Die stryd om voortbestaan

Iewers het iemand gesê dat “intelligensie bloot die vermoë is om verbande tussen verskillende elemente raak te sien”. Dis hoe die wetenskap immers vordering gemaak het, deur ‘n verband tussen weerlig en elektrisiteit te eien, of tussen die feit dat mense siek word nadat hulle besmette voedsel geëet of gedrink het. Só het Louis Pasteur reeds in 1862 sy eerste eksperimente op melk en wyn uitgevoer deur mikro-organismes daarbinne met verhitting te vernietig.

In ‘n moderne, gespesialiseerde wêreld is dit egter maklik om as “vakidioot” op te tree en niks buite jou eie veld raak te sien nie. Sommige skrywers en veral professionele letterkundiges verbeel hulle dat letterkunde of selfs ‘n taal soos Afrikaans buite enige ander stelsel soos die politieke, die maatskaplike, die ekonomiese, die skool en die gesin kan bestaan.

Jan Smuts het met sy idee van holisme ‘n belangrike eienskap van die biologie, maar ook vele ander dissiplines, raakgesien, naamlik dat “gehele” ewe of selfs meer bepalend as samestellende elemente kan wees.

Een van die boeke wat ek van my pa gekry het, is ‘n bundel essays deur C.M. van den Heever, een van die belangrikste Afrikaanse skrywers van die eerste helfte van die twintigste eeu. Dit heet Die stryd om ewewig. Vandaar dan ook my titel, wat wil aandui dat ons van ‘n stryd om ewewig, wat eintlik iewers ná 1948 oënskynlik gewen is, tot ‘n nuwe stryd om oorlewing en voortbestaan gevorder het. Die Afrikaner en sy taal, Afrikaans, kan vandag ewe maklik vanuit Afrika verdwyn as wat die blanke Rhodesiër uit Rhodesië verdwyn het.

Pretoria-PEN is tans besig om insgelyks ‘n stryd om voortbestaan te voer teen die aanslag wat daar vanuit Stellenbosch en die Kaap teen ons geloods is. Weereens, as ons ‘n meer intelligente ontleding daarvan doen, moet ons die verbande met ‘n groter politieke en maatskaplike stryd raaksien. Dit is nie maar ‘n blote “twis tussen skrywers” soos die godsdiensverslaggewer van Beeld, Neels Jackson, en ander dit aangebied het nie.

Onderliggend aan ons huidige stryd is beheer oor die Afrikaanse letterkunde. Tans word die Afrikaanse letterkunde byna volledig uit die Kaap beheer. Al die groot uitgewerye, wat insgelyks deur ‘n enkele maatskappy, Naspers, besit word, is daar gesetel. U mag nou vra: waarom is beheer oor die Arikaanse letterkunde so danig belangrik? Immers word daar skaars oor die Afrikaanse letterkunde in die pers berig, die meeste Afrikaners stel meer in rugby as in Afrikaanse romans of poësie belang en Afrikaans as taal is reeds in Suid-Afrika so gemarginaliseer dat mense jou skeef aankyk as jy in winkels of staatsdiensgeboue daarop aandring. Britse sienings oorheers in Suid-Afrika vry algemeen. ‘n Mens kan selfs Britse stereotipes van Afrikaners in Afrikaans lees. Eintlik verteenwoordig die Nasperskoerante Brittanje in vertaling.

Ons weet egter dat letterkunde, soos ook musiek, tydens die afgelope 200 jaar ‘n geweldige belangrike rol tydens alle nasionalismes gespeel het. Afgesien van geskiedenis – en eintlik is geskiedenis maar net ‘n onderdeel van “geskrewe letterkunde” – het letterkunde nog altyd ‘n vername rol in die skepping van nasionale identiteite vervul. Só was dit ook tydens die hele reeks Afrikaanse bewegings van die afgelope anderhalf eeu.

Die Afrikanergeskiedenis is reeds so te sê geheel en al vanuit die openbare skoolstelsel, die hoofstroommedia en die universiteite geweer. Maar steeds word die Afrikaanse letterkunde as deel van die vak Afrikaans op skool bestudeer. Vir die Afrikanerfobiese spotprentkunstenaar Zapiro verteenwoordig alles wat Afrikaans is iets uit ‘n oertydperk, ‘n “Jurassic Park”, soos die Hollywood-rolprent met dinosourusse heet. “Iets het egter oorgebly”, soos Zapiro en vele ander vrees en dit is die Afrikaanse letterkunde. Daar bestaan nog Afrikaanse onderwysers en van die slimmer kinders in hul klasse kom onder die betowering van alles wat ons voorouers geskryf het. Daar is al baie daaroor gefilosofeer, maar omdat romans ‘n verbeelde wêreld voorstel, raak dit ewe maklik om jou ‘n nuwe politieke wêreld te verbeel, ‘n wêreld sonder regstellende aksie, sonder geweldsmisdaad en sonder polities korrekte Engels.

Daar is twee maniere waarop daardie “oorblyfsel uit die verlede”, die Afrikaanse letterkunde en die identiteit wat dit steeds definieer, vernietig sou kon word. Die eerste is doodgewone uitwissing, etniese suiwering, sensuur, kultuurmoord en alles wat daarmee saamhang. Tydens die negentiende en vroeë twintigste eeue, het Brittanje alles in haar vermoë gedoen om sodoende van die halsstarrige inheemse Afrikaneridentiteit ontslae te raak en alle blankes voor die voet te verengels. Sekerlik poog die ANC – wat vir ‘n geruime tyd eintlik ‘n Britse surrogaatmag, gesetel in Londen, was – om hierdie beleid toe te pas.

Maar daar is ook ‘n tweede manier om die Afrikaanse letterkunde te hanteer: dit sou behels, nie om dit sonder meer uit te wis nie, maar om dit sogenaamd te “transformeer”. Noem dit die “Kaapse” visie. Daarvolgens moet die inhoud, die interpretasie en die funksie van ons letterkunde revolusionêr verander word om dit as mindere onderdeel van die “Suid-Afrikaanse identiteit” te verdra.

Vandaar dus die “gevaar” wat die voortbestaan van ‘n vereniging soos Pretoria-PEN sou verteenwoordig. Nie omdat dit hoegenaamd deur enige nasionalistiese ideologie – hoewel om skrywers in jou eie taal te hê, is vir globaliste en imperialiste seker iewers ‘n aanduiding van “nasionalisme” – aangevuur word nie, maar omdat ons outonoom optree. Soos Fanie Olivier dit op Stellenbosch gestel het, ons “loop rond in Kaïro se strate en filosofeer met Afrika-skrywers”. Ons ken nie ons plek nie. Dit was dan ook die oorspronklike beswaar van die Engelstalige skryfster Nadine Gordimer teen enige vorm van Afrikaanse skrywersorganisasie, dat ons op ‘n sekere manier ons “neerlaag moes aanvaar”. Die nuwe hegemonie van Engels in Suid-Afrika het volgens Gordimer beteken dat ons ons by Engelse reëls moes neerlê en selfs die meerderwaardigheid van die Engels-Suid-Afrikaanse letterkunde moes aanvaar.

Nou is dit so dat die Engels-Suid-Afrikaanse letterkunde, hoewel dit twee Nobelpryse opgelewer het, glad nie oor die rykdom en verskeidenheid van die Afrikaanse letterkunde beskik nie. Toe ek aan die Engelse universiteit in Johannesburg gestudeer het, het meeste van die Engelssprekende studente wat Afrikaans geneem het, dit geredelik erken. Wat hulle van die Afrikaanse letterkunde geboei het, was ons modernisme (met so ‘n geurtjie van Frankryk), ons direkte, onopgesmukte styl, ons plaaslike geworteldheid. Anders as in Nadine Gordimer of J.M. Coetzee, word ‘n “koppie” nie gewalifiseer as “one of those typical cup-shaped hillocks found on the South African plateau known as the Highveld” nie, maar word die woord net gebruik en ons almal verstaan onmiddellik waarvan die skrywer praat.

Sommige mense meen dat letterkunde, soos rekenaarjargon, ‘n “unversele taal” is wat bloot in sekere dialekte vertaal word. Letterkunde behoef geen tradisie en geen verbintenis met ‘n volk nie. ‘n Speurroman wat in New York, die wêreld se bekendste stad, afspeel, sou seker die mees universele aanklank kon vind. Hiermee moet ons egter verskil. Een van die grootste literêre teoretici van die twintigste eeu, wat ook in die VSA in vertaling baie gewild geraak het, was die Fransman, Roland Barthes. Een van sy mees fassinerende idees was dat ‘n boek of ‘n teks “‘n bietjie lyf moes wys”.

As student het ek ‘n jaar of twee van my lewe bestee om te verstaan wat hy daarmee bedoel en in die proses ook ‘n Meestersgraad in Vergelykende Letterkunde verwerf. Soos vele van sy tydgenote, het Barthes van woordspel gehou. In Frans is die woord “corps” baie algemeen, afgelei van die Latyn “corpus” wat “lyf” of “liggaam” beteken; selfs in Engels word daar mos gepraat van “a body of literature”. Elke letterkunde in elke taal is so ‘n “corpus”, maar dit word ook onderskei deur die nasionale eienaardighede, die hebbelikhede, asook die vreemde simbiose tussen klimaat, landskap en taal wat so ‘n letterkunde kenmerk. Elke individuele skrywer is nie maar net die produk van sy tyd, omstandighede en opvoeding nie, maar beskik ook oor ‘n unieke styl en persoonlikheid wat neerslag in sy werke vind. Ook daarop het Barthes gesinspeel met die metafoor “lyf” en om “lyf te wys”.

John Miles, een van die Kaapse skrywers wat tans teen Pretoria-PEN agiteer, het niks van Roland Barthes gehou nie en het gemeen hy is “te moeilik of abstruis om te verstaan”.

Ons taal is egter so naby aan ons dat dit as’t ware deel van ons lyf is. Die aanslag op Afrikaans en op die Afrikaanse letterkunde verteenwoordig daarom ‘n intieme besering, wat as’t ware met ‘n vuishou toegedien word.

Gedagtig aan waar ek begin het, met die soms ongesiene verbintenisse tussen dinge, is daar nog ‘n verdere rede waarom Afrikaanse skrywers, of dan sommige van ons, tans in die spervuur staan. Dit is omdat die Anglo-Amerikaanse multikulturele model in Suid-Afrika misluk het. Jare lank is die korrupsie, anti-wit rassisme, ekonomiese plundery en onbekwaamheid van die ANC weggesteek omdat dit nie die Britse joernaliste en hul plaaslike sikofante gepas het om daaroor te praat nie. Maar toenemend vind daar ‘n revolusie in die kleine plaas soos wat die hopeloosheid van die Suid-Afrikaanse politiek tot in Brittanje en die Britse media deursyfer. So pas het die invloedryke Britse tydskrif, The Economist, ‘n verdoemende artikel oor die agteruitgang in Suid-Afrika geskryf. Ons vaar glo nou “slegter as die res van Afrika” en Nigerië gaan ons ekonomies verbysteek.

Die morele, politieke en ideologiese bankrotskap van die Suid-Afrikaanse bestel, maak Afrikaanse skrywers soveel te meer “gevaarlik”. Omdat ons werke so ‘n intieme plaaslike inhoud het, mag lesers net verder onder die indruk van die maatskaplike verval onder “postapartheid” kom.

Vandaar dus die behoefte aan groter beheer, dat ons onder geen omstandighede outonoom mag optree en aansluiting by buitelandse skrywers moet soek nie. ‘n Skrywer wat in meer as een sin van die woord “soewerein” begin dink, sonder om deur die heersende ideologie ingehok te wees, verteenwoordig inderdaad ‘n gevaar vir die samelewing. Veral ‘n samelewing soos dié van Suid-Afrika wat kunsmatig en met druk en ingryping vanuit die buiteland tot stand gekom het.

Die argitekte van dié bankrot bestel (Brittanje, Swede, Noorweë), asook die spulletjie Afrikaanse skrywers wat in 1989 as “bruikbare idiote” Dakar toe gereis het om daar aan die voete van Thabo Mbeki oor “‘n gedeelde Suid-Afrikaanse kultuuridentiteit” te gaan swymel, sal alles in hul vermoë doen om hul mislukking te verdoesel of te ontken. Pleks dat die bruikbare idiote hulself blameer, soek hulle na sondebokke by die nugter denkendes en val ons op allerlei onderduimse en agterbakse maniere aan, terwyl hulle aan Moeder Brittanje se rokspante vasklou.

Trouens, die wyse waarop die “Stellenbosch-PEN”, soos sommige reeds daarna verwys, hulle op ingryping deur enkele Britse amptenare verlaat op wie se etniese vooroordele jeens ons hulle kan reken, is eintlik lagwekkend. Dis amper die verhaal van die hensoppers en die National Scouts weer oor.

Onlangs kom ek in Die groot aanhalingsboek op die volgende weermaggesegde af: “Wenners hou nooit op nie; ophouers wen nooit nie.”

Gistermiddag toe ek in die gange van die Johannesburgse Hoë Hof rondgedwaal het op soek na die dringende regter, het ek soms gewonder of dít alles die moeite werd is, die rompslomp en tyd wat ‘n mens moet afstaan om die Kaapse aanslag op ons af te weer. Maar dan word ek weer herinner aan daardie gesegde.

Al moet ons nou appelleer tot by die House of Lords in Engeland, gaan ons hierdie stryd nóg gewonne gee, nóg verloor. Aangaande die House of Lords: as Statebondland, staan die House of Lords bokant ons Grondwethof, dus is dit teoreties moontlik om ‘n hofsaak wat in die Grondwethof verloor word, op appèl na die House of Lords te neem.

Anders as wat Gordimer dink, aanvaar ons nie die neerlaag nie. En lank voor ons by die House of Lords kom, sal die waarheid wel seëvier en sal ons gelyk gegee word.

Фильчаков прокурор харькова

SA krisis is deur Dinokeng-scenario’s voorspel

Die frustrerende aspek van Suid-Afrika is dat die land voortstrompel op pad na ‘n voorspelde ramp. Soos ‘n slaapwandelaar onderweg na ‘n afgrond, gil en skree ‘n mens, maar die pasiënt word nie wakker nie.

Vir liberale en linkses, is dit maklik om geregverdigde vrese oor die land se toekoms as “regse” of konserwatiewe vooroordele af te lag. Tussen 2008 en 2009 het ‘n hele klomp swart leiers en enkele liberale blankes egter werkswinkels by Dinokeng gehou om drie uitweë of scenario’s vir Suid-Afrika te voorspel. Selfs Graça Machel was op die paneel verteenwoordig. So ook Ryan Coetzee, die DA-strateeg en Kallie Kriel van Solidariteit/Afriforum. Ander Dinokeng-name, wat sekerlik deur die hoofstroom- linksliberale media en deur die buiteland as “belangrik” geag sou word, is: Miriam Altman, Reuel Khoza, Yogan Naidoo, Frans Baleni, Njongonkulu Ndungane, Ann Bernstein, Antjie Krog, Maite Nkoana-Mashabane, Nkosinathi Biko, Thandi Nontenja, Cheryl Carolus, Mary Malete,    Thami ka Plaatjie, Angela Coetzee, Vincent Maphai, Mamphela Ramphele, Rick Menell, Sonja Sebotsa, Paul Hanratty, Daniel Mminele,    Raenette Taljaard, Bob Head, Namhla Mniki, Mathatha Tsedu, Haniff Hoosen, Aaron Motsoaledi, Sim Tshabalala, Moemedi Kepadisa, Jay Naidoo en Musa Zondi.

Daar is seker heelwat geld op die Dinokeng-”proses”, soos dit genoem is, geblaas en kort na afloop daarvan het heelwat artikels daaroor in die media verskyn. Intussen het dieselfde joernaliste en kommentators egter gerieflikheidshalwe van hul selfversekerde voorspellings en ontledings vergeet.

‘n Boek is insgelyks oor die Dinokeng-scenario’s uitgegee, wat in PDF-vorm van die Dinokeng-webwerf afgelaai kan word (sien skakel hier bo).

Die Dinokeng-span het egter drie uitweë vir Suid-Afrika voorspel: “Loop apart, loop agter en loop saam.” Uiteraard het die span die Amerikaanse “reënboognasie”-begrip vooropgestel en is “loop saam” as die ideaal voorgehou.

“Loop saam” word só beskryf: “Dié is ‘n scenario van aktiewe burgerlike skakeling met ‘n regering wat doeltreffend is en luister. Dit vra die deelname van burgers wat beter dienslewering en regeringsverantwoordelikheid vereis. Dit hang af van die wil en vermoë van burgers om hulle te organiseer en om met die owerheid in gesprek te tree, en van die gehalte van politieke leierskap en die bereidheid van sodanige leiers om met burgers te skakel.”

Tensy ‘n mens blind is – of vir Naspers/Media24 werk – kan ‘n mens vrylik konstateer dat hierdie gunstige scenario nie verwesenlik is nie. Die ANC-bewind steur hom nie aan die menings van burgers nie – of dit nou oor water, elektrisiteit, dienslewering, taal, plekname of veiligheid gaan. Selfs die ANC se eie kiesers brand nou meer openbare geboue en motorbande as ooit onder PW Botha, sondat dat die regerende party hom hoegenaamd daaraan steur. Intussen is ANC-maghebbers bloot besig om hul sakke te vul en onder mekaar oor die buit te baklei.

Die tweede scenario wat die Dinokeng-groep geëien het, is dié van “loop agter”. Dit behels ‘n soort Sowjet-staat waar alles sosialisties beplan word. Josef Stalin het mos die “vyfjaarplan” wêreldberoemd gemaak. Ook Frankryk is lief vir sulke staatsgedrewe “planne”, maar die Franse slaag darem daarin om sommige planne te laat werk, hoewel die beperkings van sulke “dirigisme” soos hulle dit noem, insgelyks die land van sy volle potensiaal weerhou. Bygesê: anders as Suid-Afrika, beskik Frankryk oor hoogs opgeleide staatsamptenare, wat redelik onafhanklik van die politici, die staatsdiens en groot openbare ondernemings bestuur.

Hier by ons sit ons natuurlik met “kaderontplooiing” wat ongeag kwalifikasies of vermoëns geskied. Dog die Dinokeng-span sien dié scenario as negatief vir die land omdat “sterk staatsinmenging privaatonderneming deur die sakesektor en burgerlike gemeenskap verdring. Die risiko’s van hierdie scenario is tweeledig: eerstens, dat die land onhoudbare skuldvlakke opbou; tweedens dat die staat toenemend outoritêr raak.”

Is hiedie scenario dalk in ons land verwesenlik? Daar is sekerlik elemente daarvan, soos die ANC se voorneme om te nasionaliseer en boere se grond af te neem, maar oor die algemeen weerhou die ANC se onbekwaamheid hom daarvan om ‘n werklike ystergreep, soortgelyk aan dié wat in totalitêre Oos-Europese lande onder kommunisme gegeld het, te verkry.

Die derde Dinokeng-scenario van “loop apart” is egter die mees negatiewe. Ons kan dit ook, ten einde enige verwarring met apartheid te voorkom, “stort in duie” noem. Vir alle praktiese doeleindes behels dit ‘n staat wat misluk. Volgens die Dinokeng-span gaan dit vir die leiers om ‘n speletjie van “vrot-eier” waar een faksie of elitegroep ‘n ander vervang. Geen van die land se uitdagings of probleme word aangespreek nie. Daar heers veral “swak kapasiteit in regeringsdepartemente” en politieke faksionalisme wat die staat kortwiek.

Soos die Dinokeng-span dit stel: “Die burgerlike gemeenskap raak toenemend vervreem soos wat openbare vertroue in openbare instellings afneem. Die staat word toenemend deur burgers vermy, wat daartoe lei dat onverantwoordbare groepe mag of beheer oor sekere dele van die maatskappy verkry. Die gaping tussen leiers en volgelinge raak groter. Burgers se geduld raak uiteindelik op en gaan oor tot betogings en onrus. Die regering, wat daartoe gedryf word deur sy onvermoë om aan burgers se eise en verwagtinge te voldoen, reageer brutaal, en ‘n spiraal van weerstand en verdrukking word ontketen. Verval en desintegrasie neem oor.”

Enigeen wat ons situasie nugter beskou, sal saamstem dat die “loop apart”-scenario dit die beste opsom. Oral is daar betogings, stakings en geweld soos vragmotors wat verbrand word wat die staat slegs deur hardhandige optrede soos tydens die Marikana-slagting kan afweer.

Terwyl die Dinokeng-scenario’s veronderstel was om oor ‘n dekade vanaf 2009 uit te speel, is die uiters negatiewe “loop apart”-scenario egter binne slegs drie jaar verwesenlik! Dus het dit nie tien jaar geneem soos die scenario-voorspellers aanvanklik gedink het nie. Dit is iets wat ek ook tydens my tydperk in die finansiële markte geleer het: dinge gebeur altyd vinniger as wat mens dink. Teen die tyd dat jy ‘n toekomstige mark- of maatskaplike beweging in die vooruitsig stel, gebeur dit klaar.

Uiteraard was die idealistiese, liberale “loop saam”-scenario van die begin af gedoem omdat Suid-Afrika in 1994 die verkeerde politieke stelsel verkry het wat alle mag in die hande van ‘n voormalige terroristebende gekonsentreer het. Indien ons oor ‘n federale stelsel soos die VSA, Duitsland of veral Switserland beskik het, sou die land veel meer suksesvol gewees het en in staat om huidige probleme die hoof te bied.

Afrikaners sal moet aanvaar dat mnr. FW de Klerk, asook sy Britse en Amerikaanse meesters, se visie vir Suid-Afrika as “klein Engeland waar almal vir een regering stem” totaal misluk het. Te midde van die toenemende anargie sal ons ons eie planne moet maak. ‘n Herrese Afrikanerdom kan op die lang duur die land en die streek net ten goede strek, omdat daar uiteindelik ‘n stabiele pool sal ontstaan waaromheen die samelewing hom kan herrangskik.

Is ons reg vir die uitdaging?

PRAAG het oplossings. Ondersteun ons!

 

Данильченко Юрий Харьков

Abigail Fisher en globale rassevoorkeurbeleid

Soos by ons met die Woolworths-sage, woed daar tans ‘n stryd rondom die rassevoorkeurbeleid van Amerikaanse universiteite wat blanke studente weens kwotas wegwys. Een so ‘n saak, dié van Abigail Fisher teen die Universiteit van Texas te Austin, het tot by die Amerikaanse Hooggeregshof (hul Grondwethof) gevorder en gaan vanaf 10 Oktober aangehoor word.

Vir diegene wat nie daarmee vertroud is nie, verskyn daar vandag ‘n volledige artikel daaroor op die Engelstalige Praagblad. Hierdie saak is nie net vir Amerikaners van belang nie, maar vir alle mense van Europese afkoms wêreldwyd. Want indien die jong dame van Texas, Abigail Fisher, haar saak verloor, gaan die sluise oopmaak om al hoe meer diskriminerende maatreëls en wetgewing teen blankes toe te pas.

Ek hou niks van die term “regstellende aksie” wat skielik kort ná 1994 in Afrikaans posgevat het nie. Dit skep die indruk dat daar iets bestaan wat “reggestel” moet word, asof daar eens op ‘n tyd gelyke prestasie tussen swartes en blankes bestaan het en wat weens “rassisme” ongelyk geraak het en nou deur “regstelling” herstel moet word. Ons weet egter dat daar op alle gebiede behalwe sport – en dan ook net sekere sportsoorte – histories ongelyke prestasie tussen blankes en swartes was. So byvoorbeeld het geen swarte in die geskiedenis nog ooit die Nobelprys in ‘n wetenskaplike rigting ontvang nie. Dus het die historiese idille van intellektuele en ekonomiese rassegelykheid wat ‘n term soos “regstellende aksie” veronderstel, nog nooit bestaan nie.

Veel eerder moet ons praat van rassevoorkeurbeleid, waar een ras bo ‘n ander voorgetrek word. Die Amerikaanse rassevoorkeurbeleid, wat oorspronklik deur Robert F. Kennedy afgekondig is, geld vanaf die sestigerjare. By tye het dit egter afgeneem, omdat daar suksesvolle hofsake daarteen gevoer is of omdat die burgers van sekere deelstate hulle by wyse van referenda of verkiesings daarteen uitgespreek het. ‘n Klein groepie liberale blankes wat tot die elite van die universiteite en die regering behoort, asook die Demokratiese Party, het egter voortdurend gepoog om rassevoorkeurbeleid ten gunste van swartes en ander “minderhede” toe te pas, selfs waar dit teen die demokratiese wil van die meerderheid indruis. So byvoorbeeld het die Universiteit van Michigan dit reggekry om die meerderheid inwoners van die deelstaat se wens dat almal gelyk behandel moet word, te omseil deur hom na die howe te wend. Dít, in weerwil daarvan dat die inwoners van Michigan hul grondwet in ‘n referendum verander het om enige vorm van rassevoorkeur in hul staat te verbied.

Diegene wat die bevoordeling van hoofsaaklik swartes bó blankes voorstaan, is so fanaties dat nóg die demokrasie, soos in Michigan se geval, nóg rasionele argumente hulle van hul planne laat afsien. In Suid-Afrika is die meerderheid swartes volgens peilings wat deur proff. Hermann Giliomee en Lawrence Schlemmer uitgevoer is, insgelyks daarteen gekant, omdat hulle besef dat blankes werk skep. Maar die fanatiese bende wat uit ‘n klein groepie blanke links-liberale en die swart elite bestaan, tesame met die groot maatskappye en banke, volhard daarmee.

Rassevoorkeurbeleid (RVB) is besig om in ‘n globale ramp te ontaard. Min mense besef dit, maar rassevoorkeurbeleid het by ons reeds in die sewentigerjare posgevat toe sommige Amerikaanse maatskappye dit luidens die sogenaamde “Sullivan-beginsels” begin toepas het. Tans word dit egter in Suid-Afrika tot die mees absurde hoogtepunt gevoer, soos ons onlangs tydens die Woolworths-debakel gesien het.

Natuurlik voer ons tans ‘n geslaagde boikot teen Woolworths en het meer as 2000 mense reeds die petisie teen Woolworths geteken. Ook gaan ons regstappe teen Woolworths neem, asook allerlei menseregteklagtes teen die maatskappy aanhangig maak. Die plaaslike stryd teen Woolworths en soortgelyke maatskappye wat teen blankes diskrimineer, moet voortgesit word.

Die uitslag van die uiters belangrike Fisher-saak in die VSA kan egter die lot van mense van Europese afkoms wêreldwyd bepaal, aangesien ‘n hele aantal globale maatskappye, die Amerikaanse weermag en natuurlik die Obama-administrasie almal ten gunste van voortgesette rassevoorkeur is. Vele Europese lande verkeer onder die illusie dat hulle die maatskaplike konflik wat eie aan die multikulturele samelewing is, kan besweer deur insgelyks rassekwotas in te stel. Dus mag hulle die wetlike en morele regverdiging vir sodanige beleid in die komende uitspraak vind, indien dit téén die jong dame beslis sou word.

Sekerlik moet ‘n mens haar moed bewonder deur waarskynlik die magtigste politieke groepering op aarde die stryd aan te sê: die huidige VS-president en sy weermag, globale maatskappye, asook Amerika se mees prestigieuse universiteite, waaronder die sogenaamde “Ivy League”. Haar medestudent, Rachel Multer Michalewicz, wat aanvanklik saam met haar die regstryd aangepak het, het reeds in 2011 tou opgegooi. Daarom staan Abigail vandag alleen teen die magtige falanks van die Obama-administrasie, maatskappye soos Coca-Cola en Walmart, asook die universiteitsbesture en swart groepe soos die NAACP (National Association for the Advancement of Colored Peoples).

Ek glo egter dat sulke gevegte “teen alle verwagtinge in”, presies is wat ons nodig het. Ons mag nie sulke onreg en omgekeerde diskriminasie aanvaar nie. Indien dit ongestoor toegelaat word om voort te gaan, sal RVB en verwante beleide veroorsaak dat ons kinders uiteindelik almal in plakkerskampe sal opeindig. Dit gebeur reeds in Suid-Afrika. Die gesig van blankes wat hul hoop kwyt is, is iets aakligs om te aanskou.

Die stryd teen RVB is globaal, daarom moet ons oor geografiese en taalgrense heen met mekaar hande vat. Daar is reeds ‘n aansienlike aantal buitelanders, maar veral Amerikaners, wat PRAAG ondersteun. Hulle beskik oor die versendheid om te besef dat indien die soort diskriminasie en verval wat Suid-Afrika kenmerk eenvoudig net toegelaat word, dit uiteindelik presies net so in hul eie land sal gaan. Dele van die VSA ervaar reeds die soort swart-op-wit geweld wat so ‘n kenmerk van die Nuwe Suid-Afrika geword het.

Myns insiens behoort ons ‘n kollekte te hou en ‘n bedrag geld, hoe gering ook al, ter stywing van Abigail Fisher se regsfonds by te dra. As ‘n simboliese gebaar hier vanuit die suidpunt van Afrika waar ons so gruwelik onder rassevoorkeurbeleid gebuk gaan, behoort so iets nogal gewig te dra.

Ek hoor graag wat lesers van die idee dink.

Данильченко Юрий Брониславович

Kom ons verklaar ons eie noodtoestand

Gister het ons by PRAAG ‘n berig gedoen oor die gruwelike mesmoord op mnr. Jan dut Toit (67) van die voorstad Dennesig in Middelburg. Oor die afgelope twee weke woed as’t ware ‘n burgeroorlog in Muldersdrift, net ‘n klipgooi van waar ek woon. Sowel Alyssa Botha (13) as André Jordaan (50) is afgemaai.

Vanoggend stuur ‘n PRAAG-medewerker vir my ‘n brief aan wat vanoggend in die Kaapse dagblad Die Burger verskyn het. Daarin skryf Anoniem van die Wes-Kaap:

Daar is nie meer ’n keuse tussen veg, vlug

Ek leef regtig in vrees vir ’n revolusie/burgeroorlog en is oortuig dit is ’n wesenlike vrees vir Suid-Afrikaners in die lig van wat tans in ons land aan die gang is.

Ek sou graag wou weet hoeveel Suid-Afrikaners my oortuiging deel, want dit gee my slapelose nagte.

Ek voel wanhopig en is by die punt waar ek nie eens meer dink dit is nodig om langtermyn-toekomsplanne te maak nie, aangesien dit sinloos (moontlik nog waansinnig) is om te hoop vir die beste, terwyl alles daarop dui dat ons op die randjie van anargie staan.

Ek is baie lief vir my land en kultuur, maar as ek finansieel daartoe in staat was, het ek nou opgepak en gevlug (ja, gevlug). Ek vrees vir my kinders se toekoms, selfs hul lewe. Ek is bang, regtig bang. Is ek alleen in hierdie vrees?

Hierdie anonieme briefskrywer verwoord myns insiens iets wat ons almal op een of ander manier voel. Persoonlik woon ek in ‘n redelike veiligheidsbuurt met toegangsbeheer, kameras vir Afrika, patrollerende wagte met wapens en dies meer. Maar ons is omring van onstabiele swart woonbuurte en plakkerskampe waar daar daagliks buitelanders straffeloos doodgemaak word en natuurlik die gebeure in Muldersdrift wat al hoe meer sinister begin lyk.

Aan die begin van die jaar het ‘n vriend en buurman sak en pak met sy gesin Australië toe geëmigreer omdat hy insgelyks voel dat ons ‘n donker toekoms tegemoet gaan.

Hoe spreek ons hierdie krisis aan?

Ek meen dat die antwoord eenvoudig is: ons moet ons eie noodtoestand verklaar. Hoeveel “onse” in my pond? Ongeveer vier miljoen: Afrikaners en Engelssprekende blankes wat bereid is om met ons saam te werk. Net soos ons tans sáám teen Woolworths se anti-blanke indiensnemingsbeleid mobiliseer, kan ons mekaar die hand reik en sorg dat ten minste daardie dele van die land waar ons in groot getalle woon veilig gestel word. Daarmee saam natuurlik plase en landbougebied waar ons voedsel verbou word.

Skep ‘n veilige toekoms en sluit aan by PRAAG!

Daar is sekerlik vele organisasies, ook privaat veiligheidsmaatskappye, wat ‘n rol hierby kan speel. Vele kundiges is beskikbaar. Maar iemand moet die leiding neem om die noodtoestand te verklaar en te sorg dat mobilisering teen geweld en anargie in fases geskied. Ek sien dit só:

Fase 1: Oprigting van ‘n kommunikasiestelsel (1 tot 2 maande)

Afgesien van die internet en sosiale media, waardeur ons kan kommunikeer om mense landwyd te organiseer, moet ons ook ‘n radiokommunikasiestelsel landwyd tussen dorpe en voorstede oprig. Dit kan met die hulp van radio-amateurs geskied. In ‘n uiterste geval waar Eskom in duie stort, die krag en selfs die selfoontorings afgaan, gaan misdadigers en plunderaars op ons kan toesak sonder dat ons ‘n benul het van wat aangaan. Vandaar die behoefte aan so ‘n radiostelsel.

Fase 2: Insameling van inligting en statistiek oor geweldsmisdaad (1 tot 2 maande)

Met behulp van ons kommunikasiestelsel sal ons in staat wees om ons eie misdaadstatistiek by te hou, wat met die staat s’n vergelyk sal kan word. Teen daardie tyd sal ons verskeie “opskamers” landwyd hê waar ons probleemgebiede kan aanstip en personeel en strukture kan ontplooi.

Fase 3: Mobilisering van vrywiligers en goedgesinde privaat veiligheidspersoneel (4 tot 6 maande)

Tydens hierdie fase kan die ergste slagplase soos Muldersdrift gestabiliseer word en kan buurtwagte en plaaswagte landwyd saamwerk om kriminele vas te vat en uit ons gebiede te verdryf.

Fase 4: Instelling van ‘n nuwe ‘nasionale diensplig’ onder die blanke jeug (1 tot 2 jaar)

Daar bestaan tans verskeie studierigtings aan universiteite wat ‘n verpligte tydperk van “gemeenskapsdiens” behels. Ons moet eenvoudig van alle jongmense wat matriek klaarmaak, verwag om vir ‘n jaar in ons buurt- en plaaswagte te dien. Hulle sal aanvanklik opgelei en gemotiveer word en kan daarna landwyd diens doen op plekke waar hulle benodig word. Hulle kan óf by hul ouers bly óf by vreemdelinge of in koshuise tuisgaan wat ons vir die doel kan inrig. Ons kan selfs buitelandse jeugdiges werf wat dalk sal hou van ‘n jaar se avontuur in Afrika. Immers is daar vele wat elders in Afrikalande as vrywilligers gaan werk: die Amerikaanse Peace Corps-vrywilligers, asook die Franse coopérants.

‘n Boer maak ‘n plan, sê hulle. Ons voorouers het so oorleef tydens tydperke aan die Oosgrens of later in Natal, die Vrystaat en Transvaal toe daar veel groter anargie as tans geheers het. Ons het kommando’s gevorm en te perd gaan patrolleer. Nou het ons al die tegnologie van die een-en-twintigste eeu tot ons beskikking wat dit soveel makliker maak.

Eintlik lees ons elke dag van moorde en verkragtings in die media omdat ons te sleg is om dit deur eenvoudige, doelgerigte optrede te stuit.

Hoewel PRAAG ‘n kultuurorganisasie is wat hom op nuwe media en die bevordering van Afrikaans toespits, was ons ‘n paar jaar gelede nou betrokke by gemeenskapsveiligheidsaksies in die Noord-Transvaal en elders. Op ‘n stadium het ons baie geslaagd opleidingskampe vir boere en stedelinge aangebied. Weens ‘n gebrek aan fondse moes dit egter gestaak word. Ons hele struktuur, instrukteurs en kursusmateriaal is egter steeds beskikbaar en kan weer geaktiveer word, mits ons oor die nodige fondse beskik.

Hoewel ek ook tans betrokke is by die sogenaamde Afrikaner- strategiese komitee waarop etlike Afrikaanse organisasies en invloedryke individue dien, is hierdie saak so dringend dat ons nie op komplekse kollektiewe besluitneming kan wag nie. Dis letterlik lewensnoodsaaklik dat ons sommer vinnig teen geweld en gevaar begin mobiliseer.

Elke dag wat verbygaan sonder dat ons iets daadwerkliks dóén, sterf nóg van ons mense. Die slagting moet nou ophou.

Sonder fondse kan ons dit natuurlik nie aanpak nie. My voorstel sou wees dat mense in groot getalle by PRAAG aansluit sodat ons ten minste die eerste fases van die projek binne die volgende paar weke kan aanpak. As ek sien hoe flink mense op die Woolworths-kwessie gereageer het, maak dit my optimisties dat ons sommer vinnig bepaalde teikens vir befondsing kan bereik.

Die ou kommandostelsel wat deur die ANC-regering afgeskaf is, het blykbaar ‘n begroting van slegs R50 miljoen per jaar gehad. Blykbaar sou dit selfs teen R25 miljoen per jaar bedryf kon word, rofweg R2 miljoen per maand. Ek stel my voor net een van die groot vier banke verhaal binne ‘n paar uur soveel aan dienstegelde van ons. Ons betaal met ‘n glimlag miljarde rande aan “Werner” en sy trawante om hul direkteure en aandeelhouers ryk te maak, maar as dit by die beskerming van ons vroue, kinders en bejaardes kom, wik en weeg ons oor R50. Hoe rym dit?

Dis tyd om die hand aan die ploeg te slaan, maar ook ‘n paar rand by te dra om ons volk van gewisse ondergang te red.

Deur die geskiedenis het gewone mense opgestaan om te sê: Genoeg is genoeg! Ons moet dit ook nou doen.

Die eenvoudigste is vir mense om deur middel van debietorders R50 tot R100 per maand by te dra en sodoende elkeen van die fases te verwesenlik. Ons behoort dit só te laat gebeur:

Fase 1: 2000 nuwe PRAAG-lede (wat ongeveer R100 000 per maand vir die projek beskikbaar sal stel).

Fase 2: Nog 2000 nuwe PRAAG-lede.

Fase 3: Nog 5000 nuwe PRAAG-lede.

Fase 4: Kan in samewerking met ander organisasies en instellings geskied, of ‘n nuwe ledeteiken kan bepaal word om die totale nasionale dienspligstelsel te bedryf.

Ons is heeltemal in staat om die moordsyfer in ons buurte en op ons plase te laat daal tot op die vlak van die Duitse of Switserse syfer wat ongeveer 1 moord per 100 000 lede van die bevolking per jaar is. Duitsland en Switserland is die veiligste lande ter wêreld, maar elke Switserse man dien ook in hul volksweermag en moet elke jaar kampe doen. Dus kom veiligheid selfs in Switserland teen ‘n prys.

Tans is die moordsyfer onder ons boere natuurlik 300 per 100 000 lede van die bevolking en onder blanke stedelinge waarskynlik iewers tussen 50 en 100. Binne twee jaar kan ons dit tot beskaafde vlakke verminder en honderdvoudig laat verminder, mits ons bereid is om saam te werk en elkeen ‘n geldjie of vrywillige werk by te dra.

Daardie boere en stedelinge wat hulself reeds in goeie plaas- en buurtwagte georganiseer het, het bewys dit kan gedoen word, want die aanvallers is nie daar bedrywig nie. Sekere gebiede is reeds uiters veilig en rustig, terwyl moord en doodslag in ander dele botvier.

Wie het gesê? Gee my ses maande.

Alles sal regkom, mits elkeen sy plig doen, soos die geliefde Vrystaatse president, Jan Brand, gesê het.

Vul ons debietordervorm in en ek sal u van ons vordering op hoogte hou. Ons kan en mag dit nie langer vat nie!

Lewer gerus kommentaar op hierdie rubriek. Dit word ook op Facebook geplaas.

U raad, aanmoediging en opbouende kritiek sal waardeer word.

Skep ‘n veilige toekoms en sluit aan by PRAAG!

данильченко юрій Харків

Wie is te blameer vir Suid-Afrikaanse ‘ongelykheid’?

FW de Klerk, Mamphela Ramphele en Tim du Plesssis het vandeesweek gekla oor die “ongelykheid” in Suid-Afrika, met die implikasie dat blankes en Afrikaners daarvoor verantwoordelik is.

Ek blameer die Britse administrasie van die 19de eeu asook die destydse swart hoofmanne wat nie skole gebou het nie. Eers onder Verwoerd as minister van naturellesake is daar daadwerklik iets aan swart onderwys gedoen, soos Hermann Giliomee onlangs geskryf het.

Die probleem is egter dat die gesanik oor apartheid – waaraan Naspers/Media24 natuurlik lustig meedoen – die verwagting by swartes skep dat hulle net bakhand moet staan en moet ontvang, by wyse van SEB, rassevoorkeure by aanstellings, ens.

Hoewel SA swartes reeds die rykste ter wêreld buite Amerika en ander Westerse lande is, glo hulle vas dat hulle “benadeel” is. Hulle vergelyk hulself ook met ons wie se kinders 6,5 uur per dag skoolgaan teenoor swart skole waar gemiddeld slegs 3 uur per dag onderrig gegee word. Daarmee saam gaan ‘n skrikwekkende demografie waar hul bevolking elke twintig of dertig jaar verdubbel.

Op die lang duur is daar geen vooruitsig dat “ongelykheid” gaan verdwyn nie, net so min as wat Swaziland ooit soos Switserland gaan word. Onlangs is Switserland weer aangewys as die mededingendste land ter wêreld, gevolg deur Singapoer. Suid-Afrika was natuurlik ver agter.

Die enigste oplossing is inderdaad territoriale skeiding sodat daar geen twyfel kan bestaan oor wie vir wie se ongelykheid of sukses verantwoordelik is nie. Tans ry die ANC op die rug van privaatsektor- en blanke belastings en verbeel hom hy is die nuwe koloniale moondheid in Afrika.

Ons word uitgebuit en dit moet ophou.

Александр Фильчаков

Kernkragsentrales gaan SA vir geslagte bankrot maak

Asof die korrupte wapentransaksie nie genoeg was nie, is die ANC-bewind besig om reg te maak om R3,2 triljoen op kernkragsentrales en ander “infrastruktuurprojekte” te bestee. Volgens ‘n berig wat op 21 Augustus in Business Day verskyn het, het die minister van openbare ondernemings, Malusi Gigaba, ‘n nuwe finansieringsafdeling in sy departement gestig om “vernuwende befondsingsmodelle” vir staatsbeheerde maatskappye soos Eskom en Transnet te vind.

As ‘n mens daaraan dink dat die staatsbegroting in die geheel tans ongeveer R1 trijoen (1 met 12 nulle agter aan) beloop, dan verstaan ‘n mens dat die bedrag van R3 triljoen die land in ‘n Griekse tipe skuld-BNP-verhouding gaan plaas. Trouens, volgens Statistiek Suid-Afrika se jongste syfer, staan Suid-Afrika se bruto nasionale produk tans op R1 924 873 000 000 oftewel R1,9 triljoen. Ons huidige skuldvlak volgens die IMF is 38,77% van BNP, oftewel R746 273 miljard.

Indien die ANC-regering met sy reusebestedingsplanne voortgaan, sal Suid-Afrika se bruto staatskuld tot ‘n astronomiese R3,946 triljoen styg! Ons skuld-BNP-verhouding sal dan styg tot ongeveer 208%.

Met so ‘n skuldverhouding sal geen belegger, hetsy plaaslik, hetsy in die buiteland ‘n sent aan ons regering leen nie. Ons sou in ‘n veel slegter situasie as Griekeland verkeer, wat tans “slegs 160% van hul BNP skuld. Die verskil is natuurlik dat Griekeland die Europese Unie en veral Duitsland agter hom het wat tans hulp verleen, terwyl Suid-Afrika slegs op homself aangewese is.

Indien Suid-Afrika se staatskuld tot 208% van BNP styg, sal ons só met ander lande vergelyk:

Suid-Afrika 208%

Griekeland 161%

Jamaika 139%

Italië 120%

Verenigde State 103%

Europese Unie (gemiddeld) 83%

Zimbabwe 70%

Bron: IMF

Die enigste ander land wat in ‘n soortgelyke posisie van meer as 200% staatskuld verkeer, is Japan op 230%. Ons moet egter in ag neem dat Japan reeds jare lank onder swak ekonomiese groei gepaardgaan, maar ook ‘n sterk uitvoerland is met aansienlike buitelandse reserwes. Suid-Afrika is ‘n netto-invoerland wat deesdae selfs 25% van ons voedsel invoer terwyl ons jare lank een van die min voedseluitvoerlande was. Japan beskik ook oor ‘n baie sterk geldeenheid, die jen, met rentekoerse naby aan nul, sodat sy staatskuld nie so ‘n groot rentelas op hom plaas nie. Soos wat Suid-Afrika se skuldvlakke styg, sal die rand noondwendig verswak en sal rentekoerse dienooreenkomstig styg. Die land sal in ‘n skuldkrisis vasgevang wees wat een of twee geslagte mag neem om te delg.

Blykbaar beplan die ANC om agt kernkragsentrales te bou. Weens regstellende aksie, rassekwotas op universiteit en ander faktore, het Suid-Afrika se kundigheid op die gebied van kernfisika en kernkrag drasties oor die afgelope agtien jaar agteruitgegaan. Ons beskik eenvoudig nie oor die kundigheid om agt kernkragsentrales te bou en te bedryf nie. Daarom sal buitelandse kundiges uit Europa en die Verre Ooste ingevoer moet word.

Die twee lande wat waarskynlik gaan meeding om die kontrakte vir die kernkragsentrales gaan Frankryk en China wees. Beide lande is bekend vir hul geneigdheid tot korrupsie. Daarom sal die graad van korrupsie rondom die beplande R3,2 triljoen ongekend in die wêreldgeskiedenis wees, met oorsese maatskappye wat meeding om ANC-politici en hul gesinne met reusebedrae vir die ondertekening van kontrakte om te koop.

Dit sal soos die wapentransaksie wees – tot die mag tien. Tans beraam verskeie waarnemers en instansies dat ongeveer ‘n derde van alle staatsbesteding weens korrupsie verlore gaan. Ons kan dus met veiligheid aanneem dat een triljoen rand – die ekwivalent van die huidige staatsbegroting – van die drie triljoen rand in die sakke van ANC-kaders, vriende en familie gaan beland. Die res sal na die buitelandse verskaffers gaan, wat op sigself ‘n reuseprobleem op die betalingsbalans gaan veroorsaak. Die kanse is goed dat die rand tot R20 of R30 per dollar mag verswak, wat ons huidige staatskuld wat in buitelandse valuta uitstaande is, sal laat verdubbel of verdriedubbel.

Daar is slegs twee miljoen belastingbetalers in Suid-Afrika wat beduidende bydraes tot die staatskas maak, waarvan ongeveer die helfte Afrikaners is. Dit gaan beteken dat ons vir twee geslagte of meer aan hierdie bestedingsorgie en skuldapokalips van die ANC sal moet betaal.

Kortom, ons en ons kinders en dalk ons kleinkinders gaan die belasting- en skuldslawe van die ANC-bewind en waarskynlik Franse kernkragmaatskappye word. Trouens, Frankryk sal dit moontlik regkry om sy huidige ekonomiese probleme op die rug van die Afrikanerbelastingbetaler te oorkom as hy ‘n reuse- ekonomiese inspuiting vanaf ons ontvang. Daar is reeds sprake daarvan dat die Medupe-kragsentrale wat deur die Franse maatskappy Alsthom gebou word, veelvoude van sy werklike prys kos, juis omdat die ANC  buitelandse bo plaaslike ingenieursvernuf verkies. En natuurlik is die kanse goed dat daar ook bedrae onder die tafel van hande verwissel het, wat die prys verder opgejaag het.

Die vraag is: Hoe ontkom ons aan die ANC se skuldpartytjie wat alle ander Afrika-skuldkrisissse wat daar al was, na ‘n vulletjie gaan laat lyk?

Myns insiens verhoog dit die druk op Afrikanerleiers om so gou moontlik selfbeskikking te verkry. Die enigste manier waarop ons aan hierdie berg skuld en korrupsie gaan ontkom, is deur geografies van die res van die land af te stig. Alternatiewelik moet ons dit aan die buitelandse maatskappye en die staat duidelik maak dat hierdie transaksie nie ons goedkeuring wegdra nie en dat ons daarom van die ekstra belasting en kostes daar rondom kwytgeskeld moet word. Omdat ons reeds geen verteenwoordiging in die regering en op die rade van staatsondernemings geniet nie, spreek dit vanself dat ons nie vir hul besluite en besteding verantwoordelik gehou kan word nie.

Ons sal hierdie transaksie van meet af aan met ‘n arendsoog moet dophou en ons teenkanting amptelik moet uitspreek by wyse van verklarings en stukke wat op die staat en buitelandse kontrakteurs beteken moet word. Dit gaan nie help om, soos in die geval van die wapentransaksie, eers ná die tyd beswaar te maak nie.

Олександр Фільчаков прокурор

Marikana en menseregte

Die Marikana-massamoord, soos dit reeds bekendstaan, is wêreldnuus. In weerwil van dae lange waarskuwing en inligting wat die ANC-bewind en sy toenemend korrupte en gewelddadige polisiediens tot sy beskikking gehad het, is daar geen werklike plan opgestel om die skare stakende mynwerkers sonder lewensverlies te beheer nie.

Die afskuwelike voorval is die gevolg van die ANC se terroristiese etos en moet met die Kerkstraatbom, halssnoermoorde en ander gruweldade vergelyk word wat die beweging in die verlede reeds gepleeg het.

Marikana is insgelyks bloot ‘n skielike en sigbare manifestasie van die algemene menseregtekrisis wat reeds in die sogenaamde “Nuwe Suid-Afrika” heers. Ongeveer ‘n halfmiljoen mense is reeds sedert 1994 vermoor. Oor die afgelope twee weke was daar 17 slagoffers van plaasaanvalle.

Die Orwelliaanse ironie is dat Suid-Afrika oor ‘n “modelgrondwet” en ‘n Menseregtekommissie beskik. Die paradoks wat ons moet begryp is dat die retoriek rondom menseregte in die Nuwe Suid-Afrika juis die minagting vir menselewens verdoesel wat ‘n groep linkse en dikwels kommunistiese revolusionêre koester.

Die Nuwe Suid-Afrika is die wêreld se eerste sadistiese samelewing. Die Markies de Sade was ‘n Franse edelman wat tydens die Franse revolusie en sy aanhouding in die Bastille-gevangenis hom ‘n wêreld sonder grense verbeel het waarin die heersers se luste sou botvier en waar hulle ook plesier uit moord en die foltering van hul slagoffers sou put.

Min sou die “Heilige Markies” soos daar ook ironies na hom verwys is, kon vermoed dat ‘n sadistiese samelewing eendag in ons tyd aan die suidpunt van Afrika tot stand sou kom.

In die Nuwe Suid-Afrika word kinders en selfs babas verkrag. In staatshospitale word pasiënte gelos om dood te gaan. Feitlik elke week vind kleiner massamoorde plaas as hele gesinne op die gruwelikste wyses denkbaar gefolter en tereggestel word. Soos elders in Afrika, speel afkoms en etnisiteit, asook ras, dikwels ‘n rol by die keuse van slagoffers.

Afrikaners, asook vreemdelinge uit die res van Afrika, word deur die ANC se ondersteuners gehaat en word daarom die voorwerpe vir haatmisdade in die land wat al die vorm van ‘n roetineverskynsel aangeneem het.

Die verantwoordelikheid van die ANC-bewind teenoor die Marikana-slagoffers, asook teenoor elke ander slagoffer in ons land is volkome. Terwyl elke beskaafde land ter wêreld belê in opleiding, toerusting en inligting om skarebeheer met die minimum geweld en lewensverlies toe te pas, het ons bloedbeluste heersers hul polisie met skerppuntammunisie en outmatiese wapens afgevaardig om ‘n klomp baie emosionele mynwerkers op Marikana te gaan konfronteer.

Die uitslag was voorspelbaar. Zuma se vrome woorde oor “tragiese lewensverlies” lei niemand om die bos oor die ware boosheid wat in die boesem van hierdie barbaarse bewind tier nie.

Soos die antieke god Baäl, vereis die ANC sy menslike offerandes om sy mag oor ons, sy slawe, te bevestig.

Vyf jaar gelede al het ons by PRAAG uitgeroep: “Genoeg is genoeg!” Wanneer gaan ons dié slagspreuk ter harte neem om van dié skrikbewind ontslae te raak en ‘n regering te vestig vir wie menseregte nie bloot ‘n wrange grap is nie?

лобановский политик

Die Boeremag, simptoom van die Suid-Afrikaanse konflik

Die afgelope paar dae is daar ‘n meningspeiling op hierdie webblad aangaande die Boeremag aangebied. Dit wil voorkom asof die meerderheid deelnemers die Boeremag ondersteun, in weerwil daarvan dat een van die Boeremagleiers, dr. Lets Pretorius, meen dat die Boeremag eintlik deur ‘n ander groep – waarskynlik die Nasionale Inligtingsdiens – geskep is.

Die Russies-Joodse aktivis, Avigdor Eskin, het ook vandeesweek ‘n artikel op die Russiese staatsradio se webblad gepubliseer, Boeremag defendants: leftovers of apartheid or freedom fighters? Daarin vergelyk hy die Boeremagverhoor met die Rivoniaverhoor van Nelson Mandela en ander in die vroeë sestigerjare. Hy kom tot die gevolgtrekking dat, hoewel die buitewêreld simpatiek teenoor Mandela en die ANC was, gee die internasionale gemeenskap nie meer om “oor die lot van gewone Suid-Afrikaners nie – nóg wit nóg swart”.

Eskin beywer hom onvermoeid vir die Afrikanersaak in sowel Israel as Rusland. Nogtans wil ek hier met hom verskil. Dit mag wees dat min mense oorsee omgee vir die lot van gewone mense en hul regte wat daagliks vertrap word, maar Suid-Afrika is reeds dekades lank gewikkel in ‘n oorlog sonder einde. Die ANC was maar bloot pionne in hierdie oorlog, wat terug te voer is na die Tweede Vryheidsoorlog of Anglo-Boereoorlog toe die uitlanders en inheemse blankes gestry het om beheer oor die land se hulpbronne, waaronder grond maar veral minerale. Onlangs het daar ‘n insiggewende artikel op Politicsweb verskyn, The secret war against the Afrikaners, waarin Piet Swanepoel aantoon hoe Britse jingo’s eintlik die ANC befonds en beïnvloed het. Self wil ek nog ‘n boek skryf oor die rol van Trevor Huddleston en die Anglikaanse Kerk in die ondermyning en uiteindelike omverwerping van die vorige regering, wat veral natuurlik met die hulp van Swede geskied het.

Eintlik woed dieselfde oorlog steeds in Suid-Afrika wat ‘n honderd jaar gelede plaasgevind het. Die bewindsoorname deur die ANC in 1994 het dit geensins beëindig nie, want tans is dit, om Von Clausewitz te parafraseer, “oorlog met ander middele”. Die ANC gebruik sy politieke mag, wetgewing en die moordbendes wat plase en voorstedelike huise aanval, om sy doelwitte te bereik. Net soos in 1899-1902, was die uiteindelike doelwit altyd ‘n “finale oplossing vir die Afrikanerprobleem”: hetsy ons uitwissing, hetsy ons verdrywing uit die land.

Suid-Afrika verkeer steeds in ‘n oorlogstoestand. Ons sien dit in die graad van geweld en wetteloosheid wat heers, asook in die aard van die beserings wat slagoffers opdoen en wat beslis verskil van enige beserings wat mense in vredestyd oorkom.

Die punt is egter: die oorlog wat tans in die land heers, is ‘n sogenaamde lae-intensiteitskonflik (LIK). In die handboek van die Amerikaanse weermag word ‘n lae-intensiteitskonflik soos volg gedefinieer:

“Low intensity conflict is a political-military confrontation between contending states or groups below conventional war and above the routine, peaceful competition among states. It frequently involves protracted struggles of competing principles and ideologies. Low intensity conflict ranges from subversion to the use of armed force. It is waged by a combination of means, employing political, economic, informational, and military instruments.”

Dis ‘n definisie wat ‘n mens noukeurig moet lees. Natuurlik roep dit allerlei vrae op, soos: Wie is die “strydende state of groepe” in ons land? Wat is die “mededingende beginsels en ideologieë” in Suid-Afrika? Dit is egter voor die hand liggend dat ons vyande alle moontlike “politieke, ekonomiese, inligtings- en militêre instrumente” teen ons gebruik. Dink maar aan die arsenaal van rassewetgewing, die ondermyning van ons skole en universiteite, die gebruik van die SAUK en ander media vir intense propagandaveldtogte en ‘n inligtingsoorlog teen ons, ens.

Brittanje en dan veral die Britse Arbeidersparty, die Anglikaanse Kerk en Britse akademici, om nie van sekere koerante en die BBC te vergeet nie, verteenwoordig die staat wat steeds teen ons oorlog maak. Die ANC is bloot ‘n surrogaatmag wat sedert die vyftigerjare – kort ná die 1948-verkiesing – teen ons ontplooi is, op dieselfde manier as wat die ou Sowjetunie Kubaanse soldate Angola toe gestuur het. Die ANC-kaders is Brittanje se Kubane. En die ANC word natuurlik deur die Nguni-groep oorheers, die Xhosas en Zoeloes wat sedert die dae van die Grensoorloë op ons boere jag gemaak het.

Die mededingende beginsels en ideologieë in Suid-Afrika verteenwoordig breedweg die stryd tussen nasionalisme en imperialisme. In die Afrikanerpolitiek tydens die twintigste eeu het dit natuurlik in die Nat-Sap-geveg vertaal. In ons tyd is die tradisionele Britse imperialisme egter vervang deur multikulturalisme, “nie-rassigheid” en “globale samesyn ongeag taal, godsdiens of kultuur”. Tans word die produktiewe en intellektuele bydrae van Afrikaners, waaronder ons belastings, deur die ANC opgeëis wat dit dan by wyse van korrupsie, staatskontrakte en ander middele na Britse en ander multinasionale maatskappye herkanaliseer.

Die modus operandi verskil van dít wat in die negentiende eeu gegeld het, maar die uitwerking is dieselfde: ons word geplunder en ons vroue en kinders, asook oumense, word by die duisende doodgemaak.

Die nuwe imperialiste beheer nie ‘n land regstreeks met militêre besetting of vanuit die “Colonial Office” nie, maar onregstreeks. By wyse van wapenkontrakte, spesmagte of geheimedienste wat selektief die surrogaatmagte ondersteun en omkopery van politici, word ‘n soort neokoloniale orde in stand gehou. Die verbruikersmark verteenwoordig daardie “mensvleisbredie” waarvan Van Wyk Louw gepraat het, ‘n gedekultureerde, verdomde mensemassa aan wie ‘n hamburger of ‘n selfoon verkoop kan word en wat sodoende die dollars of veral ponde na die imperium laat vloei.

Iemand op Twitter het my ‘n paar dae gelede gevra wat ek van die Boeremagsaak dink. Ek moes doodeerlik antwoord dat ek “nie weet wat om daarvan te maak nie”. Maar ongeag al die intriges en feite wat in die getuienis na vore gekom het, loop daar vir my oënskynlik ‘n fatale denkfout deur die Boeremag se beplanning en optrede.

Alles wat ons tydens die Boeremagsaak gehoor en gelees het, dui daarop dat die aangeklaagdes se reaksie op die lae-intensiteitskonflik in ons land konvensioneel was. Hulle wou eensklaps die mag militêr of deur middel van ‘n staatsgreep “herower” en sodoende Afrikanerregering herstel. Op sigself ‘n edele ideaal, maar helaas nie sonder meer moontlik of selfs wenslik nie.

In elk geval het ek iewers gelees dat voormalige militêre mense nog nooit ‘n suksesvolle revolusie, waar ter wêreld ook al, kon uitvoer nie. Die soldaat dink volgens bepaalde reëls, asook oorsaak en gevolg, terwyl daar vir die revolusionêr geen reëls geld nie. Met militêre geweld wil die soldaat ‘n strategiese instelling of gebied beset of “oorneem”, terwyl die guerilla geweld bloot sien as “propaganda deur die daad”. Jare lank het die ANC slegs uit ‘n handjie vol mense bestaan, maar deur ‘n skouspelagtige terreurdaad soos die Kerkstraatbom het hulle hul mag sigbaar gedemonstreer en die ou Afrikanerstaat uitgedaag.

As ons dink aan “propaganda deur die daad”, het die groep onbekende aktiviste wat oranje, wit en blou vlaggies agter op verkeerstekens in die Noord-Transvaal geverf het of die Beyers Naudé-gedenkteken in Johannesburg eintlik meer vermag as die Boeremag. Deur hul simboliek van verset, hoewel vreedsaam, het hulle die wil tot weerstand getoon, publisiteit verkry en rebelse gevoelens by die Afrikanerbevolking aangewakker.

Boonop is daardie verwers, anders as die bomplanters, nooit gevang nie. Ek het op ‘n stadium probeer vasstel wie die verfwerk gedoen het, maar kon nie uitvind nie. Hul geheimhouding was foutloos. Hulle het nie konvensioneel militêr gedink nie, maar die beginsels van “oranje revolusie” of dan “oranje-blanje-blou revolusie” gevolg.

Te oordeel aan die reaksie op PRAAG se meningspeiling op die Boeremagsaak, het Afrikaners reeds daardie toestand bereik wat Mao “die vis in die water” genoem het. Ons bevolking is reeds dermate van die huidige bestel vervreem dat ons moontlik niks gaan doen om dit omver te werp nie, maar ons sal ook nie iemand gaan verklap of teenstaan wat dit probeer doen nie. Ons lojaliteit teenoor die ANC-staat is naby aan nul.

Danksy die beheer van die ANC oor die land se militêre hulpbronne, die pantser en outomatiese wapens, bevind ons onsself noodwendig in ‘n asimmetriese verhouding tot die vyand. Hy is sterk en ons is swak, ook vanweë ons onderlinge verdeeldheid, gebrek aan gemeenskaplike visie en ideologiese verwarring.

Gepraat van ideologiese verwarring. So ‘n week of wat gelede het daar ‘n artikel in Die Burger uit die pen van Dawie verskyn wat insgelyks op die Boeremagkwessie ingaan. Die Burger is natuurlik die stem van Groot Brittanje in Suid-Afrika, as’t ware die konsentrasiekampkommandant wat praat. Volgens Dawie is selfbeskikking vir die Afrikaner “gewoon laf en word deur regse ekstremiste gedryf”.

Die enigste oplossing vir die Afrikaner is om hom vir “kulturele vryheid binne die grondwet” te beywer. Aldus Die Burger. Daarvoor kan ons een en almal by Solidariteit en Afriforum aansluit en jare sit en wag vir die volgende hofdatum wanneer ons saak oor nog ‘n Afrikaanse skool wat oorgeneem en verengels word, gaan voorkom.

Dawie se gevolgtrekking is: “Bly streng geweldloos en binne die grense van die regstaat.” Dit is nogal ironies dat ‘n koerant soos Die Burger, wat so ‘n groot bewondering vir Nelson Mandela en die ANC koester, nie ook ‘n bewondering vir Mandela se idees het nie. Nelson het allermins geweldloos gebly en het ook nie die grense van die regstaat eerbiedig nie. Die Kerkstraatbom, oproepe via Radio Freedom vanuit Tanzanië om blanke burgerlikes voor die voet dood te maak, boikotte en finansiële sanksies, was alles deel van die Mandela en die ANC se stel wapens teen die ou regering.

Die Burger hou seker ook nie van die verf van naamborde of gedenktekens nie, want dit is ook onwettig. As jy nou Bram Fischer se naam gaan doodverf in Randburg, dan is jy nie meer “binne die grense van die regstaat nie”.

Ek vind dit nogal ironies dat Die Burger meen ons moet die wette wat deur die ANC gemaak word, so streng gehoorsaam. Want die ANC self voel hom nie, tans of veral in die verlede, gebonde aan wette nie. Sy kaders handel na goeddunke, totdat hulle “uitgevang” word. En as die howe hulle tot tronstraf vonnis, is daar altyd mediese parool.

Iewers skryf Machiavelli in Die Prins dat as jou opponent van bose middele gebruik maak, maar jy tree altyd goed op, gaan jy noodwendig die geveg verloor. Die ANC en die magte agter hom het al genoegsaam gedemonstreer dat dit vir hulle gaan om “die doel heilig die middele”. Sluipmoorde, terreur, halssnoermoorde, skending van menseregte, oproepe tot volksmoord, intimidasie, diefstal, bedrog, gewapende roof, dwelmhandel, enigiets is toelaatbaar solank dit hul strategiese doelwitte bevorder.

As ons enigiets uit die Boeremagsaak kan leer, is dit dat die maak van planne, selfs waar dit om selfverdediging gaan, te alle tye vermy moet word. Ek sou nie eers ‘n veiligheidsplan om my huis teen inbrekers te beskerm, op my rekenaar se hardeskyf aanhou nie. Blykbaar is die begroting van die Nasionale Inligtingsagentskap tot R6 miljard verhoog, waarvan ‘n groot deel waarskynlik gebruik word om Afrikaanse organisasies te infiltreer met agents provocateurs wat my en jou wil aanhits tot “hoogverraadplanne” totdat die ANC elke denkende Afrikaner in die land agter tralies het.

Gegewe die geskiedenis van Afrikanerverraad en die groot aantal staatsagente tussen ons, kan ons mekaar nie meer vertrou nie. Dit was ook ‘n kenmerk van die konflik in Noord-Ierland dat familielede mekaar naderhand nie meer kon vertrou nie omdat die Ierse Republikeinse Leër insgelyks deur die Britse geheimediens ingesypel is.

Aan die ander kant, soos ek hierbo gesê het, het ons reeds die vis-in-die-water-stadium bereik en sal die gewone Afrikaner wat nie ‘n betaalde amptenaar van die geheimediens is nie, waarskynlik niemand in kennis stel indien sy buurman ‘n klomp gewere in sy tuin begrawe nie.

Soos wat die staat in Suid-Afrika meer korrup word en die polisie en weermag onder beheer van misdaadsindikate en ANC-faksies kom wat geweld gebruik om hul mededingers uit te skakel, sal geweld noodwendig toeneem, selfs vanaf die huidige reeds kwalik houdbare vlakke.

Eintlik is die Afrikaner lankal reeds ingesluk deur die geweldspiraal. Die Burger droom as hy dink daar is duidelike grense tussen reg en verkeerd in Suid-Afrika of dat die regstaat eerbiedig kan word, veral waar dieselfde “regstaat” wette maak wat ons as lede van ‘n nasionale minderheid tot vyande verklaar en ons ekonomiese, kulturele en politieke kanse vernietig.

Die Afrikaner bevind hom toenemend, soos die titel van Alexander Strachan se boek oor die destydse grensoorlog lui, in ‘n Wêreld sonder grense.

Nes die lede van die Boeremag, gaan ander Afrikaners ook begin reageer op plaasmoorde, geweld en sistemiese diskriminasie soos wat die ANC sy “oorlog met ander middele” teen ons voortsit.

Afgesien van ‘n konvensionele militêre staatsgreep, is daar ‘n hele spyskaart van minder wettige en onwettige opsies waaroor ‘n mens in boeke en koerente, asook op die internet, lees: oranje revolusie, asimmetriese oorlogvoering, kuberoorlog, verbruikers- en belastingboikotte, sluipskutteraanvalle op politieke leiers, selfs biologiese en chemiese oorlogvoering. Daar is duisende Afrikaners wat as jagters, IT-deskundiges, mediese dokters of wetenskaplikes oor vaardighede beskik wat in so ‘n asimmetriese oorlog tussen ons en die ANC-staat aangewend kon word.

Persoonlik is ek nie bereid om die wet te oortree nie en staan ek geen onwettige optrede voor nie. In die sewentiger- en tagtigerjare, aangehits met Britse en Sweedse geld wat die land vrylik binnegestroom het, het vele skrywers en intellektuele in Suid-Afrika egter openlik revolusie gepredik en niks daarvan oorgekom nie. Hulle was natuurlik almal aan die ANC se kant, maar noudat die bordjies verhang is, kan ons seker ook tien of twintig persent van hulle militante metodes en idees begin ondersoek. Of ten minste daaroor spekuleer, soos wat ek hier doen.

Toe ons ‘n paar jaar gelede met Zuma gaan braaivleis hou het, het hy gesê dat die Boeremag-episode “‘n politieke oplossing vereis”, waarmee hy wou sê dat daar een of ander onderhandeling behoort plaas te vind om verdere optrede van dié aard te voorkom. Soos meermale met die ANC die geval is, was dit net ‘n klomp gepraat wat op niks uitgeloop het nie. Intussen het Zuma president geword en meen hy dat hy enige Afrikanerdissidensie met geweld kan onderdruk.

Anders as die ANC, beskik Afrikaners wel oor morele waardes. Dus kan ek kwalik sien dat ‘n Afrikanerdokter of -wetenskaplike op sy eentjie in sy garage begin cholera-kieme kweek om tydens die reënseisoen in ons land se spruite en riviere los te laat wat reeds weens munisipale korrupsie en onbevoegdheid met riool besmet is.

Maar in ‘n wêreld sonder grense soos wat Suid-Afrika geword het, is enigiets seker moontlik.

Die ANC, asook Naspers, Media24 en Die Burger, het alles in hul vermoë gedoen om Afrikanerleierskap en -instellings te vernietig of belaglik te maak. Die gevaar daarvan is egter dat daar niemand meer oorbly om mee te onderhandel indien die huidige lae-intensiteitskonflik verder sou eskaleer na iets nóg lelikers as wat dit reeds is nie.

Фильчаков прокуратура харьков

Toe Afrikaanse skrywers leuenaars geword het

Een van die mees fassinerende maniere waarop Europese volkere oor die afgelope paar eeue tot stand gekom het, is deur die skepping van nasionale letterkundes. Frankryk in die sestiende eeu was blykbaar van die res van Europa afgesonder. In daardie tyd het die Franse letterkunde en identiteit sy beslag gekry, sonder enige hulp of invloed van buite.

Van die oomblik dat die G.R.A. gestig is, het die gedagte van ‘n nasionale letterkunde sy beslag gekry wat die identiteit van die nuwe groep moes uitdruk wat hom anders as koloniale Nederlanders of Engelse gevoel het. In dié opsig het Afrikaners die Europese model van nasiewording feitlik tot op die letter nagevolg.

Teen die middel van die twintigste eeu het sowel N.P. van Wyk Louw as C.M. van den Heever, onder andere, aanhoudend oor die Afrikaanse letterkunde geskryf en gefilosofeer. In een van sy opstelle in Mens en woord, skryf Van den Heever: “Die mens is en word soos die beskouings wat hy aanhang en die volk bly net so belangrik as die kultuurwaardes wat dit eerbiedig. Die kultuurlose het geen strewe na iets hoërs nie; die aap in die oerwoud bou niks op nie, maar verniel en breek net af.”

Elders in dieselfde bundel opstelle (bl. 91) haal Van den Heever vir Spengler aan wat verklaar het: “Die staat is as vorm, as moontlikheid wat die geskiedenis van ‘n volk as werklikheid is. Geskiedenis is egter oorlogsgeskiedenis, toé net soos nou. Politiek is slegs die verbygaande vervanging van die oorlog deur die stryd met meer geestelike wapens.”

Ek dink ons kan met vrymoedigheid sê dat die Afrikaner daardie “stryd met meer geestelike wapens” oor die afgelope paar dekades liederlik verloor het. Iewers in die sestigerjare het daar ‘n wending in Afrikaans ingetree waar die intellektuele en skrywers wat veronderstel was om die Afrikaanse tradisie te vernuwe, ‘n ander lojaliteit ontwikkel het.

Fransi Phillips verwys in haar mees onlangse roman, Net ‘n lewe, na die hebbelikheid van “oulik” te wees deur kritiek op jou eie mense te lewer. Nie dat selfkritiek onnodig is nie, maar iewers in die veelbewoë sestigerjare het ‘n vorm van nihilisme hom by Afrikaanse skrywers tuisgemaak, wat op ‘n versugting na verraad uitgeloop het.

In my roman Moltrein is daar allerlei toespelings op die groteske stereotipe, selfs mite, wat daar rondom apartheid ontstaan het. Apartheid as Nazisme, apartheid as unieke vorm van wit skuld wat aan die Afrikaner kleef. Onlangs het daar in Nederland heelwat kritiek op die denke van die sestigjare in die Weste gekom, want dit is in daardie dekade wat die saad van die huidige afgang gesaai is.

Die mees vertaalde Franse romansier van ons tyd, Michel Houellebecq, het in sy blitsverkoperroman Elementêre deeltjies (Les particules élémentaires) ‘n sombere prentjie geskilder van die nagevolge van die sorgelose sestigerjare met sy hippiekultuur, asook identifikasie met die derde wêreld en die Oosterse mistieke.

In Afrikaans het Breyten Breytenbach ons insgelyks voorgestel aan die Zen-Boeddhisme en teen die laat sestigerjare in een digbundel na die ander ‘n soort aanklag teen die blankedom gelewer. Ek onthou dat ons as studente in Afrikaans en Nederlands moes leer dat hy die Westerse ikonografie in sy poësie omkeer waardeur swart die positiewe kleur word en wit die negatiewe kleur, die kleur van die dood en alles wat sleg is.

Onlangs het ek ‘n byna vergete roman van Elsa Joubert uit die vroeë sestigerjare gelees: Ons wag op die kaptein. Joubert sou heelwat later as liberale skryfster opgang maak toe haar roman met ‘n swart heldin, Die swerfjare van Poppie Nongena, met ‘n hele paar pryse bekroon sou word.

Feit is egter dat Ons wag op die kaptein allermins polities korrek is. Dit is gebaseer op ‘n ware verhaal wat sy in ‘n berig in Die Transvaler raakgelees het, van ‘n groepie Portugese wat deur gewapende swartes tydens die bosoorlog in Angola aangehou word. Die roman kan selfs Afropessimisties genoem word. Dit beeld beskawingskonflik uit en kyk veral ook na die rasseproblematiek van Angola en die dilemma van diegene wat die skryfster “mulatte” noem.

Hoe het dit gebeur dat heelwat Afrikaanse skrywers met hul geworteldheid in, en kennis van, Afrika, skielik so verskriklik polities korrek geraak het? Tydens die veelbesproke ontmoeting met die ANC-leiers in Dakar, het Afrikaanse skrywers eintlik heeltemal die “bruikbare idiote” van die ANC-revolusie geword.

Dan praat ‘n mens nie eens van iemand soos André P. Brink wat onlangs tydens ‘n TV-program verklaar het dat “Afrikaners verdien om te verdwyn” nie. Dis seker ‘n kort tree van daardie standpunt af om letterlik volksmoord oor Afrikaners af te roep, soos wat Malema en ander reeds gedoen het.

Ook die huidige konflik tussen Afrikaanse skrywers rondom die Pretoria-PEN-skrywersvereniging staan in die teken van hierdie “stryd met geestelike wapens” waarna Spengler en C.M. van den Heever verwys. Aan die een kant is daar ‘n groep skrywers – in vandag se Rapport noem hulle ons ‘n “klein Gautengse groepie” – wat nie meer die soort “estetiek van verraad” wat hom kennelik in dele van die Wes-Kaap tuisgemaak het, wil beoefen nie. Ons ervaring van die Suid-Afrikaanse werklikheid met sy sadistiese geweld, rasseoorheersing deur die swart nomenklatoera, asook die naderende “tweede fase van die revolusie” is van so ‘n aard dat ons nie meer daardie “sestigermodel” kan navolg nie.

Skrywers is natuurlik by uitstek in staat tot oneerlikheid en kwade wil. Skeppende letterkunde is nie gegrond op die waarheid of werklikheid nie, maar op ‘n bepaalde fiksionele voorstelling daarvan. Toevallig lees ek nou die dag iets raak oor kwade wil, die mala fides. Die hele absurde magstryd rondom die Pretoria-PEN-vereniging is natuurlik omgewe van mala fides. Maar die Franse filosoof Jean-Paul Sartre, wat insgelyks op sy dag ‘n erge bydraer tot sestigerradikalisme was, het in sy beroemde Syn en die niet ‘n hele hoofstuk aan kwade wil en die leuen gewy.

‘n Klomp Afrikaners –  en ander mense in hierdie land – lieg elke dag vir hulleself. Soos Sartre dit stel: “Ons sê sonder enige onderskeid oor iemand dat hy tekens van kwade wil toon of dat hy vir homself lieg. Ons sal gewillig wees om toe te gee dat kwade wil ‘n leuen teenoor ‘n mens self is, op voorwaarde dat ons die leuen aan jouself van leuens in die algemeen onderskei… Die wese van die leuen impliseer trouens dat die leuenaar geheel en al oor die waarheid beskik wat hy besig is om te verberg. ‘n Mens lieg nie oor iets waaroor jy onkundig is nie…”

Suid-Afrika is seker een van die lande ter wêreld waar ons hele geopenbaarde werklikheid op een groot leuen neerkom. Ons verlede is op ‘n verwronge wyse herskryf om Afrikaners in die rol van boosdoeners voor te stel en swartes as engelagtige heiliges soos Mandela. Tussen geskiedenis en fiksie is daar bloedweinig verskil; albei weergawes is deurtrek van kwade wil.

Aanvanklik toe Pretoria-PEN gestig is, het Nadine Gordimer, nog ‘n sestiger-virago, daarteen beswaar gemaak dat Afrikaanse skrywers “op hul eie” aan ‘n vereniging mag behoort. In elk geval behoort ons slegs op grond van ons etniese en taalverwantskap van internasionale lidmaatskap van PEN uitgesluit te word, het sy in 2005 gemeen. Ironies het die dieselfde Nadine Gordimer vandeesweek insgelyks uitgevaar teen die onderwysdepartement van Limpopo wat nie skoolboeke aan swart leerlinge verskaf nie. Onder andere het sy oor die radio gesê: “Ons het so hard teen apartheid geveg, dat ons nie gedink het wat agterna sou kom nie.”

Hierdie verbasende erkenning en kritiek deur Gordimer op haar geliefde ANC, verteenwoordig egter ook iets van ‘n Freudiaanse verspreking. Dit verraai iets van haar eertydse kwade wil waarop haar hele oeuvre, soos dié van Brink en vele ander, gegrond is. Want “apartheid” was mos die boosheid self, al het kinders van alle rasse darem op skool geleer lees en skryf. Die grootste leuen van almal rondom apartheid was natuurlik dat Afrikaners net soos Duitsers ‘n volksmoord op Suid-Afrikaanse swartes gepleeg het. Eenkeer het Albie Sachs skalks teenoor my erken dat “apartheid en Nazisme nie eintlik vergelykbaar is” nie, maar ek twyfel of hy ooit so ‘n erkenning in die openbaar sou maak.

In een van haar destydse essays of onderhoude praat Gordimer van die “Manicheaanse gif” wat nodig is om haar revolusionêre doelwit, die omverwerping van die ou regering, te bewerkstellig. Die Manicheaanse voorstelling van Suid-Afrika in soveel sogenaamde literêre werke in die verlede het ‘n Groot Leuen geskep, gekonstrueer met behulp van die kwade wil van diegene wat geweet het wat die werklike situasie was.

Tot onlangs het ‘n mens in die Kaap nog hippies in ou Volkswagen kombi’s teëgekom wat steeds anachronisties die lewenstyl van die sestigerjare naboots, dagga en al. Daar is iets provinsialisties en argaïes aan die Kaap, wat egter geensins afbreuk doen aan die verbasende selfversekerdheid van sommige Kapenaars nie. Miskien is dit die geloof dat hulle op dieselfde golflengte as Londen, die metropool, verkeer; ek weet nie.

Die ander skreiende ironie is dat die Nasionale Pers, wat ‘n eeu gelede rondom Die Burger onder redaksie van D.F. Malan ontstaan het, vandag ‘n meer Britse perspektief op Suid-Afrika en die wêreld handhaaf as die Britse koerante self. Omdat Naspers, benewens sy monopolie op Afrikaanse media, ook oor die grootste uitgewerye beskik, het die Afrikaanse letterkunde in sy Kaapse gedaante ‘n soort afdruk van Britse letterkunde geword. Maar ook deelagtig in die kwade wil wat Brittanje nog altyd teenoor Suid-Afrika en veral teenoor Afrikaners geopenbaar het.

Van Wyk Louw het gepraat van “die skipbreuk van alle sekerhede”. Met Nadine Gordimer wat nie meer mooi weet wat ná apartheid “moes gekom het nie” en eens verwaande Kaapse kritikasters wat deesdae verkies om oor kos en wyn eerder as letterkunde of politiek te praat, kry ‘n mens die indruk dat ‘n klomp mense se sekerhede meedoënloos deur die NSA weggekalwe is. Behalwe dat hulle nie oor die moed beskik om dit te erken nie. Netnou word hulle van “regsheid” verdink.

Maar soos daardie bejaarde Kaapse hippies met lang hare in kombi’s, beleef die sestigerjare nog ‘n laaste stuiptrekking onder ‘n paar Afrikaanse skrywers wat terug verlang na die dae van “apartheid” toe dinge soveel eenvoudiger was.

Toe ‘n mens nog die Leuen op die markplein kon verkwansel. En, soos Van Wyk Louw dit gestel het, “‘n nuttige dollar” kon verdien.

topcargo

Kan Afrikaners Suid-Afrika herower?

Op ‘n stadium het ek en my vrou hier in Johannesburg taamlik gereeld gesprekke met swartmense met ANC-bande gevoer. Dis altyd interessant om te hoor wat hulle dink.

‘n Refrein wat ‘n mens gereeld by die meer junior en beter opgeleides onder hulle aangehoor het, was: “Ek is bevrees die blankes gaan weer die land oorneem. Ons mense is so hopeloos.”

Hiermee kan ‘n mens seker saamstem, want ‘n regering wat nie eens skoolboeke betyds kan aflewer of dorpe se rioolstelsels kan onderhou nie, kan onmoontlik vyf miljoen blankes – waarvan een miljoen reeds in die buiteland verkeer – in toom hou.

Natuurlik gaan ons nie vanself weer in die Uniegebou ingenooi word nie. En ek dink nie ons wil ooit weer apartheid terughê, tesame met die verantwoordelikheid om tienmiljoene swartes op te voed, te versorg, te administreer en alles wat daarmee saamhang nie. As daar een goeie ding is wat uit 1994 gekom het, is dit dat ons van Rudyard Kipling se “blanke las” bevry is. Wat my betref, kan die Transkei maar aanhou krepeer. Die vyf of ses miljoen Xhosas wat steeds daar woon, produseer seker so twee of drie persent van ons bruto nasionale produk – soveel soos ‘n paar voorstede in die PWV of die Wes-Kaap.

Wat die ou Grieke “hubris” genoem het, het al die ondergang van menige magtige leier of volk veroorsaak. Toe Hitler die oosfront teen Rusland geopen het, het hy sy doodsvonnis geteken. Dieselfde geld Napoleon, wat gedink het hy kan die hele Europa verower. Die Nguni-potentaat wat vanuit die Oos-Kaap of Kwazulu-Natal opgeruk het Pretoria toe om van daar af ‘n etniese suiweringsveldtog teen ons te voer, gaan insgelyks binnekort sy rieme styfloop.

“Diegene wat God wil vernietig, maak hy eers kranksinnig.” Dié ou klassieke spreuk is veral van toepassing op die transformasiebewind. Die planne wat nou op die tafel is, van radikale grondhervorming of grondgryp tot regstellende-aksieboetes wat die grootste SA maatskappye gaan knak, spreek van die grootheidswaan wat reeds van die swart heersersklas besit geneem het.

Terwyl hulle van een swart partytjie in ‘n vyfsterhotel na ‘n ander in hul ewe swart miljoenrandmotors voortsnel, smee hulle magsdronk planne om ons die finale nekslag toe te dien. Dis nou as hulle nie letterlik besope is nie, want al die Johnny Walker-grappies is nie sonder ‘n anker in die werklikheid nie.

Ek wil nog ‘n boek skryf om aan ons mense te verduidelik presies hoe die ANC hierdie land in 1994 verower het en watter sleutelrol Vader Trevor Huddleston en sy Anglikaanse Kerk daarin gespeel het. Hoe hy vir Mandela, Tambo en Tutu opgelei het. Hoe hy vir hulle geld en publisiteit gereël het, van Sophiatown se dae in die 1940s waar hy priester was tot 1986 toe hy persoonlik die Statebond oorreed het om sanksies teen ons land in te stel. Hoe Kanon Collins vanuit die Sint Paulus-katedraal in Londen ‘n geheime geldwassery-operasie vir die Defense and Aid Fund aan die gang gehou het en die fondse na Suid-Afrika gekanaliseer het om terreur en opstand hier te stook. In die dokumentasie van die Cillié-kommissie is selfs die bewyse begrawe dat die Anglikaanse kerk die organisasie, vervoer en pamflette verskaf het wat tot die Soweto-onluste van 1976 gelei het!

Maar dis alles geskiedenis. Kom ons bepaal ons by die hede en waarom die ANC se dobbelspel met radikale politiek dalk op sy ondergang en ‘n Afrikanerherrysenis kan veroorsaak.

Ons moet besef dat die ANC, daardie skepping van die Anglikaanse Kerk en die Britse Arbeidersparty, suiwer op propaganda staatgemaak het om ons land oor te neem. Natuurlik was daar terreur ook, met ‘n paar Hollanders, Vlaminge en die Sowjetunie wat logistieke steun verskaf het. Maar eers was daar die propaganda; toe het die lukrake, terroristiese geweld en intimidasie gekom.

Wie het die propagandaveldtog georkestreer? Weereens: Huddleston, asook ‘n ander Brit genaamd Anthony Sampson, wat deel van die Huddleston-kliek uit die Sophiatown-dae was en agterna die Afrika-korrespondent van die Londense Observer geword het. Die Observer het die histeriese gif teen Afrikaners versprei, en daarby het die BBC en die groot nuusagentskappe soos Reuters, Associated Press en Agence France Presse ingeval.

Vandag het Media24 en die SAUK die agterryers van daardie groot propaganda-oorlog van die twintigste eeu geword en versprei hulle die mites wat destyds deur Huddleston, Sampson, asook ‘n paar verdwaalde SA kommuniste in Londen uitgedink is.

Die koms van die internet het egter die greep van die tradisionele media op mense se denke finaal verbreek. Trouens, die internet is die vernaamste enkele faktor wat gaan veroorsaak dat hierdie hele orde binnekort in duie mag stort. Toe PRAAG twaalf jaar gelede met die stryd vir Afrikaans begin het, het die redakteur van Die Burger, Arrie Rossouw, ons uitgelag en probeer belaglik maak. Ook het mense soos Max du Preez, Christi van der Westhuizen, Leopold Scholtz en Media24 se ander werfbobbejane gereeld gekraai dat “die Afrikaner dood is”, dat “witheid” ons breindood gemaak het en dergelike meer.

Intussen het die PRAAG-webwerf, Facebook en Twitter al hoe meer veld gewen. Elke Afrikaner het ‘n rekenaar of slimfoon gekry. Daarmee is die sorvuldige denkbeheer wat Media24, die ANC en hul Londense meesters vir ons bedink het, tot niet gemaak. Vandag skryf en twiet ons self vir mekaar nuus oor plaasmoorde of munisipale korrupsie, sonder dat ‘n Britse quisling by Media24 dit eers versigtig filter en verdraai sodat dit die ANC se magsmonopolie kan ondersteun.

Hier by PRAAG sê ons aanmekaar vir mekaar: “Die mediamonopolie is erger as die magsmonopolie.” Media24 en Naspers se beheer oor die gedrukte media en betaaltelevisie in Afrikaans is veel nadeliger vir die Afrikaner se toekoms as die korrupte staatsamptenare wat die belastingbetaler se geld uitmors. Want Media24 se “grondwetters” soos Hermann Giliomee hulle genoem het, se enigste reaksie op plaasmoorde en diskriminasie jeens ons is om die wondere van die SA grondwet te besing. Veral verlam hulle ons mense met die apartheidsmite en wit skuld.

Sluit aan by PRAAG

Terwyl die ANC die staat, die universiteite, skole, die SAUK, die weermag en ander instellings beheer, is dit egter almal instellings wat feitlik negentiende-eeus, hiërargies, georganiseer is. Voor jy iets mag sê of doen, moet jy eers iewers toestemming vra. Of vergadering hou. Elke mens op die internet is egter ‘n outonome agent, amper soos die ou slagspreuk: “Elke Boer is sy eie generaal.” Elkeen voer die stryd soos hy goeddink. So word ons ‘n swerm, ‘n trop, ‘n skool visse wat almal in een rigting swem. Soos Eugène Marais gesê het, skep ons só ‘n nuwe, kollektiewe intelligensie. Ons word ‘n nuwe, globale organisme wat instinktief weet wie hom seermaak en kasty. ‘n Afrikanerbees of -dier! (In Nederlands beteken “bees” mos ook dier.) Teen daardie vyand word al die Afrikanerdier se energie gemonster. Die hoeveelheid energie wat reeds teen die ANC en sy meelopers soos Media24 hier op die internet gemonster word, is reeds skouspelagtig en veel groter as enigiets wat die staat onder PW Botha kon vermag. Een persoon met ‘n rekenaar, Facebook en Twitter kan vandag ‘n veel groter internasionale netwerk van mense onderhou as al die Suid-Afrikaanse ambassades in 1986 sáám.

En goddank: Ons word nie deur die Broederbond aangestel nie! Ons stel onsself aan. Deur ‘n Darwiniaanse proses of soos by ‘n uitspeelwedstryd by ‘n tennistoernooi, kom die bestes na vore… Hulle lei die swerm teen die logge, Afrostaat wat soos ‘n vetgedrinkte bosluis op Meintjieskop drome van nóg meer belastings, nóg meer bates om op te vreet, droom.

Hoe op aarde gaan die bosluis teen ons staande bly? Ons kommunikeer 24 uur met mekaar; hulle beantwoord nie hul telefone nie. Te belangrik, te ryk, te magtig, te selfvoldaan, te dronk… van mag of Johnny Walker Blue Label.

Kan u sien, liewe leser, hoe ongelyk die stryd éintlik is? Toe die ANC teen die ou NP-regering baklei het, of liewer toe die Kremlin en Trevor Huddleston hom as surrogaatmag téén ons gerig het, het die asimmetriese magsverhouding in sy guns getel. Soos oudgenl. Johan van der Merwe in sy boek opgemerk het, was die ou regering aan die Geneefse konvensie gebonde terwyl die ANC hom nie daaraan gesteur het nie. Soos elke terreurgroep het hy na hartelus bomme en myne geplant, asook gemoor. Maar nou is die bordjies verhang. Die ANC beset die staatsmag en bevind hom teen ‘n asimmetriese vyand, ‘n soort kuber-Afrikanerdom, ‘n etniese maaksel van die een-en-twintigste eeu. Soos Ari Onassis gesê het: daar is net een reël in die sakewêreld: daar is geen reëls nie.

Hoe meer chaos die ANC in die land veroorsaak, hoe beter vir ons. Anders as Europeërs en Amerikaners, gedy Afrikaners op chaos. Toe ons oor die Drakensberge gekom het, was daar nie eens ‘n waterput nie. Ons hóú van chaos, omdat ons pioniers is. Baie Afrikaners kan nie wag dat die ANC se tweede revolusie begin nie, want dan gaan die graad van chaos in die land eksponensieel verhoog. As die voedselskaarstes kom, sal ons weer blikkieskos opgaar. Of ons blomtuine in groentetuine omskep soos die Britte tydens die tweede wêreldoorlog gedoen het.

Baie mense – veral vroue – met wie ek op die internet en elders gesels, voel hier kom ‘n oorlog aan. Ons mans moet op vroulike intuïsie vertrou. Aan die ander kant: Dis ‘n ope vraag of die ANC ooit sy oorlog teen ons gestaak het. 1994 was net ‘n skietstilstand, ‘n bietjie konsolidasie alvorens hy dit met ander middele voortgesit het. Die tweede oorgang, die tweede revolusie moet nog kom. Want die krokodil is honger.

Vandat ons verlede jaar ‘n vergadering van Afrikaanse organisasies gereël het, behoort ek aan die sogenaamde Strategiese Komitee, oftewel SK. Van die ander organisasies het intussen scenario’s vir die onmiddellike toekoms uitgedink. In “Scenario 2” – ek kan nie mooi “Scenario 1” onthou nie – word die nasionale demokratiese revolusie deurgevoer, die grondwet word verander en soos dit gestel word: “Die RSA word stadig maar seker net nog ‘n Afrikastaat.”

Die onstabiliteit wat so ‘n situasie gaan skep, met voedseltekorte, ekonomiese agteruitgang, verhoogde werkloosheid, staatstoelaes aan vyftien miljoen mense wat moontlik nie meer uitbetaal gaan word nie, kan tot polarisering lei. Die huidige rassehaat wat daar reeds jeens blankes aangeblaas word, sal vererger.

Die ANC beskik oor 500 000 outomatiese wapens wat mnr. De Klerk aan Umkhonto we Sizwe oorgedra het, asook die pantser by Tempe op Bloemfontein. Blykbaar vlieg die Gripens nie en al die Mirages is verkwansel of weggegee aan ander Afrikalande. Die outomatiese wapens kan egter in die hande van ‘n jeugdige milisie – soortgelyk aan dié in ander Afrikalande – beland, wat kan besluit om die NDR met wapengeweld deur te voer.

Dis natuurlik ‘n resep vir grootskaalse etniese konflik, soos ons reeds in soveel Afrikalande waargeneem het waar minderheidsgroepe soos in Rwanda vervolg en uitgemoor is. In weerwil van die groot hoeveelheid privaatwapens wat die publiek onlangs by polisiestasies ingehandig het, beskik gewone Afrikaners seker steeds oor omtrent twee miljoen handwapens, jaggewere, .22’s, haelgewere en wat nog.

Scenario 2 sou dus maklik in ‘n soort Russies-Finse konflik oftewel die Winteroorlog uit die tweede wêreldoorlog kon ontaard. Aan die een kant die Rooi Leër met sy tenks en mortiere. Aan die ander kant skerpskutters wat in bome met jaggewere wegkruip en vyandelike offisiere doodskiet. Of politici… Dis interessant hoe die Amerikaners, daardie groot demokrate, tydens die tweede Irak-oorlog die verkose regering van daardie land tot militêre teiken verklaar het. Die totale BAAS-party (pikante naam, daardie) van Saddam Hoesein, wat in die negentig persent van Irakese stemme ontvang het, is deur die Amerikaners uitgewis. Toe hulle Saddam uiteindelik kry, het hulle hom opgehang. Dis hoe bewindsverandering oftewel “regime change” werk.

Anders as Amerikaners, is Afrikanerskerpskutters seker te ordentlik om ANC-politici voor die voet te begin doodskiet. ANC-ampsdraers is egter tans besig om hul volgelinge aan te hits tot een of ander vorm van geweld teen ons met liedjies soos “Kill a Boer, kill a farmer” of “Bring my my masjiengeweer”.

Nie net laat die ANC die plaaslike temperatuur aanhoudend styg nie, maar ook internasionaal klim dit al hoe hoër. Daar is soveel spanning en konflik in die Midde-Ooste. Om uit sy 14-triljoendollarskuld te kom, sal die Amerikaanse staat waarskynlik nog ‘n oorlog teen ‘n groter vyand as Afghanistan moet aanpak. Soos byvoorbeeld Iran. Romney kan die verkiesing wen en besluit dis tyd om Iran te gaan pakgee. As die ANC voel die wêreld se aandag is elders, kan hy dalk besluit om soos Mugabe die blankes finaal in die see te jaag.

Ook hier is die internet nogal verhelderend. Die hoeveelheid swartes op Twitter en elders wat vir my sê, “Julle moet dankbaar wees ons verdra julle nog in die land, ná wat julle ons aangedoen het,” is legio. Dis ironies, want Malema is geskors. Maar sy idees leef deesdae voort in die ANC. En in die harte van mense. Swart mense…

Die meeste Afrikaners het godvresend gebly, wat ‘n goeie ding is. Maar die NG Kerk, wat reeds in 1990 voor die Wêreldraad van Kerke begin kruip het, het hom as instrument vir die transformasiebewind beskikbaar gestel. Die gedoe rondom die Belhar-belydenis en ANC-propaganda vanaf die kansels het aanvanklik verwarring onder ons mense veroorsaak, maar intussen het almal nugterder begin raak.

Daar is egter vir my een ding wat erger as ‘n NG-predikant is en dit is ‘n kommunistiese NG-predikant. Telkens as ek in Johannesburg in DF Malanrylaan indraai en ek sien dit heet nou Beyers Naudé, voel ek lus om al die bordjies te gaan verf. Beyers Naudé was die Afrikaanse ekwivalent van Trevor Huddleston: ‘n geestelike wat deur haat en nyd gemotiveer is en feitlik openlik geweld voorgestaan het. Behalwe natuurlik dat Naudé dit boonop teen sy eie mense gepleeg het.

As mense al hul debietorders by die kerke sou kanselleer en eerder aan PRAAG sou oordra, sou ons al gister vry gewees het. Moreletapark se NG Kerk moedig blykbaar swart plakkers aan om Pretoria-Oos territoriaal te kom verower. Dis hoe die kerk vandag politiek bedryf. Met vrome gebede en “naasteliefde” word die arme lidmate om die bos gelei.

‘n Verdere faktor wat verandering hier in die hand kan werk, is finansiële krisis in die noordelike halfrond. Die reeks oorloë wat Amerika en Brittanje sedert die vroeë negentigerjare gevoer het, het honderde miljarde dollar gekos. Albei lande het daardeur hul ook in die wêreld ongewild gemaak.

Voeg daarby die bankbankrotskappe en ‘n mens sien hoe ons eintlik uitgelewer is aan die grille van die ANC se radikale politici en jeugleiers. Dis net ons en die magsdronk, vermetele Nguni-hoofmanne. As die eerste plase gevat word en daar breek etniese konflik in die land uit, gaan Amerika en Brittanje nie troepe stuur nie, selfs al wou hulle. Dis nou weer soos die 1880s toe Kruger die Transvaal se soewereiniteit van Gladstone kon verkry: die Britse openbare mening sal nie nog ‘n oorlog verdra nie, selfs al gaan dit daaroor om hul geliefde ANC aan bewind te hou.

Nou die dag het ek ‘n vrygestelde dokument van die CIA uit 1994 se dae op die internet gevind. Interessant is dat Amerika toe nie militêr wou ingryp nie, al het die CIA gedink daar kom ‘n “regse staatsgreep” in Suid-Afrika! Amerika sal ook nie dié keer regstreeks in ons land ingryp nie, wat ook al gebeur. Ons is te ver, ons het nie olie nie en hulle sal nie hul tipiese lugoorlog kan kom voer sonder om ook swartmense dood te maak nie. Indien daar Afrikanerverset in Pretoria-Oos is en die F-16s los ‘n paar bomme daar, mag hulle Mamelodi tref of ‘n paar swart SEB-ontvangers wat tussen die Afrikaners woon. Dit kan ‘n lelike ding op CNN veroorsaak.

Maar Brittanje is natuurlik al die jare die ANC se vernaamste bondgenoot. Nie verniet het hulle vir Nelson Mandela ‘n standbeeld op hul Parlementsplein opgerig nie. Al die slegte nuus uit Suid-Afrika, Mugabe se manewales, tesame met die Britse onluste van ‘n jaar of wat gelede, het egter ook by die gemiddelde Brit ‘n gesonde skeptisisme jeens die BBC en die Guardian se geloof in “immer onskuldige swartmense” gekweek. Al ons jongmense in Londen versprei insgelyks die nuus oor hoe dit werklik met ons “wonderdemokrasie” gesteld is.

Baie plattelandse dorpe soos Louis Trichardt sukkel met drinkwater of elektrisiteit. Teen die tyd dat die ligte afgaan of jy nie meer drinkwater het nie, kan die tradisionele media se propaganda hóé sterk wees, maar die “bruikbare Afrikaneridioot” begin vir homself dink. Hy begin selfs vrae vra, soos: “Hoekom het net swartes regte?”

Dit bring my by menseregte. Ons staan moontlik op die vooraand van ‘n soort volksmoord wat nog erger as die huidige lae-intensiteitskonflik in die vorm van plaasmoorde en stedelike aanvalle is. Die ANC het egter in sy wysheid besluit om feitlik elke internasionale menseregtekonvensie te onderteken. Oorspronklik is menseregte teen die vorige bewind gebruik om apartheid tot “misdaad teen die mensdom” te verklaar, hoewel die Westerse lande destyds buite stemming gebly het. Afrikaners is ook besig om die menseregtepolitiek te verstaan. PRAAG het dit lankal geëien as een van die dinge wat ons baie hard moet dryf. Daarom is ons besig om by elke internasionale menseregte-organisasie aan te klop en al die gruweldade en diskriminasie teen blankes wêreldkundig te maak: die VN, die Statebond, die EU, Amnestie Internasionaal, Human Rights Watch, Genocide Watch, en nog ander.

Hopelik keer ons so die aanslag teen ons sonder geweld af.

Trouens, die hoof van Genocide Watch, dr. Gregory Stanton, sê op dié organisasie se webwerf dat hy binnekort Suid-Afrika toe kom om inligting oor plaasmoorde en ander menseregteskendings teen Afrikaners ter plaatse in te win.

Van ons PRAAG-medewerkers korrespondeer reeds geruime tyd met hom en dit sou daarom gepas wees om hom te siene te kry.

Persoonlik wil ek nog die ANC – en sommer die DA ook, want hulle pas mos ook regstellende aksie toe – van “apartheid” gaan aankla. Volgens die tweede artikel van die “Konvensie oor die onderdrukking en straf vir die misdaad van apartheid” is dit ‘n internasionale misdaad om “oorheersing van een rassegroep oor ‘n ander te handhaaf en hulle sistematies te onderdruk deur:

a) die reg op lewe of persoonlike vryheid aan ‘n lid of lede van ‘n rassegroep of rassegroepe te weerhou deur:

i) moord op lede van ‘n rassegroep of -groepe;

ii) deur lede van ‘n rassegroep of -groepe ernstige liggaamlike of geestelike leed aan te doen, deur inbreuk te maak op hul vryheid of waardigheid, of om hulle aan foltering of onmenslike, vernederende behandeling of straf te onderwerp;…

b) die opsetlike instelling van lewensomstandighede vir ‘n rassegroep of -groepe wat daarop gemik is om sy vernietiging, ten dele of in die geheel, te veroorsaak.”

Naamsveranderings en Engelse SARS-vorms “doen my geestelike leed aan”.

Maar ernstiger: Daar is nog ander interessante artikels in die Konvensie wat dit nog meer duidelik maak dat die ANC eintlik ‘n vorm van VN-tipe apartheid op ons toepas. Aangesien apartheid ‘n internasionale misdaad is, kan lede van die ANC-bewind in enige land ter wêreld daarvan aangekla word.

Sou dit nie mooi wees as iemand in Swede, wat tesame met die Anglikaanse Kerk destyds die aanslag teen ons befonds het, ‘n klag van apartheid teen die totale ANC-kabinet aanhangig kan maak nie? Ek is seker ek sou van ons Sweedse vriende wat PRAAG twee jaar gelede besoek het, kon oortuig om so iets te doen. Om nie van Nederland, België en vele ander lande te praat nie.

Ek stem saam: apartheid is ‘n misdaad teen die mensdom, veral die tipe wat sedert 1994 teen die blanke rassegroep in Suid-Afrika gepleeg word.

Sluit aan by PRAAG

Олександр Васильович Фільчаков