Kategorie: Hoofartikels

Of dit in die realiteit van Suid-Afrikaanse politiek die regte punt is om te begin, sal die tyd leer. Beleid weeg eenvoudig nie in Suid-Afrika swaar nie, soos onlangs ook opgemerk deur die Vrystaatse leier van die DA.

Dit is ook pas weer duidelik gedemonstreer toe die ANC se jeugleier, Julius Malema, ‘n voorlegging oor nasionalisering voor ‘n parlementêre portefueljekomitee gemaak het en goed ontvang is. Malema het selfs ter stawing uit die Freedom Charter aangehaal. Kort hierna ontken pres. Jacob Zuma dat die ANC ‘n nasionaliseringsbeleid het.

Dat Cope so lank kon bestaan en selfs in die parlement verteenwoordig kon wees sonder ‘n beleid, is ook nie nuut nie. Ook die ID van mev. Patricia de Lille het ‘n geruime tyd bestaan voor die party homself oplaas as deel van die sosiaal-demokratiese ideologie verklaar het. Nou gaan die ID skynbaar by die liberaal-demokratiese DA aansluit.

Ander faktore soos die charisma van ‘n leier of ‘n historiese verloop speel duidelik ‘n groter rol, en verklaar deels ook hoekom Suid-Afrika, sy groot selfverklaarde Christenbevolking ten spyt, geen groot Christen-demokratiese blok het nie, soos wél in Europa die geval is.

Cope is om verskeie redes ‘n groter rolspeler in die Suid-Afrikaanse politiek as wat sy getalle aandui. Die euforie waarmee dit van stapel gestuur is, het dadelik ‘n groot impak op die laaste verkiesingsuitslae gehad. Partye soos die UDM, IVP en veral die ACDP is swaar deur die euforie getref. Dit is al drie partye wat deur hul leierskapstyl grootliks om die persona van individue gebou is, individue wie se politieke brandstof boomskraap begin word.

Selfs die DA is veral buite die Wes-Kaap geraak hierdeur deurdat baie ontnugterde kiesers waarskynlik hul kruisies weens die Zille-euforie agter die DA sou trek as Cope nie soos ‘n goed-georkestreerde massa-euforie oor die land geswiep het, en ‘n milde media-vakansietydperk beleef het nie.

Ironies het Zille se anti-Zuma-veldtog waarskynlik weer baie swart potensiële Cope-ondersteuners terug in die ANC-kraal gedryf. ‘n Wit vrou wat ‘n swart man met baie vroue so disrespekvol behandel gaan in tradisionele geledere gewoon nie goed af nie.

Kort na Cope se toetrede tot die parlement het dit egter geblyk dat sake nie wel was nie. Prominente leiers het gedros, en faksies het ontstaan.

Uiteindelik het die twee vernaamste stigtersfigure, Lekota en Shilowa, teenoor mekaar te staan gekom. Vir Lekota is dit ‘n tipe de ja vu. As aangestelde Vrystaatse premier het die destydse president, Nelson Mandela, gehoop dat sy vriend en vertroueling die steun van die mense sou kry. Lekota kon egter nie, ten spyte van inmenging van Mandela, die populisme van Ace Magashule stuit nie.

Nou herhaal die geskiedenis hom. Die afloop van hierdie leierskapstryd is belangrik vir die toekoms van die party.

Ten regte of ten onregte geniet Lekota tradisioneel baie blankes se steun, en speel hy ‘n belangrike rol – danksy die huidige stelsel van basies aangestelde leiers – om van Cope ‘n nie-rassige party te maak. Byt Lekota die onderspit, en verlaat hy die party, sal Cope onder Shilowa waarskynlik net nog ‘n swart party met ‘n charismatiese leier wees. Die siklus, soos met die UDM na die vertrek van Roelf Meyer, sal voltooi wees.

Of die party sal groei en die ANC beduidend verswak, of soos die UDM sal krimp en stagneer, sal net die tyd leer. Vir Shilowa, as Xhosa, te midde van ‘n ANC onder ‘n “hundred percent Zulu boy” en tekens van ongelukkigheid, is die tyd dalk meer geskik vir Shilowa as toe Holomisa die pad aangedurf het.

Misluk Cope as nie-rassige party sal die vertroue in nie-rassige politiek ‘n knou weg hê, en sal partye wat op hoofsaaklik blanke belange fokus waarskynlik in statuur van belangrikheid groei. Cope se lot raak die hele Suid-Afrikaanse politieke landskap.

гайковерт воздушныйалександр лобановский супермаркет класс

Met die Bulle se huidige opmars na die Super 14 het lawwe Lulu Pretoria se naam stilletjies na Tshwane probeer verander – ‘n stap wat, voorlopig minstens, omgekeer is.

Met die oë van die wêreld nou, op die vooraand van die Fifa-toernooi vierkantig op die land, word ‘n ANC-jeugliga-voorlegging oor die nasionalisering van myne en banke goed deur die ANC in die parlement ontvang.

Die Noorweegse regering lê ‘n diplomatieke klag teen die omstrede Jimmy Manyi omdat hy tydens ‘n amptelike vergadering sy eie sakebelange probeer bevorder het. Hierdeur plaas Manyi homself nie net op twee stoele met botsende belange nie, maar minstens drie, waarvan minstens twee teen landsbelang indruis – terwyl hy as DG van Arbeid minstens vierkantig landsbelange behoort te dra.

Intussen word die aanduidings al hoe sterker dat die konsolidering van die konsep, The King can do no wrong, vir pres. Jacob Zuma vorder. Die DA kla onder meer dat die president weier om parlementêre vrae oor sy versuim om belange te verklaar, te beantwoord. Vroeër het Zuma se regspan in verweer op ‘n hersiening van die besluit om ‘n rits kriminele aanklagte teen Zuma te laat vaar, aangevoer die Suid-Afrikaanse president is, soos die Franse en Amerikaanse presidente, vir die duur van hul bewind immuun teen vervolging is. In werklikheid is net die Franse president immuun, en soos dit onlangs geblyk het, toepaslike vervolging vind wel plaas na die bewindstydperk. Dit word nie onder die mat ingevee nie.

Die president deel ‘n landelike gemeenskap mee dat die voorvadergeeste mense sal siek maak wat van die ANC af dros. Nog voor dit behoorlik opslae kan maak, word skadebeheer toegepas en verduidelik dat dit basies as grap bedoel is. Dit het egter ‘n tradisionele beesslagting en allerlei voorvadergeeste-rituele in Soccer City voorafgegaan. Oor laasgenoemde is daar ‘n vreemde media-stilte. Dit kom ook kort na Zuma weer die Allerhoogste as lojale ANC-lid ingespan het.

Allerlei verklarings word gebruik om te verduidelik dat die misdaadsituasie hier nie so erg is soos wat die statistiek dui nie. Terselfdertyd word regse aktiwiteite egter aan die groot klok gehang – waarskynlik in ‘n poging om die sokker-euforie te gebruik om die regse sentimente te marginaliseer. In die praktyk dra dit egter waarskynlik meer tot polarisasie by.

Is dit ‘n geval van ‘n regering wat strategies lomp is wanneer die oë van die wêreld daarop gerig is, en nie besef hoe skadelik nasionaliseringspraatjies is nie? Is dit ‘n geval van ‘n regering wat meen dat die land die luukse het om ‘n muishondstatus te oorleef soos Hugo Chavez noiu doen, en Ghaddafi en Fidel Castro lank gedoen het? Chavez en Ghaddafi het egter die luukses van olie, en Castro is deur die voormalige USSR gerugsteun. Malema meen China sal instap en kom deel as myne genasionaliseer is.

Of…benut die regering nou die euforie blatant om sy penne ten opsigte van grondhervorming, regstellende aksie, nasionalisering en vele meer ‘n ent verder in te slaan?

Presies wat gaan die karakter van die land wees na die euforie bedaar het?

pour chatалександр лобановский харьков класс

Op die vooraand van die Fifa-wêreldbeker word verskillende gesigte van Suid-Afrika voorgehou. Aan die een kant word ‘n beeld voorgehou van ‘n skoon en parate Suid-Afrika wat gereed is om die skouspel aan te bied. Groot gewag word gemaak van hoe gul die Bulle se rugby-ondersteuners in Soweto ontvang word…

As veiligheidsrisiko word Suid-Afrika nou as ‘n land van medium-bedreiging gelys, en is in effek die 49ste gevaarlikste land.

‘n Bekende veiligheidskenner verduidelik dat die misdaadsyfers ‘n skewe beeld skets aangesien in die meeste gevalle die slagoffer van moord en verkragting sy of haar aanvaller ken of geken het. Die implikasie is dat buitelandse besoekers dus nie werklik bedreig word nie, want hulle ken in alle waarskynlikheid nie iemand hier nie. Dit geld egter nie die slagoffers van misdade soos gewapende roof nie. Plaasmoorde kan ook selde na huismoles teruggevoer word.

Word die internet egter bekyk waar Suid-Afrikaners hul gevoelens plaas sonder dat iemand dit sensor, duik ‘n effense ander beeld op. ‘n Oud-joernalis merk op dat berigte oor pres. Jacob Zuma se jongste blaps – om ANC-ondersteuners te waarsku om nie uit die party te dros nie omdat die voorvadergeeste hulle daaroor sal siek maak – maar effentjies die pers gehaal het, en waar dit wel die pers gehaal het is dit gou van die internet-weergawes verwyder of die kommentaarkolomme gesluit. Op die oog af het baie media, veral met staatsverbintenisse, soos RSG, hard probeer om die “metafoor” en “grap” in sy dreigement raak te sien.

Vanoggend lui ‘n opskrif: “Vergewingsgesindheid van swartes nie onuitputlik.” Dit verwys na die minister van landelike ontwikkel en grondhervorming se parlementsrede, en ‘n waarskuwing dat ware versoening nie kan plaasvind sonder dat die “grondvraagstuk” ingevolge die regerende party se Polokwane-besluite opgelos is nie.

Pas is met harde syfers bewys dat die minister van Landbou, Tina Joemat-Pettersson, dwaal met syfers oor grondhervorming, en wat aanvaar kan word die ANC se persepsies onderlê. Die implikasie is problematies, want nou word versoening gekoppel aan die nakom van vereistes wat nie op feite geskoei is nie. 

Terwyl ‘n deel van die media saamspan om die positiefste moontlike klimaat vir die komende toernooi te skets, al sluit dit skynbaar die toeverf van krake in, het ‘n onafhanklike uitsaaier uit sy pad gegaan om die ongelukkigheid in ‘n deel van die Afrikaner-gemeenskap as ‘n soort bedreiging deur kômmin kakie-ducktails voor te hou.

Een van die persone wat op beeld vasgevang is, het ‘n T-hemp gedra wat ‘n groot deel van die, noem dit regse verset, se emosies ondervang: “Malema se mo*r, ek bly ‘n Boer.” Malema se uitsprake het kort-kort opgeduik, asook die beduiwelende rol wat hy speel in die versoeningsproses.

In ‘n gesprek op dieselfde kanaal met die ANC se sekreteris-generaal, Gwede Mantashe, is dit duidelik uitgespel wat die ANC as grondslag vir versoening beskou – die uitwissing van die leefstylgaping tussen baie wittes, en baie swartes. Op ‘n bisarre manier word dit gekoppel aan die ANC se beleid van nie-rassigheid.

Solank as wat ‘n benadering van die slag van die gans wat die goue eiers lê onderliggend is, en as voorbehoud geld vir versoening, so lank gaan polarisasie ruim gevoed word. Die aanspreek hiervan kan nie tot na die sokkertoernooi wag nie. Onder die verf word die krake groter. Euforie het die geneigdheid om ‘n nare babelas te laat, en dui op ‘n onderskatting van die komplekse en multi-dissiplinêre aard van versoening. 

гаражный подъемникАлександр Фильчаков прокурор

Onlangs het pres. Jacob Zuma daarop aanspraak gemaak dat die Here van die ANC se stigting af deel van die party was. Hierdie aanspraak volg op ander verstommende aansprake soos dat die ANC tot die Wederkoms sal regeer, en dat mense Zuma moet volg soos hulle Jesus gevolg het.

Soos te wagte sal wees, was daar heftige reaksie hierop.

‘n Christen word egter aan sy vrugte geken, en op die oog af klop sake nie hier nie. Oor die kwessie van Zuma se veelwywery is daar binne teologiese kringe ‘n effense verdeeldheid, maar oor sy buite-egtelike kinders kon hy uiteindelik nie agter sy kultuur skuil nie, en moes hy die land om verskoning vra.

Pas het Zuma egter sy jongste verklaring gedoen oor hoe God as’t ware lid van die ANC is, of hy verklaar by ‘n vergadering dat die voorvadergeeste diegene wat die ANC verlaat aan die kaak sal stel en dat hulle siek sal word. Dit volg nie lank nie nadat Zuma gesê het swart mense is moreel verplig om vir die ANC te stem.

Hierdie bontpratery oor Godsdiens staan voorts in die konteks dat pres. Zuma ‘n nasionale debat aangekondig het waar oor moraliteit besin gaan word, en moontlik herdefinieer gaan word want tans word te veel sake as verkeerd beskou wat sommige kulture as aanvaarbare praktyke beskou.

Suid-Afrika is egter nie ‘n ekonomiese en kulturele eiland nie, en die norme wat internasionaal geld, gaan op Suid-Afrika van toepassing bly. Die belangrikste aanduider is dat die Wêreldbank korrupsie as die diefstal van ‘n land se toekoms beskou.

Kritiek op Zuma om as’t ware die tokkolossie in te span om te keer mense dros van die ANC, beteken allermins dat Suid-Afrikaners die Here uit die politiek kan sluit. Die Christen is immers ‘n instrument van God – in sy kerk, sy gesin, die skoolbeheerraad en so ook in die parlement. God is egter nie die mens, ook nie die Christen, se instrument nie.

Dit geld ook Zuma, selfs nie eens as hy die onvoorwaardelike steun van die Inter Faith Leadership Forum het nie, wat volgens aanduidings in ieder geval van die ANC se godsdienslessenaar af beheer word.

Zuma se optrede is egter nie net vanuit ‘n moraliteits- en godsdiensoogpunt ontstellend nie. Dit plaas bedenkinge oor sy begrip oor wat die demokrasie behels. ‘n Regerende party probeer sy bewindslewe rek deur so goed as moontlik in algemene belang te reageer.

In verskeie opsigte faal die ANC, sodat selfs prominente lede sê die ANC het sy morele kompas verloor. Tydens die ANC se bewind het die grypsug en tenderpreneurskap beduidende afmetings aangeneem, en het die inkomstegaping tot die hoogste meetbare vlak ter wêreld gestyg.

Die regering voel die gevolge nou wel deeglik. Op die vooraand van die Fifa-sokkertoernooi sukkel die land om vervoerstakings die hoof te bied. Hierdie stakings is hoofsaaklik die gevolg daarvan dat, na voorheen met die vakbonde ooreengekom is op ‘n enkelsyferverhoging vanjaar, die bestuur ‘n 14 % verhoging aan homself gaan toeken het.

In Europa en elders het hierdie grypsug, wat mildelik tot die onlangse wêreld ekonomiese krisis bygedra het, veroorsaak dat lande belangrike moraliteitsbeginsels in hul herstelplanne ingeskryf het. Die ontsteltenis was dus groot toe dit rugbaar word dat een van die Amerikaanse maatskappy wat staatshulp ontvang het, van dié geld gebruik het om van sy top-mense bonusse van miljoene dollar betaal het.

Om die slagoffers van grypsug met die tokkolossie bang te maak – dit gaan in geen moraliteitsboekie die pyp rook nie – maak nie saak hoe dit herdefinieer word nie.

хамам в квартирелобановский александр отзывы

Uit ‘n ellelange artikel deur die minister van landbou, Tina Joemat-Pettersson die naweek in Rapport, is dit duidelik dat persepsies oor grondbesit in die land nou so ver van mekaar verwyder is dat ‘n grondoudit die enigste manier is om dit op te klaar. Tot dusver het die regering vierkantig vasgeskop daarteen en met feite volgehou wat net die regering nog glo.

Joemat-Pettersson het haarself in die artikel boonop geen guns bewus nie deur ‘n geykte stelling wat maklik weerlê kan word. Sy het naamlik gesê buite die 13 % oppervlak van die voormalige tuislande, kon swart, bruin en Indiër geen grond besit nie.

Of sy bloot moedswillig of per abuis vergeet het van die bruin landelike gebiede wat saam, volgens sommige bronne, sowat 2 miljoen Ha beslaan het, is nie bekend nie. Dit is egter ondenkbaar dat sy nie van die lang geskiedenisse van gebiede soos Genadendal, die Richtersveld, die Oppermansgronde en talle ander sou weet nie. Indiërboere besit al baie lank suikerplase.

Boonop is die bevolkinsgsregistrasiewet en die groepsgebiedewet in 1991 afgeskaf nadat die instromingsbeheerwet reeds in 1986 afgeskaf is. Die staakundige hindernisse vir ander groepe het dus voor 1994 verval en swart mense, ook uit die buurlande, het hierna begin grond koop. Hulle is later deur magnate soos Tito Mboweni gevolg.

Haar syfers is dus nie net foutief nie, maar verouderd.

Hierteenoor dui sommige opnames dat swart mense reeds in die orde van 40 % en selfs meer landbougrond besit.

Die groot verskil tussen die syfers is deels daaraan toe te skryf dat die minister se syfer van 87 persent in wit boere se besit in 1994 nie net grond in swart, bruin en Indiërbesit insluit nie, maar ook staatsgrond soos staatsplase en weermaggronde, natuurparke, lughawens, paaie stede en vele meer.

Dat die oordrag teen ‘n tempo plaasgevind het wat vir die regering onaanvaarbaar is, is egter ook so. Oor wie die skuld hiervoor moet kry, is daar meningsverskil. Terwyl die owerheid die skuld op boere plaas, het selfs adjunk-minister, wyle Dirk du Toit, tydens ‘n vergadering van landboubedrywe gevra dat georganiseerde landbou ‘n versoek moet rig vir die instelling van ‘n klagtedirektoraat in die Departement van Grondsake. Hy het, toe hy gemeen het die media is nie teenwoordig nie, gesê sy eie kantoor kan nie voorbly om al die klagtes te hanteer nie.

Meer onlangs het die Grondeisekommissaris verskeie hofsake verloor veral omdat die kommissarisse geweier het om van feite kennis te neem en volhard het om met ongeldige grondeise hof toe te gaan. Bykans geen boer het nie al ‘n dik pak korrespondensie met Grondsake wat gewoon nie beantwoord is nie.

Die regering se reaksie op die onverkwiklikheid is ook kommerwekkend. Nie alleen is die regering uiters suinig met die veroordeling van plaasaanvalle nie, die regering stel maatreëls voor asof dit in reaksie is op die landbou se beweerde halstarrigheid – waaronder gereelde uitsprake en selfs ‘n gesneuwelde wetsontwerp om plase te onteien, of tot nasionale bate te verklaar en so in effek te onteien, en nou die gedagte van 40 % swart aandeelhouding. Dat artikel 25 van die grondwet grondeienaarskap beskerm, veral omdat dit boonop deel van die handves van menseregte uitmaak, word blykbaar nie as hindernis vir grondgrypplanne beskou nie.

Die tragedie is dat min van die oorgedraagde grond nog produktief is. In die Vrystaat het amper ‘n 100 eens produktiewe plase na oordrag sedert 1994 in onproduktiewe eenhede verval.

Steeds word surrealistiese uitsprake gemaak soos dat landelike armoede aangespreek word deur onder meer bestaansboerdery, of die uitdeel van plasies waarvan die oppervlaktes van tussen een en tagtig hektaar genoem word. Enige landbou-ekonoom sal uitwys dat hierdie oppervlaktes, tensy uiters intensief en teen hoë koste aangewend word, nie armoede gaan teenwerk nie maar in die hand gaan werk.

Joemat-Pettersson het goed begin, maar sake lyk nou minder belowend. Soos sy selfs skryf: Die wittebrood is nou verby.

no depositлобановский александр жена

Pas is bekend gemaak dat partypolitiek as deel van studentepolitiek waarskynlik by Kovsies afgeskaf gaan word. Terselfdertyd toon ‘n opname in Nederland dat politieke partye in Nederland verbaal meer regs afslaan vir die komende algemene verkiesing as wat selfs die partye se eie verkiesingsmanifeste aandui.

Dit is ‘n bekende feit dat politiek in Wes-Europa ‘n groot regse oplewing beleef.

Die ontleedmes hieroor is uit, en die argumente is soortgelyk as hoekom die kiesers in verskeie Wes-Europese state die liberalisme – eintlik permissiwiteit – van die laaste kwart van die vorige eeu die rug toegekeer het en Christen-demokratiese Partye in effektief post-Christelike lande aan bewind gestel het.

Nou wil dit oppervlakkig voorkom asof die Christen-demokratiese era dalk ‘n soort van tussenfase kan wees vir ‘n skuif na nog verder regs.

Die antwoord is heel waarskynlik soortgelyk as dit wat die op die oog af die polariserende karakter van studentepolitiek op voormalige Afrikaanse universiteite kenmerk.

Met die oopstel van hierdie universiteite het die dinamika vinnig verander. Dit het gepaard gegaan met ‘n noodwendige afskaling van Afrikaans, en is nie oral ewe knaphandig aangespreek nie. Dieselfde links-radikale politiek wat studentepolitiek op die ou swart kampusse gekenmerk het, het oornag ook op die tradisionele Afrikaanse kampusse kom nesskop. Dit het die dieselfde soort van studenteprotes ingesluit.

Skielik was daar nie meer ruimte vir die sogenaamde middelgrond nie. Tradisionele Afrikaanse studente-organisasies moes partypolitiek amalgameer of verdwyn.

Ook hierop reageer universiteitsowerhede nie altyd met Salomo se wysheid nie. In die klaskamers word die teorie geleer van elke aksie wat ‘n teenreaksie tot gevolg het, maar as dit in die praktyk neerslag vind, word kopgekrap en opnuut reaktief opgetree.

Die opkoms van Christen-demokrasie in Wes-Europa is onder meer toegeskryf aan ‘n oorversadigheid van permissiwiteit soos seks-winkels op straathoeke, bordele, aandrang op die wettiging van dagga en ander dwelms, gru-reaksie op massaslagtings deur aborsies en ‘n koerslose jeug wat hulle tot sake wend soos die Baader-Meinhoffs. ‘n Tweede faktor is die invloei van mense uit Oos-Europa met konserwatiewer Christelike waardes wat op die bevolking afgegee het.

‘n Persepsie bestaan voorts dat baie van die misdaad ook na immigrante uit minder ontwikkelende lande teruggelei kan word.

Te midde van die opskiet van moskees het die selfversekerdheid  post-Christelikheid as mode sy glans verloor.

Die oorkoepelendheid van die Europese Unie het tot gevolg dat plaaslike nasionalisme, selfs dit wat amper vergete was, op die een of ander wyse weer lewend geword het. Skotse en Walliese parlemente is ingestel, en word na hul webwerwe gekyk, straal die trots uit die kwaliteit daarvan. Vlaandere raak nukkerig met sy blok-aan-die-been, maar meerderwaardige Walloniese landsgenote. Die Friesiese kultuur blom en verskillende dialekte daarvan word afgestof. Brabants het sy eie Bybelvertaling gekry.

Universiteitsowerhede wat meen om studente, met verreweg beter kwalifikasies as die gemiddelde Suid-Afrikaanse kieser, kunsmatig van die natuurlike verloop van studentepolitiek te beroof, herinner aan lesse wat Lord Milner ook al hier op Suid-Afrikaanse bodem moes leer.

Spreek eers die oorsake aan. Die simptome sal self daarop reageer.

avto-mechanic.ruлобановский депутат

free casino slotsданильченко юрій Харків

Enkele dae nadat die ANC se dissiplinêre komitee besluit het sy jeugleier, Julius Malema, sal nie vervolg word omdat hy ‘n opdrag geïgnoreer het om nie meer “Skiet die Boere” te sing nie, is nog ‘n plaasmoord gepleeg.

Dié keer was dit mnr. Johan Strydom, wat deur kennisse onthou word as ‘n boer wat baie goed vir sy plaaswerkers was. In ‘n vroeëre, dubbele Vrystaatse plaasmoord, is die bejaarde egpaar as filantrope beskryf.

‘n Redakteur van ‘n klein Afrikaanse koerant skryf in reaksie op ‘n nuusverklaring oor Strydom se moord dat sy onthou hoe ‘n voorval enkele jare gelede, toe ‘n sakeman ‘n swart man agter sy voertuig aangesleep het, tot internasionaal opslae gemaak het. Dat Strydom ook, volgens die getuienis op die toneel, skynbaar agter sy bakkie aangesleep is, het kwalik die nuus gehaal, laat staan nog opslae maak.

In Suid-Afrika is daar in verskeie kringe, ook die regering, ‘n ergerlikheid weens die groot klem wat op plaasmoorde geplaas word. Daar is egter verskeie redes waarom dit soveel aandag geniet.

Die internasionale moordkoers word op 5 per 100 000 per jaar geraam, met dié van Wes-Europa op een. Suid-Afrika se moordkoers is egter net minder as 50 per 100 000 per jaar, met onder meer die Mediese Navorsingsraad wat meen dit is aansienlik hoër. Formeel word die moordkoers onder bruin mans in die Wes-Kaap danksy bendebedrywighede op ongeveer 90 per 100 000 per jaar geraam wat as die hoogste moordkoers vir ‘n identifiseerbare groep in die wêreld beskou word.

Interpol beraam egter die moordkoers onder Suid-Afrikaanse boere op meer as 300 per 100 000 per jaar. Dit klink op die oog af of dit nie so baie kan wees nie, bloot omdat daar lank nie meer naastenby ‘n 100 000 kommersiële boere in Suid-Afrika is nie.

Nog ‘n rede waarom plaasmoorde soveel aandag trek, is die ontsettende wreedheid waarmee dit in baie gevalle gepleeg word. Van ‘n bejaarde se voetsole afskil om te wys waar ‘n nie-bestaande kluis is, tot die keel afsny van ‘n Belgiese burger. Met byna elke plaasmoord lyk dit of die aanvallers vrye teuels aan hul verbeelding gegee het om innoverende wreedheid op te dis.

Weens die onderlinge band van boere, die tipe self-aangewesenheid, die regering se onhulpvaardige reaksie (indien enige) in terme van veroordeling, die regering se gereelde beskuldigende vingerwysings na boere en ‘n verskeidenheid ander faktore, het dit verskeie sielkundiges al laat reageer dat hulle hier met iets anders te make het as die trauma wat gewoonlik op ‘n moord volg.

Sommiges beskryf dit as ‘n manifestasie van viktimonologie – ‘n trauma wat nie weggaan nie.

Selfs die huidige minister van landbou, Tina Joemat-Petterson, se aanvanklike belowende wegspring met die landbou het nou in die gebruiklike retoriek verval wat die bewindstydperk van Lawwe Lulu en Dirk du Toit gekenmerk het. Die omgewingsdruk in die ANC is skynbaar net te sterk om geykte persepsies blywend te verander.

Dit beteken nie dat enige ander moord minder veroordelingswaardig is nie. Of die boef nou ‘n veiligheidskompleks ingedring en iemand in die privaatheid van haar eie slaapkamer onteer en vermoor, en of dit ‘n dronknes-messtekery is, dit bly erger as die blote statistiek. Sokker-euforie te midde van hierdie syfers herinner aan ‘n dop teen depressie. Dit help vir die oomblik maar dit verdiep die depressie en neem nie die oorsaak weg nie.

the best gameАлександр Фильчаков Васильевич

Binne enkele weke breek die grootste sportgeleentheid aan wat nog in Suid-Afrika en op die kontinent gehou is. Dit is ‘n uithangleentheid soos min wat vir die spartelende regering soos manna uit die hemel kom.

…Of is dit?

Al hoe meer mense en instansies besef hoeveel waarde die regering aan die geleentheid heg, en begin nou planne smee om daardeur konsessies van die regering te probeer afdwing.

Die seisoen van stakings duur voort met die vervoerstaking wat nou ongemaklik naby aan die sokker draai. Verskeie diensleweringsbetogings het al plaasgevind, en die massa-aksie teen misdaad wat deur Solidariteit gelei word, gaan waarskynlik ook die grootste van sy soort ooit in Suid-Afrika wees.

Bewaringskundiges wil ook die komende toernooi gebruik om ‘n mynmaatskappy te stuit wat met ‘n oop steenkoolmyn in die Mapungubwe wêrelerfenisgebied begin het. Dié myn val boonop in ‘n oorgrens-bewaringsgebied ook. Suid-Afrika se geskiedenis oor wêrelderfenisgebiede is juis nie iets om op trots te wees nie, met Unesco wat al met stappe begin het oor Suid-Afrika se oortredings en voeteslepery in die Vredefort-koepelgebied. Ook hier is berig dat ‘n Australiese maatskappy na die proklamering nog prospekteerwerk gedoen het.

Robbeneiland is ook kort-kort in die spervuur, en onlangs is berig dat plakkers ‘n informele nedersetting in die Wieg van die Mensdom-erfenisgebied opgerig het – boonop op grond wat weens dolomitiese formasies nie vir huisvesting geskik is nie.

Pas het die ANC ‘n klag teen Julius Malema teruggetrek oor sy volharding om ‘n omstrede liedjie met die woorde: Skiet die Boere” te sing, of nog ‘n boer, mnr. Johan Strydom, is vermoor. Ontstellende berigte oor plaasmoorde het reeds die buitelandse pers gehaal voor die moord op mnr. Eugene Terre’Blanche die oë van die wêreld daarop gevestig het. Plaasmoorde is egter nie al ontstellende voorvalle van misdaad nie.

Terwyl die regering normaalweg dawerend swyg oor plaasaanvalle, is dit nie skaam om ontstellende kaf oor die landbousektor aan die groot klok te hang nie. Selfs die minister van landbou, Tina Joemat-Petterson wat belowend begin het, sing nou voor in hierdie koor en gedra haar soos te veel ANC-ministers wat nie vir afsprake opdaag nie – gewoonlik omdat hulle oorsee is.

Opsommend word probleme ontken of afgemaak.

Maar toe ‘n groepie regses aangekeer is, is ‘n nuuskonferensie belê asof ‘n reuse regse komplot om die sokker met aanvalle te teiken ontbloot is. In waarskynlik die mees amateuragtige strategiese kommunikasie-aksie ooit, is ‘n persepsie by die buiteland geskep wat waarskynlik te make het met ‘n magsvertoon wat vir die binnelandse gehoor bedoel is dat die regering ‘n regse bedreiging lag-lag die hoof kan bied.

Sommige faktore wat tot ‘n ongunstige persepsie oor Suid-Afrika lei kan nie op die regering se brood gesmeer word nie. ‘n Enkele individu kan groot amok maak, of dit nou met ‘n fisiese wapen of toegang tot die internet is.

Dit verhoog daarom die druk op die regering om dit wat hy kan aanspreek behoorlik aan te spreek. Die verhogings wat die vervoer-semi-staatsinstellings aanbied is waarskynlik nie onredelik nie, maar die hele prentjie verander in die lig daarvan dat die bestuur aan hulself veel groter verhogings toegestaan het. Kenners waarsku al lank dat die inkomstegaping in Suid-Afrika gevaarlik groot is.

Om so op te tree dat die herstel van Vrystaatse paaie eers na die sokkertoernooi plaasvind, is ondenkbaar dom.

Baie Suid-Afrikaners is bekommerd dat die toernooi vir Suid-Afrika ‘n verleentheid gaan oplewer, en daar is genoeg regeringsgeskepte redes om hier en daar bedenkinge te troetel. Om daardie mense as dislojaal en selfs as verraaiers af te maak help ook nie.

справка отданильченко юрій броніславович компромат

Opposisiepartye is oor die algemeen nie konstruktief nie, en by implikasie nie lojaal nie. Dit is ‘n veralgemening dat Suid-Afrikaners nie positief oor die land is nie.

Dit is min of meer die kernagtige samevatting van pres. Jacob Zuma oor wat in die land aan die gebeur is – ‘n president met toenemende kenmerke van iemand wat homself in ‘n ivoortoring toesluit.

Terwyl dit blykbaar ‘n baie ernstige oortreding is om Zuma met oud-pres. Thabo Mbeki te vergelyk, word die ooreenkomste hieroor duideliker. Mbeki sal lank onthou word vir sy oogklap-optrede toe hy gemeen het peilings oor werkloosheid en armoede is oordrewe, want hy sien dit dan nie.

Zuma is ontevrede omdat die ANC nie soveel krediet kry vir prestasies as waarop die ANC aanspraak maak nie.

Die soort aansprake wat die ANC graag maak is die hoeveelheid gedienste persele wat beskikbaar gestel is, die hoeveelheid HOP-huise wat gebou is, en die hoeveelheid mense wat nou welsynstoelaes ontvang.

‘n Mens hoef nie die hulp van ‘n “negatiewe” opposisieparty te hê om te verstaan dat die instroming van miljoene onwettige immigrante – danksy onbeskermde grense en korrupte amptenare – die beskikbare werksgeleenthede dreineer, die dienste uitput en sommer op die koop toe Suid-Afrikaners op ‘n ongekende skaal aan dwelm- en prostitusiesindikate blootstel nie. Derduisende goed-opgeleide Suid-Afrikaners werk oorsee.

Pas het dit bekend geword dat die Vrystaat se haglike paaie eers na die komende sokkertoernooi aandag gaan kry. Intussen het die agterstand in finansies vir padinstandhouding tot ongeveer R75 miljard aangegroei. Klinieke sit gereeld sonder medikasie en hul erwe groei toe onder onkruid.

‘n Minister gaan verkla Skoor by die Speaker, haar broer, oor die parlement wat so ongeskik met haar is om hul grondwetlike oorsigplig oor haar te wil uitoefen.

Die land se komende waterkrisis blyk groter te wees as die kragkrisis, maar die minister sien geen krisis nie. Munisipaliteite is aldus die Ouditeur-generaal byna voor die voet in tamatiestraat, en heelwat hiervan in die rioolstraat.

Die terugtrek van die mees ernstige klagtes teen Julius Malema sal nog lank as ‘n klad teen die ANC staan.

Hierdie is maar enkele aspekte.

Teen hierdie agtergrond is dit pikant om opposisiepartye van dislojaliteit te beskuldig asof hulle onpatrioties is. Het dié toestande argumentsonthalwe in Nederland ontstaan, sou ‘n regerende party se ore veel meer getuit het, en bowendien sou so ‘n party se tassies al lankal gepak gewees het. ‘n Party met genoeg patriotisme, wat byvoorbeeld erns sou maak met die uitroei van korrupsie en onbevoegdheid, sou aan bewind gestel word.

Volgens Zuma jaag opposisiepartye net koerantopskrifte na.

Vandag is een van die treffendste opskrifte, sonder dat dit aan ‘n opposisieparty toegeskryf kan word Tim du Plessis se Brandpunt in Volksblad: “Onthul: ANC se nuwe DNS. Korrupsie en verryking die gom wat hulle deesdae bind.”

Mnr. Roy Jankielsohn, Vrystaatse leier van die DA, wel buite konteks aangehaal, verklaar in vandag se Volksblad: “Ek dink in ons demokrasie het partye nog nie die nodige politieke volwassenheid bereik nie en kiesers stem nog met hul emosies.” Die standpunt word lankal deur beginselgedrewe partye gehuldig.

Dié standpunt word blykbaar gedeel deur pres. Zuma gedeel in sy oproepe op swart kiesers dat hulle moreel verplig is om vir die ANC te stem.

Peilings en feite soos die emigrasie toon dat Suid-Afrikaners, en nie net die minderheid Afrikaners nie, oor die algemeen nie baie positief oor die land is nie. Die fout hiervoor lê nie voor die minder positiewe mense nie. Dit is gewoonlik juis mense wat trots op hul land is en skaam kry vir die misdaadkoers, die agteruitgang van die padnetwerk, HOP-huise wat gesloop moet word, riool wat in die strate afloop en ‘n onderwysstelsel wat nou as van ‘n laer standaard as dié van verskeie Sub-Sahara-Afrikalande insluitende dié van Zimbabwe beskou word.

Dit is mense wat graag deur arbeid en hul hardverworwe kwalifikasies vir hul gesinne wil sorg, maar wat weens hul velkleur nie geleentheid kry nie.

Dit is nie hulle wat nie hul dag in die hof gekry het nie, en dit is nie hulle wat ritse vroue aanskaf en dan nog boonop buite die huwelik gaan kinders verwek nie.

Dit is ook nie hulle wat vra dat die land se morele kodes opnuut bespreek en geformuleer word sodat ander waardes ook staanplek kan kry nie.

‘n Ware demokrasie is robuus en Zuma moet verlief neem dat ‘n ivoortoring die ideale teiken vir kleilatgooi is.

name slot machine selectorлобановский александр фото

подвесной светильник армстронгФильчаков прокуратура харьков

play clue classicДанильченко Юрий отзывы

casino gameФільчаков Олександр Васильович прокурор

пескоструйная камералобановский политик