Dan Roodt Archives - Page 24 of 52

Afrikaners kort van dié Franse drif

Die politiek in Frankryk raak warm – met betogings en verbete bekgevegte in die media, selfs appels swaai op straat. Net enkele dae gelede het so ‘n vuisslanery tussen linkse en regse jongelinge in die middestad van Parys naby die groot afdelingswinkel Printemps op die dood van Clément Méric (19) uitgeloop. Méric was ‘n linkse aktivis wat blykbaar aspris loop skoor soek het met ‘n groepie verregse “skinheads”.

Eergisteraand is een van die kosbare historiese katedrale, die Sint-Peterskatedraal in Nantes, Wes-Frankryk, gevandaliseer – waarskynlik deur linkses wat wou wraak neem teen konserwatiewe Katolieke en ondersteuners van “La manif pour tous”, die beweging teen homoseksuele huwelike en ten gunste van gesinswaardes. Die naam van die beweging, wat “Betoging vir almal” beteken, verteenwoordig ‘n regstreekse teenvoeter vir die gedagte van “die huwelik vir almal”, oftewel “le mariage pour tous”.

Die linkse regering van mnr. François Hollande vrees die opkoms van Franse nasionale trots en konserwatiewe aktiviste wat hul skerp teen homoseksuele huwelike, maar ook misdaad deur Arabiere en swartes, uitspreek. Daarom het die regerende Sosialistiese Party net gister in reaksie op die dood van die linkse student aangekondig dat hy ‘n verregse jeugbeweging, die Jeunesses Nationalistes Révolutionnaires gaan “ontbind”. Op Twitter het regse Franse onmiddellik teruggekap en gevra: “Wanneer ontbind Hollande die gekleurde bendes wat ons teister?”

Ná Méric se dood het die oorwegend linksgesinde hoofstroommedia in Frankryk onmiddellik die skuld op die regse politikus en leidster van die Front National, mev. Marine Le Pen, probeer pak. Sy het haar egter dadelik van mnr. Serge Ayoub se verregse Revolusionêre Nasionalistiese Jeug gedistansieer en gesê dat haar party “geen nabye of verre verband met dié gewelddaad het nie”.

Die opkoms van die Front National is op sigself ‘n merkwaardige gebeurtenis in die Franse en Europese politiek. Frankryk is naas Duitsland die belangrikste land in Wes-Europa, asook een van die vyf permanente lede van die VN-veiligheidsraad. Franse meningsopnames is in die algemeen besonder akkuraat en daarom kan ‘n mens die 21 persent steun wat mev. Le Pen tans by die kiesers geniet baie ernstig opneem. Trouens, haar steun het dié van president Hollande verbygesteek en maak haar nou die tweede gewildste leier in die land, ná die vorige liberale president, Nicolas Sarkozy. Indien ‘n presidentsverkiesing nou gehou sou word, sou sy bo die sosialistiese Hollande deurdring tot die tweede ronde, iets wat reeds in 2002 gebeur het toe haar vader, mnr. Jean-Marie Le Pen, in die tweede ronde teen mnr. Jacques Chirac te staan gekom het.

Anders as in 2002, het die Front National egter nou ‘n hoofstroomparty geword wat besig is om sy verregse beeld af te skud. Dit is die party van konserwatiewe Katolieke wat neerhalend deur linkses “cathos fachos” (Kato-fasciste) genoem word, maar ook die Franse werkersklas wat eens op ‘n tyd die Kommunistiese Party ondersteun het. Daarom beskuldig die regs-liberale koerant, Le Figaro, mev. Marine Le Pen daarvan dat sy in haar sorge oor die Franse fabriekswerker ‘n “ekstreemlinkse diskoers” besig.

Te midde van die oorverhitte nasionale debat oor homoseksuele huwelike het ‘n regse intellektueel, skrywer en historikus, Dominique Venner (78), op 21 Mei in die wêreldberoemde Notre Dame-katedraal in Parys met ‘n vuurwapen selfmoord gepleeg. In sy selfmoordbrief wou hy mense oortuig om dit as ‘n “daad van politieke verset teen Franse dekadensie” te sien.

Dog Sondag twee weke gelede op 26 Mei (nogal my verjaardag!) het Franse konserwatiewes vir ‘n opskudding gesorg toe daar ongeveer ‘n miljoen mense in die strate van Parys onder die vaandel van “La manif pour tous” teen homoseksuele huwelike betoog het. Die reusebetoging is veral deur ‘n oplewing van Franse patriotisme gekenmerk, met derduisende blou, wit en rooi vlae wat deur die betogers geswaai is.

Frankryk was oor seksuele kwessies nog altyd baie liberaal en daarom vermoed ‘n mens dat die werklike teiken van konserwatiewe misnoeë nie soseer die homoseksuele is nie, maar die algemene politieke korrektheid van die linkses en die hoofstroommedia wat hul waardes in die gewone mense se kele afdruk. “Ons is blanke Franse met gesinne, waarom word ons stemme nooit gehoor nie?” was eintlik wat “La manif pour tous” wou sê.

Onder die vele spitsvondige slagspreuke op baniere en plakkate was daar: “As my man begin menstrueer, kan ons weer daaroor gesels.”

Frankryk is een van ons stamlande. Sonder die Franse Hugenote sou daar nooit manjifieke wynplase in die Boland gewees het en waarskynlik geen Afrikaanse taal nie. Want die hoeveelheid Franse vanne tydens die vroeë Afrikaanse taalbewegings is eenvoudig verstommend: Du Toit, Meurant, Cachet, noem maar op. Daardie Hugenote het hul eie geliefde Latynse taal in ons land verloor, maar Afrikaans des te vuriger omhels!

Daarom moet ons nie die Franse bydrae tot Afrikanerskap onderskat nie, hoewel ons ‘n Germaanse taal praat en oor meer Nederlandse en Duitse gene beskik. Dit het my egter nog altyd verstom hoe geredelik Nederlanders en Duitsers verengels. In die VSA was daar tot sestig persent Duitsers in sommige deelstate wat sekerlik Duitssprekend kon gebly het; nietemin het al daardie miljoene Duitse immigrante in Amerika sonder slag of stoot verengels.

Sekerlik is daar op die huidige oomblik dergelike interessante verwikkelinge in ons ander stamlande (Nederland, Duitsland, Skotland) ook. Skotland wil van die Verenigde Koninkryk afstig om ‘n volwaardige land te word. Maar die Skotte is oorwegend links en het lankal hul eie Keltiese taal vir Engels verruil. Nasionalisme en patriotisme bly vanweë die Nazi-geskiedenis in Duitsland gestigmatiseer en die Duitsers maak jag op hul eie mense wat maar hoegenaamd patrioties of te krities oor immigrasie en Turkse Moslems begin raak. In Duitsland waag jong pro-Duitse betogers dit net snags met maskers en fakkels op straat, op die gevaar van inhegtenisname deur die polisie af.

Ironies genoeg is die regse beweging in Nederland deur ‘n briljante homoseksuele intellektueel, Pim Fortuyn, van stapel gestuur. Ná die sluipmoord op Fortuyn, het Geert Wilders se Party vir die vryheid (PVV) die vaandel begin dra en in 2010 op 15 persent kiesersteun kon staatmaak, wat intussen tot 10% teruggesak het. Die PVV word gekenmerk deur sy teenkanting teen Islam en immigrasie. Anders as die Front National en La manif pour tous, vry die PVV eintlik na homoseksuele steun omdat hy Nederlandse homo’s daaraan herinner dat ‘n verislamiseerde Nederland hulle kwalik gaan verdra.

Nederland is ‘n land wat byna geen invloed in Europa uitoefen nie en skaar hom gewoonlik by Duitsland sover dit monetêre aangeleenthede betref. Daarteenoor kan Parys, vanweë sy grootte en gewig binne die sentralistiese Franse stelsel, steeds aanspraak daarop maak dat hy die intellektuele sentrum van Europa is.

In Mei 1968 was die Franse op die voorpunt van die linkse omwenteling in Wes-Europa met die beroemde studenterevolusie, maar sedert die sewentigerjare het ‘n kentering plaasgevind. Franse intellektuele, skrywers en meningsvormers het al meer krities begin raak oor sosialisme, multikulturalisme en wat hulle as “Westerse masochisme” sien. Aanvanklik het dit “die nuwe filosofie” geheet, maar deesdae word daar openlik van “patriotisme” gepraat.

Onverskrokke en weerbarstige Franse intellektuele teister die linkse media met aweregse uitsprake, soos byvoorbeeld die gevierde skrywer Richard Millet wat verlede jaar die land met sy “Lofprysing aan Anders Breivik”, die Noorweegse massamoordenaar, geskok het en waaroor Praag berig het in Polemiek in Europa rondom Franse essayis se ‘lof aan Anders Breivik’. Agter die skoktaktiek sit daar egter dodelike, analitiese denke. Richard Millet, Pascal Bruckner, Alain Soral, Alain de Benoist en ander is besig om indringende vrae te stel, soos: Waarheen is Frankryk op pad met al hoe meer moskees, maar ook geweldsmisdaad, in die land? Waarheen gaan die Weste as hy sy grondliggende waardes ter wille van Amerikaanse politieke korrektheid prysgee? Het blankes rede om almal skuldig te voel?

Tydens die skandaal rondom Richard Millet se uitsprake in 2012 het hy tydens ‘n televisiedebat verklaar: “Ek is ‘n blanke man; wat ‘n skande. Ek is Katoliek; wat ‘n skande. Ek is heteroseksueel; wat ‘n skande.” Hiermee wou hy te kenne gee dat die hoofstroommedia dikteer dat Arabiere, swartes, immigrante, Moslems of ateïste, asook homo’s, die nuwe normaliteit in Frankryk verteenwoordig. Daarom ervaar hy hom as blanke, Katolieke, heteroseksuele Fransman as ‘n vreemdeling in sy eie land. Tydens ‘n radio-onderhoud het hy vermeld dat hy sesuur die aand by Châtelet in die hartjie van Parys “die enigste blanke op die moltrein is”. Dié gewraakte woorde het tot histeriese besware deur linkse skrywers en joernaliste aanleiding gegee en die omstredenheid het later so erg geraak dat Millet sy pos as uitgewer by die prestigieuse huis van Gallimard verloor het.

Dit klink seker maklik om die media te provokeer. Maar as ‘n mens bietjie dieper in Millet se biografie op die internet gaan delf, dan kom jy agter dat dié man as vrywilliger tydens die Libanese burgeroorlog sy aan sy met Christene geveg het… Agter die bedaarde, beskaafde gesig van die letterkundige en skrywer, skuil ‘n beginselvaste vegter wat al die wapen vir sy idees opgeneem het! Of noem dit Franse passie: hulle praat nie net nie, hulle storm! Of hulle betoog.

Wat betogings betref: Parys is ‘n stad met breë boulevards tussen imposante, meesal negentiende-eeuse neoklassieke geboue in die Hausmann-styl. Daarom vind daar aanmekaar betogings oor allerlei kwessies plaas, want ‘n paar foto’s van baniere teen so ‘n mooi agtergrond kan enige saak bevorder.

Twee weke gelede het La manif pour tous egter getoon dat die “stille meerderheid” van blanke, Katolieke en heteroseksuele Franse met gesinne nou genoeg daarvan gehad het om as tweedeklasburgers geag te word. Hulle wil ook gehoor word en het daarom almal na Parys opgeruk waar hulle in hul honderde duisende van die Austerlitz-stasie na die esplanade van Invalides gestap het. Soos die linkse Nouvel Observateur spottend opgemerk het, “het hulle die betoging ontdek”. Die intellektuele debat wat deur ‘n klein groepie skrywers en filosowe gevoer is, vind nou weerklank “op straat” soos die Franse daarvan hou om te sê.

Die parallelle met die Afrikaner se situasie in Suid-Afrika is natuurlik ooglopend. Ons is die stigters van Suid-Afrika en het al die pyn en lyding deurworstel om hierdie suksesvolle nywerheidstaat te vestig. Nietemin word die blanke, Christelike en/of Westers-georiënteerde Afrikaner wat boonop heteroseksueel is, vandag geredelik deur die hoofstroommedia en die regering geminag. Ons mening tel nie. Binne die diktatuur van politieke korrektheid word die regte van misdadigers of onwettige immigrante (hoewel hulle dikwels deur ons “vredeliewende en verdraagsame” medeburgers vermoor word) hoër geskat as ons s’n.

Wie is die grootste Afrikaner? Is dit N.P. van Wyk Louw of is dit die fopdosser Pieter-Dirk Uys met sy neerhalende verguising van die gewone Afrikaner? Net vandag skryf Koos Kombuis in antwoord op Flip Buys se onlangse pleidooi vir die gesin dat Nie alle gesonde gesinnne lyk soos Flip s’n nie. Volgens Koos Kombuis, moet Taliep Petersen, Pieter-Dirk Uys en Robert Hamblin geloof word as “groot geeste wat nie presies soos hy dink oor geloof of (seksuele) oriëntasie nie”.

Op Twitter begin jong, Katolieke Franse al van “opstand” praat. Daar is ook allerlei kwinkslae in die trant van: “Sal ek die voorblad van (die linkse koerant) Libération haal as ‘n Arabier of ‘n swarte my doodmaak?” Met iemand wat antwoord: “Nee, want jy’s ‘n vuil blanke en ‘n rassis.” Die belediging wat gereeld deur immigrante uit Noord- en Wes-Afrika teenoor Franse toegeslinger word, “sale blanc” (vuil blanke), word nou deur inheemse Franse as ‘n soort ironiese embleem toegeëien.

Terwyl vele Afrikaners dink dat hulle politieke korrektheid met sy universele aanklag van “rassisme” gaan hanteer deur dit te omseil of jou daarby te akkomodeer, toon die Franse dat dit meer doeltreffend is om dié ideologie te analiseer en te konfronteer. Stel dit aan die kaak vir die drogredenasie wat dit is, maar bespot dit ook. Moenie skaam wees om jouself te wees nie. Swaai jou driekleurvlag in die aangesig van die gepamperlangde Ander en wys dat jy nie meer skaam is om wit en Afrikaans, heteroseksueel en Westers/Christelik te wees nie.

Die dapper klein gemeenskappe van Kleinfontein en Orania doen dit reeds. Selfs CNN en die BBC moes tot hul skok en afgryse van Kleinfontein kennis neem!

Gister het ek deelgeneem aan ‘n paar Twitter-gesprekke met opstandige Franse Katolieke. Op een stadium het hulle sommer een van my Afrikaanse boodskappe gehertwiet, wat vir hulle onverstaanbaar moet wees! Maar dit maak nie saak nie, want ek dink hulle voel aan dat ons in ‘n ewe benarde situasie as hulle moet verkeer – selfs nóg hagliker want ons word as minderheid in ons eie land oorheers.

My gevoel is: daar broei ‘n konserwatiewe revolusie in Frankryk wat dalk weereens die wêreld soos sy beroemde voorganger in 1789 gaan verstom. Ons Afrikaners moet aansluiting by die Franse beweging soek, want met ons plaasmoorde en die intense diskriminasie teen blankes is ons reeds die martelare van die hele Westerse wêreld. Op ‘n manier is die god van politieke korrektheid soos ‘n toordokter wat sy moeti in die vorm van menslike offerandes moet hê, en ons het daardie offerandes geword.

Wyle mev. Huberte Rupert, eggenote van Anton Rupert het ‘n paar jaar gelede tydens ‘n TV-onderhoud op KykNET gesê: “Ons volk het in 1938 wakker geskrik.” Ek weet nie meer wat dit gaan verg om Afrikaners soos die Franse wakker te maak nie, maar iets sal gedoen móét word. Sosiale media soos Facebook en Twitter gaan dit dalk regkry, daar waar ‘n direkte appèl op mense se betrokkenheid of volksgevoel nie meer deug nie. Trouens, dit sou nogal interessant wees om te weet hoeveel van daardie miljoen mense by La manif pour tous se betoging twee weke gelede het eerste daarvan op die internet en deur sosiale media kennis geneem.

Ek troos my daaraan dat die linkse tradisie in Frankryk veel sterker as onder Afrikaners en in Suid-Afrika is. Hulle het slim linkses; ons het hoofsaaklik dommes. Ons sit met ‘n horde joernaliste en akademici wat bloot enkele linkse intellektuele soos Joe Slovo, Albie Sachs of Jeremy Cronin napraat en na-aap. Indien die Franse dit dus kon regkry om ‘n bres in die propagandamuur te slaan, hoeveel te meer is ons nie daartoe in staat nie?

‘n Vyftal gemotiveerde Afrikaners kan dit in hierdie Britse kolonie wat as Suid-Afrika bekendstaan, lag-lag regkry.

Ons kort net bietjie van daardie Franse drif.

Kulturele selfbeskikking eerste doelwit

Flip Buys (Beeld, 4 Junie) bied ‘n onbevredigende siening van Afrikanerselfbeskikking as ” ‘n soort strategiese risikobestuursplan” aan. Die Afrikaner-geskiedenis word egter deur ‘n vryheidstrewe gekenmerk: godsdiens-, handels- en kulturele vryheid.

Daar heers konsensus oor ons “foute van die verlede”: Linkse Afrikaners glo dat apartheid nooit moes bestaan het nie en regse Afrikaners meen dat 1994 ‘n fout was, asook dat oudpres. FW de Klerk nooit Afrikaner-soewereiniteit moes prysgegee het nie.

In ‘n beroemde Londense uitspraak in 1997 het De Klerk dié besluit beskryf as “sekerlik een van die pynlikste wat enige leier of sy mense ooit gevra kon word om te doen”.

Die vraag oor selfbeskikking gaan dus oor hoe ons daardie “foute van die verlede” kan regstel en weer vryheid kan verwerf.

Die grootste teenkanting teen selfbeskikking kom nie van die ANC nie, maar van Afrikaners self of ten minste daardie Afrikaners wat slegs na hul eie individuele belang kyk.

Noem hulle die neokoloniale soewereine individue. In die huidige Suid-Afrika met sy korrupsie en wetteloosheid sien hulle ‘n geleentheid om vinnig ryk te word.

Sedert die Kosovo-mening van die Internasionale Geregshof in Den Haag op 22 Julie 2010 kan enige volk ter wêreld te eniger tyd sy soewereiniteit opeis omdat, soos die hof dit gestel het, “die volkereg geen verbod op onafhanklikheidsverklarings erken nie”.

Dit is ook nie waar dat Afrikaners, soos Buys beweer, oor “geen natuurlike, betekenisvolle meerderheid” in die land beskik nie.

Ongeveer 50% van Afrikaners woon in die PWV-gebied en in baie voorstede verteenwoordig hulle óf die meerderheid óf die grootste enkele etniese groep.

Indien 0,06% van daardie PWV-Afrikaners wat in Kleinfontein saamgetrek het reeds ‘n hoë mate van eie bestuur en selfbeskikking geniet, hoeveel te meer kan die anderhalf miljoen dit nie verwerf indien hulle soos die Kleinfonteiners die wil daartoe ontwikkel nie?

Kulturele selfbeskikking moet ons eerste doelwit wees.

Pleks van “risikobestuur” toe te pas, behoort ons oor te gaan tot omgewingsbestuur. Gebiede moet beveilig word en Afrikaans moet weer as openbare taal daar gevestig word. In Europa, soos in Suid-Afrika, neig mense natuurlikerwys om in gebiede te woon waarin hul eie taal oorheers.

Die meeste mense in ons land verkies ‘n Engelse omgewing en sal dus neig om Afrikaanse omgewings te verlaat, net soos hulle ook nie hul kinders na Afrikaanse skole stuur nie.

Hierdie kommentaar verskyn ook vandag as ‘n brief in Beeld.

Die weg na onafhanklikheid

Nou die dag verduidelik iemand dat die Limpopoprovinsie nou geheel en al verval het. Daar word geen herstelwerk meer aan paaie of ander infrastruktuur gedoen nie. Soos die man verduidelik het, “verteenwoordig Limpopo 85% van die ou Transvaal”!

Kortom, die “Afrika-effek” hou nie by die Zimbabwe-grens op nie. Dit is reeds besig om ons land vanuit die noorde te koloniseer en te verteer. Ons liberale media wat so lief is daarvoor om buitelandse mites oor Suid-Afrika klakkeloos na te praat, kan die ware toedrag van sake nie meer vir mense wegsteek nie. Hulle probeer nog net voorgee dat dit nie so erg is as wat dit lyk nie.

Dit verklaar waarom ‘n swetterjoel Afrikaanse organisasie tans besig is om een of ander ander pleidooi vir selfbeskikking te lewer. Meermale gaan dit om die eindelose teoretisering waarvoor Afrikaners as afstammelinge van Europeërs so lief is. Daar is al meer artikels oor selfbeskikking deur Afrikaners op die internet geskryf as wat Die Huisgenoot skinderstories oor Hollywood-sterre gepubliseer het.

‘n Politieke party soos die Vryheidsfront is al byna 20 jaar lank besig om hom vir selfbeskikking te beywer, met min tasbare resultate. In Europa het verskeie kleiner volkere binne ‘n jaar of twee daarin geslaag om veral in die vroeë negentigerjare onafhanklik van onderskeidelik die ou Sowjetunie en Joego-Slawië te word.

Waarom sukkel ons so? Laat my kortliks die struikelblokke ontleed wat ons tot dusver van vryheid weerhou het, alvorens ek voorspel hoe Afrikanervryheid waarskynlik verwesenlik gaan word.

Huidige struikelblokke onderweg na Afrikanervryheid

1. Afrikaners bewoon nie almal een, homogene gebied nie. Dis natuurlik bekend, maar soos ons onder sal sien, is daar wel ‘n groot meerderheidsgebied beskikbaar.

2. Ons beskik nie oor ‘n buitelandse moondheid of supermoondheid wat ons steun nie. Die meeste Europese volkere wat in die vroeë negentigerjare onafhanklikheid verkry het, is op een of ander wyse deur die VSA ondersteun, veral op diplomatieke gebied. Nogtans het byvoorbeeld Slowenië daarin geslaag om onafhanklik te word, ondanks teenkanting deur beide die VSA en die EU.

3. Afrikaners hou nie van risiko nie. Hierdie is vir my die belangrikste rede waarom Afrikaners tot dusver nie hond haaraf kon maak nie. Die meeste mense wil die proses van onafhanklikwording volmaak beplan en bestuur, of dan deur middel van ‘n internasionale hofsaak die ANC-regering dwing om tot die prysgawe van grondgebied in te stem. Hoe gouer ons besef dat enige proses van afstigting noodwendig met risiko gepaardgaan, sal hulle insien dat die proses slegs ten dele beheer kan word. Ons sal op ons voete moet dink, byna soos in ‘n rugbywedstryd! Dit sal ‘n dinamiese proses wees wat deur visioenêre leiers gevoer sal moet word.

4. As ek van “risiko” praat, verwys ek na berekende risiko’s en nie na desperate pogings om mense tot opstand of ‘n staatsgreep aan te spoor nie. Sover moontlik moet enige onafhanklikwording van Afrikaners vreedsaam geskied, hoewel daar op ‘n bepaalde tydstip wel konflik mag intree, soos wat die sentrale regering self dalk desperaat mag raak om Afrikanervryheid te verhoed. Ewe min as wat ons kan voorspel of plase in Suid-Afrika soos in Zimbabwe beset gaan word, kan ons met sekerheid sê of die ANC-regering op ‘n stadium tenks in Afrikanerwoongebiede gaan instuur om enige stappe na onafhanklikheid te fnuik. Sowel die ou Sowjetunie as Joego-Slawië het dit wel meermale gedoen, dus is dié moontlikheid nie uitgesluit nie. Nietemin kan ons ons nie deur vrese vir die toekoms laat intimideer en op die duur niks doen om aan die huidige onhoudbare situasie te verander nie. Te alle tye moet ons egter redelik bly en nie as die aggressor optree of selfs aggressie uitlok nie.

5. Orania en Kleinfontein, hoewel in vele opsigte bewonderenswaardig en modelgemeenskappe vir die toekoms, verteenwoordig insgelyks ‘n lae-risikostrategie vir selfbeskikking. Soos prof. Carel Boshoff dit eens beskryf dit, gaan dit om “opofferende selfbeskikking” en daardeur word 99% van die huidige infrastruktuur en openbare bates permanenent aan die ANC oorgedra.

6. Die model van “trek na jou volkstaat” is nie vir mense aantreklik nie. Of liewer: dit mag aantreklik wees, maar ekonomiese en praktiese werklikhede verhoed almal behalwe ‘n klein groepie idealiste om tot die groot stap oor te gaan.

7. Afrika-traagheid vertraag die onderhandelings- en regsproses. Uiteraard is dit in die sentrale regering se belang om so min moontlik te reageer op versoeke om gesprek of onderhandeling. Daarom word diegene wat selfbeskikking nastreef na mindere liggame soos die SA Menseregtekommissie verwys of daar word botweg geweier om Afrikanerverteenwoordigers te woord te staan.

8. Afrikaner-traagheid om finansieel tot die vryheidsbeweging by te dra of selfs om betrokke te raak. Die meeste Afrikaners sien die poltieke stryd wat tans woed soos ‘n rugbywedstryd waar hulle as toeskouers aanmoediging of kritiek vanaf die kantlyn slinger, eerder as iets wat hul aktiewe deelname vereis.

8. Ons beskik nie oor massamedia wat hoegenaamd die begrip van ‘n volkstaat of Afrikanervryheid goedgesind is nie. Die Naspersgroep is volledig bekeer tot die klassieke Sap-ideologie van ondergeskiktheid aan die Angel-Saksiese wêreld, asook die eenheidstaat van die Nuwe Suid-Afrika. Daarom neem dit oneindig lank om enige steun by die stembus vir selfbeskikking te bekom.

9. Bowenal word die vrywordingsdinamika as ‘n ingewikkelde regs- en politieke proses gesien wat maar op die langebaan geskuif kan word, totdat “die tyd eendag ryp is”. Hierdie is ‘n fatale mistasting, want hoe meer tyd verbygaan, hoe skraler raak die kanse dat ons hoegenaamd grondgebied gaan verkry, gegewe die verslegtende demografie, Afrikaner-emigrasie na Australië en dergelike meer.

Keer hindernisse in ons guns om

Gedagtig aan al die struikelblokke wat hier bo genoem is, moet ons poog om elkeen van dié hindernisse eintlik in ons guns om te keer.

Aan punt 1 hierbo, kan ons feitlik niks doen nie. Nogtans kan ons uit die voorbeelde van Orania en Kleinfontein leer dat eie arbeid en die gebruik van Afrikaans as openbare taal ‘n goeie manier is om bepaalde gebiede vir onsself toe te eien en te beset. Of ‘n mens dit gaan regkry om besige stedelinge en werkende egpare te oortuig om in ‘n vroeë fase heeltemal van tuiniers en bediendes ontslae te raak, is egter ‘n ope vraag.

Die ou grappie dat ‘n Afrikaner eerder in sy bed vermoor sal word as om hom self op te maak, is hier ter sake. Daarom moet die beweging van die begin af twee opsies voorhou: eie arbeid of, indien dit regtig nie anders kan nie, slegs allochtone wat nie in Suid-Afrika stemgeregtig is nie, soos byvoorbeeld Zimbabwiërs, Malawiërs, ens.

Die onbetrokkenheid van grootmoondhede by Suid-Afrika, hoewel dit geensins ons saak bevorder nie, skep egter ook die geleentheid om – anders as in die aanloop tot 1994 byvoorbeeld – ‘n volkome plaaslike skikking tussen ons en die ANC te bereik en om ons meerderheidsgebied sonder buitelandse inmenging af te baken.

Anders as by die trek-na-jou-volkstaatmodel, moet ons die nuwe republiek daar vestig waar die meeste van ons reeds bly. Ons moet eenvoudig daardie gebied toeëien waar ons grense so kan trek dat ons oor ‘n meerderheid beskik wat in ‘n referendum ten gunste van onafhanklikheid kan stem. Die trae of apatiese Afrikaners rondom ons sal maar net na vryheid voortgesleep word op soortgelyke wyse as wat mnr. FW de Klerk hulle met die fait accompli van ‘n oorgawe aan die ANC in 1994 gekonfronteer het.

Selfbeskikking is nou onstuitbaar

Soos ek reeds hier bo gesê het, is selfbeskikking nou ontstuitbaar, want dit het ‘n noodsaaklikheid vir oorlewing geword en is nie meer ‘n abstrakte ideologie nie.

Nog nooit sedert 1994 was daar soveel steun vir selfbeskikking soos tans nie. Die meeste Afrikaners is deur die huidige werklikheid ontnugter en selfs die massamedia doen nie meer moeite om die probleme te verdoesel nie. Dit help nie ons wag vir die klimaat om nog gunstiger te raak nie, want enige suksesse van die DA by die stembus of minder radikale grondhervorming as wat reeds vewag word, sal weereens die wind uit die seile van die Afrikanerbeweging haal.

Meeste mense verlang egter voorspellings of riglyne. Hoe sal die proses waarskynlik geskied?

Fase 1: Bewuswording en ideologiese stryd

Hierdie fase is reeds in volle swang. Danksy die internet, asook sosiale media, het die massamedia hul greep op Afrikaners se denke verloor en spreek mense nou vrylik hul menings uit. Aktiviste hoef ook nie meer hul taal en sienings aan te pas om in vae eufemismes in die gedrukte koerante te skryf nie.

Fase 2: Onttrekking van finansiële steun aan die staat

Op ‘n manier doen Orania en Kleinfontein dit reeds, want hulle bedryf hul eie de-facto-munisipaliteite. Ook die belastingbetalersunies onder leiding van mnr. Jaap Kelder is besig om fondse van plaaslike owerhede te weerhou, dispute met munisipaliteite te verklaar en hofsake te maak.

Die huidige ekonomiese krisis gaan insgelyks die belastinginkomste van die staat onder druk plaas. Afrikaners moet binne hul woonbuurte hul eie strukture onderstaan, tesame met die organisasies soos PRAAG wat nasionaal en internasionaal die stryd om selfbeskikking voer. Mettertyd sal al hoe meer fondse in Afrikanergeledere bly en al hoe minder deur belastings aan die sentrale regering en sy munisipaliteite verlore gaan.

Fase 3

Op ‘n gegewe tydstip moet die leierskap onafhanklikheid oor bepaalde gebiede of die hele gebied kragtens artikel 235 van die SA grondwet verklaar. Die onlangse volkrereg sal ons ook hierin ondersteun.

Fase 4

Onderhandeling met die ANC, met of sonder internasionale bemiddeling, oor die grense van die republikeinse gebied.

Fase 5

‘n Leierskapsverkiesing en referendum word in die republikeinse gebied gehou. Omdat daar intussen na eie arbeid oorgeskakel is of slegs buitelanders as ongeskoolde werkers in diens is, sal die versterkte Afrikanermeerderheid die referendum ten gunste van onafhanklikheid wen.

Fase 6

Hierna moet die meeste Afrikaners vanuit die buiteland terugkeer en meewerk aan die heropbou van die nuwe Afrikaanse Republiek, terwyl streng grensbeheer ingestel word om te sorg dat die Afrikanermeerderheid verder versterk en uitgebou word.

Ná onafhanklikheid sal die Afrikanerstaat ook jaloers waak oor die regte van Afrikaners wat in Azanië of hoe die land ook al teen daardie tyd bekend sal staan, agterbly. Dit is dus in almal se belang dat die beweging moet slaag. Nie net sal daar weer vir die eerste keer in meer as ‘n eeu ‘n volwaardige Afrikanerrepubliek wees nie, maar Azanië sal geweldig baat by die gesonde mededinging om beleggings, asook die kundigheid en goeie Afrikaanse onderwys wat in die nuwe staat teenwoordig sal wees. Soos lande in die Europese Unie wat ekonomies van mekaar interafhanklik is, sal ons deel wees van ‘n geïntegreerde Suider-Afrikaanse en wêreldekonomie waaraan ons tot ons eie voordeel sal kan deelneem.

Waarskynlik sal dit nie eens meer nodig wees om persoonlike belastings te hef nie en kan slegs BTW en maatskappybelasting gehef word, iets wat verbruik en ekonomiese groei in die hele streek sal stimuleer. Die volkstaatbeweging moet wegkom van sosialistiese modelle; eerder moet lae belastings, die winsmotief en innovering beklemtoon word. Investering en werkskepping moet nou al in die geïdentifiseerde meerderheidsgebied begin.

Wie nie waag nie, sal nie wen nie!

31 Mei 2013: Onderweg na ‘n Nuwe Republiek

Geagte mede-Afrikaner,

Vandag is 31 Mei, ‘n besondere dag in die Afrikanergeskiedenis, maar ook in die veelbesproke verhaal van Suid-Afrika.

Op hierdie dag in 1902 is die Vrede van Vereeniging tussen ons en Brittanje gesluit. Ook het die Unie van Suid-Afrika op 31 Mei in 1910 tot stand gekom. Die verlies van die Boererepublieke in 1902 is vergoed deur die uitroep van ‘n tweede republiek op 31 Mei 1961, ná ‘n taai referendum onder die land se blanke kiesers wat in 1960 gehou is.

Hier is twee stelle foto’s van Republiekwording wat voorheen op PRAAG verskyn het:

Republiekwording op 31 Mei 1961 in foto’s

Republiekwording op 31 Mei 1961 in foto’s 2

Die naelskraap oorwinning deur die republikeinsgesindes in 1960, teenoor die pro-Britse kiesers wat hoofsaaklik in Natal en die Kaapprovinsie saamgetrek was, het die uiteindelike stukrag agter die radikale beweging in Suid-Afrika verleen. Dit is vandag interessant om weer na daardie referendumsyfers van 1960 te kyk:

Vraag: Is u ten gunste van ‘n Republiek vir die Unie?

Kaapprovinsie Ja: 50,15% Nee: 49,85%

Natal: Ja: 23,78% Nee: 76,22%

Oranje-Vrystaat: 76,72% Nee: 23,28%

Suidwes-Afrika: 62,39% Nee: 37,61%

Transvaal: 55,58% Nee: 44,42%

In totaal het 52,29% van blanke kiesers vir die republiek gestem en 47,71% daarteen.

In vele opsigte was die eerste vyf jaar van die tweede republiek byna idillies, met hoë ekonomiese groei, lae werkloosheid, min misdaad en ‘n afwesigheid van politieke konflik, in weerwil van die ekstreem-linkse groepe wat hul bes probeer het om swartmense teen die stelsel op te sweep. Hoewel dr. H.F. Verwoerd tans hoofsaaklik as die “vader van apartheid” verguis word, was dié intellektuele, skerpsinnige man een van die gewildste leiers wat die land ooit gehad het – en nie net onder blankes nie. Hy het byvoorbeeld ‘n Raad vir Kleurlinge ingestel en hulle verseker dat die Wes-Kaap altyd vir hulle ‘n tuiste sal wees. Vergelyk dit met die huidige bewind wat aktief teen kleurlinge by aanstellings in die Wes-Kaap diskrimineer!

‘n Groot aantal Britse immigrante het in die sestigerjare na ons land gestroom om te ontkom aan die sosialisme wat die Britse Arbeidersparty onder mnr. Harold Wilson besig was om in Brittanje in te stel. Volgens diplomate van die destydse regering, wou Suid-Afrika ook immigrante van Nederland hierheen lok om die Afrikanerbevolking te versterk, maar ons departement van buitelandse sake, wat Britsgesind was, het dié pogings in die wiele gery.

Vanweë Suid-Afrikaanse voorspoed en Britse agteruitgang, met die gepaardgaande Britse immigrasie na ons land, is die pro-Britse deel van die bevolking versterk. Hoewel die meeste Britte wat hierheen gekom het konserwatief was, is hul kinders na die plaaslike Engelse universiteite gestuur waar ‘n radikale, linkse en anti-Afrikaanse gees geheers het. Reeds in die veertigerjare het kommuniste soos Joe Slovo, Jimmy Kantor en Harold Wolpe aan Wits ‘n rol gespeel om Engelse kampusse al hoe verder links te posisioneer in hul felle kritiek teen Afrikanerregering. Die gevolg was dat die linkse beweging in Suid-Afrika al hoe sterker geword het, gerugsteun deur die Engelse universiteite en koerante, asook die buiteland waar selfs terreur teen ons land goedgepraat en befonds is.

Mnr. FW de Klerk het uiteindelik ook onder Britse invloed gekom en die land holderstebolder aan Slovo en sy trawante oorhandig. Ons moet verstaan dat swartmense, soos tydens die Tweede Vryheidsoorlog, bloot “agterryers” of figurante in ‘n hoofsaaklik blanke konflik was. Die ANC was grotendeels ‘n maaksel van blanke, Brits-gesinde kommuniste wat die beleid bepaal, die toesprake en mediaverklarings geskryf en die bomme met die hulp van die Sowjetunie en Oos-Duitsland vervaardig het.

Terreur, maar ook die misleiding en verraad deur Afrikanerleiers soos De Klerk en Roelf Meyer, het die tweede republiek geknak en in 1994 het Suid-Afrika weereens lid van die Britse Statebond geword. In naam was die land steeds ‘n republiek, maar moes die soewereiniteit wat hy in die periode 1961 tot 1994 geniet het, prysgee. In 1997 het mnr. FW de Klerk tydens ‘n toespraak in Londen erken dat dit vir hom ‘n “pynlike besluit” was om die soewereiniteit van Suid-Afrika, spesifiek dié van Afrikaners, prys te gee:

“Anders as enige ander blanke groep in Afrika, was Afrikaners ‘n nasie. Die vasbeslotenheid om hulleself te regeer, was ‘n sentrale tema van hul 350 jaar lange geskiedenis op die subkontinent. Hulle het net so sterk oor dié reg gevoel as die Israeli’s, die Iere, die Bosniërs of die Serwiërs of soos swart Suid-Afrikaners.

“Dit het hulle gedryf om die onbekende en dikwels vyandige wildernis in te trek. Dit was die dryfkrag agter die stigting van hul twee republieke 150 jaar gelede. Dit was die mag wat hulle twee keer gemotiveer het om hul onafhanklikheid teen die magtige imperiale ryk van daardie tyd te verdedig. Ná hul nederlaag het dit hulle die krag gegee om hul mense weer op te bou, om hul taal en kultuur te verdedig en om hul republiek in ere te herstel.

“Die besluit om die reg tot nasionale soewereiniteit prys te gee was sekerlik een van die mees pynlike wat enige leier of sy mense ooit gevra kon word om te doen. Die reg tot die handhawing van nasionale soewereiniteit, van mense om hulleself te regeer, word in baie lande as ononderhandelbaar beskou. Die meeste nasies sal bereid wees om die risiko van ‘n algehele oorlog en katastrofe te loop eerder as om dié reg prys te gee.”

Die Burger, wat op 5 Februarie 1997 oor dié toespraak van mnr. De Klerk berig het, gaan in die indirekte rede voort:

“Tog was dit volgens mnr. De Klerk ‘n besluit wat geneem móés word. Die noodsaaklikheid daarvan om dié ideaal prys te gee, wat so lank vertroetel en oor gedroom is en waarvoor so baie generasies van voorvaders geveg het en waarvoor so baie mense gesterf het, moes aanvaar word.”

in hierdie toespraak verontskuldig mnr. De Klerk sy oorgawe aan die ANC en aan sy terroristemag, Umkhonto we Sizwe, deur dit as ‘n noodsaaklikheid aan te bied. Hoeveel terreuraanvalle was daar nie al op Israel nie, sonder dat die land vir ‘n oomblik al oorgawe aan die Palestyne of sy Arabiese bure oorweeg het? In die onlangse tyd was daar ook al veel meer terreuraanvalle teen Brittanje deur Moslemgroepe as teen die ou Suid-Afrika. Nogtans versaak die Verenigde Koninkryk nie haar strategiese doelwitte in die Arabiese wêreld nie.

Waarskynlik is mnr. FW de Klerk een van die min leiers – indien nie die enigste nie – wat voor terreur of die dreigement van verdere terreur – geswig het.

Die verlies aan die tweede republiek was die uiteindelike oorwinning vir die Ryksgesindes wat in 1960 ten gunste van die Britse monargie in Suid-Afrika gestem het. Iewers het mnr. De Klerk ‘n Damaskuservaring ondergaan en het insgelyks die Britse visie vir Suid-Afrika as “Klein Engeland in die Suide” aanvaar.

Die huidige tydvak waartydens die staat na willekeur geplunder word en geweld oral in die land botvier, verskil nie veel van soortgelyke periodes toe daar sterk Britse invloed in Suid-Afrika was nie. Immers het die probleme aan die Oosgrens en die gebrek aan beskerming vir die boere deur die Kaapse koloniale bewind, aanleiding tot die Groot Trek gegee. Elke keer wat die Britte nog ons land binnegeval het, het hulle feitlik onmiddellik aan die swart stamme onder hul invloed of beheer ‘n vrypas gegee om te moor, te plunder en te verkrag soos hulle wil. Die ware verhaal van Britse vergrype in ons geskiedenis – waaronder ook die bedekte steun en beskerming wat aan Slovo en sy medeterroriste in Londen verleen is – moet nog geskryf word.

Vandag verkeer ons nogmaals aan die ontvangkant van ‘n Britsgeïnspireerde terreurveldtog. Ons Britsgesinde media hamer elke dag op die regte van swartmense wat kwansuis rede het om geweld teen ons te pleeg, maar bly tjoepstil oor Afrikanerregte en die mishandeling waaronder ons gebuk gaan. Vandeesweek het ons gesien hoe die Afrikanergemeenskappie by Kleinfontein deur sowel die ANC as die erfgename van die ou Verenigde Party, die DA, geteister en geïntimideer word om van hul beperkte plaaslike vryheid af te sien. Op geen vierkante sentimenter van Suid-Afrikaanse grondgebied mag Afrikaners saamwoon, hul eie sake bedryf en Afrikaans as openbare taal gebruik nie, lyk dit. Ook mag ons die veiligheid van sulke gemeenskappe opsoek nie, want ons moet blootgestel wees aan die “natuurlike geweld van mulitikuturele demokrasie”.

By my ly dit geen twyfel dat ons mense besig is om die jare lange propaganda en illusies van hulle af te skud nie. Hulle sien die situasie soos hy is: ons verlies aan soewereiniteit wat ons in groteske onvryheid gedompel het.

Die ideaal van ‘n nuwe, derde republiek bly dus lewendig. Ons weier om te aanvaar dat dít wat vir die meeste ander volkere op aarde vanselfsprekend is – die reg om jouself te regeer – nie ook die Afrikaner toekom nie. Brittanje het die Swazi’s van Swaziland en die Sotho’s van Lesotho toegelaat om volkstate te verkry, maar nie die Afrikaner nie. Hoe rym dit?

Die koms van die internet het ‘n nuwe dinamiek in Afrikaans en onder Afrikaners gebring. Ons luister nie meer na leiers soos mnr. De Klerk wat sy persoonlike belang dien deur saam met die Britte of Amerikaners teen sy eie mense te heul nie. Elke Afrikaner dink vir homself en spreek sy eie mening op Facebook, Twitter en ‘n menigte webwerwe uit.

Danksy interaktiewe kommunikasietegnologie, het daar die afgelope tyd ‘n verbasende konsensus onder Afrikaners ontwikkel. Ons verwerp die huidige stelsel en die set waarmee ons in hier ingelok is. Suid-Afrika is geen ware demokrasie nie; op sy beste kan ‘n mens dit as “demokratiese sentralisme” na die model van Lenin in die ou Sowjetunie beskryf. Een party beheer feitlik alles en gebruik die staat om teen die inheemse Afrikanerminderheid te diskrimineer en ons selfs uit die land te verdryf.

Op ‘n agterbakse wyse is ons ontwapen, veral deur die nuwe wapenwet wat weereens deur Engelse aan die ANC-bewind voorgestel is. Nou staan ons feitlik weerloos teen ons vyande wie se haat en nyd by die dag toeneem met hul dreigemente van grondhervorming, nasionalisering, verengelsing van ons skole en dergelike meer.

Laat ons egter nie moedeloos raak nie. Ons is ons eie grootste vyand. Afrikaners se gebrek aan eendrag en meelewing met ander Afrikaners is die element wat ons die meeste verswak. Die dag wat ons soos een man teen die huidige stelsel opstaan, is die dag waarop dit in duie stort!

Vandag om 12:00 moet elke Afrikaner op sy manier ons lang en trotse geskiedenis in Afrika herdenk. U kan Die Stem sing, u kan iets twiet of deel op Facebook, u kan ‘n glasie op ons toekoms klink of u kan net stil iewers mediteer oor ons geskiedenis en die toekoms wat vir ons wink.

Ons sal aanhou om Republiekdag te vier, al is dit bloot op die internet. Want ons weet dat die Afrikaner se wil om vry te wees onblusbaar en onstuitbaar is.

Die Nuwe Republiek sal kom, so seker as wat die son elke dag op die horison verrys!

Die Stem

Uit die blou van onse hemel, uit die diepte van ons see,

Oor ons ewige gebergtes waar die kranse antwoord gee,

Deur ons vér verlate vlaktes met die kreun van ossewa —

Ruis die stem van ons geliefde, van ons land Suid-Afrika.

Ons sal antwoord op jou roepstem, ons sal offer wat jy vra:

Ons sal lewe, ons sal sterwe, ons vir jou, Suid-Afrika.

In die merg van ons gebeente, in ons hart en siel en gees,

In ons roem op ons verlede, in ons hoop op wat sal wees,

In ons wil en werk en wandel, van ons wieg tot aan ons graf —

Deel geen ander land ons liefde, trek geen ander trou ons af.

Vaderland! ons sal die adel van jou naam met ere dra:

Waar en trou as Afrikaners — kinders van Suid-Afrika.

In die songloed van ons somer, in ons winternag se kou,

In die lente van ons liefde, in die lanfer van ons rou,

By die klink van huw’liks-klokkies, by die kluitklap op die kis —

Streel jou stem ons nooit verniet nie, weet jy waar jou kinders is.

Op jou roep sê ons nooit nee nie, sê ons altyd, altyd ja:

Om te lewe, om te sterwe — ja, ons kom, Suid-Afrika.

Op U Almag vas vertrouend het ons vadere gebou:

Skenk ook ons die krag, o Here! om te handhaaf en te hou —

Dat die erwe van ons vaad’re vir ons kinders erwe bly:

Knegte van die Allerhoogste, teen die hele wêreld vry.

Soos ons vadere vertrou het, leer ook ons vertrou, o Heer:

Met ons land en met ons nasie sal dit wel wees, God regeer.

Die Stem van Suid-Afrika:

Gedig deur C J Langenhoven

Komponis: M L de Villiers

Baas en slagoffer – ‘n kanttekening by Gustav Venter se ‘Ploegskaarbreker’

Gustav Venter het vandag weer ‘n meesterlike rubriek, Afrikaner: Ploegbreker en Jannie Martelgat geskryf, waarin hy dit het teen die “Jannie-Martelgat-Afrikaner” wat net kla oor omstandighede en niks doen nie. Hierteenoor is daar die “Ploegbrekers” wat eenvoudig hardnekkig aanhou en hulle nie laat onderkry nie. Vir Gustav is die Ploegbreker-Afrikaner met sy diep ondergrondse wortels verteenwoordigend van ons volk en nie die lafhartige klakouse nie.

Dis vir my ‘n baie geldige punt wat hy maak: dat ons geneig is om ons eie vermoëns te onderskat en sonder meer aanvaar dat ons tans nie meer baas van die plaas is nie, maar ‘n permanente klaas. Ek gebruik doelbewus die woord “baas”, want is daar nie ook in die verlede van “blanke baasskap” gepraat nie? Soos “apartheid” en “swart gevaar” is dié term ook later deur die Engelse koerante tot vervelens toe gebruik om die agterlikheid van Afrikanerdenke voor te stel.

Ek is seker Gustav sal my nie kwalik neem as ek so effens met hom in debat tree oor sy andersins voortreflike skryfstuk wat elkeen van ons behoort te inspireer nie. Beskou dit nie as kritiek nie, maar as ‘n kanttekening, iets wat volgens die HAT oor twee betekenisse beskik: 1. “Aantekening op die kant van ‘n geskrewe of bedrukte blad. 2. Klein opmerking of kommentaar.”

Gustav sê vir ons dat ons moet ophou om ons slagoffers te beskou en te besef dat ons nooit deur ons as slagoffers voor te stel, die simpatie van ander blankes en Westerlinge gaan wen nie:

“Miskien dink hulle die strategie is ‘n wenner omdat dit vir die swartman gewerk het. Ja, dit is so, as die swartman se onderlip bewe, gaan die Westerling se beursie oop. Maar dan betaal hy wel vir iets wat vir hom waarde het – die selfverheffende gevoel dat hy ‘n ondergeskikte, hulpelose ellendeling gehelp het. Maar in Afrika is dit nét die swarte wat hom so laat voel. Die Westerling weet instinktief dat die Afrikaner skrander, hardwerkend, gedug genoeg is om na homself om te sien. Hy het geen moeite om sy beursie in sy sakke te hou nie al huil die Afrikaner riviere van snot en trane.”

Ek moet Gustav hiermee gelyk gee. Soveel kere moes ek al die afgelope paar jaar by buitelanders hoor: “Hoekom moet ons julle help? Die bankiers sê vir ons daar is miljarde dollar se Afrikanergeld in buitelandse banke, in Switserland, Monaco en elders. Waarom help die ryk Afrikaners nie hul eie mense met hul oorskotfondse nie?”

My kanttekening gaan egter oor die strategiese waarde van slagofferskap. Toe Mbeki president en per definisie die magtigste man in die land was, het hy hom nog steeds as slagoffer voorgehou. Uiteraard maak dit deel uit van die swart diskoers, om altyd slagoffer te speel en altyd die blankes, apartheid, slawerny of kolonialisme vir jou ellende te blameer.

Daar bestaan ‘n ander volksgroep wat glad nie arm en sukkelend is nie, maar wat steeds die strategiese waarde van slagofferskap besef: die Jode.

Behalwe ‘n jaar in Pretoria en Durban, onderskeidelik, asook sewe jaar in die Franse hoofstad Parys, woon ek reeds langer as veertig jaar in Johannesburg. Ek het die middestad en omliggende dele sien verander van die “Manhattan van Afrika” tot die hool wat dit vandag is. Toe ek aanvanklik in die koshuis by Helpmekaar was, het ek omtrent deur elke straat geloop, gedraf, aan lentelope, landlope, of wat ook al deelgeneem. En per motor het ek seker al letterlik die hele stad deurkruis.

Ek het al selfs die 100 kilometer rondom Johannesburg op die snelweë per fiets afgelê tydens die jaarlikse 94.7-fietsren rondom die stad, ‘n ietwat uitputtende manier om dit te verken! Veral daardie afdraand in Jan Smutslaan verby die dieretuin bied aan die ryer geleentheid om ‘n lewensgevaarlike spoed op sy resiesfiets te bereik en ek moes hard konsentreer om te sorg dat ek bo bly.

Nou die dag ry ek egter per motor teen dieselfde afdraand af en bemerk twee nuwe geboue in Jan Smutslaan: ‘n splinternuwe “Holocaust Centre” wat opgerig word, asook ‘n ent verder: die Rosa-Luxemburg-stigting.

Benewens Karl Marx self, was Rosa Luxemburg sekerlik die beroemdste Duitse kommunis van alle tye; daarom dra die oorblyfsels van die Oos-Duitse Kommunisteparty wat deesdae “Die Linke” heet, se stigting haar naam.

Wat die Rosa-Luxemburg-stigting alles in Johannesburg doen, is ‘n onderwerp wat ons seker op ‘n ander stadium kan ondersoek. Wat my interesseer, is die nuwe “Holocaust Centre”. Blykbaar het Jode wêreldwyd sommer binne ‘n kort tydjie $500 miljoen ingesamel om in elke groot stad ter wêreld ‘n “Holocaust Centre” op te rig waar hulle hul lyding tydens die Nazi-bewind in Duitsland ten toon stel. Daar bestaan reeds so ‘n “Holocaust Centre” in Kaapstad wat baie aktief is. Emeritus-aartsbiskop Desmond Tutu dien ook op die raad daarvan.

Omdat ek destyds vanaf Helpmekaar oorkant die straat by Wits ingeskryf het, is ek baie bekend met die Joodse gemeenskap in Johannesburg. Trouens, ek was vir ‘n jaar lank op die studenteraad van Wits saam met Tony Leon, wat later leier van die opposisie geword het. Ek was een van twee nie-Jode op die studenteraad. Hillary Joffe, wat tans die openbare woordvoerder van Eskom is, was insgelyks op die studenteraad en ook redaktrise van die studentekoerant waarvoor ek boek- en filmresensies geskryf het.

Houghton, die kiesafdeling van mev. Helen Suzman, was die plek waar die meeste van my medestudente gewoon het. Omtrent elkeen het ‘n Italiaanse sportmotortjie soos ‘n Lancia of Alfa Romeo as geskenk op hul agtiende verjaardag ontvang. Hul huise was groot en gerieflik, gevul met duur meubels en kunswerke. As middelklas-Afrikaner het baie van hulle my jammer gekry omdat ek met ‘n tweedehandse motortjie gery het en ‘n lening moes aangaan om my studies te betaal. As toegif het hulle my saamgenooi na hul reusevakansiehuise by die see of ritte in die sportmotors na linkse studentevergaderings op ander kampusse.

Trouens, as ek terugdink aan my studentedae, voel dit asof ek ‘n lid van Suid-Afrika se stralerjakkerklub was. Die meeste van my medestudente het inderdaad op hul ouers se onkoste eers vir ses maande of ‘n jaar oorsee rondgeflenter om “die wêreld te sien” alvorens hulle kom studeer het.

Nou die dag lees ek dat die Joodse gemeenskap van Johannesburg oor die hoogste lewenstandaard van alle Jode ter wêreld beskik. Dit sê nogal iets, dink ek. Sedert Paul Kruger grond vir die enigste sinagoge in Johannesburg tydens die 1890s aan hulle bewillig het, het hulle nogal gewoeker!

Tydens my bywoning van atletiekbyeenkomste op hoërskool het ek ‘n tenger Joodjie wat in die 3000-meter-stap uitgeblink het, teëgekom. Sy naam was Ivan Glasenberg. Groot was my verbasing toe ek onlangs via die internet verneem dat hy intussen die rykste Suid-Afrikaner van alle tye geword het! Vandag woon hy in Switserland, in ‘n kanton waar hy sy eie belastingkoers onderhandel het. Sy persoonlike bates oorskry blykbaar $10 miljard, wat met die swak rand deesdae byna R100 miljard werd is. Dis nou ‘n een met elf nulle aan: R100 000 000 000. Ek lei af dat hy die meeste steenkoolmyne in die land besit en waarskynlik Eskom se grootste verskaffer is. Enkele jare gelede het hy al die kopermyne in die Demokratiese Republiek van die Kongo vir ‘n appel en ‘n ei opgekoop toe die staatskas bietjie leeg was.

Ek is nou nog taamlik goeie vriende met Tony Leon. Soos hy in sy onlangse boek oor sy ambassadeurskap in Argentinië beskryf, het hy groot moeite gedoen om Afrikaans behoorlik te leer praat en op ‘n stadium was hy waarskynlik ‘n beter Afrikanerleier as FW de Klerk. Ek is geensins anti-Joods nie, maar ek voel dat Afrikaners baie lesse by Jode kan leer.

Die punt wat ek egter wil maak, is dat Johannesburgse Jode, allermins as “slagoffers” beskou kan word. Hulle verkeer op die kruin van finansiële en politieke sukses: me. Helen Zille is een van hulle, asook die goewerneur van die Reserwebank, me. Gill Marcus. Die aantal genoteerde maatskappye op die Johannesburgse Aandelebeurs wat onder hul beheer is, is te lank om op te noem. Terwyl Afrikaners op ‘n streep Australië toe emigreer, word die Joodse gemeenskap van 80 000 in Suid-Afrika as “stabiel” beskryf. Trouens, sedert 1994 het 10 000 Israeli’s hierheen geïmmigreer, wat seker ‘n aanduiding is van hoe gesog ons land vir Jode is wat seker ewe maklik na die VSA, Australië, Kanada of watter land ook al, kan verhuis.

Desnieteenstaande beklemtoon Jode dat hulle dwarsdeur hul geskiedenis eintlik baie swaar gekry het en by tye – in Nazi-Duitsland maar ook elders in Europa – vervolg is. Blykbaar is daar onlangs binne ‘n redelike kort tyd meer as $500 miljoen wêreldwyd geld ingesamel om ‘n “Holocaust Centre” in elke groot stad ter wêreld op te rig. Vandaar dus die splinternuwe sentrum wat hier in Jan Smutslaan verrys en deel uitmaak van ‘n wêreldwye netwerk.

Duitsland is vandag in geen opsig ‘n gevaar vir Jode of vir Israel nie. Die geringste sweem van anti-Joodse gevoelens of uitsprake in Duitsland word deur Duitsers self swaar gestraf. In die Duitse media word daar gedurig jag gemaak op enige herlewing van ‘n eklusief Duitse nasionalisme en selfs gevoelens teen Turkse immigrante word as “regs-ekstreem” beskou.

Die vraag bly dus: waarom vind die internasionale Jodedom, selfs die uiters welvarende Johannesburgse Jode waarmee ek saam gestudeer het, dit nodig om hulself as slagoffers voor te hou?

As ‘n mens daaraan dink, het die wêreld se drie belangrikste godsdienste in die Midde-Ooste ontstaan: die Judaïsme, die Christendom en Islam. Waarskynlik verstaan Jode iets van hul eie godsdiens en die Semitiese waardes wat dit onderlê.

Die Koran is ook in Afrikaans vertaal. Ek het dit jare gelede in die Groot Moskee van Durban gekoop toe ek en my vrou die Indiese buurt van daardie stad verken het. Tot my skande, moet ek erken dat ek nog maar min daarin gelees het. Dus sal ek my nie oor Islam, die derde groot Semitiese godsdiens, wou uitlaat nie.

Nietzsche, wat een van die groot sekulêre denkers van die Weste was, het die Christelike geloof verwerp, maar steeds groot waardering vir die Ou Testament as ‘n verhaal van heroïese dade gekoester. Die Israeliete van ouds was “Ploegskaarbrekers” soos Gustav Venter sou sê. Die Christene, daarenteen, is meer geneig om “die ander wang te draai” en die spreekwoordelike “armes van gees” as voortreflik voor te stel. Dis moeiliker vir ‘n ryk man om in die hemel te kom as vir ‘n kameel om deur die oog van ‘n naald te gaan, ens.

Allermins wil ek hier in ‘n teologiese debat betrokke raak. Een van Nietzsche se insigte was egter dat daar iets soos ‘n “slawemoraal” in die Weste bestaan. Mense van Europese afkoms bewonder krag, trots, intelligensie,uithouvermoë, voortreflikheid en materiële sukses. Tot op ‘n punt. Dan voel hulle ‘n behoefte om te toon watter simpatie hulle vir die spreekwoordelike “armes van gees”, die swakkelinge, die lydendes, die siekes, die Vigs-wesies het.

Bill en Melinda Gates is die rykste egpaar ter wêreld. Hulle is egter besig om miljarde dollar aan die armstes van die armstes te skenk, of aan ontwikkelingsprojekte in Afrika te bestee, asook om die liberale soort “een-wêreld-ideologie” te bevorder. Waarskynlik is hulle goeie Christene of dalk betaal hulle net vir wat Gustav Venter “die selfverheffende gevoel dat hy ‘n ondergeskikte, hulpelose ellendeling gehelp het”, noem.

Teenoor Nietzsche wat ‘n soort “beskawingsfout” by die Europeër bespeur, wat hom maar nie van die “simpatie vir die slaaf” kan bevry nie, is daar ‘n meer genetiese argument. Europeërs moes in hul oertyd tydens die strawwe wintermaande met mekaar saamwerk om te oorleef en is daarom as’t ware geteel om medelye en empatie met sowel hul medemens as diere te hê. Die eertydse Franse sekssimbool Brigitte Bardot het sedert haar glorieryke jongdae haar lewe aan dierebeskerming gewy. Soos president Jacob Zuma heel tereg gesê het, is dit tipies blanke gedrag om liefde en geld op troeteldiere uit te stort.

Maar interessant is dat Bardot deesdae ‘n reputasie as ‘n Franse nasionalis het en haar polities in die geselskap van die Front National van me. Marine Le Pen bevind. Dus sluit diereliefhebbery kennelik nie ‘n liefde vir die eie volk uit nie!

N.P. van Wyk Louw en ander Afrikanerintellektuele het in die 1930s ‘n “aristokratiese ideaal” vir die Afrikaner bepleit. In ‘n beroemde, gelyknamige opstel skryf Louw:

“As daar een ding is wat ons kultuur vandag nodig het, dan is dit die wedergeboorte van die aristokratiese ideaal. Die kenmerk van ons tyd is die opkoms van die massa en die massawaardes. Alles dreig om gepeupel te word…

“Ons Westerse mense, en ons in Suid-Afrika, het vandag feitlik geen aristokrasie meer nie. In die politiek neem ons dit as vanselfsprekend aan dat die wil van die massa moet seëvier; dat sy welvaart die hoogste goed is.”

Profetiese woorde, want vandag ly die Afrikaner onder die heerskappy van die massa. Nietzsche se afkeer van die “slawemoraal” was ten dele ook ‘n kanttekening by Hegel se “dialektiek van die meester en die slaaf”, waaruit allerlei denkrigtings, ook die kommunisme, ontstaan het.

Die Franse skrywer, Jean Raspail, het ‘n allegorie oor die ondergang van die Westerse beskawing in romanvorm geskryf onder die titel: “Omsingel die laer van die heiliges.” Ook dít is in Afrikaans deur die ywerige Naomi Morgan van Kovsies vertaal. Daarin stel Raspail hom die oorname van Frankryk en Wes-Europa deur ‘n arm menigte uit die Derde Wêreld voor. Die boek is in 1973 vir die eerste keer gepubliseer en ironies genoeg is Suid-Afrika die enigste land ter wêreld wat juis so ‘n ondergang verwerp. Min het Raspail geweet dat die Afrikaner juis eerste voor die “slawemoraal” sou kapituleer.

Iewers in ‘n nuwer voorwoord by die roman skryf Raspail dat ‘n mens “óf moet aanvaar om arm te bly en dus geen jaloesie by ander gaande te maak nie, óf wreed genoeg moet wees om ryk te wees”.

Soos Gustav Venter dit ook uitbeeld, is die keuse eenvoudig: óf ‘n mens moet die krag in jouself vind om baas of aristokraat te wees, óf jy moet jou met slagofferskap versoen.

Myns insiens mag daar ‘n derde weg wees, dié wat Jode kennelik hul eie gemaak het: om baas te speel terwyl jy jou as slagoffer aanbied. Dit veronderstel egter ‘n dubbele spel. Terwyl ‘n mens een wen ná die ander teen jou politieke en handelsteenstanders aanteken, beklemtoon jy angsvallig jou eie kwesbaarheid en ellende. As eerlike Calviniste voel die Afrikaners egter waarskynlik ongemaklik met so ‘n inherent “oneerlike” benadering.

As ‘n mens egter vir Nietzsche ernstig opneem, dan is medelye so deel van die Weste soos die kruis en die Indo-Europese tale waarvan sowel Afrikaans as Russies voorbeelde is. Dis so te sê deel van ons DNS. In jou eie land, omring deur jou eie mense, verskaf dit krag en binding wat volkere tot groot hoogtes aanspoor. Omring deur vreemdelinge en vyande, mag dit egter die dood in die pot wees, want dan voel ‘n mens meer medelye met vreemdelinge as met jou eie mense, selfs lede van jou eie gesin. Kyk maar na die NG Kerk wat sy rug op arm Afrikaners keer, maar fluks geld insamel om Zimbabwiërs of ander vreemdelinge te help.

Ons kan regtig baie lesse by Jode leer, in die sakewêreld, maar ook hoe om jou eie gemeenskap saam te bind en in die wêreld aan te bied. Terwyl Jode hul na buite as slagoffers aanbied, is hulle na binne voortdurend besig om mekaar op die skouer te klop en hul status as uitverkore volk te beklemtoon.

Ek stem saam met Gustav dat ons “ploegbrekers” is wat niemand sal kan uitroei nie. Ons moet die selfvertroue hê om te weet dat ons in staat is om weer koning te kraai in Suid- en Suider-Afrika. Dít kan ons gerus vir mekaar in Afrikaans oor en oor sê.

Na buite kan dit egter help om ‘n paar “Holocaust Centres” op te rig. Ek het reeds kontak met die direktrise van die Johannesburgse “Holocaust Centre” opgeneem om voor te stel dat ons ook ‘n tentoonstelling daar oor die Britse konsentrasiekampe behoort aan te bied.

Sy is heeltemal ontvanklik vir die idee. Ek hoop dat PRAAG genoeg ondersteuning onder Afrikaners sal ontvang om sulke projekte van stapel te stuur. Uiteraard kan ons nie hoop op $500 miljoen nie, maar ‘n honderdste daarvan kan dalk nuttig wees! As die ryk Afrikaners maar net kan besef dat dit op die duur hul beste versekering teen onteiening van hul bates gaan wees, sal hulle soos Jode rojaal hiertoe bydra.

Apartheid – ‘n idee vir die 21ste eeu?

Die apartheidsteorie voorspel dat mense in ‘n multi-etniese samelewing hulself insgelyks etnies gaan organiseer. In hul eie politieke benadering en veldtogte, verwerp sowel die ANC as die DA, die twee grootste politieke partye in Suid-Afrika, beide die marxisme en die liberalisme – en pas die apartheidsteorie toe!

Wat ek hier skryf, sal seker deur sommige as skandalig ervaar word, maar as Max du Preez kan beweer dat grondhervorming in Zimbabwe vir ons ‘n voorbeeld is, kan ‘n mens seker enigiets skryf en daarmee wegkom. Maar anders as vir Mad Max, gaan dit nie vir my om polemies te wees nie. Ek loop al lankal met die idee rond dat die Afrikanerfilosofie van die twintigste eeu oor veelvolkige samelewings en die naasbestaan van kultureel verskillende mense eintlik revolusionêr en vooruitstrewend was.

‘n Mens sou ‘n hele boek hieroor kon skryf. As beginpunt sou ‘n mens kon vermeld dat die toets vir enige wetenskaplike teorie is of dit “werk”. Met ander woorde, dat die teorie sekere uitkomste voorspel wat wel plaasvind. As ek voorspel dat ‘n mens ‘n bom kan maak deur tandepasta en koeldrank te meng, dan is die toets seker of so ‘n mengsel gaan ontplof of nie. Die eksperiment kan taamlik maklik uitgevoer word en sodoende kan die teorie verkeerd bewys word.

Maatskaplike stelsels is natuurlik meer ingewikkeld en daarom kan sosio-politieke teorieë nie sonder meer in ‘n laboratorium getoets word nie. Oor tyd en deur die geskiedenis, kan ‘n mens egter sien of hulle aan die eise van wetenskaplike waarheid voldoen, aldan nie.

Vandag word kommunisme allerweë as ‘n onwetenskaplike ideologie beskou waarvan die toepassing insgelyks misluk het. Nietemin het kommunistiese intellektuele en filosowe jare lank voorgehou dat die marxisme ‘n hoogs wetenskaplike en selfs die enigste wetenskaplike teorie is waarmee samelewings beskryf kon word. In die VSA, Wes-Europa, maar natuurlik veral Oos-Europa, China en Viëtnam, het duisende sosiaalwetenskaplikes die marxisme as ‘n bewese wetenskap voorgehou.

Die invloed van veral kulturele marxisme aan die universiteite en in die media is nou nog nie uitgewoed nie. Die Amerikaanse universiteite is byna volledig in die greep daarvan. Ná 1994 het selfs die voorheen konserwatiewe Afrikaanse universiteite en die Nasperskoerante ook kulturele marxisme tot hoofideologie verhef. Alle Afrikanerdenke in die sosiologie, politiek, letterkunde en ander geesteswetenskappe – selfs godsdiens en teologie – van voorheen is verwerp en vorme van kulturele marxisme en liberalisme is as enigste waarhede aangeneem.

Soos ons byna daagliks ervaar, is daar een groot probleem met hierdie twee teorieë van menslike gedrag en maatskaplike ontwikkeling: hulle uitkomste verskil hemelsbreed van wat gewoonlik voorspel word.

In ons land het ons dus met drie mededingende sosiale teorieë te make: marxisme, liberalisme en apartheid, waarvan twee hoegenaamd nie die toets van wetenskap slaag nie. Laat my kortliks verduidelik.

Die marxisme, soos dit in die klassieke geskrifte van Karl Marx, Friedrich Engels en Wladimir Lenin verwoord is, voorspel ‘n klasselose maatskappy waarin almal gelyk is, armoede iets van die verlede is en waarin die staat “weggekwyn” het omdat mense in spontane gemeenskapsverband lewe en nie meer die staat nodig het nie. Oral waar kommunisme egter toegepas is, het ongelykheid tussen die regerende elite en die gewone mense ingetree. Die staat het allermins weggekwyn en het inderdaad ‘n oorheersende, totalitêre rol in die lewens van mense gespeel sodat daar van werklike vryheid geen sprake was nie. Selfs intense breinspoeling en beheer oor alle inligting kon nie verhoed dat die Oos-Duitsers in November 1989 die Muur bestorm het en afgebreek het nie. Sodoende het hulle uit die kommunistiese utopie (wat eintlik ‘n distopie was) ontsnap en die betreklike vryheid van liberale demokrasie in Wes-Duitsland betree.

Marxisme of kommunisme het ook voorspel dat kapitalisme “die kiem van sy eie ondergang in hom omdra” en dus “noodwendig” in duie sou stort. Dit het bekendgestaan as “historiese onafwendbaarheid”. Aan Suid-Afrika se Engelse universiteite is hierdie marxistiese teorie op ons geskiedenis en samelewing van toepassing gemaak en daar is voorspel dat kapitalisme in ons land noodwendig aan sy einde sou kom. Ná 1989 het ‘n klomp van die Engelse marxistiese sosioloë en ander geesteswetenskaplikes egter ‘n merkwaardige bekering tot liberalisme en kulturele marxisme ondergaan en skielik van “historiese onafwendbaarheid” vergeet.

Een so ‘n marxistiese sosioloog wat ek uit my dae by Wits onthou, Mark Orkin, is aanvanklik by die RGN en daarna as hoof van die Suid-Afrikaanse Statistiekdiens aangestel.

Miskien sal die taamlik fanatiese Afrikanermarxiste wat ‘n mens deesdae aan die Universiteit van Stellenbosch en in die redaksiekantore van Nasperskoerante aantref met my verskil, maar marxisme het as maatskaplike teorie misluk. Die voorspelde uitkomste soos die klasselose samelewing, verdwyning van die staat, ineenstorting van kapitalisme, e.d.m., is nie in Suid-Afrika verwesenlik nie. Ook nie elders ter wêreld nie.

Wanneer dit by liberalisme kom, is die mislukking van liberalisme nie so klinkklaar soos kommunisme/marxisme nie, maar ons kan insgelyks waarneem hoe die liberale filosofie heel ander uitkomste voorspel as dit wat ons in die werklikheid met ons eie oë en ore waarneem.

In Suid-Afrika, veral onder die akademici, is daar ‘n kontinuum waar harde marxisme agtergelaat is maar waar kulturele marxisme, multikulturalisme en liberalisme met mekaar oorvleuel om ‘n amalgaam te vorm.

Die klassiek liberalisme van die agtiende en die negentiende eeu het eintlik niks te sê gehad oor multikulturele of veelvolkige samelewings nie. Dit is geskryf deur blanke, Europese mans wat ruimte vir verskille in godsdiens, oortuigings en sedelike opvattings binne homogene Europese samelewings wou skep.

Veral in die VSA het liberalisme egter ‘n gedaanteverwisseling ondergaan en word dit vandag, weereens op ‘n kontinuum, geassosieer met kulturele marxisme, die aandrang op rasseintegrasie, teenkanting teen Christelike of tradisionele waardes, regstellende aksie en selfs anti-Westerse en anti-blanke houdings.

Omdat Suid-Afrika toenemend ook ‘n Amerikaanse kolonie geraak het, kan ons al hierdie elemente van liberalisme by ons waarneem. Die Suid-Afrikaanse grondwet van 1996 is in ‘n hoë mate die produk van Amerikaanse liberale denke en daarom is regstellende aksie en anti-blanke diskriminasie wesentlik in die grondwet ingeskryf. Verder waarborg die grondwet bepaalde individuele vryhede, soos geloofsvryheid, spraakvryheid en vryheid van assosiasie.

As sosiaalwetenskaplike teorie het liberalisme egter die volgende uitkomste in Suid-Afrika voorspel: dat alle kiesers as individue volgens bepaalde waardes en oortuigings by die stembus sou gaan stem. Sodra sogenaamde “apartheid” – binne die liberale diskoers is apartheid of etniese differensiasie ‘n skelwoord – afgeskaf is, sou verskillende etniese groepe ook gelyk presteer, of dit nou akademies, ekonomies, sportief of wat ook al is. Enige verskille tussen mense is nie diepliggend nie, maar oppervlakkig en bloot die resultaat van sosialisering, opvoeding en kondisionering.

Bowenal, binne die liberale “paradigma”, soos dit ook genoem word, sou mense vrylik oor kleur- en taalgrense heen assosieer en slegs in hul individuele belang optree. Sowel die Suid-Afrikaanse marxiste as liberaliste beskou etnisiteit as iets kunsmatigs wat deur die vorige “apartheidstaat” geskep is en daarom sou etniese identiteite met tyd verweer en verdwyn. ‘n Mens sien hier byna ‘n parallel met die “wegkwyning van die staat” soos die marxisme dit voorspel het. Vanuit die liberale oogpunt is etnisiteit besig om “weg te kwyn” en sal op die duur verval of op sy minste nie meer ter sake wees nie.

Enigeen by sy volle positiewe kan egter waarneem dat Suid-Afrika ná 20 jaar van “liberale” regering kwalik gedeëtnifiseer is. Inteendeel, in vele opsigte het etniese identiteite verhard en sien ons die herlewing van tradisionele Afrika-etnisiteit en stamverbondenheid. Die verskynsel van ‘n dansende Zoeloe-president wat vir hom ‘n soort kraal op Nkandla gebou het, verskyn dikwels in die massamedia maar gaan heeltemal by die liberale denkers (eerder: ideoloë) verby wat verseg om enige betekenis daarin te lees.

Onderliggend aan die liberale aanname is ook die gedagte dat verwestering, verengelsing, deelname aan die verbruikersmaatskappy en blootstelling aan tegnologie die mense van Afrika noodwendig individualiseer en insgelyks homogeniseer sodat al verskille wat daar oorbly dié van “velkleur” is. Indien die liberalisme enige water gehou het, moes ons nou al lankal die “post-etniese samelewing” betree het.

Kennelik het dit nie gebeur nie en is Suid-Afrika vandag meer etnies verdeel as ooit. Dit gaan oor ras, taal en selfs godsdiens. Selfs geringe verskille in “belydenis”, soos dié oor Belhar in die Afrikaanse kerke, veroorsaak geweldige spanning, onmin, rusie en boonop skeuring. Dan praat ons nie eens van die groter verskille soos dié van ras, taal, godsdiens en wêreldbeskouing nie. In 1998 is ongeveer 80 vreemde burgers uit die res van Afrika deur plaaslike swartmense vermoor tydens die sogenaamde “xenofobiese aanvalle”. Kan daar ‘n duideliker manifestasie van etnisiteit as dít wees?

Afgesien van sulke nasionale en stamgevoelens, is etniese verskille in Suid-Afrika van die grootste ter wêreld. Aan die een kant word mense aangetref wat die voorvaders aanbid en gereeld rituele soos offerandes uitvoer en aan die ander kant hoogs gesofistikeerde wetenskaplikes wat die heelal in wiskundige terme ontleed en in internasionale vaktydskrifte publiseer. Dit wissel van diegene wat die eentonige woewoezêla by sokkerwedstryde blaas tot deelnemers aan internasionale klavierkompetisies na die Westerse model soos byvoorbeeld dié wat jaarliks by Unisa plaasvind.

Die eerlike denker of akademikus – miskien sluit die twee begrippe mekaar inderdaad uit – sal geredelik erken dat die liberalisme as teorie in Suid-Afrika nie die papier werd is waarop dit geskryf is nie. Dit is omtrent so van toepassing op ons as dragvoorskrifte in patrisiese Rome waar almal togas gedra het of die Boesmanteorie oor die maan waarvan ek in Jan van der Post se Afrikaanse jeugromans gelees het. Ek kan nie aan ‘n enkele voorspelling van die liberalisme dink wat oor die afgelope twintig jaar in Suid-Afrika bewaarheid is nie. Nietemin klou die sogenaamde politieke kommentators – hoofsaaklik onder buitelandse en Anglo-Amerikaanse invloed – hardnekkig hieraan vas. “Nog nie nou nie, maar dalk volgende jaar. Ons het nog net ‘n bietjie tyd nodig, dan sal julle sien.”

Die party wat hom daarop roem dat hy die draer van die liberale gedagte in Suid-Afrika is, die DA, raak al hoe meer belaglik in sy teenstrydige gedrag en uitsprake. Trouens, die DA is waarskynlik die eerste “etniese liberale party” ter wêreld. Nie net het die Kaapse blanke leidster van die party self Xhosa-danse in blou tekkies begin uitvoer nie, maar deur regstellende aksie binne die party word daar tans ‘n sterk appèl op die swart kieser se rassebewussyn geloods. In die aanloop tot aanstaande jaar se verkiesing, het die party selfs in ‘n hoë mate die regerende party se swart-nasionalistiese simbole en geskiedenis toegeëien, tot die konsternasie van die ANC.

Hiermee erken die DA onomwonde dat liberalisme en ‘n appèl op “waardepolitiek” of “kwessies” soos dienslewering, die bekamping van korrupsie, beter bestuur, ens., byna geen effek op die kiesers met hul sterk etniese en groepsbewussyn het nie. Die DA slag nou liberalisme soos wat ‘n mens ‘n hoender slag om die voorvadergeeste te behaag en neem ten volle deel aan etniese en rassepolitiek.

As sowel marxisme en liberalisme as wetenskaplike teorieë gefaal het, wat bly daar dan oor? Met watter middele moet ons die samelewing – veral óns samelewing – verstaan?

Dit bring my by die derde sosiologiese en antropologiese teorie oor die moderne samelewing waaroor ons in Suid-Afrika beskik: daardie stel idees en ontledings wat ons met die veel verguisde, tot misdaad-teen-die-mensdom-verklaarde term, “apartheid”, assosieer.

Terwyl apartheid of afsonderlike ontwikkeling as ‘n politieke stelsel afgebou is, leef dit egter voort as teorie. As ek dit sê, moet ek terselfdertyd ook erken dat niemand nog, sover ek weet, ‘n soort abstrakte teorie van apartheid geskryf het nie. Dit sou ‘n fassinerende taak wees, want dit betrek eintlik die totaliteit van die Westerse staatsleer sedert die Verligting, veral die polemiek tussen Herder en Kant, maar ook Condillac. Uit die Engelse empirisme van Locke, Berkeley en Hume is die politieke liberalisme gebore, die gedagte dat mense hul waardes, oortuigings en gedrag kan “kies”, amper soos ‘n mens disse op die restaurantspyskaart kan bestel.

Die meeste Afrikaners loop vandag nog met ‘n intuïtiewe idee van die apartheidsteorie rond, naamlik dat dit ‘n hoë belang aan etnisiteit en stamgebondenheid heg, asook dat daar wesentlike kultuurverskille tussen mense bestaan. Deur verwestering word mense nie van hul voorafgaande identiteit ontneem nie, maar word sodanige identiteit bloot versteur, iets wat sowel positief as negatief kan plaasvind.

Die apartheidsteoretici soos Geoff Cronjé en J.P. Bruwer het reeds in die 1940s baie akkuraat voorspel dat indien Suid-Afrika tot ‘n kwasi-Westerse eenheidstaat omvorm sou word, sonder inagname van kultuur- en etniese verskille, sou dit op grootskaalse geweld, sosiale anomie, sedelike verval, misdaad en konflik uitloop.

Die apartheidsteorie voorspel ook dat mense in ‘n multi-etniese samelewing hulself insgelyks etnies gaan organiseer. In hul eie politieke benadering en veldtogte, verwerp sowel die ANC as die DA, die twee grootste politieke partye in Suid-Afrika, beide die marxisme en die liberalisme – en pas die apartheidsteorie toe!

Hoewel Verwoerd, anders as Karl Marx of Gunnar Myrdal, deur die media en die universiteite verguis word, neem dit nie daarvan weg dat apartheid as ‘n maatskaplike teorie die toets van wetenskaplikheid slaag nie.

In die tyd van Galileo het die Pous en waarskynlik die hele “beskaafde wêreld” geweier om te aanvaar dat die aarde om die son draai, wat teen die Bybel en die begrip van die Skepping was. Galileo moes sy wetenskaplike teorie afsweer, op die gevaar af dat hy as ketter op die brandstapel sou beland indien hy dit nie doen nie.

Maar soos Blaise Pascal gesê het: “As die aarde beweeg, gaan ‘n dekreet uit Rome dit nie keer nie.” As apartheid as teorie werk, soos ons reeds kan sien, gaan geen mate van histeriese verwerpings deur die joernaliste en akademici dit verhoed nie.

Ek het tot hierdie slotsom gekom, nie deur Verwoerd of Geoff Cronjé of J.P. Bruwer te lees nie, maar deur met swart Suid-Afrikaners te gesels en te debatteer. Twee aande gelede was ek saam met die swart nasionalis Andile Mngxitama op MetroFM, die grootste swart radiostasie in die land, en die gevoel wat ek deurentyd gekry het, is dat die meeste swartes nie kan begryp waarom ons nie maar “onsself kan wees” nie. Téén die liberale en kultuur-marxistiese taboes in, vind hulle dit natuurlik om met hul stam- of rasgenote te assosieer. Hulle vind dit ewe vanselfsprekend dat Afrikaners met ander Afrikaners sou wou assosieer.

Die apartheidsteorie verklaar nie net die gedrag en die politiek van Suid-Afrikaners nie, maar ook die vele etniese konflikte en sosiale patrone elders ter wêreld, hetsy in die VSA en Wes-Europa, hetsy in Afrika of Asië.

Apartheid is ook gewortel in die idee van nasionale selfbeskikking. Sedert 1989, het ongeveer 50 nuwe state – tuislande! – lede van die Verenigde Nasies geword. In dié sin is apartheid deel van die Universele verklaring van menseregte waarvan artikel 15 bepaal:

Elkeen het die reg tot burgerskap.

Niemand se burgerskap sal arbitrêr afgeneem word nie en niemand sal van die reg ontneem word om afstand te doen van burgerskap nie.

Dieselfde gedagte word selfs meer uitdruklik in die Internasionale konvensie oor burgerlike en politieke regte gestel:

“Alle volkere beskik oor die reg op selfbeskikking. Kragtens daardie reg bepaal hulle hul politieke status en verwesenlik vrylik hul ekonomiese, sosiale en kulturele ontwikkeling.”

Dis ‘n dokument van die Verenigde Nasies, maar dit klink asof dit deur Verwoerd self geskryf is!

In ons tyd sien ons dat die groot ryke slegs deur oorlog en die uiterste geweld, tesame met sosiogeniëring en dwangmaatreëls, in stand gehou kan word. Die kleiner volkere op aarde, waaronder die Afrikaner, smag na selfbeskikking, maar so ook daardie onderdele van groter volkere wat steeds sterk oor hul eie taal, kultuur en identiteit voel.

Net gister het ‘n briljante Franse skrywer en geskiedkundige, Dominique Venner, homself in die Notre-Dame-katedraal in Parys doodgeskiet, blykbaar uit protes teen die verval van Frankryk en die Franse kultuur weens immigrasie en Amerikanisering.

Kulturele marxisme en liberalisme is, meer nog as die Katolieke dogma van die Middeleeue, besig om verwoesting in vele lande ter wêreld te saai. Bowenal natuurlik in Suid-Afrika.

Ons groot skrywer en digter, N.P. van Wyk Louw, was een van die apartheidsteoretici. Niemand behalwe sommige venynige akademici soos prof. Gerrit Olivier van Wits, trek sy digterskap as gevolg daarvan in twyfel nie.

Ons denkers oor kultuur en etnisiteit in die twintigste eeu was hoogs gekultiveerd, opgevoed en versiende in hul opvattings van selfbeskikking en die behoud en ontwikkeling van nasionale kulture en identiteite. Hulle het dit nie in isolasie gedoen nie, maar as mense wat deurdrenk was van die filosofie van die Verligting en die staatkunde van die twintigste eeu, soos byvoorbeeld Woodrow Wilson se veertien punte wat hy in ‘n toespraak aan die einde van die eerste wêreldoorlog gestel het.

Vandag word al ons Afrikaner- politieke denkers uit die verlede deur die media en populêre geskiedskrywers verdag gemaak en selfs as “agterlik en dom” verguis. “Verwoerdiaans” het in die mond van propagandistiese politici soos mev. Helen Zille ‘n skelwoord en ‘n belediging geword. Terwyl sy Verwoerd belaster, skroom sy egter nie om sy volkekunde toe te pas as sy wil gaan stemme werf nie. Haar eie ideologie, die liberalisme, is intellektueel en sosiaal bankrot.

Om Gunnar Myrdal se begrip van die liberale “smeltkroes” wêreldwyd af te dwing, is die VSA besig om meer oorlog en geweld te pleeg as wat die ou Sowjetunie ooit gedoen het om ‘n ander onwerkbare ideologie, marxistiese kommunisme, te vestig.

Die problematiek van die een-en-twintigste eeu is dié van ras, taal en etnisiteit. Die hele aardbol staan in vlamme weens wydverspreide identiteitskonflikte.

Het dit nie tyd geword dat dat ons Verwoerd en ander Afrikanerdenkers uit die verlede gaan herlees nie?

Die stereotipe en die mite van apartheid mag tot die verlede behoort, maar die idee en die wetenskap van apartheid leef voort. Enige wetenskaplike teorie word met tyd en soos wat nuwe inligting beskikbaar raak, aangepas. Soos Karl Popper gemeen het, is die definisie van wetenskap juis dat dit weerlê kan word.

Daarom sou dit dwaas wees om dít wat ek hier skryf te intepreteer as ‘n terugkeer na segregrasie soos dit in Suid-Afrika en die suidelike VSA bestaan het. Nietemin is die sentrale begrip van apartheid, naamlik dat volkere verkies om apart van ander te woon en te ontwikkel, nie dood nie. Inteendeel, dit is die grondslag vir vreedsame naasbestaan en kan ons van die huidige globalistiese mededinging en oorlog red.

Is die selfbeskikking van groepe en volkere, as lande maar ook binne lande, nie ‘n idee waarvoor die tyd nou ryp is nie?

Afrikanerhaat op Radio Sonder Mense

Daar is een Afrikaanse radiostasie wat landwyd uitsaai: RSG. Oftewel, soos dit in die volksmond bekendstaan, Radio Sonder Mense. Die eens trotse kultuurradio, die Afrikaanse diens van die SAUK, is vervlak tot ‘n stasie wat wonder of dit ‘n musiekstasie vir tieners of ‘n propagandakanaal vir die Britse geheimediens wil wees.

So pas op Twitter en Facebook het ek mense gevra wie die irriterendste omroeper op RSG sou wees. ‘n Hele rits name het uit die luidsprekerkas getuimel, wat ek terstond op ‘n meningspeiling oor die kwessie hier op die PRAAG-webwerf geplaas het.

Vir my is die irriterendste omroeper van almal Ian Wessels en sy inbelprogram “Loslip”. Dit gebeur soms dat ek aan Ian Wessels se stem blootgestel word, waarna ek so gou moontlik die radio afskakel. Dit het al gebeur dat ek in my haas om die motorradio af te skakel of na ‘n ander stasie te verwissel, amper ‘n ongeluk maak.

Enigiemand wat so ‘n platvloerse, anglisistiese naam vir ‘n inbelprogram soos “Loslip” kan uitdink, moet besonder dom wees. Dit verbaas dus nie dat ek Ian Wessels nog nooit enige intelligente of prikkelende gedagte hoor uitspreek het nie. Bygesê: ek het nog nooit langer as ‘n paar minute na hom en sy kekkellaggie wat gereeld in ‘n aamborstige rokershoesie oorskakel, geluister nie. Behalwe een of twee keer waar dit oor ‘n onderwerp gegaan het wat my persoonlik interesseer en waar dit interessant sou wees om te hoor wat van die inbellers daaroor te sê het.

Vandeesweek, Donderdag blykbaar, het Wessels oor Afrikaans by groot maatskappye in Johannesburg gepraat. Of liewer: hy lewer sommer met die intrapslag ‘n pleidooi dat mense hul kinders na Engelse skole toe moet stuur sodat hulle eendag “met ‘n goeie aksent” Engels in ‘n groot maatskappy kan praat en sodoende bevordering kan kry. Asof bevordering altyd van ‘n goeie Engelse aksent sou afhang!

Ek is seker dat Wessels sy inbellers keur of filter om altyd mense te kry wat met sy eie idiosinkratiese en anti-Afrikaanse sienings saamstem. Waar elders ter wêreld sal ‘n mens ‘n radiostasie vind met omroepers wat naarstiglik hul eie taalmedium probeer ondermyn? Die absurditeit van so iets behoort tot enigiemand te spreek.

Iemand soos Ian Wessels behoort eenvoudig teen ‘n muur gesit en doodgeskiet te word. Hy verteenwoordig die spreekwoordelike suurstofdief. Hy beskik oor geen taalkundige, kulturele, politieke of ander insigte nie en word bloot deur Radio Sonder Mense aangehou om die luisteraars te hekel. Onderliggend aan omtrent elkeen van sy programme is ‘n etniese Afrikanerhaat waartoe selfs Julius Malema of enige van die swart radikale met hul “Skiet-die-Boer”-liedjies nie in staat is nie.

Waar kom iemand soos Ian Wessels vandaan? Kennelik weet hy niks van Johannesburg af nie, dus neem ek aan hy het van een of ander agterlike suidkusdorpie in Natal hierheen opgetrek, deurtrek van vooroordele jeens Afrikaners en Afrikaans. Ek herinner my hy het op ‘n keer ‘n program daaraan afgestaan om teen Standaardafrikaans te preek. Kwansuis praat niemand meer suiwer Afrikaans nie en diegene wat dit wel doen, behoort onmiddellik daarvan af te sien, want anders voel Ian Wessels dalk minderwaardig. Of so iets.

Hoe bly ‘n idioot soos Wessels op die lug? Die stasiehoof van RSG, Magdaleen Kruger, het op ‘n stadium verklaar dat sy “geen Afrikaner is nie”. ‘n Jaar gelede het sy haar ook daartoe verbind om ‘n “nuwe taal” te help skep om Afrikaans te vervang, wat glo volgens “die wit norm” gestandaardiseer is. Van Magdaleen Kruger se nuwe taal of Afrikaans-kreools het ons nog nie veel gesien nie, maar ek neem aan dat Ian Wessels daar is om die Afrikaanse luisteraars te irriteer sodat hulle kan ophou om na Radio Sonder Mense te luister.

As ‘n mens daaraan dink, beskik Afrikaners oor geen openbare radiostasie nie, aangesien Radio Sonder Mense per definisie “geen Afrikanerstasie” is nie. Afgesien van die honderdduisende Afrikaners wat reeds geëmigreer het, is daar nog iewers tussen twee-en-‘n-halfmiljoen en driemiljoen Afrikaners in die land oor. Waarna is ons veronderstel om te luister as Radio Sonder Mense uitdruklik standpunt teen ons volk en sy taal innneem? Male sonder tal het RSG-omroepers al hul Afrikanerhaat en afkeer van Standaardafrikaans op die lug bely.

Oor die onderwerp van regstellende-aksie-aanstellings by RSG, sal ek my maar so min as moontlik uitlaat. Behalwe om te sê dat geen van die RA-aanstellings by Radio Sonder Mense lyk my al enige stem- of taaltoets geslaag het nie. Sowat van kleitrappery oor die mees basiese terme en woorde in Afrikaans het ‘n mens nog nooit gehoor nie, behalwe natuurlik die versameling aksente en uitsprake wat jou ore afskroei.

Ek voel vere vir die sogenaamde “variante van Afrikaans” wat uit anglisismes, Engelse woorde, onbeholpe uitsprake en ‘n algemene taalarmoede bestaan. ‘n Openbare radiostasie soos RSG behoort die Standaardtaal te handhaaf en te bevorder, en nie verwarring te saai deur so ‘n versameling narre aan te hou wat dit blykbaar as hul prerogatief beskou om luisteraars op elke moontlike wyse te irriteer en te vervreem nie.

Die helfte van die RSG-omroepers kan môre na SAFM, die SAUK se Engelse stasie, herontplooi word waar hulle in elk geval meer tuis gaan voel. Niemand sal hulle mis nie. Inteendeel, ons sal verheug wees om nie langer na hul platvloerse betuigings van Afrikanerhaat te hoef te luister nie!

Hoe dit ook al sy, ons moet die saak nie daar laat nie. Luisteraars behoort in hul duisende klagtes by die SAUK en die Onafhanklike Uitsaai-owerheid in te dien. As dit daarop aankom, moet ons ‘n petisie opstel om ten minste vir Ian Wessels van die lug af te kry, die vuil apologeet vir die konsentrasiekampe en alles wat Brits is!

Omdat RSG landwyd uitsaai, oefen die stasie ‘n geweldige invloed op Afrikaans uit. Magdaleen Kruger en haar malletjies is besig met wat ek ‘n paar jaar gelede “negatiewe taalbeplanning” genoem het. Hulle wil Afrikaans aftakel en tot ‘n seerowersbargoens verskraal. Taalkundig is Engels ‘n seerowersbargoens, maar ek kan op ‘n ander keer dáároor skryf. Niemand by Radio Sonder Mense is gekwalifiseer om hom oor Afrikaans uit te laat nie, behalwe dr. Willem Botha van die Woordeboekkantoor wat op Vrydae soos ‘n rare sirkusdier geparadeer word om oor ‘n “interessante woord” iets op Monitor te sê.

Nietemin het Radio Sonder Mense besluit om die voornaamwoord “u” af te skaf. Tot ministers word op RSG ge-jy-en-jou. As die Radio-Sonder-Mense-omroepers die Onse Vader opsê, lui dit seker: “Onse Vader wat in die hemele is, laat Jóú naam geheilig word.” Ek onthou een oggend, ‘n jaar of twee gelede, het Cobus Bester dié “beleid” – as ‘n mens dit so kan noem – geregverdig deur te sê “in Engels is daar geen formele aanspreekvorm nie, daarom het ons dit in Afrikaans nie nodig nie”. Ek dag my ore bedrieg my.

Afrikaners betaal meer as 30% van die totale belastings in die land en is daarom geregtig op ‘n openbare radiostasie wat ons taal, kultuur en sienswyses weerspieël. Radio Sonder Mense doen dit geensins nie.

Afrikaanse skole in Gauteng: die laaste loopgraaf

Geagte leser, ons verkeer met ons rug teen die muur. As ons nie nou soos een man opstaan om ons kinders se opvoeding in Afrikaans te beskerm nie, is ons vreemdelinge in ons eie land. Nie net dít nie, maar ‘n gebrekkige skoolopvoeding gaan ons kinders met rasse skrede laat verarm en ons gaan regtig as ‘n halfgeletterde, derdewêreldbevolking eindig.

Om dit te keer, sal u PRAAG in ons stryd moet ondersteun deur hier ‘n debietorder uit te neem. Ons het ‘n strategie om ons skole te red, maar sonder geldelike steun gaan ons nie slaag nie.

Waaroor gaan dit?

Donderdag by die Grondwethof in Johannesburg het ek naakte Afrikanerhaat aanskou: Enkele uitlanders wat ‘n groep gehuurde swart betogers teen model-C-skole aanhits, met as primêre teiken Hoërskool Fochville wat tans moedig teen die GOD (Gautengse onderwysdepartement) veg om Afrikaans te bly. Daar is selfs militêre liedjies deur die betogers gesing. Word daar nou teen ons kinders en hul skole oorlog gemaak? het ek gewonder.

Dis ‘n felle aanslag! Nie net teen Afrikaans nie, maar ook teen die Afrikaner. Daar woon meer Afrikaners in Gauteng as in enige ander provinsie: ongeveer 1,5 miljoen. Al die skole en opvoedkundige infrastruktuur wat ons hier vir ons kinders oor meer as ‘n eeu opgebou het, verkeer tans in gevaar.

Met gesinne wat verbrokkel het, en werkende enkelouers wat nie tyd het om hul kinders ‘n Afrikaanse opvoeding te gee nie, is die plaaslike staatskool nog die enigste plek waar iets van die Afrikaanse kultuur en tradisies aan die volgende geslag oorgedra word. Vat jy dit weg, is die volgende geslag Engels, multikultureel, “Suid-Afrikaners” wat hulself soos die res aan drank en dwelms vergryp. Hulle sal eenvoudig deel van die “mensvleisbredie” word, soos N.P. van Wyk Louw dit iewers beskryf het.

Skielik verstaan ek 1994 beter. Soos Paul Kruger aan die uitlanders gesê het: “Dis nie stemreg wat julle wil hê nie, dis my land!” Die land het hulle reeds gekry, nadat FW de Klerk mense op laakbare wyse ‘n rat voor die oë gedraai en sonder seremonie aan die ANC oorgegee het.

Ons het reeds alles verloor: Yskor, Eskom, Transnet, die weermag en polisie wat deur Afrikaners opgebou is en waar duisende van ons mense eens gewerk het. Ons vlag, ons volkslied, ons geskiedenis, is ons ontneem. Al wat oorbly, is ons skole. Daardie skole is met ons belastings betaal en deur geslagte van ons onderwysers deur harde werk tot stand gebring.

Nou het ‘n giftige Engelse vrou wat die Gautengse LUR vir onderwys is, Barbara Creecy, besluit dat die horde kinders van immigrante wat oor ons grense stroom, gebruik kan word om Afrikaanse kinders uit hul eie skole te verdryf. Hierin word sy deur ‘n haatdraende Anglo-Amerikaanse nie-regeringsorganisasie, Section 27, ondersteun.

‘n Gesoute Afrikanerjoernalis skryf vandeesweek aan my: “Nugter weet wat Section 27 wil bereik. Wie befonds hulle? Ek weet net dieselfde mense wat by die Treatment Action Campaign betrokke was, is nou ook by deel van hulle.”

Sover dit aksiegroepe betref, is Section 27 ‘n olifant en PRAAG ‘n foksterriër. Op die organisasie se webblad verskyn die foto’s van 23 personeellede, waarvan die meeste oor regsgrade of nagraadse regskwalifikasies beskik.

Section 27 het onder andere die onderwysdepartement van Limpopo in die hof probeer dwing om betyds voorgeskrewe boeke in sekere skole te lewer. Waarom het dié magtige NRO met al sy regsgeleerdes nou die mes in vir Hoërskool Fochville en ander Afrikaanse skole?

Die Britse uitvoerende beampte, Mark Heywood, het aan my verduidelik dat hy reeds sedert 1982 ‘n stryd teen Afrikaners voer. Hoewel ons van alle politieke mag gestroop is, beskik ons nog oor eie, eentalige Afrikaanse skole. En dit is ‘n onding. Op dieselfde manier as wat linkse organisasies in die Suide van Amerika die blankes deur hofsake op hul knieë gedwing en uit die openbare skoolstelsel gedwing het, moet Afrikaners nou ook hardhandig deur mev. Creecy en Section 27 uit hul skole geboender word. In soveel woorde het Heywood dit nie gestel nie, maar die bedoeling is duidelik: Afrikaanse skole behoort aan die staat. En die staat (mev. Creecy) sal besluit wanneer so ‘n skool vol is en veral watter taalmedium daar gebruik mag word.

Die Skolewet het tot dusver die mag aan die beheerraad van ‘n skool verleen om die taalbeleid vas te stel. Soos ons egter in die geval van Hoërskool Ermelo in Mpumalanga gesien het, het daardie wet die onderwysdepartement nie verhoed om die hoof, mnr. Koos Kruger, summier af te dank en uiteindelik die skool se taalbeleid te verander nie.

Die saak wat tans tussen die GOD en ‘n Engelse laerskool in die noorde van Johannesburg, Rivonia Primary, aan die gang is, gaan juis oor die magte van die beheerraad. Die advokaat van die departement, Matthew Chaskalson, voer aan dat die staat die skool besit en daarom kan maak en breek soos hy wil. Hierteenoor meen die skool dat die beheerraad oor die magte beskik om te bepaal wanneer ‘n skool vol is.

Chaskalson se pa, Arthur, was Mandela se advokaat tydens die Rivoniaverhoor. Is dit toevallig of sien ek hier ‘n komplot raak, dat daar nou op die Afrikaner wraak geneem word deur sy kinders van ‘n behoorlike opvoeding in Afrikaanse staatskole te ontneem?

Verskeie Afrikaanse skole in Johannesburg is reeds gedreig dat hul eentalig Afrikaanse beleid nie mev. Creecy, wat ‘n ruk lank in Brittanje gestudeer het, se goedkeuring wegdra nie. Soos met Fochville gebeur het, mag hulle dalk ook op ‘n dag met ‘n groep Engelstalige kinders gekonfronteer word wat ondanks alle redelikheid opsluit in die skool onderrig moet ontvang. In Engels.

Tydens my gesprekke met skoolhoofde in Johannesburg, het een en almal laat blyk dat hulle die Grondwethof se uitspraak oor Rivonia Primary en die magte van beheerrade met ‘n valkoog dophou.

Beleef ons die laaste dae van Afrikaanse onderwys? Binnekort sal die Grondwethof uitspraak lewer. En die fanatiese Brit, Mark Heywood, was Donderdag baie seker dat die Grondwethof in die guns van die anti-Afrikaanse agitators en mev. Creecy gaan beslis.

Intussen het PRAAG probeer uitvind waar Section 27 die fondse vandaan kry om ‘n hele regspan wat byna die grootte van een van die kleiner Hoërhofdistrikte se balies is, se salarisse te betaal.

Onder andere het die organisasie verlede jaar $140 000 van die South Africa Development Fund ontvang. Laasgenoemde fonds het eers as die Fund For A Free South Africa bekendgestaan, maar het ná die 1994-verkiesing sy naam verander. Dit is deur ‘n swart Suid-Afrikaanse akteur wat destyds in die VSA gewoon het, Themba Vilakazi, opgerig. Vilakazi het egter nie ‘n bietjie van sy sakgeld afgeknyp nie, want volgens die fonds se webblad het dit reeds $16,9 miljoen aan Suid-Afrikaanse organisasies uitbetaal. Teen die huidige wisselkoers is dit gelykstaande aan: R153 760 425!

Instellings wat op hul beurt geld aan die South Africa Development Fund skenk, is die volgende:

Bill & Melinda Gates Foundation

Broadway Cares/Equity Fights AIDS

Calamus Foundation

Charles Stewart Mott Foundation

Cobble Creek Foundation

European Climate Foundation

Gesso Foundation

Josef & Anni Albers Foundation

Kimerling Foundation

Michael & Joanne Levin Foundation

New World Foundation

Orange County Community Foundation

Rhode Island Foundation

Rockefeller Family Foundation

Schwab Charitable Fund

Tides Foundation

Wallace Global Fund

World Resources Institute

Kennelik is daar internasionale geldelike steun vir die huidige aanslag wat Section 27 besig is om teen Afrikaanse skole te loods!

Staan ons in die pad van die Nuwe Wêreldorde? wonder ek.

Vorentoe sal die identiteit van ons vyande seker duideliker raak, of dit die internasionale Geldmag is of sekere plaaslike linkses wat dink dat die Afrikaner, noudat hy lê, maar die genadeskoot gegee kan word. Die coup de grâce, soos die Franse sê.

Ons is egter nog lank nie dood nie. By PRAAG het die veglus nog nooit so hoog gebrand soos juis nou nie.

Staan dus saam met ons! Kom ons wys hierdie lafhartige onderkruipers waar Dawid die wortels gegrawe het. Sluit by PRAAG aan dat ons hulle in die howe, op die internet, in die media, op straat en oral waar nodig is, kan baklei.

Joe Slovo se revolusie in 6 bedrywe

Die afgelope tyd is dit asof die werklikheid stadig besig is om by Afrikaners in te sink. Selfs in die Nasperskoerante is daar deesdae min van die blinde lofsange aan ons “wonderlike grondwet” wat so tien, vyftien jaar gelede algemeen in die blaaie van Beeld, Die Burger en Rapport gevind kon word.

Die “wonderlike grondwet” bevat geen artikel wat eiendomsreg beskerm nie. Die onlangse Onteieningswet sien daar taamlik sinister uit en met rede. Dit is bedoel om die beplande grondgryp glad te laat verloop.

Ewe kommerwekkend is dat iemand soos Max du Preez, wat al dekades lank as kulturele marxis en propagandis help om die land al hoe meer radikaal na links te sleep, vandeesweek openlik verklaar dat “ons by Zimbabwe se florerende plase kan gaan leer”. In die Engelse koerante met hul groot getalle swart lesers, bepleit hy drastiese optrede teen Afrikaanse boere.

Ons is tans besig om die vrugte te pluk van die verwarring wat in die vroeë negentigerjare geheers het. Niemand het toe mooi besef wat aangaan nie. Die media het Mandela as ‘n Messias opgehemel en om die rugbywêreldbeker te wen, was al doelwit wat daar bestaan het.

Dat daar destyds ‘n duistere spel aan die gang was, is gewis. Uit vele van mnr. FW de Klerk se onlangse uitsprake blyk dit dat hy met vooraf bedagte rade opgetree het en waarskynlik nou met vreemdelinge saamgewerk het om die land se kiesers om die bos te lei en die SA Weermag buite aksie te stel. Waar het jy al gehoor van ‘n leier wat sy eie generaals afdank terwyl sy vernaamste vyand hom met geweld dreig?

Dis asof al die stukke van die legkaart nou eers in plek val. Soos ‘n drama wat stadig voor ons op die verhoog ontvou, kan ons sien hoe die revolusie voor ons afspeel. Aanvanklik was dit huiwerig, subtiel, maar gaandeweg kry die verhaal sy loop en kan ons nou sien hoe ons op die ontknoping afstuur. Die dramatiese finale bedryf lê nog voor.

Wat gaan ten einde laas van Afrikaners word?

Geen kommunistiese revolusie waartydens die land se bates onder dwang van een groep na ‘n ander verplaas word, het nog sonder grootskaalse geweld of selfs volksmoord plaasgevind nie. Die haat wat daar vir dekades jeens Afrikaners – “apartheid” is eintlik maar net ‘n metoniem vir “Afrikaners” – aangeblaas is, moet een of ander tyd tot uitbarsting kom.

Die afgelope paar dae het ek my verdiep in die geskiedenis rondom die Nasionale Party se kapitulasie in die vroeë negentigerjare, asook die planne van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty en sleutelfigure soos Joe Slovo en Ronnie Kasrils.

Tydens Operasie Vula het die hoof van die Nederlandse Anti-apartheidsbeweging, Connie Braam, die ANC en SAKP gehelp om tonne wapentuig in die land in te smokkel. Die plan was om, terwyl onderhandelings tussen die NP en ANC plaasvind, Suid-Afrika met geweld oor te neem. Destyds het die polisie die plan gefnuik, maar niemand weet wat intussen van daardie wapens en plofstof geword het nie. Dalk word van die wapens deesdae in plaasmoorde en huisrooftogte gebruik?

Dit word allerweë erken dat Slovo die meesterbrein agter die Suid-Afrikaanse revolusie was. Tesame met Joe Modise, het hy die ANC se terreurmag, Umkhonto we Sizwe, aangevoer. Slovo en ander het in die tagtigerjare die moontlikheid raakgesien om Afrikaners te verdeel deur veral die liberale skrywers en intellektuele van die res van die volk te vevreem. Hulle moes gebruik word om die weermag en veral die dienspligtiges te ondermyn. Vandaar die Dakar-byeenkoms van 1987 waar die ANC en SAKP die Afrikaanse skrywers en ‘n politikus soos Van Zyl Slabbert geparadeer het. Intellektuele besoekers aan die destydse Sowjetunie of Kuba is mos op soortgelyke sirkusagtige wyse aan die Westerse media vertoon. Kom, spring nou deur die ring, skrywertjies.

Om te onderhandel, is gesien as maar net ‘n eerste stap in die magsoorname, of soos dit in ‘n destydse dokument van die SAKP gestel is: The path to power. Waarskynlik het Slovo die dokument opgestel. Daarin stel hy dit klinkklaar dat daar ‘n soort staats- of magsgreep moet plaasvind in die vorm van wat hy op Engels ‘n seizure of power noem. Dié dokument het in 1989 verskyn. Omdat daar reeds agter die skerms onderhandelings tussen die NP en die ANC aan die gang was, bespreek hy insgelyks die moontlikheid van ‘n “onderhandelde skikking”. Onthou, dit was nog voor De Klerk aan bewind gekom het en beslis voor Mandela se vrylating.

Slovo praat egter nie van ‘n onderhandelde skikking nie, maar van ‘n “onderhandelde magsoordrag” (negotiated transfer of power op Engels). Van die begin af het hy dus twee moontlikhede voorsien: 1) ‘n revolusionêre staatsgreep na die klassieke kommunistiese model, of 2) ‘n onderhandelde magsoordrag soos daar uiteindelik plaasgevind het.

Die punt is egter dat, ongeag die manier waarop mag verkry sou word, die uiteinde steeds die “revolusionêre transformasie van die maatskappy” sou wees. Soos Slovo dit stel:

We should be on our guard against the clear objective of our ruling class and their imperialist allies who see negotiation as a way of pre-empting a revolutionary transformation.

Slovo was bang dat daar te vroeg onderhandelings sou plaasvind alvorens die revolusionêre beweging magtig genoeg was om sy wil te laat geld en wat daarom ‘n uiteindelike kommunistiese revolusie sou stuit deur bloot sekere hervormings aan te bring.

Terugskouend kan ‘n mens nou sê dat die Suid-Afrikaanse revolusie presies volgens Slovo se plan verloop het – en steeds sy gang gaan! Dis ‘n revolusie in ses bedrywe wat ons só kan opsom:

Die vyand word verdeel. Omdat die NP, KP, NP, asook die skrywers, akademici en die breë Afrikaanse publiek in elk geval besig was om soos kat en hond onder mekaar te baklei, was dit nie eens nodig vir Slovo, Kasrils en ander om verdeeldheid te saai nie.
Die onderhandelde magsoordrag vind plaas. Aanvanklik het Tertius Delport, die NP se hoofonderhandelaar, weerstand gebied en wou sekere waarborge vir minderhede in die grondwet ingeskryf sien, maar De Klerk dank hom summier af. Daarna gee hy vir Roelf Meyer carte blanche om enigiets te “onderhandel” wat vir die ANC aanvaarbaar sou wees. Hiermee is Slovo se wildste drome bewaarheid en soos Cyril Ramaphosa dit destyds gestel het, “gee die Boere die plaas weg”.
Die staatsadministrasie, waaronder ook die weermag, polisie en die staatsmaatskappye soos Eskom, Transnet, Telkom, die N.O.K., ens., word omvorm en van Afrikaners gesuiwer. In die praktyk het Umkhonto we Sizwe die weermag en die polisie oorgeneem.
Beheer oor die SAUK, die skole en universiteite stel die revolusionêre in staat om die bevolking na willekeur te breinspoel. Oordrewe voorstellings van blanke en Afrikanerboosheid tydens “apartheid” word oor en oor uitgesaai en ook in die skoolleerplanne opgeneem. Die akademiese vryheid wat die kommuniste in staat gestel het om hul idees so te sê vrylik onder die NP-regering te bevorder, word nou beëindig. Alle pro-Afrikaanse en pro-Afrikaner-intellektuele word uit die universitêre stelsel verban en slegs diegene wat aan die revolusie onderdanig is, word voortaan geduld.
Ontwapening. Die nuwe wapenwet wat enkele jare gelede ingestel is, asook die afskaffing van die kommando’s, had ten doel om ons weerloos teenoor staatsgeweld te stel. Soos die Amerikaanse kommentator Alex Jones dit al telkens gestel het, vaardig alle totalitêre bewinde wette uit om hul burgers te ontwapen. Wanneer die staat ‘n monopolie op wapenbesit bewerkstellig het, gaan die diktator of revolusionêre bewind tot optrede oor.
Tydens die sesde en finale fase van die revolusie vind daar, soos in Zimbabwe, ‘n grondgryp en grootskaalse onteiening of nasionalisering plaas. Daarmee word die rug van die vyandelike groep – in dié geval die Afrikanervolk – gebreek. Óf hulle vlug landuit met slegs die klere aan hul lywe, óf hulle word in konsentrasiekampe ingejaag waar hulle weens hul reeds bewese boosheid en rassisme die geregverdigde “straf van die verdrukte massas” moet verduur. Onder sulke omstandighede is volksmoord natuurlik nie die uitsondering nie, maar eerder die reël.

Soos Slovo dit in 1989 gestel het:

As always, we Communists, together with our brothers, sisters and comrades in the liberation alliance, will remain at our posts however long the road to victory. The perspective of a protracted struggle can never be abandoned. But we are also convinced that the situation has within it the seeds of a sudden transformation. We must prepare ourselves, and be ready. Our watch words are unity, organisation and struggle.

Tans gaan ons die laaste bedryf van die revolusie binne: grondonteiening en die finale vernedering en uitwissing – hetsy fisiek, hetsy geestelik of albei – van die Afrikanervolk.

Die meeste mense voel reeds intuïtief aan dat daar iets drasties in die land fout is. Die teks vir hierdie drama is jare gelede al geskryf en ons strompel fatalisties na ons beplande ondergang voort. Dit herinner my so effens aan die beroemde roman van Gabriel Garcia Márquez, Kroniek van ‘n aangekondigde dood. Ons weet reeds wat die einde van die storie is, maar stap vir stap moet ons die hele tragiese verhaal beleef.

Soos in ‘n nagmerrie, poog ons vergeefs om wakker te word, maar voel magteloos. Immers is ons oor jare gekondisioneer om hierdie soort slawetoestand te aanvaar. Die groep mense wat hulle van ons meester gemaak het, is uitgeslape, gewetenloos. Die meeste Afrikaners mor tevergeefs oor Jacob Zuma terwyl hy waarskynlik ‘n blote marionet of figurant in die hele drama is. Hulle stem almal vir mev. Helen Zille wat haarself onlangs in ‘n toespraak onthul het as een van die meesterbreine agter die revolusie, ten minste op dieselfde vlak as Joe Slovo of Ronnie Kasrils.

Arme Afrikanerskape wat so blind vir die werklikheid is, selfs al huiwer die mes al by hul kele.

Wat staan ons te doen?

Ounuweland: onderweg na ‘n Afrikaanse toekoms

Op skool by die atletiekbyeenkomste – ek was op Helpmekaar – het ons altyd gesing: “Dis lekker om ‘n Helpie te is, te is.” Dis natuurlik nie korrekte Afrikaans nie, maar daardie “is” klink soveel sterker as “wees”.

Net so sou ‘n mens kon sing: “Dis lekker om ‘n Afrikaner te is!” Terwyl die mengelmoes mense in die res van die land daarop bedag is om soveel geld as moontlik op bedenklike maniere te verkry en dit op duur motors, klere en huise uit te gee, hou ons onsself met interessanter dinge besig.

Ons debatteer oor ons kultuur, ons geskiedenis en ‘n toekoms wanneer ons nie meer aan ander ondergeskik sal wees nie, maar waarlik vry en vooruitstrewend. Ons kinders sal weer op die pawiljoene uit volle bors kan sing en ons sal selfs ‘n Afrikaanse atletiekspan na die Olimpiese Spele kan stuur wat onder die oranje-blanje-blou sal gaan deelneem en medaljes huis toe bring.

Vergesog? Onrealisties? Glad nie. Die Oostenryks-Joodse skrywer Theodor Herzl het in die 1890s so ‘n vergesig oor ‘n Israel iewers in die toekoms gehad, ‘n “Ounuweland”. Dit was dan ook die titel van die roman wat hy in Duits daaroor geskryf het: Altneuland. ‘n Beroemde sinsnede in die boek lui: “As jy dit wil, is dit geen feëverhaal nie.”

Omdat ons dit wíl, sal ons vir seker iewers in die toekoms weer vry en outonoom wees. Of dit nou ‘n tiende provinsie van Suid-Afrika, ‘n volkstaat of ‘n volwaardige onafhanklike Afrikanerrepubliek sal wees, weet ons nie. Maar vir die oomblik is dit ook nie so belangrik nie. Al waarop ons hoef te konsentreer, is om die vlam van vryheid brandend te hou.

Vir Beeld, die Kaapse koerant wat hier in Johannesburg uitgegee word, is die gedagte van Afrikanervryheid so onvoorstelbaar dat ‘n mens net daaroor kan spot. Selfs die woorde, “Die Republiek”, vind Beeld skreeusnaaks, want sedert 1994 ons is mos ‘n Statebondsland met die koningin van Brittanje as verre simboliese keiserin wat oor ons korrupte Klein Engeland waak. By Beeld sing hulle seker elke dag die Britse volkslied soos in die bioskope van die 1930s.

Ook tydens patriotiese volksfeeste in Paul Kruger se tyd, het luidrugtige, dronk Kapenaars die ou president en sy staat bespot en lawwe Britse liedjies gesing. Hoe meer dinge verander, hoe meer bly hulle dieselfde, lui die Franse spreekwoord mos.

Natuurlik is daar patriotiese Afrikaners in die Kaap ook; ek dink net nie hulle skryf rubrieke in Beeld of ander Nasperskoerante nie. Daardie selfde koerante is egter nou raadop om die nuwe bedeling se varkwagters te wees, soos Izak de Villiers iewers gesê het. Die varkplaas raak nou te veel soos George Orwell se Animal Farm waarin “sommige diere meer gelyk as ander is”.

Lood van Beeld lag dus lekker vir die volkstaatkaart, ‘n skermdruk van OASE se Google-kaart wat ek vandeesweek op my Facebookprofiel geplaas het, en sê: “Die deel in geel wat soos ‘n swewende spokie lyk, is Die Republiek.” Wie laaste lag, lag egter die lekkerste, sê ek altyd. (Kaart hiernaas; klik om te vergroot.)

Die “geel spokie” is groter as Oostenryk en net-net kleiner as Portugal. Drie miljoen Afrikaners en so een of twee miljoen “allochtone” bestaande uit Engelse en swartes, sal baie lekker in so ‘n Afrikaanse of Afrikanerrepubliek bly, dankie. Ons sal ‘n volle 85 000 vierkante kilometer in ons Oostenryk hê waarin ons ons kan uitleef, sonder misdaad, korrupsie of Engelse kitsch.

As jy dit wíl, is dit geen feëverhaal nie, sê Theodor Herzl. Die naam van Tel Aviv, die ekonomiese sentrum van teenswoordige Israel, is die Hebreeuse vertaling van “Ounuweland”. Aanvanklik in 1909 het slegs 70 baie idealistiese gesinne hulle daar gevestig, ‘n bietjie soos in Orania, en vandag woon daar 3,2 miljoen mense in die groot, moderne stad met ‘n polsende naglewe en duisende hoëtegnologiebedrywe.

Steve Jobs, wat die Apple-maatskappy gestig het, het gesê:

“Kom ons drink ‘n heildronk op die malles, die wanaangepastes, die rebelle, die moeilikheidmakers, diegene wat nie mooi inpas nie… hulle wat dinge anders sien — wat nie lief vir reëls is nie. Jy kan hulle aanhaal, jy kan van hulle verskil, hulle ophemel of verguis, maar die een ding wat jy nie kan doen nie, is om hulle te ignoreer want hulle verander dinge… Hulle stoot die mensdom vorentoe, en terwyl sommige hulle as die malles sien, sien ons hul genialiteit raak, want dis juis diegene wat mal genoeg is om te dink dat hulle die wêreld kan verander wat dit regkry.”

Dwarsdeur ons geskiedenis was daar mense wat skynbaar onmoontlike drome gedroom het en hulle net so dikwels verwesenlik het: die Groot Trek oor die Drakensberge, om van ons Wes-Germaanse dialek ‘n eie inheemse kultuurtaal te maak, ‘n nywerheidsland in Afrika te vestig, selfs die atoombom by Pelindaba te maak. Ons het die Afrikaanse letterkunde, Krygkor, Yskor, Eskom en wat nog geskep. Waarom sal ons nie ons bevolking binne ‘n bepaalde gebied kan konsolideer, slim ekonomiese planne maak en sodoende weer vry en vooruitstrewend raak nie?

Die Vlaminge van België, Québecois van Kanada en Katalane van Spanje het reeds gewys hoe dit gedoen kan word. Dit begin altyd met ‘n taalstryd. As ‘n mens jou eie taal in ‘n gebied kan handhaaf, kan jy jouself as volk ook daar handhaaf. Dis só eenvoudig.

Ek begin dink dat die magsverlies van 1994 ‘n goeie ding was. Dit het Afrikaners van staatsosialisme en daardie leef-vir-‘n-verre-pensioen-mentaliteit bevry. Carpe diem, sê die Latynse spreekwoord: Gryp die dag, gryp die oomblik.

‘n Boer maak ‘n plan.

Eendag, waarskynlik gouer as wat meeste mense dink, sal ons in ‘n eie republiek leef met ‘n minimale staat wat net reëls maak en standaarde stel, terwyl die mense self hul skole, ondernemings en kultuur bedryf, ‘n bietjie soos ons reeds onder die huidige Engelse of Afro-Engelse oorheersing doen.

Die verskil sal egter wees dat ons nie meer 40% bloedgeld aan ‘n parasitiese staat wat jou boonop aan bande lê, jou taal en kultuur onderdruk, sal hoef te betaal nie. As daardie geld losgemaak word, sal ons ekonomies soos ‘n vuurpyl opstyg. Ons sal groeikoerse behaal soos laas hier in die 1960s onder Verwoerd gesien is.

Ons hoef ook nie te wag nie. Ons kan sommer nóú begin. Kyk na daardie volkstaatkaart waar die meeste Afrikaners reeds woon. Dink aan hoe ons daardie gebied beter kan beset, hoe ons meer werk vir ons mense kan skep, Afrikaans en Afrikaanse skole sterker kan maak.

Pas die twee beginsels toe wat op Orania geld: eie arbeid, eie taal. In die ekonomie praat hulle van ‘n “nie-tariefhindernis”. As dit nie vir Duits was nie, het die Chinese lankal die Duitse ekonomie oorgeneem. Maar om in Duitsland te funksioneer, moet jy Duits kan praat en Duitsers verstaan. Afrikaans is die beste hindernis om teen ons mededingers op te werp; dis die skans waaragter ‘n nuwe ekonomie en ‘n nuwe land, ons Ounuweland, stil-stil tot stand kan kom.

Kortom, waag dit om van ‘n beter wêreld te droom. Soos Theodor Herzl. Of soos Steve Jobs dit gestel het: wees kranksinnig genoeg om te dink jy kan die wêreld verander.