praag.co.za – Bladsy 1525 – aktueel, aktief, afrikaans! | issn 2409-1804

NALN: Kruip gaan nie help nie

Die stryd rondom die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum en Navorsingsentrum (NALN) is besig om te verhewig en ’n hele aantal skrywers en letterkundiges het reeds standpunt vir die behoud van NALN ingeneem.

Kommerwekkend is egter die kruiperigheid van sommige deelnemers aan die debat, soos Riana Scheepers en Charles Malan. Scheepers het ’n brief aan die anti-Afrikaanse burokraat in die Vrystaat geskryf wat vir die hele debakel verantwoordelik is, waarin sy probeer voorgee hoe polities korrek sy is deur geletterdheidsklasse vir Kaapse agtergeblewenes in Afrikaans aan te bied. Nogal met NALN se bystand. Asof Kaapse agtergeblewenes resensies oor die Jungiaanse element in Etienne Leroux se boeke gaan waardeer.

Van die burokrate wat nou in die Vrystaat oor NALN die septer swaai, beskik glo oor ’n standeragtkwalifikasie en lees geen woord Afrikaans nie. Watter indruk maak dit op hulle om, nadat hulle aggressief teen NALN begin optree het, kruiperige briefies van iemand soos Riana Scheepers te ontvang?

Charles Malan, wat voorheen hoof van SENSAL aan die RGN was, poog insgelyks om homself as ’n groot liefhebber van Xhosa voor te doen teenoor die agbare minister van kultuur, Pallo Jordan. Malan haal uit sy ope brief aan Jordan aan waarin hy sê:

“Ek en jy het in 1989 by die Victoria-waterval ontmoet toe ’n groep Afrikaanse skrywers met die verbode ANC gaan beraadslaag het. Ek was beïndruk met jou intellek, kultuursensitiwiteit en veral gematigde politieke standpunte. Jy was verbaas dat ek nie slegs van jou pa, die gevierde skrywer en taalheld AC Jordan, geweet het nie, maar inderdaad al in verskeie literatuuroorsigte oor hom geskryf het. Daarin is veral verwys na sy grootse roman, Ingquambo Yeminyanya, vertaal as The Wrath of the Ancestors, die viering van ’n trotse Xhosatradisie.”

Aan sowel Charles Malan en Riana Scheepers wil ek vra: dink u werklik dat Pallo Jordan genoegsaam beïndruk gaan wees met u liefde vir Xhosa dat hy reg teenoor Afrikaans gaan laat geskied? Indien ons oorkom as ruggraatlose mense wat, hoe harder jy op ons trap, hoe meer gaan ons by ons oorheersers flikflooi, kan ’n mens mos voorspel dat die huidige proses van anti-Afrikaanse verwoesting met naamsveranderings, vernietiging van monumente soos op Standerton en nou bose planne met NALN net gaan voortduur, nie waar nie?

Sedert 1994 is dit asof die kruipers onder die Afrikaners, wat voorheen so sterk onder die ou Nasionale Party en Broederbond gefigureer het, soos erdwurms na ’n goeie bui reën uit die grond gekruip het en oral om ons krioel. Waar het kruip ons ná dertien jaar van ANC-oorheersing gebring? Noem my ’n enkele geval waar die ANC positief op vertoë deur die kruiperkoor gereageer het en ek eet my hoed op.

As Riana Scheepers en Charles Malan werklik glo dat kruip die antwoord is, hoef hulle net ’n afspraak met Marthinus van Schalkwyk te maak wat die goeie woord by sy base sal gaan doen. Maar ons almal weet dat Van Schalkwyk geen snars omgee vir Afrikaans, NALN of die lot van Afrikaners nie.

Die Afrikanervolk – en dit sluit sy skrywers en letterkundiges in – moet besef dat ons in ’n oorlewingstryd gewikkel is. Net duidelike standpunte en moedige optrede gaan ons nou red.

Ons hoef nie Xhosa of Sotho by NALN te bewaar om sodoende ’n soort newe-reg op voortbestaan af te koop nie. Ons betaal ten minste R100 miljard per jaar aan belastings aan hierdie ANC-staat. Ons het die inhoud van NALN geskep, versamel en bewaar. Volgens alle norme, ook dié van die internasionale reg, is dit ons reg om ’n museum soos NALN te hê en na goeddunke te bedryf sonder ’n ANC-burokraat met standerd agt wat haar daarby inmeng.

Iewers sien ek ’n CD van jong Afrikaanse sangers wat sê: Genoeg is genoeg! Ons gaan nie langer agteroor buig of kruip nie. Ons vra ook nie om verskoning dat ons bestaan of dat ons voorouers die Afrikaanse kultuur geskep het nie.

Volgehoue protes en nie-gewelddadige versetaksies is nou nodig. Ruggraatloosheid en kruip is eenvoudig nie meer ’n opsie nie.

play casino

Wie is die ‘vredeliewendes’?

Sed quis custodiet ipsos Custodes?

Wie sal waghou oor die wagte?

In vandag se Rapport is daar weer een van die gewone stuiptrekkende hoofartikels. SA was nie aan die kant van die vryheidsliewende demokrate by die VN nie! kla die hoofartikelskrywer. Dat sommige lede van die sogenaamde "vryheidsliewendes" nie aan Afrikaners se kant is nie, skeel hulle min. Trouens, as Naspers se slimkoppe weet wie die "demokrate" is, moet hulle tog die VN laat weet, want dit lyk of die organisasie met die konsep sukkel.

Is dit almal op die Veiligheidsraad, China en Rusland ingesluit? Is dit die DRK ( Die D staan vir Demokratiese ) waar daar geen opposisie meer bestaan nie, na net vier maande van demokrasie en vrye en regverdige verkiesings? Is dit die VSA wat nie net in Abu Ghraib nie, maar ook nou in Afghanistan mense in die geheim aanhou en martel? Dalk Zimbabwe waar Mugabe mbv demokrasie net soos in SA kon seëvier? Dalk Duitsland wie se chemiese bedryf Saddam van alles en nog wat voorsien het om die Koerde van kant te maak? Is die selfverklaarde vryheidsliewende Amerikaner Ralph Peters wat vol bravade in die Armed Forces Journal die bloedstollende woorde "ethnic cleansing works" skryf aan ons kant?

Dat Naspers ons tydig en ontydig daaraan moet herinner dat ons ‘n vasalstaat geword het wat dinge presies moet uitleef soos dit mense duisende kilometer van hier sal behaag, is erg genoeg. Anne-Marie Mischke se grensend-aan-die-vertraagde kommentaar in dié verband sal ‘n mens terloops tot raserny dryf. Ons het intussen bewus geword van die voordele daarvan, naamlik uitwissing. Maar dat hulle die media verteenwoordig, dié waghond oor Afrikanervryheid, is onvergeeflik.

Hulle blêr – of is dit nou blair? – saam in die koor oor Mugabe maar die man wat Mugabe in die tuig hou, omhels, uitnooi en prys sit in die Uniegebou. Geen klagtes van Naspers daar nie. Geen striemende kommentare nie. Hulle bly immer "opbouend". Is opbouende kritiek teenoor Zimbabwe, dws aanprysing van anti-wit rassisme, nie juis die oorsaak van die fiasko nie?

Nietemin, noudat almal weet dat die ou diktator noord met sy een voet in die graf staan en self nie eintlik meer enige gevaar inhou vir iemand nie, het histerie om sy totalitêre persoon losgebars. Toe hy egter fluks besig was met sy etniese suiweringsveldtog, het vryheidsliewende Brittanje en die VSA nie ‘n snars daarvoor omgegee nie, geen sprook gesprak nie en die swart inkarnasie van ‘n gentleman in alles ondersteun.

Die probleem kom egter by ‘n kwessie wat op die oog af nie direk met die geveinsde verontwaardiging van Naspers verband hou nie. In hul ywer om Mugabe deesdae by te kom – die man is al dertig jaar met sy "vryheidstryd" besig danksy die openlike bemoeienis van Brittanje – is ‘n ander beweegrede te vinde wat nog minder aptytlik is: De Beers. Die diamantreus is kennelik besig om konflik te gebruik om sy handel in Afrika-edelstene te bestendig.

Deur die Kimberley Process Certification Scheme probeer die maatskappy die handel in alle diamante te beheer deur nie sertifikate uit te reik vir stene uit oorlogsgeteisterde gebiede nie. Zimbabwe is natuurlik nie ‘n oorlogsgeteisterde gebied nie, maar dit wil voorkom asof De Beers graag mbv die MDC die land in so ‘n gebied wil verander om sodoende die handel in die land oor te neem.

Pas het die Veiligheidraad aangekondig dat Liberië toegelaat sal word om deel te neem aan die KPCS. Die land is ‘n puinhoop van armoede en agterlikheid ten spyte van langdurige Westerse inmenging. Ná demokratiese verkiesings is dit egter nie moontlik vir UNMIL, die VN se vredesmag, om te onttrek uit die land nie want spanninge bly so plofbaar. Dit het die Britse ambassadeur Emyr Jones Parry egter nie verhoed om Liberiërs te loof vir hul wonderlike vryheidsin nie. Geen oorgeërfde skuld en verwysings na die nare – en dit was naar, sónder apartheid – verlede hier nie.

Dit is ‘n bekende feit dat wit MDC-lede nou al lankal vrywilligers in SA soek om ‘n gewapende veldtog teen Zimbabwe van stapel te stuur. Daarvan sal ons helaas nie in Naspers lees nie. Ons het dus nie meer ‘n mediagroep wat ‘n waghond vir sy lesers se belange is nie, maar ‘n mediagroep wat byvoorbeeld meer bekommerd is oor De Beers se belange.

Die feit dat ons regering die grense tussen ons en ons buurman oophou en die hordes ekonomiese vlugtelinge deurlaat, is ‘n bewys van die wil om die situasie te laat verkanker. Miskien is Naspers nie so naïef in hul kommentare en daardie versekering op elke voorblad van "ons praat jou taal" as wat hierdie skrywer glo nie. Is ‘n burgeroorlog in Zimbabwe die volgende stap waarna hulle uitsien?

topcargo кидалы

Fears of Taliban Defeating NATO

In Afghanistan, the Taliban insurgency is spreading, even reaching some provinces in the north that had never been its strongholds. Last week, Taliban fighters attacked a district only 45 miles from the capital, Kabul. Afghans increasingly fear that NATO and Afghan forces will lose the war.

As the fighters reach more and more towns and villages, suicide attacks are on the rise in once peaceful areas.

For many, the recent attack by 100 Taliban fighters in the province of Kapisa, a largely Tajik enclave 60 miles from Kabul, illustrates the strengthening hold of the group across Afghanistan.

Some Western and Afghan officials are reluctantly admitting that the Taliban exert a lot of control over most of the southern and eastern provinces — and the group appears to be strengthening its hold on the Farah province to the west.

The Taliban has shown a growing skill for taking advantage of the corruption-plagued and weakened government of President Hamid Karzai and clan rivalries that can destabilize whole regions.

The Taliban’s unholy alliance with opium smugglers, who also benefit from the government’s loss of power, is another key factor in the Taliban’s resurgence.

One former Taliban official and Afghan author on the group says the Taliban’s goal at this stage is not to take over Afghanistan — which they neither have the manpower nor popular support for — but to force the ouster of Western troops from Afghanistan.

оформить справку

The Battle of the ?Youth Bulge?

Societies with high birthrates are prone to conflict, demographers find. That is especially true when there are a disproportionate number of young men between the ages of fifteen and thirty (NYT). The reasons are multifold: This “youth bulge” results in a large reservoir of potential recruits to radical organizations, as this new Backgrounder outlines. It helps explain the surge in Taliban recruitment in South Asia, the presence of militant groups like MEND in the Niger Delta, and the ongoing tensions in the Palestinian territories. Between 1970 and 1999, 80 percent of the world’s civil conflicts occurred in countries where 60 percent or more of the population was under the age of thirty, according to a new report by Population Action International. Countries most prone to youth-bulge-related unrest are in the Middle East, Southeast Asia, and Africa, where child soldiers are prevalent.

Another theory, advanced by the German social scientist Gunnar Heinsohn, is that youths in large numbers—particularly second or third sons—are prone to violence because they are driven by social advancement, ambition, and a yearning for respectability. “Young men start fighting for prestige and standing, positions their society simply can’t provide in sufficient numbers,” writes Jonas Attenhofer in the Jerusalem Post. This theory debunks the “clash of civilizations” school of thought to explain the spasms of religiously motivated violence in the Middle East. “If you follow this argument to its logical end point, then the religion of Islam, the focus of so much contemporary strategic discussion, is a great red herring,” writes Christopher Caldwell in the Financial Times. That said, of the twenty-seven nations with the largest populations of idle youth, thirteen are Muslim.

That has important policy implications for the United States. Experts point to women’s education and job-creation programs as necessary antidotes. In the Arab world in particular, where 65 percent of the population is under the age of twenty-five, CFR Senior Fellow Isobel Coleman suggests microfinance loans and “removing restrictions to female workforce participation” as ways to combat social unrest among Arab youths. Yet other solutions invite more controversy, as they touch on issues of funding reproductive health programs and family planning measures. This January 2006 CFR Task Force report on Africa scolds the Bush administration on this topic. “Population has become a neglected area of U.S. policy, overshadowed by the focus on HIV/AIDS and shunned in part because of religious and political opposition to some family planning programs,” it says. (This brief from the U.S. Agency for International Development explains American policy on funding family-planning measures overseas).

Of course, youth bulge does not solely explain social unrest, writes George Mason University’s Jack A. Goldstone. “Economic development and regime type are critical elements (PDF) influencing risks of conflict,” he writes, as are rapid urbanization and environmental degradation.

instagram sponsored apps

Die ABO as onderwerp van postmoderne geskiedskrywing

Max de Preez het die gemoedere op LitNet en elders weer laat opvlam oor sy skrywe in Die Burger betreffende die Anglo-Boereoorlog. ’n Aantal meningsvormers het van hulself laat hoor en die debat is weer lewendig.

Wat presies gebeur het, is dikwels die bron van baie omstredenheid. Bronne word betwyfel, feite word weggesteek of verdraai of gewoon nie geglo nie, en diegene wat ’n mening oor hierdie onderwerp het, word dikwels afgemaak as reaksionêre wat gemoedere wil laat opvlam. In hierdie geval is figure soos Max de Preez en Loammi Wolf voorlopers om die omvang van die leed van die Boere-Holocaust te versag of te ontken.

‘n Akkurate weergawe van die feite is uitermate belangrik, maar in gevalle waar daar baie twyfel bestaan, moet ’n mens oppas om nie die geskiedenis te gebruik om die huidige heersende tydsgees te bevestig nie. Sodra dit gebeur, loop ’n mens die gevaar wat, soos Herbert Butterfield in The Whig Interpretation of History geskryf het, as ’n mens die algemene geskiedenis herrangskik met verwysing na die hede, ’n mens eintlik besig is om ’n groot optiese illusie te skep.

Oor die presiese feite van die Anglo-Boereoorlog kan ek geen kommentaar lewer nie, maar die rigting waarin hierdie debat stuur, is onheilspellend om ’n paar redes.

– Ons leef in ’n wêreld waarin kulture hul eie waarde vind en heg aan simbole. Die konsep van universalisme is vervang deur die konsep van multiversalisme. Hoe meer ’n politieke orde streef om universeel geldende waardes te ontwikkel, hoe meer stuit hierdie bewegings teen ander volke en kulture wat geen deelname hieraan wil hê nie. Om na Huntington se stelling te verwys: Universalisme gaan imperialisme vooraf. Die ABO het ’n ander betekenis vir Afrikaners as vir Engelse, en die debat oor ontkenning of versagting van die omvang van die leed van die ABO pas goed in die huidige tydsgees waar “Kill a Boer, Kill a Farmer” die leuse is van die ANC.

– Die wêreld waarin ons leef, het geen direkte behoefte aan abstrakte feite en opvattings nie maar wil feite en opvattings slegs aanhang en debatteer as dit ’n bepaalde funksie het. “Wat is”, is vervang met “wat is nuttig?”.

Hierdie kultuurmentaliteit is so reg uit die kraal van die postmoderne denkers, en vanweë die rol van hierdie denke in die interpretasie van die ABO, kan ons konkludeer dat die oorlog ’n onderwerp van postmoderne geskiedskrywing geword het. Die ABO word nie gedebatteer in ’n vakuum nie, maar in ’n klimaat waarin dit ’n bepaalde funksie dien, naamlik die lot van die Afrikaner.

Grootse historici het tot dusver geen bewys gevind dat die ABO ’n volksmoord was nie, maar as ’n mens die huidige tydsgees van massahisteriese menseregteverheerlikings sou plaas op wat destyds gebeur het, sou dit aan die Verenigde Nasies se kriteria van misdaad teen die mensdom voldoen het. Die Statuut van Rome, onderteken in 1998, beskou enige van die volgende dade as misdade teen die mensdom.

A) Moord

B) Uitwissing

C) Slawerny

D) Deportasie

E) In gevangenis aanhou wat bots met fundamentele internasionale regte

F) Marteling

G) Seksslawerny en gedwonge prostitusie

H) Vervolging van enige identifiseerbare groep op grond van politieke, rasse-, nasionalistiese, etniese, kulturele, geloofsgronde wat in botsing is met algemeen geldende internasionale regte.

I) Verdwyning van persone

J) Apartheid (oftewel hulle interpretasie daarvan)

K) Ander onmenslike dade wat opsetlik ernstige lyding of leed aan iemand se persoon of psige aanrig.

(Bron: Wikipedia)

Die vraag is egter: Hoekom moet die wandade wat tydens apartheid plaasgevind het hemelsbreed uitvergroot word terwyl die ellende wat die ABO veroorsaak het, ontken word? Wat motiveer Max Du Preez om die Britte te beskuldig van “nalatigheid en ongevoeligheid” oor die 28 000 (oftewel 10% van die Boerebevolking – sy statistieke) Boere wat direk as gevolg van hul aksies dood is, terwyl dieselfde Max so haatlik is teenoor die voormalige polisie se 900 swartes wat hulle gedood het (uit ‘n bevolking van ongeveer 25 tot 30 miljoen swartes in die periode 1965 – 1994, oftewel rofweg geskat so 0,0003% van die swart bevolking)?

As ’n bepaalde groep mense se plase en kerke afgebrand word, in kampe aangehou word en omkom as gevolg van ekstreme ontberings soos slegte voedsel, siektes, blootstelling aan die natuur en derglike, sou dit nie kwalifiseer as ’n stelselmatige vervolging van ’n bepaalde groep nie? Is die skole, hospitale, tuislande, poskantore, inentings, universiteite ensovoorts wat swartes van blankes ontvang het erger misdade as die ABO met sy kampe?

Baie arm blankes wat woon in wyke soos Jan Hofmeyer, Newclare, Pretoria-Wes en Vereeniging (waar Afrikaans nog die voertaal is), het in baie gevalle hul armoede nog direk te danke aan die gevolge van die ABO en die “Dutch speakers need not apply”-diskriminasiemaatreëls wat teen hulle en hul voorouers in die stede gegeld het. Ter wille van versoening, sowel destyds tussen Boer en Brit as nou met versoening tussen blank en swart moet hulle steeds die onderspit delf. Hulle moet met lyding, onsekerheid en verdere diskriminasie die prys betaal van die pyprokende, whiskey-drinkende elite se histrioniese politieke korrektheid. Waar figure soos Sir Carruthers Beattie, rektor van die Universiteit van Kaapstad in die dertigerjare die Afrikaners onder groot gejuig van sy Engelse kamerade as ’n geneties minderwaardige ras uitgekryt het, doen Marlene van Niekerk dieselfde met haar draakstekery oor arm Afrikaners in Triomf en Jeremy Mansfield beskryf hulle ewe lughartig as “wit skorriemorrie” op die radio.

Waar dit op neerkom is dat historiese feite aangepas moet word om die huidige politieke elite se mag verder te versterk. Die geskiedenis word verdraai om Afrikaners in ’n slegte lig te stel en enige ander geluide wat hierdie orde wil versteur, moet verketter word. Deurdat linkse Afrikaners soos Max en kie. self help om sy eie mense te vernietig en hul geskiedenis te ontken, word die ANC se standpunt net verder versterk.

In ’n eerdere skrywe aan Johan Pienaar het ek verwys na ’n paragraaf in Erik van Ree, ’n gesoute kenner van kommunisme, se boek Wereldrevolutie (2005). As gevolg van die huidige debat en koers waarin Suid-Afrika beweeg onder die ANC vind ek dit noodsaaklik om dit weer hier aan te haal.

“Eintlik het die Leniniste geen moraal nie. Hulle het nie geglo dat daar so iets soos goed en kwaad bestaan nie, maar slegs nut en skade vir die saak. Hul taktiek was hul moraal. Hulle was hul eie maat en alles was vir hulle toegestaan. Origens het die uitoefening van geweld die kommuniste geen vreugde gegee nie. Hulle het dit gesien as ’n kwessie van goeie verstand. Oor die fascistiese kultus van geweld het hulle hulself ewe vrolik gemaak as oor die Christelike pasifisme. Gandhi en Mussolini was vir hulle een en dieselfde. Die brutale Italianer het hulle ewe belaglik gemaak met sy lofsange oor geweld as die Indiese heilige met sy geweldloosheid. As die doel die middele heilig, is geen enkele middel heilig in sigself nie. Nóg geweld, nóg geweldloosheid het enige intrinsieke waarde, maar word slegs ingesit na gelang van die omstandighede en die vereistes van die beweging. Dit is moelik om te sê aan watter moraal, die fascistiese of die kommunistiese, ‘n mens, indien hy aan die keuse gestel word, die voorkeur sou moet gee.”

Mense vrees rampe en karaktermoorde om pynlike geskiedenisse bloot te lê of te ontken. Aangesien pre-1990 Moskou die de facto-sentrum geword het van waar Suid-Afrika se beleid bepaal word, kan ons miskien die volgende Russiese gesegde vir die politiek korrektes onder ons meedeel: Hy wat in die verlede leef is blind in een oog. Hy wat die verlede vergeet of ontken is blind in albei.

сауна для дома

J.D. Kestell oor verkragtings van Boerevroue

In sy boek Met die Boere-kommando’s, in ’n hoofstuk getitel “Die vroue-offer”, verwys J.D. Kestell na die verkragtings van Boerevroue in die volgende passasie op bll. 224-225:

“… op die plaas Omdraai in die distrik Bethlehem ’n man gedreig dat hy haar baba, twintig dae oud, in die vlamme van haar brandende huis sou gooi. Dit het nie bloot by ’n dreigement gebly nie, want die bullebak het die suigeling uit haar arms geruk en wou dit in die vuur gooi toe ’n offisier op die toneel afgekom het. Hy het die baba gered en die kind aan sy moeder teruggegee.

In die middel van Julie 1901 het ’n burger van die kruin van Venterskroon af gesien hoe ’n patrollie Britse troepe by die Vaalrivier ’n wa aan die brand steek. Nadat die Engelse weggery het, het hy na die brandende wa gegaan en daar ’n suster van H. Minny van Vredefort doodgebrand aangetref. Sy was sestig jaar oud en kon haar hele lewe lank nie loop nie. Die burger het haar nagenoeg twintig meter van die wa af met haar hande oor haar oë aangetref. Dit het voorgekom asof sy toe die wa aan die brand was, so ver gekruip of liewer geseil het. Dit kan wees dat die Engelse haar nie opgemerk het nie. Laat ons hoop dat dit wel so was.

[…]

Wat sal ek sê van gruwels nog gruweliker as die gruwelikste wat ek hier neergeskryf het? Gruwels wat ek uit eerbied vir ons moeders en vroue nie eksplisiet kan noem nie, maar waarvan ek – helaas – soos in bogenoemde gevalle dag en datum kan vermeld. Ag, dat ek hier liefs geensins daarop hoef te sinspeel nie! Maar ek moet! Ek moet nog die gordyn wegskuif om ander tonele te vertoon – maar soos in die verbygaan – want alles mag nie gesien word nie en wat ’n mens sien, mag ook net deels gesien word; ons vroue is deur die soldate en swart mans geslaan, aangerand en mishandel; sodat hulle na die vertrek van die Engelse vlieënde kolonnes soms vir dae bedlêend was en in ander gevalle vir weke merke van aanranding en kneusplekke getoon het.

Nog erger.

Daar was talle pogings om die vroue te verkrag en dikwels het die verkragting werklik plaasgevind. In party gevalle het dit op ’n wyse gebeur wat onmoontlik is om hier te beskryf.

Me miserum! Dat ek hierdie geskiedenis moet skryf – dat dit nodig is om die nageslag na die altar te lei waarop die offer gebring is!”

Elders in die boek op bl. 222 word genoem hoe die vrou van kommandant J.J. Koen met verkragting gedreig is indien haar man nie aan Britse eise sou voldoen nie. Ook sal die Britse offisier die duisend swart man onder sy bevel “die vryheid gee om met haar te doen wat hulle wil”. Die offisier rig ’n brief met ’n soortgelyke strekking aan haar man.

гайковерт топкарго отзыв

Max du Preez se doppie is geklink

Dat diegene soos Max du Preez ons voorgeslag kan belaster oor vroueverkragting (By 28 April) is skreiend. Volgens spekulasies uit sy pen word die saak oordryf omdat sommige skrywers dit dan nou nie gemeld het nie.

Hy ignoreer egter ooggetuieverslae soos dié van dr. J.D. Kestell in sy eensydige propaganda. Ons vind dit nie alleen onwetenskaplik nie, maar laakbaar. Hiermee het hy vir vele Afrikaners sy eie doppie geklink.

online slots free

Max du Preez, apologeet vir Britse oorlogsmisdadigers?

Max du Preez is skynbaar besig om nou te vorder van ywerige propagandis vir die ANC tot apologeet vir die Britse Ryk. Hy beskou die grootskaalse verkragting van Boerevroue en -meisies tydens die Tweede Vryheidsoorlog as ’n “detail van die geskiedenis” soos een Franse politikus se gewraakte beskrywing van die Nazi-vergrype gelui het. Of soos Du Preez dit self stel, dit was bietjie "nalatig en ongevoelig" van die Britte om 27 000 vroue en veral kinders te laat doodgaan.

Toe ek twee jaar gelede verwys het na die seksuele wandade van die Britse weermag in 1900 wat in Andries Raath se twee boeke, Moederleed en Kampsmarte voorkom, is daar aanvanklik sensuur toegepas. Ek herinner my dat ek ’n brief daaroor aan LitNet gerig het wat dit nie wou publiseer nie. LitNet publiseer gereeld bydraes waarin Afrikaners beswadder of verguis word, maar die Britse Ryk en sy soldate is skynbaar kroonwild.

Mettertyd het ek egter wel daarin geslaag om iets oor die verkragtings gesê te kry, wat ’n artikel van ene dr. Loammi Wolf op dieselfde LitNet ontlok het waarin sy dr. Wilhelm Vallentin se boek, Hunnen in Süd-Afrika, verdag probeer maak het. Omdat Vallentin ’n Duitser was – en alle Duitsers is mos boos in die lig van die Nazi-episode – is sy getuienis verdag, was min of meer die strekking van haar argument.

Toe Max du Preez my weer twee weke gelede in Naspers se By, wat in Beeld, Die Burger en Volksblad as bylaag versprei word, tot leuenaar maak, het ek gepoog om repliek te lewer, maar weereens het die sensuurbyl geval. Max du Preez, Antjie Krog, Jonathan Jansen, Wilhelm Jordaan, Hein Willemse en die ander klomp Boerehaatspuite wat in Nasperskoerante skryf, het carte blanche om ons volk aan die skandpaal te bind en ons as Nazi’s, rassiste en volksmoordenaars uit te kryt. Want haatspraak teen die Afrikaner, selfs die vryheidsliedjie “kill a Boer, kill a farmer” soos ons wonderlike Menseregtekommissie al bevind het, is mos “vryheid van spraak”.

Maar wee die persoon wat dit waag om die Britse geskiedenis in dié land, asook die oorlogsmisdade wat Haar Majesteit se troepe op ons grondgebied gepleeg het, in herinnering te roep. Dan is daar sensuur en versigtigheid. Terwyl die Afrikaner elke dag oor die kop geknuppel word met “die verlede” wat in Suid-Afrika al ’n konnotasie soos “die hel” of die “strafkamp” verkry het, moet ons liewe Engelse landgenote se gevoelens tog nie seergemaak word nie, om van die spul Britte op hul nat eiland nie te praat nie.

Hoe meer ek oor ons onlangse geskiedenis lees, hoe meer kom ek onder die indruk dat die Engelse, sowel plaaslik as in die moederland, ’n reuse-aandeel gehad het in die Afrikaner se ondergang en die totstandkoming van cie huidige rassistiese, korrupte, gewelddadige en onregverdige bestel. Die minagting wat die Britte vir die Afrikaner koester, is steeds teenwoordig. Kyk maar net na die histerie wat enkele jare gelede in die Britse pers rondom die rugbyspeler Geo Cronjé losgebars het toe dié nie ’n hotelkamer met ’n gekleurde speler wou deel nie.

Ons weet natuurlik dat Britse mans graag hotelkamers met mekaar deel, veral ministers in hulle regering wat af en toe moet bedank as hul homofiele eskapades op die lappe kom. Moontlik is dit die onderliggende rede waarom die Engelse pers so histeries oor Geo Cronjé tekere gegaan het. Die Britse leier van die wêreldwye anti-apartheidsbeweging, Trevor Huddleston, was self ’n man wat van kindermolestering aangekla is.

Tydens die bosoorlog het Suid-Afrikaanse soldate dikwels lede van Swapo gevang en hulle agterna deur ’n proses van sielkundige behandeling teen hul vorige gevegsmag “gedraai”. Sulke oud-Swapo’s het blykbaar van die beste soldate in Koevoet en 32-bataljon geword.

Mense soos Max du Preez is blykbaar op ’n soortgelyke wyse gebreinspoel en teen die Afrikaner “gedraai”. Min Engelse in dié land het al ooit soveel anti-Afrikanerpropaganda kwytgeraak soos Max du Preez. Selfs nie eens ’n hedendaagse Brit sal die wandade van die Britse Ryk in dié land met soveel passie probeer verontskuldig soos “Mad Max” in vandag se By doen nie.

Wat hy doen, is verwerplik en is gelykstaande aan sogenaamde “holocaust-ontkenning” wat in die meeste Europese lande, veral natuurlik in Duitsland, ’n strafbare oortreding is. Die Afrikaner het nog nooit ’n misdaad teen die mensdom gepleeg nie, die Britte wel deur hul volksmoord op ons kinders en verkragting van ons vroue honderd jaar gelede.

Twee weke gelede het Max du Preez die volgende in die By beweer: “Nie in een van die ooggetuieverslae of boeke deur oorlewendes van die kampe word verkragtings eers genoem nie.” Met ander woorde, daar was geen verkragtings deur die Britse troepe nie. Vandag skryf hy in die einste By: “Daar is geen twyfel nie dat daar wel Boerevroue en -meisies was wat deur die Britse soldate verkrag is.”

Duidelik stem die man se môre- en aandpraatjies nie ooreen nie. Of moontlik erken hy dat daar verkragtings plaasgevind het, maar net min en in elk geval was sulke dade na sy mening nie ernstig nie.

Max du Preez is ’n joernalistieke hoer sonder enige beginsels. Die vraag oor wie sy koerant, Die Vrye Weekblad, destyds gefinansier het, is nog nooit beantwoord nie. Daar was egter net een buitelandse organisasie wat in die tagtigerjare groot bedrae geld rondgestrooi het om die ou regering te ondermyn, en dit was die International Defence and Aid Fund waarvan Trevor Huddleston ’n trustee was.

Groot bedrae Sweedse en ander Skandinawiese geld is via ’n geldwassery-onderneming wat vanuit die Sint Pauluskatedraal in Londen deur ’n priester en kanon, John Collins, bedryf is, aan elke Jan Rap en sy maat in Suid-Afrika oorbetaal. Solank as wat ’n individu of ’n organisasie bereid was om geweld teen die vorige bewind te pleeg of aan die propaganda-oorlog deel te neem, is hy of sy rojaal vanuit Londen befonds.

Is Max du Preez en Die Vrye Weekblad ook destyds vanuit Londen via IDAF befonds? Op ’n manier werk “Mad Max” dus waarskynlik reeds dekades lank vir die Engelse as ’n soort joernalistieke askari en propagandis om sy eie mense se skuldgevoel te vererger en hulle te demoraliseer.

Voordat hy ’n marionet van die pedofiel-priester Trevor Huddleston geword het wat vanuit Londen honderd miljoen pond in Suid-Afrika rondgestrooi het, was Max ’n vurige ondersteuner van die NP en apartheid, soos Chris Louw al voorheen geskryf het. Dat die politieke prostituut wat Max sy lewe lank nog is, hom nou onthul as apologeet vir Britse verkragters en oorlogsmisdadigers, kan niemand verbaas nie.

topcargo развод

Positiewe benadering tot Afrikaner/Boerepolitiek

Solank as wat die Afrikaner/Boer negatief in sak en as sit en kla oor sy lot, solank sal hy niks op politieke gebied verrig nie. Die gedurige oproep tot versetaksie; oproep tot gewelddadige opstand; hunkeringe na die verlede; klagtes oor onregverdige handelinge teenoor die Afrikaner/Boer; die verwagting dat siener Van Rensburg se profesie bewaarheid gaan word; die gedurige verwysings na die tekortkominge van die swartes en veral in ANC-geledere en leierskap; die bitterheid teenoor ander (meerderheid-) Afrikaners/Boere wat nie om dieselfde kampvuur sit nie, ens.; word so gereeld gehoor dat dit nou net eenvoudig vir die gemiddelde Afrikaner/Boer, wat met sy indiwiduele ekonomiese verrigtinge wil voortgaan, te vervelig geword om hom daaraan te steur.

Die volgende feite oor die Afrikaner/Boer in Suid Afrika bepaal sy beweegruimte:-

1. Die Afrikaner/Boer is en was nooit ‘n verenigde volk nie. Daar was die verskillende trekkerleiers wat onderling hewig verskil het; daar was die koloniale boere wat met hul noordelike broeders verskil het en vir Rhodes sy setel in die Kaapse parlement verskaf het; daar was die Nuwe Republiek in Natal, die Transvaalse Republiek en die Vrystaatse Republiek, wat elk van mekaar verskil het, gesien elkeen se afsonderlike bestaan. In die laaste eeu was Afrikaner/Boerefamilies aanvanklik hewig verdeeld tussen SAP en NAT en na Verwoerd se dood hewig verdeeld tussen NAT, KP en HNP. Hulle kon nie eers saamstaan ten spyte van die voortslepende swart terreuraanvalle teenoor Afrikaner/Boere wat toe aan die gang was nie, en wat uiteindelik tot die vernietiging van Afrikaner/Boereheerskaapy gelei het.

2. Die Afrikaner/Boer sal nooit weer op enige geografiese model; óf die hele, óf ‘n gedeeltetjie van Suid-Afrika as ‘n aparte politieke bestel weer onafhanklik regeer nie. Die ander rasse groei vinniger getalsgewys as die Afrikaner/Boer aan, nieteenstaande die wensdenkery dat VIGS in die Afrikaner/Boer se guns gaan werk.

3. Daar is geen manier dat die Afrikaner/Boer weer militêr georganiseerd kan raak nie. Diegene wat wil oorgaan na guerilla-/terreuroorlog (wat wel ‘n haalbare alternatief is) sal die meerderheid van Afrikaners/Boere van hulle vervreem. Enigiets wat die Suid-Afrikaanse ekonomie gaan seermaak, gaan die meerderheid Afrikaners/Boere ook erg raak.

4. Die huidige Afrikaner-politieke partye en -groeperings binne en buite die parlement maak tans geen indruk op die meeste Afrikaners/Boere nie, gesien dat die nie-Afrikaanse DA meer politieke steun geniet as genoemde Afrikaner/Boere-politieke organisasies.

5. Die enigste huidige verenigende faktor onder Afrikaners/Boere, is hul sang- en kultuurfeeste. Die Afrikaanse/Boeresangers doen meer om taaltrots en nasionale gevoel onder die Afrikaners/Boere aan te wakker as enige politieke figuur.

Ek glo dat ‘n positiewe politieke bestel vir die Afrikaner/Boer wel uitgewerk kan word binne die raamwerk van die huidige Suid-Afrikaanse realiteite indien hy bereid is om positief op te tree en op te hou om gedurig te kerm. Wat het geword van die "Afrikanerraad" wat die verskillende sieninge onder Afrikaners onder een sambreel sou gebring het? Die swartes het hulle "Council of Chiefs". Is ons so verbitterd onder mekaar as Afrikaners/Boere, dat ons nie so ‘n raad kan laat werk nie. Indien hy wel bestaan, hoekom weet die gemiddelde Afrikaner/Boer nie daarvan nie?

зубная клиника

Europa se demografiese ramp

Op 22 April 2007, stem 85% van Frankryk se kiesers in die eerste rondte van die presidentsverkiesing om ’n opvolger vir Jacques Chirac aan te wys. Frankryk, eens ’n dinamiese staat met vindingryke burgers wat eeue lank ’n sentrale rol in Europa gespeel het, is vandag ’n lustelose en onsekere land. Die ekonomie doen swak; onluste in 2005 het Franse burgers ontsenu en die land se internasionale beeld baie skade aangedoen. Met die telling van die stemme op 22 April, wen die regse kandidaat Nicholas Sarkozy die eerste rondte met ongeveer 30% van die stemtotaal. Die sosialistiese kandidaat, die aantreklike Ségolène Royal, eindig tweede met 26% van die stemme. Weens die verdeling van die stemme onder die ander kandidate, is die resultaat in die tweede en finale ronde geen uitgemaakte saak nie, en òf Sarkozy, òf Royal kan seëvier.

Met die verkiesing en uitslag merk politieke ontleders in die Weste op dat die Franse nou uiteindelik besef dat ’n nuwe rigting nodig is om die land uit sy stagnasie te red. Frankryk, wat ’n kernmoondheid is en ’n vaste verteenwoordiger in die veiligheidsraad van die Verenigde Nasies, was na die Tweede Wêreldoorlog die sentrale moondheid in Wes-Europa. Terwyl die Verenigde Koninkryk se ekonomie deur stakings en sosialistiese beleide ontwrig is, en Italië la dolce vita verkies het, en Duitsland sy oorlogswonde gelek en selfvertroue ingeboet het, het Frankryk sy mag wêreldwyd geprojekteer, ’n kernmoontheid geword, en kultureel Frans uitgevoer via la Francophonie.

Maar eindelik was die na-oorlogse wêreld net ’n voortsetting van die status quo. Europese moonthede het kollektief en individueel die wêreld oorheers, en sedert 1652 is Afrikaners gewoond daaraan om in ’n Europees gesentreerde wêreld te leef. Dié feit was selfs waar in die onmiddellike jare na beide wêreldoorloë wat Europa op ’n kontinentale vlak verniel het. Die vyf groot Europese moondhede (Frankryk, Italië, Duitsland, Spanje en Engeland) het telkens weer herstel om hul posisies as internasionale ekonomiese en kulturele reuse in te neem. Saam met die eertydse Engelse kolonies (die VSA, Kanada en Australië) oorheers Europa die wêreld steeds aan die begin van die 21ste eeu, en bly dit moeilik om ’n wêreld voor te stel waar Europese magte nie die leiersrolle speel nie.

Tog is dit presies wat nou mag gebeur. Verskeie politieke ontleders is vandag baie meer skepties oor die onmiddellike toekoms van sowel die Europese ekonomie as Europa se politieke toekoms. Dié skeptiese houding word goed opgesom deur Mark Steyn in die voorwoord van sy boek America Alone, waar hy die volgende skryf:

“Let me put this in a slightly bigger nutshell: much of what we loosely call the Western world will not survive the twenty-first century, and much of it will effectively disappear within our lifetimes, including many if not most European countries. There’ll probably still be a geographical area on the map marked as Italy or the Netherlands – probably – just as in Istanbul there’s still a building known as Hagia Sophia, or St. Sophia’s Cathedral. But it’s not a cathedral; it’s merely a designation for a piece of real estate. Likewise, Italy and the Netherlands will merely be designations for real estate.”

Afrikaners is baie vertroud met die idees wat Steyn hier verkondig. In die besonder bestaan die Suid-Afrika, en die Suidwes-Afrika, en die Rhodesië, en die Mosambiek, wat ons eens geken het, nie meer nie. Ja, daar is steeds plekke op die kaart wat Victoria Falls heet, of Tsumeb, of Upington of Durban. Maar die plekke het wesentlik verander. Vandag is die stadsrade nie meer Afrikaans of Engels nie, word hulle regeer vanuit provinsies en vanuit sentrale regerings wat objektief vyandig staan teenoor die wit burgers wat die plekke gestig het, en is die kulturele Zeitgeist heeltemal vreemd teenoor kultuurgroepe wat so onlangs as 20 jaar gelede aan dié plekke as ’n tuiste gedink het.

Die konvensionele aanname oor Europese geskiedenis is dat Griekse, Romeinse en Midde-Oosterse beskawings die toestande geskep het wat Europa op ’n merkwerdige reis tot by wêreldoorheersing sou neem. Die Christendom, Griekse filosofie en politieke sisteme, wetenskap, die Romeinse idee van kolonisering, het tydens die Renaissance gekombineer om Europese moondhede te skep met enorme politieke, sosiale en militêre mag. In kompetisie met mekaar, het die moondhede oorlog teen mekaar gevoer, alliansies gevorm, en uitgebrei om die wêreld te “ontdek”, te oorheers, te koloniseer, en het hulle op ’n sending vertrek om die Christendom en hulle tale te versprei.

Die vlak van wetenskaplike en tegniese oorheersing van Europese bevolkings sedert die Renaissance is steeds verbysterend, selfs vandag. In die lys van die beste wiskundiges in die geskiedenis is byna almal Europees, met die uitsluiting van Chandrasekhar, wie se kort lewe sy bydraes kortgeknip het. Euler, Gauss and Newton, waarskynlik die mees invloedryke wiskundiges sedert Archimedes, en omtrent al die ander merkwaardige wiskundige talent, is Europees, tot vandag toe. Filosofie word steeds deur “dooie Europese mans” oorheers, ’n feit wat Westerse feministe erg ontstel. Kant, Nietzsche, of Hegel, en selfs Marx, onder andere, tel as dominante figure wat saam met die religieuse invloede van die Midde-Ooste, die Westerse kultuur geskep het. In die beeldende kuns is die Europese erfenis sonder gelyke, ten spyte van wat mens soms hoor. Die kunsskatte van Griekeland, Italië, Frankryk, Engeland, Duitsland en selfs Rusland vorm ’n gesamentlike erfenis sonder enige gelyke op aarde.

Moderne ekonomiese stelsels is alles die resultaat van Europese wysgere en ekonome, van Marx tot by Adam Smith. Die vryemarkstelsel, sosialisme, kommunisme, en al die ander moderne sosiale, politieke en ekonomiese sisteme is Europees, wat in Europa deur dooie wit mans uitgedink en getoets is. Selfs die begrip “nasiestaat”, en die idee dat so ’n staat lojaliteit van sy burgers verwag, is ’n Europese uitvinding. Europeërs het die idee van militêre verowering en kolonisering vervolmaak, en figure soos Alexander die Grote, Napoleon en Admiraal Nelson word steeds onthou as van die beste militêre leiers wat die mensdom opgelewer het.

Oor die laaste 700 jaar het Europese magte uitgevaar om die wêreld te verower, om die Christendom te versprei, kolonies te vorm, en om die bevolkings van die ander kontinente te oorheers. Die Britte het die grootste en mees komplekse Empaaier gebou wat die wêreld ooit gesien het. Die Spanjaarde het anargie en uitsterwing na Suid- en Sentraal-Amerika geneem en domineer die kontinente vandag linguïsties en kultureel. Engelse en Franse setlaars in Noord-Amerika en Australië het hele bevolkings inboorlinge verdring en Europese kolonies gevorm wat die wêreld vandag steeds oorheers.

As die bostaande paragrawe te “Eurosentries” klink, dan is dit omdat die wêreld so oorweldigend en vir so lank ’n Europees oorheersde plek was. Westerlinge, en veral Europëers, het die wêreld vir bykans 500 jaar absoluut gedomineer, met bitter min teëstand uit ander dele van die wêreld. Selfs in die 20ste eeu, deur twee wêreldoorloë, het Europa en haar oorsese kolonies die sentrum van die wêreld gevorm, met die res van die mensdom as toeskouers onder die beste omstandighede, en as slagoffers van Europese inmenging en oorloë andersins.

Dié tydperk het nou blykbaar ten einde geloop. Etniese Europeërs, wat 30% van die wêreldbevolking aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog was, is demografies en kultureel uitgeput. In die 50 jaar na die oorlog het die 30% tot 20% gekrimp, en vir die eerste keer het Europese weermagte begin om oorloë te verloor. In die Koreaanse oorlog het die Westerse Alliansie grootliks misluk en die Verenigde State het haar oorlog in Viëtnam verloor. Tans lyk dit asof die oorlog in Irak ook verloor gaan word. Israel, ’n staat wat deur ’n Westerse mandaat gevorm is en ondersteun word, is sedert 1970 in ’n skaakmatposisie met haar vyande. Haar onvermoë om haar vyande te domineer en te verslaan raak nou ooglopend.

Sentraal in die pessimistiese vooruitskouing vir Europa staan demografie. Die toekoms behoort aan diegene wat daar opdaag, en bitter min Europeërs gaan dit regkry. Hier is ’n paar harde feite. Die vrugbaarheidsverhouding in ’n bevolking is die gemiddelde aantal kinders per vrou. Om ’n stabiele bevolking te handhaaf, moet elke vrou ’n gemiddelde 2,1 kinders baar. Dus, die vrugbaarheidsverhouding in a stabiele bevolking is 2,1 kinders per vrou. In demografies robuuste bevolkings baar vroue meer as 2,1 kinders: in Niger is dit byvoorbeeld 7,46, in Mali 7,42, in Jemen 6,58. In Rusland is dit 1,14, en as die verhoudings nie verander nie, gaan Jemen ’n groter bevolking as Rusland teen 2050 besit. Die groot getalle Jemeniete gaan emigreer, en hulle kultuur en godsdiens uitvoer. Waarheen? Na lande wat demografies swak presteer, meestal in Europa.

Europese demografiese feite lees soos die handleiding vir ’n bevolkingselfmoord. In Italië is die vrugbaarheidsverhouding 1,23. Hoe laag is dit? Hier is een verduideliking. Teen 2050 word geprojekteer dat 60% van Italianers geen broers of susters gaan hê nie, en geen ooms of tannies of selfs neefs of niggies nie. Met ander woorde, die groot spreekwoordelike Katolieke Italiaanse familie met ooms en tannies, neefs en broers en susters en niggies, is iets van die verlede, en hulle plekke gaan ingeneem word deur die Jemeniete, wat gaan migreer om die Italiaanse ekonomie as werkers en verbruikers te red. Ander Europese lande lyk nie beter nie. In Duitsland is die vrugbaarheidsverhouding 1,35, in Frankryk is dit 1,89. Interessant genoeg, die Franse verhouding is bedrieglik. Dink daaraan dat Frankryk ook die Europese land met die grootste Moslembevolking is.

Daar is dus meer en meer tekens dat die Westerse oomblik besig is om te eindig. Demografiese ondergang in Europa, en die afname van die Christendom as die sentrale Europese godsdiens, blyk simptome te wees van ’n beskawingsonsekerheid en is ’n indikasie dat Europa verdwaald is. Moslem-immigrante in Europa is die snel groeiendste bevolkingsgroep en die eksponensiële wette onderliggend aan demografie veronderstel dat verskeie Europese lande oorwegend Moslembevolkings voor die einde van die 21ste eeu gaan verkry.

Onder dié lande tel Frankryk en Spanje, waar ’n heroorname deur Moslems die einde van ’n Christelike tydperk inlui. Meer as 1300 jaar gelede het dit ook gelyk asof Europa se toekoms onverbiddelik Mohammedaans gaan wees. Maar in die jaar 732 vind die belangrikste veldslag in die Europese geskiedenis plaas. Die Slag van Tours, waar Karl Martel die Moslem Oemajaad se opmars gestuit het. Die veldslag was die keerpunt in die Moslem-uitbreiding in Europa, en die More is uiteindelik in 739 uit Spanje verdryf.

Die Christendom was dus die vername religie in Europa, gesetel in Rome, vir meer as ’n duisend jaar. Maar die demografiese omwenteling in Frankryk en Europa, asook die verval van die Kerk, maak voorspellings dat die Christendom voor 2100 uit Europa gaan verdwyn baie waarskynlik – met dramatiese gevolge vir Europa se inwoners. Dit alles word nou openlik deur Europese kommentators erken, inkluis Melanie Philips in “Londonistan”, Bat Ye’or in “Eurabia”, en nog baie ander. Mark Steyn en Bruce Bauer skryf ook beide breedvoering oor die toekoms van die baie liberale sosiale omstandighede in Nederland en in Wes-Europa, binne ’n omgewing waar die getalle streng godsdienstige Moslems demografies vinnig toeneem.

Dit is in dié opsig dat die huidige Franse verkiesing beoordeel moet word. Kulturele en politieke realiteite maak dit onmoontlik vir die kandidate om die implikasies van Europa se demografiese projeksies eerlik te bespreek. Nóg Sarkozy, nóg Royal, kan eerlik met Franse praat oor die volgende 50 jaar sonder om as doemprofete geteiken te word. Daarom sal die Franse voortgaan en ’n leier kies wat die onmiddellike probleme in Frankryk sal probeer oplos. Miskien sal immigrante strenger gekeur word of sal met opheffingsprojekte in Frankryk se Moslem-voorstede gepoog word om die mense beter te integreer. Maar oor die langer termyn beskou, is dit te min te laat. Frankryk se demografiese werklikhede bewys dat Frankryk se Christelike bevolking se opvolgers reeds in posisie is. Hulle is nie Christene nie, en kultureel verskil hulle hemelsbreed van dit wat ons verstaan as ons aan ’n Fransman dink met sy beret en ’n baguette onder sy arm.

Die ondergang van Europa as die sentrum van die Christendom, asook die demografiese swakheid in die Weste, roep natuurlik ’n reeks interessante en kwellende vrae op. Vir Europese tale en bevolkingsgroepe in die res van die wêreld gaan Europa se ondergang waarskynlik traumaties wees. Normale aannames oor veiligheid, ekonomiese en kulturele sekerheid gaan baie anders lyk in ’n wêreld waar die magsentra en demografiese sentra in die Verre Ooste en Midde-Ooste gesetel is, met die VSA en Australië wesentlik geïsoleerd, onder druk en waarskynlik defensief ingestel. Afrikaners in Suid Afrika moet waarskynlik nou al begin dink hoe om in dié veranderde wêreld te oorleef. In ’n sekere sin is Afrikaners Eurpoeërs reeds vooruit – die oorname en veranderde omstandighede het reeds in die periode tussen 1960 en 2000 plaasgevind.

Aanpassing en ’n defensiewe houding (dit is soms gepas om laer te trek) lyk in die toekoms onvermydelik.

для автомобильного

VR hef embargo teen Liberiese diamante op

Die Veligheidsraad van die VN het Vrydag sy embargo teen diamante uit Liberië opgehef danksy die vooruitgang wat dié land getoon het met die sertifisering van die edelsteen.

Die Raad het sonder enige teenstemme ‘n resolusie aanvaar wat deur die VSA oor die aangeleentheid ter tafel gelê is.

‘n Rukkie daarna het Liberië se ambassadeur na die VN, Nataniel Barnes, aangekondig dat sy land toegelaat sal word om aan die internasionale riglynvereistes, die Kimberley Proses, deel te neem. Volgens die Proses word elke steen se herkoms aangetoon waarna waarborge uitgereik word vir die wettige uitvoer daarvan.

In die VN se resolusie 1753 is daar selfs ‘n gelukwensing aan Liberië omdat die land "aangehou het om saam te werk met die Kimberley Proses" sodat die beperkinge teen diamantuitvoere nie meer nodig geraak het nie. Die embargo teen Liberië is in 2003 ingestel wat verhoed het dat ongeslypte stene die land verlaat.

Die Veiligheidsraad het aangedui dat die besluit oor 90 dae hersien sal word op sterkte van ‘n verslag wat voorgelê sal word deur die instansies wat die Kimberley Proses monitor.

Dit is die tweede keer dat die Veilgheidsraad sy vertroue in die land en sy eerste vroue-president, Ellen Johnson Sirleaf, bevestig. In Junie is ‘n embargo teen die uitvoer van hout opgehef.

Die Britse ambassadeur na die VN, Emyr Jones Parry, het aan die media gesê "dat maatreëls in plek die opheffing moontlik gemaak het. Ons het vertroue in die land en sy owerhede en ons hoop dat hulle sterk groei sal toon." Parry is die Raadsvoorsitter vir April.

Mnr. Barnes het op sy beurt verheug gesê dat "hierdie ‘n teken van vertroue in ons sterk politieke wil is om te doen wat voordelig is vir Liberië en die Liberiërs."

Liberië het 14 jaar lank gebuk gegaan onder ‘n burgeroorlog (1989-2003). Mev. Johnson Sirleaf is in Januarie 2006 as staatshoof aangewys. Tydens die oorlog is hout en diamante gebruik om verskillende faksies se wapenaankope te betaal.

Sirleaf Johnson het oa aan Harvard studeer en lank in diens van Citibank, Afrika gestaan. Alhoewel twee van haar voorouers inheemse Liberiërs was, was ‘n derde Duits. Dié Duitser moes Liberië verlaat met die oorlogsverklaring in 1917 en het sy gesin daar agtergelaat.

Liberië is steeds een van die armste lande in Afrika en inwoners het ‘n lewensverwagting van net oor die veertig jaar. Die risiko vir aansteeklike siektes is besonder hoog in die afwesigheid van enige gesondheidssorg buite die hoofstad Monrovië. Die land is voorts vir byna alles op hulp en bystand van buite aangewese. UNMIL, die VN se vredesmag is steeds in die land aanwesig en die politieke klimaat bly gespanne.

Die Kimberley Proses word deur die VN, 43 lande en internasionale organisasies ondersteun om die vloei van sogenaamde "bloeddiamante" te stuit. ‘n Film met dieselfde titel het onlangs verskyn in ‘n poging om mense meer bewus te maak van die handel in onwettige diamante.

Nie net in Liberië is ‘n burgeroorlog deur diamante gefinansier nie, maar ook in Sierre Leone en die DRK. Trouens, De Beers se grootste vonds tot dusver is die Millenium Star, wat ongeslyp 777 karaat was, uit die oorloggeteisterde DRK. Dié peervormige diamant is in 1990 ontdek in die Mbuji-Maji-distrik is te midde van die burgeroorlog wat in die land gewoed het.

Die diamant se naam word sedertdien in ‘n Nintendo-speletjie gebruik om die naam van die van die hoogste prys in die spel aan te dui.

‘n Week gelede is onwettige diamanthandel in Zimbabwe op e-TV eksklusief "oopgevlek" deur die aanbieder van die aktualieitsprogram Third Degree.

Diamante word vir ‘n appel en ei langs hoofweë in Zimbabwe te koop aangebied deur honger en desperate verkopers. Die TV-span het vryelik die bedrywighede langs paaie en by die myn verfilm. Nadat hulle egter verhoed is om diamante uit die land te neem, het hulle Mugabe daarvoor verkwalik.

брекеты для зубов Фильчаков

Naspers se PK-vlagskip sneuwel

Insig, Naspers se mees linkse en polities korrekte tydskrif, het aangekondig dat hy ná twintig jaar publikasie gaan staak. In die onlangse tyd het die tydskrif verskeie redaktrises gehad, maar het konstant sirkulasie verloor en kon nie die mas opkom nie.

Oor die algemeen beleef Afrikaanse tydskrifte ’n bloeityd, soos nismarktydskrifte in die trant van Weg, Visi en ander bewys het. Daarom kan die vraag seker gevra word waarom Insig, met die grootste persgroep in die land agter hom, nie kon slaag nie.

Die rede is myns insiens nie ver te soek nie: Insig het deur sy volgehoue politieke korrektheid, linkse inslag met die bedekte of openlike propagering van rasgemengde verhoudings, kritiek op heteroseksueliteit, asook die stelselmatige verguising van die Afrikaneridentiteit, sy eie lesers van hom vervreem.

Wat met Insig gebeur het, kan egter met elkeen van Naspers se publikasies gebeur. Ek was op ’n keer aan tafel met ’n redakteur van so ’n publikasie wat aan my vertel het dat daar ’n algemene strategie bestaan om die ideologiese inhoud te druk in die rigting van Afrikaner-assimilasie, asook die aanvaarding van meer en meer inhoud oor swart of bruin figure en die vermindering van ruimte wat aan Afrikaners bestee word.

Soos dit aan my gestel is, “Ons is altyd bekommerd dat ons te vinnig vir die volk beweeg. Ons móét voor die volk bly, maar as hulle te ver agter raak, werk dit ook nie.”

Waarheen Naspers presies met ons op pad is, is ’n goeie vraag. As mens egter na die uitsprake van hul kommentators soos Hein Willemse, Jakes Gerwel, Max du Preez, Jonathan Jansen en ander luister, dan behels dit ’n plek waar daar nie meer Afrikaners gaan wees nie en waar mense in die vorm gegiet sal wees waarin die ANC in sy totalitêre waansin wil hê ons gegiet moet word.

Insig was, benewens sy boekeblad wat deur belangstellendes in die Afrikaanse letterkunde gelees is, by uitstek propagandablad. Max du Preez en ander het gereeld hul sedelessies oor apartheidskuld gelewer en elke patriotiese of lojale Afrikaner wat hetsy by die taalstryd betrokke is, hetsy kritiek op ons oorheersing lewer, dikwels in die kruste terme denkbaar as ’n Nazi, rassis of ver-regse uitgekryt op ’n manier wat aan die verstokte taal van die Bresjnef-Andropof-tydvak in die Sowjetunie herinner.

Die mislukking van Insig stuur daarom ’n belangrike sein uit dat die volk en veral sy lesers nou besig is om al “verder agter te raak” in die Naspers-idioom. Waarskynlik sal die persgroep self die laaste wees om die skrif aan die muur te lees, maar hopelik verskyn daar binnekort publikasies wat Afrikaners sal gee wat hulle wil lees en nie wat die PK-bende in Heerengracht 40 of die regime dink ons behóórt te lees nie.

оборудование россия

Frankryk se volgende president?

Sarkozy en gade

Verlede Sondag het Ségolène Royal van die Sosialistiese Party en Nicolas Sarkozy van die regse UMP na die tweede rondte van die Franse presidentsverkiesing deurgedring. Volgens die jongste meningspeiling wat deur die BVA-instituut gepubliseer is, behoort Sarkozy die tweede rondte op 6 Mei met 53% van die stemme te wen. Maar wie is hierdie regse kandidaat en wat is sy planne vir Frankryk indien hy aan bewind sou kom?

Stéphane Sárközy de Nagy-Bócsa is in 1955 in die sewentiende distrik van Parys gebore. Sy vader was ’n Hongaarse immigrant, afkomstig uit ’n adellike familie. Met die koms van die Russe in 1944 is die Sárközy-gesin onteien en gedwing om Hongarye te verlaat. Ná ’n verblyf in Oostenryk en Duitsland het Nicolas se vader ’n werwingsagent van die Vreemdelingelegioen in Baden-Baden ontmoet. Hy het ’n kontrak van vyf jaar met die Legioen gesluit en het sy opleiding in Algerië ondergaan. Hy is egter nie vir diens in Indo-China gekeur nie en het uiteindelik in 1948 in Marseille uit die diens van die Vreemdelingelegioen getree. Hy het sy Hongaarse naam verfrans en in die advertensiebedryf begin werk. In 1949 ontmoet hy vir Andrée Mallah, met wie hy later sou trou. Sy was ’n regstudent en haar vader, ’n dokter in Parys se sewentiende distrik, was ’n Jood wat hom tot die Katolieke godsdiens bekeer het.

Nicolas het twee broers: Guillaume, wat ’n groot tekstielfirma bestuur en François, ’n mediese navorser. Toe sy vader in 1959 van sy moeder geskei is, het sy haar studies voltooi en die drie kinders alleen grootgemaak. Sy het ’n advokaat in Nanterre geword, terwyl sy vader later weer drie keer getroud is.

In 1973 het Nicolas sy matriek behaal en het die gesin na die spogbuurt Neuilly getrek, aangrensend aan Parys. Jare later sou hy burgemeester van hierdie buurt word. Ná matriek het hy egter eers regte en politieke wetenskap gaan studeer en sy studies help finansier deur ruikers vir ‘n bloemis af te lewer. Vir ’n ruk lank het hy daaraan gedink om joernalis te word, maar het uiteindelik op die beroep van advokaat besluit en so in sy moeder se voetspore gevolg. Hy het as advokaat in Parys gepraktiseer en in eiendomsreg gespesialiseer.

In 1982 het Sarkozy met Marie-Dominique Culioli, dogter van ’n Korsikaanse apteker, in die huwelik getree. Twee seuns, Pierre en Jean, is uit die huwelik gebore. In 1984 het hy vir Cécilia Ciganer-Albeniz ontmoet in sy hoedanigheid as burgemeester van Neuilly toe hy haar in die huwelik bevestig het met Jacques Martin, ’n televisie-aanbieder. In 1989 het Cécilia (agterkleindogter van die Spaanse komponis Isaac Albeniz) egter haar man verlaat om saam met Sarkozy te wees. In 1996 is die twee getroud. Hulle seun, Louis, is die volgende jaar gebore. Sowat twee jaar gelede het die paartjie ernstige huweliksprobleme ondervind en het hulle paaie vir ’n ruk lank geskei. Sarkozy het een aand in trane uitgebars op televisie toe hy oor hulle probleme gepraat het. Sedertdien is die twee egter versoen en word Cécilia weer by amptelike geleenthede aan sy sy gesien.

Sarkozy se politieke loopbaan het in 1974 begin toe hy by die Gaullistiese UDR-party aangesluit het. Hy het hom van die begin af deur sy intelligensie en ambisie onderskei. Op die jeugdige ouderdom van 28 het hy al burgemeester van Neuilly geword. Op 34 was hy parlementslid en op 38 is hy as minister van begrotingsaangeleenthede aangewys. In 1993 was hy wêreldwyd in die nuus toe hy direk onderhandel het met ’n man wat homself die “Human Bomb“ genoem het en ’n groep kinders in Neuilly wou doodmaak en hulle skool wou opblaas. Die man is uiteindelik deur die polisie doodgeskiet.

In 1995 het Sarkozy sy steun aan Edouard Balladur toegesê, wat as presidensiële kandidaat teen Jacques Chirac gestaan het. Chirac het egter gewen en Sarkozy het geen pos in sy kabinet gekry nie. Tydens ’n vergadering van die RPR-vergadering in Oktober 1995 is hy selfs uitgejou.

In 1999 neem hy egter beheer van die RPR-party oor en in 2002 word hy aangewys as minister van binnelandse sake, een van die belangrikste kabinetsportefeuljes. Hy help om ’n nuwe beleid oor spoedoortredings in te stel, wat die aantal padsterftes in Frankryk met 34% laat daal. Verder is hy ook betrokke by die stigting van die Franse Raad vir die Moslem-geloof, in ’n poging om die integrasie van Noord-Afrikaanse immigrante in die Franse gemeenskap te vergemaklik.

In 2003 brei hy die gebruik van DNS-toetse na alle vorme van misdaad uit. Hy onderskei hom verder ook in die ferm manier waarop anti-Semitiese misdade, wat deur jong Moslems gepleeg word, beveg word. Hy verkry ’n reputasie as ’n minister wat geen nonsens verdra nie en wat wet en orde baie ferm handhaaf.

Vanaf Maart tot November 2004 is Sarkozy minister van finansies en nywerheidsake. Ook hier onderskei hy homself deur duidelike besluite en ferm aksies. Hy slaag daarin om supermarkpryse met gemiddeld 2% af te dwing. Ook besluit hy om nie die eletrisiteitsfirma, EDF, te privatiseer nie. In November 2004 verlaat hy egter die pos toe hy met ’n meerderheid van 85% as voorsitter van die regse UMP-party verkies word.

In Mei 2005 word hy weereens aangewys as minister van binnelandse sake. Hy dring daarop aan dat vervalle geboue wat deur plakkers bewoon word, afgebreek word. In Junie 2005 besoek hy ’n woonbuurt in La Courneuve, wat hoofsaaklik deur immigrante bewoon word. Sy besoek volg op die dood van ’n elfjarige kind wat die vorige dag deur ’n dwaalkoeël getref is. “Die skurke gaan verdwyn, ek sal al die mensekrag gebruik wat nodig is,“ verklaar hy tydens hierdie besoek. ’n Paar dae later is hy weer in La Courneuve en voeg hy by dat die buurt “met Kärcher“ (die naam van ’n industriële skoonmaakproduk) geskrop moet word. Hierdie uitspraak lei tot ’n hewige polemiek en tot ’n konflik met Azouz Begag, minister belas met immigrantebelange.

Op 26 Oktober 2005 besoek Sarkozy ’n immigrantebuurt in Argenteuil, aan die buitewyke van die Franse hoofstad. Hy word op televisie gewys waar hy die plaaslike bevolking vra: “Het julle genoeg gehad van hierdie gemors? Wel, ons gaan julle van die spul verlos.” Kort daarna word twee jong immigrante-kwaaddoeners doodgeskok tydens ’n poging om van die polisie weg te kom en daar breek ongekende geweld in die buitewyke uit. Jong immigrante maak weke lank amok deur geboue en motors aan die brand te steek en met die polisie te baklei. Miljoene euro se skade word aangerig. As minister van binnelandse sake (en dus die polisie) speel Sarkozy ’n sleutelrol gedurende hierdie paar weke om die geweld onder beheer te bring. Weereens tree hy streng op en word jong immigrante, wat na aanleiding van gewelddadige insidente gearresteer word en nie oor geldige verblyfpermitte beskik nie, na hulle lande van herkoms teruggestuur.

In 2006 stel hy nuwe, strenger immigrasiewetgewing in. Hy maak dit moeiliker vir diegene wat onwettig in Frankryk verkeer om hulle situasie te wettig. Ook stel hy strenger reëls in met betrekking tot immigrantefamilielede wat hulle by hul familie in Frankryk wil aansluit.

Sarkozy se presidensiële veldtog tot dusver is gekenmerk deur ’n beroep op die handhawing van wet en orde en ’n poging om kiesers se vertroue in politici te herstel. Sy sterk standpunte oor immigrasie en misdaad het vele potensiële regse Front National-kiesers oorreed om hierdie slag eerder vir hom te stem. Jean-Marie Le Pen, die Front National se presidensiële kandidaat, het in die pas afgelope verkiesing slegs 10.4% steun behaal, in vergelyking met die 19% van die vorige verkiesing.

Na alle waarskynlikheid gaan meeste van die Front National-ondersteuners en sentristiese kiesers (wat tydens die eerste verkiesingsrondte vir François Bayrou gestem het), op 6 Mei vir “Sarko“ ondersteun en van hierdie kort, ambisieuse figuur die volgende Franse president maak.

джинсы для девочки

US and Nato dissect Putin threat

US and Nato officials were on Thursday scrambling to understand Vladimir Putin’s surprise threat to pull Russia out of the Conventional Forces in Europe Treaty, a cornerstone of security on the continent.

The accord is a guarantee against the remilitarisation of Europe, the risk of which has now all but vanished.

But a moratorium could halt Russia’s co-operation with the CFE’s transparency and inspection regime, which has played an important role in confidence-building by demonstrating compliance with arms limits. Moscow has said it is unfair that the treaty restricts movement of military equipment within its own borders.

The Russian president linked his call for a moratorium partly to US plans to site elements of its missile defence system in Poland and the Czech Republic. He alleged European countries were not fulfilling their own treaty obligations, adding that he believed Russia was the only country doing so.

“This gives us full grounds to declare that our partners are, to say the least, behaving incorrectly, using this situation to build up military bases near our borders,” Mr Putin said. He added that new Nato countries such as Slovenia and the former Soviet Baltic states had not joined the CFE, despite agreements that they would.

Mr Putin said he considered it “expedient” to declare a moratorium until all Nato countries “without exception” ratified a revised text of the treaty from 1999 and started observing it.

The US and other Nato countries have long refused to ratify the revised text unless Russia delivers on commitments to pull out troops from enclaves in the former Soviet states of Georgia and Moldova. Although Russia has struck a deal with the Georgian government to withdraw troops from Georgia, it maintains military “peacekeepers” in the breakaway Moldovan enclave of Transdnistra.

Mr Putin’s comments came as a surprise as Russia had in recent weeks been linking its opposition to missile defence with threats to withdraw from a different agreement, the 1987 Intermediate-range Nuclear Forces treaty. But Sergei Mironov, speaker of Russia’s upper house, said the CFE moratorium was Russia’s “first asymmetric response” to US missile defence plans – leaving open the possibility of further responses later.

“This fits a pattern of behaviour that we’ve seen over the past decades with things such as Nato enlargement," said Tomas Valasek, director of foreign policy and defence at the London-based Centre for European Reform. "First there’s a proposal, then the Russians oppose it, causing European soul-searching, but in the end the decision gets implemented."

●The EU and Russia on Thursday discussed a possible early warning mechanism to spot potential crises that could affect energy supplies, the EU said, Reuters reports from Geneva.

online roulette