Benewens sekere ontstellende aspekte van die Groenskrif oor Grondhervorming wat na die media uitgelek is, spreek die opstellers in die groenskrif self die kommer uit dat van die voorstelle op regsgronde teenspoed kan kry.
Terselfdertyd spreek die prokureurstydskrif, De Rebus, kommer uit oor swak opgestelde wetgewing wat nou endemies word.
Daar is weliswaar ‘n verskil tussen die swak opstel van wetgewing weens onbevoegdheid en juridiese dwaling in ‘n groenskrif weens ‘n verbintenis tot ‘n ideologie wat nie met die grondwet strook nie. Die implikasies verskil ook – die swak opgestelde wetgewing kan hersien word wat ‘n tydsverlies tot gevolg het. ‘n Ideologies-gedrewe groenskrif wat ongrondwetlikhede bevat, jaag gemoedere op en skep juis die soort onstabiliteit wat die grondwet moet neutraliseer. Plaas dit boonop in die konteks waar die regering ook op ander terreine die grondwet uitdaag, soos met mediavryheid en transformasie wat teenstrydig is met die regte van kultuurgemeenskappe.
Uit die groenskrif is dit duidelik dat die opstellers in wese steeds onteiening as die doeltreffendste meganisme beskou om meer grond vir grondhervorming te bekom, en pryse af te dwing. Die blote gedagte dat die finale veto deur die grondeienaar uit die weg geruim moet word, laat die gevaarligte flikker.
Baie van die regs- en grondwetlike kwessies sal groter duidelikheid hê wanneer die hofsaak van Agri SA oor die regering se effektiewe onteiening van die boere se ondergrond finaal besleg is. Dit sal dus moontlik almal loon om die groenskrif, soos dit nou staan, op die ys te plaas tot daardie hofsaak afgehandel is, waarskynlik uiteindelik in die grondwethof, voor ook die wetgewing voortspruitend uit die groenskrif ook in so ‘n regsproses gedompel word.
Die staat behoort hom ook nie te veel oor die oponthoud te verknies nie. Soos sake tans staan is grondhervorming baie selde ‘n sukses, met talle grondhervormingsplase wat in toestande van erge verval en selfs verlate is. Terwyl die staat dan hierdie kwessie regstel kan die nodige kundigheid opgedoen word, ondersoeke na korrupsie wat baie van die grondhervormingsgeld ingesluk het, die dissiplinêre verhore en vele meer afgehandel word. Dit sluit Agri SA se saak by die Menseregtekommissie in wat handel oor gevalle waar die Departement van Grondsake hul waardasies aan die verkoper geheim gehou het, en die boer minder ontvang het as die staat se eie waardasie.
In die finale instansie is daar rede om kommer te hê oor die geloofwaardigheid onlangse mededeling van die minister van Landbou, Tina Joemat-Pettersson by Agri SA se kongres, dat die ANC nie meer die kommersiële landbou as die vyand beskou nie. As sy dit werklik eerlik bedoel het, dui die inhoud van die groenskrif daarop dat daar beslis ‘n geval is van die linkerhand wat nie weet wat die linkerhand doen nie.