Kategorie: Dan Roodt

Dan Roodt het aan Wits en aan die Universiteit van Parys gestudeer, onderskeidelik in die letterkunde en die filosofie. Hy is die stigter van PRAAG en die skrywer van, o.a. Om die waarheidskommissie te vergeet, Moltrein en Scourge of the ANC. Sy mees onlangse boek is Aweregs.

Het die Afrikaanse letterkunde misluk?

Onlangs val dit my op dat Karel Schoeman reeds drie keer die Hertzogprys vir prosa ontvang het. Is daar só min bekroonbare skrywers in Afrikaans dat dit nodig was om Schoeman drie keer te beloon, wonder ‘n mens?

Die Sweedse Akademie het dit nog geensins nodig gevind om enige Afrikaanse skrywer met ‘n Nobel te vereer nie. Terwyl twee sulke middelmatige romansiers soos Nadine Gordimer en J.M. Coetzee vanuit die piepklein Engels-Suid-Afrikaanse letterkunde reeds daardie onderskeiding te beurt geval het.

Word daar deesdae enigiets in Afrikaans gepubliseer waaroor ‘n mens opgewonde kan raak of wat iets sinvols oor ons bestaan in die wye en droewe land te sê het? Onlangs ontmoet ek ‘n meisie wat verlede jaar in matriek was en sy sê spontaan vir my dat “sy verkies om ou boeke te lees want die taal is beter”. ‘n Nogal verdoemende uitspraak.

Die polemiek rondom Jackie Nagtegaal se Daar’s vis in die punch het Afrikaanse literatore in twee kampe verdeel: dié wat Standaardafrikaans as die Stradivarius sien waarsonder geen violis behoorlike musiek kan maak nie, en die voorstanders van Kreools. Nie net het Nagtegaal se Engfrikaanse novelle ‘n klomp pryse ingepalm nie, maar sowel André P. Brink as Antjie Krog het haar taalgebruik as die soveelste geoedipaliseerde “opstand teen die vaders” in Afrikaans verwelkom. Brink het Nagtegaal selfs met Françoise Sagan vergelyk.

In ‘n veelseggende epos aan die Kleinmond-leeskring skryf Nagtegaal: “Kom ons begin maar by die drugs en die taal. Dis die twee main goed waaroor almal altyd wil praat. En nee ek is nie so seer gatvol nie. Dink net dit is uit proportion uitgeruk. (My Afrikaans gaan tien teen een nog slegter wees in die e-mail want hier’s nie ‘n speltoetser op my e-mail nie en ek gebruik eerder ‘n engelse woord as ‘n verkeerd gespelde Afrikaanse woord en daar bly nie Tafelberg editors in my outbox nie)”

In die dialoog van Karin Brynard se speurverhale en Kerneels Breytenbach se erg pretensieuse Piekniek by hangklip vind ‘n mens dieselfde hunkering na platvloersheid en Kreools. Brynard het een van die amusantste onlangse uitsprake gelewer: “Ek het geen ambisie gehad om ‘n skrywer te word nie.”

Dit strek egter verder as bloot Engfrikaans. Dis asof die hele moderne beweging in Afrikaans, wat hom glo van “mooiskrywery” wou weerhou, afkerig teenoor literêre styl staan. So min of meer die teenoorgestelde van Georges-Louis Leclerc se spreuk: “Die styl is die man self.”

Dis asof die fameuse Patriot-motto van weleer, “skryf soos jy praat”, teruggekom het om by ons te kom spook. Jou tuinier praat beter as sommige skrywers en gelukkig skryf hy dit nie neer nie, anders as hulle.

Almal is nie Proust of Joyce nie. Miskien kan ‘n skrywer nog met swak taal en styl verbykom, solank hy oor ‘n idee beskik. Maar dis nou juis hier waar ons Afrikaanse skrywers in hul politieke en filosofiese konformisme hul lesers in die steek gelaat het. Die misrabele debat oor “betrokkenheid” wat destyds in die laat 1960s in die tydskriffie Kol begin het, het nie net die naïwiteit van die Afrikaanse hoofstroom onthul nie, dog ook sy afhanklikheid van Engels-Suid-Afrikaanse (en Britse) modelle. Teenoor die ryk, genuanseerde debatte oor sulke kwessies op die vasteland van Europa.

Marlene van Niekerk se Triomf verteenwoordig die nulpunt van betrokkenheid, ‘n soort “arm man se sosiaal-realisme”. Verder as bladsy 127 kon ek nie lees nie, want toe word ek oorval deur ‘n gevoel van verveling en afsku, nie soseer afsku oor die vergesogte wêreld en taalgebruik van die karakters nie, maar ‘n weersin in die werk self en in die soort mentaliteit waaruit dit spruit. Ongelukkig dink ek dit het die sluise van ressentiment in Afrikaans oopgetrek en sedertdien kan die soort dom dekadensie wat as’t ware botvier, op ‘n manier na Triomf teruggevoer word.

In André P. Brink se onlangse Philida word hierdie blik terug in die geskiedenis in geteleskopeer, met die stereotipering en karikaturisering van ou-Kaapse verhoudings tussen meesters en slawe, blanke Afrikaners en bruines.

Ons staan aan die begin van ‘n nuwe millennium; nietemin is die gevoel van fin de siècle vandag in Afrikaans sterker as ooit. Dis asof die Afrikaner se politieke mislukking, sy “oorgawe sonder neerlaag” (Giliomee), insgelyks op ander gebiede manifesteer: dié van kultuur, taal, kuns, teater en, les bes, letterkunde.

Kennelik was Afrikaanse skrywers heel tuis in die klassisisme en die romantiek. Die beteres, soos Karel Schoeman en Dan Sleigh, skryf in Standaardafrikaans maar hou hulle ook naby aan die klassieke vorme.

Haarhoff en Van Rensburg se vertalings uit die Latyn en Grieks verteenwoordig steeds van die grootste bydraes tot ons letterkunde. Die oomblik toe die modernisme ons so ongeveer ná die tweede wêreldoorlog bereik, het ons verval in ‘n tipiese derdewêreldsindroom, Naipaul se “mimiekmense” wat sonder veel begrip naboots, terwyl ressentiment jeens die self en die koloniale meester gedy.

Ressentiment, waaroor Nietzsche so helder geskryf het, is nie beperk tot onvergenoegdheid en naywer jeens ‘n heersersklas, ‘n koloniale owerheid of gewaande verdrukker nie. Bowenal vertaal ressentiment in ‘n selfontevredenheid, skuldgevoelens en ‘n versteurde identiteit. André P. Brink se verbysterende uitspraak in die dokumentêre film, André Brink die Afrikaan, naamlik dat “my mense verdien om te verdwyn” is tipies hiervan.

Al waarvoor ons kan hoop, is dat daar uit die goedkoop liefdesverhale en stories oor vampiere en zombies wat mense deesdae op Amazon.com selfpubliseer, ‘n nuwe Afrikaanse letterkunde mag verrys wat ons ten minste van ressentiment kan bevry.

Vir die ernstige skrywer bly daar ‘n vorm van solipsisme oor, dié van vir jouself te skryf. Nie net kan hy daardeur die soort buite-die-handel-ideaal van suiwer moderniteit bereik nie, maar sodoende dalk ook ‘n nuwe begin pleeg.

александр лобановский харьков

Nataniël of Steve Hofmeyr – is kultuur deesdae ‘gay’?

roodt_dan_wikideur Dan Roodt

Hier in Johannesburg gebruik die skoolkinders ‘n uitdrukking: “Dis sooo ‘gay’! Gewoonlik is dit pejoratief, maar interessant is dat dit gewoonlik nie soseer op een of ander geslagskwessie gemik is nie, maar eerder na styl, voorkoms, gedrag, ‘n manier van doen, taalgebruik, ens., kan verwys.

Volgens my matriekdogter, self ‘n kranige skryfster, wat baie in voeling met die tienersosiolek verkeer, sal sy nooit die term “gay” in verband met ‘n persoon gebruik nie. Sy sal veel eerder reageer as die wiskunde-onderwyseres skielik ‘n groot klomp huiswerk uitdeel met: “Dis gay!” Met ander woorde: dis teleurstellend of dom of netelig.

Onder die 22 500 boeke in ons nuwe ebiblioteek, papyyrus.com, ontdek ek ‘n teks met die aanvegbare titel: How the homosexuals saved civilisation deur Cathy Crimmins (Penguin, 2004). Die subtitel van die boek is: The true and heroic story of how gay men shaped the modern world. Op die oog af  is dit ‘n vergesogte idee: dat homoseksuele op ‘n manier ons hele beskawing sou geskep het of dit dan van ondergang sou “gered het”. Die wonderlike ding van ‘n ebiblioteek is egter dat, selfs al sou jy nie die boek koop nie, wil jy dit tog lees, al is dit net om te sien tot watse belaglike idees mense in staat is.

Halfpad deur Crimmins se boek, moet ek egter – ten spyte van my aanvanklike vooroordele – erken dat sy in ‘n mate gelyk het: gays hét in ‘n groot mate die styl en kultuur van die twintigste eeu bepaal! Veral in die VSA, waar “vrolike” akteurs, regisseurs en draaiboekskrywers menige Hollywood-film gemaak het. Maar ook dramaturge, klere-ontwerpers, TV-persoonlikhede, beroemde kokke en vele meer. Soos sy dit stel:

“Looking back, I can see how America fought hard to ignore the gay undertow of our culture from the fifties well into the eighties. There were so many unanswered questions. Why was Paul Lynde the funniest guy on Hollywood Squares? Why were Liberace’s clothes and jewels the most fabulous? Why were Johnny Mathis ballads the favourite make-out music for heterosexual couples in the sixties? Why were many of the greatest playwrights of the last half of the twentieth century – Tennessee Williams, Lanford Wilson, Terrence McNally, Edward Albee – all gay men writing for straight audiences? Why are Cole Porter’s love songs the cleverest and most poignant?

Back then we were struggling, as a culture, with too many closets, to ignore the idea that many of our modern notions about art, romance, theater, cinema, fashion, food, and life itself were shaped by gay initiatives and perspectives.

Fortunately, we no longer need to be in denial. We’re in a golden age of ‘Global Queering’, in which ideas and behaviors associated with gay groups are making their way into mainstream culture…”

Trouens, dit wil lyk asof die hele verbruikersamelewing hom op “vrolike” kultuur en style modelleer. Crimmins noem al die name van handelsmerke, verbruikerspatrone, die wisselwerking tussen die “vrolike” mark en die normale, om haar argument te staaf. Daar is selfs so iets soos ‘n “vrolike” ekonomie. Blykbaar verdien homoseksuele mans gemiddeld twaalf persent minder as heteroseksuele mans, maar beskik oor hoër kwalifkasies. Hulle is egter geneig om meer risiko te aanvaar en daarom behaal vele van hulle groot sukses.

Boonop is die vrolikes in al die toonaangewende stede met hoë-tegnologiebedrywe in Amerika saamgetrek: San Francisco, Seattle, New York, Washington, D.C., Austin en San Diego. Volgens ‘n wetenskaplike studie deur die Carnegie-Mellon-universiteit in Pittsburgh, is “die primêre aanwyser vir ‘n stedelike gebied se hoëtegnologiesukses… ‘n groot vrolike bevolking”.

In weerwil van hul ietwat laer gemiddelde salarisse, is vrolikes egter ryker omdat hulle gedurig besig is om nuwe woongebiede te ontdek wat deur hulle opgeknap en verfraai word. Hulle koop dikwels huise of woonstelle in goedkoop, verslonste buurte wat binne ‘n paar jaar in die spreekwoordelike lushowe omgetower. Hiervoor sorg vrolike argitekte, binneversierders, restouranthouers, teatermense en ander vermaaklikheidskunstenaars wat stelselmatig die buurt in ‘n plek omtower waar elkeen sou wou woon want daar is winkels, kafees, restourante, vermaak en kultuur.

Vanweë die opknapping van voorheen goedkoop buurte, styg eiendomspryse. Vrolikes wat deel van die opknappingsproses was, se eiendomspryse styg ten hemele en sodoende teken hulle aansienlike kapitaalwinste aan.

Vir diegene wat dink dat hierdie slegs ‘n Amerikaanse verskynsel is, het ek nuus: sedert my studentedae neem ek presies dieselfde proses in Suid-Afrika en onder Afrikaners waar. In die eerste plaas is ons land natuurlik ‘n tweede Amerika. Europeërs wat in ons land aankom, sien die ooreenkoms tussen ons argitektuur en gedensentraliseerde voorstedelike leefwyse en dié van die VSA. Trouens, die eerste keer toe ek in die VSA aanland, was dit vir my ook teleurstellend dat die plek nie eintlik “nuut” of  “anders” was nie: dit lyk kompleet soos Suid-Afrika.

Die ou Afrikaner-oorheerste SAUK was natuurlik ‘n instelling, om nie van die streekrade vir kunste te vergeet nie, waar vrolike invloed selfs sterker as dié van die ou Broederbond was. Toe die SAUK vanuit Kommissarisstraat in die middestad van Johannesburg na Aucklandpark toe trek, met die aanvan van televisie in 1976, het ‘n hele horde Afrikaanse vrolikes op die omliggende voorstede toegesak. Melville, Westdene, Brixton en Aucklandpark self het ‘n skielike oplewing beleef, met huispryse wat binne enkele jare die hoogte ingeskiet het. Akteurs, omroepers en regisseurs het hulle almal hier tuisgemaak.

Daar is al boekdele vol geskryf oor die invloed van die Nasionale Party en die Broederbond onder Afrikaners tydens vorige geslagte. Maar wat van die vrolikes se invloed? Terwyl die NP verdwyn het en die Broederbond van naam verander het, het vrolike invloed eintlik toegeneem. ‘n Verskynsel waarop Crimmins in haar boek wys, is hoe sekere swart houdings en taalgebruik in die VSA geredelik deur die vrolike gemeenskap oorgeneem word, wat dit op hul beurt via die media deel van die hoofstroom maak.

Die uitgesproke skryfster Susan Sontag het iewers beweer dat alle Amerikaanse kultuur, “hetsy deur Jode, hetsy deur swartes geskep is”. Sy het egter die vrolikes uitgelaat, hoewel sy elders die vrolike tema in ‘n baie interessante opstel, “Notes on Camp”, aangeroer het.

John Wayne het op ‘n stadium gevra wie eerder Amerika verpersoonlik, hy of Alice Cooper. Vir diegene wat hom nie onthou nie, Alice Cooper was ‘n taamlik verwyfde Amerikaanse rockster van die sewentigerjare met lang hare en ‘n slang soos Glenda Kemp s’n.

Alice Cooper met sy slang
John Wayne, die argetipiese heteroseksuele en manlike cowboy

Soos John Wayne, kan ons vandag die vraag vra wie die Afrikanerman verteenwoordig: is dit Steve Hofmeyr of Nataniël? Meer argetipies en histories: is dit die Boer met ryperd en Mauser of is dit die androgiene openbare persoonlikheid waavan ‘n mens nog vele voorbeelde benewens Nataniël kan noem?

Hierdie vrae – asook hierdie rubriek! – kan as ligsinnig en onbenullig beskou word, maar soos Susan Sontag in haar opstel oor “kampstyl” opmerk:

“Want smaak bepaal elke vrye – teenoor geroetineerde – menslike reaksie. Niks is meer beslissend nie. Daar is smaak wat mense betref, visuele smaak, smaak wat emosie betref – en daar is smaak teenoor dade, moraliteit. Intelligensie is ook, eintlik ‘n soort smaak: die smaak vir idees.”

Teenoor fascisme, wat Sontag “fassinerend” vind, het kommunisme – afgesien van enkele Sowjet-propagandaplakkate -meesal slegte smaak voortgebring. Suid-Afrika is vandag insgelyks ‘n land waar swak smaak gedy. Die hele regse of nasionalistiese beweging onder Afrikaners het op swak smaak gestuit. Vandaar die algemene assosiasie tussen ‘n vorige geslag Afrikanerpolitici en “grys skoene”. Mnr. FW de Klerk en die NP, maar ook Treurnicht en die KP, sal vir altyd “grys skoene dra”. Hierteenoor was Albert Hertzog iets anders: hy het blykbaar smaakvol aangetrek en ‘n Porsche bestuur.

As mense by die stembus gaan stem, spreek hulle ook ‘n estetiese voorkeur uit. Eintlik het die massamedia in die twintigste eeu alle demokratiese politiek tot ‘n vorm van vrolike gevoelswaarde verdoem: politiek gaan oor voorkoms, styl, die gesig, die liggaam, alles wat vir homoseksuele mans belangrik is. Dat Barack Obama vandag in die VSA regeer, het baie te make met die soort alliansie tussen enkellopende vroue, swartes en natuurlik… die pienk stem wat vir seker ook agter Obama moet wees, gegewe die Republikeine se ortodokse Christelike standpunte oor homoseksualiteit.

Vele Afrikanermans verstaan nog nie dat die stryd om voortbestaan wat ons voer, nie in die eerste plek ‘n fisieke stryd is nie. Dit is juis sielkundig, kultureel, esteties. In Amerika praat hulle van die “kultuuroorloë” (culture wars) rondom ras, geslag en identiteit wat op kampusse en in die res van die samelewing woed.

Onder Afrikanervroue is Nataniël met sy resepte, asook buitensporige “kamp” taalgebruik en voorkoms veel gewilder as enige boer uit die Noord-Transvaal met ‘n tweekleurhemp, ‘n kakiekortbroek en ‘n paar vellies.

Ook in dié opsig is Afrikaners volledig veramerikaans. Ons toonaangewende figure onder die mans is meesal vrolikes. Hierteenoor het Franse en Italiaanse mans ‘n manier om verfynd en gekultiveerd, dog terselfdertyd manlik en onbeskaamd heteroseksueel te wees.

Die ANC het reeds vroegaan ingesien hoe sy uiters liberale beleid met huwelike van dieselfde geslag die blanke en Afrikanergemeenskap kan verdeel en dieselfde soort swart-vrolike alliansie in die hand kan werk as wat in die VSA werksaam is. Sekerlik nie almal is só nie, maar van die giftigste mediakommentators teen Afrikaners is vrolikes, sowel manlik as vroulik.

Afrikaners sal moet besef dat ons ‘n soort kulturele en identiteitsrevolusie nodig het, net om te oorheef. Iewers tussen die vrolikes en die tradisionele, landelike “Boer”, sal die Afrikaner hom moet heruitvind. PRAAG se voortbestaan is van wesentlike belang hiervoor.

Ondersteun PRAAG en verkry onmiddellik gratis toegang tot 22 500 eboeke in Afrikaans, Engels, Frans en Nederlands oor ‘n groot verskeidenheid onderwerpe, sowel fiksie as nie-fiksie, soos How the homosexuals saved civilisation en duisende ander.

лобановский александр игоревич класс

Naspers-gorilla sit Afrikaners plat

Die debat rondom Naspers en Afrikaanse media wat Alpegro in Net één Afrikaanse koerantstem aanroer, mag nie sonder reaksie verbygaan nie.

Saam met Alpegro smag ek ook na ‘n “verskeidenheid van insigte en menings” soos in die dae toe daar twee groot persgroepe in Afrikaans was. Laat niemand daaroor twyfel nie: daar was destyds veel meer spraakvryheid as vandag en ek het as bloedjong student in die 1970s artikels en resensies in Rapport, Oggendblad en selfs Beeld kon publiseer wat heeltemal teen die heersende ideologie van destyds ingedruis het.

Dit was ‘n tyd toe ‘n mens sowel dissident as Afrikaner mog wees. Dit wil voorkom asof ‘n mens vandag nie meer een van die twee mag wees nie: tans word ons oorheers deur die “Afrikaanses”, ‘n term wat blykbaar in die kantore van Naspers uitgedink is, wat bepaal dat ‘n mens kleurloos moet wees en moet konformeer sover dit die heersende Anglo-Amerikaanse denkpatrone betref.

Die mag en finansiële sukses van Naspers veroorsaak ook dat sy joernaliste en bestuurders hul eie posisie in Afrikaans as vanselfsprekend belangrik beskou. By gebrek aan politieke leiers of invloedryke denkers/skrywers, het die Naspers-”executive” of -redaksielid hom of haar tot arbiter uitgeroep.

Omdat dié mense meermale in die Kaap woonagtig is, word die hele Afrikaanse wêreld vandag voorgestel as ‘n soort spieël waarin die “mooi mense” van die media hulle selwers narcisties beskou, dikwels teen die agtergrond van Tafel- of Helderberg gefotografeer. Vanuit Constantia en Rondebosch kom insgelyks ‘n hele Brits-koloniale geurtjie aangewalm wat Afrikaners as die antihelde in poniekoerante voorstel.

Ons is tog meer as rugby- of krieketspelers wat inkopies of binneversiering doen, as hulle nie skandes maak nie? Dan is daar die alewige gesanik oor “die regses” waarmee blykbaar almal wat nie vir mev. Zille stem of hul kinders na Engelse skole stuur nie, bedoel word. En volgens die riemtelegram sit soveel van die Naspers-elite se bloedjies reeds op Engelse skole…

Omdat daar ‘n sogenaamde “variant” van Afrikaans vol Engelse woorde in die Kaap gepraat word, dink Naspers-media dit goed om ons dikwels aan dié Kreools bloot te stel. In die vorige uitgawe van Rapport het Kerneels Breytenbach selfs ‘n loempenproletariese kortverhaal – of wat dit ook al veronderstel was om te wees – in Kreools gepubliseer.

Daar word selfs dikke boeke uitgegee wat van Kreools en onafrikaanse uitdrukkings wemel.

As Naspers die “gorilla in die vertrek” geword het, soos prof. Anton Harber geskryf het, wonder ‘n mens of hy nie besig is om Afrikaans en veral die groot aantal Afrikaners in die Noorde heeltemal plat te sit nie.

александр лобановский харьков класс

Afrikanerlinkses en Afrikanerondergang

Twaalf jaar gelede het ek in ‘n bydrae op LitNet, geargumenteer dat die links-regsverdeling in Suid-Afrika en selfs elders ter wêreld nie meer van toepassing is nie. In 2003 het ek tydens ‘n praatjie, Is die globale ryk wenslik?, iets van ‘n kritiek gelewer op die neo-Marxistiese denke van Hardt en Negri se boek Empire wat in globalisering die verwesenliking van proletariese internasionalisme sien.

Suid-Afrika mag as anargiese, amorele samelewing jenseits von Gute und Böse wees, maar ons is nog lank nie jenseits von die Linke und die Rechte nie. Gereeld word daar deur akademici of in die Nasperskoerante teen “die regses” uitgevaar, dermate dat ‘n mens soms die indruk kry dat ons in ‘n soort Oos-Duitsland woon waar enige vorm van konserwatiewe, liberale of regse denke per se gestigmatiseer is. Slegs sosialisme, verkieslik Marxisme, is legitiem.

Ferdi Greyling van Beeld is byvoorbeeld ‘n volgeling van die voormalige sosialistiese Franse president, François Mitterand, wat op ‘n stadium gesê het: Le nationalisme, c’est la guerre. Volgens Greyling lei “regse denke” noodwendig tot geweld. Nietemin bestaan daar in vele demokratiese lande regse partye – selfs die Republikeinse Party in die VSA – wat dit regkry om aan verkiesings deel te neem sonder om hul opponente met koeëls of bomme te bestook.

Soos ek, tesame met Raymond Aron en Paul Johnson, al voorheen geargumenteer het, is daar veel eerder ‘n element van apokaliptiese geweld wat linkse denke onderlê. Die aangrypende sjarme van die revolusie is juis dat alle maatskaplike probleme – ja, selfs die  bestaan van maatskaplike klasse – meteens tydens ‘n staatsgreep van Links uitgewis kan word. Dink maar aan die kultus rondom Lenin, Ché Guevara, Fidel Castro en vele ander. Ook Mandela word as ‘n linkse revolusionêr beskou wat self baie versigtig was om nooit enige kritiek op die kommunisme uit te spreek nie. Terwyl die onlangse Russiese leiers hul telkens in die openbaar van Stalin se vergrype gedistansieer het, het Mandela nog nooit negatief na Stalin, Mao of selfs Pol Pot verwys nie.

Is daar egter iets soos ‘n Afrikanerlinkse of linkse Afrikaner wat oor spesifieke eienskappe of neigings beskik wat hom van ander linkses onderskei? Op die Engelse kampus waar ek gestudeer het, is daar destyds gepraat van “the Left” en almal had ‘n baie spesifieke idee oor die betekenis daarvan. In dié opsig was die Afrikanerlinkses, afgesien van “renegaat”-figure soos Bram Fischer en Beyers Naudé, afwesig van die Brits-geïnspireerde “Left” in Suid-Afrika. Die deelname van Afrikaners aan die mitiese “struggle”, wat vanuit Brittanje, Swede en Noorweë gefinansier is, was insgelyks beperk. Trouens, die sogenaamde “struggle” was juis ‘n etniese alliansie wat téén Afrikaners gemonster is.

As ‘n mens deesdae die uitsprake van Afrikaanse akademici en joernaliste lees, wil dit voorkom asof hulle eintlik part en deel van die ANC en SAKP se stryd en uiteindelike oorwinning oor die reaksionêre magte van apartheid was. Soms is daar ‘n bepaalde frustrasie by Afrikanerlinkses en veral die Nasperskommentators te bespeur dat hulle die laaste tien minute van die revolusie toe hulle vanuit ‘n voorheen “regse” standpunt daartoe bekeer is, misgeloop het.

Reeds baie gou ná 1994 het Afrikanerlinkses daarin geslaag om aan die universiteite en in die media ‘n hegemonie te bewerkstellig, waardeur die diskoers in Afrikaans feitlik van alle teengeluide gesuiwer is. Soortgelyk aan die situasie in vele ander lande waar suksesvolle linkse revolusies tydens die twintigste eeu plaasgevind het, is dissidente reeds vroeg ná 1994 en toenemend as “reaksionêr”, “fascisties”, “regs”, “verregs” en meer bepaald binne die Suid-Afrikaanse konteks, as “rassiste” getipeer en selfs gestigmatiseer.

Eintlik is dit ‘n fassinerende en histories onverwagse wending wat hier by ons ingetree het, waar die leidende Afrikanerintellektuele, -joernaliste en -politieke denkers hulle binne slegs enkele jare volledig vanaf ‘n soort volks- of nasionalistiese projek tot dié van linkse transformasie bekeer het. Skadu’s van Weimar toe soveel Duitsers tussen die “swart” en “rooi” pole geweifel het en van een dag tot die volgende vanaf die hamer en sekel tot die hakekruis, of andersom, oorgehaal kon word?

Sekerlik bestaan daar skakerings van linkse radikalisme, met Pol Pot en Mao tydens die Kulturele Revolusie wat ‘n soort ekstreme “transformasie” definieer waardeur miljoene menselewens verlore gegaan het. Die tergende vraag is: hoe radikaal is die Afrikanerlinkses?

In dié verband het ek met belangstelling geluister na prof. André Brink wat tydens die dokumentêre TV-program, André Brink, the African/l’Africain, verklaar het dat “my volk verdien om te verdwyn”. Die presiese sin waarin Afrikaners behoort te verdwyn, sal hy hopelik self kan beantwoord. Ook het dr. Leopold Scholtz reeds by verskeie geleenthede die assimilasie van Afrikaners bepleit. Die algemene gevoel is een van: Afrikaners as groep of die Afrikaneridentiteit as sodanig hoort nie meer in Suid-Afrika nie.

Dan is daar die hele debat rondom Standaardafrikaans wat reeds deur RSG as ‘n soort “apartheidsdialek” verklaar is en daarom “geherstandaardiseer” moet word. Soos ek reeds onlangs in Taalkundige Lisenkoïsme: Standaardafrikaans in die spervuur uitgewys het, was selfs Stalin nie so radikaal dat hy klassieke (Tsaristiese) Russies wou verander nie en het daarom sy teenkanting teen ‘n “marxistiese taalkunde” uitgespreek. Hier by ons lyk dit egter asof die revolusie ook nie die standaardtaal ontsien nie.

Die internasionale of globale kapitalisme, tesame met die oorheersing van die Amerikaanse kultuur, word dikwels deur minderheidskulture as ‘n vorm van “regse oorheersing” getipeer – anders as Hardt en Negri byvoorbeeld. Daarom definieer vele nasionalistiese bewegings onder minderheidsvolkere (dinke maar aan die Baske, Katalane en Noord-Iere) hulle insgelyks as “links” en anti-kapitalisties. Waar hulle van kapitalistiese metodes gebruik maak, word dit dikwels meer sosialisties gestruktureer, by wyse van koöperasies byvoorbeeld. In Baskeland bestaan die Mondragon-koöperasie wat aan 100 000 mense werk verskaf en tot die voordeel van die gemeenskap bedryf word.

Blykbaar word daar op Orania ook na die koöperatiewe model van ekonomiese ontwikkeling gekyk, soos in die volgende artikel: Koöperatiewe ekonomie: middeweg tussen kapitalisme en kommunisme. Waarskynlik sou ‘n hele horde Afrikanerlinkses egter die oprigting van Afrikanerkoöperasies as “regs-reaksionêr” beskryf, terwyl soortgelyke Baskiese inisiatiewe in Spanje weer as “links” gesien sou word.

Die vreemde verskynsel onder Afrikanerlinkses is juis dat hulle in Afrikanerondergang iets positiefs of voortrefliks gewaar. Waarskynlik is dit ‘n unieke eienskap van die linkse beweging hier by ons dat hulle die kulturele en selfs ekonomiese grond waaruit hulle put of in die verlede geput het, wil vernietig. Hoewel Naspers hom toenemend van die Afrikaanse mediamark losgemaak het en deesdae sy heil in China, Pole, Rusland en Indië sien, is die mediagroep oor jare aktief en lojaal deur Afrikaners ondersteun. Die woord “Afrikaner” het egter onder linkse “Afrikaanses” soos hulle verkieslik na hulself verwys, ‘n vloekwoord geword. Om Afrikaner te wees, is per se “regs”, selfs “verregs”, skyn die indruk te wees wat ‘n mens by Afrikanerlinkses kry.

My kennis van Europese tale is maar taamlik beroerd, want afgesien van Frans en ‘n leeskennis van Duits en natuurlik Nederlands, “kan” ek nie eintlik enige Europese tale nie, soos die Nederlanders sê. Italiaans, Russies en die Skandinawiese tale fassineer my egter reeds geruime tyd en met die internet deesdae is dit moontlik om nie net ‘n taal aanlyn aan te leer nie, maar ook blootstelling aan films, TV, koerante en tydskrifte te bekom. Dus: die hoop beskaam nie.

Darem het ek op skool en universiteit Latyn gehad, waarvan ek nie veel onthou nie, helaas. Nietemin word ek sedert my eerste kennismaking met Latyn in standerd ses geboei oor die vraag waarom mense dié eens hoogstaande kultuurtaal moes ophou praat het? En natuurlik die groot vraag: waarom het die Romeinse Ryk, wat eeue lank die hele Europa en die Midde-Ooste oorheers het, ondergegaan?

Arnold Toynbee, Oswald Spengler en ander skrywers het al breedvoerig oor Rome en ander groot beskawings geskryf waarvan daar intussen net ‘n paar ruïnes oorgbly het. Veral Toynbee beskryf dit as ‘n proses van “beskawingselfmoord”. Volgens hom gaan ‘n beskawing of kultuur byna nooit ten gronde weens eksterne militêre geweld of nadelige omstandighede, maar weens onderlinge verdeeldheid en ‘n soort lewensmoegheid.

Vele Afrikanerkonserwatiewes koester ‘n intense afkeer jeens mnr. FW de Klerk weens sy verraad jeens die Afrikaner. Feit is egter dat die graad van verraad jeens hul voorouers en hul vryheidsideaal wat Afrikaners aanhou pleeg, veel erger as FW s’n is. Hulle stuur vrywillig hul kinders na Engelse skole en werk saam om die huidige stelsel te onderhou, dank selfs ander Afrikaners op grond van hul ras en taal af om by die ANC se “gelykheidswette” te hou. Volgens Jan-Jan Joubert, “stem 96% van Afrikaners trots DA” en daarom vir ‘n Engelstalige party wat die multikulturele ideaal, regstellende aksie en selfs grondhervorming voorhou. Naas die heel linkse Helen Zille wat in die verlede die ANC onomwonde ondersteun het, is FW de Klerk eintlik ‘n “regse”.

Dis waarom dit myns insiens toenemend futiel is om Brittanje, Swede, Noorweë en die ANC vir Afrikanerondergang te blameer. Die afgang van Afrikaners is ‘n daaglikse proses wat deur ons mense gewíl word, of liewer: daar is blykbaar geen wil om dit te stuit nie.

Watter geheimsinnige proses het ons by hierdie punt van volkselfmoord gebring, net soos wat Rome in sy doodsnikke verkies het om geen weerstand teen Alarik die Wesgoot te bied nie?

‘n Mens kan seker antwoord dat die Afrikaner te vinnig opgebloei het, oor ‘n tydperk van 200 jaar of so, met ons taal wat maar bietjie meer as ‘n eeu gelede gestandaardiseer is. Weens ons vinnige opgang, beleef ons tans ‘n ewe snelle afgang.

Soos Toynbee, Nietzsche en vele ander egter argumenteer, is dit altyd “skeppende minderhede” wat die lotgevalle van nasies bepaal. Oor die algemeen val die meerderheid bloot by die huidige sosiopolitieke toestand in, tensy hulle deur ‘n minderheid opgeroep word om hul daarteen te verset.

Daarom meen ek dat die opkoms van ‘n sterk linkse beweging onder Afrikaners sedert die laat tagtigerjare bepalend vir ons onlangse verlede was en ook vir ons toekoms gaan wees. Die revolusie in Afrikaans was eintlik baie meer intens as in Suid-Afrika self. Binne ‘n baie kort tyd – ‘n paar jaar – het ‘n klein groepie linkse denkers ‘n hegemonie in die media en aan die universiteite bereik van waar hulle met ‘n suiweringsveldtog teen alle dissidente – die gehate “regses” – begin het.

Van die meer prominente woordvoerders van die linkse beweging onder Afrikaners – hoewel sommige nie van die etiket “links” hou nie – is die volgende:

Amanda Gouws

André P. Brink

Max du Preez

Pierre de Vos

Antjie Krog

Neels Jackson

Christi van der Westhuizen

Leopold Scholtz

Anton van Niekerk

Willie Esterhuyse

Tim du Plessis

In volgende rubrieke, of dalk ‘n kort e-boek, wil ek verder ingaan op die rol wat die genoemde figure speel om via hul magsposisies aan die universiteite en in die media enige opflikkeringe van ‘n Afrikanerwil tot oorlewing uit te doof. Ek het ook persoonlik aan elkeen van dié mense geskryf om hul idees oor ‘n aantal onderwerpe te toets, maar die meeste het soveel minagting vir enigeen wat hom of haar ‘n Afrikaner noem, dat hulle nie geantwoord het nie.

As daar egter een ding is wat my hoop gee, is dit ons oeroue Westerse kapasiteit vir skeppende en rasionele denke. Die “ideologiese stryd” waarvan die ANC in sy marxistiese retoriek praat, woed vandag feller as ooit in Afrikaans self waar ons moet poog om ons van die totalitêre denkbeelde van Afrikanerlinkses te bevry. Ons het iets soos die Franse “nuwe filosofie” van die 1970’s nodig, toe ‘n groep onverskrokke woordvoerders in Parys dit durf waag het om ná Solsjinitsin se boeke die heilige koeie van die Marxisme en die revolusie te slag.

Om te begryp wat op die spel is, sal ons ook die vraag moet vra: Wie en wat is ‘n Afrikaner? Anders as wat daardie ander pro-Engelse en linkse idioot, Van Zyl Slabbert, gedink het, gaan dit nie vir my daaroor om mense volgens ‘n “binnegroep” en “buitegroep” te definieer nie, maar om ‘n veel meer grondliggende vraag.

Ons moet verstaan dat die “totale aanslag” waarvan PW Botha gepraat het, juis nou in Afrikaans aan die gang is. As ek die radikaal-linkse denkers, die “Afrikaanses”, reg verstaan, gaan dit nie net om die vernietiging van Afrikanerskap as sodanig nie, maar ook om die verwerping van die waardes van die Europese Verligting wat ons reeds drie honderd jaar lank definieer.

Фильчаков прокурор отзывы

Boonzaaier en ‘regse’ Afrikaners is Zille se kanonvoer

Vandeesweek het nog ‘n patetiese gesig ons getref: dié van Hein Boonzaaier, Johan Prinsloo, Martin Keevy en Mark Trollip wat in die Bloemfonteinse landdroshof op aanklagte van hoogverraad en terrorisme verskyn het. Soos gewoonlik lag die Engelse van die Mail & Guardian en ander koerante hulself slap oor “Boeremistiek”.

Volgens die Mail & Guardian “het dit duidelik geword dat die verregses deur agterdog oor verraad lamgelê word en intens deur uiteenlopende interpretasies van mistieke gesigte verdeel word. Dit bring die vraag na vore of die vier beskuldigdes enige kans gestaan het om ‘n mortier na die ANC se Bloemfontein-konferensie te slinger of bloot deur rassistiese verbeeldingsvlugte wat aan profesie verbind word, meegevoer is.”

Kennelik het die Mail & Guardian sy inligting van die Nasionale Intelligensie-agentskap (NIA) ontvang en moet ‘n mens dit met ‘n knippie sout neem. Trouens, ek vermoed reeds lankal dat ‘n groot deel van wat ons in die SA media lees, van Suid-Afrikaanse en veral buitelandse (Britse en Amerikaanse) inligtingsbronne afkomstig is. ‘n Groot deel van die joernaliste is waarskynlik ook op die betaalstaat van hierdie geheimedienste en voer ons met die soort inligting en idees wat “vir ons goed is”.

Die arme publiek bevind hulle in ‘n newelagtige wêreld waar hulle elke versinsel of sinistere gebeurtenis soos die jongste Boeremag-episode moet verwerk en agterna oordeel dat dit maar die beste is om “jou kop laag te hou en DA te stem”.

As ons egter na die groter prentjie kyk, is daar ‘n besliste verband tussen die DA-veldtog teen Zuma en die uitbraak van amateuragtige “Boere”-terrorisme soos in die huidige geval. Helen Zille en ander ampsdraers van die DA was in die verlede groot ondersteuners van die ANC en die sogenaamde “gewapende stryd”. Geweld en terreur het daarmee deel van die Suid-Afrikaanse politiek geword.

Sowel die Britse media as die plaaslike Engelse koerante was dekades lank groot ondersteuners van die ANC, Mandela en elke vorm van terreur wat die Nasionale Party ten gronde sou laat gaan. Op die ou end het hulle in hul doel geslaag, maar met Zuma se Zoeloe-oorname van die ANC het die Britte en die plaaslike Engelse elite beheer oor die beweging verloor.

Intussen laai die histerie teen Zuma en die Zoeloe-oorheersde ANC al hoër op. Afrikanerfrustrasies oor plaasmoorde, asook taal- en rassediskriminasie veroorsaak dat vele naïewe mense op sleeptou geneem word. Die DA, wat ‘n blote intstrument van Groot Brittanje is, wil sien dat daar konflik of onstabiliteit uitbreek, waarvoor sowel Zuma as die “regses” geblameer sal word. Daarna sal Zille as “die redder” intree en die meesterplan om Afrikaners by die res van die bevolking in te lyf en te assimileer, sal voortgaan.

Daar is vele mense wat my steeds kwalik neem dat ek nie destyds militêre diensplig gedoen het nie, hoewel wyle mnr. P.W. Botha en oud-genl. Constand Viljoen nie onder hulle tel nie. In die lig van die manier waarop die NP menselewens in Angola verkwis het, net om agterna aan die ANC en Umkhonto we Sizwe oor te gee, het die geskiedenis my egter gelyk gegee.

Tans is ek egter meer teen geweld gekant as ooit. My raad aan Afrikaners is om hoegenaamd nie by enige geweldspraatjies ingesleep te raak nie. Dieselfde geheimedienste wat die media in ons land beheer, het lankal elke moontlike Afrikaanse organisasie geïnfiltreer. Ons telefoonoproepe en epos word alles in Pretoria of in Brittanje of die VSA gemonitor. Tensy jy en jou naaste familie (maar in die Boeremagsaak het ons gesien hoe selfs familielede onder mekaar kan begin twis) een of ander driemansel vorm en iewers buite hoorafstand in die veld jul planne bespreek, gáán jy uitgevind word. Jou foto gaan in Beeld of Die Burger pryk en die DA-gesindes en die Engelse gaan hulle doodlag vir jou.

Want eintlik tree jy slegs as pion vir die Britsgesindes op. Vandat die Britte in die Kaap voet aan wal gesit het, was dit nog altyd hul taktiek om inheemse Afrikaners teen swartes of bruines af te speel. By tye het Afrikaners dit reggekry om bondgenootskappe met swartes aan te gaan, soos Andries Pretorius met Panda teen Dingaan of Verwoerd wat ingesien het dat tradisionele swart leiers dalk bereid sou wees om met Afrikaners saam te werk.

Blykbaar wil die ANC ‘n boete of selfs tronkstraf instel vir mense wat sogenaamde “fronte” vorm om die swartbemagtigingswette te pypkan. Maar in die politiek is daar geen boete om ‘n swart persoon na vore te stoot om Engelse belange te bevorder nie. Ons sien hoedat Zille, die wit Engelse miesies, vir haar sommer ‘n bruine en ‘n swarte gekry het, by name Patricia de Lille en Lindiwe Mazibuko, om ‘n “swart front” voor te hou.

Benewens die persoonlike tragedies wat deur komplotte van die Boeremagtipe – en nou dié van Hein Boonzaaier en sy drie makkers – veroorsaak word, is daar die veel groter politieke ramp wat dit meebring, naamlik polarisering tussen swartes en Afrikaners. Zille en die res van die Engelsgesindes in haar party – waaronder die ellendige klomp hanskakie-Afrikaners – kan nie wag om swartes teen ons te monster nie.

Terwyl Engelse, soos ook die spul agent-joernaliste van die Mail & Guardian, ons voortdurend as gewelddadige rassiste verguis, is dit juis hulle wat nie huiwer om geweld te gebruik nie. Waar hulle propaganda-oorloë nie slaag nie, soos tydens die sestiger- en sewentigerjare, wend hulle hul geredelik tot geweld en terreur. Die Sunday Times-joernaliste, Muff Anderson en Marion Sparg, het albei in die tagtigerjare by Umkhonto we Sizwe aangesluit. Anderson het saam met ‘n klomp Britte wapens gesmokkel, wat sy telkens in ‘n gehuurde motor by die Eastgate-winkelsentrum in Bedfordview gaan afhaal het.

Gegewe die propaganda-oorlog wat ons in die tagtigerjare teen die Engelse verloor het, het ons nie die luukse van die geweldsopsie nie. In elk geval is die Zuma-ANC nie per se anti-Afrikaans nie. Trouens, die mense binne die ANC wat byvoorbeeld Afrikaanse skole aanval, soos Barbara Creecy hier in Gauteng, is wit Engelse! Swartes word bloot as front gebruik om Afrikaners by te kom, soos ek hier bo reeds geargumenteer het.

Toe Tsafendas vir Verwoerd met die dolk neergevel het, het P.W. Botha teenoor mev. Helen Suzman in die parlement uitgeroep: “Dis julle liberaliste se skuld!” Suzman het hom agterna daarvoor kwalik geneem, maar eintlik was hy reg. Tsafendas was bloot ‘n werktuig vir die klimaat van haat teen Verwoerd wat die Britte en die plaaslike Engelse koerante geskep het, iets wat tot vandag toe voortduur en deur Naspers onderhou word.

Ek is bevrees diegene wat op sleeptou geneem word deur die huidige haatveldtog in Naspers en die Engelse media teen die Zoeloe, Jacob Zuma, is blote kanonvoer vir Zille en haar imperiale Britse ambisies om Suid-Afrika te beheer en verder van sy hulpbronne te stroop.

PRAAG is tans ‘n stemmetjie in die woestyn, want ons is die enigstes wat wil sien dat Afrikaners tot hul eie heil werk, hetsy in die ekonomie, hetsy in die politiek, sonder om ander mense se vuilwerk vir hulle te doen. Onder apartheid het Afrikaners Bantoe-administrasie en -opleiding gedoen sodat die myne en banke kon geldmaak. Daardie apartheid wil ons veral nie weer terughê nie. Want ons het niks daarby gebaat nie en is agterna so deur die Engelse propagandiste sleggesê vir die guns wat ons hulle gedoen het dat die see ons nie weer sal kan afwas nie.

Dit is tyd dat daar nuwe politieke denke onder Afrikaners kom, weg van kragdadige oplossings wat oënskynlik “maklik” lyk, maar ondeurdag en polities steriel is. Daar mag ‘n Derde Vryheidsoorlog kom, maar as dit aanbreek, wil ek sien dat die Russe en die Zoeloes aan ons kant veg, téén die Engelse en die Naspers-hanskakies wat al weer vir ons lag.

Wie die laaste lag, lag die lekkerste.

топкарго развод

Die kragtige sjarme van apartheid

Verwoerd leef voort in sepies op die SAUK. En in die res van Afrika, waar etnisiteit die lotgevalle van lande bepaal.

In die SAUK se swart sepies soos Muvhango word die problematiek van stamkonflikte, asook die wisselwerking tussen die moderne en tradisionele wêrelde, konstant te berde gebring. Tussen stedelike tenderpreneurs in blink swart motors, enersyds, en hoofmanne en toordokters, andersyds, woed ‘n onoplosbare spanning.

In die wêreld van Muvhango speel blankes feitlik geen rol nie. ‘n Mens sou selfs kon sê dat Muvhango “vrywillige apartheid” tussen wit en swart handhaaf. Terloops, “vrywillige apartheid” is ‘n begrip wat in ‘n essay deur die Franse skrywer Richard Millet voorkom en waarmee hy sy lewe in Parys, omring deur derdewêreldimmigrante, omskryf.

Op ‘n Franse woernaal word daar, met verwysing na Millet se boek Fatigue du sens, gepraat van “die kragtige sjarme van apartheid”. In Millet se geval gaan dit oor ‘n individuele apartheid, ‘n afsondering wat die gekultiveerde Westerling oor homself bring. Hy kan hom in die eensaamheid van sy woonstel van die omringende vulgariteit, barbarisme en volksvreemde immigrante afsluit deur klassieke Franse boeke te lees, asook ewe klassieke musiek te luister. Hy beskou selfs vrywillige apartheid as ‘n noodtoestand wat die Westerling oor homself afroep. Só definieer hy dit:

“Wat beteken vrywillige apartheid? ‘n Interne ballingskap, ‘n absolute eensaamheid, ‘n weiering om bloed en die reg op dieselfde vlak te plaas. Ek stap in die middel van ‘n skare neo-Franse deur myself geestelik van hul getalle af te sluit, wel wetende dat ek niks met dié mense in gemeen het nie, waarvan die onkunde oor Franse eienskappe ewe groot as dié van ons bloedeie Franse is: watter vreemde gemeenskaplike lot verteenwoordig hierdie vooraf bepaalde vrywillige slawerny… In dié klimaat van liberale apokalips, weerhou ek my daarvan om vyand en immigrant met mekaar gelyk te stel: ek wat geen vriende het nie en slegs oor tydelike bondgenote beskik, ek weet dat die vyand nie ‘n gesig (‘n ras, ‘n stam, ‘n godsdiens) is nie, maar ‘n geestestoestand, ‘n voorwaarde: die vrywillige slawerny van die Westerse massa, waarin ‘n mens dié van die Derde Wêreld moet insluit wat op hul beurt kandidate vir Westerse verbruikerslawerny is. Anders gestel, die vyand, kan soos ek lyk, en dis dié skyn (wat sover kan strek as ‘n namaaksel of die poging om my eie manier van dink te vervals) wat vir my agterdogwekkend is, want dit kom gemasker na vore. Ons leef in ‘n toestand van burgeroorlog (en waarvan vrywillige apartheid die openbaring is). Die feit dat hierdie oorlogstoestand nooit as sodanig erken word nie verteenwoordig ‘n argument ten gunste van oorlog; omdat oorlog nie verklaar is nie, raak terreur geregverdig want die doel daarvan is om die konsensus te behou. Vandaar die noodtoestand van vrywillige apartheid.”

Ek hou nogal van Millet se uitdrukking, “die liberale apokalips”, want is dit nie ook presies wat ons tans in Suid-Afrika beleef nie? Vandag is sowel Geloftedag as die aanvangsdag van die ANC se partykongres in Bloemfontein waar Jacob Zuma, die tradisionele, etniese Zoeloe, as leier van die party herkies gaan word.

Die ongelooflike is dat feitlik elke koerant in Suid-Afrika, wat tot onlangs die ANC en veral Mandela as die Messias opgehemel het, nou geheel en al ontnugter is. Waarom? wonder ‘n mens. Want Suid-Afrika volg presies die weg wat deur Verwoerd en al die apartheidsteoretici van die verlede voorspel is, naamlik dat etnisiteit, kultuur en afkoms uiteindelik swaarder as waardes of selfs die reg sal weeg.

Soos Millet hierbo sê, kan bloed en die reg nie op dieselfde vlak geplaas word nie. Wette en selfs ‘n grondwet is mensgemaakte dokumente wat ewe maklik verander (of geïgnoreer) kan word. Bloed, afkoms en ras kan egter net baie moeisaam en oor geslagte verander word. Die probleme wat mense van gemengde afkoms wêreldwyd ervaar, is egter ‘n aanduiding dat selfs die grootskaalse vermenging wat die “apokaliptiese liberale” aan ons voorhou, “nie werk nie”.

Die histerie wat tans in die media rondom Jacob Zuma heers, is nie soseer ‘n aanduiding dat dit nou slegter in ons land as onder Mbeki (of selfs Mandela) gaan nie. Ná alles het die grootskaalse korrupsie en diefstal van staatsgeld wat as die “wapenskandaal” bekendstaan, tydens Mandela en Mbeki se heerskappy plaasgevind. Vandeesmaand het die Johannesburgse Aandelebeurs rekordhoogtes bereik, dus heers daar in finansiële kringe groot optimisme oor ons ekonomiese toekoms. Hier naby Fourways in Johannesburg waar ek woon, is Douw Steyn besig om ‘n paar miljard rand op ‘n eiendomsontwikkeling uit te gee wat eponimies “Steyn City” heet.

Dis nogal ironies dat dieselfde koerante en liberale meningsvormers wat dekades lank die ANC as die wonderkuur vir al Suid-Afrika se probleme voorgehou het – natuurlik onder invloed van Groot Brittanje wat bang was dat haar greep op ons land onder Afrikanerregerings verslap sou word – tans in die Zuma-ANC die verpersoonliking van boosheid sien.

Eintlik gaan dit minder om die persoon van Zuma self, wat deur sowel die kunstenaar Brett Murray as die Joodse spotprenttekenaar Zapiro, op groteske wyse afgetakel word, as oor die vae besef by die liberale dat hul wêreld besig is om in duie te stort. Net soos die ineenstorting van die Berlynse muur die doodsklok vir kommunisme en Marxistiese denke gelui het, lui die wending wat Suid-Afrika neem die doodsklok vir liberalisme en die liberale “smeltkroes”-denke. “Liberale apokalips” is regtig baie gepas.

Ek kom al hoe meer Afrikaners teë wat erg pessimisties oor Suid-Afrika se toekoms raak, wat wil emigreer of reeds besig is om te emigreer. My raad aan hulle is: moenie die partytjie verlaat, juis noudat hy interessant raak nie. Niks het werklik aan ons politieke en ekonomiese gegewe verander, behalwe dat die horde liberale napraters van die multikulturele samelewing agterkom dat hul “teorie” oor menslike interaksie net dít is: ‘n teorie.

Dit gaan nie net oor Suid-Afrika nie. Daar is besig om ‘n baie groot verskuiwing in die wêreld plaas te vind. Aan die een kant is daar die imperiale moondhede soos die VSA, Brittanje en Frankryk, wat in multikulturalisme, vermenging en grootskaalse immigrasie die manier sien waarop hulle hul mag sal kan handhaaf. Terwyl hulle sogenaamde “verdraagsaamheid tussen rasse en kulture” predik, maak hulle natuurlik ook oorlog, in die hoop om olie en ander hulpbronne in te palm. Lande soos Irak, Libië, Egipte en nou Sirië word gedestabiliseer en in bloedige oorloë gedompel.

Die liberale apokalips is gewelddadig en ‘n mens sou plaasmoorde en stedelike geweld in ons land insgelyks as manifestasies daarvan kon sien. In Londen is blanke Britte nou in die minderheid en is tagtig persent van die kinders in kleuterskole reeds immigrante. Londen begin amper soos Suid-Afrika klink, veral met die onluste wat kort-kort daar uitbreek. Ook ervaar hulle reeds dieselfde soort verval in wet en orde as ons, sy dit dan minder intens.

Teenoor die imperiale, “multikulturele” moondhede met hul gemengde hoofstede en bevolkings, staan daar egter steeds ‘n aantal nasiestate wat in Europa veral oos van die Ryn aangetref word. Dit strek vanaf Duitsland ooswaarts deur Eurasië tot in Japan. Die Ryn het weereens, soos tydens die twee wêreldoorloë, die verdelingslyn in die wêreld geword, tussen Empaaier en Volkstaat. In die multikulturele imperium bepaal “die reg” wie en wat ‘n burger is, daardie reg wat meer en meer vertrap word by wyse van geweldsmisdaad en korrupsie, terwyl burgers in die oorblywende nasiestate deur taal, kultuur en afkoms gedefinieer word.

In Suid-Afrika veg die Afrikaner vir sy voorbestaan, nie soseer omdat die ANC en swartes in die algemeen hom bedreig nie, maar omdat die wêreldwye ideologiese en politieke stryd tussen Empaaier en Volkstaat ook tussen Afrikaners en in Afrikaans self ingedra is. Dít waarna Millet verwys, dat daar ook bloedeie Franse is wat deel van die vyandige menigte uitmaak, geld ewe seer by ons. Ongelukkig word die Afrikaanse media grotendeels beheer deur mense wat deur die imperiale uitbreidingsdrang van die VSA en Brittanje begeester is en van Suid-Afrika ‘n klein Engeland wil maak, kompleet met ‘n gemengde, identiteitlose bevolking wat in McDonalds, Coca-cola en ander globale handelsmerke hul heil sal vind.

Myns insiens is Jacob Zuma en die Zoeloe-oorname van die ANC in die geheel ‘n positiewe verskynsel. Dit vertel vir ons dat Brittanje se beheer oor die ANC wat sy in die dae van Mbeki en veral Mandela geniet het, verbreek is. Suid-Afrika dobber op die oseaan rond, weliswaar ‘n lid van Brics, maar sonder werklike beheer deur enige groot internasionale magsblok. Sowel China as Indië is besig om vasstrapplek in ons land te soek en sodoende met die Britte en die Amerikaners mee te ding.

Vele Afrikaners raak meer en meer suksesvol in Suid-Afrika, maar ook in Afrika. Dit is juis omdat ons ‘n ander siening van Afrika het as die Britte wat in elke swartman ‘n potensiële Engelsman sien. Ons is bewus van die mag van etnisiteit op hierdie vasteland met sy letterlik duisende stamme.

Dit is hoog tyd dat ons wakkerskrik en besef dat alles nie verlore is nie. So pas en sonder dat dit iewers aangekondig is, het ons ‘n groot ideologiese oorwinning behaal. Verwoerd se denke het oor dié van Helen Suzman geseëvier. Etnisiteit het die liberale ideologie getroef.

Dit word selfs deur Frankryk se avant-garde intellektuele erken.

Die nuwe Suid-Afrika is ‘n land van mure, waar elkeen naarstiglik probeer om hom van die ander af te sonder. Ook by Steyn City word ‘n enorme muur gebou, waaragter mense in ‘n kunsmatige, afgesonderde wêreld hul “vrywillige apartheid” sal geniet. Noem dit neo-apartheid. Apartheid sonder “slegs-blankes-bordjies”, maar waar die beginsel steeds geld. Almal in ons land beoefen dit reeds, behalwe ‘n klein elitegroep wat hulself op Brittanje en Amerika rig, Engels praat en geredelik ondertrou. ‘n Mens sien dit in Engelse privaatskole waar die kinders “nie meer kleur sien nie” en deur die globale, imperiale mengkultuur opgeslurp word. Wit Engelse, swartes, kleurlinge en Chinese stap hand aan hand deur die strate, oënskynlik identiteitloos en gedekultureer.

Maar hierdie elite-integrasie en -assimilasie is in ons land ‘n minderheidsverskynsel. In Afrikaanse skole is kinders vandag meer rasbewus as in die sestiger- of sewentigerjare. Jacob Zuma en sy Zoeloes stel nog minder in ons doen en late belang as ons in hulle s’n.

Terloops, een verklaring vir die Zoeloe-oorheersing binne die ANC, is die immigrasie vanuit Zimbabwe. Sjona-oorheersing in Zimbabwe het veroorsaak dat die Matabeles ‘n ander heenkome in Suid-Afrika gaan soek het. En natuurlik praat Matabele en Zoeloe dieselfde taal… Moenie aan die Zoeloes dink as ‘n stam van tien miljoen nie: hulle is reeds dertien miljoen.

 Al wat die Afrikaner daarvan weerhou om vooruitgang te maak, is die gebrekkige denke van die huidige elite wat in die kerke, by Naspers en aan die universiteite saamgetrek is. Op ‘n manier werk regstellende aksie en transformasie egter in ons guns, want hoe gouer hierdie pro-Britse Afrikaners uit hul poste gestel kan word, hoe beter.

Die teenbeweging is reeds aan die gang. Die kragtige sjarme van apartheid, soos die Franse dit noem. Jacob Zuma is waarskynlik die beste verteenwoordiger daarvan.

Daarom moet ons ophou om in sak en as te verkeer en te wil emigreer. Ons moet die probleme rondom veiligheid, gesondheid en infrastruktuur self oplos en verder van die huidige ekonomiese oplewing in Afrika gebruik maak om ‘n Afrikanerekonomie te bou wat sterker as ooit sal wees.

In hierdie rubriek sal ek oor die volgende paar weke allerlei idees verskaf oor hoe dit gedoen kan word.

Hou moed.

Geseënde Geloftedag. Soos ná Bloedrivier wink ‘n briljante toekoms vir ons.

Александр Фильчаков прокурор

Onderweg na globale finansiële ineenstorting

Terwyl die media dikwels oor die politiek van die huidige globale finansiële krisis verslag doen, word daar min oor die besonderhede daarvan berig. Slegs enkele waagmoedige verslaggewers en TV-programme gaan dieper op al die implikasies van Amerika se skuld van 16 triljoen dollar en die EU se hulppakket aan Griekeland in.

Kortom, die VSA, Brittanje, die suide van Europa, maar ook Ierland, staar bankrotskap in die gesig. Wanneer die proses tot sy logiese uiteinde gevolg gaan word, sal sommige lande ‘n verlaging in lewenstandaard van tot 40% moet aanvaar. Daar sal onluste uitbreek en selfs demokrasie, die slagspreuk van die twintigste eeu, sal onder skoot kom. Die feit dat Duitsland tans aan Griekeland voorskryf hoe om sy ekonomie te bestuur, beteken reeds die einde van Griekse demokrasie en soewereiniteit omdat dié land se burgers voortaan aan eksterne beheer onderworpe gaan wees.

Die uitgesproke TV-aanbieder Max Keiser beskryf diegene wat in beheer van die New Yorkse en Londense finansiële bedrywe verkeer, as “bedrieërs en misdadigers”. Trouens, wat ons oor die afgelope vier jaar of meer gesien het, is dat die banke hul private verliese van honderde miljarde dollar na die belastingbetaler oorgedra het. Intussen het bankiers aangehou om aan hulself groot salarispakkette en veral bonusse te betaal.

Weens al die finansiële skandale wat in die Londense bankbedryf woed, geniet geen bankier meer die geloofwaardigheid om as goewerneur van die Bank van Engeland aangestel te word nie. Daarom het die Britse regering besluit om die huidige Kanadese sentrale bankier, Mark Carney, te werf in ‘n poging om die land se finansiële probleme uit te stryk.

Tydens die sogenaamde LIBOR-skandaal, is bevind dat Barclays en ander Londense banke die daaglikse vasstelling van rentekoerse tot hul eie voordeel gemanipuleer het. LIBOR, oftewel die “London Interbank Offered Rate” bepaal die koerse waarteen triljoene dollar se afgeleide en ander transaksies wêreldwyd betaal word, ook in die VSA.

Die krisis wat Brittanje egter in die gesig staar, is veel groter as die aanvanklike bankrotskap van banke wat deur die regering staande gehou moes word. Deels vanweë die bankkrisis, maar ook omdat die Britte al jare lank bokant hul vermoëns leef, skuld die Verenigde Koninkryk meer as 900% van haar eie Bruto Nasionale Produk. Dit is min of meer dieselfde skuldvlak as dié van Duitsland in die dae van die Weimarrepubliek tydens die 1920s toe daar hiperinflasie geheers het en dit goedkoper was om jou huis se mure met banknote te versier as om muurpapier te gebruik.

Die logiese vraag is: waarom breek daar nie vandag hiperinflasie in Brittanje of selfs die VSA uit nie, gegewe die hoë skuldvlakke van beide lande? Die antwoord is dat die regerings en veral die sentrale banke tans rentekoerse met ‘n ysterhand beheer. Op die oomblik is korttermynrentekoerse in die meeste ontwikkelde lande so te sê gelyk aan nul persent en langtermynkoerse die laagste in 300 jaar!

Hier volg die 3-maandekoerse (LIBOR) vir die vernaamste geldeenhede:

USD 0.30950 %

EUR 0.12357 %

GBP 0.51938 %

JPY 0.18143 %

CHF 0.01400 %

ZAR 5.13% (JIBAR)

Die Switserse frank (CHF) “betaal” of vereis reeds negatiewe rentekoerse vir enigiets vanaf oornagdeposito’s tot en met 2 maande. Dit wissel van -0.02200 % tot -0.00600 %. Die rede hiervoor is dat die Switserse frank vanweë die wêreldwye finansiële krisis soveel in waarde gestyg het dat die Switserse Nasionale Bank besluit het om buitelanders met lae of negatiewe rentekoerse te “straf” as hulle net hul geld in Switserland wil kom “parkeer”. Verdere stygings in die Switserse frank sou die mededingendheid van Switserse maatskappye nog verder knou.

As ‘n mens dink dat soveel lande en instellings deesdae nie hul lenings kan terugbetaal met sulke uiters lae rentekoerse nie, stel jou voor indien rentekoerse na die meer normale vlakke sou styg waaraan ons in Suid-Afrika gewoond is! Indien die Amerikaanse rentekoerse môre tot 5% sou styg, sou die hele Amerikaanse ekonomie waarskynlik tot stilstand kom en sou die banke weereens min of meer bankrot wees.

Ons sien dus hoe die globale ekonomie tans deur kunsmatige, lae of nulrentekoerse drywend gehou word. In die regte wêreld is daar egter skommelinge in die waarde van goedere en bates. Veral goud en silwer het sedert 2008 toe die krisis begin het, drasties gestyg. Wat tans besig is om te gebeur, is dat omtrent al die geldeenhede waarde verloor, net soos tydens klassieke inflasie en dis net ‘n kwessie van tyd voor mense dit agterkom en desperaat gaan probeer om ander bates as papiergeld te bekom.

Vanweë die waardevermindering van geld, het aandele ook die afgelope tyd ietwat gestyg. Maar die Amerikaanse aandelebeurs is nou so afhanklik van hierdie lae rentekoerse dat enige styging in rentekoerse, soos byvoorbeeld om die waarde van die dollar te probeer beskerm, tot ‘n ineenstorting van die beurs mag lei, iets wat baie maklik ‘n Groot Depressie mag ontketen.

Ook die stryd tussen die Demokrate en die Republikeine in die VSA rondom die sogenaamde fiskale afgrond (“fiscal cliff”) gaan oor ‘n keuse tussen twee moontlik fatale opsies vir Amerika: die verhoging van belasting of die verlaging van staatsbesteding. Ongeag die dosisse waarin hulle toegedien word, gaan beide ‘n uiters negatiewe uitwerking op die Amerikaanse ekonomie hê. Indien die belastingbetaler meer moet betaal, gaan hy minder verbruik en word die ekonomie verder in ‘n resessie gedompel. Net so kan ‘n afname in staatsbesteding ook die ekonomie laat krimp, met min of meer dieselfde resultaat.

Die groot vraag is hoe die voortslepende internasionale geld- en bankkrisis Suid-Afrika gaan raak? Vanweë valutabeheer en ander faktore is Suid-Afrikaanse banke nie regstreeks deur die internasionale finansiële krisis geraak nie, maar hier by ons is die politieke probleem besig om al hoe meer ondoeltreffendheid in die ekonomie te veroorsaak. ‘n Groter wordende deel van die swart elite plunder eenvoudig die staat, die munisipaliteite en groot maatskappye sonder dat hulle enigiets tot die ekonomie bydra. Hoewel ons nie met die enorme staatskuld van ‘n Brittanje, ‘n Griekeland of ‘n VSA te kampe het nie, neem die vertroue in ons ekonomiese stelsel weens korrupsie, onbekwaamheid, asook stakings en geweldpleging, insgelyks af.

Die ander probleem is dat ons ekonomie en veral ons finansiële stelsel sterk aan dié van Engeland gekoppel is. Onder andere besit Barclays reeds vir ABSA en ons banke dryf elke dag handel met die groot Britse banke in Londen. Die komende ineenstorting van Londen sal dus nie Johannesburg ongeskonde laat nie.

In globale terme is die rand ‘n baie klein geldeenheid. Trouens, in Londen word dit as ‘n sogenaamde “eksotiese geldeenheid” gesien wat slegs in klein hoeveelhede verhandel word, anders as die euro of die jen wat byna in miljarde per minuut verhandel word. Daarom kan die waarde van die rand baie maklik deur ‘n groot buitelandse bank gemanipuleer word, net soos wat die LIBOR-koerse deur Barclays gemanipuleer is. Indien die rand drasties sou verswak, sou al ons spaargeld vernietig word en ‘n golf van hiperinflasie soos in Zimbabwe oor ons land spoel.

Een ding wat egter in die rand se guns tel, is die hoeveelheid minerale wat steeds onder ons grondoppervlak verkeer en dus potensiële goud- of platinumreserwes verteenwoordig. Indien mynproduksie egter weens arbeidsonrus soos by Marikana en elders permanent ontwrig word, kan die rand insgelyks binne ‘n ommesientjie verswak, terwyl petrol- en voedselpryse die hoogte inskiet.

Tans beheer die groot banke en versekeringsmaatskappye feitlik al ons finansiële bates, soos aandele, effekte en kontant. Synde sterk onder Britse invloed, is Suid-Afrikaanse banke feitlik deurgaans baie anti-Afrikaans en sou niks daarvan dink om hierdie bates op een of ander manier op te veil en in die bodemlose “swart gat” van die internasionale finansiële stelsel te stort nie. Oor die afgelope paar jaar was daar allerlei onrusbarende maniere waarop gewetenlose bankiers onskuldige middelklasmense se pensioene en spaargeld vir hul eie doeleindes toegeëien het. Ons banke is reeds ten dele betrokke by regeringskorrupsie en die soort “wettige plundery” wat as “swart ekonomiese bemagtiging” bekendstaan. Hulle sou dus niks daarvan dink om ons huidige spaargeld en kapitaal vir hul eie doeleindes aan te wend, met die volle samewerking van Gill Marcus en die Reserwebank nie. In al die vernaamste nywerheidslande het ons onlangs gesien hoe die banke en die regerings saamspan om die gewone man met reuseverliese en belastings op te saal. Selfs mev. Angela Merkel wat hoog en laag gesweer het dat die spaarsamige Duitsers geensins vir die Grieke sal betaal nie, het onlangs daartoe ingestem dat die Duitse belastingsbetaler wel ‘n gedeelte van die Griekse staatskuld sal vereffen.

Dis so goed die Suid-Afrikaanse belastingbetaler word gedwing om Zimbabwe of Swaziland se staatskuld te delg. Uiteraard gebeur dit reeds, want die ANC het al skenkings aan beide lande gemaak, hoewel dit nie van dieselfde omvang is as wat Duitsland aan Griekeland sal moet betaal nie.

Die Afrikaner het reeds alle politieke invloed in die land verloor en loop gevaar om ook sy vasstrapplek in die Suid-Afrikaanse ekonomie kwyt te raak soos wat ons Londen-georiënteerde banke en versekeringsmaatskappye die belang van hul Britse moederland nastreef en nie die belang van hul eie kliënte nie. Ook gaan pensioenfondse gedwing word om in bepaalde regeringsprojekte te belê wat die opbrengs van sulke fondse drasties gaan beïnvloed.

Myns insiens moet Afrikaners met oplossings kom om ons afhanklikheid van die Britse finansiële stelsel en sy gevaarlike, astronomiese skuldlas te verminder. Ons moet ons meer op Switserland rig waar daar groter stabiliteit is. Maar ons moet ook begin om ons eie bates te bestuur, pleks van op die verraderlike bankiers te vertrou. SANLAM en ander instellings wat Afrikaners in die verlede geskep het, is lankal deel van die soort Britse kartel wat Johannesburg, die finansiële sentrum van Suid-Afrika, beheer. Op sy minste moet daar weer ‘n eg inheemse versekeringsmaatskappy gestig word sodat ons nie verder uitgebuit word nie. Op die duur moet Afrikanerkapitaal aangewend word om vir ons mense werk te skep, buite die regstellende-aksie-ekonomie wat ewe groot risiko’s in hom ronddra as dié van Griekeland, Ierland of Brittanje.

Hier vanuit Suid-Afrika gaan ons heel moontlik die finale afgang van Groot Brittanje aanskou, hoe dié land finaal onder ‘n skuldtsoenami in duie stort. Daar mag weer onluste in die strate van Londen uitbreek soos wat mense al hul spaargeld en pensioene verloor en werkloosheid drasties toeneem.

As ons slim is, sal ons verhoed dat ons saam oor die afgrond stort en hierdie moeilike tye eerder as ‘n geleentheid sien om ‘n nuwe ekonomie in Suid-Afrika tot stand te bring. Ons moenie meer afhanklik van Britse banke en mynhuise wees nie, want in die tagtigerjare was dit die manier waarop Suid-Afrika finansieel afgepers is om ons mense uiteindelik tweedeklasburgers in hul eie land te maak.

Indien ons oor die verbeelding en inisiatief beskik om, noudat Brittanje al hoe swakker raak, ons eie finansiële sektor op die been te bring en ‘n Afrikaanse kennisekonomie soortgelyk aan dié van die huidige Duitsland tot stand te bring, kan ons weer in Suid-Afrika koning kraai.

Soos George Osborne, die huidige Britse minister van finansies, vandeesweek tydens sy sogenaamde Herfstoespraak gesê het: “Hulle (die Duitsers) het vele dinge gedoen soos om in opvoeding te belê, wat ons moes gedoen het.”

Hoewel Afrikaners oor die afgelope tyd alle politieke invloed in Suid-Afrika verloor het en ook ekonomies gemarginaliseer is, het ons tog ‘n paar dinge reg gedoen, soos om in ons kinders se opvoeding te belê. As volk is ons verreweg die beste opgevoed en opgelei in Afrika, gemiddeld ook veel beter as die Britte. Ons opvoedingsvlak kan enige tyd met dié van Duitsland of die Skandinawiese lande vergelyk word. Dat van ons mense in armoede moet leef, is ‘n absolute skande.

Dis hoog tyd dat ons daardie Afrikanerkundigheid wat oor geslagte opgebou is tot ons eie voordeel begin aanwend en dit nie in diens van ons oorheersers verkwis nie.

Фільчаков Олександр Васильович прокурор

Eurokaners en Ameri-kaners

Soos twee dae gelede op Praag berig is, word daar tans ‘n Europese weermag op die been gebring wat net nog ‘n spyker in die doodskis van NAVO en die Amerikaanse oorheersing van Europa ná die Tweede Wêreldoorlog verteenwoordig.

Soos Jan Smuts gesê het, word die lotgevalle van Suid-Afrika altyd buite sy eie grense bepaal. Maar ek sou verder gaan en sê: die lotgevalle van die Afrikaner word altyd van elders af bepaal. Waarskynlik geld dié beginsel vir alle kleiner volkere op aarde: Nederland, Finland, die Baltiese state, Lesotho of Swaziland. Tydens die Napoleontiese oorloë het Nederland en België binne enkele jare verskyn en verdwyn, na gelang van veldslae en onderhandelinge tussen Oostenryk, Pruise, Frankryk en Engeland.

Iewers tydens die tagtigerjare is daar in ‘n Britse komiteekamer besluit dat Afrikaners nie meer soewerein behoort te wees nie en is ons ons vryheid ontneem. FW de Klerk en sy broer Willem, die man wat “verlig” en “verkramp” uitgedink het, was maar net marionette in die hande van Brittanje en Amerika wie se nuwe ideologie van “diversiteit”, multikulturalisme en rasvermenging op Suid-Afrika afgedwing moes word. Nelson Mandela was so min of meer die laaste swart leier van die Amerikaanse Burgerregtebeweging. Trouens, voor sy vrylating in 1990 was hy baie meer in die VSA bekend as in Suid-Afrika.

Terloops, gepraat van verlig en verkramp: die “verligtes” had net so min met die Europese Verligting te make as die man in die maan. Willem de Klerk was ‘n Gereformeerde (Dopper-)teoloog van Potchefstroom. Eintlik was die Afrikaner-verligtes fundamentaliste binne die Amerikaanse dampkring wat Nelson Mandela as hul nuwe Christus wou uitroep.

Soos ek vandeesweek in ‘n brief aan Beeld geskryf het, in reakse op die FAK se optimistiese siening van ‘n “blomtyd vir Afrikaans”:

“Onder Afrikaners swaai die NP-zombies egter steeds die septer! Die gewaande laer is deur ’n soort geestelike goelag vervang waar die dwangbuis van kulturele Marxisme en politieke korrektheid rasionele denke verhoed.

’n Aansienlike deel van die Afrikaner-elite is vandag groter konformiste as ooit in die verlede.

Die tegnologiese, politieke en veral demografiese veranderinge wat ons beleef, word nie ontleed en verstaan nie.”

Die nie-denke van die fundamentalistiese De Klerks wat van die ware betekenis van “verligtheid” onbewus was, het op die ramp uitgeloop wat ons vandag in die land beleef. Met antiblanke wetgewing wat ons ekonomies knel en marginaliseer, is die grense boonop oopgegooi. Volgens die jongste sensus staan die bevolking tans op 52 miljoen. En nog is’t einde niet.

Insgelyks in my Beeld-brief, herinner ek mense daaraan dat die bevolking wéér binne die volgende vyftien tot twintig jaar gaan verdubbel om op 100 miljoen te staan te kom. Die implikasies daarvan vir misdaad, water, riolering, skole, universiteite en ander infrastruktuur is natuurlik voor die hand liggend. Saam met die Amerikaanse fundamentalisme gaan die Afrikaner-elite egter aanhou om die voordele van “diversiteit”, regstellende aksie en grondhervorming te predik, terwyl die land al verder in die afgrond versink.

Terloops, terwyl Mandela op Qunu in die vergetelheid verdwyn, het die “Atlantiese Afrikaners” (die oud-verligtes) ‘n nuwe halfgod in Bloemfontein geskep: Jonathan Jansen. Laasgenoemde het ook ‘n draai in Amerika gemaak waar hy die Afro-Amerikaanse ressentiment jeens blankes verinnerlik het, maar ingesien hoe die blanke skuldgevoelens tot sy eie finansiële voordeel gemanipuleer kan word. In sy toespraak vandeesweek by die Helen Suzman-stigting blameer “Djênsen”, soos hy sy van uitspreek, Verwoerd vir die gemors in SA onderwys. Arme Verwoerd.

Teenoor die Atlantiese Afrikaners (Ameri-kaners) en hul Amerikaanse gedweep met diversiteit, staan die Europese Afrikaners (Eurokaners), die ware Verligtes (met ‘n hoofletter) en Patriotte wat hulle op Europa rig. Potjiesdorp, wat glo vandeesweek ‘n DA-munisipaliteit gekry het, is nie ons intellektuele sentrum nie, maar Amsterdam, Parys en Berlyn, die hoofstede van ons stamlande.

Paul Kruger, hoewel ‘n eenvoudige man wat nie veel boeke benewens die Bybel gelees het nie, was nietemin ‘n bewonderaar van die Dietse kultuur wat selfs Transvaalse goud vir die maak van die groot Nederlandse woordeboek geskenk het. In een van die hoogtepunte van ons geskiedenis, het hy en Bismarck mekaar ontmoet, met Paul Kruger wat Afrikaans praat en Bismarck Platduits. Eintlik is Afrikaans en Platduits ewe na aan mekaar as Nederlands en Afrikaans.

Die afgelope tyd ervaar ek ‘n henieude belangstelling in die Afrikaanse taalkunde. In die eerste plek is dit uit noodsaak gebore, want uit die Kaap en veral Stellenbosch is daar tans ‘n intense aanval op ons taal, Standaardafrikaans. Soos ek reeds vroeër verduidelik het, word daar gepoog om Afrikaans as ‘n Derdewêreldse Kreools, ‘n mengeltaal van slawe en Khoikhoi, voor te stel. Enkele jare gelede het die Potchefstroomse taalkundige, prof. Hans du Plessis, by die Voortrekkermonument ons taal as ‘n “gemorstaal” beskryf, waarmee hy wou aandui dat ons eintlik Kreools praat.

Daarmee saam wil die Universiteit van Stellenbosch en die radiostasie RSG Afrikaans “herstandaardiseer” sodat ons almal ‘n gemengde Engfrikaans soos die bruinmense van die Wes-Kaap kan praat en skryf. Soos Leopold Scholtz van Die Burger gesê het, moet ons en die bruinmense “versmelt”.

Soos ek al voorheen hier geargumenteer het, verkeer Standaardafrikaans in die spervuur. Vandeesweek het ek deelgeneem aan ‘n gesprek by Radio Pretoria oor dié kwessie, tesame met André Alkema en Meinhard Peters, met Marianne Roos as die programleier. Dit sal môre-aand om 19.45 uitgesaai sal word, per internet by www.radiopretoria.co.za of FM by 104.2MHertz of 106.6MHertz  indien u in Pretoria of Johannesburg woon.

Ons, die Eurokaners, het ‘n heel ander projek as om te verkreoliseer. Ten eerste gaan ons bewys dat Afrikaans geen Kreools is nie, maar ‘n Wes-Germaanse taal wat naas Algemeen Beskaafde Nederlands en Hoog-Duits een van drie standaardtale is wat vanuit Duitsland en die Lae Lande ontstaan het. Al is ons taal in Afrika gestandaardiseer, is dit volgens Europese norme gedoen en is ons taal steeds verstaanbaar vir 22 miljoen Nederlanders en Vlaminge, asook omtrent 20 miljoen Noord-Duitsers wat almal Platduitse of Nederduitse dialekte praat.

Die meeste Afrikaners behoort mos aan die “Nederduitse” Gereformeerde Kerk. Soos iemand vandeesweek aan my uitwys, is dit nie toevallig nie en strek ons wortels ten minste ewe diep in Noord-Duitsland as in Nederland of Vlaandere.

Dit bring my by die eintlike punt waarmee ek aanvanklik begin het: daar is ‘n groot geopolitieke verskuiwing besig om in die wêreld plaas te vind. Vele Britte vrees ‘n sogenaamde “Vierde Duitse Ryk” of die terugkeer van die “Heilige Romeinse Ryk” waarmee die Duitse oorheersing van Wes-Europa bedoel word. Agter die Griekse skuldkrisis en die gestoei rondom die euro, skuil Britse en Amerikaanse vrese. Wat Duitsland nie op die slagveld tydens die Tweede Wêreldoorlog kon vermag nie, het hy in die sestig jaar sedertdien met harde werk en goeie finansiële bestuur reggekry. Vandag klap die sweep vanuit Berlyn en die Grieke, Spanjaarde, Iere, Portugese en ander staan mooi in die ry.

Die Britse Financial Times, mondstuk van die Londense Stad, die magtige finansiële sentrum van Europa en selfs van Suid-Afrika, raak al hoe meer histeries oor die toenemende Duitse mag en invloed. Die son is besig om vir ‘n tweede keer oor die Britse Ryk onder te gaan, ook oor die Brittanje wat hom oor die afgelope aantal dekades as vassalstaat van die VSA in Europa aangebied het. Die Atlantiese moondhede (die VSA en Brittanje) is besig om te taan en die plat stuk aarde in Noord-Europa (die Platteland!) waar ons voorouers vandaan kom, tel weer kop op.

Sowel Frankryk as die Benelux (Nederland, België en Luxemburg) is reeds in die Duitse kamp. Oostenryk en Wene, die vorige setel van die Habsburg-ryk, is uiteraard deel van dié Europese magsblok. So ook die kleiner lande soos Tsjeggië en Hongarye wat tradisioneel onder Duitse invloed was. Die nuutgevonde entente tussen Duitsland en Rusland tel ook in die guns van Berlyn. Die kombinasie van Duitsland en Rusland troef ‘n VSA wat reeds ideologies, etnies en talig verdeel is, tussen “blou state” en “rooi state”, met Spaans wat vanuit die suide Engels as spreektaal vervang.

Vir ons Afrikaners, Eurokaners, is dit ‘n baie opwindende verwikkeling. Binnekort vind nog ‘n vergadering van die Vlaams-Nederlanse interparlementêre komitee van die Nederlandse Taalunie in Den Haag plaas waar Afrikaans die onderwerp gaan wees.

Met China wat insgelyks ‘n wêreldmoondheid raak, word die Europese konsolidasie al hoe dringender. Ons moet deel word daarvan.

Daarom voel ek baie sterk dat dit belangrik is om diplomatieke kanale met Noord-Europa oop te maak en te bevorder. Daar moet ook veel meer kulturele wisselwerking met Duitsland en Nederland wees, soos daar al by tye in ons geskiedenis was. Kort ná die verwoesting van die ABO, het vele jong Afrikaners in Duitsland en Oostenryk gaan studeer. Verwoerd het ‘n Rhodes-beurs gekry om Oxford toe te gaan, maar hy het verkies om aan die Universiteite van Hamburg, Leipzig en Berlyn te gaan studeer. Hy was ook die eerste student aan die Universiteit van Stellenbosch wat  – voor sy vertrek na Duitsland – sy doktorale proefskrif volledig in Afrikaans geskryf het.

Omtrent alle Afrikaanse letterkundiges, filosowe en leiers van enige betekenis, het op ‘n stadium in Nederland, Duitsland of Frankryk gewoon of gestudeer. Dis tyd dat ons ons van die Engelse wêreld en sy gekke idees oor die multikulturele samelewing wegkeer. Soos ons voorouers moet ons weer aansluiting by die opkomende Middel-Europa vind.

Op Potchefstroom waar hulle tans feesvier omdat hulle nou gedeeltelik onder die gesag van ‘n baie liberale, Engelse vrou in die eertydse koloniale hoofstad, Kaapstad, staan, is dit seker nie ‘n gewilde boodskap nie.

Ons moet egter na die groter prentjie kyk. Ons oorlewing hang daarvan af.

Олександр Васильович Фільчаков

De Doorns, Zille en die Supersapmislukking

Suid-Afrika raak al hoe meer onstabiel. Trouens, dis nie ek wat die woord “anargie” oor die afgelope paar dae gebruik het nie, maar mev. Helen Zille, premier van die Wes-Kaap.

Daar is reeds mense, soos Pieter Mulder, adjunk-minister van landbou, wat De Doorns en die Wes-Kaapse wanorde met Marikana vergelyk. Maar wat is presies hier aan die gang?

Tot onlangs is ons verseker dat die Wes-Kaap ‘n hawe van vrede is wat doeltreffend en korrupsieloos deur die liberale Demokratiese Alliansie regeer word. Nou blyk dit dat die situasie daar nog plofbaarder as in die res van Suid-Afrika is.

Blykbaar gaan daar nou inderhaas oor ‘n verhoging van die minimumloon vir plaaswerkers besluit word. Die werklike oorsaak van die geweld en chaos is egter geensins ekonomies nie, maar etnies.  Xhosas en ander swartes ding met bruines om ongeskoolde arbeid op plase mee.

Die blanke en meesal Afrikanerplaaseienaars bevind hulself midde-in hierdie etniese konflik en mededinging en word daarom van beide kante af geblameer. Die Wes-Kaap, soos die res van Suid-Afrika, volg presies die patroon wat Afrikanerfilosowe, – antropoloë en politieke denkers al ‘n eeu lank voorspel. Waar taal- en rassegroepe om dieselfde skaars hulpbronne binne dieselfde grondgebied moet meeding, volg noodwendig konflik.

Die gemiddelde Afrikaner het egter so dom geword dat hy geen idee meer het waarom die geweld plaasvind nie. Die joernaliste van Naspers – in navolging van die Engelse joernaliste wat aan hulle voorsê – skryf dit aan die “lae lone” toe. Suid-Afrika se lone vir ongeskoolde arbeid is reeds van die hoogste ter wêreld en ons produktiwiteit van die laagste. Trouens, onlangs is berig dat ons arbeidsproduktiwiteit tans op dieselfde vlak verkeer as in die 196os – vóór die koms van rekenaars en inligtingstegnologie.

Maar natuurlik het die blote noem van etnisiteit in Suid-Afrika taboe geword. Die ingevoerde Amerikaanse en Britse dogma bepaal dat ons onsself as ‘n “reënboognasie” moet beskou.

Die Wes-Kaapse regering onder mev. Zille is fanaties tot hierdie Anglo-Amerikaanse illusie verbind. Die groep vorige Afrikaner-NP’s waaruit haar party in die Wes-Kaap bestaan, het volledig van die vorige Nat-pool na die Sap-pool verskuif en glo insgelyks dat ons ‘n empaaier-in-die-kleine in Suid-Afrika gaan oprig. Binne die Nuwe Ryk gaan ‘n groot verskeidenheid mense vreedsaam deurmekaar en “geïntegreerd” woon.

Noem dit die Supersapideologie wat deur die DA as alternatief vir die ANC se soort rassenasionalisme voorgehou word. Tans aanskou ons egter die mislukking van die Supersappe in die Wes-Kaap. Die provinsie, wat gedink het dat hy afgesonder en immuun teenoor die etniese spanninge in die res van Suid-Afrika is, maak baie hard met die werklikheid kennis.

Suid-Afrika is besig om net soos Zimbabwe te misluk. Swart persoonlikhede soos Mugabe of Zuma word daarvoor kwalik geneem, maar hulle het beswaarlik dié politieke stelsels ontwerp. Almal het al vergeet van Lancaster-huis waar Lord Carrington, Robin Renwick en ander Britte in hul wysheid besluit het dat Ian Smith behoort te kapituleer en dat Mugabe behoort oor te neem, sonder dat etniese verskille in ag geneem is.

Die Suid-Afrikaanse revolusie is by Kemptonpark ingelui, met die geesdriftige ondersteuning van die Supersappe soos Helen Zille wat ons almal ‘n utopie van vreedsame samesyn belowe het.

Soos ek gister teenoor Zille op Twitter opgemerk het, lyk dit asof die revolusie sy kinders nou begin verteer.

Geen ander persgroep in die land is natuurlik so fanaties Brits soos Naspers nie. Alles wat ons in Beeld of Die Burger lees, klink nie net soos vertaalde Engels nie; dit ís vertaalde Engels. Oor die afgelope twee dekades het Naspers die Nuwe Dogma met fanatiese ywer aan ons opgedring, die dogma dat Suid-Afrika as “Klein Britse Ryk” alle inwoners binne sy grondgebied naatloos sou integreer en van ‘n nuwe, Afro-Engelse identiteit sou voorsien.

Naspers het nog die verdere Supersapdroom van ‘n hereniging van Afrikaners en  bruines nagejaag. Hiervoor het die Nasperskoerante die term “Afrikaanses” uitgedink. Allerlei vergesogte teorieë oor die herkoms van Afrikaans as “slawetaal” en as dialek van Maleis is ywerig deur Naspers aan ons afgesmeer.

Berigte uit die Wes-Kaap dui egter daarop dat bruin “Afrikaanses”, wat veronderstel is om in harmonie met Afrikanerboere te woon, synde ons “broers”, die meeste skade aanrig. Meer nog as opstandige swartes.

Tans lees ek ‘n boek deur die Fransman Guillaume Faye wat ‘n volslae burgeroorlog en verval in Europa voorspel. Trouens, hy praat van die “konvergensie van katastrofes” wat die mens tans op ons planeet loslaat. Immigrasie en die multikulturele model is egter van die hoofoorsake van die komende ramp wat Europa en die noordelike halfrond gaan tref.

In Suid-Afrika beleef ons egter Guillaume Faye se “samevloeiing van rampe” in een land. Die ekonomie, die omgewing, die skole, die universiteite, ons media en kultuur, word stelselmatig daardeur verwoes.

Elkeen wat hom nog verbonde aan ‘n hoër kultuur of beskawing voel, sal moet besef dat hy self, tesame met sy gesin en sy vriendekring, sy stukkie grond sal moet opeis en moet verdedig. Blykbaar het die sogenaamde polisie in die Wes-Kaap vandeesweek toegekyk hoe wingerde afgebrand word, sonder om ‘n vinger te verroer.

Dis egter verblydend dat boere en inwoners van dorpe op die Kaapse platteland spontaan begin het om hul eie verdediging te organiseer. Wanneer Afrikaners se eiendom en voortbestaan bedreig word, lyk dit tog asof hulle nog in staat is om saam te staan.

Zille en die res van die Supersappe het natuurlik die veiligheidstelsels in die Wes-Kaap gruwelik verwaarloos. Terwyl Afrikaners en masse vir haar stem, het sy niks gedoen om iets van die ou kommando’s behoue te laat bly of om burgerlike veiligheidstrukture in stand te hou of te vernuwe nie. As ‘n mens dink hoe goed die ou weermag en polisie georganiseer was om krisisse van dié aard die hoof te bied, dan is dit niks minder as skandalig nie. Die Wes-Kaapse regering het die provinsie se inwoners en veral die DA-ondersteuners gruwelik in die steek gelaat.

Maar Zille sit bloot ‘n Kaapse tradisie voort. Soos Cecil John Rhodes voor haar, sal sy sê: “Die Afrikaners is nie my vriende nie. Ek gebruik hulle net. En as ek met hulle klaar is, smyt ek hulle weg.”

Vele Bolandse wynboere en kleinsakemanne het waarskynlik vandeesweek daardie indruk gehad, dat hulle weggesmyt is.

лобановский депутат

Afrikaners moet in Anglo-ANC-stryd neutraal bly

Die Engelse media in Suid-Afrika, wat so lank ‘n verbete stryd teen ons gevoer en die ANC só graag aan bewind wou sien, het nou 180 grade omgeswaai. Selfs Alistair Sparks, die voormalige redakteur van die links-liberale Rand Daily Mail en voormalige baas van Helen Zille, bepleit nou “sterker opposisie” in Suid-Afrika. Hieronder verstaan hy waarskynlik dat ‘n groepering rondom die DA ondersteun moet word.

Naspers, die Kaapse persgroep wat Afrikaners as “Kleurlinge-in-wording” sien, kef geesdriftig agterna. Week na week vertel Tim du Plessis in Rapport sy lesers wat die Engelse of pro-Engelse swartes nou dink en waarom ons hulle in hul jongste projek – om die ANC te ontsetel – moet ondersteun.

Voordat ons kop-eerste saam met Tim du Plessis in hierdie Engelse skrum instorm, kom ons dink eers ‘n bietjie oor wat hier aan die gang is. Dan sal ons gou-gou besef dat die tyd om rustig agteroor te sit en te kyk hoe die Rooinekke en die ANC sake uitspook, aangebreek het. Dis nou die tyd vir die Afrikaner om aan sy kultuur en sy welvaart aandag te gee, nie om een of ander grootse politieke punt te probeer bewys nie. Los dit maar vir mev. Zille en haar Britse meesters wat kliphard besig is om hul skepping, die ANC, uit die mag te probeer stel.

‘n Boek wat nog geskryf moet word, is oor die Britse rol in die Suid-Afrikaanse geskiedenis. Omdat ons sulke hopelose historici het wat ook nie in staat is om vir hulself te dink nie, sal ek dit waarskynlik self moet skryf. Terwyl ‘n groot klomp Engelse deesdae openlik op die internet spog oor hoe hulle die Afrikanerregering destyds vanuit Londen met geld en wapens ondermyn het, rep niemand in Suid-Afrika ‘n woord daaroor nie.

Sonder Britse organisasie en propaganda, asook Sweedse en Noorweegse geld, sou die ANC tydens sy sogenaamde “struggle”-fase lankal doodgeloop het. Die rede waarom die Engelse die ANC so fanaties ondersteun het, is omdat dié kwasi-kommunistiese terreurorganisasie as die “finale oplossing” vir Suid-Afrika se Afrikanerprobleem gesien is.

Ook tydens die negentiende eeu het Brittanje swart stamme teen die Boere opgemaak en bewapen ten einde ons te kasty. Selfs tydens die Tweede Vryheidsoorlog is 100 000 swartes bewapen om die Britse soldate in hul terreurveldtog teen ons burgerlike bevolking by te staan. Van hierdie gewapende swartes het Boerevroue gemolesteer en verkrag, met komplimente van Haar Majesteit.

Die oomblik toe republikeinse Afrikaners in 1948 die mag in Suid-Afrika bekom het, was dit byna tweede natuur vir Engeland en  veral die Anglikaanse Kerk om onmiddellik die mees radikale, vernietigende groep in die land op te spoor en teen ons te bewapen. Natuurlik was dit ‘n oorlog wat nie net met wapens gevoer is nie, maar veral met sielkunde en propaganda.

Die Nasionale Party het met sy sin vir regverdigheid en vreedsame naasbestaan die Engelse media en universiteite in Suid-Afrika toegelaat om outonoom te bly voortbestaan. Dié instellings het as’t ware oorlogspropaganda uitgesaai en hulle uiteraard vierkant agter Brittanje geskaar. Terwyl die linkervleuel en die Anglikaanse Kerk die ANC van meet af aan openlik ondersteun het, was hoofstroom-Brittanje aanvanklik huiwerig, maar het vanaf die tagtigerjare insgelyks besluit om regstreeks in Suid-Afrika in te meng deur die ANC te steun. Ons was die eerste rampspoedige voorbeeld van “regime change”. Toe Mandela oorneem, is hy onmiddellik deur al wat Engelsman is tot ‘n god verklaar. Indien nie ‘n god nie, dan ‘n halfgod. Want het hy Engeland nie finaal van hul Afrikanermededingers in Afrika verlos nie?

Die plan was klaar uitgewerk: Suid-Afrika sou slegs enkele weke ná die Nasionale Party se oorgawe hertoetree tot die Statebond, die land sou opnuut verengels en Afrikaners sou geassimileer word. Iewers in een van sy opstelle praat N.P. van Wyk Louw van die “mensvleisbredie” waarvan ‘n gedekultureerde en verslane Afrikanervolk dalk iewers in die toekoms deel sou word. Presies dít het gebeur en in die Kaap het Naspers, die Afrikaanse mediagroep wat graag Engels wil wees, reggestaan om ons almal te breinspoel om assimilasie, “versmelting met die bruinmense” (Leopold Scholtz van Die Burger) en bowenal permanente oorheersing deur die ANC te aanvaar.

Vyf of tien jaar gelede nog het Naspers se joiner-joernaliste en rubriekskrywers Afrikaners wat van politieke opposisie praat, daarvan beskuldig dat hulle “ou mans met grys skoene is wat hunker na vervloeë mag”. Nou is dit al waarmee Naspers dweep, want sien, die Engelse het mos nou anders besluit. Wie dra nou die grys skoene?

Waarom op aarde wil die liberale en linkse Engelse, plaaslik en in Engeland, nou hul eie skepping – die ANC – van sy troon stoot? Watter heiligskennis! Lig hulle nie daarmee hul hand teen Madiba self nie?

Die antwoord is natuurlik nie ver te vinde nie. Engeland het in Afrika ‘n tradisie van sogenaamde “indirect rule”. Alle empaaiers maak op een of ander stadium van vassalstate of satelliete gebruik waar ‘n ondergeskikte regering die wil van die metropool uitvoer. So was dit ook tot onlangs in Suid-Afrika waar die ANC as ‘n onderdanige en veral omkoopbare Engelse Bantoestanregering gesien is. Trouens, R.W. Johnson skryf mos in sy South Africa’s Brave New World dat die land intussen soos ‘n “groot Bantoestan” geword het.

Veral die ANC se beleid jeens Afrikaans en Afrikaners het Engeland soos ‘n handskoen gepas. Die onderdrukking van Afrikaans en die Afrikanergeskiedenis, regstellende aksie, Kader Asmal se samesmelting van Afrikaanse universiteite om hulle ook te verengels, dít alles was musiek in die ore van die Londense amptenare wat hoogs in hul noppies was. Soos ek dit iewers gestel het, het die “nuwe Suid-Afrika” al hoe meer soos die ou-ou Suid-Afrika van die negentiende eeu begin lyk met Brittanje wat soos ‘n marionetmeester die toutjies getrek het.

Ook binne die ANC self was daar linkse Engelse, Jode en ‘n paar verloopte/verengelsde Afrikaners wat verdere Britse invloed binne die party verseker het. Net soos die ou NP-regering se Nasionale Inligtingsdiens die ANC van binne geïnfiltreer het, kan ons ook seker wees dat die Britse geheimediens, MI6, insgelyks die ANC, die SAUK, Naspers, privaatveiligheidsdienste, die DA, Cosatu en ander instellings binnegedring het. “Toevallig” speel mense met Britse aksente ‘n prominente rol in sowel Cosatu as PLAAS, die vernaamste propaganda-organisasie wat die ANC se grondhervormingsbeleid formuleer.

Trouens, grondhervorming is waarskynlik die hoeksteen van Britse beleid jeens Afrikaners. Sodra die ANC alle grond in Suid-Afrika nasionaliseer, gaan Afrikaners finaal van enige aanspraak op grondgebied in Suid-Afrika ontneem word. Geen Britse koerant of woordvoerder het hom al ooit teen plaasmoorde uitgespreek nie en die Britse media vind voortdurend “verskonings” vir plaasmoorde in die vorm van “Boere-rassisme”, “mishandeling van plaaswerkers” en dergelike meer.

Boonop het geen Engelse koerant in Suid-Afrika waarvan ek weet hom al teen plaasmoorde uitgespreek nie. Kortom, ons kan min of meer seker wees dat die gewelddadige verdrywing van Afrikaners deel van Brittanje se Suider-Afrikaanse beleid is.

Soos Lord Palmerston gesê het, “beskik ‘n land oor geen permanente vriende of bondgenote nie, maar slegs oor permanente belange”. Churchill het saam met Stalin gespan om Duitsland na die oorlog te verdeel en 15 miljoen Duitse burgerlikes uit Oos-Europa te verdryf, waarvan 2 miljoen omgekom het. Om drie miljoen Afrikaners in Suid-Afrika, hetsy te laat vermoor, hetsy te verdryf, is in die Britse geskiedenis nie juis iets om oor huis toe te skryf nie. Soos Rhodes gesê het: “Die Kaapse Afrikaners is nie my vriende nie. Ek gebruik hulle net, en agterna smyt ek hulle weg.”

In Angola het ons jongmanne “vir die Weste” gesterf en die Sowjet-opmars in Afrika gestuit, net om daarna à la Rhodes “weggesmyt” te word. En hoe!

Maar om by die eintlike punt van hierdie artikel te kom: Waarom versaak die Engelse en Engeland deesdae hul vernaamste bondgenoot in Suid-Afrika, die ANC? Hul geliefde ANC – waaroor hulle boeke geskryf, waarvoor hulle geld geskenk en ingesamel het, asook programme en rolprente gemaak waarin dié derderangse terreurbeweging ten hemele aangeprys is?

Die antwoord is eenvoudig: Onder Jacob Zuma het die ANC radikaal verander. Die party is nie meer ‘n linkse, multikulturele party nie, maar het ‘n voertuig vir Zoeloe-oorheersing geword. Trouens, ek verstout my om te sê die ANC is vandag nader aan Inkatha in die sewentigerjare as wat dit aan die soort voertuig is wat Brittanje, Swede en Noorweë so geesdriftig ondersteun het.

In slegs ‘n enkele opsig het Afrikaners slimmer as die Britte geblyk te wees: Ons siening van Suid-Afrika as ‘n “veelvolkige land”, soos die ou Afrikaner-ontleders nog onder die Nasionale Party gepraat het, is meer korrek as die Anglo-Amerikaanse (en Sweedse) opvatting van ons land as ‘n “smeltkroes van kulture” oftewel ‘n “reënboognasie”. Volgens inligting waaroor PRAAG beskik, is die ANC besig om intens etnies te raak. Nie net word dit volledig in ‘n Zoeloe-party omvorm nie, maar daarbinne bestaan ook onderhandelings en afsprake tussen verskillende sibbes binne Zoeloeland wat elkeen sy sny van die koek opeis.

Hier kom ‘n tweede slag van Isandlwana en my geld is op die Zoeloes. Engeland het sy hande so vol met Afghanistan en met sy eie multikulturele samelewing waar onluste ook telkens uitbreek, dat die koninkryk noord van die Mou kwalik veel meer hulpbronne op Suid-Afrika sal kan verkwis. Voeg daarby nog die finansiële krisis in die noordelike halfrond en Britse besuinigingsmaatreëls. Die ANC beheer die magtige Afrikanerstaat wat tussen 1948 en 1994 geskep is, met ‘n begroting van een triljoen rand.

Sonder veel steun uit die Moederland, is die lui, dom, hovaardige plaaslike Engelse insgelyks tot mislukking gedoem in hul aanslag op die ANC. Behalwe as die ywerige, skrander Afrikaner die broodnodige organisasie en strategiese denke vir hierdie jongste Engelse koloniale avontuur gaan verskaf.

Danksy die idioot FW de Klerk se onbesonne oorgawepolitiek, is die Afrikaner vandag in ‘n swakker posisie as ooit. Selfs swakker as in 1902. Onlangs het ek ‘n teorie ontwikkel dat dit beter is om ‘n oorlog te verloor as om die soort “onoorwonne oorgawe” te pleeg waarmee Hermann Giliomee De Klerk se politiek beskryf het.

Ons het geen wapens nie. Die enigste beduidende opposisieparty word deur die Engelse beheer. Behalwe die internet, beskik ons oor geen media nie.

As ‘n mens klein en swak is, is jou enigste moontlike strategie om die groot moondhede teen mekaar af te speel. Van die piepklein Baltiese state (Lithaue, Estland, Letland) het dit in die onlangse geskiedenis met groot welslae gedoen en sodoende vryheid en onafhanklikheid verkry. Hulle het nie oorlog gemaak nie; net ‘n bietjie volksliedjies gesing en sodoende hul onafhanklikheid van die magtige Rusland ontvang.

Dis nou die tyd om ‘n toeskouer te wees. Ek wil graag sien hoe Helen Zille en haar gholf-spelende, tonikum-en-jenewer-drinkende groepie Engelse, gerugsteun deur Naspers en die agterhoede uit Groot Brittanje, die Zoeloe-ANC pak. Dis ‘n wedstryd wat die Curriebeker-eindstryd oninteressant gaan laat lyk.

Ons span is nie op die veld nie. Kom ons hou dit so.

Waar twee honde baklei, stap die derde egter dikwels met die been weg.

Die Engelse het hul eie Frankenstein geskep. Laat hulle hom onder beheer kry. As hulle kan.

Александр Фильчаков прокурор