Rainbow PUSH Coalition

U.S. activist Rev. Jesse Jackson on Tuesday said his organization will target top energy companies like Exxon Mobil Corp. and ConocoPhillips in a push to create more jobs for women and minorities in the industry.

Jackson said members of his Rainbow PUSH Coalition plan to buy stock in 20 of the world’s largest energy companies. As investors, the group will seek change by attending annual meetings, calling for talks with the companies’ chief executives and pressing for fairness hearings at the state level.

"We intend to inject ourselves into the struggle for fair access to energy," Jackson told a news conference. "Historically, we’ve not had that access."

[…]

He did not offer statistics but described minority representation in the industry as "very low."

As part of its efforts, Rainbow PUSH will examine the racial make-up of a company’s board of directors, its suppliers, its consultants, its contractors and its outside legal firms, Jackson said.

[…]

On Monday, Jackson said he met with John Hofmeister, president of Royal Dutch Shell Plc’s Shell Oil Co. U.S. unit, and described the meeting as very good.

Jackson’s comments on diversity come as the energy industry is gathered in Houston for the 65,000-person Offshore Technology Conference.

ландшафтное освещение монтажОлександр Фільчаков прокурор

Jamestown se Duitsers

Jamestown word allerweë beskou as die eerste langdurige vesting wat die Britte in 1607 op die Amerikaanse kontinent kon bou en word jaarliks op 13 Mei gevier.  Maar dit was nie net Engelse wat onder die eerste koloniste was wat aan wal gegaan het nie. Onder die voorlopers was ook ander Europeërs.

Trouens, daar word tans bespiegel dat daar selfs vroeër as 1607 wit setlaars in Amerika aan wal gegaan het, maar dat hulle uitgewis is deur Indiane. Een so ‘n tese is die van Giles Milton wat in sy boek Big Chief Elizabeth skryf dat daar twee onsuksesvolle probeerslae was in 1585 en 1587 en dat latere reisjoernale melding maak van blonde Indiane met blou oë.

Britte is deur romantiese verhale van "edele barbare" deur die Virginia Company gelok om die seereis na Amerika aan te pak. Wat hulle egter by hul aankoms aangetref het, was nie wat hulle belowe is nie. Milton beweer dat die sukses van Jamestown te danke kon wees aan Indiane van gemengde afkoms – die vorige verdwene koloniste – wat die nuwe aankomelinge herken het as hul "vaders".

Nuwe navorsing dui daarop dat daar ten minste een Duitser onder die heel eerste suksesvolle groep in 1607 was, naamlik botanis en dokter Johannes Fleischer. Fleischer het ‘n brief in Latyn aan die aandeelhouers van die Virginia Company geskryf wat behoue gebly het en wat in die argeologiese versameling van Jamestown bewaar word.

Die brief dateer uit 1607 en die naam van die plek waarvandaan dit gepos is, word aangedui as "Jacobpolis" oftewel Jamestown in Latyn. Fleischer was, volgens alle aanduidings, die enigste van die 104 koloniste wat nie uit Engeland gekom het nie. Hy was uit Breslau, Duitsland en het in Basel, Switserland studeer. Die onontdekte plante- en dierewêreld asook die belofte van nuwe geneesmiddels was die rede vir sy reis.

Hy is hartseer genoeg nie lank daarna nie in 1608 oorlede. Sy grafsteeninskripsie is steeds vandag ‘n herinnering aan sy soeke om die natuur van die Nuwe Wêreld te verstaan. Kort na sy afsterwe, op 29 September 1608, kom nog drie Duitsers in Amerika aan.

Die Virginia Company het opdrag aan die drie glasmakers gegee om vir Londen se geboue vensters te vervaardig. Die toestand in die Fort was in Desember 1608 ongelukkig van so ‘n katastrofiese aard dat goewerneur John Smith besluit het om die Duitsers na stamhoof Powhatan te stuur om hom met die bou van sy huis te help in ruil vir onderdak.

Die Duitsers, verlig om van die nypende voedselskaarste in die Fort te ontsnap, besluit daarna om die Indiane voortaan teen invalle van die koloniste te help. Die glasaanleg ‘n entjie van die Fort af word dus nie net as werkswinkel gebruik nie, maar word ook vir wapensmokkelary aangewend.

Vandag is dit as lewende museum ingerig as ‘n vertoonvenster vir die glaswerk wat in 1619 daar geskep is en kan besoekers die ou tegnieke en gebruike gadeslaan. Smith was destyds op hoogte van die glasblasers se ander bedrywighede maar het nie ingemeng nie. Dit het die Indiaanse stamhoof agterdogtig gemaak en hy het die drie Duitsers begin wantrou. Al drie is deur die Indiane om die lewe gebring.

 

slots noпрокурор харьковской области

Keimzelle mit Indianern

Jamestown hat nur zwei Einwohner: Bill Kelso und seine Frau. Ein beschauliches Leben führt das amerikanische Ehepaar auf der Halbinsel im Fluss James aber nicht, erst recht nicht in diesen Tagen. Jamestown wird 400 Jahre alt. Das mag für Europäer wie ein Kindergeburtstag klingen. Doch in Virginia feiert man nicht weniger als „den Beginn des modernen Amerika“.

Vor 400 Jahren entstand an der Chesapeake-Bucht die erste dauerhafte englische Kolonie auf dem amerikanischen Kontinent – dreizehn Jahre bevor die Pilgerväter in Neuengland Plymouth gründeten (Siehe auch: Johannes Fleischer – Der deutsche Siedler in Jamestown). Zum „Geburtsort Amerikas“ haben die Verantwortlichen in Virginia ihre historische Stätte deshalb erklärt. Der wichtigste Ehrengast zur Erinnerung an die Landung der ersten 104 Siedler am 13. Mai 1607 kommt schon an, bevor das Jubiläumsprogramm am 11. Mai offiziell beginnt. Für diesen Donnerstag wird Ihre Majestät Königin Elisabeth II. in Jamestown erwartet.

[…]

Mit drei Schiffen war 1607 die Vorhut der Kolonialisten über den Atlantik gesegelt. 104 Männer und Jungen kamen, getrieben von der Hoffnung auf Gold und andere Reichtümer

Das letzte Mal war sie vor einem halben Jahrhundert da, zum 350. Jubiläum der Kolonie, die nach König James I. benannt ist. Als Geburtstagsgeschenk hatte die Queen 1957 eine gewaltige Schmuckschatulle aus dem 17. Jahrhundert mitgebracht. Das kostbare Stück wird im Museum für amerikanische Volkskunst im benachbarten Williamsburg gezeigt. Die kleine Stadt bereitet sich seit Monaten darauf vor, Jamestown-Besucher aufzunehmen. Denn am „Geburtsort Amerikas“ darf niemand wohnen – außer eben Bill Kelso und seiner Frau.

Das Privileg genießt Kelso, weil er der Wiederentdecker von Jamestown ist, offiziell: der „Leiter des archäologischen Projekts zur Wiederentdeckung von Jamestown“. Schon als der 66 Jahre alte Amerikaner vor mehr als 40 Jahren zum Studium an das College of William and Mary in Williamsburg kam, hatte er sich in den Kopf gesetzt, das historische Jamestown zu finden.

[…]

Die Anfänge waren allerdings nicht sehr ermutigend. Er komme ein paar hundert Jahre zu spät, der Fluss habe die Überreste des Forts weggeschwemmt, sagte ihm damals ein Professor. Doch Kelso leuchtete diese Theorie nicht ein, die damals viele Fachleute vertraten. „Also beschloss ich, selbst Archäologe zu werden“, sagt der Chefausgräber mit dem weißen Schnauzbart, der sein wettergegerbtes Gesicht mit einem breitkrempigen Hut schützt.

Am 4. April 1994 wurde mit den Ausgrabungen begonnen. Seit Kelso damals andächtig die erste Tonscherbe in Händen hielt, sind auf der rund 400 Quadratmeter großen Fläche, auf der das Fort vor 400 Jahren stand, mehr als eine Million Stücke ausgegraben worden. Die Funde füllen mittlerweile ein ganzes Museum: das im vergangenen Jahr eröffnete „Archaearium“ in der Nähe der Ausgrabungsstelle. „Diese Schachfigur könnte ich mir auch in einer Vitrine des Archaeariums vorstellen“, sagt Danny Schmidt und zeigt eine Figur aus Elfenbein oder Knochen, die er vor einer halben Stunde gefunden hat. Der 29 Jahre alte Archäologe mit Stoppelbart und Sommersprossen half schon als Schülerpraktikant bei den Ausgrabungen und kann noch lange arbeiten: „Wir haben erst 40 Prozent der Fläche untersucht.“

Eine Gewissheit haben die Forscher aber ohnehin schon ausgegraben: Der „Geburtsort Amerikas“ war kein beschauliches Plätzchen. Hunger, Krankheit und Kampf prägten das meist nur kurze Leben der frühen Siedler. Der amerikanische Traum, mit harter Arbeit schnell reich zu werden, erfüllte sich für die allermeisten nicht. Manche der mitgereisten Gentlemen waren es freilich auch nicht gewohnt, sich die Finger schmutzig zu machen.

Umso härter traf die Kolonisten die katastrophale Dürre, die bei ihrer Ankunft herrschte. Vor allem der Hungerwinter 1609/1610 war ein Albtraum. Von den 500 Siedlern lebten im Frühjahr 1610 nur noch 60. Wer nicht verhungerte, lief Gefahr, von Angehörigen verspeist zu werden. Ein Siedler habe seine Frau geschlachtet und Teile von ihr gegessen, berichtet ein Chronist, der „von einer Speise in Gestalt einer gesalzenen Ehefrau noch nie gehört hatte“.

[…]

Angesichts derartiger Zustände verwundert es kaum, dass das Londoner Unternehmen, das die Kolonisierung Virginias betrieb, bankrott ging. Die „Virginia Company“ hatte auf dem neuen Kontinent einen Handelsstützpunkt errichten wollen. An Landwirtschaft hatten die Investoren kein Interesse. Doch letztlich war es der Tabakanbau, der Jamestown rettete – und für Tausende Indianer und Schwarze Untergang und Sklaverei bedeutete.

Die „Virginia Company“ hatte die Kolonisten gemahnt, „die Eingeborenen nicht zu erzürnen“, das sei schädlich für die Geschäfte. Dennoch kam es immer wieder zu Spannungen und Krieg und letztlich zur Verdrängung der Indianer. Als Jamestown gegründet wurde, lebten entlang der Chesapeake-Bucht 30 Stämme der Powhatan mit ungefähr 15 000 Mitgliedern. Zum Ende des 16. Jahrhunderts waren es nur noch 2000. Der Name Jamestown ist zudem mit der Sklaverei verknüpft: Im August 1619 wurden dort etwa zwanzig Schwarze von einem holländischen Sklavenhändler an Land gebracht.

[…]

Ob alle Afrikaner auf dem Schiff Sklaven waren, ist nicht ganz klar. Womöglich seien einige „Schuldknechte“ gewesen, die jahrelang unbezahlt Dienste leisten mussten, aber dann schließlich frei kamen, schildert Kirk Kehrberg vom United States Park Service. Auch das Schicksal späterer Generationen von Schwarzen wurde in Jamestown besiegelt. Denn in der ersten Hauptstadt der Kolonie Virginia wurde die Sklaverei auf dem amerikanischen Kontinent gesetzlich institutionalisiert. Genug Gründe, um das Wort „Feiern“ zum 400. Geburtstag von Jamestown durch „Gedenkveranstaltungen“ zu ersetzen.

Ob Jamestown ein Fiasko oder ein Erfolg war – darüber wird nach wie vor gestritten. Kritiker stören sich schon daran, dass Jamestown nicht die erste europäische Kolonie gewesen sei. Dieser Titel gebühre St. Augustine in Florida, wo sich schon 1565 die Spanier niederließen. Auch sei nichts Rühmliches darin zu erkennen, dass einige Abenteurer aus Europa mit dem Geld reicher englischer Investoren auf dem Land der Indianer und unter Ausbeutung der Schwarzen eine Stadt zusammengezimmert hätten, die von der Droge Tabak gelebt habe.

[…]

Bald waren die Tabakfelder sogar alles, was von Jamestown blieb. Schon 1699 wurde beschlossen, die Hauptstadt der Kolonie Virginia nach „Middle Plantation“, ins spätere Williamsburg zu verlegen. Da war die Luft angeblich „wie Seide“, es gab Quellen mit Frischwasser und weniger Stechmücken als am sumpfigen Ufer des Flusses James. Widrige Umwelt- und Wetterverhältnisse hatten den ersten Europäern freilich auch an anderen Orten auf dem Kontinent zu schaffen gemacht.

Weshalb Boston, New York, Philadelphia und Charleston dennoch pro-sperierten, Jamestown aber unterging, dazu gibt es zahlreiche Theorien, aber keine eindeutige Antwort. Aber warum sollte man überhaupt der Gründung einer Stadt gedenken, die es nicht einmal bis ins nächste Jahrhundert geschafft hat? „Weil sich nicht leugnen lässt, dass Jamestown wichtig ist“, sagt der Kurator Thomas Davidson. Jamestown sei die Keimzelle dessen, was bis heute charakteristisch für die Vereinigten Staaten sei: kulturelle Verschiedenheit, globale Wirtschaftsbeziehungen und Demokratie.

[…]

So trat im Juli 1619 in der Kirche von Jamestown mit der „General Assembly“ die älteste gesetzgebende Versammlung in der westlichen Hemisphäre zusammen. In der Rückschau wird aber auch deutlich, wie eng Bürgerrechte und die Negierung fundamentaler Freiheiten zusammenlagen: Nur einen Monat nachdem im Kirchenchor der Samen der amerikanischen Demokratie gesät worden war, legte das Sklavenschiff in Jamestown an.

Beide Ereignisse erlebte John Smith, der Bekannteste unter den ersten Siedlern, nicht mehr mit, da er schon 1609 wegen einer Verletzung zurück nach England musste. Smith war ein Abenteurer, dessen Prahlereien und Fabulierfreude schon das Misstrauen seiner Zeitgenossen weckte. Ist den Schilderungen des „Captain Smith“ von den Anfängen Jamestowns zu trauen? Smith war ein „oft taktloser und manchmal sogar brutaler Mann“, heißt es freimütig auf der Tafel, die in Jamestown unter seinem Standbild in der Nähe des Landeplatzes der ersten Siedler angebracht ist.

[…]

Aber „Gouverneur Smith“, wie er sich 1608 nennen durfte, war einer der erfolgreichsten Verhandlungsführer gegenüber den Indianern. Beinahe wäre Smith den Powhatan allerdings selbst zum Opfer gefallen. Wäre da nicht die junge, schöne Häuptlingstochter Pocahontas gewesen, die bei ihrem Vater erfolgreich um Gnade für den Engländer flehte. So lautet die romantisch-zweifelhafte Version von Smith’ Rettung. Dass die vorpubertäre Pocahontas den vierschrötigen Engländer liebte, erscheint vielen Fachleuten unwahrscheinlich.

Aber Beverly Straube, die Kuratorin der archäologischen Sammlung von Jamestown, meint: „Da war schon etwas. Schließlich hat Pocahontas das Fort nach Smiths Abreise nicht mehr betreten.“ Die Häuptlingstochter wurde berühmt als Grenzgängerin zwischen den Kulturen. Nachdem die englischen Siedler sie 1613 als Geisel genommen hatten, bekannte sich Pocahontas zum christlichen Glauben und heiratete 1614 den Tabakbauern John Rolfe.

[…]

Nach einer „romantischeren“ Darstellung heiratete sie Captain Smith, der sie später loswerden wollte und sich deshalb für tot erklären ließ. Sie folgte ihm dennoch nach England, begegnete ihm zufällig auf der Straße und kehrte enttäuscht nach Virginia zurück. Historisch gesichert ist jedoch, dass Pocahontas in London erkrankte und dort 1617 starb.

Doch lebt sie bis heute als romantische Heldin fort. Unter anderem wurde die Häuptlingstochter 1995 von den Walt-Disney-Studios für den Zeichentrickfilm „Pocahontas“ neu erfunden. Beverly Straube stört die Hollywood-Verklärung nicht: „Der Film hat Besucher hierher gebracht.“

[…]

Vom Jubiläum erhoffen sich die Offiziellen in Jamestown, dass der „Geburtsort Amerikas“ endlich den gebührenden Platz in den Schul- und Geschichtsbüchern bekommt. „In den meisten Schulen wird immer noch unterrichtet, dass die europäische Besiedlung Amerikas mit der Landung der Pilgerväter in Plymouth begann“, kritisiert Beverly Straube. Jamestown dagegen sei wegen des verlorenen Bürgerkrieges zur Fußnote abgerutscht.

Das zu ändern sei schwierig, auch deshalb, weil Plymouth Zufluchtsort für religiös Verfolgte geworden sei, Jamestown dagegen vor allem mit dem Gewinnstreben der „Virginia Company“ in Verbindung gebracht werde. Außerdem profitiert Plymouth davon, dass das amerikanische Erntedankfest mit den Pilgervätern verknüpft ist. „Da wäre es nur fair, wenn wir einen nationalen Jamestown-Tag hätten“, sagt Beverly Straube. „Gleich am Tag nach Thanksgiving.“

 

декоративные камины в квартирелобановский харьков

Botswana’s “permanent democracy”

BOTSWANA’s dysfunctional democracy is characterised by an immensely powerful president. He is not elected by the people; he "decides alone". He appoints everyone of any importance, characteristically on conditions determined by himself, and he alone chooses his successor, an arrangement President Festus Mogae has styled as "permanent democracy".

He is commander-in-chief, and is able and ready to deploy the military.

As a legal expert attests, the president is empowered to do what he pleases. And he does. Mogae over-ruled the advice of the ombudsman that the vice-president should not fly Botswana Defence Force (BDF) aircraft, and he successfully expelled an academic critic in 2005, despite constitutional provisions for free speech.

Accountability is absent from this nexus. A vital register of members’ assets was junked by the cabinet, after 10 years’ prevarication, in March.

In the undiversified economy, civil society is weak. As key public issues such as the Central Kalahari Game Reserve (CKGR), the San/Bushmen, diamond production and the military have accumulated under the Mogae- Khama regime, journalists, academics and others have been called on to display "patriotism" and to co-ordinate their views with the government’s. When the predominance of the legislature is a criterion of a functioning democracy, the dominance of the executive prevails in Botswana.

President Ketumile Masire threatened to dismiss his elected parliament in December 1996 and Mogae did the same on two occasions in October 2004, insisting on its continuing endorsement of his vice-president. The assembly is not empowered to appoint even its own clerk, let alone exercise oversight on officials such as the auditor-general or ombudsman. Acts of parliament go unimplemented, and Lt-Gen Ian Khama, the president-in-waiting, expresses publicly his contempt for the chamber.

The judiciary’s position is little stronger. Judges are not appointed on an open and transparent basis and have no uniformity of terms and conditions. Mogae told the BBC in July 2005 that "no matter what the court might say" about Prof Kenneth Good’s appeal, he would "never let him back". The normal separation between the executive position of the attorney-general and the high court has been repeatedly breached.

The presidency moved in March to increase further its power over the membership of the ruling party — rank-and-file party members lost their role in choosing the party chairmanship and the vice-president automatically acquired the top party position. Mogae publicly expressed his dislike of criticism from his own Botswana Democratic Party (BDP) parliamentarians, on March 31, calling it "rampant individualism".

Mogae also turned his back on much-needed political reform. He said that the BDP had gone through "democratic validation" in 1997 in lowering the voting age to 18, establishing an Independent Electoral Commission and limiting the tenure of the state president to two terms. But he neglected to note that turnout in the referendum that approved these changes was a mere 18%. He affirmed his belief that the first-past-the-post electoral system had "served the country well" and said proposals for the popular election of the president were "fundamentally flawed".

Presidentialism is dominant vis-a-vis civil society, the legislature and the judiciary, and it is strong specifically in the security field. The country has since 1986 had the National Security Act, which imposes a penalty of 25 years imprisonment for publishing or merely having material deemed confidential. It places the burden of proof on the accused to establish his or her innocence, and excludes a plea of public interest. But it has rarely been used, then only against journalists and trade unionists, and never against an actual security threat.

In a country of fewer than 2-million people, there is, aside from the BDF, a plethora of security agencies. The unsatiated president moved towards the further militarisation of society and politics late last year, with the introduction of an Intelligence and Security Bill. This claimed Botswana faced "a number of threats or potential threats to its national security, political systems and its economy, all of which may be destabilised". It nonetheless failed to identify, let alone assess, one actual threat.

To meet these imagined dangers, a complex security edifice, built around a Directorate of Intelligence and Security (DIS), would be established within the office of the president. It would gather, classify and control information. It would also protect the president and vice-president, though no known threat had ever been directed against them or their predecessors. Officers of the DIS could make arrests without a warrant, and could use their weapons when "reasonably justifiable". Oversight of the directorate would be provided only by the ruling elite, located within a central intelligence committee. The legislature would have no role once they had passed the bill.

Sandy Grant, an experienced commentator, criticised the seemingly great and completely unstated costs of the DIS structures. It was hard to avoid the conclusion, he felt, that it was "to some extent a reaction to Survival International (a London-based charity and advocacy group) and Prof Kenneth Good". It would ensure that "no information" about security and intelligence would be available to the public. It would expose people to "arbitrary, armed arrest, seizure of possessions, a life sentence and no right of appeal".

As discussion was proceeding, police commissioner Edwin Batshu announced, in early December, that the government was installing a hi-tech surveillance network to intercept all cellphone and electronic mail messages without search warrants.

When a list of 17 named people required henceforth to obtain special visas before entering Botswana was published shortly after, comic relief was heightened. Canadian, American and British journalists and researchers with varying degrees of expressed interest in the San and the CKGR were seemingly banned, including most of Survival’s researchers and the BBC’s world affairs editor, John Simpson.

Mogae continues to proclaim that "we are a pioneer of multiparty democracy and governance on the continent", and otherwise informed civic organisations echo the mantra against all evidence to the contrary.

But as James Madison once observed: "The accumulation of all powers, legislative, executive and judiciary, in the same hands … is the definition of tyranny."

uslugi-poligraf.comтопкарго развод

Groot Franse TV-debat

Image

Nicolas Sarkozy en S?gol?ne Royal

Gisteraand het die langverwagte Franse TV-debat tussen die regse kandidaat, Nicolas Sarkozy, en die sosialistiese kandidaat, Ségolène Royal, plaasgevind. Sowat 20 miljoen Franse het die debat dopgehou. Komende Sondag vind die tweede rondte van die presidentsverkiesing plaas en vele Franse kiesers het nog nie finaal besluit vir wie hulle gaan stem nie.

Die debat het met tye opgevlam en Royal het haar humeur ’n paar keer verloor. Die gesprek is deur ekonomiese kwessies oorheers. Sarkozy het sy belofte herhaal om die getal staatsamptenare te verminder. Royal het hom aangeval en gesê dat so ’n stap gesondheid, onderwys en polisie-aangeleenthede negatief sal beïnvloed.

Sarkozy het hom voorts teen die 35-uurlange werksweek, wat deur die vorige sosialistiese regering ingestel is, uitgespreek. Dit het volgens hom niks gedoen om werkloosheid in die land te verminder nie. “Sy is steeds van mening dat jy werk moet uitdeel soos snye koek. Daar is nie een land in die wêreld wat hierdie logika aanvaar nie. Dit is ’n enorme fout,” het hy van sy teëstaander gesê.

Royal het teruggekap met ’n belofte om 500 000 poste vir jeugdiges te skep.

Waar Sarkozy sy teenkanting teen Turkye se toelating tot die Europese Unie uitgespreek het, het Royal gepleit dat ”die deur nie in Turkye se gesig toegeklap moet word nie.”

Sowat sewe miljoen kiesers het tydens die eerste verkiesingsrondte twee weke gelede vir die sentristiese kandidaat, François Bayrou, gestem. Gisteraand het beide Royal en Sarkozy na die stemme van hierdie kiesers gevry.

Royal het met tye aggressief voorgekom en verskeie kere haar teëstander in die rede geval, maar Sarkozy, wat bekend is vir sy arrogansie, het deurgaans kalm gebly.

Aan die einde van die amper drie-uurlange debat het Sarkozy belowe om die Franse kiesers “nie te verraai nie“ en om “nie vir hulle te lieg nie.“ Royal het afgesluit deur te onderneem om “in die diens van Frankryk te staan“ en verder ’n beroep op kiesers gedoen om die moed aan die dag te lê om vir ’n vrou te stem.

Volgens die jongste meningspeiling wat op 1 Mei deur die IPSOS-instituut vrygestel is, behoort Sarkozy Sondag 53.5% van die stemme te trek teenoor die 46.5% van Royal. Op dieselfde dag het Jean-Marie Le Pen van die Front National sy 3.8 miljoen kiesers aangeraai om nie vir Sarkozy te stem nie. Bayrou het hom nog nie uitgespreek vir enige van die twee oorblywende kandidate nie.

оборудование для автосервиса в рассрочкуФильчаков Александр Васильевич

Die eenarmbandiet, ‘n toebroodjie op die Steppe en die baard van Max du Preez 2

ImageGustav Venter sit  in dié tweede aflewering sy ontleding van Max du Preez, skrywer van "die mees onsamehangende rubrieke in die geskiedenis van die Suid-Afrikaanse perswese", voort.

Die bewaarder van die rewolusie

Maar hulle het geëindig, het hulle nie? As daar een iemand is vir wie rewolusionêre sukses te vinnig gekom het, dan is dit vir Max du Preez. Sy toegelate vyftien minute was so bitter gou verby… Een oomblik was hy nog die parmantige jong salm wat stroomop geswem het om sy verhouding met sy plekkie in die land se geskiedenis te konsumeer… en toe, en toe kom ’n magtige, ongeduldige stroom – van agter af, bergop! – en dit spoel oor Max, dit rol en tol hom holderstebolder en hy is net ’n klein stokkie dryfhout op ’n helse groot rivier – wat in dieselfde rigting as hy gaan en nie net word hy – o, die onreg! – nie meer raakgesien of gehoor nie, al sy andersheid het in een oomblik verdwyn, skielik is hy net ’n hooinaald in ’n bliksemse groot mied. Almal dink soos hy en hy dink soos almal. Nou is dit die mense wat soos die Versteende Verstande praat, wat anders is. Die idees van die Vrye Weekblad – of ten minste die herinnering daaraan – is nou geheilig, hoofstroom, ortodoks. Max du Preez, hy met die rewolusionêre ywer en die Max-du-Preez-stylbaard, het konvensioneel geword en vir ’n rebel is dit die dood self.

Nog steeds… ja, dit gaan oor wat jy wéét wat reg is en nie oor die erkenning nie, maar darem… hy sou darem verwag het om deel van die triomfmars te gewees het. Natuurlik wás daar nie so ’n optog nie en hoe onregverdig, hoe onweldeurdag, was dít nie. Want dit is hoe hy in daardie dae van die stuitige Vrye Weekblad-plakkate dit gesien het: So ’n Romeinsestyloptog deur Kaapstad, al met Adderley-straat af, en dan regs, om die Kasteel na die Parade waar ’n jillende skare as’t ware ontbrand in hulle nuwe vryheidsdrif. Heel voor sal Mandela – Caesar! – in ’n strydwa wees, getrek deur ’n wit, ’n swart en ’n grys perd en met Desmond Tutu wat agter hom staan en ’n lourierkransie bo die Heilige Nelson se kop hou. Agter hulle, slegs geklee in verflenterde langbroeke wat net onder die knieë afgeskeur is, kom die Verpletterde Versteende Verstande, die vyande van die nasie – daar is FW en Pik en PW en ’n tjankende Roelfie en al die ander eens selfvoldane lede van die voormalige regime. Hulle strompel en struikel, verwaarloos en verweer, oë wat wild staan in vrees en smeking, hulle arms voor hulle styfgetrek deur die dik kettings wat om hulle rougeskaafde polse vasgebout is en wat agter aan Madiba se strydwa gehaak is.

Agter die Oorwinnaar kom sy Dapper Manne, eers Thabo en Cyril in een strydwa met geel, groen en swart speke, en hulle wuif, vingerpunte na bo en kneukels na buite, vir die aanbiddende skare wat palmtakke voor hulle gooi.

Max was darem beskeie genoeg om te weet dat hy nie in daardie twee opsygesette strydwaens hoort nie, en ook nie in dié net daarna nie; die waens  van die volgende stratum helde, die Veertig, om dit met Koning Dawid se triomf te vergelyk, die bende helde: Slovo, Maharaj, Govan Mbeki, Selebi, Sexwale, Phosa, Lekota, Kasrils…

Nee, Max ken sy plek en dit is nie in die eerste paar eskaders  strydwaens nie maar, vervlaks, hy hóórt in daardie optog, het dit verdien, hy en die ander liberale blankes wat Afrikaners was in die tyd toe daar nog algemene sekerheid was oor wie die Afrikaners is. Hy en Van Zyl Slabbert en Daling en Eloff en die res van daardie kordaat Dakar-reisigers. Miskien kan hulle tog in so ’n los falanks agter in die stoet kom, amper soos ’n land se hele kontingent Olimpiese atlete wat die stadion tydens die openingseremonie binnekom en vir die skare wuif.

Maar daar was nie plek vir Max en sy baard in die heldeparade, nie regtig nie. So, toe wag hy maar vir die frenetiese wederkerige rugkloppery van die ANC om te vervaag, vir die eerste orgie van selfvoldaanheid om te kwyn, en hy wag vir die klop aan sy deur, vir sy eerste aansig van die presidensiële kavalkade in swart limousines wat teen die randsteen trek, wag vir die statige president om uit te klim om vir hom, Max du Preez met die baard, te kom bedank vir sy heldhaftige deelname aan die vrysetting van die mense van die hele Suid-Afrika. Maar hierdie held was bestem om onbesonge te wees.

Met die stilte van ongesonge ANC-lofliedere wat eggo’s trek in sy ore, moes Max vir homself ’n nuwe rol uitdink. Dit was nie maklik nie want, soos ’n gasmasker in vredestyd, het hy geen nut meer nie. Wie het ’n aanwending vir ’n skrywer van stuitige plakkaatkrete? O, daar was darem die outobiografie om sy aandag af te trek en toe ’n opportunistiese klikboek oor Louis Luyt en daardie opdragwerkie vir die ANC, ’n bydrae tot die samestelling van Turning Points, die herinterpretasie van Suid-Afrikaanse geskiedenis vir skoolkinders waarin hy so verbete probeer het om die Afrikaner weg te skryf. Hy het selfs ’n heel nuwe loopbaan probeer: Groenteboer in die Ficksburg-Rosendal omgewing, bedeel met status as soort van ’n afgetrede politieke ghoeroe. Maar, nadat ’n arbeiderskrisis sy boerdery ontwortel het, het hy na sy ou weë teruggestrompel.

Dis toe dat sy lewe krimp totdat dit inpas in sy studeerkamer, die een met daardie “Ja-Nee”-plakkate teen die muur; ‘n museum vir Die Vrye Weekblad, daardie astrante klein koerant vol van al daardie Dirk Coetzee-stories, gekraaiery oor Piet Koornhof (“Piet is te sexy vir sy volk”, was die plakkaatkreet) en, vervloekte noodlot!, publish-and-be-damned-stories oor Lothar Neethling, ’n mistasting waarvoor miljoene gehef is in hofonkoste, geld wat nóg Max nóg sy koerantjie gehad het en wat toe die tragiese einde van Die VWB was. Hy probeer so hard om die proto-Nuwe Suid-Afrikaner te wees, waar hy nie wit of swart is nie maar wit én swart en alles tussenin. Max du Preez het alles vir almal en niks vir enige iemand geword nie.

Vir die perswese in die land is hy sout wat laf geword het. Niemand weet regtig wat om met hom te maak nie. So dan en wan sal ’n koerant vir hom ’n afgekoude been gooi deur een van sy verontwaardigde meningsartikels te publiseer, maar die suspisie bestaan dat dit gedoen word in ‘n gees verwant aan regstellende aksie. Die koerantbedryf akkommodeer uiteraard deesdae skrywers met laerskoolvlakprosastyl soos Matshikiza, Qwelane, Wyngaard en Jeffreys net omdat hulle nie blank is nie. Hulle kan tog maar vir Max du Preez, uit erkenning vir sy lojale verraad van die Afrikaners, beloon deur hom toe te laat om vir hulle hier en daar ’n ietsie te skryf.

Die ou joernalistieke instink is nog daar… of… nee, dit is nie eintlik nie. Max du Preez is nou nie eintlik ’n joernalis soos ’n joernalis-joernalis nie. (Dis nou nie juis dat hy uitgaan en feite versamel en ontleed en rapporteer nie.) Nee, hy is ’n skepsel van die Nuwe Suid-Afrika se media. Hy is ’n “ontleder” of ’n “kommentator.” ‘n Ontleder/kommentator is ‘n koerantman met te veel ondervinding om koerantwerk te doen, met te veel status om deur nuuswerwing en persoonlike onderhoude besig gehou te word en te veel persoonlikheidswaarde om sy woorde te tel. Max, die kommentator/ontleder, is op ‘n spesifieke, doelvervaardigde kruisvaart. Dink aan hom as soort van die standaardeburo van die Nuwe Suid-Afrika, die sosiale nirvana wat hy en sy koerant, die een met die pittige lamppaalplakkate, help skep het, die land wat soos droë brood voor sy oë en tot sy hewige ontsteltenis verkrummel.

Al hoe meer iesegrimmig, al hoe meer ontgogel deur die minagting waarmee hy opsy geskuif is en deur die ANC se wanprestasie, onttrek hy dieper in sy studeerkamer, sy mausoleum vir die diepbetreurde Vrye Weekblad in, en hy wag dat hulle sal kom, die kader kamerade by wie hy homself met soveel ywer en broederskap ingewerp het, dat hulle kan kom en sit, dat hulle kan praat, dat  hy vir hulle kan sê om die geloof te behou. Soms dink hy hy sal vir hulle, selfdwepende swape wat hulle is, die Waarheid vertel; vertel wat die stemme vir hom sê wanneer hy stil is. Maar hy weet hy sal dit nie doen nie en, om brutaal eerlik te wees, hy kan dit nie doen nie want hy is self te  besig om die geraas van die mot in die oor te probeer ignoreer. Max du Preez het nie enige geloofsopsies oor nie. Hy móét in die Nuwe Suid-Afrika glo; het so lank daaroor gedroom en daarvoor gewerk, al daardie paalplakkate uitgedink en sy eie mense in die rug gesteek. As daar nie ’n Nuwe Suid-Afrika is nie… maar wag, wag-wag, hy hoef nie eers daaraan te dink nie. Die Nuwe Suid-Afrika, land van vryheid en plek vir almal om die pappot, waar elkeen skrander, sensitief en hardwerkend is, waar almal almal se broer is, daardie Nuwe Suid-Afrika bestaan, dis hiér vervlaks, hier om te bly en Max du Preez is die profeet daarvan en net soos wat hy in ‘n aanval van joernalistieke Tourette’s die skeptici verdryf, het hy ook die taak om die Oorwinnaar se dissipels se morele kompas gekalibreer te hou. Sy deur staan vir die afvalliges oop.

Terwyl hy vir ketters wag om in sy studeerkamer te kom sit waar hy vir hulle kan sê om terug te keer na die ware geloof, tas Max se rustelose oë deur die menings van die dag, soek-soek-soek na die spore van die ontkenners van die wonderwerk van die Nuwe Suid-Afrika, en as hy dit vind in die meningsblaaie van die koerante dan – hy kan dit nie help nie – dan slaan hy toe, dan trek hy daardie ou, welgeslete oranje Bic-pen en hy slaan verwoed om hom heen. As iemand, ’n salm wat nou stroomaf swem teen die stroom van die magtige rewolusie in, die Nuwe Suid-Afrika se waardigheid ontken, dan kan Max homself nie help nie –  daar ís nie pille vir sy Tourette’s nie – en hy moet die saak regworstel in die blaaie van die pers. Ongelukkig is hy deesdae soos ’n ou bokser wie se bene planke toe is en wie se tydsberekening oor die muur is. Hy is ’n maklike teiken en jonger, wakkerder, vinniger skrywers slaan hom maklik raak. Maar Max kan homself nie help nie. As hy nie skryf en raas nie, die stemme, daardie waarheid in die nag, sal hom tot raserny dryf. So, hy skryf maar.

Die gevolg is van die mees onsamehangende rubrieke in die geskiedenis van die Suid-Afrikaanse perswese – bewerig in logika, vol onverantwoordelike gevolgtrekkinge en flou toepassings.

En as jy eers iets geskryf het, kan jy dit nie as’t ware óntskryf nie. As hy kon, sou hy. Gereeld. Soos daardie rubriek van hom verlede jaar waarin hy gal kots oor “die blanke gekerm” wat hom “doof maak.” Daarin blyk dit dat hy verbaas en ontsteld is dat witmense kla oor sulke beuselagtighede soos plaasmoorde en die algehele, verpletterende wanbestuur van die land deur swartmense. Swartes kla nie, sê hy, miljoene van hulle kla.(?!) Hy redeneer dat witmense net die reg het om te murmureer as hulle eers kla oor moord op swart mense. Die Afrikaner mag slegs ontsteld wees oor die georganiseerde aftakeling van sy kultuur as hy eers, deur monde van Dan Roodt en Hermann Giliomee, kla oor die miskenning van Zoeloe en SeSotho deur die staat. Buitendien, stoom hy voort, toeskouers by ’n krieketwedstryd het ’n swart speler van Suid-Afrika ’n “kaffer” genoem en dit is baie meer skadelik en onhoflik, lei ons by hom af, as net nog ’n wit tannie wat verwurg word of net nog – gaap –  ’n blanke meisie wat deur ’n swart bende verkrag word. Eers as almal seker is dat Ntini nooit weer so getraumatiseer word nie, mag daar bedenkinge uitgespreek word oor die praktyk van rampokkers om wit boere uit te moor.

Onlogies, onsamehangend, ja, maar as die Tourette’s eers sy tikvingers geskaak het, kan hy dit nie keer nie. Hy skryf voor hy dink. By tye grinnik die lesers oor ou Max, trek hulle skouers op en ignoreer hom. Maar soms strompel hy in ’n debat in waarvoor hy glad nie toegerus is nie, soos toe hy met Dan Roodt slaags geraak het en as kampvegter vir die kultuur van Afrika probeer het om ’n saak daarvoor uit te maak dat dit superieur is bo die Westerse beskawing. Roodt het hom met soveel minagting afgestof dat ’n mens sou dink dat dit net ‘n ontleder/kommentator van die onnoselste soort kan wees wat sou terugkeer vir nog. As Max du Preez maar net in sy studeerkamer in kon verdwyn en daar bly. Maar hy kan nie. Hy kan doodeenvoudig nie.
 

Moenie môre se derde en laaste aflewering in dié reeks misloop nie! 

free casino bonus games slotsДанильченко Юрий прокурор

Naspers het van Max hul liefling gemaak

ImageNet soos Loftus Versfeld van Derick Hougaard ʼn LIEFLING gemaak het, het Ton Vosloo en sy media van die Kaapse sap-sosialis Max du Preez ʼn liefling gemaak. Geen noemenswaardige gebeurtenis in Afrikaner-geledere gaan verby sonder dat Liefling Marx ook ʼn eier daaroor lê nie. En dan word sy mening as gesaghebbend aangedien. Hy en Ton is albei Suid-Afrikaners en as sodanig het Afrikaners nie ʼn bestaansreg nie.

ʼn Mens vra jouself die vraag af wat die Bolanders van die Tweede Vryheidsoorlog weet. Enkele Bolanders het aan Boerekant geveg maar die grootste gedeelte het hulle sakke gevul deurdat die Engelse miljoene ponde in daardie geweste bestee het. Die Boland het nooit in sy ganse geskiedenis so ʼn voorspoedtyd beleef as juis gedurende hierdie tyd nie. En in die proses het hulle ook halwe Engelse geword.

Dit sal hierdie twee Suid-Afrikaanse Bolanders goed doen om Ramsay MacDonald se boek WAT EK IN SUID-AFRIKA GESIEN HET te lees.

Maar dit gaan nou van die Boerevrou en Boere-dogters. Om objektiewe behandeling van Leopold Scholtz en Johan Mostert te verwag, is netso goed as om ʼn objektiewe uitspraak oor ʼn Afrikanergeskilpunt van COSATU te verwag. Dit is iets wat nie in hul dinkraamwerk voorkom nie.

Ons wat afstammelinge van die Boere te velde was, weet baie goed wat gebeur het. Daar is nie veel oor hierdie seksuele mishandeling van vroue en dogters gepraat nie maar tog voldoende om te weet dat dit op grootskaal plaasgevind het, dis deur oorlewering aan ons oorgedra. Ek is maar ʼn skrale 25 jaar na beëindiging van die oorlog gebore. Ons beskik nie oor persentasies nie maar dat dit op groot skaal voorgekom het, is onmiskenbaar. Dit ly geen twyfel dat die PERFIDE ALBIOXI nie die weerloosheid van vroue en dogters sou uitbuit nie. Netsoos die Yankees en Engelse in Wes-Duitsland na die Tweede Wêreld Oorlog in Wes-Duitsland te kere gegaan het.

Nou beweer Max de Preez dat Dan Roodt se bronne uit die duim gesuig is. Die gesag wat bestaan, word afgemaak as onaanvaarbaar.

Hy sê dit is opnuut ʼn poging om gevoelens gaande te maak. Natuurlik moet gevoelens hieroor weer gaande gemaak word – netsoos dit oor die sesmiljoen Jode en die “sonde van apartheid” gedoen word.

Jacob Zuma sê tenminste dat hy ʼn Zoeloe is, maar Max du Preez het geen bepaalde identiteit nie behalwe dat hy ʼn Suid-Afrikaner is terwyl G H Kalpic reeds in 1937 gesê het There are no South Africans. Dit is nog steeds die posisie.

объемная лепка на стенахЛобановский

US, Montenegro sign defence pact

The Status of Forces Agreement was signed by US Secretary of State Condoleezza Rice and Montenegrin President Filip Vujanovic, who was making his first official visit to Washington since his nation broke from Serbia and gained independence in 2006.

Dr Rice said the agreement "establishes a basis for United States military personnel to operate in Montenegro for mutually agreed activities".

"Mr President, we share your aspirations for a Euro-Atlantic future for Montenegro and the United States and Montenegro are working towards that goal," she said during a joint press conference with Mr Vujanovic.

The State Department revealed yesterday the two governments had also signed last month a so-called "Article 98" agreement, a controversial bilateral immunity deal that would shield US troops and nationals stationed in Montenegro from possible prosecution by the International Criminal Court (ICC).

The United States has signed Article 98 agreements with more than 100 countries despite questions about the international legality of the pacts.

Mr Vujanovic said he hoped the agreement with the United States would enhance his country’s image as a "safe environment" for foreign investment.

Montenegro broke away from an alliance with Serbia following a referendum vote for independence in May 2006.

The prospect of US troops deploying to the Balkan nation is likely to add fuel to a growing dispute with Russia over the expansion of NATO into former Soviet bloc countries in eastern Europe and bilateral deals placing US forces in the region.

Russia President Vladimir Putin announced last week that Moscow was suspending its compliance with a key East-West treaty on conventional forces in Europe in protest at the moves and at US plans to station anti-missile interceptor bases in Poland and the Czech Republic.

Russian Foreign Minister Sergei Lavrov also lashed out at his NATO counterparts over the alliance’s expansion during a meeting on Friday in Oslo.

bridal necklace designsДанильченко Юрий Брониславович

Geld by die kruiwa vol

Image

Handelaar met berge note

Met groot moeite stoot hy sy oorlaaide kruiwa, versier met vars blomme, deur die grondstegies na ‘n sonkolletjie van die Hargeisa-mark. Vuil banknote in pakkies opgemaak is sy vrag. Sy beroep: Valutahandelaar.

Omdat daar geen banke in Somalië bestaan nie, word alle valutatransaksies vir indiwidue sowel as maatskappye behartig deur  handelaars wat van ‘n kommissie op hul ruiltransaksies lewe. Onder ou sambrele of sommer op die grond sit hulle en verhandel stapels Somaliland-sjieling met sakrekenaartjies byderhand.

Die geldeenheid wat in 1991 geskep is vir die noord-oostelike deel van Somalië is heeltemal nutteloos elders vanweë die chaos wat sedertdien in dié wegbreekstreek heers. Dit verhoed egter nie die handelaars om ewe geduldig aan oningewydes te verduidelik hoe die ingewikkelde wisselkoers daar uitsien nie.

650 000 Somaliland-sjieling is gelyk aan ‘n $100 of R702. Dit is weer gelyk aan 3 250 000 Somali-sjieling. Die note kom van die "Bank van Somalië, verskoning, die Bank van Somaliland," verklaar ‘n handelaar haastig.

‘n Beroep wat nie sonder sy moeilike tye is nie want die wisselkoers is nou verwant aan die wisselvallige veiligheidstoestand in die land. Maar deesdae "lyk sake baie goed," sê een van die manne agter sy stapels note.

Een so ‘n bedryf is Dahabshiil – dit beteken glo "iemand wat melk karring"  – wat in die sewentigerjare deur ‘n Somaliër in Doebai opgerig is. Die eienaar, Abdoelkadir Hoessein Saied sê dat sake "met die burgeroorlog gegroei het". Kontantbedrae wat inbetaal word, word binne 24 uur in Somalië sowel as oorsee uitbetaal.

Dit is ‘n heeltemal outonome netwerk wat tot stand gebring is. Behalwe dat indiwidue geld so kan oorplaas na familielede, kan ook maatskappye tot ‘n $100 000 skuif. Vanweë vertroulikheid word bedrae wat indiwidue mag oorplaas nie genoem nie.

Sodoende onderhou die derduisende Somaliërs wat hul land reeds verlaat het om aan die oorlog te ontsnap, familielede tuis. Trouens, dit is die grootste bron van inkomste vir die land.

Terwyl Dahabshiil se bedrywighede hoofsaaklik in Hargeisa plaasvind, is die hoofkantoor in Londen gesetel, met 400 kantore wêreldwyd waarvan 130 in Brittanje. In Somalië is hulle tans die grootste werkverskaffer, spog Saied, met 1500 werknemers.

Die risiko wat Dahabshiil neem om oop te bly vir sake in die oorloggeteisterde Mogadisjoe, is uiters lonend. Die valutamark is sewe dae per week aan die gang, tussen gevegte deur. "Ons het ons eie weermag in Mogadisjoe. Ons wil nie ons kliënte verloor nie," sê die eienaar beslis.

стола подвесной светильникпрокурор Фильчаков

Closing US Visa for Britons

Omar Khyam, the ringleader of the thwarted London bomb plot who was sentenced to life imprisonment on Monday, showed the potential for disaffected young men to be lured as terrorists, a threat that British officials said they would have to contend with for a generation.

 

But the 25-year-old Mr. Khyam, a Briton of Pakistani descent, also personifies a larger and more immediate concern: as a British citizen, he could have entered the United States without a visa, like many of an estimated 800,000 other Britons of Pakistani origin.

American officials, citing the number of terror plots in Britain involving Britons with ties to Pakistan, expressed concern over the visa loophole. In recent months, the homeland security secretary, Michael Chertoff, has opened talks with the government here on how to curb the access of British citizens of Pakistani origin to the United States.

At the moment, the British are resistant, fearing that restrictions on the group of Britons would incur a backlash from a population that has always sided with the Labor Party. The Americans say they are hesitant to push too hard and embarrass their staunch ally in the Iraq war, Prime Minister Tony Blair, as he prepares to step down from office.

Among the options that have been put on the table, according to British officials, was the most onerous option to Britain, that of canceling the entire visa waiver program that allows all Britons entry to the United States without a visa. Another option, politically fraught as it is, would be to single out Britons of Pakistani origin, requiring them to make visa applications for the United States.

Rather than impose any visa restrictions, the British government has told Washington it would prefer if the Americans simply deported Britons who failed screening once they arrived at an airport in the United States, British officials said. The British also screen at their end, and share intelligence with the Americans.

But Washington feels strongly, Mr. Chertoff has said, that it has the right to build controls against terrorists from Britain who do not have a prior criminal record — precisely the kind of man Mr. Khyam was until he was arrested in early 2004 and put on trial for plotting to blow up targets like a major London nightclub and a popular suburban shopping mall.

For its part, the British government looks with dismay at the frequency with which Britons travel to their ancestral land of Pakistan — an estimated 400,000 trips a year — where a small minority, like Mr. Khyam, link up with extremist groups and acquire training in weapons and explosives.

Foreign office officials have said they have discussed measures with the Pakistani Embassy in London, which grants Pakistani passports to Britons of Pakistani descent, to consider tightening the rules for Pakistani travel documents.

In Washington, an expert on terrorism and Pakistan, Bruce Riedel, who served on the National Security Council under President Clinton and in the early Bush administration, and who recently retired after 30 years in the Central Intelligence Agency, said that Mr. Khyam was perfect material for Al Qaeda.

“He is the classic U.K.-Pakistani connection that Al Qaeda has focused on since 9/11,” said Mr. Riedel, who is now a senior fellow at the Brookings Institution in Washington. “His U.K. passport gives him international mobility. His training at a camp run for Kashmiris by Pakistan’s Inter-Services Intelligence agency gives him expertise. Al Qaeda gives him direction.”

The trial that ended Monday with the conviction of Mr. Khyam and four other Muslim men on conspiracy charges did not establish whether Mr. Khyam or his colleagues belonged to a Qaeda cell.

But the head of counterterrorism at Scotland Yard, Peter Clarke, said after the verdict the investigations into the bomb plot had given “a new understanding of the Al Qaeda threat to Britain.”

At his sentencing, the judge, Sir Michael Astill, described Mr. Khyam as “the energy behind the conspiracy,” the man who attracted other young Muslims to the plan, and inspired them, and who knew how to shuttle from Britain to Pakistan for terrorism training.

From Mr. Khyam’s own testimony, as well as a cascade of official intelligence surveillance presented during the yearlong trial, a portrait of determination and ruthlessness emerged.

As a teenager, Omar became entranced by jihadist ideology. He moved on to the cause of Kashmir, and was then piqued by 9/11 and the Iraq war, things that inspired and angered other Britons with Pakistani roots. But he in the end turned to attacking Britain, where he was born and raised.

Asked on the witness stand his reaction to 9/11, Mr. Khyam did not disguise his delight.

“I was happy,” he recalled in his south England accent. “America was, and still is, the greatest enemy of Islam. I was happy that America had been hit because of what it represented against the Muslims, but obviously 3,000 people died, so there were mixed feelings.”

 Mr. Khyam testified that his parents migrated to Britain from Pakistan in the 1970s, before his birth. He came from a family, he said, with a proud heritage of service, first in the British Army in Pakistan, then in the army of the newly independent Pakistan, and also in the intelligence services.

His parents were not particularly religious, he said, a pattern typical among Pakistani immigrants to Britain where the new generation, often turned off by what they see as the loose morals of binge drinking and broken marriages, has proven to be more devout than their elders.

At the age of 10, his father, a successful businessman with a textile factory in Karachi, left his mother and moved to Belgium, leaving behind Omar, the eldest, and two small children.

His mother’s English was poor. Quickly, Omar became the man of the household, organizing the finances, and bossing his siblings. Instead of enrolling in the local school where most of the students were South Asian, he attended a mostly white, government-run school, and led a middle-class British life.

He did relatively well in his final school exams and enrolled in college but, distracted by his larger cause, never followed through on his studies or sought steady employment.

By 1998, he had taken his first steps into the realm of radical Islam, when he was introduced to Al Muhajiroun, a group led in Britain by Omar Bakri Mohammed, in his neighborhood in West Sussex. The group indoctrinates followers in the virtues of an Islamic state and indoctrinates a strict code of personal behavior. It expects members to shun friends who do not practice strict Islamic mores.

On the political side, Mr. Khyam calmly told the court about how he watched bloody videotapes of Russian soldiers blowing up mosques in Chechnya, and of atrocities by the Serbs against Muslims in Bosnia, which were shown to members of Al Muhajiroun.

But he soon tired of Al Muhajiroun, he said, and yearned for something more than the group’s desire for an Islamic state in Britain, which he deemed to be “not realistic.”

He took his first trip to Pakistan as a vacation with his mother and his brothers in 1999, when he was just a teenager. There, he experienced firsthand what he had heard about at home: the cause of Kashmir, the border area claimed by both Pakistan and India. He met with a group, Al Badr Mujahedeen, that fought, he said, to free Kashmir from Indian control.

In early 2000, Mr. Khyam was back in Pakistan. He found a training camp for fighters being sent to Kashmir that was run, he said, by Inter-Services Intelligence.

According to his testimony, the American-led war in Afghanistan, and later Iraq, dramatically colored his views. Those wars, he said, were wars against Islam, and he hoped to join the fight.

“By this time I had a lot of contact with the I.S.I. because of my family,” he said, referring to the Pakistani intelligence service. He visited the headquarters of the agency in Islamabad, and was told that what the Americans wanted “is to stop anyone who calls for the return of an Islamic state or a caliphate.”

From 2002 on, Mr. Khyam said he shuttled between Britain and Pakistan, culminating in a trip in 2003 to a training camp in Malakand in the North-West Frontier Province with five of his fellow defendants, including his younger brother, Shujah, who was acquitted.

By late 2003, according to prosecution evidence, Mr. Khyam had decided from his trips to Pakistan to concentrate on a plot in Britain that would involve a fertilizer bomb.

Mr. Khyam, using some of the organizational skills he had honed as a young man at home, can be heard on surveillance tapes divvying up responsibilities for the plan.

Along the way, he found time to marry — in what he called a “religious marriage” — Saira, a Pakistani woman.

They finally married in a civil ceremony on March 25, 2004, and a few days later, Mr. Khyam was arrested by the police in a bedroom of a Holiday Inn in England while he was on his honeymoon with his wife.

аксессуары дляДанильченко Юрий Харьков

Inspectors find US projects crumbling

In a troubling sign for the American-financed rebuilding program in Iraq, inspectors for a federal oversight agency have found that in a sampling of eight projects that the United States had declared successes, seven were no longer operating as designed because of plumbing and electrical failures, lack of proper maintenance, apparent looting and expensive equipment that lay idle.

The United States has previously admitted, sometimes under pressure from federal inspectors, that some of its reconstruction projects have been abandoned, delayed or poorly constructed. But this is the first time inspectors have found that projects officially declared a success — in some cases, as little as six months before the latest inspections — were no longer working properly.

The inspections ranged geographically from northern to southern Iraq and covered projects as varied as a maternity hospital, barracks for an Iraqi special forces unit and a power station for Baghdad International Airport.

At the airport, crucially important for the functioning of the country, inspectors found that while $11.8 million had been spent on new electrical generators, $8.6 million worth were no longer functioning.

At the maternity hospital, a rehabilitation project in the northern city of Erbil, an expensive incinerator for medical waste was padlocked — Iraqis at the hospital could not find the key when inspectors asked to see the equipment — and partly as a result, medical waste including syringes, used bandages and empty drug vials were clogging the sewage system and probably contaminating the water system.

[…]

Officials at the oversight agency, the Office of the Special Inspector General for Iraq Reconstruction, said they had made an effort to sample different regions and various types of projects, but that they were constrained from taking a true random sample in part because many projects were in areas too unsafe to visit. So, they said, the initial set of eight projects — which cost a total of about $150 million — cannot be seen as a true statistical measure of the thousands of projects in the roughly $30 billion American rebuilding program.

But the officials said the initial findings raised serious new concerns about the effort.

The reconstruction effort was originally designed as nearly equal to the military push to stabilize Iraq, allow the government to function and business to flourish, and promote good will toward the United States.

“These first inspections indicate that the concerns that we and others have had about the Iraqis sustaining our investments in these projects are valid,” Stuart W. Bowen Jr., who leads the office of the special inspector general, said in an interview on Friday.

The conclusions will be summarized in the latest quarterly report by Mr. Bowen’s office on Monday. Individual reports on each of the projects were released on Thursday and Friday.

Mr. Bowen said that because he suspected that completed projects were not being maintained, he had ordered his inspectors to undertake a wider program of returning to examine projects that had been completed for at least six months, a phase known as sustainment.

Exactly who is to blame for the poor record on sustainment for the first sample of eight projects was not laid out in the report, but the American reconstruction program has been repeatedly criticized for not including in its rebuilding budget enough of the costs for spare parts, training, stronger construction and other elements that would enable projects continue to function once they have been built.

The new reports provide some support for that position: a sophisticated system for distributing oxygen throughout the Erbil hospital had been ignored by medical staff members, who told inspectors that they distrusted the new equipment and had gone back to using tried-and-true oxygen tanks — which were stored unsafely throughout the building.

The Iraqis themselves appear to share responsibility for the latest problems, which cropped up after the United States turned the projects over to the Iraqi government. Still, the new findings show that the enormous American investment in the reconstruction program is at risk, Mr. Bowen said.

Besides the airport, hospital and special forces barracks, places where inspectors found serious problems included two projects at a military base near Nasiriya and one at a military recruiting center in Hilla — both cities in the south — and a police station in Mosul, a northern city. A second police station in Mosul was found to be in good condition.

The dates when the projects were completed and deemed successful ranged from six months to almost a year and a half before the latest inspections. But those inspections found numerous instances of power generators that no longer operated; sewage systems that had clogged and overflowed, damaging sections of buildings; electrical systems that had been jury-rigged or stripped of components; floors that had buckled; concrete that had crumbled; and expensive equipment that was simply not in use.

Curiously, most of the problems seemed unrelated to sabotage stemming from Iraq’s parlous security situation, but instead were the product of poor initial construction, petty looting, a lack of any maintenance and simple neglect.

A case in point was the $5.2 million project undertaken by the United States Army Corps of Engineers to build the special forces barracks in Baghdad. The project was completed in September 2005, but by the time inspectors visited last month, there were numerous problems caused by faulty plumbing throughout the buildings, and four large electrical generators, each costing $50,000, were no longer operating.

The problems with the generators were seemingly minor: missing batteries, a failure to maintain adequate oil levels in the engines, fuel lines that had been pilfered or broken. That kind of neglect is typical of rebuilding programs in developing countries when local nationals are not closely involved in planning efforts, said Rick Barton, co-director of the postconflict reconstruction project at the Center for Strategic and International Studies, a research organization in Washington.

“What ultimately makes any project sustainable is local ownership from the beginning in designing the project, establishing the priorities,” Mr. Barton said. “If you don’t have those elements it’s an extension of colonialism and generally it’s resented.”

Mr. Barton, who has closely monitored reconstruction efforts in Iraq and other countries, said the American rebuilding program had too often created that resentment by imposing projects on Iraqis or relying solely on the advice of a local tribal chief or some “self-appointed representative” of local Iraqis.

The new findings come after years of insistence by American officials in Baghdad that too much attention has been paid to the failures in Iraq and not enough to the successes.

Brig. Gen. Michael Walsh, commander of the Gulf Region Division of the Army Corps, told a news conference in Baghdad late last month that with so much coverage of violence in Iraq “what you don’t see are the successes in the reconstruction program, how reconstruction is making a difference in the lives of everyday Iraqi people.”

And those declared successes are heavily promoted by the United States government. A 2006 news release by the Army Corps, titled “Erbil Maternity and Pediatric Hospital — not just bricks and mortar!” praises both the new water purification system and the incinerator. The incinerator, the release said, would “keep medical waste from entering into the solid waste and water systems.”

But when Mr. Bowen’s office presented the Army Corps with the finding that neither system was working at the struggling hospital and recommended a training program so that Iraqis could properly operate the equipment, General Walsh tersely disagreed with the recommendation in a letter appended to the report, which also noted that the building had suffered damage because workers used excess amounts of water to clean the floors.

The bureau within the United States Embassy in Baghdad that oversees reconstruction in Iraq was even more dismissive, disagreeing with all four of the inspector general’s recommendations, including those suggesting that the United States should lend advice on disposing of the waste and maintaining the floors.

“Recommendations such as how much water to use in cleaning floors or disposal of medical waste could be deemed as an intrusion on, or attempt to micromanage operations of an Iraqi entity that we have no controlling interest over,” wrote William Lynch, acting director of the embassy bureau, called the Iraq Reconstruction Management Office.

free slotлобановский александр досье

Die eenarmbandiet, ‘n toebroodjie op die Steppe en die baard van Max du Preez 1

ImageGustav Venter spreek die laaste woord oor Max du Preez, in 7240 woorde, in drie aflewerings… Vandag plaas ons die eerste aflewering waarin ‘Mad Max’ se voorgeskiedenis behandel word.

Max du Preez wil iets sê en hy gaan dit sê. Eintlik weet hy van beter want hy is in die onlangse verlede al so deeglik afgeransel in al wat ’n debat is. Maar hy kan, hy kán, homself nie help nie. Dit is soos die onwillekeurige gesigspluk van ’n persoon met ’n sekere soort spastiesheid. Dit is asof hy ly aan joernalistieke Tourette’s sindroom wat sy motoriese vaardighede oorneem. Die oomblik wat iemand net lyk of klink of maak of hy skepties oor die Nuwe Suid-Afrika is, dan spring die selfaangestelde bewaker van dié nirvana aan die werk. Hy skryf – tik, eintlik – en dis moontlik dat sy rubrieke en meningsartikels op ʼn stadium logika en struktuur bevat het, maar, nou ja, dis nie meer so nie. In hierdie tyd is emosie belangriker as denke en verontwaardiging gewigtiger as feite. En as daar iemand is met vragte en vragte se emosie en verontwaardiging, dan is dit Max du Preez.

Nee, nie almal sou dink dis nodig om hierdie dinge wat so skroei op sy tong, wat so bewe in sy tikvingertoppies, te sê nie. Maar Max moet praat; móét net eenvoudig woorde rangskik en uitmarsjeer in ’n enkellinie. Want, en hy kan maar net hoop, as hy praat, wie weet, miskien maak dit die gedruis in sy skedel stil.

Die geraas, die geraas! Dis soos ’n duisend kraaie wat op ’n sinkdak trap en krap. ’n Mot in die oor. John Hanning Speke, die ontdekkingsreisiger, het mos eenkeer iewers in Afrika ’n mot in die oor gekry en hoe meer hy hom met sy duim en wysvinger probeer vasgryp het, hoe dieper het die mot in die oorkanaal ingekruip. Dit het die dapper Speke amper mal gehad, kranksinnig van pyn en ’n sekere oervrees want die klank van elke spiertrilling van die insek is versterk omdat dit aan die oordrom geraak het. Elke miniatuur beweging het ’n donderstorting van onontvlugbare geraas en gegrom en geloei veroorsaak. En daarmee saam die yskoue wete dat die brein net millimeters van die mot se geknaag is.

Dit raas. Dit raas in Max se kop maar dit is nie die gekryts van kraaikloue op ’n sinkdak of van ’n mot in die oorkanaal nie. Dit is die geluid van ’n oerwaarheid, van ’n kennis wat hy het, ’n wete wat hy nie eers saggies aan homself wil erken nie. As dit stil is in sy binnekant, dan is dit wanneer dié waarheid keel skoonmaak. En deesdae, iewers in die agtergrond, sing ’n koor, ’n massiewe koor van honderde, van duisende, selfs miljoene, stemme. Hulle sing van ’n generaal wat hulle moet kom lei.

Die skrywer van paalplakkate

Daar was ’n tyd toe Max die stemme nie gehoor het nie; wat die geroesteskarnierklanke van sy eie stem elke ander in sy eie ore verdoesel het.

Wat ’n vuurvreter was ons Max in daardie dae nie, met ’n hart van gesmelte goud vir die verontregte en ’n buik vol suur teen die onderdrukker. A, as die gloriedae van die stryd maar net langer wou hou, net nog ’n dekade, kans vir nog vyfhonderd uitgawes van daardie stuitige klein Vrye Weekblad wat so rojaal vanuit Swede en Brittanje gefinansier is. Hoe maklik was dit nie in daardie dae om die onreg raak te skryf nie! Wit was NP en NP was verstok, onbehendig en vol kleinvrees, die mees verstokte organisasie in die geskiedenis van verstokte organisasies in Suid-Afrika. (Behalwe vir die AWB en die KP en die Volksfront en al die ander regse grotbewonerorganisasies, om nie van die HNP te vergeet nie –  maar wie onthou die HNP (die Ha En Pee!) deesdae? –  en red nou ’n volk, bring nou helderheid in soveel donkergrysheid van uitgediende, ingeteelde denke, in idees so dof dat die NP se flou lig eintlik blink daarin skyn.)

En daarteen die ANC. A, die ANC! ANC was fier en edel en vol volkshumor, dit was Nelson – Madiba! – en die Moeder van die Nasie met haar vuurhoutjies en halssnoere en dit was entoesiastiese skares en sagmoedige swart massas vol deernis en groot vergifnis en visies van nasiebou… Oliver en Govan en klein Thabo en Chris en Jay en Mac Maharaj wat lyk soos ’n Indiese Kolonel Saunders met daardie winkbroue en daardie spits baardjie. Kerrie! As die NP vaal vleis, rys en aartappels was, is die ANC kerrie, vol skroeiende geure en onuitkenbare smake, anys en knoffel en kadamom-sade en lourierblare, kerrieblare en danja, maar ook marôg en pap en ’n pot vol afval en kalbasse vol suur sorghumbier. Hoe kan hierdie Boerseun, hierdie Max du Preez, dit weerstaan? Die NP was so, so… so wit, as die lesers nie verkeerd sal verstaan nie, so smaakloos, en die ANC so vol kleurryke en geurige beloftes.

Om darem so aan die opmarsjeerkant van ’n rewolusie te wees! Sê wat jy wil, dit is anders, baie anders vir ’n Boerseun, ’n Du Preez, om met soveel ywer deel te neem aan ’n anti-Afrikanerrewolusie. Anders? Natuurlik, want andersheid is ’n belangrike element in Max se siening van homself. Hy het lankal geleer dat daar ’n uitsonderlike glorie in andersheid is. As jy wil hê mense moet oor jou praat – en hoe lekker is dít nie? – dan is dit belangrik dat jy anders is. Nie ’n frats nie, hoor. Net anders. Hoe om dit te verduidelik?. Anders, maar nie ’n frats nie is… dit is soos sy… baard!

Max du Preez se baard is anders. Nie uitspattig of fratsagtig nie, net anders. Dit is nie so ’n politieke bokkie soos wat Smuts, Hertzog en nou ook Mbeki het nie. Net so is Max ook nie ’n politieke dier in ’n bepaalde kamp nie; hy beweeg oor grense, soos ’n reuk, en oral waar hy kom, is daar iemand wat in die lug snuif en hom herken. Sy baard het ook nie die sluwe, kinderbybelduiwelswier van Maharaj of Jay Naidoo nie. Syne is eerder ’n opregte baard want Afrikanerstylintegriteit is so deel van Max as wat klipkoppies en grys bossies deel is van die Karoo. Maar darem nie boers nie, nie so ’n harige borslap soos President Brand of Piet Joubert of selfs die Ajatolla Khomeini s’n nie. Max se baard is so ’n presiese een, omlyn die kakebeen en trek ’n netjiese muilband om die mond. Eintlik het dit nie baie hare nie. Wys jou hoe baie met hoe min gedoen kan word. Soos die regte woord op die besliste oomblik. Dis hoe sy baard is. Dit is nie vergesog om te dink dat daar eendag van ’n Max-du-Preez-stylbaard gepraat sal word nie. Stylvol maar opreg.

Styl en opregtheid. Daar’s nou vir jou twee eienskappe wat jy nie in lyn kan bring met die Versteende Verstande van die verlede nie. Vreemd hoe die Nasionale Party hulle politiek sonder gesigshare bedryf het. Malan, Strijdom, Verwoerd, Vorster, Botha, De Klerk – almal sorgvuldig skoongeskeer, so al asof hulle hulle sluheid reg in die publieke oog wou versteek. Sluheid? Hmm. Nee. Nou goed, nie slu nie. Sluheid impliseer verbeelding en niemand sou die Natte van verbeeldingrykheid beskuldig nie. Verkramp. Verstok met versteende verstande. Versteende Verstande. Dis hoe Max aan hulle dink, mense wat in een of ander evolusionêre fase gefikseer het, waarskynlik in ’n versamelaar/jagter-era waar die oorlewingsdrang allesoorheersend was, toe die veg-of-vluginstink die basiese emosie was. Veg en as jy nie kan wen nie, vlug! Vlug in die grot in, die takkraal in, in die getalsterkte van die grotbewoners in. Of, as jy middeljarig en verstok is, ’n Versteende Verstand is, dan vlug jy in die laer in, agter die pantser van jou wit vel in. Dit is wat hulle sterk gemaak het, hierdie verbete verbeeldingloosheid, hierdie versteende verstande met ontsapte breinare waardeur geen oorspronklike gedagte kon beweeg nie.

Dit was hierdie ingelaerdheid wat die bevryders se opmars vir so lank gestuit het. Iemand moes die waagmoed – om nou P.W. se gepatenteerde term te gebruik – hê om in die bedompige grot in te gaan, die Versteendes aan die baard – maar baarde het hulle mos nie – aan die los nekvelle, dan, te gryp, as’t ware, en om hulle uit te sleep waar die orkaan  van die geskiedenis hulle kon omwaai. Iemand moes teen hulle opstaan om hulle te verslaan en as hierdie iemand ’n presies gekapte stylvolle baard het, nou ja, kom die tyd, kom die man. En jong Max du Preez rys op met sy gekose wapen in die hand – ’n pen.

Dat die pen magtiger as die swaard is, dít glo hy, maar in sy verbeeldingwêreld is dit letterlik so. Hy sien homself, ’n kwasi-sosialistiese William Wallace (met ’n Max-du-Preez-baard) uitgerus in ’n rooi T-hemp met ’n swart vuis daarop en bandeliere kruis en dwars, Che-styl, daaroor. Onderaan dra hy ’n Skotse rokkie – nee! –eerder ’n Afrika-kulturele herinterpretasie van die kilt; in sy ensemble  het hy ’n velromp,  soos Hoofman Tshwane s’n, aan, saam met mynstewels. Sy rewolusionêre baard, die Max-du-Preez-stylbaard, is net so effens langer sodat dit bietjie woes kan staan in die warm wind van die stryd. Hy staan so daar teen ’n bultjie uit en gluur na die aanploeterende horde Verwoerdiaanse Versteendes, elkeen van hulle styf in swart pakke en wit hemde en smal, donker dasse, die volle Broederbond uniform, en die ringkoppe dra sulke smalrand Homburg hoede, die soort wat John Vorster altyd so beleef getiep het in die rigting van die pers. En hy kyk hulle in die gesig, net hy, jong Max du Preez en in sy hande het hy ’n enorme pen so groot soos ’n dubbelhand Claymore swaard. Hierdie pen is ’n gewone balpunt – niks so aanstellerig soos ’n Parker of ’n Montblanc vulpen nie – ’n goeie proletariese Bic balpunt, die geel soort met die blou doppie, die ronde gaatjie in die sy en die spits punt met die blertsie donkerblou ink op die balletjie – ’n joernalispen! Hy swaai dit in wye, venynige sirkels voor hom, kletter die Versteende Verstande om maar hulle hou aan voortploeter in so ’n meedoënlose pas, een swaar voet na ’n ander en aan en aan en aan. Maar Max swaai sy pen, steek, dryf terug, kap, man-alleen, ’n verwoestende vestingheld teen ’n horde nasionalistiese Orks.

Diep asem. Wag. Max is genoeg van ’n letterkundige om te weet dat ’n metafoor ’n toepassing moet hê. Die held met die reusepen, ja dit is ’n opwindende beeld, maar hoe lyk dit in die regte wêreld? Die pen is magtiger as die swaard. Die pen is ’n tikmasjien, ’n woordverwerker, ’n bladuitleg en gewaagde inhoud. Die pen is ’n koerant, onafhanklik, op die spits, kloekmoedig. Die pen is… die pen is Die Vrye Weekblad.

Ja, Die Vrye Weekblad met sy parmantige paalplakkate. “Ja-Nee!” in kommentaar op FW se referendum. Kyk net, kyk net hoe pittig, so vol dubbelsinnige pret maar ook so vol regverdige gebelgdheid, so ’n kort, hewige uitblaas van die asem, vol aangeplakte geduld en winkbroue wat lig in die rigting van die remskoene en hulle kortsigtigheid. En in opvolg – maak reg hiervoor, dit is regtig baie goed – in opvolg ʼn plakkaat wat sê: “Ag nou ja!” Sien, sien, sien. Dit sê alles. As daar dan nou ʼn referendum moet wees, diep sug, nou goed, stem dan maar “ja.”

Those were the days, my friend, we thought they’d never end…

Lees môre verder aan aflewering twee: Die bewaarder van die rewolusie

 

сканер автомобильныйФільчаков Олександр Васильович

SokkerWB kan maklik geskuif word

Sepp Blatter, president van FIFA, internasionale sokkerliggaam, het Maandag aan die BBC gesê dat hulle na verskillende opsies kyk om die toernooi ter elfder ure te skuif indien Suid-Afrika nie by spertye vir die 2010-datum hou nie.

Blatter is gevra of Brittanje en Australië oorweeg sal word as alternatiewe gasheerlande. Ofskoon hy glo dat albei wel ‘n kans staan het hy gesê dat daar ander lande is wat ‘n Wêreldbekertoernooi binne "twee dae of twee weke" kan reël. "Die VSA of Meksiko kan dit doen. Japan kan dit doen. Hulle het oorgenoeg stadions."

"U sê dat Brittanje dit kan doen en ek is seker hulle kan. Spanje kan dit doen. Daar is baie lande maar hulle hoef nie gereed te wees nie," het hy bygevoeg.

FIFA bly vol vertroue dat Suid-Afrika die toernooi sal kan aanbied, alhoewel daar gerugte was dat dié land nie die stadions betyds sal kan lewer nie vanweë  konstruksieprobleme. Daar is ook kommer oor die misdaadsituasie in die land.

 

осушитель длятопкарго отзывы

Te?stand teen naamsveranderinge in Durban

Image

Brande in Umlazi

Chaos het vandag in die Durban-middestad geheers toe duisende ontstoke IVP-ondersteuners, gewapen met stokke en kieries, deur die strate gehol het. Hulle was op pad na die stadsaal en het betoog teen die plaaslike munisipaliteit se voorstel om straatname na dié van ANC-helde te verander.

Winkeleienaars het inderhaas hul winkels gesluit, uit vrees dat die betogers skade sou aanrig. Polisielede het verkeer probeer stop terwyl die betogers in die vyf lane van Broadstraat afgehardloop het. Asblikke is omgekeer. By Albertpark het hulle by 6 000 ander betogers aangesluit. Hulle het toe met Weststraat afbeweeg na die stadsaal. Skote is deur een van die betogers afgevuur en winkels in Greystraat is beskadig en goedere gebuit. Sowat 10 000 betogers het by die stadsaal saamgedrom. Die byeenkoms is deur die DA en die IVP gereël. “Hou op om strate na julle meisies te vernoem!” “Wie is hierdie mense?” en “Ons het almal ons helde”, het sommige van die plakkate gelui.

Die plaaslike eThekwini-munisipaliteit beplan om die Mangosuthu-hoofweg te herdoop na Griffiths Mxenge, ‘n ANC-prokureur wat in die tagtigerjare dood is. Daar word verder beplan om die stadsaal na Madiba Hall te herdoop en om Broadstraat te vernoem na Yusuf Dadoo, ‘n SAKP-leier. Kingsway, vernoem na Dick King, gaan nou verander word na Andrew Zondo, die meesterbrein agter die Amanzimtoti-bomaanval. Higginson-hoofweg kan binnekort Yasser Arafat-hoofweg heet.

Burgemeester Obed Mlaba was nie by die stadsaal teenwoordig om die memorandum van die betogers in ontvangs te neem nie en die dokument is toe aan ‘n polisiebeampte oorhandig. In die memorandum vra die IVP dat die munisipaliteit slegs in uiterste gevalle plekname verander en wil weet hoekom name soos Fidel Castro en Che Guevara gekies word, aangesien hierdie persone geen rol in Kwazulu-Natal gespeel het nie en hulle demokratiese ingesteldheid te betwyfel is.

Vroeër die dag het omgekrapte betogers die Mangosuthu-hoofweg in Umlazi vir ure lank ontwrig deur motorbande aan die brand te steek en asblikke op die pad rond te strooi.

In sy Internet-nuusbrief het Mangosuthu Buthelezi gesê dat die verwydering van sy naam nie sy bydrae tot die bevrydingstryd in die gedrang sal bring nie, maar dat die naamsveranderinge ou wonde weer kan oopkrap wat tot hernieude geweld in die provinsie aanleiding kan gee.

дизайн прихожей освещениеданильченко юрій броніславович