Briewe – Bladsy 40 – praag.co.za

Kom ons kry ‘n leier!

Ek verwys na die brief van Heinrich Zaayman: ‘n Kritiek op die Afrikanerleiers.

Heinrich, baie dankie. Jou brief is baie belangrik en verwoord die gevoel van baie van ons. Die probleem is duidelik leierskap en ons gebrek aan leiers.

Die probleem kan op die langer termyn opgelos word met die verkiesing van ‘n volksraad deur die proses wat die Volksraad Verkiesing Kommissie behartig. Die probleem is egter dringend en ons benodig ‘n tussentydse leierskap. Ekself dink nie ons heil lê by organisasies nie en ons moet verkieslik leiers kry wat deur die volk self verkies of aangewys is.

Na my mening behoort dit nie te moeilik te wees nie. Eerstens het ons ‘n organiseringskomitee nodig. Dan moet die komitee – spoedeisend – ‘n volksvergadering reël op ‘n sentrale plek (bv. iewers in die Vrystaat). Die volksvergadering sal net een punt op die agenda hê: die verkiesing van een of meer leiers. Die volk kan opgeroep word tot die vergadering deur middel van moderne kommunikasiemiddels. Wie, en hoeveel, ook al opdaag verkies tydelike leiers totdat die volksraad verkies is. So verkry ons dan verkose leiers wat namens ons kan praat en optree.

Soos die driemanskap van die Eerste Vryheidsoorlog.

playing slots games

‘n Kritiek op die Afrikanerleiers

Ek is ‘n gewone Afrikaner wat hartstogtelik lief is vir my taal, my mense en my volk en sy geskiedenis. Die vryheid van my volk lê my na aan die hart, en namate ons dieper in die moeras van oorgawe sink onder die huidige bedeling in die Nuwe Suid Afrika (NSA), ervaar ek dit al hoe meer as ‘n dringende noodsaaklikheid. Ek is nie ‘n baie slim man nie, nie ‘n politikus nie en die gawe tot geleerde en groot woorde is my nie beskore nie. Ek het baie boekekennis, maar is te lui om te gaan soek na al die aanhalings, pittige sêgoed en gebeurtenisse wat ek by hierdie skrywe kan insluit.

Soos baie ander gewone Afrikaners, ingesluit dié wat blind-gelukkig hulle huidige omstandighede aanvaar maar tog ongelukkig is, het ek hoë verwagtinge gehad dat die “leiers” van my mense met erns en doelgerigtheid besig is om oplossings te bedink, planne te formuleer en strategieë in plek te sit om ons vryheid en selfverwesenliking ‘n realiteit te maak, of ten minste ons situasie in die NSA te verbeter. Ek voel dus ek verteenwoordig die “ongebonde” Afrikaners. Hulle wat sonder amptelike affiliasie en lidmaatskap van ‘n organisasie saam swaarkry as gevolg van misdaad, regstellende aksie, swart ekonomiese bemagtiging, miskenning van Afrikaans, miskenning van kwalifikasies en ondervinding, ens.

Dit is egter met skok en hartseer, dat ek agterkom dat die tradisionele verdeeldheid en heethoofdigheid wat eie aan die Afrikaner is, weereens nou wanneer ons dit nie kan bekostig nie, die grootste enkele faktor is wat ons vryheid verhoed en die “prioriteitskrisis” is. In plaas daarvanvan dat daar ‘n enkele leier of leiergroep is wat ‘n praktiese toekomsgerigte plan het oor hoe om ons soewereiniteit te bewerkstellig, wat daardie plan uitvoer, verkeer die leiers in ‘n eindelose gesprek. Hoeveel keer in die geskiedenis het daardie einste verdeeldheid, getwis oor nietige verskille en gebrek aan leierskap, die Afrikaner duur gekos?

Die eerste keer was met die Voortrekkers wat nie kon saamstem nie, en die gevolglike resultaat dat dit hulle amper twintig jaar geneem het om darem twee (nie een nie) republieke te kan stig. Met die Rebellie het tweespalt veroorsaak dat broer teen broer gekant was en geveg het, en is ons daarna vir veertig jaar verdeel tussen Nat en Sap. Die finale nekslag was toe die HNP en KP nie kon saamstaan nie en daardeur verseker het dat ons ons vryheid finaal verloor het.

Die feit dat daar soveel Afrikanerorganisasies vandag bestaan wat elkeen op sy eie manier probeer om iets te doen, is die duidelikste bewys dat daar nie erkende sentrale leiers is wat namens ons mense praat of optree nie.

Die afleiding wat ek dus maak, is dat ons geskiedenis homself herhaal, en dat ons as Afrikaners en veral ons “leiers”, dus self verantwoordelik is vir ons huidige status as derdeklasburgers of bywoners in ons eie land. Ons moet self die verantwoordelikheid dra vir die feit dat ons besig is om uitgemoor te word, versprei word oor die wêreld, dat ons verarm, en dat ons jeug rigtingloos en “hooploos” los raak van ons kultuur en volkswaardes. Die Afrikanerjongmense, wat die vlam van Afrikanerdom moet verder dra nadat ons nie meer daar is nie, het geen erg meer aan hulle herkoms nie, omdat hulle dit nie ken nie en skaam geword het daarvoor. Hulle verkies om eerder in die boesem van Engeland hulle heil te gaan soek, as in die arms van hulle eie volk.

Ongelukig blyk dit dat die leiers wat die leiding moet neem en die Afrikanervolk en j-eug hoop en rigting moet gee binne die raamwerk van ‘n veilige hawe van taal, kultuur en ‘n waardedraende toekoms, hulle versaak deur ‘n versuim en getalm om daadwerklike gestalte te gee aan die vryheidsideaal.

Veral die jeug is besig om vervreemd te raak van hulle volksgebondenheid en kultuurerfenis. Een geslag van die Afrikaner het reeds verlore gegaan as gevolg van die verlammende skok wat veroorsaak is toe ons ons vryheid verloor het, en ‘n tweede is besig om kultuurloos groot te word – kinders van die NSA.

Aangevuur deur die liberaliste binne en buite die Afrikanerdom, kom die vraag; “Bestaan daar werklik ‘n Afrikanervolk?” telkens na vore in debatte tussen gewone voetsoolvlak-Afrikaners. Die onderwerp is al so holrug gery dat die effek daarvan is dat baie mense bloot aanvaar dat die volk eenvoudig nie bestaan nie, en dat ons maar toevallig ‘n groep individue is wat dieselfde taal praat. Moet ons werklik naá100 jaar nog hieroor wonder? Die Afrikanervolk bestaan en die twyfel daaroor is bloot te wyte aan die feit dat ons nie ‘n enkele leier of ‘n sterk eengesinde leierskorps het, wat leiding gee, en wat namens ons praat en optree nie.

Die bestaan van die behoefte aan ‘n leier wat hoop en leiding gee, deur iets aktiefs en prakties te doen, word bewys deur die effek wat die liedjie “De la Rey” op gewone Afrikanermense gehad het. Kortstondig en onbewustelik het almal duidelik gewys dat hulle soek na daardie leier wat die Boere sal kom lei na ‘n beter bedeling. Maar daardie leier is afwesig, en tog glo ek hy bestaan reeds tussen die huidige leierskorps. Maar hy sal eers na vore kom en kan optree sodra al die huidige leiers hulle verantwoordelikheid besef en saamstaan .

In die afwesigheid van ‘n leier, ondersteun die gewone Afrikaner die sigbare alternatiewe soos die DA. Hulle ondersteun nie die DA omdat hulle glo in die DA nie; hulle doen dit omdat hulle geen alternatief het nie en desperaat na ‘n beter bedeling soek. Dit is die gryp na die spreekwoordelike strooihalm, omdat die leiers nie vir hulle daardie alternatief kan gee nie.

Die “eie ek”-sindroom

Ek maak die stelling, dat die huidige diskoers wat woed onder die sogenaamde leiers van die Afrikaner oor die hoe, wie, wat, waar en wanneer, nie in voeling is met die psige en behoefte van hulle eie volgelinge nie. Dit gee blykbaar aan die “leiers” meer satisfaksie om voortdurend in gesprek te wees, as om sinvolle aksie te neem en voor (en voort) te gaan. Ek sien op Carte Blanche die baniere wat Green Peace by die Kopenhagenberaad oor klimaatsverandering gebruik het. Dit lui: “Politicians talk, leaders act.”

Die vraag wat nou ter sprake kom, is hoekom word daar so baie en so lank gepraat? Blykbaar, as die Afrikaner-“leiers” bymekaar kom, is daar altyd ‘n “eie ek”-sindroom teenwoordig, waar ek/ons die enigste een of groep is wat die antwoord het, en ek/ons moet jou/julle eers oortuig, omdat ek/ons die slimste is. Geeneen kan werklik leiding van die volk neem nie, want ons is net te veel verdeel in groepies wat elkeen sy eie idee het. In bestuursterme sal ons dit “die chaos van deelnemende bestuur” noem, of meer eenvoudig in Engels: “Too many Indians, no chief.”

Klaarblyklik het die voer van gesprekke, die hou van debatte en die ontwikkeling van teorieë ‘n stokperdjie en tydverdryf van die leiers geword waarmee tyd op ‘n vreemde manier verspeel word. Hulle doen dit, terwyl die Afrikanervolk al verder disintegreer, en in die vergetelheid raak. Dit is blykbaar belangriker om die verskille tussen hulle onderskeie ideologieë en idees te identifiseer en aan mekaar uit te wys, as om daadwerklik saam te werk om die verval van die Afrikaner se situasie te keer en om te draai.

Daar is egter ‘n punt in elke stelsel wat in verval is, waar rehabilitasie na die oorspronklike status nie meer moontlik is nie, en ek is bevrees dat daardie drang om te verskil eerder as om saam te staan, veroorsaak dat die Afrikaner daardie punt binnekort gaan bereik.

Die ergste is dat die ANC bewus is van hierdie toestand waarin die Afrikaner hom bevind, en dit taamlik humoristies, maar ook bevredigend en gerusstellend vind. Hulle hoef ons nie te verdeel om oor ons te heers nie, want ons doen dit self, en daarby maak ons uitstekende werk daarvan.

Die ‘Gesprek’

Daar was sedert die NSA tot stand gekom het vele pogings, inisiatiewe, planne, debatte, vergaderings en dies meer om vryheid vir die Afrikaner te bewerkstellig en sy toekoms te verseker. Al daardie pogings het in tweespalt ontaard en op dadels uitgeloop as gevolg van die “eie ek”-grootheidswaan en sogenaamde ideologiese verskille. Blykbaar, is die enigste slotsom wat ooit bereik word; “Ja, ons verskil, maar kom ons hou die gesprek lewendig.” Op die ou end, is dit hierdie leiers se strewe dat die enigste ding wat lewendig anderkant gaan uitkom die Gesprek sal wees. “Laat alles maar ten gronde gaan solank ons net nie die gesprek verloor nie.” Politici hou van praat.

Die leiers gaan daardie Gesprek lewendig hou, totdat die Afrikaner nie meer bestaan nie, geassimileer in die NSA en versprei en vergete oor die wêreld, en daarna sal daar net ‘n voetnota in die geskiedenisboeke wees wat melding maak van daardie Gesprek wat op niks uitgeloop het. ‘n Slim ontleder sal dan daardie eindelose Gesprek kan identifiseer as die belangrikste oorsaak vir die verdwyning van die Afrikaner.

‘n Goeie vriend van my vertel dat hy eendag vir oorlede ZB du Toit, in lewe ‘n skitterende joernalis en politieke ontleder, gevra het: Wat gaan gebeur as al ons teorieë en gesprekke eendag op niks uitloop nie? ZB het blykbaar geantwoord: “Dan het ons ten minste lekker gesels.”

Potjiekos

Net ná sy inhuldiging as president van die NSA, het Thabo Mbeki ‘n vraag van ‘n joernalis oor die waarborg vir demokrasie in Suid Afrika soos volg beantwoord: “Democracy will develop in the African way, slowly cooked over an open fire.”

As ek die huidige tendens in die Afrikanerleierskorps moet beoordeel aan die hand van Mbeki se definisie hierbo, moet ek noodwendig die afleiding maak dat hulle besig is om ons tradisionele gereg, potjiekos, te maak. Soos ‘n Volkstaat almal se doel is, is die doel dan potjiekos. Op die oomblik stry ons nog watter grootte pot gebruik moet word, en watter resep gevolg moet word. En die leiers debatteer en voer die Gesprek.

Hoe lank gaan dit neem om stadig-stadig elkeen ‘n bestandeeltjie in die pot te sit, voordat die vuur gestook word? Soos almal weet, vat potjikos baie lank om gaar te word, en is die resultaat maar uiteindelik ‘n brousel van smake en geure.

Weereens: Hoe lank gaan daar nog gepraat en tyd verspeel word? Hoe lank gaan die politieke debat oor vryheid en soewereiniteit nog neem, voordat daar prakties uitvoering gegee word? Tans soek almal net verskille en raakpunte, luister oor en oor na die definisies, teorieë en akademici se raad, maar kom net nie by die punt van defnitiewe beplanning en aksie uit nie.

Praktiese leiding

“Politicians talk, leaders act.”

Alhoewel daar plek is vir die akademiese debat en die ontwikkeling van teorieë oor die Afrikaner en sy toekoms, dikteer die stand van die posisie waarin die Afrikanervolk hom tans bevind, dat ons nou met praktiese leierskap en oplossings moet kom, en nie meer debat voer oor ideologiese vraagstukke nie. Daar is ‘n te groot gaping tussen die leiers wat politiek bedryf en die akademici wat filosofeer en teoretiseer in hulle poging om die politici te help aan die een kant, en die voetsoolvlak-Afrikaners wat na praktiese leiding en aksie smag aan die ander kant. Die mense soek na tasbare optrede en vordering.

Die prentjie wat in gedagte kom is die geleerde akademikus wat vingerpunte teenmekaar, starende in die niet, op en af loop in sy kantoor, diep in gedagte terwyl hy die konsep van die lewe en vryheid geduldig aan twee politici verduidelik, terwyl jy deur die venster kan sien hoe speel die studente rugby op die grasperk, en ‘n entjie verder sien jy hoe loop die gewone mense in die straat verby. Alhoewel die studente die antwoord waarmee die akademikus vorendag kom moet leer en kennis neem daarvan om ‘n eksamenvraag te beantwoord, wil hulle nou eintlik net ‘n goeie rugbyafrigter hê. Dit is tans hulle behoefte.

As die twee politici al stryende die straat afloop, sien jy die mense, nog verder verwyderd as die studente. Hulle wonder geensins oor die sin van die lewe, of die teorie van vryheid nie. Hulle is nie eers bewus daarvan dat hulle nie werklik vry is nie, want vryheid vir hulle beteken hulle is nie in die tronk nie, en kan min of meer kom, gaan en doen soos hulle wil. In die Afrikaner se geval, besef hy egter dat hy binne hierdie eenvoudige konsep van vryheid, nie gemaklik voel nie. Hulle besef dat iets moet verander, en by gebrek aan ‘n leier of leierskorps wat namens hom praat en optree, plaas hy sy hoop op die bestaande bestel om te verbeter, of enige deelnemer (leier) aan die bestaande bestel wat lyk of hy dit wil verbeter, tot voordeel van homself. Die ander opsie is om weg te gaan uit hierdie plek waar hy ongemaklik voel, en dan neem hulle die sogenaamde “Perth Express.”.

Kortom, die gemiddelde Afrikaner wil nie weet wat is vryheid en hoe omskryf jy die akademiese of teoretiese konsep van vryheid nie. Hy wil dit net ervaar in sy daaglikse werk, lewenstrewe en doen en late. En daarvoor het hy ‘n leier nodig wat op sy vlak, prakties met die vryheidsideologie kan werk, die versugting na iets beters prakties kan benader en kan werk na ‘n oplossing. Hy sal dit volg as hy sien daar gebeur iets wat in sy guns gaan werk, en vir hom voordele gaan inhou. In die Engelse idioom: “Actions speak louder than words.”

As ‘n gewone mens honger is, wil hy brood eet – nie die resep hoe om brood te bak, of die metode om koring suksesvol te produseer nie.

Uitdaging

Op een of ander punt moet daar ‘n oomblik in tyd wees, waar ‘n wonderwerk plaasvind, en al die “leiers” besef dat die Afrikaner nie meer die luukse van tyd het nie. Dat daar ‘n punt moet wees om sonder emosie, sonder wonder hoekom en definisie, tot aksie oorgegaan moet word. Waar die leiers besef dat die Gesprek nooit gaan einde kry nie, en nooit ‘n praktiese oplossing gaan bied nie.

My uitdaging aan al die leiers van en in die Afrikanervolk is:

1. Om vir een keer bymekaar te kom, sonder hulle teorieë, filosofieë, “eie ek”-waansin, en die benadering van “hoekom sal dit nie werk nie?”;

2. Om die nuwe gees van knegskap aan ‘n regering, grondwet en stelsel wat die Afrikaner net verdra oor sy bydrae tot die staatskas, af te gooi;

3. Om by daardie byeenkoms, die dringendheid vir onmiddelike aksie te besef en te erken;

4. Om hulle te verbind tot samehorigheid en samewerking;

5. Om ooreen te kom om die Gesprek en akademiese debat uit die formule te neem, en ooreen te kom dat hulle dit in ‘n ander forum sal voortsit;

6. Om die gewone mense aan te hoor en hulle behoeftes te erken;

7. Om ‘n enkele leier of leiersgroep aan te stel om met praktiese oplossings vorendag te kom;

8. Om saam te werk hoe daardie plan prakties uitgevoer gaan word, en dit dan onvoorwaardelik te steun;

9. On hulle onderskeie volgelinge se ondersteuning en lojaliteit te gaan werf, vir daardie plan;

10. Om die gekose leiergroep te steun in die uitvoering van die plan, ingesluit enige teenspoed wat ervaar word, en

11. Om die plan en die leiersgroep te verdedig in hulle totale omgang met die gemeenskap waarin hulle lewe.

Ten slotte

Soos alle verhale, het die verhaal van die Afrikanervolk een van twee moontlike eindes. Dit is in die hande van die huidige Afrikanerleiers, wat daardie einde gaan wees. In ‘n toekomsblik, verteenwoordig die onderstaande paragrawe twee moontlike weergawes van ‘n beskrywing van die woord “Afrikaner” in die World Encyclopedia van die jaar 3000.

1. Afrikaner(s) – A name once associated with a group of white people from European decent, who lived in South Africa. For a short while (1948 – 1994), the Afrikaners governed the country under a policy called Apartheid (*see: Apartheid) which resulted in the majority of people of the country suffering under unjust laws of oppression and racial discrimination. Due to international pressure, the Afrikaners surrendered power to the black majority in 1994. Circa 2050, they disappeared as a homogenieous group, being assimilated into the black population of South Africa, or having migrated to countries like Australia, New Zealand and Canada. Only a few descendants still speak their language, which was called Afrikaans. (*see: Afrikaans)

Footnote: Shortly after surrendering power, their was a strong feeling among Afrikaners to establish an independent state, but due to the constant quarrelling and debate among their leaders on the questions of who the Afrikaner nation actually was and what the ideology of freedom should have meant to them, they never succeeded.

2. Afrikaner(s) – The name of the people of Xyz, the only country with a population of European descent on the continent of Africa. Although a small country on the southern tip of Africa, this country is highly successful, and compare with many European countries in terms of per capita domestic product. Originally the Afrikaners governed South Africa (1948 – 1994) as a minority, but surrendered power to the black majority in 1994, under international pressure due to their policy of Apartheid (*see: Apartheid). Because of a patriotic drive for independence and freedom (see footnote), the Afrikaners negotiated a seperate independent state with the South African government in the early part of the twenty-first century. After establishment of the new state, the Afrikaners migrated to their new homeland over a period of 10 years, and has since stunned the international community with the levels of success and advances achieved. The Afrikaners’ language is called Afrikaans (*see: Afrikaans)

Footnote: An interesting phenomenon of the country, is the 100-year old lively and heated ongoing debate among politicians, academics and sholars about who the Afrikaner actually is, and what the ideology of freedom should actually mean to them. This phenomenon is being intensively studied by anthropologists from all over the world.

Watter van hierdie twee paragrawe wil ons hê, ons nageslagte moet eendag lees? Ek lees die volgende woorde in ‘n uitnodiging wat ek ontvang het ná ‘n vergadering vir ‘n politieke gesprek oor die Afrikaner se toekoms:

Is jy ook keelvol vir tweedeklasburgerskap? Grief dit jou ook dat jou Afrikanerskap polities inkorrek is? Voel jy dis tyd om vas te skop? Kom praat saam daaroor – nugter en realisties. Dis ons elkeen se verantwoordelikheid om deel te neem as jy ‘n verskil wil sien. Niemand gaan dit vir ons gee nie, ons moet dit self doen.

“Opstand is net so noodsaaklik as ‘n volk se getrouheid. Dit is nie gevaarlik dat verset misluk nie, wat wel gevaarlik is, is dat ‘n hele geslag sonder verset verbygaan.” NP van Wyk Louw

Wyse woorde, en wat ek daarin sien is:

1. Aanhou praat en debat gaan nie ‘n verskil maak nie.

2. Aanhou praat en debat kan verset beskryf, maar dit is nie verset nie.

Respekvolle groete,

Heinrich B Zaayman

прокурор Фильчаков

Om Nederlands deur ‘n Afrikaanse bril te lees

Omdat Afrikaans en Nederlands al ‘n paar eeue min of meer hul eie koers loop, is verwarring in woordeskat te wagte. Soms met humoristiese gevolge.

As eerstejaar met ‘n Nederlandse voorgeskrewe boek in Stedelike Geografie het dit kopkrap gekos om uit te pluis die alewige “vaak “ in die handboek het niks te make met ‘n eerstejaar wat die nag sittend op twee bierblikkies deurgebring het, nie.

Of die Nederlandse besoekers aan huise wie se dogter in vervoering geraak het toe Sus se “fraaie” kat die vertrek ingestap kom. Haar ousus het haar uitroep oor die wandelende dier met ‘n harde, strategiese “kat!” gesmoor.

Of as mens lees van die Palestyne wat die Israeli’s so met “raketten” bestook.

Of selfs al die verskillende “versies” wat oogetuies van ‘n bomontploffing opdis.

Jare gelede het ‘n kennis van wyle Pa-Jan ‘n doktorsgraad in Nederland gaan doen, en terwyl hy daar was solank ‘n tikster aan die werk gesit om met die tikwerk te begin.

Fout.

Want die instansie wat die “hoofrol” in sy tesis gespeel het, is vernederlands, en het dus ‘n “hoofdrol” gespeel – iets wat in Afrikaans en Nederlands kwalik iets verbandhoudend kan beteken.

Dié staaltjie skiet my vanoggend te binne toe ek die volgende in Trouw te lese kry, waar die “d” toe wel sy Afrikaanse betekenis vervul:

Schadevergoeding na val door hondendrol

MARSEILLE (ANP) – Het stadsgewest Marseille moet een schadevergoeding betalen aan een vrouw die in 2001 uitgleed door hondenpoep op de stoep en daardoor een botbreuk opliep. Dit heeft het gerechtshof in Marseille bepaald.

Croukamp se liberale vloermoer

As akademikus het dr. Piet Croukamp op RSG se program, Kommentaar, jammerlik gefaal toe die huidige debat oor die volkstaatgedagte aan die bod gekom het. In plaas van om ‘n akademies verantwoordbare agtergrond te skets, het hy emosioneel die gedagte aan die hand selfverklaarde liberale beginsels aangeval.

Hy het as sterk voorspraakmaker vir liberalisme ingetree, wat nie weerspieël dat dit ‘n gedagterigting is was wyd, soos in Europa, die wind van voor kry nie soos blyk uit ‘n artikel van Jan-Jan Joubert, maar meer gereeld deur dr. Leopold Scholtz.

Dit sal jammer wees as die liberale respons vervlak tot die punt waar dit net die wegsmyt van speelgoed uit die kot behels.

Die debat oor die Volkstaat het nog min gefokus op die haalbaarheid van die liberale alternatief, en dit is hier waar die kwessie belig word.

Croucamp het self ‘n leidraad gebied oor hoe die liberale op die middelpuntvliedende kragte moet reageer wat nou so volkstaatsentimente aanwakker. Dit kom daarop neer om die spraakvryheid wat liberalisme bied, te gebruik om die droogmaak van die regering aan te spreek.

Presies hoe goed werk dit in die praktyk?

Nog lank voor die vorige algemene verkiesing by die stembus gevorder het, het talle stemme begin opgaan dat die DA se styl waarmee dit die regering en regeringsleiers (die ANC) aanval, gaan boemerang. Die gevolg was dat die verkiesing, soos dr. Pieter Mulder dit onlangs weer gestel het, op ‘n rassesensus neergekom het. Verskeie gesprekke moes na die verkiesing gevoer word om die lug effe gesuiwer te kry.

Reg of verkeerd, maar dit is die praktyk.

Kort hierna het dieselfde swart redakteurs wat die selfopgelegde perssensuur van politieke korrektheid verbreek het deur bv die krane teen oud-president Thabo Mbeki oopgetrek het, begin rem vasskop en sommiges in selfs geen onduidelike taal nie gewaarsku dat dié soort kritiek swart geweld kan ontlok.

Kort hierna het ‘n paar wit negrofiliste in hierdie koor begin saamsing.

Presies hoeveel liberale demokrasie bly oor as die uitoefening van hierdie opsie dié soort respons kry?

Of bietjie anders gestel: Is hierdie respons werklik minder gevaarlik as die respons op die volkstaatgedagte?

Croukamp het in sy reaksie wyd die “ons” by die liberalisme ingehark, deur onder meer deur na die verkiesingsuitslae te verwys. As akademikus was dit lomp om nie ook uit te wys dat dit wat kiesers volgens peilings wil hê of nie wil hê nie, soos die herstel van die doodstraf, teenkanting teen aborsies op aanvraag en ander tipiese sake op die liberale agenda, nie in hul verkiesingskeuses weerspieël word nie. Kortom, die kiesers se stem reflekteer veel meer ‘n laertrek-mentaliteit as die uitoefening van hul beginsels, bv, ons stem vir die DA want hulle is die sterkste opposisie teen die ANC. Die maklike vergelyking is dat wit kiesers nou hier tegnies ‘n ander ideologiese koers inslaan as die kiesers in Wes-Europa. Hoekom anders as ‘n laertrek-mentaliteit?

Die DA akkommodeer dit wel op die oog af deur aan kiesers en verteenwoordigers keusevryheid te bied oor sake soos die doodstraf, aborsies op aanvraag en gay huwelike. Dit probeer dus alles vir almal wees. Dit verg egter nie ‘n akademiese kragtoer om te besef dat hierdie opsie slegs deug solank die DA in die opposisie is nie. Sou die DA, hipoteties, aan bewind kom sou dit moet besluit na watter kant toe, en ongeveer die helfte (of selfs meer as die helfte) van die DA-kiesers gaan ervaar dat hulle nou iets kry waarmee hulle glad nie saamstem nie, en trouens, dalk uit beginsel, baie sterk oor voel.

Oor watter rigting die DA dan gaan koers inslaan kan min twyfel wees, gegewe die party se lidmaatskap van Liberaal Internasionaal. Om die ontgogelde kiesers te paai sal die “verduideliking” waarskynlik wees soos Cope se reaksie op lede se pleidooi vir die herinstelling van die doodstraf: “Die grondwet verbied dit. Punt.”

Wat natuurlik nie die waarheid is nie. Presies dieselfde bewoording wat hier tot die ophef van die doodstraf gelei het, verhinder verskeie state in die VSA nie om dit so uit te lê dat teregstellings steeds plaasvind nie. Dit sou liberaal eerliker gewees het om vanuit die staanspoor eerlik met die kiesers te wees, en nou reeds agter die grondwet te skuil.

Die tipiese liberale demokraat stel aan kiesers die keuses om te stem waarvoor hulle wil. Kom dit egter by die volkstaatgedagte tree ‘n verbete geniepsigheid in, en word byvoorbeeld verswyg dat die moderne volkereg veel simpatieker teenoor die onderbou van die volkstaatgedagte, soos groepregte, outonomie en sesessiereg staan as teen gedwonge assimilasie wat ernstige kenmerke van outokrasie insluit.

Dit is uiteraard nie die liberale se taak om hierdie bemarking vir die volkstaatgedagte te doen nie. ‘n Mens het net bietjie meer akademiese suiwerheid van Croucamp verwag gegewe die feit dat niemand ander op die paneel (twee Media 24-joernaliste) dit kon doen nie.

Sonder erkenning van dit wat die VN bepaal, en wat in die grondwette van Indië, die Europese Unie, en juridiese praktyk in lande soos die VSA, Kanada, Australië, Nigerië en vele meer praktyk is, word die kiesers deur ‘n liberale kartel mislei.

Croucamp het Sondagaand die geleentheid gehad om hom as ‘n gebalanseerde politieke wetenskaplike te ontvou, maar het eerder die keuse uitgeoefen om ‘n liberale vloermoer te gooi.

what to post on instagram for business

Ons wag op die kaptein

Wie se skuld is dit dat ons nog nie ‘n volkstaat het nie? Die volk s’n – natuurlik!

Die stelsel wat ons voorouers voor 31 Mei 1902 gehad het, was nie ‘n demokrasie nie. Dit was ‘n republiek. In ‘n republiek behou die burgers die gesag oor die regering, in ‘n demokrasie staan die burgers die gesag af aan die regering. Sedert 1902 het ons stadigaan gewoond geraak dat die regering alles vir ons moet doen. Toe die koloniale regering niks wil doen nie, toe stig ons organisasies wat vir ons moet doen – soos die Broederbond, die FAK en ander. Toe die organisasies ons ook in die steek laat, toe soek ons ‘n Leier. Nou het die leiers ons van die wal af in die sloot ingelei.

Op 31 Mei 1910 word die Unie van Suid-Afrika gestig – ‘n gefabriseerde monstrositeit van die Britse Empaaier. Teen wil en dank is ons nou deel daarvan en ons kry ‘n nuwe vlag en landslied om ons lojaliteit aan die Staat te bevestig. Verder moet ons seuns hulle lewens vir die Staat opoffer. Nietemin werk die volk tog almal hard om ons vryheid terug te wen. Dink aan 1938 en 1948. Die volk self neem aktief deel en magtige oorwinnings word behaal.

Op 31 Mei 1961 word ons ‘n “republiek”. Ons dink toe alles is verby, ons het ons vryheid terug gekry. In werklikheid is dit nog steeds dieselfde gefabriseerde staat van voorheen. Ons seuns moet in die bos gaan veg om vir die politici “tyd te koop” om ‘n politieke oplossing te bereik. In die Broederbond, die NP en die susterkerke kry die liberale faksie die oorhand. Die bereiking van ‘n oplossing deur middel van Groot-Apartheid word gerysmier. Nou neem die volk nie meer aktief deel nie, ons kan nou ontspan want sake is in “ons mense” se bekwame hande. Ons weet mos verseker dat die politici, dominees, professor-doktore en die koerante nie vir ons sal lieg nie.

Intussen is daar mense wat ‘n ander oplossing soek, naamlik ‘n volkstaat. Hulle word grootliks geïgnoreer, of linkses genoem. Later word hulle regses genoem. Hulle is ekstremiste en blykbaar dra hulle, nes die kommuniste, baarde. Hulle doen navorsing en publiseer boeke. Maar nog die liberales nog die konserwatiewes stel belang in wat hulle te sê het. Maar danksy Genl. Constand Viljoen, is daar tog ‘n klein toegewing in die nuwe grondwet na 1994.

‘n Nuwe bedeling kom in 1994 tot stand. Ons kry ‘n regte-gebaseerde liberale demokrasie – net soos in Europa. Hierdie soort stelsel is ‘n klaaglike mislukking – ook in Europa. Die kiesers sit magteloos teen dit wat die politici, en veral die burokrate, besluit. In die Verenigde Koninkryk het die twee groot partye dieselfde beleid en die kiesers moet besluit watter leier se gesig is die mooiste. In die Verenigde State is ‘n soortgelyke situasie en die fly-over country begin praat van sesessie. Daar is ook die Tea Party-beweging wat spontaan onder gewone mense ontstaan en wat onafhanklik van die politieke partye is. Hierdie mense hou optogte en vergaderings en word ‘n faktor wat die politici begin bekommer.

Ons sit hier in ons eie gemors. Al kry ons ook ‘n Groot Leier, wat presies kan of moet hy doen? Dit gaan baie geld kos, hy sal nie belastinggeld kan gebruik nie en ‘n miljardêr sal seker nie wil help nie. Sal die volk dalk weer moet koekies bak? Daar is baie om te doen, publisiteit moet gemaak word, vergaderings moet toegespreek word, samesprekings moet gevoer word. Sal die volk dalk weer deur-tot-deur moet loop om steun te werf en te oortuig? ‘n Kaptein span nie self die seile nie, hy gee bevele aan matrose.

Die Volksraad se Verkiesingsommissie mag dalk die antwoord wees. Hulle het alreeds oral, ook in die buiteland, registrasiebeamptes. Hierdie is ‘n voetsoolvlakaksie en kiesers moet ‘n ID kan toon.

Kan ‘n soortgelyke verkiesing nie elektronies gedoen word nie? Al sou ons net voorlopige leiers kan aanwys met opdrag om die volk bymekaar te maak. Uit so ‘n registrasie kan ‘n meer akkurate profiel van die volk opgestel word. Massa kommunikasie kan ook per sms gereël word. Mense kan opgeroep word om op kort kennisgewing op bepaalde plekke vergaderings of optogte by te woon. Dit sal nogal gaaf wees as mense tradisionele drag kan aantrek vir sulke geleenthede. Natuurlik moet dit net nie bots met die rugby nie, want rugby is vir die meeste mos meer belangrik as vryheid.

Dalk word vryheid weer belangrik en ontstaan daar ‘n vryheidsdrang wat ‘n onblusbare brand word.

Die ons-is-nie-so-nie Afrikaners

Die meningspeiling onder Beeld lesers,waar ‘n meerderheid hul ten gunste van ‘n volkstaat uitspreek, is veelseggend as mens in ag neem dat baie “regses” in elk geval nie eers Naspers se dagblaaie lees nie.

Tim du Plessis se reaksie is egter tipies: Hierdie mense wil nie regtig ‘n volkstaat soos Orania hê nie, hulle is maar net ontevrede.

Dan gee Tim vir ons ‘n tipiese Nasperssedeprekie wat daarop neerkom dat jy ontevrede mag wees, solank jy nie “regs” is nie. Soos gewoonlik word die term “regs” en “rassisties” na willekeur omgeruil.

Tim stel dan terselfertyd dat die begrippe regs ,links, verlig en verkramp uitgediende begrippe raak. Hierdie nuwe standpunt is betekenisvol, want politieke etikettering is ‘n sleutelkomponent van Naspers se strategie as selfaangestelde meningsvormer van “Afrikaanses”. Ek vermoed hierdie nuwe standpunt is noodgedwonge omdat, volgens die Naspers definisie van “regs” en “rassisties”, die meeste van Beeld se lesers nou “regse rassiste” is.

Met die Reitzvideo se histerie het Tim egter vir ons ‘n nuwe etiket vir die “nuwe” verligte Afrikaners gegee, nl. die “ons-is-nie-so-Afrikaners”.

Die ons-is-nie-so-Afrikaners het eers ‘n gemors van Apartheid gemaak en nou klaarblyklik aan die onderhandelingstafel ook ‘n gemors van die liberale demokrasie gemaak. Al ideaal wat nou vir hulle oorgebly het is “om nie soos die regses te wees nie.”

Kom ons kyk na ‘n paar tipies regse Afrikaners wat ten gunste is van selfbeskikking:

Piet Retief

Andries Pretorius

Koos de la Rey

Christiaan de Wet

Kom ons kyk na ‘n paar tipies linkse “ons- is-nie-so” Afrikaners wat ‘n nou onbekende politieke bedeling voorstaan:

Piet Koornhof

Pik Botha

F.W.de Klerk

Eugene de Kock

Die interessantste voorbeeld van die ons-is-nie-so-Afrikaners is natuurlik Eugene de Kock,wat volgens Rapport losgelaat gaan word om regses te jag.

Ek verstaan nou hoekom Naspers so ontsteld is oor De Kock se moontlike vrylating, want as hy losgelaat word kan Beeld die meeste van sy lesers verloor.

advertising cost on

Ilze Salzwedel pleeg volstruisverraaierspolitiek

Beste Ilze, volstuispolitiekery was nog nooit op die lang duur standhoudend nie – en dit is wat jy pleeg in jou ope brief – wat deur die spreuk in die Afrikanermond so mooi omskryf word – al gaan ‘n leuen hoe snel, die waarheid agterhaal hom wel. Jy gaan my gelyk gee geen spreuk in enige volksmond ontstaan sonder deurwinterde ervaring nie.

Die hele beskaafde wereld vandag het ontstaan uit trek en vestigings van nedersettings wat uiteindeik tot ‘n volk gegroei het met ‘n eie unieke taal en kultuur. Dus maak dit die Afrikaner nie anders of uniek in hierdie opsig as ander volkere nie.

Die feit dat ander groepe nie die geleentheid gebruik het om dít wat deur die Afrikaner tot stand gebring is te ewenaar nie kan kwalik voor die deur van die Afrikaner gelê word of nog meer – ons daarvoor verantwoordelik hou. Nog minder het hulle die reg gehad om ons land op te eis bloot omdat hulle hulle arbeid teen vergoeding aan die Afrikaner aangebied het.

Die feit dat ons ontneem is van ons wettige eienaarskap van ons land Suid-Afrika wat ons opgebou het oor ‘n periode van 300 jaar plus – deur oningeligte en onregverdige druk van die buiteland en deur verraad van ons gekoopte en betaalde “eie”, asook uitbuiting van ons goedgelowigheid en medemenslikeid en ons naïewe vetroue in ons medemens – verander nie die realiteite nie.

Goedgelowig en vir seker naïef het ons geglo in die nuwe bestel van ‘n reënboognasie – maar soos die realiteite van die eskalerende vergrype van die nuwe ANC-regering ons getref het – het ons al hoe meer in skok en ongeloof teruggetrek.

In apatie het ons gesien hoe ‘n skooldogter op haar bromfietsie brutaal en moedswillig doodgery is – waar sy in ‘n ry staan by ‘n verkeerslig – op pad skooltoe – net omdat sy nie vinnig genoeg pad gegee het vir ‘n swart taxibestuurder nie.

Duisende blankes is deur swartes vermoor op die grusaamste en onmenslike maniere. Blanke vroue is verkrag en gemartel, jong vaders en broodwinner is net doodgeskiet, blanke motoriste is gekaap en geskiet, blanke kinders is doodgemartel en duisende blanke boere op plase is insgelyks dood gemartel of geskiet.

Ons word sonder enige wettige rede gearresteer en tussen swart kriminele geplaas wat dan aangemoedig word deur die swart polisie om ons te verkrag – veral die blanke mans.

Doelbewus en openlik is daar gewerk om ons taal en kultuur te vernietig.

Doelbewus is ons uitgesluit daarvan om enige werk te bekom deur alle vakante poste te reserveer net vir swarte en die blankes te ontslaan uit poste wat hulle beklee het.

Doelbewus is ons eie isisiatiewe om werk te skep vir onsself gekaap deur die ANC-regering deur ons met wetgewing te verplig om net swartes aan te stel.

Die ANC-regering het ons land binne 16 jaar verlaag tot ‘n derdewêreldland waar:

die land deur ‘n kriminele mafia geregeer word;
skool- en universiteitstandaarde vernietig is;
topinfrastruktuur vernietig is;
ons riviere met riool besmet is;
die armes nog armer gelaat is;
die regering ons belasting jaarliks op miljoenrandmotors verkwis;
ander miljoene rande op ongebriedelde brassery, vakansies en konferensies in duur hotelle vermors word;
en bowenal hulle eie sakke met ons swaar verdiende belastinggeld vul.

Nou kom jy wat Ilse is en sê dit is nog steeds ons verantwoordelikheid om die land se probleme alleen op te los en ons verantwoordelikheid om die honger massas te voed, wat deur hul eie regering in ellende gedompel word.

Kry jy nie skaam vir jou brief nie, want nou weet almal van jou volstruisverraaierspolitiek?

Vervolgens wil ek dit vir jou hier omonwonde stel: die Afrikaner het opgestaan en die Afrikaner is ‘n mag om mee rekening te hou as hy gese het: genoeg is nou genoeg!

топкарго отзыв

Orania is die volkstaat, en basta!

Dan Roodt, jy is n intelligente man, maar soms dink ek my oordeel laat my in die steek.

Jy praat en praat, maar wat is die oplossings?

Ek was ook jare terug in jou posisie, deur te weet iets is erg verkeerd maar nie te weet wat die oplossings is nie.

Daar is ‘n hele rits organisasies wat ‘regs’ is, maar nie besef dat almal reeds weet wat die probleem is nie, mense soek oplossings.

Oplosings is nie om Pretoria se naam te behou nie, want as daar nie meer mense is wat aan Pretoria se naam waarde heg nie, dan kan hulle dit rustig verander.

Tans is die gevaar dat sake so skeef loop dat die oorblywende blanke in Suid Afrika met haas sal vlug, omdat die “Regses” nie die oplossings wat werk nastreef nie maar eerder hul volgelinge probeer oortuig van wêreldhowe en ander twak.

Ons kans om SA terug te kry onder ons beheer is nul, ‘n kind van vyf kan dit vir jou sê.

Wat wel waar is, is dat Orania reeds bestaan, mense leef daar met ‘n kriminele statistiek vergelykbaar met Switserland.

Jy propageer dat dit n onwerklbare plan is, en verkoop malhede soos om Silver Lakes en ander voorstede (waar hope volksvreemdes reeds woon) eerder te sien as potensiële volkstate?

Klim in jou kar en gaan ondersoek Orania eerstehands.

Wat nodig is, is dat volksgenote belê in industrie daar, stuur kinders na koshuise toe daar, sodat die plek kan uitbrei om plek te maak vir wanneer alles finaal hier uitmekaar val.

Prof. Boshoff kan jou vat en wys dat sy plan werk, die res kan jou net n klomp twak vertel, jy is nie uitgesluit nie.

Beste Marius,

Net drie opmerkings:

1. Carel Boshoff IV het Vrydagaand 15 Januarie 2010 by die Diamantvaleilandgoed uit sy eie erken dat “Orania nie die politieke oplossing vir die Afrikaner is nie” en dat die plek meer van ‘n “geslaagde eksperiment” as ‘n volwaardige volkstaat is.

2. Die infrastruktuurbelegging om 2 tot 3 miljoen Afrikaners in die Noord-Kaap te vestig, sal waarskynlik triljoene rand in vandag se geld kos; waar gaan dit vandaan kom. Ry bietjie hier in Pretoria, Centurion en Midrand rond en dink by jouself dat alles wat jy hier om jou sien op Orania gebou moet word.

3. Ek was al op Orania en het groot waardering vir wat daar vermag is. Myns insiens moet Orania deel vorm van die uiteindelike groter volkstaat, ons eie ondafhanklike Afrikaanse Republiek.

Dan Roodt

турецкий хамам прокурор Фильчаков

En Kleinfontein dan?

Nêrens in die jongste artikels oor die volkstaatgedagte maak iemand melding van Kleinfontein nie. Ek wil net sê: Haai, ons het klaar ‘n Afrikanergroeipunt hier! Hier bly ook ‘n duisend Afrikaners, nes op Orania. En ons is, presies soos wat almal voorstel, aan die buitewyke van Pretoria, heeltemal binne trefafstand van werksgeleenthede . . . en die Menlyn-winkelsentrum.

(Gaan witmense regtig nog Menlyn toe soos Beeld beweer? President Zuma se kiesers wat so in die oorvol gangetjies drentel-drentel, dryf my teen Menlyn se glasdak uit! Glo my, daar is witter winkelsentrums, nader aan Kleinfontein.)

Op Kleinfontein word ons vullis verwyder. Twee maal per week. Sonder bohaai. Ons dogtertjies speel tot na donker veilig in die straat. Ons oumas trek alleen geld by ons OTM sonder om die heeltyd oor hulle skouers te moet kyk. Niemand kaap ons pa’s se motors in hulle opritte nie. Alles wat ons op Kleinfontein doen, doen ons boonop in Afrikaans.

Daar is ongelukkig baie binnegevegte op Kleinfontein. Ek is sat van die storie dat ons ou volkie mos nooit kan saamwerk nie. Dis waar van alle volke. Die Oos-Duitsers het so oor en weer oor mekaar geklik by die Kommuniste dat die huidige regering steeds die dossiere van die ou geheime diens dig hou. En gaan kyk maar weer na die fliek Braveheart om te sien hoe die Skotte mekaar uitverkoop het.

Die waarheid is veel eerder dat niks wat regtig die moeite werd is, tot stand kan kom sonder ‘n stryd nie. Kleinfontein sal sy probleme oplos.

Het jy murg in jou pype? Is jy ‘n Afrikaner wat genoeg gehad het van misdaad en chaos? Kan jy hard werk, vasbyt, (partykeer) bekhou en moedhou? Emigreer dan Kleinfontein toe. Jou volk het jou nodig.

Dan Roodt se volkstaat-idee: ‘n ope brief

Ek het my nog nooit verwerdig om op Dan se skrywes te reageer nie, maar gister se Volkstaat-een vat die koek! In kort: hy is ‘n voorstander van die idee dat ‘n Afrikaner-volkstaat gestig word. En hier is hoe sy Volkstaat moet lyk (ek plak net so van sy blog af): Ons eis ‘n derde van die land in ‘n strook wat loop van Pretoria-Oos tot anderkant Witbank met Jan Smuts-lughawe en die meeste kragsentrales, asook suidwaarts ‘n groot deel van die Oos-Vrystaat tot in die Suid-Kaap met die kusgebied tussen Port Elizabeth en Mosselbaai daarby ingesluit.”

Hier sal “Afrikaners oplaas ná eeue van vlug, swerf en stryd omdat ons deur Katolieke Spanjaarde, moordlustige Britte en nou rassistiese Afro-Saksers verdruk is, vryheid smaak.”

Hoesê? Ek het Geskiedenis tot Matriek gehad, maar het seker die dele gemis waar Afrikaanssprekendes deur “Katolieke Spanjaarde” vervolg is. En Afro-Saksers?? Ek weet van Afro-Americans, en dis vir my ‘n belaglike konsep. (Om jouself met Afrika te verbind bloot omdat jou oerantie se oupagrootjie se derde niggie 400 jaar gelede in die Kongo gewoon het, kon ek nog nooit verstaan nie.) NET SO MIN as wat ek nie rassiste soos Roodt se ontkenning van swart mense se regte om in Suid-Afrika te woon en te werk en te leef verstaan nie.

Want al was my oer-oer-oer-oupagrootjie ‘n Russiese Duitser, is ek ‘n Suid-Afrikaner. Nie ‘n Rus of ‘n Duitser nie. Of ‘n Ier, aan my ouma se kant. Ek is ‘n Afrikaan, wat hierdie kontinent in my bloed het en NOOIT erens anders wil bly nie. En ek is Afrikaans en trots daarop, en ja, ek is ‘n Afrikaner, maar minder trots dáárop as mense soos Roodt die term rondgooi en beweer hy praat namens alle “denkende, moderne en ingeligte Afrikaners”.

Skies tog, Neef Roodt, maar wat maak dit my dan? En volgens alle definisies wat ek ken en gemeet aan alle beskaafde standaarde en norme is ek beslis denkend, modern en ingelig. Jammer, jy praat beslis nie namens my en my vriende nie.

En jou stelling: “Swartmense en vele Engelssprekende blankes verkies die huidige regeringsvorm met sy welvaartstaat, misdaad, Engels, regstellende aksie, omgewingsbesoedeling en korrupsie wat ons tegelyk woedend en moedeloos maak.

Net so sal hulle waarskynlik ontuis voel in ‘n land met wetstoespassing, Afrikaans en hoë opvoedkundige standaarde waar niks op ‘n skinkbord verkry word nie. Dit sal egter ordelik, skoon en veilig wees met die helfte van Suider-Afrika se BNP en Afrikaans as enigste amptelike taal.” verwerp ek met meer minagting as wat dit verdien. Dis nie net onchristelik nie, dis ook chauvinisties, nepotisties (baantjies vir boeties, jy weet), gierig, rassisties en meerderwaardig. Alles dinge wat in MY Bybel nogal sterk afgekeur word deur dieselfde Here wat sekere “Afrikaners” so links en regs gebruik om hulle idiootlike uitsprake te regverdig.

Ja, meeste van die dinge waarop jy nou wil beslag le vir die Volkstaat is ontwikkel onder die apartheidsregering, maar met wie se hande-arbeid en bloedsweet? As jy wil eerlik wees, hoofsaaklik met SWART mense s’n, Dan. So, wie het meer reg daarop: wit of swart? (Die antwoord is eenvoudig: alle Suid-Afrikaners het ewe veel reg op hierdie land en sy hulpbronne.)

Ja, daar is probleme. Daar is misdaad en swak opvoeding en infrastruktuur wat ineenstort. En korrupsie en plaaslike dienste wat non-existent is. Maar die volwasse, Christelike ding sou wees om saam te soek na die oplossing, en om mense in jou dampkring te besiel en te inspireer om van SUID-AFRIKA ‘n beter plek te maak. As ons wag vir die regering, gaan ons lank wag. Daarom moet ONS ‘n begin maak. ONS moet ons bure leer ken en by ons plaaslike gemeenskapspolisieringsforum aansluit sodat ons saans veiliger kan slaap. ONS moet sorg dat ons kinders ook by die huis opgevoed word. ONS moet ons Bybelse opdrag van naasteliefde uitvoer, en mense help wat swaarkry, ongeag ras of klas.

Daar is vir my ‘n logiese oplossing wat ons almal skynbaar miskyk: elke gesin in hierdie land wat oorvloed het, moet iemand (of ‘n gesin) help sodat die maatskaplike las nie so swaar druk op die regering nie. Want hoe kan 50 miljoen mense uit staatskoffers gehelp word? En nee, moenie vir my vertel dis jou goed en jy’t daarvoor gewerk nie. Onthou maar altyd wie die Bron is, wie die Voorsiener van ‘n werk is. Hy kan dit enige tyd wegneem, en dan gaan jy (dalk eers as jou neseier op is) ook bakhand moet staan. En Sy Opdrag is om te help waar jy kan. En dit sluit swart mense in. Eers as minder mense broodgebrek ly, kan ons begin om die misdaadgolf in SA hok te slaan.

‘n Ander kwessie is die verval van waardes en norme – nog ‘n rede tot immer stygende misdaadsyfers. Beeld berig vanoggend van ‘n taxi -bestuurder wat ‘n rooi lig ignoreer het en die dood van ‘n pragtige 19-jarige op haar verjaarsdag veroorsaak het. MAAR, vrinne, dis LANKAL nie net meer taxi’s wat so ry nie. Kyk bietjie om jou – gewone mense, ja ook wit mense (shock and horror!!) ry gereeld voor my oor rooi verkeersligte. Of in die geel streep. Of teen lewensgevaarlike spoed. (Al die jong manne met hulle Tazz’s en Chico’s gesien, om nie te praat van die manne in die luukse motors en 4×4 nie.)

En die manne met die Klippies en Coke in hul lywe is dikwels nie oorgretig om die sleutels aan vroutjie te oorhandig na ‘n partytjie nie. Dronkbestuur eerder, en blote geluk as hulle nie ‘n mens se lewe kos nie.

Dis ONS plig om ons kinders ook te leer wat reg en verkeerd is, in alle situasies. Dan sal onderwysers ook meer uitgerig kry in die klaskamers.

Laasten jou slotopmerking van “vele swartmense sal dit ook so sien” is niks minder as misplaaste arrogansie nie.

Dink weer, neef. En dink twee keer voordat jy namens my as jou mede-Afrikaner praat. Ek is beslis nie soos jy nie.

укладка

Afrikaners van oraloor steun ‘n volkstaat

Ek sien myself as ‘n moderne Christen-Afrikaner wat woon in Gauteng, dien op besture van moderne en suksesvolle instellings en aktief deelneem aan die openbare lewe. Ek is deel van Suid-Afrika en wil graag deel van die oplossing wees.

Die werklikheid skets egter ‘n prentjie waar ek en my mense vervreem word deur regstellende aksie, swart ekonomiese bemagtiging wat my groep spesifiek uitsluit van deelname. Misdaad en swak dienslewering vier hoogty. Daar word vir my besluit hoe ek my kind moet opvoed, wat die taalbeleid van die skool moet wees en hoe my rugbyspan se embleem moet lyk.

Ek is vry om deel te neem en insette te gee, net solank dit nie bots met die siening van die regering nie. Die grondwet van Suid Afrika waarborg die veiligheid van sy burgers; die staat het reeds gefaal. Ons vroue en kinders word vermoor, verkrag. Ek leef in ‘n liberale demokrasie wat deur Pieter du Toit van Beeld se ANC en DA gedryf word, waar menseregte geskend word, groepsregte misken word en mense nie hul perke ken nie.

As provinsiale raadslid is ek besig om vure dood te slaan, te keer, dorp en -straatnaamveranderings te beveg. Ek is oortuig dat ‘n volk wat nie ‘n mate van selfseggenskap oor homself het nie, binne ‘n paar dekades sal verdwyn. Meer as ‘n derde van alle Afrikaners wat in 1994 in Suid-Afrika was, het reeds geëmigreer en ons sal waarskynlik teen 2040 minder as 500 000 wees.

Ek is nie erg ontsteld oor Pieter du Toit se opinie nie; elkeen is mos geregtig daarop, ook oor die ondersteuning van ‘n volkstaat, al dan nie. Wat my meer ontstel, is die blatante onwaarhede en verdraaiing van feite wat al meermale in sy beriggewing opgeduik het, hetsy deur mistasting of opset. Ek is reeds 13 jaar aktief betrokke by Orania en het 4 jaar gelede ook daar begin sake doen.

Orania-inwoners is oorwegend jonger as 45 en nie ouer soos wat Du Toit beweer nie. Orania beskik oor sy eie ekonomie en bestaan in harmonie met sy omgewing. Verskeie dorpe op die platteland waaronder Hopetown, Petrusville in die Noord-Kaap en Heilbron in die Vrystaat en ander het reeds vergaan vanweë swak bestuur. Du Toit swyg daaroor. Stukkende paaie, vervalle geboue, werkloosheid en armoede is aan die orde van die dag. Orania daarenteen floreer en gaan vooruit.

Du Toit antwoord sy eie vrae en voorbehoude deur toe te gee dat Suid-Afrika in ‘n toestand is. ‘n Liberale demokrasie het ‘n moeilike kans op oorlewing in ‘n diverse land waar menseregteskendings aan die orde van die dag is. Dit is wonderlik bevrydend om ‘n bydrae tot jou eie toekoms te kan maak, waar jou insette ‘n verskil kan maak, positief en opbouend is. Meeste Afrikaners sal altyd oral in die wêreld bly. Ons is moderne mense, ons splits atome, plant harte oor, presteer in Hollywood, Pretoria en Krugersdorp. Ons benodig egter ‘n kultuurenjinkamer, ‘n Afrikaanse universiteit en ‘n plek waar ons toekoms verseker is. Moderne Afrikaners steun die gedagte van oral waar hul tans woon.

Dit is vooruitgang en nie ‘n terughunkering na die verlede nie.

free slot games

Volkstaat moet Weste van die land uitmaak

Die huidige debat rondom ‘n volkstaat wat op beide Praag en Die Beeld se webwerwe losgebars het, het my genoop om na beide die kaarte van Praag en die VF+ se voorgestelde gebiede te kyk. Die gebied wat deur Praag voorgestel word sal ideaal wees, maar ek kan eenvoudige nie insien hoe die ANC ooit afstand van hierdie gebiede sal doen nie. Dit vorm hoofsaaklik die ekonomiese hartland van die Suid-Afrikaanse staat, en demografies bevat dit ‘n baie hoë bevolkingsgetal wat by verre uit nie-Afrikaners bestaan. Ek wil my eie voorstel indien en sal graag die mense van Praag se opinie daaroor wil pols.

As ‘n mens die VF+ se voorgestelde gebied in die Noord-Kaap (met dorpe soos Prieska, Barkly-Wes en Jan Kempdorp ook ingesluit) neem en dit deur ‘n strook met die Groter Pretoria area (insluitend Brits en Hartebeespoortdam) verbind, kan dit nie ‘n meer verkrygbare gebied vorm nie. Hierdie strook sluit dan rofweg die Wes-Rand, Potchefstroom, Klerksdorp en Schweizer-Reneke in. Dalk kan dele van die Noordwes-Vrystaat wat gebiede soos Bothaville en Odendaalsrus insluit aangeheg word?

Die voordele van die VF+ gebied is dat dit yl bewoon is, dus kan ‘n Afrikaner meerderheid wel in ‘n relatiewe kort tydperk bewerkstellig word en daar is geen nywerhede of myne wat die ANC as redes kan aanvoer om nie die gebied af te staan nie. Dit verleen ook toegang tot die weskus en dus ‘n seeverbinding. Die Groter Pretoria gebied, die Wes-Rand en die strook wat dele van die ou Wes-Transvaal en Noordwes-Vrystaat kan insluit bevat reeds ‘n hoë konsentrasie Afrikaners, daar is sterk kultuur-historiese aansprake en ‘n reeds gevestigde infrastruktuur. Dit mag ook net makliker wees om byvoorbeeld Afrikaners wat in die Oos-Rand en Johannesburg woon te oorreed om hulle in die Afrikaner Wes-Rand of Groter Pretoria gebiede te vestig. Nie juis ‘n reuse trek dan nie of hoe! Ek sien uit na Praag se kommentaar.

тамбов лежаки

Die aap uit die mou

Dit is laatmiddag as Hopping Cartoon, die Amasone-skreeu-aap, al kwetterend deur die takke vleg na die groot wit boomhuis in die hoogste boom. Die boom waar die Monica-passaat die hardste waai.

Hy vloog die boomhuis by ‘n opening in en skuif oor die growwe plankvloer voor hy amper teenaan ‘n groot aap tot stilstand kom. Die plankvloer is al vol naelmerke soos klein apies hul beste voet voorsit vir die groot indoena.

“Vir wat raas jy so?” wil Jimmy Cartoon, die eiland se groot indoena vererg weet.

“Maar ek word mos betaal om u Mbongi te wees” verweer die klein apie hom seergemaak.

“Ja, ja, goed, maar waarom is jy hier?” wil die aap met die groot voortande weet. Glo van te veel grondboontjies vreet.

“Ons is geblaas…ons is geblaas!” babbel die skreeu-apie opgewonde terwyl hy van meubelstuk tot meubelstuk spring.

“Waarmee is ons geblaas?”

Die groot aap ken vir Hopping en weet hy moet hom nie onnodig vir die fyngevoelige dingetjie vererg nie.

“Twee ouens op die suidelike eiland het die aap betrap wat een van hul studenteleiers vir ons sens..sens…”

“Sensiteringsaksie” voltooi Jimmy die woord, nie min trots daarop nie dat ‘n aap so ‘n groot woord soos daai kan onthou. Veral ‘n groot aap soos hy.

“Ja!” gil Hopping.

“Daai woord! Twee van hul ape het ons aap betrap!”

Jimmy frons ‘n oomblik, maar dan is dit of hy ontspan.

Hy staan op en stap na die balkon.

Onderweg loop hy ‘n paar muntstukke wat op die vloer gelê het by en skop dit dat dit doer trek, oor die kant van die balkon en tussen die bome in verdwyn.

Dan praat hy afgemete.

“Eintlik is die operasie al ver gevorder. Ek is seker ons sal kan keer dat die twee karnallies te veel skade aanrig. Hul eie ape sal daarvoor sorg”.

“Soos u sê”, sê Hopping, sy voorkop die ene plooie.

“Die geldmag?” vra hy.

Die groot aap skud sy kop. “Nee, nie die geldmag nie. Sommer net ons wat onsmentaliteit op al die eilande wil afdwing.”

Hopping vra nie verder nie.

Die twee ape maak hulle gemaklik sit op die balkon, terwyl hulle behaaglik na vlooie krap. Dit het ondertussen donker geword, maar die maan skyn oor die boomtoppe.

“Ek wonder hoeveel mane is daar?” spreek Hopping ‘n gedagte uit wat menige aap gereeld kwel.

“Ons weet nie, want ons is net ape” mymer Jimmy, wat ook maar dikwels met die maan gepla is.

“Ek wonder of daar ooit intelligente lewe iewers in die heelal is?” filosofeer Hopping verder.

“Ek glo nie” sê die groot induna net voor hy insluimer.

Hy het vir ‘n oomblik gewonder hoekom Hopping nie die woord “elders” in die sin voor “in die heelal” gebruik het nie.

Op die Suidelike eiland aan die oorkant van die groot rivier het dit ‘n rukkie gelede al lig begin word.

Die eiland se groot indoenas kom bymekaar, want hulle moet ‘n lastigheid bespreek.

Iemand in hul Aapintelligensiediens het ontdek die ouens op die groot eiland wil hulle ondermyn met ‘n sensiteringsaksie.

Eintlik weet hulle lankal daarvan, maar die lastigheid is dat agente dit ook nou uitgevind het.

Trouens, daar is gekonkel om met die hulp van die groot eiland van Ekskeel Boontjie en sy trawante ontslae te raak. Eintlik wou die groot eiland vir Pit Botaap in die stoel gehad het, maar dit het misluk.

Nou het twee agente daarvan uitgevind.

Twee onkreukbares daarby, en dis die probleem.

“Wie is die aap wat die aap van die groot eiland probeer werf het?” wil Piepie Botaap, die grootste aap, weet terwyl hy dreigend met sy wysvinger rondswaai.

‘n Groot aap met ‘n bles, Pit Botaap, skuif sy breë skouers eers heen en weer.

“Peens Epol, ‘n studenteleier,” sê hy.

“Wat gaan ons doen?” vra Piepie. Piepie kan Pit nie verdra nie. Pit is meer bek as binnegoed, maar as dinge aan hom oorgelaat was, was dit lankal klaar met Kees.

Eintlik nie die Kese nie, hulle sou alles lankal gehad het.

Maar Pit en die ape in sy stellasie!

Hulle veroorsaak vir Piepie se manne en die lang bobbejaan se ape darem baie hoofbrekings.

Soos laas toe Pit aangedring het dat Jasse Jesaap van die groot eiland ‘n vistuin of visum of so iets moet kry. Ter wille van die Suidelike eiland se inter-eilandbeeld.

En wat gebeur?

Ons agente moes hulle moeg hardloop agter Jasman aan.

Soos die slag by die Grootvoël-landinstrook.

Jasse het die nuusdra-ape in die aankomsgrot toegespreek.

Amper het Jasman die afluister-bamboes gebreek toe hy op die kussing waaronder dit versteek was, gaan staan het om in die kerskandelaar teen die dak daarvoor te soek.

Hy het die plek behoorlik soos ‘n vernuftige bobbejaan op soek na Skerpioene omgedolwe voor hy begin praat het. En toe het die stoepid nog op daai einste kussing gaan sit ook! En nog stilletjies gepoep ook wat oor die bamboes gedreun het.

Die Pit irriteer vir Piepie oneindig met daai groot bek van hom.

Soos laas wat een van ons vissbootjies gaan rondvoeter het waar dit nie gehoort het nie.

Dis toe dat ‘n klomp stoute ape met hul ketties op die arme be-aping van die Skuinskruis 7 losgebrand het.

Die laaste klip het nog nie eens mooi die skippie getref nie, toe is Pit op die prentjiekassie en sê sy lamlendige hoenderstellasie gaan die ding ondersoek.

Nou is al die mane al verskeie kere oor, maar hy het nog glad nie die boodskap deurgegee nie.

Of is dit dalk net een maan?

Hoe sal ‘n aap soos hy nou ook verseker weet?

Dis darem jammer hy het Pit se steun nodig gehad om van Ekskeel ontslae te raak.

Kyk net hoe oulik werk hy en die ander aap wie se steun hy nodig gehad het saam.

Eers sorg Alpyn Skeelbos dat hy, Piepie, die groot indoena word.

Toe maak hy weer vir Alpyn die groot aap van die ringkopkomitee.

Toe maak Alpyn weer vir hom, Piepie, ereburger van Alpynsgehuggie.

Toe stel Piepie vir Alpyn aan as voorsitter van die komitee wat moet kyk hoeveel meer tjoklits die indoenas moet kry.

Nadat Alpyn sy kant mooi gebring het, word hy, Alpyn, weer tot die kring van die Groot Indoenas toegelaat, en kan hy nou self baie tjoklits kry. En boonop heelwat piesangs ook, en dan nog grondboontjie-gegeurde roomys ook.

Koue roomys, wat die rugstring laat ril.

So moet ‘n ding mos werk.

“Ek dink ons moet die Apenbond eers raadpleeg” sê Rolf Holeijer, die apie met die seunsgesiggie.

“Jou annerding!” snou Foefel de Grap die klein apie toe.

“Mey hol?” wil die klein apie verontwaardig weet.

Hy weet hoe Foefel met die wyfie-apies lol. Hy self hoef nie te lol nie, die wyfie-apies draf sommer agter hom aan.

“Ek dink dis ‘n goeie plan” sê Piepie Botaap oor die voostel dat die Apenbond eers geraadpleeg word.

Want dis tog waaroor alles gaan.

Die ape verdaag, maar onderweg stamp hulle ook maar aspris goed aan mekaar om by die deur uit te wurm.

Die ape is doodgerus. Daar is niks wat die Apenbond nie kan hanteer nie.

Dit is ‘n paar maande later wanneer die dromme die suidelike eiland se groot indoenas weer bymekaar roep.

Piepie Botaap gaan terugvoering gee oor die Apenbond se oplossings.

Wanneer almal hul sit gekry het, en die ergste vlooivangery agter die rug is, maak Piepie stem skoon”.

“Ons het terugvoering gekry. Ons moet die twee agente uit sirkulasie plaas. Hulle hou ‘n te groot gevaar vir die Apenbond se toekomsvisie in.”

“Hoe gaan ons dit doen?” wil een van die ape weet.

“Die een het ons klaar reggekry. Dit blyk dat Aapstert McGeenoog meer van seunsapies hou as van miesie-apies. Ons kon hom gou oortuig. Hy gaan kamma na die bleekbeeneiland oorloop…”

“En die ander een?”

“Hy skep ‘n groter probleem. Hy het na ‘n ander gehuggie verkas, maar bly in sirkulasie. Hy het ‘n onkreukbare integriteit…”

“Moet ons hom nie betrek nie?” wil ‘n ander weet.

“Dis te laat. Hy het een van die Apenbond se groot kanonne in daai gehuggie klaar met korrupsie uitgevang. Blerrie van Skelm en sy trawante het hom reeds op die swart lys geplaas.”

“Nou wie is die knaap wat so in die Apanbond se grondboontjies kom rondkrap?”

“Heppie Toe-aap”.

“Nou hoekom nie klaarspeel met die mannetjie nie?”

“Wel, sy pa was self ‘n lid van die Apenbond. En tweedens neem die Apenbond in Bloekomspringfontein Heppie nie ernstig op nie. Hulle sal maar net sorg dat sy stertvere die heel tyd geknip bly. Dan kan hy nie baie skade aanrig nie.

‘n Paar maande later kom die groot indoenas vir oulaas as span bymekaar.

Piepie Botaap het ondertussen hard op sy kop geval en Foefel is in sy plek ingewerk.

Piepie het die groot eiland se sensiteringsoperasiwe begin dwarsboon, en die hou wat hy teen die kop gekry het, het vir die Apenbond as groot verligting gekom.

Die wiele kan weer voortrol.

Rolf Holeijer het taamlike vrye teuels gekry om die eiland op ‘n skinkbord aan die bobbejane te gee.

Hy is nogal in sy skik oor die joppie wat hy verrig het en prys sy eie stert oor die gemors wat hy aangejaag het, gereeld.

“Wat het toe van Heppie Toe-aap geword?” wil een van die indoenas weet.

“Wie’s dit?” wil Foefel weet.

Dit was nooit sy doel om te weet wat aangaan nie. Hy moes net opdragte uitvoer, anders het die ouens van die groot eiland sy gekafoefel aan die groot klok gehang.

“Ons het hom so goed as gebêre” kwetter ‘n blou-apie van die kantlyn af. “Blerrie se makkers het net ‘n klomp twak oor Heppie aan die bobbejane verkoop. Die bobbejane sal wel met hom klaarspeel.”

“Gaan die bobbejane niks agterkom nie?”

Die ape lag en lag tot die trane rol.

“Waarom dink jy word hulle bobbejane genoem?”

“Die Apenbond sou mos nooit laat glip het as ons nie oortuig was daarvan dat ons genoeg toue van agter die skerms kon trek nie,” sê Foefel.

“Ja, maar is daar genoeg gewigte en gewrigte ingebou?” wil een van die ou indoenas weet. Hy kon nie heeltemal met die spoed van verandering byhou nie.

“Dink jy miskien Rolf Holeijer is ‘n aap?” wil Foefel vererg weet.

Die ou aap hou sy mening vir homself.

Hy self het hom minstens aan genoeg albasters gehelp om hom deur sy oudag te sien.

Wat sy kinders betref, daar is altyd ander eilande om na toe te swem as die nuwe groot indoenas te veel bobbejaanstreke uithaal.

“Ons maak mos nie op gewigte en gewrigte staat nie” sê ‘n aap.

“Ja, maar ons kan ook nie die feit dat ons ‘n klomp ape in die Ape Maai Chaos (AMC) geplant het aan die groot klok hang nie. Hulle moet op hul tyd hul rol speel” sê Foefel.

“En wat as hulle ontken dat hulle ooit van ons impimpies was?” wil nog ‘n gladdebek-apie weet.

“Nou hoekom sal hulle dit ontken? Ek bedoel, hoe sal hulle dit kan ontken as dit vir ons nodig raak om die matte onder hulle uit te ruk?”

“Ek weet nie, maar ek hoor die AMC praat van ‘n inkwisisie. As ‘n aap glo genoeg gaan bieg gaan hy loskom. Gaan van die ouens met vuil kombuise nie dalk daai inligting verruil om uit die dinges te kom nie?”

Foefel raak nou geïrriteerd met die gladdebek-apie.

“Wie is ons manne by die AMC” wil ‘n nuweling weet. Dus vir hom nuus, en hy is nog naïef genoeg om te dink hy gaan ingelig word.

Hy kry egter net ‘n vuil kyk van Foefel.

‘n Rukkie later, toe Foefel se aandag elders toegespits is, fluister ‘n ou aap langs die nuweling vir hom in sy oor:

Pannie Mombakkies, Frik die Nooit…” maar teen die tyd kyk Foefel weer in daai rigting en die ou aap bly stil.

Hy het nie nou aspirasies om soos Pit Koornkriek weer te gaan kleintjies maak nie.

“Om terug te kom na daai Toe-aap. Presies hoe gaan die AMC met hom klaarspeel?” vra Foefel.

“Maklik” kom dit van die Holeijer.

“Die AMC het een van die bobbejane wat aan ons kant was beloof hy sal niks oorkom as hy die wêreld vir daai Toe-aap moeilik maak nie. Sien, daai bobbejaan se senuwees het geknak oor wat hy bang was die AMC met hom gaan aanvang. Hy het die kans met altwee hande aangegryp”.

“Hoekom praat julle van ‘AMC’?” vra nog ‘n nuwerige apie. “Moet dit nie eintlik ‘ANC’ wees nie?”

Die klein apie kry ‘n klomp vreeslike kyke.

“Vuilbek!” raas Foefel. “Wil jy hê ek moet jou bek met witblits uitwas?”

“Wil jy hê Vigs moet die hele eiland vol versprei?” raas Pit.

Die apie weet nog nie waaroor die hele bohaai gaan nie.

Hy kan nie dink watter woord wat met ‘n “n” begin en met “maai” rym kan soveel aanstoot, ekskuus, verontwaardiging in ‘n geselskap soos hierdie veroorsaak nie.

Kyk, die ape se gereedskap kom baie meer dikwels as hul geraamtes uit die kas.

Maar dan, hy is mos darem net ‘n aap.

Maar solank daai klein apie daar anderkant net gebêre is, is alles honkiedôrie.

“Hoekom soek die AB na ‘n opvolger vir jou wat nie deel van die Apenbond is nie?” wil ‘n gladde apie van Foefel weet.

Foefel kyk die gladde apie kwaai aan.

“Wat bedoel jy?” wil Foefel weet.

“Man, ek bedoel daai snuitertjie Mapstieks van Skuinskyk”.

“Ek dink nie jy weet waarvan jy praat nie, en as daar iets in steek is ek seker dis te ingewikkeld vir enige aap om te verstaan” sê Foefel.

Hy kry nogtans die gevoel dat ‘n skraal windjie oor sy graf gewaai het.

As die basuinskreërs wat weet darem moet begin skree oor wat hulle weet, is dit klaar met Kees.

Hy wil darem nie aan die verkeerde kant van die Gryskopape se Mafia beland nie.

Фильчаков

Laat liewer die Boeremag vry

Ek sien daar is sprake dat Eugene de Kock saam met Schabir Shaik kwytskelding gaan kry.

Dit herinner sterk aan die koppeling tussen Robert McBride en Barend Strydom se vrylatings.

Strydom se vrylating is as “troosprys” aan die Afrikaner voorgehou. Feit is dat Strydom, soos McBride onskuldige mense sonder provokasie vermoor het. Hulle het myns insiens die doodstraf verdien.

De Kock en Strydom is nie verteenwoordigend van die etos van die Boerekrygsman soos vergestalt gedurende die ABO nie. Die Boerekrygers het ten spyte van oorlogtoestande en die ellende waaraan hulle vroue en kinders in die konsentrasiekampe onderworpe was, korrek teenoor Britse gewondes en gevangenes opgetree.

De La Rey se optrede teenoor Methuen is ‘n voorbeeld hiervan, ‘n monument tot die Boere se medemenslikheid.

De Kock se verweer dat hy opdragte uitgevoer het hou nie steek nie. Ek twyfel sterk of daar sulke opdragte was. Indien wel, kon hy geweier het en uit die Mag bedank het.

In die tydperk van WOII het talle Afrikanerpolisiemanne geweier om die Rooi Eed af te lê – met nadelige beroepsgevolge.

De Kock en diesulkes het as nuttige teerkwas gedien om die destydse SAP en Weermag mee swart te smeer.

Dit is soortgelyk aan hoe die hele Duitse oorlogspoging in die geskiedskrywing in die tydperk na WOII in oneer gedompel is as gevolg van die vergrype wat in die konsentrasiekampe plaasgevind het.

Myns insiens sal ‘n baie meer versoenende gebaar wees om diegene wat in die Boeremagsaak aangkla is, vry te laat. Hulle is meestal, soos met die AWB, tot futiele dade van geweld aangespoor deur agent-provokateurs van die NI.

Laat hulle lotgevalle ook dien as waarskuwing vir diegene wat so maklik oorlogspraatjies maak.

насосные станции для