Obama – Bladsy 4 – praag.co.za

Kenia wys hoe om dinge nie te doen nie

Enkele jare gelede is die skikking na ‘n gekookte presidentsverkiesing in Kenia as model voorgehou, en is dié model in ‘n afgewaterde vorm in Zimbabwe toegepas.

Pas het verskeie Afrikalande dikbek gereageer oor die toe beursies van die G-20, maar veral die G-8, of Kenia se parlement gaan keur ‘n salarisverhoging van 40 % aan sy eie lede toe.

Om sake in perspektief te stel: ‘n Amerikaanse kongreslid verdien $174 000 per jaar, maar Kenia se parlementslede wil elk $175 000 per jaar uit die ekonomie wurg. Pres. Barack Obama se salaris is $400 000 per jaar. Die voorgestelde nuwe salaris vir premier Raila Odinga is $486 000 per jaar. Daarby het Kenia nog ‘n semi-uitvoerende president ook.

In alle billikheid, Odinga het die salarisverhoging van die hand gewys.

Die gemiddelde inkomste per persoon in Kenia is in die orde van $1 600 per jaar, teenoor die VSA se bykans $50 000 per jaar in 2006. Boonop het die dollar in Kenya veel meer koopkrag as in die VSA.

Die totale salarisrekening vir die parlement sal nou $8,8 miljoen per jaar beloop, ‘n bedrag wat die minister van Finansies, Uhuru Kenyatta, sê hy nie in sy begroting het nie.

Dié vorm grypsug herinner aan die twee Bloemfonteinse munisipaliteite, beide bankrot en op die Ouditeur-generaal se rooi tapyt, wie se munisipale bestuurders hoër salarisse as die minister van Finansies verdien.

Die ontsteltenis wat Kenya se wetmakers internasionaal veroorsaak, sal bykans verseker dat donateurlande se hande maar aan die toe kant bly.

Juis hierom is dit noodsaaklik dat semi-staatsinstellings in Suid-Afrika ernstig kennis neem van presies hoe sleg dit in donateurs se gemoedere afgaan as bakhand gestaan word terwyl die ringkoppe se sakke bult. Omdat Afrika dikwels as ‘n eenheid beskou word – ook deur die kontinent se eie toedoen – kan dit so maklik veroorsaak dat dié misplaaste solidariteit ook lande wat wel verantwoordelik ontwikkelingebegrotings in stand probeer hou, onder dieselfde kam geskeer en benadeel word.

Данильченко

Iets by die koffie?

“Ek sien,” sê oom Brokkie waar ons op die stoep sit en Boeretroos wegslaan, “die Amerikaners het nou nie net ‘n ‘tea party’ nie, hulle het nou ‘n ‘coffee party’ ook.

Oom Brokkie se algemene kennis verstom my. Ek het netnou op die internet eers gesien die “coffee party” het pas gelyktydig op 370 plekke in die VSA en selfs hier en daar oorsee, hul eerste bekers geklink.

Op pres. Barack Obama, in teenreaksie op die “tea party” wat nie so lief vir Obama is nie.

Maar as ek gedink het ons gaan gesels oor die meer behoudende “tea party” en die meer liberale “coffee party” wat weer Obama se gesondheidsplan uit die dryfsand moet sleep, had ek dit mis. Oom Brokkie het sy stoute skoene aan.

“Dink jy nie ons politiek sal ook bietjie minder gespanne wees as ons ook in ‘tea party’s’ organiseer wat veerpyltjies teen die “coffee party’ gaan speel nie?”

“Almiskie oom, maar oom weet mos wat vat die manne nou saam met hulle tee?”

“Met eisj!” sê ons geyk.

“Ja,” sê oom Brokkie. “Die slimste oplossings vir die land se probleme word saans by die Oog uitgedink. Net jammer al wat die manne die volgende dag daarvan oorhet is die vreeslikste hoofpyne.”

“Maar watter soort tee of koffie dink oom het die Prez nou die aand gedrink toe hy so saam met die Boere gedinee het?”

“Ek dink koffieaan, want die volgende dag kon hy niks onthou van sy onderneming dat hy Julius onder vier oë sou spreek en die kwessie met die ANC se ringkoppe sou opneem nie. Trouens, die ANC trek nou die streep in die grond en sê nou iets soos “julle Boere se moere, hulle gaan daai liedjie aanhou sing, want dis nou deel van hul geskiedenis.”

“Maar is die Vlaamse Blok nie oor iets soortgelyks verbied nie?”

“Ja, maar hierdie is mos nie Wes-Europa nie.”

“Dink oom nie ons moet vir die Prez ‘n paar boksies Oom Tas by die parlement laat aflewer nie?”

“Jong, netnou gaan lees sy adviseurs in die geskiedenis op en sien hoe Willem Adriaan vir oom Tas in die Donker Gat laat toesluit het oor hy nie gehou het van wat die oom oor die politiek gesê het nie. Dan kry hy idees, en word ‘n paar mense weer daar toegesluit.”

“Seker darem nie vir lank nie. Dan kry ons presidensiële kwytskelding, en intussen kon ons darem ‘n ruk van die dienste wat so agteruitgaan ontsnap – want ek verstaan daar onder is hulle Eskom so ‘n entjie voor.”

So kuier ons terwyl ons met Boeretroos en Boerbeskuit ons “koffieparty” hou.

Фильчаков Харьков

Obama ontmoet Dalai Lama

Die Dalai Lama, geestelike leier van Tibet wat reeds 50 jaar in ballingskap in Indië woon, sal na verwagting dié week vir pres. Barack Obama ontmoet.

Die vergadering sal handel oor die toestande in Tibet asook die verloop van gesprekke tussen die Dalai Lama se verteenwoordigers en Chinese owerhede.

Die Obama-administrasie het benadruk dat die Dalai Lama nie as ‘n politieke verteenwoordiger ontvang word nie. Die vergadering sal glo in die “Map Room” plaasvind en nie in die presidensiële kantoor nie.

Maar volgens Tenzin Taklha, woordvoerder van die Dalai Lama, is dit van belang dat die vergadering wel plaasvind.

Die 75-jarige geestelike leier word deur Beijing as die “wolf in ‘n monnikegewaad” beskryf.

Obama het ‘n ontmoeting met die Tibetaanse leier ‘n jaar lank uitgestel om betrekkinge met China op ‘n goeie voet te hou.

системы освещения

Kerk vertoon gay pornografie

‘n Pastoor wat Oeganda se anti-gay veldtog wil uitbrei, het gay pornografie in ‘n stampvol kerk in Kampala gewys in ‘n poging om nog ondersteuners te werf.

Sowat 300 ondersteuners het in die kerk bymekaar gekom nadat hul groot beplande optog deur die polisie weens veiligheidsredes verhoed is.

Eksplisiete pornografiese prente is in die kerk gewys.

“Is dit wat Obama Afrika toe wil bring?” het Martin Ssempa in die kerk gevra.

Amerika het verlede jaar Oeganda se grondwet gekritiseer wat maatreëls teen homoseksualiteit verder wou verstewig.

Homoseksualiteit in Oeganda kan in sekere gevalle met lewenslange tronkstaf gestraf word.

Die grondwet het van meet af aan politieke ondersteuning in Oeganda gekry, maar het sterk kritiek van Barack Obama, president van die VSA, uitgelok wat dit “afskuwelik” genoem het.

Demokrasie in aksie en verkiesingsbeloftes

In die praktyk is die nakom van verkiesingsbeloftes nie altyd so maklik nie. Selfs die Amerikaanse president, Barack Obama wat op ‘n golf van euforie die Wit Huis ingeseil het, voel die hamerhoue van realiteit, en op die oomblik kom daar in die praktyk dadels van ondernemings oor die terugroep van Amerikaanse soldate uit konflikgebiede. Trouens, in Afganistan moet die soldate eers vermeerder word om te kan verminder.

Die VSA is egter nie die enigste Navo-land wat met hierdie taai toffie en verkiesingsbeloftes opgesaal sit nie. In Nederland dreig die koalisieregering om hieroor uitmekaar te spat.

Die Nederlandse kontingent is in die Afgaanse provinsie Uruzgan ontplooi. Die afgelope aantal jare het Uruzgan in Nederland so ‘n huishoudelike naam soos Friesland geword, en die pers vind dit baie selde nodig om by te voeg dat dié plek in Afganistan is.

Juis noudat ‘n fase aanbreek waar konvensionele militêre stratege meen die oorlog kan konvensioneel beëindig en die situasie bestendig word, sit verskeie lande met verkiesingsbeloftes opgeskeep dat hul magte onttrek sal word. Hierdie beloftes is ook mildelik in Nederland aan die kiesers gemaak, en nou breek die oomblik van waarheid aan.

Die Nederlandse koalisie bestaan uit drie partye – die Christen-Demokratiese Appèl wat die grootste is, die Partij van de Arbeid (PvdA), wat met die Britse Arbeidersparty eerder as tradisionele Europese Sosialistepartye vergelyk kan word, en die kleiner ChristenUnie. Die PvdA skop nou vas teen planne om die onttrekking uit Uruzgan met ‘n jaar uit te stel – iets wat nodig is om die huidige militêre suksesse teen die Taliban te bestendig, maar ook onontbeerlik vir die heropbou van Afganistan.

Die PvdA se besluit is nie noodwendig gewild nie. Die militêre vakbond daag die PvdA uit om aan naasbestaandes van gevalle soldate en aan soldate wat in Afganistan gewond is te kom verduidelik dat dié opofferings vrugteloos was.

Die PvdA, onder die vaandel van die nakom van verkiesingsbeloftes, spreek sy verbasing uit oor sy koalisievennote se verbasing dat hy by sy verkiesingsbeloftes wil bly. Die koalisievennote is op hul beurt weer verbaas dat die PvdA nie die realiteit in die praktyk kan beoordeel en daarop reageer nie.

Deur die Taliban nou te laat ontsnap, gaan eenvoudig beteken dat die Weste binnekort weer die wrang vrugte gaan pluk.

Aan die ander kant, ‘n oorlog met diep ideologiese en religieuse wortels, word ook selde op die slagveld beslis. Juis daarom, beoordeel die stryders, is die heropbou van Afganistan nodig om die harte van die mense te wen. Hierdie opsie is ook nie die produk van teoretici agter hul lessenaars duisende kilometer van die toneel af nie, maar van bevelvoerders wat al jare lank aan die realiteite op die Afgaanse voetsoolvlak blootgestel is.

куплю бра лобановский харьков

Kultuur as vyeblaar en beloftes wat skuld maak

Toe pres. Jacob Zuma die boonste politieke sport in Suid-Afrika as, soos hy dit gestel het, “100 % Zulu boy” verower het, sou dit ‘n aantal domino’s aan die val sit wat moeilik gestuit gaan word.

Die moderne demokrasie is gebou op die beginsel dat beloftes skuld maak. ‘n Kandidaat wat oorboord gaan met verkiesingsbeloftes, sien kort na sy verkiesing die skrif aan die muur. ‘n Goeie voorbeeld is pres. Barack Obama wat nou reeds in die Amerikaanse pers ‘n “embattled president” genoem word, en wat besonder vinnig op die gewildheidspeilings die kreeftegang gegaan het.

Hierteenoor is dit in die meeste van Suid-Afrikaanse inheemse kulture goeie maniere om aan die vraesteller die antwoord te verskaf wat gemeen word die vraesteller wil hoor. Hierdie gebruik het al pandemonium in die reklamewêreld veroorsaak soos dat die teikengroep aandui hulle verkies Engels, terwyl ter plaatse ondersoeke aandui die kykers volg hoofsaaklik programme in hul moedertaal.

Solank almal verstaan dat die beloftes binne ‘n sekere kulturele raamwerk gemaak is, kan die een wat die beloftes maak ver kom. Te midde van paaie wat weggeteer raak, hospitale sonder medisyne, skole sonder bevredigende uitslae, kan ‘n regerende party of die hoof daarvan in peilings steeds baie goed doen en selfs sy gewildheid verhoog.

Op die duur skep hierdie los en vas maak van beloftes – voor en na verkiesings – tog verwagtings dat minstens sommiges daarvan nagekom sou word. Iewers gaan dit gewoon net nie af om nie werk te hê nie, maar ministers gaan voort om luukse vuurwaens aan te skaf.

Die gaping tussen onrealistiese verwagtinge en die werklikheid op die model van relatiewe deprivasie het reeds onder oud-President Thabo Mbeki die regeringshoof se kop lat rol. Pres. Jacob Zuma het sy termyn gepak op dieselfde noot as die populisme waarmee hy sy opmars suksesvol gevoer het.

Toe dié tegniek se stoom opraak, is probeer om op die populariteit van oud-president Nelson Mandela se rug nog stoom op te bou. Binne dae was dié stoom egter ook op.

Terselfdertyd is dit ook tradisioneel goeie hoofmanskap om in ‘n kraal van familie tot familie se vuurtjie te loop en by daardie vuurtjie te gaan verkondig wat daardie familie wil hoor. Ook hierdie praktyk boemerang omdat die media saamloop, en berig wat nie vir die ore van ander bedoel is nie. Vrae word oor teenstrydige beloftes gevra.

Vanoggend lui voorblad-koerantopskrifte: Hou op beloftes maak.

Dit vereis kennelik veel meer vernuf en kundigheid om ‘n land – van die sentrale regering tot die plaaslike regering – te regeer en bestuur as wat geglo is. Al die beplanningskommissies in die wêreld gaan niks vermag as daar nie plan gemaak word om die planne op grondvlak te laat realiseer nie. Dit beteken ‘n behoefte aan fondse sonder om die gans wat die goue eiers lê te slag, en ongelooflik baie kundigheid.

Pres. Zuma se repliek op die opposisiepartye se kritiek, asook die verskillende manifestasies van gemeenskapspolitiek soos die briewe teen misdaad, sal toon of ‘n les geleer en ter harte geneem is. Kulturele gebruike dien nie altyd as geskikte vyeblaar nie.

топкарго

Looi Amerikaners Obama omdat hy ‘smart’ is?

“Dit is tyd om Obama en die Demokrate se mislukte progressiewe eksperiment van die afgelope jaar te beëindig.”

Dat hierdie stelling deur ‘n Republikeinse senator in die deelstaat Montana gemaak is, is nie nuuswaardig nie. Wat nuuswaardig is, is dat die Republikeine by die dié kongres ‘n rekordgetal deelnemers getrek het, aldus die Montana Standard.

Nog interessanter is dat dié koerant in dieselfde uitgawe ‘n artikel van ‘n swart rubriekskrywer van die Miami Herald, Leonard Pitts Jnr, dra. Dit is die opskrif van sy rubriek wat die oë laat rek: Palin should run for president.

Sen. Denney Rehberg sê hy sien nie net rekordskares by partykongresse nie, maar ook openbare vergaderings in stadsale.

Nogtans gee Rehberg toe dat Obama, meningspeilings tot die teendeel ten spyt, as persoon gewild bly en dat mense graag wil sien dat hy suksesvol sal wees.

Dis egter Obama se beleidsrigtings wat in die stof byt, aldus Rehberg.

“Ons het beleid nodig, nie politiek nie,” sê Rehberg.

Die Republikeine wat in dié artikel aangehaal word, rep nie ‘n woord oor die rol wat die “tea party”-beweging speel om gewildheid in konserwatiewer waardes en dus die GOP (Grand Old Party, oftewel Republikeine) te stimuleer nie.

Hierteenoor noem Pitts dit wel.

Sy idee dat Sahrah Palin as kandidaat van die GOP, en die vaandeldraer van die tea party, aan die volgende presidentsverkiesing deel moet neem, is om die Amerikaners eens en vir altyd te dwing om te besluit watter soort Amerikaners hulle wil wees.

Pitts stel dit ter aanvang dat hy nie sy wens daarop baseer die keuse vir Palin in effek ‘n vrypas aan Obama vir herverkiesing sal sorg nie. Veel meer sal dit Amerikaners dwing om keuses tussen hipokrisie en integriteit, en tussen onnoselheid en ingeligtheid te maak.

Dit is ook net hier waar Pitts se versuikerde woorde vir Palin uitloop. Hy trek verwoed los onder die kritiek wat sy op Obama loslaat, en beskuldig haar van soortgelyke optrede. Hy beskuldig haar daarvan dat sy Obama oor sekere sake kritiseer, maar dan nie in staat is om voorbeelde te noem van wanneer Obama hom daaraan skuldig gemaak het nie.

Die “tea party”-beweging word as ‘n “so-called” afgemaak, maar verswyg dat ‘n gesaghebbende peiling bevind het dié beweging, wat maar aan die einde van verlede jaar tot stand gekom het, reeds meer steun as die demokrate trek. Hy probeer nietemin ‘n wig tussen haar en die tea party indryf deur te beweer sy verteenwoordig nie konserwatisme nie, maar die laaste bastion van aniti-intellektualisme wat periodiek in die Amerikaanse karaktereienskappe opduik. Hy skryf dit aan ‘n opvatting onder Amerikaners toe dat iemand wat “smart” is net nie te vertrou is nie. Hy glo kennelik dat Obama die “smart” een is.

Dit is duidelik dat hy meen Palin se gebreke bied aan Obama die beste opsie om polities te oorleef.

бани фото

Obama se beeld geskuif

Owerhede het ‘n standbeeld van Barack Obama in Indonesië se hoofstad verwyder, en dit Maandag na ‘n nabygeleë laerskool geskuif, wat die Amerikaanse president as ‘n kind bygewoon het.

Die brons standbeeld, wat deur ‘n kinderfoto van Obama geïnspireer is, waar hy op tienjarige ouderdom met ‘n kortbroek en ‘n skoenlapper op sy uitgesteekte duim staan, word gekritiseer sedert dit verlede jaar in Desember in Djakarta se park staangemaak is.

Kwaadwilliges meen dat ‘n Indonesiese held in plaas van Obama vereer moet word, omdat hy steeds politieke beleide in werking kan stel wat Indonesië skade kan berokkeni.

Obama, wie se Amerikaanse ma met ‘n Indonesiër getroud was, nadat sy van Obama se Keniaanse pa geskei is, het vanaf 1967 tot 1971 in die hoofstad skoolgegaan, en word deur baie Indonesiërs as toegeneë beskou.

Edi Kusyanto, ‘n onderwyser by die skool wat Obama bygewoon het, het gesê die 110cm standbeeld sal op die skoolgronde wees wanneer die president Djakarta in Maart besoek.

Die standbeeld is deur privaatskenkings opgerig, maar goewerneur Fauzi Bowo betaal nou vir die verskuiwing.

Ron Mullers, ‘n Amerikaner wat in Djakarta woon, en wie met die idee vorendag gekom het om geld vir die standbeeld in te samel, wou nie kommentaar lewer oor óf hy dink mense oorreageer nie.

Indonesië is die tuiste van die wêreld se grootste Moslem bevolking, en baie mense hier glo dat Obama verhoudinge met die Weste gaan verbeter.

Ballon wat geprik is

Werklikhede is dikwels baie anders as die Utopia wat politici voorhou, en kandidate wat tydens ‘n verkiesingsveldtog op ‘n golf van gewildheid kon ry, is dikwels kort na hulle tot die tuig verkies is baie ongewild.

Die jongste voorbeeld is pres. Barack Obama wat ‘n jaar na sy verkiesing reeds in meningsopnames druip. Tot die Tea party, ‘n konserwatiewe beweging wat onlangs tot stand gekom het, vaar in peilings beter as pres. Obama se Demokratiese Party.

Iemand wat egter loshande die gewildheidstoets oorleef het, is oud-pres. Nelson Mandela. Hy word steeds wyd – internasionaal en plaaslik – as ikoon voorgehou. Vandag, twintig jaar na sy vrylating, is koerante vol artikels waarin menings gehuldig word oor hoekom hy die status van grootsheid kon verwerf.

In werklikheid was hy ook ‘n regeringshoof met voete van klei. Onder sy grootste flaters was ‘n hele rits baie swak ministers waarvan die sleurkrag in departemente soos Binnelandse Sake, Onderwys, Verdediging en verskeie ander gesien kan word. Swak aanstellings sedertdien het verseker dat sake in die reël nie verbeter het nie, en dikwels nog verder die kreeftegang gegaan het.

Hy het ook die onverpoosde misdaadgolf geloods met die vrylating van 9 000 misdadigers uit tronke in Suid-Afrika toe hy sy amp aanvaar het.

Om sake te vererger het Mandela ook klagtes wat moedelose mense en instansies oor hierdie swak ministers aan sy adres gerig het, as prosedure na daardie ministers verwys. Dit behoef geen Einstein om te besef hierdie prosedure het niks beredder nie.

Die euforie oor Mandela by ‘n groot deel van die publiek het tot gevolg gehad dat ‘n groeiende bewuswording dat die land ‘n grondwet vol leemtes het, eers in die Mbeki-era posgevat het. Die polarisasie wat later besonder opvallend sou word het ook eers in die Mbeki-era behoorlik ingesink. Anders as met Mandela het Mbeki roemloos ondergegaan en is byna dadelik vergeet.

Die Zuma-era het egter baie gou die grondwetlike leemtes ontbloot. Rubriekskrywers, kommentators, briefskrywers in koerante en vele meer probeer as’t ware mekaar oorbie in hul ywer om die langste lys gebreke op skrif gestel en gepubliseer te kry. Die kommentators uit die pro-Mandela-dampkring bly hoegenaamd nie agter by skeptici wat die huidige grondwetlike bedeling vanuit die staanspoor geopponeer het nie.

‘n Opvallende les is dat ‘n grondwet wat onder slegs een regeringshoof skynbaar slaag, geen geslaagde grondwet is nie. ‘n Grondwet moet die toets van geslaagdheid meer holisties kan deurstaan.

Tog het van die kommentators wat so die probleme lys steeds volgehou dat die grondwet goed is en op ‘n manier gebruik moet word om die probleme wat hulle lys aan te spreek. Oor die meganika hiervan was daar heelwat minder duidelikheid as oor die lys van probleme, en stellings is gemaak soos “deur harde werk”.

Pas het dit aan die lig gekom dat ‘n peiling in November aan Zuma ‘n gewildheid van 77 % gee, teenoor 70 % wat meen die regering vaar goed. Intussen is heelwat water die see in en het verskeie dorpe gebrand of brand steeds.

Dit lyk nogtans of diegene wat die land se probleme so lys, baie lank gaan wag dat die demokrasie onder die huidige grondwet die probleme gaan oplos.

Nou wag die land op die president se staatsrede.

Amerikaanse tea party – teeparty of politieke krag?

Net so min as wat die Bostonse teeparty op 16 Desember 1773 ‘n werklike teeparty was, so min is die huidige Tea party-bewiging iets wat die wêreld kan ignoreer – al word ook hoe daarmee die spot gedryf.

‘n Onlangse peiling deur NBC News en die Walle Street Journal het 41 persent volwasse Amerikaners aangegdui dat hulle ‘n positiewe siening van die Tea party het, teenoor 35 persent wat ‘n positiewe siening van pres. Barack Obama se Demokratiese Party het. Die kritiese Washington Post meld dat steun hiervoor verlede jaar landswyd “ontplof” het.

Die VSA word gekenmerk deur ‘n de facto tweepartystelsel, waar die Republikeine en die Demokrate sake uitspook. Daar is tallose ander partye, maar hulle word gewoon fyngemaal tussen die twee grotes, en is veral op nasionale vlak kwalik relevant.

Amerikaners wend hulle dus tot ‘n groot mate tot lobbies. Dit is moontlik omdat Amerikaanse Kongreslede nie soos in Suid-Afrika tot koukusgerigte stemmery ingebind is nie. Van die lobbies funksioneer effektief soos politieke partye, het ‘n volledige beleid, genereer fondse en veldtogte, en besluit dan welke kandidate gesteun moet word, ongeag hul politieke party. Die saak, en nie die party nie, is wat saak maak.

Een van die grotes is die Christian Coalition of America met sowat 4 miljoen ingeskrewe lede. Dit het ‘n volledige beleidstelling op sy webtuiste.

Nou is daar die Tea party, wat as beweging beskryf word, en die “party” met ‘n klein letter geskryf word sodat dit nie met ‘n party verwar moet word nie.

Die Tea party is gebore uit veral wit middelklas Amerikaners se keelvolheid vir oplopende staatskuld, veral noudat pres. Obama hard werk om ‘n tipe sosialistiese (welsynstaat) gesondheidsorgstelsel in te voer.

Die Tea party word meer met die Demokratiese Party geassosieer, en het onlangs baie daartoe bygedra dat die Republikein, Scott Brown, in wyle sen. Ted Kennedy se setel verkies te kry.

Tog sukkel die Amerikaanse media nog om ‘n begrip te vorm van wat die Tea party werklik beteken. Juis weens die tekens dat dit ‘n “conservative revolution” kan wees, was die hoofsaaklik liberale Amerikaanse pers stadig uit die blokke om werklik kennis te neem, al was die sentimente wat dit onderlê al ‘n ruk lank teenwoordig.

Een van die vroegste tekens dat die wêreld nie Obama se verkiesing tot president moes vertolk as ‘n besliste liberale stap deur die kiesers nie, was toe ‘n peiling kort na sy verkiesing gedui het dat die meeste Amerikaners sedert dit gemeet word, nou teen aborsies op aanvraag is. Tog het hulle kort tevore die stryd om aborsies op aanvraag tersyde gestel te kry, twintig jaar teruggesit deur Obama in te stem.

Kort hierna het Amerikaanse deelstate op ‘n streep, die “liberale Ooste” ingesluit op enkeles na huwelike van dieselfde geslag aan die ban gedoen. Dit het dikwels gevolg nadat referendums afgedwing is.

Op laas is Obama se gewildheid ook baie gou daarmee heen.

Is daar ‘n Suid-Afrikaanse analoog?

Die naaste onlangse weergawe is waarskynlik die Cope-euforie wat die beste opsie sou bied teenoor ‘n gegewe. Dit het sterk uit ‘n verkiesing getree al het erge krake reeds voor die verkiesing gewys, en terwyl dit duidelik was dat die party moeite sou hê om almal wat entoesiasties meegedoen het, beleidsgewys in te bind.

Soos met Cope, is dit onseker hoe die “party” gaan reageer op sy eerste nasionale konvensie wat gister begin het. Gaan die uiteenlopende sigbare leiers, wat Sahrah Palin insluit, mekaar genoegsaam kan vind om die eenheid te bewaar? Vroeë berigte dui op grootskaalse ongelukkigheid en beskuldigings, maar die harde feit is dat die 600 kaartjies (ja, konvensiegangers moet stywe bedrae opdok) uitverkoop en is talle ander daarom weggewys moes word.

Of gaan hierdie “party” ook soos die Bostonse “tea party” in die see beland en daarna net as faktor in die geskiedenisboeke opgeteken wees?

Al is dit iets wat iewers in die toekoms gaan platval, verdien hierdie “konserwatiewe rewolusie” meer aandag in di e Suid-Afrikaanse media.

Obama-musiekblyspel open in Duitsland

‘n Musiekblyspel oor Obama se “Yes we can”-verkiesingslagspreuk gaan hierdie naweek in Duitsland open.

Die blyspel sluit liefdesliedjies van die president aan sy vrou Michelle in en samesang met Hillary Clinton.

Selfs Sarah Palin en John McCain maak hulle buigings om die verloorders, die Republikeine, te verteenwoordig.

Dertig sangers, akteurs en dansers sal aan die verhoogstuk deelneem getiteld “Hope – the Obama Musical Story”.

Dit word in die Jahrhunderdtallekonsertsaal in Frankfurt gehou en sal in ‘n mengsel van Engels en Duits aangebied word.

Die gehoor sal uittreksels uit politieke toesprake asook aanhalings van die 2008-verkiesingsveldtog herken.

Jimmy Wilson sal die rol van Obama vertolk.

Twee ander musiekblyspele oor die president is reeds opgevoer elders. In Londen het “Obama on my mind” verlede jaar gespeel en in Nairobi “Obama, the musical”

play arabian nights game online топкарго

Man dreig om Obama te vermoor

‘n Man is in New Orleans in hegtenis geneem nadat hy gedreig het om die Amerikaanse president, Barack Obama, te vermoor.

‘n Agent van die geheimediens het gesê die 47-jarige John Turnpaugh het die 911-nooddiens verlede Vrydag gebel en gesê dat hy van plan is om die president en sy vrou, Michelle Obama, dood te maak.

Die agent het gesê die man is toe met behulp van dié telefoon gesprek opgespoor en in hegtenis geneem.

Hy sal Vrydag in die hof op aanklagte van ‘n doodsdreigement en die onwettige besit van ‘n vuurwapen verskyn.

прожектор 50w лобановский политик

Washington wil nie ‘leë’ klimaatsooreenkoms sien

‘n “Leë” klimaatsooreenkoms by die VN-klimaatberaad in Kopehagen sal erger wees as geen ooreenkoms wat bereik word nie.

Só het ‘n woordvoerder by die Withuis in Washington Donderdag gesê.

“Om terug te kom met ‘n leë ooreenkoms sal veel erger wees as om met leë hande terug te kom,” het Robert Gibbs gesê terwyl president Barack Obama gereed maak om na Kopenhagen te vertrek.

Лобановский Харьков

Oorlogs- of Vredespresident?

Toe president Barack Obama as Nobelvredspryswenner in Oktober aangekondig is, het sommige die hoop uitgespreek dat dit die president, wat nog geen vinger ter bevordering van vrede geroer het nie, in die rigting van vrede sal stuur.

Die vredesprysseremonie kom net nege dae nadat Obama aangekondig het dat hy ‘n massiewe eskalasie in die Afghaanse oorlog beplan. Die ironie van die gebaar was op niemand verlore in Oslo nie, selfs nie eens die president nie.

“Die president verstaan en sal weer erken dat hy nie in dieselfde geselskap hoort as Mandela en Moeder Theresa nie,” het sy woordvoerder Robert Gibbs gesê.

President Obama het gedurende sy toespraak van 36 minute gesê dat sy jongste besluit om die konflik in Afganistan te laat eskaleer, geregverdig is omdat die wêreld beskerm moet word van “terrorisme en ekstremisme”.

Dit was ‘n toespraak wat die gehoor graag wou hoor. Dit was vol oplugting alhoewel hy benewens Afghanistan ernstige kwessies soos die Midde-Ooste, Iran en Noord-Korea ook genoem het. Obama het egter nie na sy teenkanting teen die verbod op landmyne verwys nie.

‘n Noorweegse koerant, Dagbladet, het ‘n foto van Obama op die voorblad gehad met ‘n reuse opskrif wat lui: “Krigs- Eller Freds-President?”, wat vertaal beteken, “Oorlogs- of Vredespresident?”

Tydens die seremonie in die stadsaal van Oslo is die staatshoof formeel begroet deur vorige pryswenners. Hy het gesê hy is diep dankbaar en verootmoedig deur die toekenning, die 108ste hierdie jaar. Hy het daarna toegegee dat dit ‘n voortydige gebaar mag wees.

“Dit sal nalatig van my wees as ek nie die aansienlike kontroversie wat julle vrygewige besluit uitgelok het, erken nie. Deels is dit omdat ek aan die begin staan, en nie die einde nie, van die take op die wêreldverhoog,” het Obama gesê.

“In vergelyking met sommige reuse in die geskiedenis wat hierdie prys ontvang het – Schweitzer en King, Marshall en Mandela – is my prestasies gering.”

Hy het bygevoeg dat die grootste kontroversie sekerlik die feit is dat hy ‘n land lei wat homself midde-in twee oorloë bevind.

Obama het nie verder uitgebrei oor sy besluit om 30 000 bykomende troepe na Afghanistan te stuur nie.

‘n Trompetgeskal het Obama se aantog na die majestieuse seremoniële kamer aangekondig waar ‘n gehoor van 1 000 mense hom ingewag het.

Sy rede is af en toe met applous onderbreek, ook toe hy gesê het die VSA “moet ‘n standaard in oorlogvoering bly voorstaan”. Hy het voortgegaan deur sy belofte te herhaal om die Amerikaanse gevangenisbasis by Guantánamobaai, Kuba, te sluit.

“Wat die foute ookal mag wees wat ons begaan het, die doodgewone feit bly dat die VSA gehelp het om globale veiligheid te onderskryf vir meer as ses dekades met die bloed van ons burgers en die krag van ons wapens.”

Obama het sy beleid van samewerking met onderdrukkers verdedig deur te sê Nixon se bande met China en Pous Johannes Paulus se bande met die Poolse kommuniste het hom voorafgegaan. “Die afwesigheid van hoop kan ‘n samelewing van binne laat verrot.” Hy het die bevrediging van basiese behoeftes as ‘n mensereg beskryf.

Hy het ‘n dwarsklap na klimaatskeptici gemik en gesê daar is ‘n breë konsensus oor aardverwarming onder wetenskaplikes.

Noorweërs was egter omgekrap toe hulle verneem het dat die president nie die tradisionele verrigtinge wat na afloop van die prys plaasvind, wou bywoon nie.

online casino bonus Данильченео