Menings – Bladsy 53 – praag.co.za

Minister kwaad

Die minister van samewerkende regering, Sicleo Shiceka, is boos omdat opposisiepartye die indruk skep dat plaaslike regerings uitmekaar val. Sickea meen dis net enkele munisipaliteite wat verbrou, en die ander se beeld skaad. Boonop meen hy munisipaliteite het veel daartoe bygedra dat besoekers aan die wêreld-sokkerbekertoernooi ‘n positiewe beeld oor die land het.

Die minister se beskouing sou ernstiger opgeneem kon word, het ‘n klompie realiteite nie ‘n ander beeld uitgestraal nie. Die vernaamste is dat die ouditeur-generaal jaarliks, met die uitsondering van die Wes-Kaap, ‘n gans ander prentjie skilder met meer munisipaliteite wat die toets druip as wat slaag. Deur omkeerstrategie op strategie erken die regering hierdie werklikheid – al is daar bedenkinge of die omkeerstrategieë enige positiewe uitwerking het.

Voeg hierby die waterverslae, en realiteite soos dat die dorp Steynsrus nou al bykans twee weke sonder water sit en ‘n skool pas as gevolg van hierdie feit moes sluit. Kriminele klagtes is teen verskeie munisipaliteite gelê oor die dinge wat in die drinkwater voorkom. Hoë e-Coli-tellings is ‘n algemene verskynsel, iets wat slegs deur menslike en dierlike ontlasting in die water voorkom. E-Coli, wat gewoonlik self net dodelik gevaarlik kan wees as mense se weerstandigheid laag is soos weens Vigs, is eintlik ‘n verklikker dat ‘n gunstige groeimedium teenwoordig is vir die gevaarlike siektes soos cholera en maagkoors, in besonder tifoïde, wat die sterftes by Delmas veroorsaak het. Blou- en groendruppelstatus is glad nie meer ‘n vanselfsprekendheid nie, al ontken die regering dat daar ‘n waterkrisis in die land is.

In dorpe soos Sannieshof is daar basies nog net munisipale dienste omdat dit deur belastingbetalersverenigings gelewer word.

Kort-kort waag ‘n koerant dit om te wys hoe die regering musical chairs speel met onbevoegde kaders wat bloot weer elders ontplooi word. Trouens, die hoof van die ontplooiingstaakspan is self ‘n persoon wat ‘n bedenklike spoor agtergelaat het – eers in Bronkhorstspruit en toe Plettenbergbaai –aldus die ouditeur-generaal.

Staats- en provinsiale departemente en ander dienstegebruikers skuld munisipaliteite in die orde van R56 miljard. As is gedagte gehou word dat munisipaliteite jaarliks reuse bedrae weens oninvorderbaarheid afskryf, dan raak dit al hoe moeiliker en moeiliker om te begryp hoe die minister ‘n ander persepsie kan hê as dat dienslewering skrikwekkend swak is.

Die minister meen munisipaliteite werk omdat daar water in die krane is, krag in die lyne, en daar paaie is en dat verkeersligte werk. Hierdie vernis oor die houtwerk vertel min oor die gehalte van die houtwerk – van inwoners van ‘n provinsiale hoofstad wat kragrekenings kry en teen ‘n hoër tarief as die maksimum-koers aangeslaan word, wie se krag weens sogenaamde wanbetaling ontkoppel word terwyl hulle wel betaal het nie. Dit vertel nie die verhaal van mense wat hul lewe lank vir hul oudag voorsiening gemaak het, en nou hondekos moet eet om hul astronomiese kragrekeings te kan betaal nie. Dit vertel ook nie die verhaal van die minister wie se eie munisipale rekening met ‘n astronomiese bedrag in die rooi was, en ‘n munisipale bestuurder wie se eie munisipaliteit onder administrasie was, wat as LUR vir plaaslike regering aangestel is nie.

Om dit diplomaties te stel: Die minister moet verskoon dat baie mense met hom sal wil ooreenkom om met hom te verskil.

хамам спб topcargo развод

As die pot die ketel verwyt

‘n Onlangse verkiesingsplakkaat van die studente-organisasie Sasco laat ‘n mens onwillekeurig aan die spreekwoord dink:, as die pot die ketel verwyt.

Die Engelse weergawe: “The pot calls the kettle black,” is dalk meer toepaslik vir die bewoording op ‘n verkiesingsplakkaat by ‘n opvoedkundige inrigting in Kaapstad. Dit lui:

A vote for SASCO is a vote for ANC and

a vote for anc is a vote for Julius

MALEMA

“One Boer one bullet”

Viva Julius malema viva!!!

Students please vote for SASCO 100%

BLACKS ONLY ORGANISATION

(STRICTLY SOUTH AFRICANS)

Amandla!!

Sasco het ook by ander universiteite, soos Tukkies, soortgelyke plakkate probeer vertoon, maar is in die bek geruk.

Die ironie is dat die meeste van die studente wat by hierdie plakkaat betrokke is, gebore sou wees na die laaste apartheidswet in die 80’gerjare geskrap is. Sedert 1994 is hulle die produk van die ANC se rasgedrewe “affirmative action” is.

Dit sou maklik wees om die bewoording toe te skryf aan ‘n klompie verdwaaldes wat nie die ANC se amptelike beleid van nie-rassigheid verstaan nie, maar die feit is dat dit nie die ANC is wat die betrokke studente tot orde roep nie, maar Afriforum Jeug.

Afriforum, ironies, is in veral die onlangse verlede by herhaling in briewekolomme en ander forums as rassisties uitgeskel omdat hulle stemming maak teen die rasgebaseerde transformasie-gekoppelde borgskap vir die Curriebekerreeks.

Trouens, die ANC is ook stil oor die blote bestaan van sulke rasgebaseerde organisasies soos die Black Lawyers Association , die Black Journalist Association en die Black Management Forum .

Dit klink veel eerder asof die ANC glo ‘n veldbrand kan geblus word deur petrol daarop te gooi.

Die ANC wil homself graag in die geskiedenis laat opteken as ‘n party wat goed regeer het – of dan – soos pres. Jacob Zuma dit gestel het – regeer tot die wederkoms. Om te verseker dat die geskiedenis dit so sal onthou, word allerlei snoeringsplanne teen die media beoog, ‘n proses wat nou op sigself die kenmerke van Stalinistiese onverdraagsaamheid begin inneem.

Intussen word heel duidelik nie genoeg gedoen om goeie regering te bewerkstellig waaroor die media kan berig nie. Vanoggend berig Volksblad op sy voorblad oor meer as ‘n duisend inwoners van Kroonstad wat met maagongesteldheid te kampe het, terwyl die munisipaliteit minstens twee strafregtelike klagtes oor die hantering van riool in die gesig staar. Die nabygeleë Steynsrus, wat deur dieselfde munisipaliteit bedien word, is al minstens tien dae sonder water.

Soos sake nou staan gaan die uitroep “Amandla!” vir verskillende mense heel verskillende betekenisse inhou. Die ANC mag Sasco as ‘n klein jakkalsie beskou, maar dit is juis die klein jakkalsies wat die wingerd verniel.

instagram ads Данильченео

Gevaarligte flikker oor museums

Gewoonlik is daar ‘n regte manier van dinge doen, en daar is ‘n verkeerde manier van dinge doen.

Oor die meriete om museums in Bloemfontein saam te smelt ter wille van die beter aanwending van hulpbronne wat veral kleiner museums – ook in die omgewing – sal bevoordeel kan gedebatteer word. Daar is gereeld berigte oor klein museums in die omgewing van Bloemfontein wat tekens verval toon. By een museum sal ‘n besoeker aan die instansie se “landbou-afdeling” byvoorbeeld gelukkig wees om die stukkies geroeste metaal tussen die lang gras op te spoor.

Wanneer die hoofde van verskeie museums egter in die koerant moet lees dat so ‘n samesmelting beoog word, en boonop dat gesprekke glo al ver gevorder is, begin die gevaarligte reeds flikker.

Kruie die mededelings nog met ‘n taalgebruik wat sommiges as haatspraak beskou, dan is daar bepaald ‘n skroef los. Weer duik die omstrede en gelaaide woord, transformasie, op en dit kort na die ABSA-debakel vir soveel woelinge gesorg het.

Transformasie neem nou – gegewe die taalgebruik – die vorm aan van ‘n heksejag op veral wit mans. Blykbaar is geen taalgebruik erg genoeg om dié spesie mee af te kraak nie, ook nie binne die konteks van sy grondwetlike kultuurerfenis nie.

Onlangs het die ANC-lojalis, dr. Jakes Gerwel, in dieselfde asem wat hy meen die ANC is ‘n vrotsige regering, tog beswaar gemaak dat die ANC dikwels as landsvyand voorgehou word.

Maar walgooi soos hy wil, die tekens dat dit juis die geval is laai op. Sal ‘n regering met edele motiewe so ‘n veldtog op tou sit om die media te muilband en die publiek se reg op inligting te beperk? Beide hierdie regte is in die grondwet verskans. Sal ‘n regering met edele motiewe soveel vrye teuels aan leiers in eie geledere gee wat liedjies aanhef soos “Maak dood die Boere,”? Nadat Pansat die regering as die grootste oortreder van die grondwet se taalbepalings beskryf het, was die regering reeds verskeie kere in die hof oor taalkwessies. Die jongste toevoeging tot hierdie langerwordende lys is toe die leier van die Christen-Demokratiese Party, ds. Theunis Botha, die onteieningsplanne in die nuwe Groenskrif oor Grondhervorming as diefstal beskryf het. Ook eiendomsreg is in die grondwet, en boonop die Handves van Menseregte, vervat.

Voeg hierby die ritse verslae van die ouditeur-generaal waarin die regering op alle vlakke die kous oor die kop kry. Op die oomblik word baie mense in Bloemfontein se elektrisiteit ontkoppel weens sogenaamde wanbetaling. Verontriefde inwoners moet dan skarrel om hul betalingsbewyse te faks na ‘n lang rits meestal onbeantwoorde oproepe dadels opgelewer het.

Kortom, in Bloemfontein maak dure ervaring dat baie mense transformasie blindelings as ‘n verwoesting van standaarde beskou. Om hierdie woord nou saam met erg gelaaide taal te gebruik om vir die een of ander beter bedeling voorspraak te maak, doen niks anders as die skep van ‘n “ons en julle”-situasie nie.

Nee wat prof. Jakes, soos hulle al lankal sê: Die wind waai wes.

Grondhervorming en onteiening

Benewens sekere ontstellende aspekte van die Groenskrif oor Grondhervorming wat na die media uitgelek is, spreek die opstellers in die groenskrif self die kommer uit dat van die voorstelle op regsgronde teenspoed kan kry.

Terselfdertyd spreek die prokureurstydskrif, De Rebus, kommer uit oor swak opgestelde wetgewing wat nou endemies word.

Daar is weliswaar ‘n verskil tussen die swak opstel van wetgewing weens onbevoegdheid en juridiese dwaling in ‘n groenskrif weens ‘n verbintenis tot ‘n ideologie wat nie met die grondwet strook nie. Die implikasies verskil ook – die swak opgestelde wetgewing kan hersien word wat ‘n tydsverlies tot gevolg het. ‘n Ideologies-gedrewe groenskrif wat ongrondwetlikhede bevat, jaag gemoedere op en skep juis die soort onstabiliteit wat die grondwet moet neutraliseer. Plaas dit boonop in die konteks waar die regering ook op ander terreine die grondwet uitdaag, soos met mediavryheid en transformasie wat teenstrydig is met die regte van kultuurgemeenskappe.

Uit die groenskrif is dit duidelik dat die opstellers in wese steeds onteiening as die doeltreffendste meganisme beskou om meer grond vir grondhervorming te bekom, en pryse af te dwing. Die blote gedagte dat die finale veto deur die grondeienaar uit die weg geruim moet word, laat die gevaarligte flikker.

Baie van die regs- en grondwetlike kwessies sal groter duidelikheid hê wanneer die hofsaak van Agri SA oor die regering se effektiewe onteiening van die boere se ondergrond finaal besleg is. Dit sal dus moontlik almal loon om die groenskrif, soos dit nou staan, op die ys te plaas tot daardie hofsaak afgehandel is, waarskynlik uiteindelik in die grondwethof, voor ook die wetgewing voortspruitend uit die groenskrif ook in so ‘n regsproses gedompel word.

Die staat behoort hom ook nie te veel oor die oponthoud te verknies nie. Soos sake tans staan is grondhervorming baie selde ‘n sukses, met talle grondhervormingsplase wat in toestande van erge verval en selfs verlate is. Terwyl die staat dan hierdie kwessie regstel kan die nodige kundigheid opgedoen word, ondersoeke na korrupsie wat baie van die grondhervormingsgeld ingesluk het, die dissiplinêre verhore en vele meer afgehandel word. Dit sluit Agri SA se saak by die Menseregtekommissie in wat handel oor gevalle waar die Departement van Grondsake hul waardasies aan die verkoper geheim gehou het, en die boer minder ontvang het as die staat se eie waardasie.

In die finale instansie is daar rede om kommer te hê oor die geloofwaardigheid onlangse mededeling van die minister van Landbou, Tina Joemat-Pettersson by Agri SA se kongres, dat die ANC nie meer die kommersiële landbou as die vyand beskou nie. As sy dit werklik eerlik bedoel het, dui die inhoud van die groenskrif daarop dat daar beslis ‘n geval is van die linkerhand wat nie weet wat die linkerhand doen nie.

online casino eu

Weergee van die geskiedenis

Pas het lande in die Amerika’s ‘n dag lank effektief tot stilstand gekom om Columbus se sogenaamde ontdekking van die Nuwe Wêreld te herdenk. Dit volg kort na Krugerdag, wat as Heldedag bekend was voor dit afgeskaf is. In Suid-Afrika is Van Riebeeckdag, of te wel Stigtingsdag, ook nie meer ‘n amptelike vakansiedag nie.

Die wyse waarop geskiedenis deur latere geslagte weergegee en herdenk word, kan vreemde draai maak.

Vanjaar was ook die vyftigste herdenkingsjaar waarop argeoloë onomstootlike bewyse gevind het dat die Vikings meer as ‘n duisend jaar gelede, dus 500 jaar voor Columbus, kolonies in Vinland, soos hulle die Nuwe Wêreld genoem het, gestig het. Dié kolonisering het met die kerstening van die Vikings saamgeval, en die eerste Christenkolonie in die teenswoordige Kanada is ‘n duisend jaar gelede gestig.

Hierdie kolonisasie het ook nie in die geheim plaasgevind nie. Kort na die kolonisasie begin het, het die pous ‘n kardinaal vir Groenland en Vinland aangestel, en is daar heelwat geskrewe westerse bronne wat hierna verwys.

‘n Kouer tydperk het hierna ingetree sodat die Vikings hul Groenlandse kolonies ontruim het, en die Vinlandse kolonies, onder meer weens skermutselings met die inboorlinge, ook doodgeloop het.

Volgens moderne geskiedskrywers was Columbus deeglik van hierdie geskiedenis bewus, en het selfs die kaart waarop hy staatgemaak het, ‘n verbintenis met die Noormanne gehad. Trouens, teen die agtergrond van onbewese geskiedenis en munte uit onder meer Antiochië, Rome en China wat in die Amerikas ontdek is, lyk dit of Columbus eintlik ‘n baie laat aankomeling in die Nuwe Wêreld was. Dit is egter eintlik net die Viking-kolonisasie wat nou behoorlik gedokumenteer is.

Columbus self, volgens sommige bronne, het tot sy dood geglo hy het ‘n kortpad China toe gevind.

Tog word Columbus se ontdekking steeds gevier as sou hy werklik die ontdekker wees. Sy reise is wel belangrik aangesien dit tot die finale kolonisasie van die Nuwe Wêreld gelei het.

Van die lande weier egter amptelik om die Noormanne se ontdekkings te erken, en volgens argeoloë hou dit verband daarmee dat Columbus se ontdekking as ‘s ‘n trotse element van prestasie deur die Latynse volke ervaar word.

In die VSA word Thanksgiving Day, wat in effek Europese migrasie na die land gedenk, bykans net so groot soos Kersfees gevier. In Suid-Afrika het Stigtingsdag van die amptelike kalender verdwyn, byna asof dit nie plaasgevind het nie.

Twee elemente staan uit. Die eerste is dat geskiedenis veronderstel is om ‘n objektiewe weergee van die verlede te wees, asook ‘n objektiewe uitleg daarvan. In antieke China en in die geskiedenis van ander volke is enorme skade aangerig deurdat opeenvolgende dinastieë deur die verbranding van dokumentasie die spore van die vorige dinastie probeer uitwis het. Vandag word dit voortgesit in die vorm van ‘n selektiewe en selfs verdraaide maar politiek korrekte weergawes van lande se geskiedenis.

Die tweede element is hoe volke hul eie geskiedenis herdenk. Hiervoor moet die Afrikaner, die Griekwa, die Koranna en vele ander – in hierdie stadium in elk geval – self verantwoordelikheid neem.

карта Фільчаков прокурор

Demokrasie

Die afgelope week het twee belangrike meningsvormers politieke stellings gemaak wat nie onaangespreek gelaat kan word nie.

Pas het die DA twee tussenverkiesings verloor, of die DA-leier, Helen Zille, wys daarop dat die opposisiestem verdeel was. Dié twee wyke in die Klein Karoo het voorheen aan die OD behoort, maar na die OD en die DA effektief saamgesmelt het, het die twee raadslede by die ANC aangesluit. In die gevolglike tussenverkiesings het die ANC die botoon gevoer. Ikosa en Cope het ook ‘n klompie stemme getrek.

Dit is verstaanbaar dat so ‘n uitslag ‘n groot teleurstelling vir die DA is, wat besig is om as provinsiale regering die ANC-beheerde provinsies uit te presteer, en waar die DA munisipaliteite beheer, feitlik voor die voet ook so maak.

Of dit egter demokraties korrek is om kiesers te verkwalik dat hulle hul demokratiese reg om vir hul eie oortuigings en beginsels stem, is ‘n ander vraag, en die antwoord sluit aan by die ander omstrede uitlating die afgelope week.

Prof. Jakes Gerwel, selferkende ANC-ondersteuner, is in sy rubriek in Rapport ongewoon krities op die ANC, hoewel hy meen dat vorige kritiek uit sy mond al behoorlik geboekstaaf is. Hy het dit egter daarteen dat die ANC dikwels as die landsvyand voorgehou word, wat hy meen onvanpas is selfs al is die ANC, soos hy dit stel, ‘n vrotsige regering.

Sy beswaar is dat ‘n party wat verkiesing na verkiesing in die orde van sestig persent van die kiesers se steun trek, nie as landsvyand voorgehou kan word nie. In ‘n grondwetlike demokrasie is dit egter kwalik die punt, en handel dit eerder oor of ‘n regering die vyand van die grondwet is of nie. Dit open ‘n heel ander speelveld, en kan harde vrae gevra word oor sake soos die beskerming en uitbou van amptelike tale, die passie waarmee korrupsie uitgeroei word, die verbintenis tot skoon en doeltreffende regering soos gemeet aan die hand van ouditeur-generaal-verslae, verbintenis tot persvryheid, verbintenis tot die volkereg soos vereis deur die grondwet, en vele meer.

‘n Regerende party regeer in ‘n demokrasie immers in algemene belang, nie net in belang van sy eie ondersteuners nie. Hier staan die amptelike beleid van kaderontplooiing vierkantig in die pad van demokratiese beginsel en olie die ratte van wanadministrasie.

Teen dié agtergrond behoort dit nie as ‘n groot verrassing te kom dat ‘n persepsie posvat dat die ANC ‘n landsvyand is nie, en so vinnig as moontlik in ‘n verkiesing verslaan moet word. Of die oplossing is om die opposisiestem te konsolideer is ‘n ander vraag. Die DA is immers ‘n uitgesproke liberaal-demokratiese party, vir wie sulke praatjies vreemd behoort te wees. Om die Amerikaanse de facto tweepartystelsel as voorbeeld voor te hou is ook nie korrek nie, weens onder meer die keusevryhede en bykanse afwesigheid van koukus-gebonde standpuntinname, asook weens die rol van belangeinstansies, soos die sogenaamde lobby’s. Op die oomblik maak die belangegroep, die Tea Party, opslae soos dit die Republikeinse Party begin rig. Die Demokrate se teenvoeter, die Coffee Party is veel minder suksesvol.

Zille se houding beteken in effek dat Christenvolkseie, Christen-demkorate, Groenes en vele meer ontkieser word omdat van hulle verwag word om vir ‘n beleid te stem waarmee hulle nie saamstem nie. Beide Ikosa en Cope se beleide staan imemrs nader aan die ANC as aan die DA s’n. Boonop bestaan die gevaar, en het dit al tot die nadeel van die DA so ontplooi, dat so ‘n politieke polarisering met ‘n polarisering van rasse verwar word, en word swart stemme weer binne die ANC gekonsolideer.

Dit herinner aan die ondemokratiese oproepe van: “Moenie jul stemme op klein partytjies vermors nie.” Toe die destydse NP-leier Marthinus van Schalkwyk dit die eerste keer gebruik het, was die DP-leier Tony Leon woedend. Nie lank daarna nie het dit deel van die DA se politieke arsenaal geword. Volgens dr. Roelf Meyer, is juis op die proporsionele kiesstelsel besluit om selfs die kleinste belangegroep verteenwoordiging in die parlement, provinsiale wetgewers en munisipaliteite te verseker, en dus op hierdie liberaal-demokratiese opsie besluit.

As die DA meer stemme buite sy ideologiese basis wil trek, is daar veel wat dit kan doen wat nie ‘n bedreiging vir demokrasie inhou nie. Dit kan byvoorbeeld op nasionale vlak, waar dit baie Afrikaanse stemme trek, die moeite doen om ook Afrikaans in mediaverklarings te gebruik. Veel kleiner partye, met veel minder hulpbronne, doen dit immers.

Goeie ou dae?

Bloot toevallig – op dieselfde SABC-nuusbulletin – breek twee uitgesproke rewolusionêre by twee verskillende geleenthede so ietwat van ‘n lansie vir apartheid.

Die eerste, ‘n SADOU-vakbondbaas, Thobile Ntola wat sê die laaste ernstige onderwysersopleiding het ten tyde van apartheid plaasgevind. In dieselfde bulletin sê Julius Malema, toe hy studente van die eertydse Medunsa toespreek, nie alles van apartheid was sleg nie. Hy het dit teen die samesmelting van Medunsa en Turfloop in die Universiteit van Limpopo.

Dit staan weliswaar steeds ligjare van die goedpraat van apartheid, en dui hoogstens op ‘n frustrasie met die ANC wat deeglik daarin geslaag het om ‘n groepie stink ryk te maak, ‘n nog groter groep in poste te plaas waarin hulle nie die mas opkom nie, maar ‘n horde sonder werk sit. Onder laasgenoemde groep is daar al lank ‘n groepie wat die apartheidsjare onthou as ‘n tyd toe hulle werk gehad het.

Malema en Ntola sal wel binne die ANC voor stok gekry word, en sal dié soort praatjies gesmoor word. Malema en Ntola stook boonop verskillende vure: Ntola is ‘n vurige aanhanger van Costau-baas Vavi, terwyl Malema onlangs nog ‘n beroep op die ANC gedoen het om Vavi te dissiplineer. Ntola het weer ‘n striemende aanval op die nasionaliste binne die ANC geloods, die tenderpreneurskap erg aangeval waarvan Malema ‘n uitstekende voorbeeld is, en ‘n sterk pleidooi vir die SAKP gelewer.

Intussen het pres. Jacob Zuma se gewildheid in metropolitaanse gebiede volgens TNS tot ‘n nuwe laagtepunt, 42 % gedaal. Net meer as ‘n jaar gelede was dit nog 58 %. Nog meer insiggewend was dat 44 % van die mense wat ondervra is, die meeste ooit, gemeen het die president is besig om gewoon te verbrou. Dié opname is weliswaar gedoen tydens die groot staatsdiensstaking, en toe Zuma Sjina met ‘n groot afvaardiging besoek het. Daardie besoek onder daardie omstandighede het ongaaf afgegaan.

Die tekens is daar dat die Suid-Afrikaanse politieke toneel danksy Zuma heel moontlik besig om die vloeibaarste in 16 jaar te word, wat in beginsel goed is vir demokrasie en die punt waar die ANC ernstig uitgedaag sal kan word.

Die mate waarin die kwessie van ras weer neig om sake te stagneer, blyk uit die kontroversie rondom die ABSA-kwessie. Op die gevaar af van oorvereenvoudiging, lyk dit asof ‘n groot deel van die wit gemeenskap sat is dat rassekwessies in haas elke sfeer van die lewe ingesleep word, gewoonlik tot die wittes se nadeel, terwyl baie swart mense, blykbaar van alle vlakke, ABSA se standpunt steun, maar die steun duidelik aan die hand van rassekwessies motiveer. ‘n Groot groep gekleurde meningsvormers – wat boonop wye mediablootstelling in die vorm van rubrieke geniet – soos Henrey Jeffreys, Ferial Haffajee en nou prof. Jonathan Jansen, tree volmondig vir ABSA in. Presies hoe dié rassepolarisasie veronderstel is om transformasie te dien is onduidelik. Veel eerder lyk dit of hulle die ANC te hulp snel om die swart stemme, dus die meerderheid, ter wille van swart vir die ANC te konsolideer en sodoende die vloeibare politiek wat vir gesonde demokrasie nodig is, vries.

Фильчаков прокурор

Polisieheksejag op huis vir blanke haweloses

Feite wat aan die lig gekom het ná kmdt Willem Ratte en nege ander se inhegtenisneming naby Balmoral verlede Donderdag, toon dat die polisie-optrede niks anders is as ‘n heksejagoperasie nie.

Na die klopjag op die Balmoral koshuis het die polisie in die media na onwettige wapens en ammunisie verwys, en ‘n foto het in die media verskyn van nege vuurwapens en ‘n klomp messe daarby vir goeie effek.

Later is beweer dat daar slegs een onwettige item tussen die bondel was, ‘n R-4 aanvalsgeweer. Van die ander wapens was blykbaar geroeste voorlaaiers bestem vir die museum en al die ander wapens (behalwe die R-4) is blykbaar wettig gelisensieerd.

Nou word beweer dat die R-4 wapen glad nie eers op die koshuisperseel gevind was nie, maar op die hoewe langsaan, ‘n uiters verdagte wending indien hierdie gerug waar is.

Verder word beweer dat die polisie geen lasbrief gehad het om in die eerste plek by die koshuis op te tree nie ten spyte van die feit dat dit ‘n werksdag was en die polisie maklike toegang gehad het tot ‘n landdros. Die logiese gevolgtrekking is dat die polisie geen verklaring besit het wat as basis vir ‘n lasbrief gebruik kon word nie.

Daar was blykbaar ook geen lasbrief om op ‘n ander nabygeleë perseel stoorkamers oop te breek nie. By die Balmoral Volksmoord Museum is ‘n dame met ‘n pistool teen die kop gedwing deur Swart polisiemane, om haar woonstel te laat deursoek, al het hulle daarvoor ook geen lasbrief gehad nie.

‘n Getroue waghond by die koshuis is na bewering wreed geslaan tydens die klopjag en is na drie dae steeds in trauma.

HNP lede in die Oos Transvaal het bevestig dat die koshuis bewoon was deur jong mans wat meestal uit gebroke huisgesinne kom. Die jong manne (sommige net tieners) word gerehabiliteer in ambagte soos sweis, messelwerk en sekuriteit. Liggaamlike oefening en streng dissipline is deel van hulle opleiding. Later word hulle uitgeplaas na maatskappye wat werk aanbied en sodoende integreer meeste van die studente suksesvol met die breë samelewing.

Hierdie skynbaar wraaksugtige polisie-aanval is laakbaar en woede in Afrikanergeledere styg steeds. Die HNP moedig alle volksgenote aan om regerings in die buiteland en ander organisasies wat moontlik kan druk uitoefen, dringend in te lig oor die ware feite rondom al ons politieke gevangenes, en nou in besonder, kmdt. Willem Ratte en nege ander slagoffers van hierdie polisie heksejag.

мед справки

Nasionalisering en onteiening

‘n Hofsaak wat nou plaasvind, gaan rigtinggewend wees vir nasionaliseringsplanne.

In die Noord-Gautengse Hooggregshof in Pretoria eis Agri SA altesaam R99 miljard namens sy lede van die staat weens die wyse waarop boere in 2004 hul besitreg op die sogenaamde ondergrond van hul eiendom kwyt is.

In wese het die wetgewing die staat die voog van alle mineraaleregte, namens al die inwoners van die land, gemaak.

Hierdeur het boere ‘n bate verloor wat dikwels as sekuriteit aangebied kon word, dikwels losstaande verkoop is, en wat soms welvaart gebring het as daar goud of ander minerale in die grond was.

Met die – wat Agri SA die onteiening van mineraleregte noem – het soms haas ongehoorde situasies ontstaan. Die sogenaamde soutboere, mense wat klein lappies grond gekoop het ter wille van die soutpanne daarop, het skielik gevind hulle besit basies waardelose lappies grond. Enigeen kon aansoek doen vir die regte om die sout te ontgin, en weens die beleid van die regering, het swart aansoekers, of instansies met swart aandeelhouding, voorkeur gekry.

Onder die sake wat in die hof gaan draai het was ‘n wildboer wat op ‘n dag ontdek het sy grensdraad is geknip, en iemand was besig om met die nodige dokumentasie, ‘n gruisgroef op sy plaas in te rig.

Die wyse waarop die mineraleregte by Sishen eienaarskap verwissel het, word as een van die land se grootste skandale van nepotisme beskou.

Tot grondwater het die eiendom van die land se mense geword, of anders gestel, is nou staatsbesit.

Die staat se ontkenning dat dit op die onteiening neerkom, het ervare regsgeleerdes in onbegrip die kop laat skud.

In ‘n stadium het die regering aangedui dat oorweeg word om ook die bogrond tot nasionale bate te verklaar, ten einde die grondhervormingsproses makliker te laat vorder. Teen die agtergrond van wat met die ondergrond gebeur het, kan niemand verkwalik word as hy dit as ‘n kwalik bedekte metode beskou het om plase te onteien nie.

Ongeag die uitslag van hierdie uitspraak gaan dit in alle waarskynlikheid uiteindelik ‘n draai in die grondwethof maak. Baie van die beginsels wat ter sprake is, het ooreenkomste met die baie bekende Modderklip-saak, waar plakkers in effek ‘n boer se grond beset, en die staat skouers opgetrek het. Die nuwe saak kan in baie opsigte ‘n waterskeidingsaak wees.

Die implikasies is legio. Soos sake nou staan, sal baie detail spandeer moet word aan die status van mineraleregte sou daar in ‘n stadium ‘n tipe volkstaat begin ontwikkel soos waarvoor die grondwet in teorie voor voorsiening maak. Kom die staat hiermee weg, kan die vraag gevra word van wat nog veilig is, selfs sonder die wysiging van die grondwetlike beskerming van eiendomsreg.

Bedoeld of onbedoeld, die kwessie het reeds tot ‘n nuwe rassedispuut gelei, waar persepsies die botoon voer. In kommentaarkolomme word ten gunste van die regering aangevoer wit mense het swart mense se grond gesteel. Argumente ten gunste van Agri SA is dat dié instelling nie net wit boere verteenwoordig nie. Van ‘n weergawe wat die land se werklike geskiedenis weergegee word is min tekens…veel eerder handel dit oor persepsies van die geskiedenis wat vermaarde geskiedskrywers soos Theal tot die irrelevante reduseer.

Rassespanning soos vulkaan – Jansen

Die rektor van die Vrystaatse Universiteit, prof. Jonathan Jansen, se opmerking in die Ahmed Kathrada-gedenklesing dat rassespanning in Suid-Afrika soos ‘n vulkaan is wat wag om uit te bars, kom waarskynlik vir min mense as ‘n verrassing. Slegs enkele maande gelede, tydens en kort na die Wêreldsokkerbekertoernooi, sou baie mense egter anders geoordeel het.

Dit is insiggewend dat Jansen na ‘n verslegting in die post-Mandela-era verwys. Hieroor sal meningsverskil wees, maar die implikasie is dat dit nie so seer ‘n beleid of grondwet is wat dinge beduiwel nie, maar die kwaliteit van die leiding hieroor, en in die besonder politieke leiding.

Die vlakke van rassespanning is geneig om te wissel. Nie lank voor die sokkertoernooi nie, het ‘n groep swart redakteurs en ander waaronder die negrofilis dr. Nico Smith, blankes gemaan om nie die ANC so erg aan te val nie omdat dit as anti-swart sentimente vertolk word, en tot ‘n bloedbad kan lei.

Apologete vir die grondwet kry in die vorm van rubriekskrywers in Afrikaanse koerante ruim geleentheid om die lofliedere van die huidige grondwet aan te hef. Die afgelope jaar klink hierdie lofliedere weliswaar gereeld wanklankig, omdat dié rubriekskrywers dikwels ‘n groot deel van hul pennevrug aanwend om te kla oor alles wat verkeerd is, en dan op te som dat die oplossing steeds in die grondwet gesoek moet word.

Jansen, wat nog onlangs deur die Nederlandse koerant Trouw as Mandela se opvolger as Suid-Afrika se versoeningsikon genoem is, het weliswaar in sy lesing verskeie omstrede stellings gemaak, heelwat wat ook tot die polarisasie kan bydra, maar verval nie in die snuifgetrapte retoriek dat die grondwet alles is nie. Terwyl hy kennis neem van die skade wat boodskappe soos slegs swart mense wat aansoek vir poste kan doen en grondgryppraatjies kan aanrig, meen hy die boodskap behoort te wees dat die stryd handel oor die ontwikkeling van Suid-Afrikaners in die algemeen.

Dit sluit aan by ‘n baie ou stelling van die destydse president van die RGN, dr. Tjaart vd Walt, dat geen grondwet, selfs nie beste in die wêreld nie, kan werk as die mense mekaar nie verstaan en vertrou nie.

Uitsprake en liedjies soos dié van Julius Malema, talle sprekers by grondhervormingskonferensies wat ondeurdag die wens uitspreek dat Robert Mugabe gekry moet word om Suid-Afrika se grondhervorming te dryf, die regering se halsstarrige swye met bykans alle plaasmoorde – dit alles dra daartoe by dat die spanningsvlak vergroot. Voeg hierby die kwessies van ABSA se transformasiedruk op SARU en die verskuiwing van die springboklogo na die mou vir aanstaande jaar se wêreldbekertoernooi, en die oorsake hoef nie ver gesoek te word nie. Dit word verder beklemtoon deur die reaksie van invloedryke mense wat in effek rassistiese optredes soos rasgedrewe regstellende aksie en transformasie goedpraat as teenwig vir apartheid, waarvan die laaste wet reeds in die tagtigerjare in die stof gebyt het. Hoe kernagtig ras ingebed is by van die transformasiedrywers word goed onderstreep uit politici se bohaai toe die bruin krieketspeler, Charl Langeveld, by geleentheid sy insluiting by die Proteas van die hand gewys toe hy agterkom hy is weens velkleur bo ‘n wit snelbouler verkies. Langeveld se houding staan in skrille kontras met die standpunt wat die redakteur van City Press Ferial Haffajee in gister se Rapport waar sy steeds rassemaatreëls as teenvoeter vir apartheid opper. Sy erken darem ook ruiterlik dat sy haar eie opgang aan regstellende aksie kan toeskryf.

Die kort en die lank is: Rassisme kan nie deur rassisme beveg word nie.

Лобановский Харьков

Meer as net die Springbok

Die Suid-Afrikaanse Rugby-unie kondig vandag aan dat die Springbokke volgende jaar aan die Wêreldbekertoernooi gaan deelneem met die Springbok-embleem op die skouer.

Volgens die persberigte was dit nadat samesprekings tussen die Suid-Afrikaanse regering, SARU en die internasionale liggaam op ‘n dooie punt uitgeloop het. Die regering dring aan dat die protea op die bors, aan die regterkant, moet voorkom, en omdat die anderkant vir die borg gereserveer is, word die springbok na die mou verban.

Hoewel die internasionale rugbyraad se grondwet, net soos dié van die IOK en Fifa, politieke inmenging in sport en rassisme verbied, word ‘n heel ander stel norme skynbaar toegepas wanneer dit by Suid-Afrika kom.

Die regering se inmenging in die embleemstorie kom terwyl ‘n storm nog woed oor ABSA, ‘n borg, se inmenging in rastransformasie in die Curriebekerkompetisie.

Verskeie lande het reeds probeer om Fifa deur politieke inmenging uit te daag. Onder die lande wat dit probeer het, en gewoon uit internasionale sokker geskors is tel Kenia, Griekeland en Iran, terwyl Nigerië twee keer op die laaste nippertjie kop gegee het en selfs Brasilië onder die ultimatum geswig het.

Die regering probeer ook geensins diskreet wees in sy politieke inmenging nie. Buthana Komphela is ‘n parlementslid wat wyd bekend is, maar nie so seer oor sy kwaliteite as parlementslid nie, veel eerder oor sake soos dreigemente om die Springbokke se paspoorte te laat intrek.

Die regering kan veel vir sportontwikkeling doen, maar om met die Springbokembleem te gaan lol is gewoon nie baie slim nie.

ANC wil rugby breek

Die verskuiwing van die Sprinbokembleem op rugbytruie is kommerwekkend.

Kan dit dalk die volgende wees wat die ANC, ABSA en die Rugbyraad ingedagte het:

Rugby was die nasionale sport van die blanke Afrikaner wat ook ‘n groep-samehorigheid onderhou het en dit is hierdie samehorigheid wat ten alle koste nou onderdruk en vernietig moet word.

Sistematies oor die afrgelope paar jaar is rugby afgebreek om hierdie doel te bereik deur bekwame mense te vervang met onbekwames om leiding te gee – van die wal af in die sloot.

Die jongste verwikkelings waar De Villiers gekontrakteer bly as rassis en die blanke onderafrigters moet gly, getuig van die feit dat rugby as sport moet vernietig word om sodoende die blanke samehorigheid finaal die nekslag te gee.

Dit was inderdaad n briljante skuif van die ANC om ABSA-bank vir hierdie doel in te span om sodoende die aandag van hul ware motiewe af te lei en die desensiteringsproses in werking te stel.

Terwyl die skokproses hoogty vier, is die Springbokwapen eers van links na regs op die rugbytrui geskuif en nou na die mou toe vir die wêreldbeker volgende jaar.

Duidelik gaan dit nie oor die transformasie van rugby nie, maar wel oor die vernietiging van die hart en gees van die blanke Afrikaner. Om hierdie doel te bereikm word juis blanke Mammon-aanbiddende Afrikaners gebruik.

Gee die ANC om of rugby iets gaan bereik tydens die wêreldbeker? Ek is van mening: nee. Gaan die getransformeerde rugbyspelers iets bereik in die wêreldbeker? Nog minder.

Die waarheid en persepsies

Vandag bereik Solidariteit en Afriforum se veldtog teen ABSA se transformasiedruk op die Suid-Afrikaanse Rugby-unie voorlopig ‘n hoogtepunt. Samesprekings gister het op ‘n dooiepunt uitgeloop.

Op verskeie webwerwe gons dit oor ‘n ontluikende Afrikanerbank, Oranjekas, wat stellig veel uit die debakel gaan wen. As net die helfte van die ABSA-kliënte wat op verskillende webwerwe dreig om hul rekenings te sluit, en ‘n fraksie hiervan na Oranjekas verskuif, gaan daar nog ‘n beduidende rolspeler op die Suid-Afrikaanse banktoneel ontwikkel.

Indien dit ABSA se doelwit was om transformasie – soos hy dit verstaan – te bevorder, lyk dit voorlopig minstens asof die teenoorgestelde bereik is. Die rubrieke wat sedert Sondag ter ondersteuning van ABSA in koerante verskyn het, is feitlik almal deur mense van kleur geskryf. Die stortvloed van kritiek kom bykans voor die voet van blankes.

Van ABSA se aanvanklike paaiende woordspel is daar nou ook dae lank niks. Die aanvanklike stil uitvoerende hoof, Maria Ramos, het met ‘n stywe rug tot die kryt, met die karakter van ‘n politieke slagveld, toegetree.

Meer as twintig jaar nadat die laaste apartheidswet uit die wetboek gehaal is, is ras steeds ‘n maak of breek norm. Volgens sommiges is daar nou meer rasgebaseerde wette op die wetboek – in die naam van transformasie – as tydens die hoogtepunt van apartheid. Dit laat ondersteuners van ABSA se standpunt sinies klink in hul aansprake dat dit om nie-rassigheid handel, veral as apartheid steeds as dryfveer voorgehou word.

Elkeen reageer volgens sy persepsie van die werklikheid. Dit geld ook die argumente wat weerskante van die afsnylyn oor die regering se mediaplanne geopper word.

Pas het TLU SA die minister van Arbeid gedaag om feite te bring oor aansprake dat boere op arbeidsinspekteurs geskiet het, en dat dié inspekteurs nou op koeëlvaste baadjies aandring. TLU SA wys tereg daarop dat daar veel minder spanning sal wees as die inspekteurs, soos deur ‘n ooreenkoms tussen die regering en georganiseeerde landbou vereis, ingevolge die protokol vir plaastoegang afsprake vir besoeke maak. Te midde van plaasmoorde – die hoogste per capita voorkoms van moorde van enige identifiseerbare groep ter wêreld – is die nakoming van die protokol ‘n verstaanbare noodsaaklikheid.

Wanneer staatsamptenare ‘n ooreenkoms van hul eie werkgewer oortree en andermansgrond betree, kan dit mos nie die ander party se skuld wees nie.

брекеты детские

Ons en hulle

‘n Erg verwarrende storm om ABSA se kop is besig om uit te kristalliseer, hoewel nog ruim by mekaar verbygepraat word.

Aan die een kant staan Afriforum / Solidariteit, en aan die ander kant ABSA met ou struggle-vennote. Die kliënt, wat altyd reg behoort te wees, word skaars geken.

Afriforum, wat môre tot ‘n nasionale dag van protes teen ABSA uitgeroep het, wys daarop dat die bank se uitvoerende hoof, Maria Ramos, aan ‘n Engelstalige dagblad gesê het dat die bank sy mag, as borg, sal gebruik om te bepaal hoe transformasie in rugby gedryf sal word. Dit is egter die kliënte se geld, en vir wat dit werd mag wees, die kliënte en aandeelhouers se bank. In enige onderneming vertrou die aandeelhouers sy uitvoerende bestuur toe met die taak om hul belange ten beste te dien, wat beteken kliënte moet gelukkig gehou word.

Vanoggend tree die voormalige redakteur van Die Burger en Beeld, en nou voltydse rubriekskrywer, Henry Jeffreys, vir ABSA in die bres. Hy stel eers sy nie-rassige self-opgestelde getuigskrifte, en maak dan ‘n saak vir die rasgedrewe optrede van ABSA uit. Dan regverdig hy dit aan die hand van apartheid. In die proses verval hy in erg verouderde retoriek wat nie ‘n rubriekskrywer waardig is nie.

Hy maak daarop aanspraak dat die stryd waarvan hy deel was, die steun van die mensdom gehad het, hoewel hy stekies na die VSA en Brittanje inkry.

Selfs al het Jeffreys se argumente meriete, word dit ondergeploeg in die geselskap waarin hy hom nou bevind – swart en bruin ANC-lakeie wat nou in die media ingespan word om vir ABSA se optrede in die bresse te tree. Volblad-advertensies wat daarmee gepaard gaan verdiep die spesmaas dat hier ‘n amateuragtige beeldbou-aksie in bedryf is.

Apartheid is 20 jaar gelde begraaf. Wat is die internasionale posisie nou?

Die wêreldnorm word deur die Volkereg, of te wel, internasionale Reg bepaal. Dit vind ook neerslag in die statute van internasionale sportliggame soos die IOK, Fifa, IKR en IRR. Feitlik voor die voet word politieke inmenging en rassisme in die sportkodes verbied.

Tot dit by Suid-Afrika kom. Dan is Buthana Komphela en sy parlementêre sportkomitee gereeld aan die spits. Suid-Afrikaanse rugby het al by die internasionale liggaam met eier in die gesig gesit hieroor, en dit is uiters politiek korrek en diskreet hanteer.

In die beroepsera van sport is sake nog moeiliker. Sommige bonde is ryker as ander, en hierdie ryk bonde doen, met respek, nie genoeg om eie talent ongeag velkleur, te ontwikkel nie. Omdat daar minder subtiel van spanne verwag word om spelers van kleur in die span te hê, word hierdie spelers, soos ander talentvolle spelers, gewoon gekoop en die unies wat hulle ontwikkel het, van hul harde werk gestroop. Selfs die Westelike Provinsie, wat duisende bruin ligaspelers het, koop baie van sy top bruin spelers.

ABSA en ander borge het dus ‘n ruim speelveld waar talentontwikkeling kan plaasvind.

Jeffreys en sy denkgenote speel buite die speelveld. Hulle vertroebel sake deur telkemale ou koeie uit die sloot te graaf, wat beteken die probleem gaan tot die oneindige aangespreek word deur pleistertjies op die kanker te plak. Hulle kan gerus ook dink aan daardie spelers van kleur wat trots daarop is dat hulle op meriete die spanne haal waarvoor hulle speel. Deur Jeffreys en genote se argumente word hul prestasies onder verdenking geplaas.

Om die wêreldmening van destyds bo die internasionale reg en sportkodes se statute te plaas is ‘n onsinnige oefening, en dra niks by tot die ontlonting van die situasie nie. Om vermeende rassisme met rassisme te bekamp…die vyeblare van terme soos regstellende aksie en transformasie, bedek niks as dit deur rassisme gedryf word nie.

Die polarisasie wat ABSA se SMS en die hantering daarna ontketen het, is oorgenoeg bewys dat dit nie reg hanteer is nie, en steeds word die vuur gestook.

Selde het volkseie banke soos Oranjekas soveel gratis publisiteit gekry. Trouens, die storm gaan dit heel moontlik vir Oranjekas nou baie lonend maak om sy kaartstelsel die komende naweek bekend te stel.

зарядку для