Die jongste debakel rondom die Dalai Lama en die weiering van ons Regering om ‘n visum aan die Boedhistiese leier en wêreldikoon te verskaf kom geensins as ‘n verassing nie. Sederdien 1994 is dit duidelik dat China alles kry waarvoor hulle vra en soms ook op aandring. Die Dalai Lama se veroordeling van Chinese oorheersing en ook hulle hantering van die Tibet-kwessie is bepaald ‘n doring in die vlees vir die Chinese. Die Dalai wil bloot ‘n 2010-beplanningsfunksie saam met sy oudmakkers, wat ook die Nobelprys verower het, bywoon. Maar ons leepoogvriende het vinnig hulle ongelukkigheid aan die regering geopenbaar en die Dalai word uit die pad gevee. Eers beweer ene Thabo Masebe dat dit gaan veroorsaak dat die wêreld se aandag nie meer op die sokkerbal gaan wees nie en almal op Tibet gaan fokus. Vanaand op die nuus sing hulle duidelik weer ‘n ander deuntjie deur te sê dat die handelsbetrekkinge met China te kosbaar is om in gevaar gestel te word. More gaan hulle tien teen een ê, dat dit nie heeltemal is wat hulle bedoel nie en weer fokus op die “oog wat die bal gehaal word”.
ANC se gedienstigheid aan China
Die jongste debakel rondom die Dalai Lama en die weiering van ons Regering om ‘n visum aan die Boedhistiese leier en wêreldikoon te verskaf kom geensins as ‘n verassing nie. Sederdien 1994 is dit duidelik dat China alles kry waarvoor hulle vra en soms ook op aandring. Die Dalai Lama se veroordeling van Chinese oorheersing en ook hulle hantering van die Tibet-kwessie is bepaald ‘n doring in die vlees vir die Chinese. Die Dalai wil bloot ‘n 2010-beplanningsfunksie saam met sy oudmakkers, wat ook die Nobelprys verower het, bywoon. Maar ons leepoogvriende het vinnig hulle ongelukkigheid aan die regering geopenbaar en die Dalai word uit die pad gevee. Eers beweer ene Thabo Masebe dat dit gaan veroorsaak dat die wêreld se aandag nie meer op die sokkerbal gaan wees nie en almal op Tibet gaan fokus. Vanaand op die nuus sing hulle duidelik weer ‘n ander deuntjie deur te sê dat die handelsbetrekkinge met China te kosbaar is om in gevaar gestel te word. More gaan hulle tien teen een ê, dat dit nie heeltemal is wat hulle bedoel nie en weer fokus op die “oog wat die bal gehaal word”.
Ek kan nou al van julle hoor: “Aggenee net nie opstelle nie”. Komaan, om ’n opstel te skryf is nie so sleg nie. Die skryf van opstelle is wel nie lekker wanneer julle nie verstaan wat van julle verwag word en wanneer opstelle net vir die onderwyser geskryf word en nie vir julself nie. Wanneer julle iets vir julself doen, doen julle gewoonlik meer moeite daarmee. Die volgende stelling: “Wat geskryf is sonder moeite is gewoonlik leeswerk sonder plesier”, is hier van toepassing – wanneer die onderwyser opstelle moet lees waarin gesien kan word dat min of geen moeite gedoen is nie, hoe kan julle verwag om goeie punte daarvoor te kry?