer om die getalle swartes en blankes in ag te neem.

moordkoers

Siende dat Brandon Huntley aanspraak gemaak het daarop dat blankes deur swartes geteiken word, hoeveel van daardie 67 blanke moordenaars per jaar se slagoffers is swart en andersom? Ons moet weer eens na oorsese navorsing verwys om ‘n ingeligte raaiskoot te waag. Die VSA het bykans dieselfde aantal swartmense as wat daar in Suid-Afrika is. Die VSA het wel sulke statistieke beskikbaar.

Volgens die webwerf Color of crime pleeg swartes in die VSA 85% van alle tussenrassige misdaad. Swartes verteenwoordig slegs 10% van die totale bevolking in die VSA. ‘n Eenvoudige berekening toon dat swartes in die VSA gevolglik vyftig (50) maal meer geneig is om alle soorte misdaad oor rasgrense heen te pleeg as die res van die bevolking.

Dis moontlik dat Suid-Afrika se tussenrassige moordkoers selfs nog meer skeefgetrek is. Siende dat daar moontlik slegs 67 moorde per jaar deur wittes gepleeg word (sien die dele oor die moordkoers in blankes se stamlande), en ‘n groot deel van die slagoffers ander blankes is, word slegs ‘n baie klein aantal swartes deur blankes vermoor. Dis onbekend hoeveel, maar die boonste perk is 67, en slegs met die aanname dat alle moordslaggoffers van blanke moordenaars swart is. Dis duidelik nie die geval nie – blankes vermoor ook ander blankes.

Dis ook onbekend hoeveel blanke moordslagoffers daar per jaar is. As almal ewekansig deur misdaad geteiken word (in teenstelling met die tempo waarteen verskillende groepe misdaad pleeg), is daar minstens 2000-3000 blanke moordslagoffers jaarliks. Siende dat daar maksimum 67 blankes deur ander blankes vermoor word, is bykans al die ander blanke vermoordes die slagoffers van tussenrassige moord.

Om dit op ‘n ander manier te stel: dis sowat 30 maal meer waarskynlik dat ‘n blanke moordslagoffer se aanvaller swart sou wees as wat die aanvaller blank sou wees.

Vir swart moordslagoffers lyk die prentjie heel anders. Dis sowat 300 maal meer waarskynlik dat ‘n swarte deur ‘n ander swarte vermoor sou word, en weer eens dis slegs as alle blanke moordenaars se slagoffers swart sou wees.

Ek laat dit aan die leser self oor om te oordeel of die polities korrektes se siening, dat misdaad geen kleur ken nie, ‘n goeie weergawe van die werklikheid is. Ek verwag dat daar diegene sou wees wat van my verskil, en ek verwelkom dit. Dit sou veral baie interessant wees om van diegene wat met my verskil se syfers te hore te kom. Is dit nie moontlik tyd vir organisasies soos Praag en Afriforum om te begin aandring op misdaadstatistieke op grond van ras nie? Vir solank as wat die ANC-regime die waarheid van ons probeer weerhou, so lank sal die redelike vermoede bestaan dat die regime iets het om weg te steek, dat die inhoud van hierdie stuk nie ver van die waarheid is nie.

Lees meer op Anton Barnard se woernaal SAmizdat.

Kop op die blok s?: Haaie gaan vertrap word op Loftus

Gustav Venter

‘n Haai swem nie so lekker op droë grond nie. En die ongemak kan ‘n foltering word as die vis boonop deur ‘n trop beeste vertrap word. Dít is wat Stefan Terblanche môre gaan leer wanneer hulle, dorsale vinne pronkend na ‘n paar wenslae, die Blou Bulle tussen die horings op Loftus moet kyk.

Protesteer soos wat Haaie-afrigter John Plumtree wil, sy span neem te veel dinge vanselfsprekend aan. Die vernaamste daarvan is dat die plaasvervangers wat die Pretoriaanse Springbokke se plekke moet warm hou, nie die Blou Bul-rugbyfilosofie mooi ingestudeer het nie. ‘n Mens kan hierdie mistasting verstaan: Die Bulle het deurtrek met stywesiekte gelyk teen die Leeus en die WP. Frans Ludeke is egter ‘n boer wat al hoe meer tuis lyk in die bulkraal en hy weet wat die regte doepa is om slym uit die oë en stramheid uit die spiere te verdryf.

Vir die Haaie om te wen, moet hulle ‘n voorpak geskoei op ‘n tradisionele voorspelerlees tem, en dit is juis hier waar hulle gaan vasval. Daar is min te kies tussen die voorrye, maar van daar af is die Blou Bulle die ene brahmaan. Dit is veral te betwyfel of die Haaie se basketbaltipe slotte, Albert van den Bergh en Steven Sykes, die brekerbenadering van Wilhelm Steenkamp en Flip van der Merwe sal kan weerstaan. En hoewel die Haaie ‘n gebalanseerde losdrietal, vol flair en werksywer, het, sal Pedrie Wannenburg hulle te gereeld terugdryf, sal Dewald Potgieter se kortpadrugby hulle verskrik en sal Deon Stegmann net te veel balle van hulle af wegbrüssouw.

Die Haaie floreer as daar bloed in die water is, wanneer die spel losrafel en goedkoop balle rondlê van waar hulle tussen ongeorganiseerde agterspelers kan inkom. Die Blou Bulle se agterlyn het egter te veel struktuur. Burton Francis verstaan die bestanddele van die Blou-Bul-resep al hoe beter en weet hoe om die pap aan te maak. Nie net sal die Pretoorsdorpers se agterlyn nie in die verdediging skiet gee nie, hulle het genoeg karwatskrag om self pak uit te deel, met veral Jaco Pretorius wat nou wys dat hy weer begin verstaan waar die doellyn is.

Praag se voorspelling: Die Haaie se drie drieë is te min om ‘n Blou-Bul-oorwinning te keer.