‘Tshwane’: genoeg is genoeg!

ImageONS HET NOU genoeg gehad van die ANC-SABC se Tshwane-breinspoeling. Dié instansie is daarop uit om die Afrikaner se taal, godsdienssin, kultuur, geskiedenis en morele waardes te probeer vernietig en dit is duidelik te bespeur in hulle uitsendings en veral die Afrikaanse nuus op SABC2.

Teen daardie onreg moet ons in verset kom, nie net met woorde nie, maar ook met dade.

Ons moet ons afkeer duidelik demonstreer en dit is elkeen se plig om dit te doen, anders is ons net so aandadig aan hierdie vergrype.

Die Pretoria bly Pretoria-aksie het besluit om op “Erfenisdag” Maandag 24 September 2007 ons grootste misnoeë teen die SABC te gaan toon deur ’n verklaring by hulle kantore te oorhandig. Almal wat die versetskrif wat ons verlede jaar van stapel laat loop het teen die SABC en wat van plan is om dit nog te teken, is welkom om saam te kom.

Meer as 90 000 persone het reeds die versetskrif onderteken en Afriforum sal ’n verklaring uitreik wat dit bevestig.

Indien u ’n ou televisiestel het wat u nie meer wil gebruik nie, is u welkom om dit saam te bring sodat ons dit aan die SABC kan “skenk”. Dink ook asseblief aan geskikte slagspreuke wat gebruik kan word, sodat hierdie onreg teen die Afrikaner wêreldwyd bekend kan word.

Volledige inligting oor die betoging sal binnekort uitgereik word.

Persone wat belang stel en ook moontlik hulp kan aanbied, kan my kontak by 012 327 2329(bedags), 082 57 00184 of ajalkema@lantic.net.

Ons webwerf is www.pretoriablypretoria.co.za.

instagram sponsorship costАлександр Фильчаков

Ambassadeur beroof

Image

Dumisani Khumalo

Suid-Afrika se ambassadeur by die Verenigde Nasies (VN), Dumisani Khumalo, is oor die naweek vanaf Jan Smuts-lughawe na ’n huis in Greenside agtervolg, waar hy aangeval en beroof is. Khumalo was in die land om sy kleinseun se verjaarsdagpartytjie by te woon.

Khumalo het direk van die lughawe na Greenside vertrek. Hy is deur drie gewapende rowers oorval, wat hom beveel het om sy kattebak oop te maak en sy bagasie aan hulle te oorhandig. Toe een van die partytjiegaste om die hoek kom, het die rowers op hom geskiet.

Dit is die tweede keer dat Khumalo beroof word.

Khumalo was die afgelope paar maande in die nuus met kontroversiële uitsprake en besluite in sy hoedanigheid as Suid-Afrikaanse ambassadeur, wat in ’n nie-permanente hoedanigheid op die VN se Veiligheidsraad dien.

In Januarie het Khumalo verhoed dat die Veiligheidsraad ’n resolusie oor menseregte in Myanmar aanvaar. Hy het hom in Maart die toorn van menseregte-aktiviste op die hals gehaal toe hy geweier het dat hulle die Veiligheidsraad inlig oor die verslegtende situasie in Zimbabwe. Hy het waarnemers en die media verder verstom toe hy later dieselfde maand sy bes gedoen het om te verhoed dat sanksies teen Iran ingestel word. Dit het gevolg op dié land se weiering om sy kernprogram te staak. “Ek kelder nie die resolusie nie,” was Khumalo se gewraakte woorde, ter verontskuldiging. “Ek verbeter dit net.“

Khumalo was tydens die apartheidsjare ’n sleutelfiguur wat sanksies teen Suid-Afrika gepropageer het. Dit is grootliks weens sy aktivisme in die VSA dat 26 state en 90 stede destyds ekonomiese sanksies teen Suid-Afrika ingestel het.

бейонд отбеливаниепрокурор Фильчаков

Brandende buitebande op die horison

Ek moet bieg, so tussendeur die sirkusvertoning wat die NSA is, kom ’n mens elke nou en dan op die komieklikste idees af. Die lewe is eintlik vol simboliek, en as jy reg ingestel is, sien jy dit oral raak en ek wonder soms of dit altyd blote toeval kan wees.

In ’n nuusberig in Beeld op 4 Julie 2007 lees ek dat die goue hoofweg suid van Johannesburg gesluit is. Die berig lui dat sogenaamde betogers die pad met klippe en brandende buitebande versper het.

Dit word deesdae ’n algemene verskynsel in Suid-Afrika, en om Wayne Minnaar van die metropolisie uit vandag, 23 Julie, se Beeld aan te haal na soortgelyke padblokkades, “is die redes waarom daar protes aangeteken word, onbekend”. Onmiddellik het die gedagte dat die politieke goue middeweg ook lankal gesluit is by my opgekom.

Die pad van redelikheid is ’n cul de sac in Afrika maar tog is daar diegene wat aandring daarop dat die pad na iewers moois heen lei. Hierdie hoopvolle dromers se vertrekpunt is goeder trou, ’n ou uitgediende en edel Europese beginsel wat so effektief in Afrika is soos lugreëling in ’n poreuse plakkershut. Dit is so tuis soos Helen Zille met ’n voorlaaier in die Bloedrivierlaer.

As ’n mens die amptelike politieke opposisie moet vergelyk met ’n voertuig, sou die DA ’n Koreaanse sportnutsvoertuig moes wees. ’n Tipiese “Softroader” wat met al vier wiele kan trek, maar nie oor die lae ratverhoudings beskik om ’n strawwe Afrika-ekspedisie aan te pak nie. Dié tipe voertuig probeer om twee dinge tegelyk te wees en hy slaag nie daarin om uit te blink in een van die twee nie.

En dit is hoe ek die DA sien, hulle vry onbeskaamd na swart stemme, maar terselfdertyd probeer hulle mooipraatjies by die blankes maak dat hulle dinge kan verbeter. In hul sportnutsvoertuig is hulle op reis deur Afrika, soos ’n spul buitelandse toeriste met hul nuutgekoopte kakiehoede en digitale kameras om die nek, op pad na die redelike en regverdige toekoms van die reënboognasie. Min wetend, natuurlik, dat die pad vorentoe reeds versper is met brandende buitebande en klippe.

Ek vermoed dat die huidige regering die DA as niks meer as ’n ligte irritasie ervaar nie, soos ’n paar knapsekêrels om die kous wat jy toevallig opmerk as jy gaan sit om te rus onder ’n koelteboom. Dit is duidelik dat die DA slegs klou aan die kous van die ANC, afgelei uit hul onlangse tentkampidee by die Zimbabwe-grens as tydelike verligting vir die derduisende vlugtelinge van Suid-Afrika se nuwe noordelike provinsie, Zimbabwe.

Ewe skielik is grensbeheer nie meer ’n prioriteit vir hulle nie, maar eerder wat die belastingbetaler se geld vir die tydelike menswaardigheidskwessie rondom hierdie voorspelbare gemors kan doen. ’n Behandeling van die simptome, en nie die oorsaak nie.  Die regering het egter daardie irriterende knapsekêreltjie sommer vinnig afgevee deur opdrag te gee dat die vlugtelinge sommer dadelik in die Suid-Afrikaanse nasie opgeneem gaan word.

Die eienaardigste deel van hierdie prentjie is egter die karavaan wat die DA-sportnutsvoertuig agterna sleep, in die gouemiddewegreisigerskonvooi. Terwyl tannie Zille aan die stuur is met die lugreëling aan en ’n spulletjie Engelse op die maat van die musiek van Johnny Clegg oor die horison verdwyn, sien ek ’n klompie verwarde Afrikaners agter in die karavaan met hul neuse teen die perspex-vensters om tevergeefs te probeer vasstel waarheen hul op pad is.

Hierdie Afrikaners is die tipe wat kontak met hul verlede verbreek het uit skaam- en skuldgevoelens. Afrikaners wat nie bereid is om te lees en die waarheid te ken nie. Lees: lui Afrikaners wat eerder enige iets glo wat hul vertel word deur die nuuslesers en redakteurs van die Nasionale Pers. Goed gekondisioneerd, onvoorbereid en ver verwyderd van die realiteit, reis hulle saam met die spulletjie Britse bywoners met hulle uitgediende liberale idees op die tydelike teerpad van die goue middeweg.

Ons, wat die swart rookwolke van die brandende buitebande op die horison kan sien, wuif en roep na hulle, maar dit blyk tevergeefs. Hul is gerig op hoopvolle bevordering vanaf die bedompige skaamboerkaravaan na die relatiewe gemak van die Engelssprekende geselskap in die sleepvoertuig met lugreëling.

online casino greeceДанильченко Юрий прокурор

Polisie en howe bied SA publiek nie meer beskerming

ImageDie tyd het aangebreek dat die Suid-Afrikaanse publiek moet besef dat hulle aan hul eie lot oorgelewer is wat hulle veiligheid betref.  Die fout wat ons maak is om te dink dat die polisie en die staat ons tot hulp sal wees in hierdie anargie van misdaad. Dat die aanpassing vanaf ’n eens Eerstewêreldland na ’n totale Afrikastatuur moeilik is, is verklaarbaar maar ons sal moet wakker word en begryp dat elkeen homself sal moet beskerm totdat daar weer ’n Christen-owerheid in beheer is wat die verskil tussen reg en verkeerd verstaan, wat weet dat korrupsie en orde nie in een bestel saam kan bestaan nie, wat weer hierdie land sal kan opbou tot die selfstandige en korrupsievrye staat wat dit tot in 1966 was, en deur bekwaamheid weer die beskermheer vir die inwoners van Suid-Afrika sal wees.

Alexander Solsjinitsin, Nobelpryswenner van Rusland, beskryf onder meer ’n kommunistiese regering soos volg:

“Die staat verbied ’n burger in sy Strafkode om vuurwapens en ander wapens te besit, maar onderneem nie self om hom te beskerm nie. Die staat oorhandig sy burgers aan die mag van die rowers.”

Hy kon net sowel Suid-Afrika hier beskryf het. Ons moet daaruit finaal besef dat ons geen beskerming van die ANC-regime, die polisie of vanuit die verdraaide regstelsel sal ontvang nie. Daarom moet ons dringend leer om self elke oomblik paraat te wees. Wie dit nie doen nie, sal die prys daarvoor betaal.

Om te verstaan waarom ons geen hulp van die polisie kan verwag nie, hoef mens net na ’n paar feite te kyk. Behalwe die 2 535 vakante poste wat in die jaar 2000 in die SAPS ontstaan het en steeds ’n groterwordende probleem is, maak die statistiek van die Medical Research Council (MCR) van daardie jaar, (by gebrek aan korrekte nuwe statistiek) die saak reeds duidelik. Sowat 14 600 SAPS-lede het daardie jaar ernstige kriminele aanklagte teen hulle gehad, dit is 1 uit elke 4;   20 000 het toe reeds kriminele rekords gehad;   25% SAPS-lede het nie motorbestuurlisensies gehad nie;   32 482 moorde is daardie jaar gepleeg (nie 21 683 soos volgens die polisiestatistiek nie) maar slegs 21,9% moorde is ondersoek en slegs 12,8% gewapende rooftogte en 6,4% motordiefstalgevalle is opgelos. En wanneer Interpol konstateer dat daar 54 298 moorde in die jaar 1995/1996 plaasgevind het, dan beweer die SAPS daar het slegs 26 883 plaasgevind. 

As die polisie in 1996 dan ook nog erken dat hulle nie ’n enkele een van die 700 misdaad-sindikate wat in Suid-Afrika aktief is, aangekeer het nie, dit terwyl ons land volgens die Wêreld Ekonomiese Forum bestempel word as die tweede hoogste ter wêreld in georganiseerde misdaad (slegs Colombia oortref ons), kan ons maar seker wees dat daar in 2007 veel meer korrupsie en misdaad as óóit in Suid-Afrika plaasvind. Daarom dan seker die gekookte misdaadstatistiek van 2006/2007?

Die korrupsie en geweld wat nou alledaags in die polisiekantore en -selle plaasvind, is ’n verdere bewys van die onmoontlikheid dat hulle ons sal beveilig.  Volgens ouditte klop die aantal vuurwapens in polisieregisters geensins met die aantal in die bergingstore nie.  En wanneer vuurwapens “weg, gesteel of misplaas” is, word dit nie in die registers aangeteken nie.  Gerugte lui ook dat polisielede vuurwapens uit die stoor teen R900 per aand uitverhuur, en vir nog R10 per patroon word dit ’n winsgewende handelstransaksie!

As daar gekyk word na die aantal sterftes van gevangenes in polisie-aanhouding, is dit ook duidelik dat ’n groot aantal van die polisiemag nie meer poog om wet en orde te handhaaf nie.  Die sogenaamde daling van 5% sterftes in 2005/2006 tot 68,8% per provinsie, maak dit duidelik waarom mnr Peter Wheeler onlangs in die Wes-Kaap tot die dood toe aangerand is in ’n sel waarin hy met voorbedagte rade saam met anti-wit rassehaters geplaas is.  Die moordklag in verband daarmee wat tans deur die onafhanklike klagtedirektoraat ondersoek word, sal sekerlik nie tot veel antwoorde lei nie.

Sara-Lee Nel, ’n agtienjarige meisie wat op 23 Maart 200 meter van haar huis in Rustenburg deur drie barbare verkrag is, is ook een van die miljoene slagoffers wat kan vertel hoe die polisie afwesig en moedswillig was. Haar ouers beweer dat die polisie nooit behoorlik ondersoek ingestel het nie.  Die polisielid wat wel die aand uitgekom het, was onder die invloed van drank en die misdaadtoneel is nie ondersoek nie. Haar jonger boetie het haar onderklere ’n week later daar opgetel terwyl ’n vrou haar bos huissleutels later daar gekry het. Sara-Lee is nooit gekontak vir ’n uitkenningsparade nie alhoewel die verdagtes aangekeer is, maar hulle is nou op 13 Junie na ses weke aanhouding vrygelaat weens onvoldoende getuienis.

Daarby moet ons weet dat 90% van misdadigers herhaaldelik misdaad pleeg omdat hulle sonder meer vrygelaat word soos Sara-Lee se verkagters, moedswillig of verkeerdelik, omdat geen beheer oor lasbriewe, hofdokumente en vonnisbriewe uitgevoer word nie. Selfs die meerderheid opnamemasjiene van howe is gesteel of stukkend, dus kan daar dikwels nie voldoende getuienis wees nie, soos ook in Sara-Lee se geval.

Prof Tom Coetzee, voorste strafregkenner, het die publiek op 15 Julie 2007 gewaarsku dat die chaos in die landdroshowe aan volslae wanorde grens wat gaan lei tot groot anargie. Wanneer onskuldige mense in tronke sit as gevolg van onbevoegde, nalatige en moedswillige amptenare, dui dit ook op die ineenstorting van die strafregstelsel. Geen wonder dat 15 gevaarlike langtermyngevangenes op grond van vals lasbriewe wat hulle vrystel, hierdie maand weer op die niksvermoedende publiek losgelaat is nie. Die omkoopgeld daarmee gepaard sowel as die miljoene rande wat gesteel word uit intestate boedels, geld wat na die naasbestaandes moes gaan, dui daadwerklik op ’n reeds ineengestorte regstelsel. ’n Hooflanddros in Johannesburg, mnr Gert Jonker, het daarom op 13 Julie sy hande in die lug gegooi met die woorde “Genoeg is genoeg! Dit kan nie so aangaan nie”.

As ’n inwoner van Hongseong in Suid-Korea ’n brief aan Beeld stuur met die woorde: “Die volgende boodskap het Woensdag die 13e Julie 2007 op ‘Arirang’ – die Engelse TV-stasie in Suid-Korea – geflits: ‘Travelers to South Africa are advised to be extra vigilant in the aftermath of frequent burglaries in South Africa’”, dan weet ons die horlosie het duidelik geslaan en sal ons onsself moet beveilig teen alle misdadigers, ook die polisie en die staat wat nie net geen beveiliging vir ons bied nie, maar met groot omsigtigheid bejeën moet word weens hulle aandeel in die bevordering van misdaad.

штукатурная смесьтопкарго отзывы

Boer roar

The voice rolled through the night with the force and timbre of a highveld storm. The crowd listening clearly rejoiced to hear their beloved Afrikaans sung with such passion and power. It was hard to be sure in the flickering light of the candles, but there must have been at least 600 people under the stars in a grassy primary school arena in Krugersdorp, outside Johannesburg – all gathered to hear a young rock musician, the latest idol of Afrikanerdom, perform.

One by one they got to their feet as the concert reached its climax. Matrons in floral print dresses, students, barefoot children and civil servants all started swaying to the music. A few had tears in their eyes. Some wore the uniform of the South African farmer: khaki shirt, shorts and long socks. A couple of jokers had dressed up in the regalia of the Boer war of 1899-1902. But most were middle-class Afrikaners – the sort who had once supported the National party, apartheid’s creators.

It was like stepping back in time to the jittery last months of white rule in early 1994, which I covered as a correspondent. After 45 years of Afrikaner domination of South Africa, apartheid, imposed in 1948, ended far more smoothly than many had predicted. There were some sabotage attempts: white rightwingers set off bombs, killing more than 20 people. But most Afrikaners were too affluent and too sensible to flirt with extremism. They took a deep breath and opted, however uncertainly, for the new era.

Since democracy came to South Africa, the Afrikaner volk has been largely out of the spotlight. The National party dissolved itself. Four years ago a far-right group called the Boeremag (Boer force) attempted a bombing campaign in Soweto, which resulted in one death and the arrests of the alleged conspirators, who are still on trial for treason. But the great majority of Afrikaners, many of whose forebears fought the British in the Boer war and then supported the imposition of apartheid on the country, have quietly got on with their lives.

But the Krugersdorp concert, at the Protea Ridge primary school, was part of a new stirring in Afrikanerdom. The performer, a young folk-rock singer called Bok van Blerk, strummed his hit song: an elegy to Koos de la Rey, a daring general whose guerrilla campaign infuriated the British and helped to delay their ultimate victory by more than a year. The song shot to the top of the Afrikaans music charts, the compact disc on which it appeared swiftly becoming the second bestselling Afrikaans album of modern times. (The bestseller was a compilation for the 1995 Rugby World Cup.) As Bok’s fame spread via the radio and the internet, he crisscrossed the country, performing to packed audiences in theatres, school playing fields and stadiums.

The English translation of the chorus may sound banal: “De la Rey, De la Rey, will you come and lead the Boers? General, general, we will fall around you as one.” But when delivered in that gravelly voice, with its martial lyrics and its military beat, Afrikaner pulses start racing. Rugby crowds began bellowing for it to be played before matches.

Commentators agonised over what it meant. Was it a sign of renewed Afrikaner confidence? A paean to white rule? Or a reminder of a happier and simpler time when Afrikaners did not have to feel guilty about their past? Sympathetic voices in the media suggested that the song had tapped into a feeling of alienation creeping over some white South Africans in the 14th year of majority rule. Others retorted that the lyrics oozed rightwing revanchism and implicitly challenged the legitimacy of the ruling African National Congress. Whatever his intentions, young Bok had clearly roused a grassroots Afrikaner populism.

In the days of apartheid Krugersdorp was the ultimate bourgeois Afrikaner suburb, a repository of contented National party values. The neat suburban houses with their swimming pools mirror the environment that Bok, whose real name is Louis Pepler, was born into 29 years ago. His father was a civil servant working for the National Productivity Institute – part of the sprawling state bureaucracy which the National party used to provide jobs for thousands of Afrikaners. It was an affirmative action policy not dissimilar to the one the ANC today uses to promote black employment – and which cost Bok’s father his own job in 1995.

Before the concert, a tubby Afrikaans policeman waved me past a melee of Bok fans barbecuing their supper. I walked into the band’s changing room, vaguely expecting to find a khaki-clad throwback to the past. Instead I met a young man who looked like he could have been a Scandinavian entrant in a 1970s Eurovision Song Contest.

Bok is tall, with short-cropped hair and a little goatee beard. He was wearing bracelets, a crisp white T-shirt and ripped designer jeans. His chirpy band members were clearly bemused by all the attention. In late 2006 they were just one of many South African bands hoping to surf a new wave of interest in Afrikaans music. Now they were preparing to embark on an international tour, first in Namibia, then in London, to play for expatriates at Canary Wharf.

Bok happily concedes that his career exemplifies a flowering of Afrikaner culture. While Afrikaans has lost its predominance – it is just one of 11 official languages and no longer the language of government it was under apartheid – Afrikaner literary and music festivals are thriving. Websites testify to the emergence of a zappy new urban Afrikaner set. Many of the old Afrikaner corporations, which were founded by the Nationalists to take on the English speakers who traditionally dominated business, have modernised and prospered since sanctions fell at the end of white rule.

I asked Bok what his song was about. “It’s funny,” he says in slightly halting English. “The song wasn’t written for [a political] reason. I’m a singer, not a politician. I wanted to create something for people to be proud of. It’s like ‘Flower of Scotland’. There’s a warm feeling inside and it’s got that feel to it. My generation of Afrikaners wants to be proud of who we are, and where we come from, and our language, this whole Afrikaans thing. We grew up with the guilt of apartheid, being told, ‘You are wrong – apartheid is on your heads.’ We don’t want to say sorry any more. This is a democratic South Africa and we have moved on. We keep on being told that if we have a white skin, we can’t get a job. You walk into an interview and are told, ’Sorry’. People are fed up. The younger generation says ’enough’.”

Those who think there is a secret message in his choice of de la Rey, a bitter-einder who fought the British to the bitter end, are wrong, he insists. The reason he chose de la Rey is that it is easier to find words that rhyme with the name. The song wouldn’t have worked with Boer war generals such as de Wet, Botha or Smuts. “We wanted to write a song of the Anglo-Boer war. It is a very important war in the history of South Africa. We wanted to sing a song about history and the general, to be proud. De la Rey did not want to go to war. He stood up for the right things, for freedom, and he even said you should not discriminate because of the colour of your skin.”

To present de la Rey as a champion of a multiracial South Africa is a stretch. He was, it is true, a reluctant warrior; he argued against the push for a pre-emptive strike against British troops. But black South Africans were in those days seen by both armies as little more than hewers of wood and drawers of water. Yet Bok’s account of the song’s origins – and the reasons for its success – had a convincing ring. Clearly it appeals to rightwing racists and old-style Nationalists clinging to the past and despairing of the future. But he has also tapped into a hankering among Afrikaners – in particular of his own generation – to be allowed to shed their past and speak their minds.

As I wait for the concert to begin I join a queue at the makeshift bar. Kyle Esterhuyse and Shawn Luppa, both in their last year at high school, are in line to buy drinks for their girlfriends. They are Generation Bok. They were small children when white rule ended. Liberated from the stigma of apartheid, they can travel abroad without facing the hostile questions their parents used to endure. Indeed, like many of the generation, they are looking forward to what has become a young Afrikaner rite of passage – a stint working in London.

Cheerful, they exude the good health that comes from 18 years of growing up in relative affluence under Johannesburg’s diamond-bright skies. Far from hankering for the old days, they describe the end of apartheid as the best thing that ever happened to South Africa. But as happens in so many conversations with white South Africans (and not just Afrikaners), their attention soon turns to crime and affirmative action.

“The blacks at our school act as if it’s apartheid in reverse,” says Kyle. “My girlfriend’s aunt used to be a chartered accountant and they gave her job away because she was white.”

Shawn breaks in to tell of being held up the other day when he was on his way home from the local shop. He had to hand over two boxes of cigarettes and all his cash – 20 rand (£1.50). Kyle adds: “Two days ago our neighbour pulled into the yard. They tied him up. I was checking on my rabbits when I came upon him. They took his car and television. Police said they were planning on shooting him but they must have heard me coming.”

By now Bok is on stage. His warm-up songs are hardly the material of irredentist fantasy. They included a tribute to Bryan Habana, the Springboks’ black rugby wing; a jaunty number entitled “Girls in Bikinis”, and then one of the highlights, a riff mimicking Nelson Mandela’s high-pitched tone: “I would like you to welcome my favourite singer of all time: Bok van Blerk…viva Bok viva!” The tone is affectionate; there is no edge.

But the audience has come for one song, and when it comes, at the very end of the show, they explode into life, belting out the chorus as if singing an ancestral tribal anthem. Watching from the fringe is Kobus Koekemoer, a former civil servant turned businessman, and Conrad, his 23-year-old son, a recent tourism graduate from Potchefstroom University. “The Zulus have their leader,” Conrad says, referring to Chief Mangosuthu Buthelezi, the leader of the mainly Zulu Inkatha Freedom Party. “Where is the Boer leader? We need a leader. It’s not political. We just want someone to stand up for us.” Archbishop Desmond Tutu’s vision of a “rainbow nation” clearly holds little appeal for Conrad. Looking at the orderly, all-white stream of people leaving the concert he rolls his eyes. “If this were a black crowd leaving, it would be chaos. People would be drunk and shouting.” His father is more guarded. “It doesn’t mean anything, this song,” he says. ”It just gives you a warm feeling in your heart.”

A month or so later Bok and his band played a gig in Sasolburg, a drab industrial town south of Johannesburg. They were due to perform at the Etienne Rousseau Theatre, a soulless brick monolith typical of the totalitarian architecture of the Nationalists’ days in power. As Bok’s minibus rolled into the car park a group of young white girls, barefoot and in sundresses, rushed over to hug him. Fifty yards away, a solitary young black man sitting on a patch of public grass looked on expressionless, resting in the last of the evening sun.

Mohapi Sekeleoane works part-time at the local council. He lives in the township on the edge of Sasolburg. He had never heard of the de la Rey song, still less Bok. He also had a jaundiced view of the state of race relations in South Africa. “Apartheid is finished as a signature on paper,” he said. ”But in all our minds it is still there. Whites here still treat you the same.”

His view was a reminder of the chasm that still separates the races in South Africa outside the wealthy metropolitan areas. It was also a counterpoint to the victim mentality of some Afrikaners. Crime is appalling, and affirmative action is driving numbers of Afrikaners abroad in search of employment, but white South Africans do have a tendency to forget how relatively little they have been expected to pay, or do, to reverse the injustices of apartheid.

This clearly irks the ANC and it worries Carl Niehaus, one of the ruling party’s most prominent Afrikaners. “Bok has obviously touched some chord,” he said. “Part of it relates to a lack of understanding from young Afrikaners of where we come from. They somehow feel they are the victims of the sins of their fathers. It’s indicative of a dilemma. How do Afrikaners define themselves? Do they see themselves first as South Africans and then Afrikaners, or first as Afrikaners and then as South Africans? They are right: there is no strong Afrikaner leader. But should there be? My own belief is that they are extraordinarily fortunate to be in a society that has worked through the ravages of apartheid and hasn’t turned on the white community.”

Afrikaners need to learn some important lessons from Zimbabwe, Niehaus adds. White Zimbabweans stood apart from the rest of their society, which made it easier for President Robert Mugabe to turn on them. “No one can be forced to be part of the mainstream, but I would prefer to see Afrikaners involved in the mainstream of South Africa,” he says. Niehaus grew up in the small conservative town of Zeerust. He broke with his tribe to join the ANC in 1980. Convicted of high treason in 1983, he was sentenced to 15 years in prison. He served seven and a half years before being released with the unbanning of the ANC and went on to become Nelson Mandela’s spokesman. Niehaus is startled that the de la Rey song has become so popular – not just in conservative rural areas but also in the “higher end of the Afrikaner community”, in affluent university towns such as Stellenbosch in the Cape.

One Stellenbosch Bok aficionado is Hermann Giliomee, professor of history at the university and one of the most renowned conservative Afrikaner academics. Sitting on his stoep in a woolly tanktop, he says that a good 50 per cent of Afrikaners have done “fairly well” in the post-apartheid era. He is certainly prospering. His latest work, The Afrikaners: Biography of a People was expected to sell about 4,000 copies. Instead it sold 20,000 – a runaway bestseller by South African standards. But he regards the furore over the de la Rey song as reflecting a clash between the need of Afrikaners to assert their identity and intolerance on the part of the ANC.

“The froth of the miracle has disappeared and those Afrikaners who have decided to stay have said, ’I need to know my roots or I will get swept aside.’ They must know their history because the ANC’s version is one of guilt and shame.”

Giliomee sees himself as being on the frontline in the defence of Afrikaans and Afrikaner culture. He is deeply concerned by the ANC’s move to rename a number of Afrikaner towns and streets. His is one of several traditionally Afrikaans universities and schools embroiled in a bitter fight over what their language of instruction should be. Five years ago, in a bid to encourage more black students to apply for places, the authorities at Stellenbosch University agreed that English could be taught in the first year of undergraduate courses. Now there is pressure for this to be extended throughout the university. Of the 1,396 schools that taught solely in Afrikaans in 1993, fewer than 60 per cent are left, mostly in the Western Cape. This reflects the government’s attepts to redress the inequalities of apartheid and open up formerly white schools to black South Africans, but many Afrikaner leaders, including F.W. de Klerk, South Africa’s last white president, are worried that the very survival of Afrikaans is at stake.

In the frontispiece of his book, Giliomee quotes the author and Holocaust survivor Eli Wiesel: “To live without a past is worse than to live without a future.” His concern for the survival of Afrikaans intensified recently when the police chief in Western Cape province said police statements should be in English. For Giliomee, the de la Rey song came at the right time. “When I first heard this CD, I said it was like 9/11, a bolt from the blue. It was for us a unique stroke of luck. It hit just the right note.”

Four months after that Krugersdorp concert, the Bok phenomenon has slipped from newspaper front pages. The ANC has wisely decided to play down the controversy. Bok is planning to release another album. The Canary Wharf gig was a success, although it took place in a pub rather than a stadium. Bok seems relieved he is no longer a political football.

Yet when the histories of the immediate post-apartheid era are written, the de la Rey affair will almost certainly be seen as a milestone for Afrikaners. Possibly the most acute commentary came from Antjie Krog, a prominent Afrikaans poet and author of Country of My Skull, a haunting account of the Truth and Reconciliation Commission, the body set up to address South Africa’s troubled past.

In an essay in Johannesburg’s Mail & Guardian newspaper she suggested that the de la Rey brouhaha had been fuelled by the desire of some non-Afrikaners, white and black, to revive the traditional apartheid-era notion of the wicked rightwing Boer. The song had given people a chance to say, “Wow the Afrikaners are at it again,” she wrote. She said people needed to distinguish between two very different types of Bok fans: a minority of rightwingers, and a far larger number of middle-of-the-road Afrikaners who were unsure of themselves and their future and felt unable to shed their past.

A scene I recently witnessed in a small house on the outskirts of Ladysmith, in KwaZulu-Natal province, lent credence to her theory. Renee Human, a keen amateur historian whose forebears fought against the British forces, and her 48-year-old son, Jan, a farmer and businessman, were discussing the de la Rey phenomenon. For his children, who are in their late teens and early twenties, the Boer war is ancient history, Jan says. They have not been to the nearby battlefields. Yet they have heard and like the de la Rey song.

“It seems to have filled a void,” he ventures. “My 16-year-old went to a rugby tournament. They had songs to fit all cultures. The Afrikaners played the de la Rey song.” His mother had never heard the song before. As she listened to it on her CD player, a dreamy look crossed her face. “It’s like a waltz…” she said, and she sashayed across the room.

“It’s the sort of song that wouldn’t have been written in 1994,” Jan said. “Everyone was that much more careful then. Young Afrikaners don’t feel the same reticence now. They don’t see why they can’t express themselves. Our children feel baffled that they have to put up with the problems that we caused.”

радиоуправляемые машинкиФильчаков прокурор

Die geel sakdoek

Image

“Gonna, hy soen die miesies!”

“‘Ek sal nooit die prentjie van die tralies en die geel sakdoek vergeet nie,’ sê Elna Boesak, ’n effense mistigheid in haar veelgefotografeerde oë. Haar gedagtes glip terug na Sondae by die Malmesbury-gevangenis – dié dag waarop haar man, Allan Boesak, vir 45 minute kon besoek ontvang …. sy onthou hoe sy vasgestel het sy sel is aan die agterkant van die tronk naby die bloekombos; hoedat sy die volgende Sondag soontoe omgeloop het en soos ’n standbeeld saam met hul jongste, die vier maande oue Andrea, en die sewejarige Sarah-Len daar gaan staan het. Aan haar man het sy gesê om na die buitenste selle te loop met die groot, geel sakdoek wat  ’n vriendin vir hom gemaak het … ‘Nou nog is is die beeld in my kop vasgebrand van die geel sakdoek wat hy elke Sondag aan die sel van ’n ander gevangene sou vasmaak waar hy staan en koffiedrink het.’”

Só begin Willemien Brümmer se artikel oor Elna Boesak, wat in vandeesmaand se laaste uitgawe van die tydskrif Insig verskyn. Elegant sit sy op die deftige bank in Lien Botha se foto’s, met ’n rooi rok, duur stewels en ’n versigtig-geoefende glimlag gerig op Pik Botha se dogter. ’n Hedendaagse weergawe van een van die dramatiese figure in die Griekse mitologie, ’n vrou wat immers veertien maande lank in swart geklee gegaan het omdat haar man in die tronk gesit het.

Van swaarkry wéét sy. Dit is dieselfde vrou wat aan die begin van haar huwelik nie deur die bruin gemeenskap aanvaar is nie. Dieselfde vrou wie se pa deur sy mede-blanke dorpsinwoners geviktimiseer is. Wie se ma haar verwerp het omdat sy met ’n bruinman getrou het. Dieselfde vrou wat op haar 1991-huweliksdag met Allan Boesak uit die kerk gestap het, deur hom gesoen is en toe ’n bergie hoor gil het: ”Maar my gonna, hy soen die miesies!“

Gelouter en ontnugter is sy ná al die nare ervarings. Maar steeds glo sy in die onskuld van haar man. Vertel sy, amper neerbuigend, hoe sy vir Nelson Mandela vergewe het, omdat hy nie destyds met Allan Boesak se hofsaak vir haar man in die bres getree het nie.

”Skuld en onskuld,” is die opskrif van Willemien Brümmer se artikel. Vir ses bladsye lank lees mens egter net oor onskuld. Skuld figureer nêrens nie. Kyk, ná afloop van die lees van hierdie artikel voel mens half spyt dat Boesak nie ’n Katoliek is nie. Want soveel onskuldige lyding moet mos beloon word, met heiligverklaring. Of ten minste saligverklaring.

Toe ek die tydskrif neersit, kon ek nie help om te wonder nie. Hoekom Afrikaanse joernaliste so eerbiedig met hulle onderwerpe omgaan. Hoekom alles in sulke politiek korrekte terme ingekleur moet word. En, bowenal, hoekom mense sulke verskriklike kort geheues het…

Allan Boesak se loopbaan is van die begin af deur kontroversie gekenmerk. Tussen 1970 en 1976 het hy aan die Kampen Teologiese Instituut in Holland studeer en sy doktersgraad in etiek behaal. Daar was later fluisteringe dat hy betrap is waar hy eksamenbedrog gepleeg het. Maar die Nederlanders wou nie die loopbaan van die belowende jong aktivis kelder nie en ’n sluier van stilte is oor die voorval getrek. Die onderwerp van sy tesis was, heel gepas, ”Die einde van onskuld.“ Ná die voltooiing van sy studies is Boesak terug na Suid-Afrika, waar hy toenemend by die versetspolitiek betrokke geraak het.

In 1985 bars ’n bom, toe besonderhede oor sy buite-egtelike verhouding met Di Scott, ’n blanke personeellid van die Suid-Afrikaanse Raad van Kerke, bekend word. Teen hierdie tyd was Boesak 38, getroud met die lankmoedige Dorothy en pa van vier. Hy was ook voorsitter van die Wêreldraad van Gereformeerde Kerke wat sowat 50 miljoen Protestante verteenwoordig het. Ten spyte van die feit dat Boesak die verhouding erken het, het hy terselfdertyd onskuldig gevoel. Die media het nie verstaan dat dit ”’n spesiale verhouding“ was nie, het hy gekla. En terstond verklaar dat die heksejag ”’n wanhopige poging van die regering (was) om my uit sirkulasie te kry.“ Dit was dieselfde regering wat hy later sou beskryf as ”die geestelike kinders van Hitler.“ Hy het as UDF-leier hom beywer vir boikotaksies teen blanke besighede en onder andere ’n biddag georganiseer om te bid dat die blanke regering uit die kussings gelig sou word. Hy het hom verder nie van geweld gedistansieer nie. ”Mens kan nie oor geweld praat as mens nie in staat is om iets daaromtrent te doen nie. In so ’n situasie word nie-geweld ’n onderdrukkende ideologie. Dit help en ondersteun die onderdrukker.“

In 1990 bedank Boesak vir ’n ruk uit die NG Kerk toe besonderhede in die pers verskyn oor sy buite-egtelike verhouding met die joernalis Elna Botha, wat op daardie stadium met televisie-aanbieder Colin Fluxman getroud was. Hy maak sy bedanking tydens ’n  emosiebelaaide erediens bekend, maar verseker sy gemeentelede dat hy ”niks onsedeliks“ gedoen het nie. Die volgende jaar tree hy en die stralende Elna in die huwelik.

Image

Spandabele Elna

In 1992 oorweeg die paartjie egter egskeiding. Elna Boesak se spandabelrige leefstyl word in hofdokumente as een van die redes vir spanning tussen die egpaar aangegee. Uiteindelik besluit Elna tog om die egskeidingsbevel terug te trek.

Nog ’n bom bars ’n paar jaar later toe Boesak aangekla word van die verduistering van meer as R1 miljoen wat deur Skandinawiese skenkers aan sy Stigting vir Vrede en Geregtigheid gegee is. Terwyl die saak ondersoek is, het die Boesaks hulle vir drie jaar in die VSA gaan vestig. In Maart 1997 keer hulle terug na Suid-Afrika en word jubelend deur ANC-leiers by die Kaapstad-lughawe ingewag. In die skare was wyle Dullah Omar, wat later na Allan Boesak se bestuur van skenkersfondse verwys het as ”struggle bookkeeping.“ In Maart 1999 word hy uiteindelik skuldig bevind op aanklagte van bedrog en diefstal van skenkersgeld en word hy tot ses jaar gevangenisstraf veroordeel. Die bedrogklagte het verband gehou met ’n bedrag van R682 621 wat deur die sanger Paul Simon geskenk is en waarvan Boesak slegs R423 000 aan die trustees van die Stigting vir Vrede en Geregtigheid verklaar het. Hy het die geld gebruik vir die deposito’s op twee huise, vir sy huweliksonthaal by Neethlingshof en om Elna se skuld af te betaal. ”Ek is absoluut onskuldig,“ verklaar Boesak egter aan die wêreld. Hy insinueer dat hy stilbly om ander ANC-lede nie by die skandaal te impliseer nie. Hy wou skynbaar nie die name bekend maak van ANC-lede wat geld van sy stigting ontvang het nie. Diep seergemaak vertel hy hoe hy die res van sy lewe sou worstel met die vraag waarom die Skandinawiese skenkers besluit het om die hofsaak teen hom aanhangig te maak. Hy vertel verder dat as hy destyds in Suid-Afrika moes bly om ’n strenger ogie oor die stigting se geldsake te hou, hy nie oorsee sou kon reis om apartheid te beveg nie.

Terwyl hy gewag het op die uitslag van sy appèlsaak, het Boesak drie maande later president Thabo Mbeki se inhuldiging in Pretoria bygewoon. In Mei 2000 word sy appèl egter geweier en moes hy tronk toe gaan. Sy tronkstraf is wel na drie jaar verminder. In November van dieselfde jaar word ’n onwettige selfoon in sy tronksel gevind. Hy ontken volstrek dat hy ooit die foon gebruik het. In Februarie die volgende jaar word egter vasgestel dat 47 oproepe van die foonnommer gemaak is, waaronder 21 na Elna Boesak. Die foon is in Oktober 2000 gesteel van ’n werknemer van Executel. Dit is onbekend hoe die foon in Boesak se hande beland het. In Mei 2001 besluit advokaat Frank Kahn om Boesak nie oor die besit en gebruik van die gewraakte selfoon te vervolg nie: ”In die lig van Boesak se ontkenning onder eed dat hy nie die selfoon gebruik het nie – ten spyte van getuienis wat op die teenoorgestelde dui – het ek besluit om nie kriminele vervolgingstappe teen hom te doen nie.“

In Mei 2001 word Boesak vrygelaat en ontvang hy ’n heldeontvangs van ANC-lede. Steeds is hy vas oortuig van sy onskuld. ”Ek kan nie verstaan hoe daardie mense wat my tronk toe gestuur het snags kan slaap nie.“

In September 2002 is die Boesaks weer in die nuus. Hierdie slag was dit hul bediende wat hulle Arbeidshof toe geneem het oor ’n bedrag van R1 300 wat die egpaar haar geskuld het. In 2005 haal hulle weer die koerante toe dit bekend word dat Allan Boesak sy invloed gebruik het om gemeenskaps-en kerkleiers te oortuig om die oprigting van ’n gholflandgoed naby George te ondersteun. Die Lagoon Bay Lifestyle Estate was ’n projek van Franklin Sonn en het verdeling in die plaaslike bruin gemeenskap veroorsaak. Volgens die lojale Elna Boesak het haar man die belange van die ”gemeenskap“ verteenwoordig en wou die egpaar nie kommenaar lewer op ”spekulasie“ nie.

Deesdae is Boesak ’n tentmaker-predikant van die Verenigende Gereformeerde Kerk in Piketberg. Hy en Elna woon in ’n gerieflike huis in Somerset-Wes, met ”’n geboksterte blonde au pair“ wat na hulle twee kinders omsien. Elna is besig met haar nagraadse studie in joernalistiek en betrokke by liefdadigheid en die KKNK-direksie.

Is die era van kontroversie verby? Net die tyd sal leer. Maar mens moet die Boesak-egpaar bewonder. Vir hulle geloof in mekaar. Vir hulle onwrikbare geloof in hul onskuld. En vir hul vermoë om steeds, ten spyte van alles wat gebeur het, hul slagoffer-en ikoonstatus te kon behou. ”’n Sprokieshuwelik,” meen ’n swymelende Elna in Insig. Inderdaad.

шланг для пескоструяДанильченко Харьков

En wat l? in ?n naam?

Dit is vir my merkwaardig dat die idee van Ryk – of Empire – vir ’n lang tyd dormant gelê het. In akademiese kringe was dit slegs die gemarginaliseerde (maar onder hulle die mees hardnekkige) neo-Marxiste en neo-Gramsciane wat die woord geuiter het, as ’n beskrywing van en verklaring vir ongelykheid en ongeregtigheid in die wêreld. Maar oor die afgelope vyf jaar of wat was daar ’n herlewing – in sowel akademiese as populêre kringe – van die idee van Ryk, en meestal is dit in die vorm van beskuldiging wat in die rigting van die VSA gegooi word. En dit is die ander kenmerk van Empaaier in vandag se konteks – dit is ’n begrip wat oorwegend pejoratief of negatief gebruik word.

[…]

Die eerste is die reaksie deur Hugo Chávez, president van Venezuela, op ’n week lange besoek deur president George W Bush aan Latyn-Amerika in Maart vanjaar. Terwyl Bush hom in Brasilië teenoor Da Silva, die Brasiliaanse president, die toenemende neiging van verset en radikalisering teen die VSA in Suid-Amerika beklaag het, het Chávez homself aan die ander kant van die Río de la Plata, in Montevideo, Uruguay, geplaas en opgewarm vir ’n anti-imperialistiese optog (teen Bush se besoek). Terwyl Bush en Da Silva ’n nuwe handelsooreenkoms onderteken het, het Chávez Bush as ’n "politieke kadawer, ’n gulsige Amerikaner en huigelaar" uitgekryt.

Die tweede gebeurtenis is ’n onlangse besoek aan die VSA, waarheen ek is om aan ’n vakkongres deel te neem. Daar was ek verstom om onder die meer as 200 paneelgesprekke op die program (dit verteenwoordig 3 200 deelnemers en referate) te sien dat ’n beduidende aantal oor Amerikaanse Empire was. Ek het ’n paar van dié paneelgesprekke bygewoon, en was nog verder verbaas om te hoor hoe hewig die Amerikaanse akademici die toepaslikheid van "Empire" as ’n titel vir hul eie staat besweer het.

Wat is dit oor Empaaier wat enersyds so verloklik is, die verbeeldings aangryp, dat ons selfs weer daaroor begin boeke skryf en gesprek voer, maar andersyds so weersinwekkend is dat dit as ’n aanklag, eerder as – vanuit ’n akademiese oogpunt – ’n objektiewe beskrywingsterm beskou word? Is Empaaier hoegenaamd die gepaste benaming vir vandag se groot moondhede?

 
[…]

Ek wil in hierdie rede twee dinge doen. Die eerste is om die eienskappe van politieke Empaaier, soos wat dit van toepassing in vandag se internasionale sisteem is, onder die loep te neem. Terwyl ek hier wel wil fokus op wat die mees gepaste wyse is om na Empaaier te kyk, wil ek veral kyk na wat die groter konnotatiewe belangrikheid (of bybetekenis) van die konsep/naam is. Om Wittgenstein doelbewus verkeerd aan te haal: die belangrikheid van ’n woord lê nie in hoe dit gedefinieer word nie, maar in hoe dit gebruik word. En dit is duidelik dat daar ’n normatiewe konteks is waarbinne die begrip Empaaier ontplooi of afgesweer word, en ’n polities-retoriese instrumentaliteit waaraan die begrip gekoppel kan word. Teen hierdie agtergrond wil ek kyk na die plek van Suid-Afrika in ’n toenemend veelvlakkige of gekalibreerde wêreldsisteem.

 
[…] 
My vakgebied is Internasionale Betrekkinge, waar ons ons – kortom – bemoei met die hoe, wat en waarom van wêreldorde.
 
[…]

Vir ’n redelik lang tyd was die konsensusantwoorde op hierdie vrae die volgende: dat ons heel geredelik die wêreldsisteem kon bestempel as een bestaande uit ’n versameling van soewerein-territoriale state (vandag knap oor die 200 van hulle), dws juridies-politieke entiteite wat drie eienskappe dra: ’n afgestemde geografiese gebied wat daardie entiteit van ’n ander skei; die reg wat daardie entiteit dra om alleen-jurisdiksie (of soewereiniteit) oor sy gebied te kan uitoefen met die bepaling van reëls en die neerlegging en afdwing van wette; en ’n bevolking wat lojaal aan daardie entiteit is. Hierdie sisteem het maar ’n onlangse oorsprong, te wete, met die beëinding van die Dertigjaar-Oorlog, daardie bloedige oorlog oor godsdiens, en die ondertekening van die Vrede van Wesfale in 1648, waar die keiserryke van daardie tyd ingestem het tot die beginsel van soewereiniteit. So, terwyl daar belangrike verskuiwings sedertdien was – ek noem van hulle nóú vir u op – bly die samestellende eienskappe vanaf 1648 nog dieselfde wêreldorde wat geografies-territoriaal afgestem word en wat gehandhaaf word op die oorkoepelende beginsel van soewereiniteit. Die verskuiwings waarna ek pas verwys het, hou meestal verband met ’n ongekende tydperk van globalisering en alles wat daarmee gepaard gaan – soos die simboliese en tegnologiese inkrimping van grense; die ontstaan van nuwe staatsmoondhede (Indië en die Volksrepubliek van Sjina); die toenemende belangrikheid van niestaatsakteurs soos multinasionale maatskappye en nieregeringorganisasies.

Dus, toe George Bush snr in 1991 triomfantlik die VSA se eerste militêre optrede teenoor Saddam Hussein se Irak teen die agtergrond van die onlangse val van die Sowjetunie as "’n nuwe wêreldorde" huldig, was hy duidelik voortydig: die essensie van die wêreldorde duur voort, maar die magsbalans het wel verander. Die wêreldorde wat ons uit die as van die Dertigjaar-Oorlog in Wes-Europa geërf het, het enersyds die begin van die einde van keisserryke gesein (die doodskoot is deur die Eerste Wêreldoorlog toegedien aan die laaste drie oorblywende ryke – die Britse Ryk, die Osmaanse Ryk en die Ooster-Hongaarse Ryk) en andersyds die ontstaan van die interstaatstelsel.

Dit is ook waarom dit vir my so opmerklik – en belangrik – is dat daar oor die afgelope klomp jare ’n oplewing was – in sowel akademiese as populêre kringe – van die begrip Ryk of Empire. Die verklaring hiervoor lê, kortom, in die toenemende vlak van militarisering van internasionale politiek/betrekkinge, ontketen deur die vlaag van terreuraanvalle teen Westerse moondhede vroeg in die nuwe millennium, maar intussen vererger deur die sogenaamde globale oorlog teen terreur. Waar die term imperialisme vroeër geredelik gebruik is om die ekonomiese oormag van die VSA in die wêreld, sy kulturele dominansie, die verspreiding van ’n sekere vorm van kapitalisme, en laastens die ongelyke wyse waarop globalisering oor die wêreld ontvou het, te beskryf, is dit die byvoeging van blatante, eensydige en in sommige gevalle onwettige, militêre magsvertoon deur die VSA wat hom daardie onaangename en onverwelkomde titel van "Empire" laat kry. Wat met die aanwend van hierdie naam bedoel word, is dat die VSA uitermatig dominant is, en soms buite die grense van die aanvaarde beginsels van die Wesfaliese staatsisteem optree. Met ander woorde, Empaaier word nie bloot ontplooi as ’n beskrywing van heerskappy nie, maar word gelykgestel aan heersugtigheid.

In ’n objektiewe sin is daar egter velerlei redes om die VSA nie as empaaier te verklaar nie – en by verlenging die groter hedendaagse wêreldsisteem – maar as iets anders.

Eerstens, laat ons nie vergeet nie dat hiërargie ’n intrinsieke en deurlopende eienskap van wêreldorde was, of laasgenoemde in die vorm van keisserryke was (soos in die feodale tydperke in Europa en Asië), of in die gedaante van vorstehuise of reekse koninkryke en outonome stadstate. Oppermag word gewoonlik bepaal deur ’n eenheid se toegang tot en beheer (meestal militêr) oor noodsaaklike bronne, en met die ontstaan van geldekonomieë, die invloed wat ’n eenheid uitoefen oor die produksie, versameling en verspreiding van kapitaal. Twee dinge onderskei vandag se interstaatstelsel van ander vorme van hiërargiese heerskappy van vervloë dae: (i) dat dit nie gelokaliseer nie, maar universeel is, en (ii) dat sy groei saamhang met die oprig van instellings wat mag binne territoriale gebiede sentreer, en dus die verspreiding van kapitalisme waarborg.

’n Verdere rede is dat drie elemente in die klassieke definisie van politieke empaaier teenwoordig moet wees (Doyle): (i) daar is sistematiese interaksie tussen die metropool en die periferie, waar die eerste een interne en eksterne politieke beheer oor die tweede uitoefen (en met ’n mate van legitimiteit); (ii) die verhouding tussen die twee is asimmetries; en (iii) die metropool is monolities in gedaante terwyl die periferie verstrooi of gefragmenteer is. Dink maar aan die wye geografiese omtrek van die Romeinse Ryk, terwyl sy politieke hart in ’n baie klein gebied gesetel was.

Vandag is dit meer korrek om die wêreldsisteem as uni-multipolêr te beskryf – bestaande uit een sterk magskern (die VSA) wat ondersteun word deur ander kleiner, dog steeds invloedryke sentra (soos die Europese Unie), kleiner "Westerse" moondhede soos Kanada, Australië en Japan, ander lande soos Sjina, Indië en Suid-Afrika, en ook toenemende rolspelers soos General Motors, Adidas, ens. Wat die eenhede in hierdie sisteem verbind, is die feit dat daar min of meer konsensus bestaan oor sake wat fundamenteel is tot die behoud van die sisteem – soewereiniteit en kapitalisme. Hierdie konsensus is voldoende om, wanneer daar magte voordoem wat die samestellende beginsels en praktyke uitdaag (soos met Al-Qaeda), verskeie instellings en aksies te kan gebruik om dit in die kiem te smoor.

Oor al die eienskappe van Empaaier beskik die VSA dus nie. Mens kan wel sê dat die VSA imperialisties optree. Méér nog, in die skadu wat die land oor ander state en eenhede in die internasionale stelsel werp, is die land hegemonisties. ’n Hegemoon beset ’n posisie van dominansie, en hy oefen sy mag stilweg en meestal onbespeurbaar uit, nie soseer deur brute krag nie, maar deur oorreding, instemming en konsensus. Terwyl ’n hegemoon in sekere opsigte noodsaaklik is om stabiliteit in die stelsel te verseker, berus sodanige stabiliteit op die artikulering van stelle norme en reëls wat sy belange dien. Instemming deur die ander tot sulke norme en reëls geskied dikwels ook nie sonder ’n prys nie.

 
[…] 
Dit is teen hierdie agtergrond dat ’n mens Suid-Afrika se plasing in die wêreldsisteem, en sy rol in die Afrika-vasteland, moet lees: internasionaal ’n land van middelslag-grootte en -invloed wat ’n belangrike rol van brugbou tussen die groot wêreldmoondhede en kleiner Afrika-state speel. ’n Meer siniese vertolking sien sy rol as oordraer van die norme van die stelsel, en as’t ware as normaliseringsagent binne hierdie stelsel. Nader aan tuisgebied werp hy ook sy eie skadu. In hierdie opsig kan ’n mens sê dat Suid-Afrikaanse hegemonie in Suider-Afrika en in die res van Afrika saamhang met die bevordering van ’n sekere vorm van globalisering wat ’n groter vlak van interafhanklikheid – maar ook fragmentasie – teweegbring.

[…]

’n Bietjie meer as ’n dekade gelede het akademici, ander Afrika-denkers en die leiers van die lidstate van die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap byeengekom om die aard en lot van Afrika in die era ná die einde van apartheid te bespreek. Twee stellings is gemaak wat, met nabetragting, profeties was. Die een was deur Kader Asmal, destyds tyd nog ’n minister in Nelson Mandela se kabinet, en die ander deur Adebayo Adedeji, ’n diplomaat en welbekende akademikus uit Wes-Afrika. Die stellings was soos volg:

The central focus of this (workshop) is South Africa’s re-entry into the African family. There is a sense in which we have always been part of the continent … Our integration into the affairs of the continent, as a result, will be a joyous homecoming because we are of the same flesh. Not surprisingly therefore, we believe that all of the policies of our country should reflect the interest of the entire African continent.
(Asmal, 1996:31)

Will South Africa’s future be one in which, at last, the needs of the majority population are addressed? Will due attention be given to restructuring hegemonic relations with South Africa’s neighbours towards more equitable, fair and less tense ones? Will South Africa stand up for its own and Africa’s interests against the continent’s growing international isolation? Or will the country’s leadership allow itself to be veered away from its anchoring roots, steered by a globalizing perspective which marginalizes its own immiserized classes as well as the immiserized continent?
(Adedeji, 1996:3-4)

Hierdie stellings is gemaak in die konteks van die baie moeilike verhouding wat tussen Suid-Afrike en sy buurstate ontwikkel het gedurende die apartheidjare. Ná 1994 was die normatiewe verwagting groot dat Suid-Afrika sy kant sou bring in die oplewing van die res van Afrika. Dit was ongesê, maar ook wyd aanvaar, dat Suid-Afrika geen ander keuse gehad het nie as om Afrika op te beur indien dit enigsins self ’n toekoms wou hê nie.

Wanneer ’n mens egter ’n blik werp op Suid-Afrika se ekonomiese en politieke betrokkenheid in veral Suider-Afrika sedert 1994, wil dit lyk asof die land, soos van ouds, opgetree het teenoor die vasteland asof dit sy "agterjaart" is: dit is mees kras getoon met Suid-Afrika se optrede in Lesotho in September 1998, maar is baie meer subtiel en indringend op die vlak van ekonomiese penetrasie en die heersende posisie wat Suid-Afrika daardeur verkry.

Die syfers is nogal verbysterend: in 1999 was die totale vlak van handel tussen Suid-Afrika en ander SADEK-lande R20,3 m. Driekwart van hierdie handel was uitvoere na die ander lande. Suid-Afrika handhaaf ’n baie hoë handelswanbalans met SADEK-lande – gemiddeld staan dit teen ’n 9:1. Op individuele vlak is daardie wanbalans soms oorweldigend. In die geval van byvoorbeeld Angola is die verhouding 22:1.

Daar is twee oorhoofse eienskappe van Suid-Afrika se ekonomiese indringing in die res van Afrika. Die eerste is dat dit aan die spits gedryf word deur ’n klein groep firmas wat sekere sektore verteenwoordig – telekommunikasie (Vodacom, MTN); kleinhandel (Shoprite, Woolworths); vermaaklikheid (Protea Hotel, Nu-Metro, Exclusive Books). Die tweede eienskap wat hieruit spruit, is dat dit nie die fabrieksektor is wat deur Suid-Afrikaanse firmas geteiken word nie, maar die verbruikersektor. In hierdie opsig weerspieël hierdie aard van ekonomiese penetrasie deur Suid-Afrika eienskappe van globalisering in die res van die wêreld: daar word gemik op groei deur die bevordering van verbruikersmarkte, of konsumpsie.

Gekoppel hieraan is ’n groter politieke proses wat gedryf word deur die Suid-Afrikaanse regering, waar op ideologiese vlak die boustene van globalisering – nl mededingendheid, liberalisering – legitimiseer word, hoofsaaklik deur die NEPAD-projek. Alhoewel dit beide polities en ekonomies tov inhoud is, is die NEPAD ’n program van simboliese herkonstruering wat meer gemik is op ’n buitelandse as ’n Afrika-gehoor, en is dit in sy poging om ’n nuwe samestelling van strukturele mag te bied met groter oopheid en toegang tot kapitaal (in die praktyk blyk dit hoofsaaklik Suid-Afrikaanse kapitaal te wees), ’n klassieke vertoning van hegemonie.

Mens kan dit dus stel dat globalisering as ’n instrument van validasie ontplooi word, waar hegemonie as ekonomiese interafhanklikheid verdoesel word. Maar Suid-Afrika se hegemonie is nie volledig nie: dit is duidelik in (i) die onvermoë om beleid en diplomatieke doelstellings rondom samewerking om te sit na praktyk (kyk maar hoe moeilik hanteer Suid-Afrika die diplomatieke tameletjie van Zimbabwe); en (ii) hoe dit nie die volle gedaante en rol van hegemoon – in die voorsiening van streekstabiliteit en ekonomiese groei – kan of wil aanneem nie.

 
[…] 
Dat daar kostes verbonde is aan hegemonie wat dikwels die voordele oorskry. Dit kan vir Suid-Afrika weliswaar probleme meebring.

профессиональная чистка зубов противопоказанияДанильченко Юрий Брониславович компромат

This is how Empires end

Responding to the call of Pope Urban II at Claremont in 1095, the Christian knights of the First Crusade set out for the Holy Land. In 1099, Jerusalem was captured. As their port in Palestine, the Crusaders settled on Acre on the Mediterranean.

There they built the great castle that was overrun by Saladin in 1187, but retaken by Richard the Lion-Hearted in 1191. Acre became the capital of the Kingdom of Jerusalem and the stronghold of the Crusader state, which fell to the Mameluks in a bloody siege in 1291. The Christians left behind were massacred.

The ruins of Acre are now a tourist attraction.

Any who have visited this last outpost of Christendom in the Holy Land before Gen. Allenby marched into Jerusalem in 1917 cannot – on reading of the massive U.S. embassy rising in Baghdad – but think of Acre.

At a cost of $600 million, with walls able to withstand mortar and rocket fire, and space to accommodate 1,000 Americans, this mammoth embassy, largest on earth, will squat on the banks of the Tigris inside the Green Zone.

But, a decade hence, will the U.S. ambassador be occupying this imperial compound? Or will it be like the ruins of Acre?

What raises the question is a sense the United States, this time, is truly about to write off Iraq as a lost cause.

The Republican lines on Capitol Hill are crumbling. Starting with Richard Lugar, one GOP senator after another has risen to urge a drawdown of U.S. forces and a diplomatic solution to the war.

But this is non-credible. How can U.S. diplomats win at a conference table what 150,000 U.S. troops cannot secure on a battlefield?

Though Henry Kissinger was an advocate of this unnecessary war, he is not necessarily wrong when he warns of "geopolitical calamity." Nor is Ryan Crocker, U.S. envoy in Iraq, necessarily wrong when he says a U.S. withdrawal may be the end of the American war, but it will be the start of bloodier wars in Iraq and across the region.

Iraqi Foreign Minister Hoshyar Zebari also warns of the perils of a rapid withdrawal: "The dangers vary from civil war to dividing the country to regional wars … the danger is huge. Until the Iraqi forces and institutions complete their readiness, there is a responsibility on the U.S. and other countries to stand by the Iraqi government and the Iraqi people to help build up their capabilities."

In urging a redeployment of U.S. forces out of Iraq, and a new focus on diplomacy, Lugar listed four strategic goals. Prevent creation of a safe haven for terrorists. Prevent sectarian war from spilling out into the broader Middle East. Prevent Iran’s domination of the region. Limit the loss of U.S. credibility through the region and world as a result of a failed mission in Iraq.

But how does shrinking the U.S. military power and presence in Iraq advance any of these goals?

Longtime critics of the war like Gen. William Odom say it is already lost, and fighting on will only further bleed the country and make the ultimate price even higher. The general may be right in saying it is time to cut our losses. But we should take a hard look at what those losses may be.

It is a near certainty the U.S.-backed government will fall and those we leave behind will suffer the fate of our Vietnamese and Cambodian friends in 1975. As U.S. combat brigades move out, contractors, aid workers and diplomats left behind will be more vulnerable to assassination and kidnapping. There could be a stampede for the exit and a Saigon ending in the Green Zone.

The civil and sectarian war will surely escalate when we go, with Iran aiding its Shi’ite allies and Sunni nations aiding the Sunnis. A breakup of the country seems certain. Al-Qaeda will claim it has run the U.S. superpower out of Iraq and take the lessons it has learned to Jordan, Saudi Arabia and the Gulf states. The Turks, with an army already on the border, will go in to secure their interests in not having the Kurdish PKK operating from Iraq and in guaranteeing there is no independent Kurdistan. What will America do then?

As for this country, the argument over who is responsible for the worst strategic debacle in American history will be poisonous.

With a U.S. defeat in Iraq, U.S. prestige would plummet across the region. Who will rely on a U.S. commitment for its security? Like the British and French before us, we will be heading home from the Middle East.

What we are about to witness is how empires end.

светодиодный линейный светильник 40wОлександр Фільчаков прокурор

Verkiesingsgeweld in Sierra Leone

Gevegte tussen politieke faksies het in die eerste week van die verkiesingsveldtog in Sierra Leone uitgebreek. Die land is reeds deur ‘n bloedige burgeroorlog (1991 – 2001) en daar is gehoop dat die verkiesing wat vir 11 Augustus beplan is, ‘n einde sou maak aan geweld wat die land teister.

Sedert die begin van die veldtog wat op 10 Julie afgeskop het, is konflik veral in die suide in Bo, die suid-ooste in Kailahun en in die hoofstad Freetown opgemerk. Die ICG (International Crisis Group) wat hulself daarop toespits om konflik te verhoed, het verlede week gesê dat die "binnelandse onstabiliteit ‘n ‘n werklike bedreiging verteenwoordig."

 
Hulle het bygevoeg dat Sierra Leone nog steeds ly onder die gevolge van die burgeroorlog en onstuimig bly. Dit was een van die wreedste oorloë in die onlangse verlede wat homself binne dié klein landjie in Wes-Afrika afgespeel het. Ten minste 120 000 mense is gedood en duisende is vermink. Marteling, verminking en verkragting teen die burgerlike bevolking was tewens hoofkenmerke van die stryd.

Die komende verkiesing sal die eerste wees wat sonder die hulp van buitelandse vredesmagte sal geskied. Daarom sal die kapasiteit van die land se eie veiligheidsmagte om orde te verseker van die hoogste belang wees om die verkiesing te laat slaag.

Die polisiemagte was egter verlede week bekommerd oor die stygende voorkoms van geweld. Die weermag het verklaar dat hulle bystand sal verleen om die verswakkende situasie, soos die opstand oor die naweek in Kailahun, 190 km van die hoofstad, onder beheer te hou.

Opposisiepartye beweer dat hulle deur die regerende party se lede aangeval is. "Hulle het die paaie afgesper en drie skote afgevuur. Dit was chaos, maar die geweldenaars is deur ons ondersteuners oorrompel," het die segsman van die opposisie, Mohamed Bangura, aangedui.

Die regeringsparty ontken die weergawe en sê dat hulle padversperring aangeval is. Ten minste twee mense, waarvan een ‘n suigeling, is ernstig gewond tydens die insident volgens hospitaalwoordvoerders. Die burgeroorlog het in 1991 in dié gebied uitgebreek en die regering het ‘n ondersoek na die oorsaak van die voorval gelas.

‘n Polisiewoordvoerder het bevestig dat hulle ‘n "ferm" houding sal inneem teenoor persone wat met verkiesingsgeweld gemoeid is. Tot dusver is egter nog net twee mense aangekla in verband met voorvalle in Bo, 180 km suid van Freetown. Skermutselinge tussen die opposisie- en regeringsondersteuners het weer eens opgevlam.

Volgens Festus Minah, hoof van ‘n burgerlike inisiatief in Sierra Leone, is dit "natuurlik" en "voorspelbaar" dat "getraumatiseerde persone" uit ‘n tien jaar lange burgeroorlog só sal optree. Maar volgens prof. George Koroma, politieke wetenskaplike aan die Universiteit van Sierra Leone, is armoede die oorsaak van geweld.

Alhoewel die land ryk is aan diamante, is dit die tweede armste land op aarde. Dit was voorheen ‘n Britse kolonie. Koroma sê voorts dat die regerende party gratis voedsel en drank by hulle byeenkomste aanbied vir kiesers wat ‘n partykaart kan toon en dat dit aanleiding tot geweld gee.

ноутбук для диагностики автоЛобановский

America’s Germ-Warfare Rash

In his bellicose Cincinnati, Ohio, speech of October 7, 2002, President George W. Bush warned that Saddam Hussein must not be allowed to threaten America with "horrible poisons and diseases and gases and atomic weapons." While Iraq’s possession of these weapons later proved to be unfounded, the president’s charges did point to a certain germ of truth: they neatly described his own operations.

Since the September 11, 2001, terrorist attacks, the Bush administration has spent at least $44 billion on biological "defense" without ever making made a true needs assessment. In the early 1990s the Kremlin shut down their huge, Soviet-era germ warfare operation and, while Israel, Iran, and North Korea are known to have biological weapons research facilities and India, China, and Cuba are said to be building high-security labs to study lethal bacteria and viruses, these initial or potential programs are disproportionately behind the massive efforts underway in the United States. In the words of Edward Hammond, director of the Sunshine Project, an Austin, Texas-based group that tracks research involving biological agents: "Our biowarfare research is defending ourselves from ourselves. It’s a dog chasing its tail."

Milton Leitenberg is an arms control authority and a member of the University of Maryland’s School of Public Policy and UM’s Center for International and Security Studies. In his 2005 book, Assessing the Biological Weapons and Bioterrorism Threat, Leitenberg writes that the risk of terrorists and nonstate actors using biological agents "has been systematically and deliberately exaggerated," particularly after the 2001 anthrax attacks on Congress and media outlets. He contends that U.S. officials undertook a concerted effort to promote their view on the international stage and that an "edifice of institutes, programs, conferences, and publicists" continues to spread what he calls exaggeration and scare-mongering.

What’s more, while floating extravagant tales of terrorists planning to launch deadly germ attacks on the United States, the Bush administration has been diverting dollars from urgent medical research against real threats, such as avian influenza, to the creation of new strains of extinct killer diseases like Spanish flu. Upon his retirement in December 2004, Department of Health and Human Services Secretary Tommy Thompson cited pandemic flu as the greatest threat to the nation. Yet according to Leitenberg, Washington policymakers instead have focused on bioterrorism and biodefense.

Leitenberg posits it might take just such a pandemic to demonstrate to the public that Washington "has been using the overwhelming proportion of its relevant resources to prepare for the wrong contingency." From 1977 to 1999, he notes, flu killed 788,000 people in the United States, about 36,000 a year. Even if there is no outbreak of pandemic flu, one could project 360,000 American deaths from flu over the next decade. When these figures are contrasted with the five deaths from the 2001 anthrax attacks, it is little short of amazing that in fiscal year 2006 the National Institutes of Health (NIH) received $1.76 billion for biodefense but only $120 million to fight influenza.

If taxpayers are slow to recognize that billions of their tax dollars are being poured into hundreds of biological cesspools, some scientific bodies are not. According to the nonprofit Center For Arms Control and Non-Proliferation (CAC) in Washington, DC, in 2001 the U.S. government spent $1.6 billion to address the threat of biological weapons. By 2006 total spending had reached $36 billion, with a record $8 billion more earmarked for FY 2007. As noted, one of the leading agencies allocating such funds is the NIH, billed as "the steward of medical and behavioral research for the Nation." Two years ago, the growing slice of the NIH budget being shifted to biodefense research–money that has traditionally gone to fighting diseases such as cancer–prompted 750 of the 1,143 NIH-funded scientists studying bacterial diseases to write an open letter to NIH Director Elias Zerhouni charging that the research center’s emphasis on biodefense had diminished their efforts to achieve basic research breakthroughs.

The public has good reason for concern. In the introduction to Francis Boyle’s 2005 book, Biowarfare and Terrorism, MIT molecular biology professor Jonathan King writes: "the Bush administration launched a major program which threatens to put the health of our people at far greater risk than the hazard to which they claimed to have been responding." Bush’s policies, he continues, "do not increase the security of the American people" but "bring new risk to our population of the most appalling kind."

From Washington State to Florida and from Massachusetts to California, the United States has broken out in a rash of federally funded biological warfare operations with as many as four hundred labs involved in research related to pathogens that could be used as bioweapons agents. According to the Sunshine Project, most states have a facility of some sort, ranging from an open-air testing location to aerosol test chambers to Biosafety Level 3 or Level 4 operations, the latter being one in which the pathogens being tampered with are deadly, easily transmissible, and have no known cure. Additionally, there are laboratories in a number of states whose activity is classified as secret. Beyond the NIH, the Department of Homeland Security (DHS) and the military are heavily engaged in such work, some of it conducted abroad, such as the Navy’s labs in Egypt, Peru, Indonesia, and Germany.

Biological warfare involves the use of living organisms for military purposes. Such weapons can be viral, bacterial, and fungal, among other forms, and can be spread over a large geographic terrain by wind, water, insect, animal, or human transmission. Among the most dangerous pathogens under study are anthrax, tularemia, plague, and ebola virus, as well as toxins (living organisms such as fungi). Using genetic engineering, U.S. government scientists are purportedly concocting new strains of lethal microbes for which there are no cures. Bacteria, for example, can be made resistant to vaccines. Indeed, they can be made more virulent, easier to disseminate, and harder to eradicate. Some pathogens are even being injected with genes to make them resistant to antibiotic drugs.Words fail to describe this "achievement," coming from the same country that gave the world the Jonas Salk and Albert Sabin polio vaccines.

As part of its buildup, in January 2005 the Army authorized construction of a new facility at the already sprawling U.S. Army Medical Research Institute of Infectious Diseases at Fort Detrick, Maryland. According to a July 31, 2006, report in London’s Guardian, Fort Detrick’s National Biodefense Analysis and Countermeasures Center (NBACC), due to be completed in 2008, "will house heavily guarded and hermetically sealed chambers in which scientists simulate potential terrorist attacks." The scientists will dress in full-body spacesuits and use aerosol-test chambers to expose animals to deadly pathogens. To do so, the Guardian reported, the world’s most lethal bacteria and viruses would have to be produced and stockpiled. Questions of international law violations and the hastening of a biological arms race persist.

In December 2006 Battelle National Biodefense Institute hooked the $250-million, five-year DHS contract to run the NBACC. According to the Washington Post, much of what transpires at that center may never be known as the government intends to operate the facility largely in secret. In its July 30, 2006, article, the Post reported:

    The heart of the lab is a cluster of sealed chambers built to contain the world’s deadliest bacteria and viruses. There, scientists will spend their days simulating the unthinkable: bioterrorism attacks in the form of lethal anthrax spores rendered as wispy powders that can drift for miles on a summer breeze, or common viruses turned into deadly superbugs that ordinary drugs and vaccines cannot stop.

University of Illinois law professor Francis Boyle charges that the Bush administration is spending more money in inflation-adjusted dollars to develop illegal, offensive germ warfare than the $2 billion the United States spent on the Manhattan Project to make the atomic bomb. That weapon’s development was, at least, driven by the realistic fears that Nazi Germany might develop it first. Today, no comparable enemy exists.

Peculiarly, the only significant deadly germ warfare attack on the United States appeared to have come from the government’s own Fort Detrick site. A month after 9/11, the mysterious anthrax attacks killed five, sickened seventeen, and alarmed the nation. The perpetrator was never found (a poor showing for a country that spends $40 billion a year on intelligence), but the anthrax-laced letters to Democratic Senate Majority Leader Tom Daschle (D-SD) and Senator Patrick Leahy (D-VT) prodded Congress to rubberstamp an expansion of spending for biological defense through the Patriot and Project BioShield acts.

Project BioShield is a $5.6-billion plan under which the Department of Homeland Security is stockpiling vaccines and drugs to fight anthrax, smallpox, and other germ warfare agents. There is considerable dispute as to whether the plan’s activities open the door to aggressive use of such agents. According to Boyle, pursuant to two national strategy directives adopted by Bush in 2002, the Pentagon "is now gearing up to fight and ‘win’ biological warfare without prior public knowledge and review." The Pentagon’s Chemical and Biological Defense Program was revised in 2003 to implement those directives, endorsing "first-use" strike of chemical and biological weapons in war. Boyle calls the directives the proverbial smoking gun and further points to President Bush’s Homeland Security Presidential Directive, HSPD-10, of April 28, 2004, which states:

    We are continuing to develop more forward-looking analyses, to include Red Teaming efforts, to understand new scientific trends that may be exploited by our adversaries to develop biological weapons and to help position intelligence collectors ahead of the problem.

"’Red Teaming’ means that we actually have people out there on a Red Team plotting, planning, and scheming how to use biowarfare," says Boyle. The Army has stated its work is, and will continue to be, solely defensive in nature. But when it comes to biowarfare and the agents involved, how do you prepare to defend against such threats without developing them?

According to Jeremy Rifkin, author of The Biotech Century, "it is widely acknowledged that it is virtually impossible to distinguish between defensive and offensive research in the field." Still, as a signatory to the 1972 Biological Weapons Convention (entered into force in 1975), the United States is officially bound to the treaty, the scope of which is defined in Article 1:

    Each State Party to this Convention undertakes never in any circumstances to develop, produce, stockpile or otherwise acquire or retain: (1) Microbial or other biological agents, or toxins whatever their origin or method of production, of types and in quantities that have no justification for prophylactic, protective or other peaceful purposes; (2) Weapons, equipment or means of delivery designed to use such agents or toxins for hostile purposes or in armed conflict.

University of Maryland’s Leitenberg, a long-time authority in the arms control field, contends the government is not developing germ warfare weapons. However, in a monograph published by his organization, he does question whether ongoing research crosses the line:

    There is no such thing as ‘defensive’ biological weapons. Whatever military doctrine may say regarding distinctions between offensive and defensive conventional weapons, this does not apply to biological weapons. Article 1.1 of the BWC allows the growth of laboratory quantities of pathogens (agents) for defensive purposes, that is, in order to develop vaccines and pharmaceuticals, test rapid detection systems, masks, decontamination systems and so on. However, even the ‘development’ of the pathogen is explicitly forbidden–"never in any circumstances"–as is production and stockpiling.

Boyle, who drafted the 1989 federal law enacted by Congress that criminalized BWC violations, sees it more definitively; he contends the government is creating a killing machine. Fort Detrick’s activities betray aggressive intent, he says, and should be shut down and those responsible jailed. Others also apparently believe the line has been crossed. Commenting on Fort Detrick, Mark Wheelis, a microbiology professor at the University of California at Davis, told the Global Security Newswire in June 2004 there was no question that the activities underway there mirrored how offensive biological weapons capability would be developed. "We’re going to develop new pathogens for various purposes. We’re going to develop new ways of packaging them, new ways of disseminating them," Wheelis outlined. "We’re going to harden them to environmental degradation. We’ll be prepared to go offensive at the drop of a hat if we so desire." And on July 30, 2006, Leitenberg told the Washington Post, "If we saw others doing this kind of research, we would view it as an infringement of the bioweapons treaty. You can’t go around the world yelling about Iranian and Korean programs, about which we know very little, when we’ve got all this going on."

As for whether there truly is an aggressive intent behind the government’s biological warfare research, one clue is that in February 2003 the United States granted itself a patent on an illegal, long-range bioweapons grenade in clear violation of the BWC mandate that prohibits such delivery devices. U.S. officials equivocated they never intended to use the biogrenade as described in their patent. Ironically, as Hammond pointed out in a news statement of November 30, 2004, "The United States invaded Iraq in pursuit of phantom bioweapons yet, here at home, it brazenly develops them."

The Council for Responsible Genetics (CRG) has warned that the United States has progressively undermined international efforts to abolish biological weapons, noting that at the November 2001 Fifth Review Conference in Geneva, the United States rejected a "verification protocol for legally binding international investigations and inspections of all parties." CRG pointed out that to create vaccines or antiviral agents against many of the most dangerous pathogens and toxins, researchers must first produce such agents in sizable quantities, and that, in the name of vaccine development, as many as twenty laboratories in the United States handle, manipulate, and in some cases weaponize, one of the most lethal strains of anthrax. Prominent among these facilities, CRG identified Dugway Proving Ground in Salt Lake City, Utah; the U.S. Army Medical Research Unit in Fort Detrick, Maryland; the Armed Forces Institute of Pathology in Washington, DC; the Battelle Memorial Institute in Columbus, Ohio; the University of New Mexico Health Sciences Center in Albuquerque, New Mexico; the Center for Disease Control in Atlanta, Georgia; and the Aberdeen Proving Ground in Aberdeen, Maryland.

Critics of the biodefense building boom contend that increasing the number of high-containment labs around the country that will handle potential germ warfare agents only increases the likelihood of accidental (or intentional releases) that ultimately could threaten public safety. Richard H. Ebright, a Rutgers University chemist who tracks arms control issues, told the Baltimore Sun that the government’s tenfold expansion of Biosafety Level-4 laboratories raises the risk of spreading dangerous organisms. "If a worker in one of these facilities removes a single viral particle or a single cell, which cannot be detected or prevented," he cautioned, "that single particle or cell can form the basis of an outbreak."

Just recently, the Sunshine Project learned that for fourteen months, Texas A&M University concealed an incident in which a student researcher fell seriously ill from undulant fever. In March 2007 hundreds of people were evacuated from Boston University’s ten-story biomedical research building after white smoke wafted through a laboratory containing tularemia bacteria. Exposure to the bacteria can produce sudden chills, fever, pneumonia, and can even prove to be fatal. Meanwhile, the metal frame of another large BU biolab is rising nearby at a cost of $178 million where, the Boston Globe reported in March, "researchers would work with the world’s deadliest germs, including Ebola, plague, and anthrax." Anthrax, the nation learned in 2001, subjects its victims to breathing difficulties and wracking coughs as it starves the body of oxygen, often leading to death.

Despite the hues and cries of individuals interviewed or otherwise quoted here, the biowarfare buildup is getting an enthusiastic response from academia, which sees new funds flowing from Washington’s horn of plenty. "American universities have a long history of willingly permitting their research agenda, researchers, institutes, and laboratories to be co-opted, corrupted, and perverted by the Pentagon and the CIA," Boyle writes.

More than a dozen universities and private consortia are currently vying to win the DHS contract for its own new biodefense research center tagged at roughly $450 million. The proposed 520,000 square-foot main building of the National Bio and Agro-Defense Facility (NBAF) will be the nucleus of a complex liable to exceed one hundred acres. Although advertised to replace an aging facility at Plum Island, New York, the DHS recently announced plans to spend $30 million to expand that lab. NBAF bidders include state universities of Alabama, California, Florida, Georgia, Iowa, Kansas, Kentucky, Maryland, Mississippi, Missouri, North Carolina, Oklahoma, Tennessee, Texas, and Wisconsin.

According to DHS literature, the NBAF complex will fill a critical void in responding to "high consequence biological threats involving human, zoonotic and foreign animal diseases." While DHS advertises it as a response to "threats," the Council for Responsible Genetics notes that because efforts to diagnose and treat exposure to biological weapons necessarily involve their production and dispersal, transparency measures must be enforced to verify the defensive intent of such efforts. CRG laments that the U.S. rejection of the BWC inspection and verification protocol undermines that obligation.

On the contrary, many university NBAF project bidders have a history of operating in secret, and this has in no way barred them from applying for new operations. Institutional Biosafety Committee (IBC) disclosure is vital, Sunshine’s Hammond says, for protecting against the human health and environmental risks of biotechnology research. Instead of making its IBC records public as required by NIH guidelines, the University of Maryland, for example, has refused to provide any significant information to the Sunshine Project. "It has lost requests for records, refused them, delayed its response, and when it has replied, provided useless paperwork from which it has redacted all meaningful information," Hammond contends. Scores of other universities are no more forthcoming.

Many big pharmaceutical houses and biotech firms that have received NIH dollars also conceal their operations from the public. Among those, Sunshine identified: Abbott Laboratories, BASF Plant Science, Bristol-Myers Squibb, DuPont Central Research and Development, Eli Lilly Corp., Embrex, GlaxoSmithKline, Hoffman-La Roche, Merck & Co., Monsanto, Pfizer Inc., Schering-Plough Research Institute, and Syngenta Corp. of Switzerland. Of the top twenty biotech firms, only Genzyme and Millennium Pharmaceuticals, both headquartered in Cambridge, Massachusetts, complied with NIH guidelines–likely because reporting is mandated by local law. This illustrates the massive failure of voluntary compliance. Only 8,500, or 16 percent, of the 52,000 workers employed at the top twenty U.S. biotech firms work at an NIH guidelines-compliant company, Sunshine estimated.

Here and there, concerned citizens are speaking out. Private and government groups around the nation are protesting the bid for the National Bio and Agro-Defense Facility: In Dunn, Wisconsin, the Dane County Board is opposing the University of Wisconsin’s idea of building the NBAF complex on their turf; in Tracy, California, the city council voted against allowing an NBAF facility at Lawrence Livermore, while more than 3,000 people paid to wire DHS Secretary Michael Chertoff opposing the bid and 2,000 more sent e-mail messages in opposition; in Seattle the city council forced the University of Washington to withdraw its bid; at the proposed NBAF site in Leavenworth, Kansas, residents voiced concern over lab safety, the impact on property values, and the potential to make the area a terrorism risk; in Mississippi, opponents posted "No Bio-Lab" signs; and Kentucky residents greeted federal officials making a visit to a proposed site with posters reading "Hal! No! We won’t go!" in a reference to Representative Hal Rogers (R-KY).

In Boston, neighbors of the new BU lab under construction have convinced the Massachusetts Supreme Court to hear their objections. In Maryland, area residents are objecting to the enlargement of Fort Detrick. And when the Army announced plans this past March to reopen the Baker Laboratory on its Dugway Proving Grounds (eighty miles southwest of Salt Lake City) for the purpose of testing anthrax, the Salt Lake Tribune recalled years ago when 6,000 sheep grazing near Dugway were killed, likely by nerve gas. "The Army is working on the deadly pathogens for classified defense purposes. That’s scary," the Tribune editorialized. "It’s no wonder we’re concerned."

An editorial of this sort is a rarity. Apart from coverage in the Washington Post and New York Times, major media has done little investigation into the underlying reasons for Bush’s biodefense buildup. For that matter, Leitenberg says, "not a single member of the House or Senate has questioned that expenditure or called for its reduction or basic redirection."

More questions must be asked. In its news release of August 16, 2001, the Department of Health and Human Services–laying out its plan to combat a possible bioterrorism threat–said it was increasing its support for research related to "likely" agents. If so, what is the point of regenerating an extinct 1918 killer flu virus? The same release warned that "large numbers of people might be directly exposed to an agent released in a dense urban environment." If so, why entertain bids for new facilities in such areas? Deadly pathogens are the last thing the world needs. And yet what we have taking shape in the United States today is the costliest, most grandiose germ warfare research program ever attempted. It involves developmental work with the deadliest and most loathsome pathogens capable of triggering plagues and epidemics. It is being conducted in good part in secret without adequate oversight and in violation of the NIH’s own rules and treaty requirements for transparency. It is being lavishly funded while urgent biological research to combat imminent health threats is delayed or denied. It’s not only a staggering waste of taxpayer treasure and a perversion of scientific ingenuity but it needlessly puts Americans, and all humanity, at risk.

как заполнять мед справкуФільчаков прокурор

Die lekker lewe in Afrika

Image

Christel Sassou Nguesso

Denis Sassou-Nguesso, president van Kongo-Brazzaville, is nie baie gelukkig nie. Die nie-regeringsorganisasie, Global Witness, het pas op hul webwerf besonderhede gepubliseer van Christel, die president se seun, se uitspattige uitgawes. Hierdie organisasie stel hom ten doel om korrupsie bloot te lê.

Christel Sassou-Nguesso het onberispelike smaak. Besonderhede word gegee oor sy uitgawes in Parys en Marbella. Daarvoor word betaal met geld wat uit die land se olie verdien word. Christel koop graag klere by Louis Vuitton, Dior en Chanel. Terwyl 70% van Kongolese burgers met minder as 1$ ’n dag moet oorleef, het Christel, wat die Cotrade-bemarkingsarm van die regering se oliemaatskappy beheer, in Augustus 2006 byvoorbeeld $35 000 by Louis Vuitton en Roberto Cavalli spandeer.

Global Witness het hierdie dokumente bekom tydens verskeie hofsake wat tussen Kongo-Brazzaville en sogenaamde “aasvoëlfondse“ in Londen, New York en Hongkong plaasgevind het. Hierdie “aasvoëlfondse“ is finansiële instellings wat hulle in belastingparadyse bevind en wat spesialiseer in die terugkoop van skuldbelaste Derde Wêreldlande se skuld teen lae pryse. Ten einde aan sy skuldeisers te ontsnap, het die Kongolese president besluit dat olie slegs deur middel van “aasvoëls“ verkoop sal word. Alles geskied gevolglik in die geheim.

’n Onlangse hofsaak in Hongkong het aangetoon dat die jonge Sassou-Nguesso, asook die adjunkhoof van Cotrade, Blaise Elenga, se kredietkaartrekeninge betaal word met fondse van maatskappye wat in die belastingparadys Anguilla geleë is. Hierdie firmas is Elenga Investment Limited en Long Beach Limited. Beide behoort aan Elenga en Nguesso. Dié firmas het via ander “dopmaatskappye” geld ontvang wat afkomstig is van Kongo-Brazzaville se olieverkope.

Dit is ’n bekende feit dat korrupsie en wanbestuur in die land se oliebedryf voorkom. In 2006 het Kongo-Brazzaville meer as $3 miljard uit hierdie bron verdien, maar steeds is dit een van die armste lande op die planeet.

job movietopcargo

Zimbabwe-toestroming gaan SA vernietig

ImageDie huidige toestroming van Zimbabwiërs oor die Limpopogrens was die voorspelbare resultaat van die “suksesvolle transformasie” van daardie land waar ’n gevestigde blanke bevoking verdryf en ekstreme Afrosentrisme ingestel is.

Soos die Ivoorkus en talle ander voorbeelde in Afrika al getoon het, lei die vrye migrasie van burgers oor landsgrense heen vroeër of later tot etniese konflik. Die Ivoorkus was dekades lank die ekonomiese juweel van Wes-Afrika, maar vanweë die instroming van burgers uit omliggende lande het die sogenaamde “Ivoirité”-krisis ontstaan waartydens gebore Ivoriane nie stemreg of politieke invloed aan nuwe aankomelinge wou afstaan nie.

Wie is vandag ’n “Suid-Afrikaner”? Die maklike antwoord is “enigiemand wat ’n paar honderd rand omkoopgeld aan ’n amptenaar van binnelandse sake kan betaal”. Maar die instroming van Zimbabwiërs en ander ekonomiese vlugtelinge uit Swaziland, Lesotho, Malawi, Zambië en ander lande skep ’n probleem wat op die duur vernietigend op die voortbestaan van ons staat gaan inwerk. Uiteindelik gaan ons vasval in argumente oor wie nou eintlik hier hoort of nie hier hoort nie.

Geen staat, nie eens Suid-Afrika met sy najaag van die sogenaamde “reënboognasie”, wat ’n blote mite is, kan sonder ’n nasionale identiteit of die handhawing van landsgrense en gebiedsintegriteit bestaan nie. ’n Onhoudbare situasie word nou geskep wat die huidige geweld en maatskaplike spanning gaan verhoog.

Net soos in Zimbabwe, gaan die waarskynlikste strategie wees om minderheidsgroepe vir die probleem te blameer. Ten einde die swart rassenasionalisme onderliggend aan Suid-Afrika en Zimbabwe se transformasie-ideologie in stand te hou, gaan Afrikaners en Engelssprekende blankes as die “indringers” gesien word wat liefs “moet padgee”.

Suid-Afrika se infrastruktuur, asook welsynsdienste, kan nie eens die huidige bevolking van “Suid-Afrikaners” bedien nie. Hoe op aarde gaan ons miljoene Zimbabwiërs en ander Afrikane van voedsel, onderwys, gesondheidsorg en werk voorsien?

Die ANC en veral sy huidige president, Thabo Mbeki, is ’n wêreldvreemde organisasie wat hoofsaaklik deur die Britte en Amerikaners (hulle wat “demokrasie” so suksesvol na Irak uitgevoer het) aangestel is om ons te regeer. Vandaar Mbeki se onlangse uitspraak dat “ons nie veel kan doen om die instroming van Zimbabwiërs te keer nie”. Ook het Cleo Mosana van Suid-Afrika se departement van binnelandse sake, soos onlangs op die Praagwebwerf berig is, verklaar dat die ANC-bewind “die Zimbabwiërs in Suid-Afrika wil integreer” en dat hulle daarom nie summier teruggestuur sal word nie.

Die ANC wil of kan nie meer Suid-Afrika se gebiedsintegriteit handhaaf nie. Hy stuur die boodskap na die 600 miljoen armes suid van die Sahara uit dat die helder liggies van Afrika se grootste ekonomie “vir almal op die vasteland brand” en dat elkeen maar hier kan kom plak. Dít wat Europa en Amerika met hul kolossale ekonomieë en infrastruktuur nie bereid is om te doen nie, m.a.w. om Afrika se honderde miljoene “agtergeblewenes” met ope arms as immigrante te aanvaar, word nou op ons afgeforseer.

In die lig van die wêreldwye sensitiwiteit rondom immigrasie wat die botoon in die Amerikaanse en veral Europese politiek voer, is dit eenvoudig verbysterend dat die Xhosa-elite wat Suid-Afrika tans vanuit die Ooskaap regeer, dit op homself geneem het om boonop ’n “bevolkingstransformasie” toe te pas. Dit is nou benewens die vele ander “transformasies” wat reeds aan die gang is en wat ons land in ’n hel van wetteloosheid en geweld omskep het.

Die soort spanninge wat tans in Suid-Afrika oplaai, gaan vroeër of later breekpunt bereik. Vele mense erken dat die verskynsel wat as “misdaad” getipeer word, eintlik reeds ’n laegraadse burgeroorlog is. Die Zimbabwiese grens wat “suid skuif” kan ons land in ’n volskaalse burgeroorlog dompel, net soos wat in soortgelyke situasies in die Ivoorkus, die Kongo en ander Afrikastate gebeur het.

Dit is verblydend dat ’n groep boere in die Noord-Transvaal reeds vrywillig die Limpopogrens patrolleer in ’n poging om die Zimbabwiese instroming te stuit. Veel meer is egter nodig en ook stedelinge sal by dié aksie betrek moet word. Die Afrikanergemeenskap sal dit moet oorweeg om ’n soort diensplig in te stel en jong mans vir ’n nuwe grensdiens aan te wend, dié keer nie teen Kubane nie, maar teen Zimbabwiërs wat jare lank hul transformasionistiese diktator by die stembus ondersteun het en nou die vrugte daarvan pluk.

Die Afrikaner het geen ander vaderland nie. Nou, meer as ooit in die verlede, sal hy dit moet beskerm. Sekerlik gaan die Xhosa-oligarge in hul swart Mercedesse wat die land soos Ali Baba se grot beskou, dit nie vir hom doen nie.

free casino online no downloadлобановский класс харьков

Judy Sexwale gekaap

Image

Tokyo Sexwale onthoof misdaad

Judy Sexwale, die blonde vrou van die voormalige premier van Gauteng, Tokyo Sexwale, is gister gekaap terwyl sy haar seun by die St David’s Marist-skool in Sandton gaan oplaai het. Drie gewapende mans het haar uit haar motor getrek en met die voertuig ontvlug. Haar seun het die kaping sien gebeur.

Haar man was in Kaapstad toe die insident plaasgevind het. Hy het gisteraand die “90 minute vir Madiba”-sokkerwedstryd bygewoon.

Mev Sexwale was erg geskok en in trane ná die kaping. Een van die onderwysers het haar en haar seun huis toe geneem. Sowat twee ure later het ’n ander onderwyser haar motor opgemerk in die parkeerarea van die Thrupps-winkel in Illovo, sowat twee kilometer van die skool af.  Dit is nie die eerste keer dat ’n kaping by die skool plaasvind nie.

Ironies genoeg het Tokyo Sexwale, beskermheer van die Franschhoekse Wynvallei-toeristevereniging, die afgelope naweek tydens die dorp se Bastilledagfees misdaad met ’n valbyl onthoof tydens ’n simboliese aksie.

Tokyo Sexwale het sowat dertien jaar as ’n politieke gevangene op Robbeneiland deurgebring. Hy het sy vrou, Judy Moon, gedurende hierdie periode ontmoet toe sy as prokureur gevangenes op die eiland besoek het. Sy is tans betrokke by talle sake-ondernemings en liefdadigheidsprojekte. Haar man staan aan die hoof van die Mvelaphanda-groep.

циклевка паркета ремонт паркетаДанильченко Юрий прокурор