Rubrieke Archives - Page 144 of 214

Sambrele vir ‘n begrafnis

Die mense wat hierdie storie oorgekom het, is vreeslik, maar vreeslik sensitief hieroor. Dus sal ek hulle maar ‘n ander identiteit verskaf.

Soos dit met gesinne gaan, raak ‘n gesin naderhand uit sambrele uit. ‘n Hele Vrystaatse winter maak dit gewoonlik nie saak nie, en as die lentereëns nog wegbly, kom ‘n mens gewoonlik eers die moeilikheid agter as dit die dag bejaarde swart dames met knopkieries reën, en mens iewers heen in die oopte moet gaan.

Oom Anneries en tant Marié sou stellig nog nie die moeilikheid agtergekom het nie, maar ‘n familielid is oorlede, en hoe nader dit aan begrafnistyd kom, hoe meer lyk dit na reën, Vrystaatse winter of te not. Al te dikwels lyk dit of die werklike reën ook net wag vir ‘n groot begrafnis.

Dus, toe hulle by familie in die stad kom, is hulle na ‘n bekende negosiewinkel waar ‘n mens gereeld winskopies kry.

Sambrele ook, spotgoedkoop, en dus word sommer twee geneem.

Terug op die plaas, voor na die begrafnis vertrek word, word die sambrele oopgemaak om te kyk of hulle darem werk, en ‘n mens hul meganismes nou mooi verstaan dat mens nou nie in die triestigheid moet loop staan en sukkel nie.

Die eerste sambreel skiet foutloos oop. Te pragtig, en oom Anneries wonder nog hoe dié gedoente nou so ‘n winskoop kon geraak het. Toe sien hy dit. Mooi groot staan daar “Jomo Cosmos” op geskryf.

So ‘n sambreel mag miskien vir iemand anders by ‘n begrafnis deug, maar nie vir oom Anneries en tant Marië nie.

Boonop was die oorledene nou wel nie ‘n ingeskrewe lid van die Kappiekommando nie, maar al haar simpatie het by dié dames gelê.

Nee, daai sambreel sal nie deug nie.

Half teen sy beterwete is oom Anneries hoopvol met die tweede sambreel se oopmaak. Wat kan immers erger wees?

Maar sommer so met die oopgaanslag pryk die kopbeen, gevolg met Orlando Pirates. ‘n Kopbeen-sambreel by ‘n begrafnis!

“Nôttendêm!” brul oom Anneries en veeg die sambrele van die tafel af. Dan reën hy en die tante liewers dwarsdeur sopnat, tot op sy fondament as dit moet. Ysreën ook as dit daarop aankom. Hy is liewers dood as om met dié sambreel gesien te word.

Kort hierna kry die huishulpe onverwags ‘n geskenkie. Dié twee, so kort voor die Bafana Meksiko die stryd aansê, is al te in hul noppies. Hulle het nie geweet baas Anneries en mies Marié is ook in die “feeling” –gedoente in nie.

Gelukkig, met die begrafnis het dit nie gereën nie. Maar so met die wegtrek by die begraafplaas toe klik-klik die ysreën saam met yskoue reëndruppels op die kar.

Wanneer gaan die Afrikaner koers kry?

Toe ek op laerskool was, was ek ‘n Voortrekker en ek onthou nou nog die leuse: “Hou koers!” Dit lyk nie asof dié gedagte veel inslag onder Afrikaners gevind het nie, want nog nooit in die geskiedenis was daar so ‘n deurmekaar groep mense as juis die Boere in 2010 nie.

Diegene wat nie rondry met onderbroekvlaggies op hul motors en hul mede-blankes met bemagtigingstransaksies ondergrawe nie, is besig om na Australië te emigreer. Ander weer stem vir die Demokratiese Alliansie, ‘n party wat grotendeels dieselfde waardes en filosofie as die ANC nastreef en ten doel het om die Afrikaner in ‘n multikulturele Engelse nasie te assimileer. Dan is daar nog die joernaliste en kommentators van Nasionale Pers wat “nasiebou” namens die ANC nog meer op die brein het as die regerende party self en enige Afrikaner wat vir sy eie mense opstaan op die daad verguis en verdag maak.

Aan die regtervleuel van die Afrkanerpolitiek gaan dit kwalik beter. Totdat Malema meer gereeld sy radikale anti-blanke uitsprake gemaak het, was die Afrikanerfront met die HNP aan die spits so dormant dat sommige mense begin wonder het of dié organisasie nog bestaan. Met ‘n sigbare vyand op die horison, het die Afrikanerfront weer ontwaak, maar nie sonder verdeeldheid en snedighede van die Transvaalse Landbou-unie wat dit op hom geneem het om ander Afrikaanse organisasies te beledig en verdag te maak nie.

Dan is daar die Vryheidsfront Plus, die laaste oorblywende Afrikanerparty wat aan verkiesings deelneem. Oënskynlik beskik dié party oor ‘n rigsnoer in die vorm van sy grondwet wat ‘n duidelike missie bevat. Daardie missie omskryf helder dat selfbeskikking vir die Afrikaner in ‘n eie geografiese gebied of volkstaat die strewe van die Vryheidsfront Plus sou wees.

Enkele dae gelede sê ‘n prominente lid van die party, dr. Conrad Beyers, egter vir my dat die party eerder sy Afrikanersentriese leuse moet laat vaar en ‘n party “vir alle konserwatiewe Suid-Afrikaners, ook swartes, moet word”. Hy is blykbaar skaam vir die “rassistiese beeld van die party” as ‘n beweging vir blanke Afrikaners. Beyers is ‘n dosent aan die multikulturele Universiteit van Pretoria en in ‘n gesprek met ‘n Venda-student het hy ongemaklik begin voel om aan hom die Vryheidsfront Plus se beleid te verduidelik. Kennelik val “selfbeskikking vir Afrikaners in ‘n eie geografiese gebied of volkstaat” net nie mooi op die oor van ‘n Venda-student nie en daarom begin Beyers sterk aan die roeping van sy eie party te twyfel.

Tot dusver het ekself en PRAAG die VF+ as ‘n geesgenoot in die strewe na vryheid geïdentifiseer, maar ek moet sê dat ek al hoe meer ontnugter raak met die mate van ideologiese verwarring in die party. Die edele doelwit van Afrikanervryheid word net te dikwels op die altaar van politieke opportunisme en ook die persoonlike ambisies van partyleiers geoffer.

Tans “onderhandel” die bestuur van die VF+ met die ANC, let wel nie met die regering nie, maar met die party in Luthuli-huis oor allerlei Afrikanerkwessies, waaronder selfbeskikking. My gesonde verstand sê egter vir my dat die party wat Julius Malema, asook etlike geharde kommuniste huisves kwalik bereid sou wees om ‘n ordentlike stuk grondgebied aan Afrikaners af te staan. Omdat die “onderhandelings” grootliks in die geheim geskied, is daar geen duidelike mandaat, proses of sperdatum daarvoor nie en kan sodanige onderhandelings waarskynlik nog die volgende twintig jaar duur, sonder enige duidelike uitkoms.

Boonop dien dr. Pieter Mulder as adjunkminister in die ANC-kabinet, wat erg verwarrend vir Afrikaners en opposisiekiesers is en ná ‘n jaar nog geen duidelike voordeel inhou nie. Mulder praat ook baie min oor selfbeskikking en het in ‘n onlangse onderhoud oor RSG se “Praat saam” kwalik daarna verwys.

In die woorde van ‘n eerlike Vryheidsfront Plus-amptenaar, “het ons in sestien jaar nog nie ‘n sentimeter nader aan selfbeskikking gekom nie!”

So ploeter die Afrikaners aan, van een rugbywedstryd na ‘n ander, of nou selfs van een sokkerwedstryd na ‘n ander, terwyl hul gang telkens deur nog ‘n moord, verkragting of voorval van diskriminasie teen hulle onderbreek word.

Terwyl die Afrikanerbeweging in die aanloop tot die 1948-verkiesing en in die tyd van Verwoerd ‘n vaste rigting gevolg het en ‘n aantal doelwitte in die oog gehad het, het Afrikaners in die meer onlangse tyd op soveel dwaalspore beland dat hulle soos blare in die wind waai: dan dié kant toe, dan daai kant toe.

Of soos M.T. Steyn gesê het: “Om Afrikaners te lei, is soos om ‘n klomp hoenders aan te jaag!”

Elders op die Praagwebwerf word berig dat daar vandag parlementêre verkiesings in België plaasvind. Nie minder nie as 40% van die ses miljoen Vlaminge in daardie land gaan vir Vlaamse partye stem wat selfbeskikking en die afstigting van ‘n Vlaamse Republiek voorstaan.

Eens op ‘n tyd is Afrikaners deur Vlaminge bewonder vir hul moed, durf en deursettingsvermoë. Die Groot Trek, Vryheidsoorloë en die Afrikaanse taalbeweging van die twintigste eeu is gesien as navolgenswaardige voorbeelde vir Vlaminge om hulself van die Franssprekende Wale se oorheersing te bevry, iets wat hulle al in ‘n hoë mate reggekry het en wat waarskynlik binne die afsienbare toekoms met ‘n eie staat bekroon gaan word.

Tans kan ons maar net les neem by die Vlaminge oor die geesdrif en doelgerigtheid waarmee hulle selfbeskikking nastreef. Helaas verteenwoordig die Afrikaner se onlangse jakkalsdraaie ‘n skandelike stuk verraad teenoor enersyds ons voorouers wat hul bloed vir vryheid opgeoffer het en andersyds teenoor ons kinders en kleinkinders wat geen vaderland meer het nie, maar in ‘n Zimbabwe-in-wording grootword.

Ook in ons ander taalverwante stamland, Nederland, is vandeesweek ‘n demonstrasie gelewer van hoe die kiesers die heersende politieke korrektheid in ‘n hoë mate verwerp en hul Nederlandse soewereiniteit en kulturele selfbeskikking teenoor die gevaar van kolonisering deur Moslem-immigrante verdedig.

Hierteenoor bevind die Afrikaner hom vandag in ‘n toestand van vrees en bedwelming. Ek het al hoeveel keer ervaar dat selfs net intellektuele of ideologiese konfrontasie met die ANC-bewind ons mense beangs maak. Asof enige dissident of kritikus van hierdie onbekookte bestel terstond deur die Spaanse Inkwisisie in hegtenis geneem mag word en allerlei Middeleeuse foltermetodes gebruik mag word om hom weer in die kraal van nasiebou, multikulti-samesyn en gewillige assimilasie te kry.

Die doelwit wat ons moet nastreef, is ‘n seweletterwoord: Vryheid. En dit beteken ‘n plek waar ek en u deur ons eie mense in Afrikaans regeer word, waar ons belastings tot ons eie voordeel aangewend word en waar geen misdadiger of lid van ‘n moordbende kan verkrag en moor soos hy wil nie.

Vryheid is, binne ons konteks, maar selfs in die beskaafde Wes-Europa en in België of Nederland, sinoniem met selfbeskikking.

Dit kan op allerlei maniere behaal word: deur die stembus, deur gewapende opstand of deur ‘n langdurige kultuurpolitieke beweging met of sonder internasionale steun. In ons geskiedenis het ons reeds al drie metodes gebruik om vryheid van die Britse Ryk te verkry, dus is dit kwalik nuut vir ons.

Omdat ons sit met grotendeels ANC-gesinde media in dié land – en die DA is filosofies maar net ‘n ‘ANC Lite’ – is die kanse dat separatistiese Afrikanerpartye in dié land soos in Vlaandere massasteun gaan monster, maar skraal. Ook geskied die befondsing van politieke partye op so ‘n manier dat dit so te sê onmoontlik is om ‘n nuwe party te stig en te finansier terwyl die bestaande partye rojaal deur die staat en die belastingbetaler befonds word.

Dit laat slegs die orige twee moontlikhede: gewapende stryd en ‘n kultuurpolitieke beweging.

Al die risiko’s verbonde aan gewapende stryd, ook dat ‘n mens soos die Boeremaglede in die tronk mag beland en die res van jou lewe daar mag deurbring, laat ek maar aan die leser se verbeelding oor. Bygesê: ek het al voorheen iewers geskryf dat geweld in Afrika legitimiteit skep. In 1985 is die ANC se steun onder swart kiesers in dié land op 5% geskat, maar dis deur sy – om ‘n uitdrukking by die Duitsers te leen – “geweldsbereidheid” dat hy sowel legimiteit buitelands en steun binnelands verwerf het.

Geweld sal vir die Afrikaner in dié land net sin hê indien hy defensief optree, met ander woorde as ons eerste aangeval word of daar grootskaalse plaasbesettings en chaos plaasvind en ons moet dan gewapend optree om orde te herstel. In so ‘n geval bepaal ons nie die verloop van dinge nie, maar die ANC en ander radikale swart groepe wat hulself reeds uitdruklik tot die etniese suiwering van blankes en Afrikaners verbind het. In so ‘n geval geld die oeroue regsreël van noodweer of selfverdediging en sou niemand ons kon kwalik neem indien ons in so ‘n geval tot geweld oorgaan nie. Dikwels lei sulke burgeroorloë of “intrastaatlike” oorloë tot een of ander vorm van verbrokkeling en afstigting in volkstate, soos ons al in die ou Joego-Slawië, Oos-Europa en ook Eritrea gesien het.

Hopelik bly geweld en oorlog ons egter gespaar, hoewel ‘n mens, gegewe die toenemende onstabiliteit in Suider-Afrika, dit nie heeltemal buite rekening kan laat nie.

Dit bring my by die derde metode om vryheid te verkry: ‘n kultuurpolitieke beweging. Dit is eintlik waarmee ons hier by PRAAG en op die internet besig is. In die 1920s en 1930s was daar ‘n soortgelyke beweging onder Afrikaners wat die Afrikaanse taal in sy huidige vorm geskep en daarvan ‘n amptelike taal gemaak het. Kenmerkend van ‘n kultuurpolitieke beweging is die volgende:

Dit is identiteitskeppend (teenoor die huidige opposisiepartye, selfs die Vryheidsfront Plus, wat identiteitsoekend is)

Dit snoer mense saam rondom taal, kultuur en idees.

Dit trek grense tussen mense wat ook op instellings van toepassing is (só het Afrikaanse skole en universiteite in die verlede ontstaan).

Dit skep ‘n nasionale, etniese en politieke werklikheid wat nóg deur die koloniale verdrukker (die ANC) nóg deur die internasionale gemeenskap (die VN, Europese Unie en ander) geïgnoreer kan word. Sodoende kan vryheid en selfbeskikking deur internasionale bemiddeling bereik word.

In ‘n volgende rubriek sal ek moontlik uitbrei hoe dit prakties moet geskied.

паркет

Gaan die uitslag van die Nederlandse verkiesing België se einde verhaas?

Die Nederlanders het hul kruisies getrek – of ‘n “skrale “ 74 % van die kiesers

Die sterkste party voor die verkiesing, die Christen-Demokratiese Appèl (CDA), het sleg teruggesak. Saam met hom het die ChristenUnie (CU) steun verloor.

Beteken dit die Christen-demokrate is op pad uit in ‘n streek waar dit lank ‘n sterk krag was? Is dit slegte nuus aan die vooraand van die Belgiese algemene verkiesing waar die aanduidings ook is dat Christen-Demokrate gaan bloei ten koste van “regse” partye?

Weer eens. Die Nederlandse pers sal gou vir ‘n buitestander verduidelik die Nederlandse politiek is veels te skisofrenies om te verstaan. Ook vir Nederlanders, as ‘n mens die wyd-uiteenlopende kommentare van kenners neem. Daar is niks van die selfversekerde bravade wat Suid-Afrikaanse kommentators kenmerk nie (en dikwels so in die kol is soos om die maan vir kaas aan te sien).

Ook nie as ‘n mens na die leserskommentare op die internet kyk nie.

Pas het hulle die regse party van Geert Wilders van 9 tot 24 setels aangehelp, maar om de dood of iemand sommer sal erken dat daar ‘n beweging na regs was. Die naaste wat hieraan gekom word is dat Wilders onverskoond en helder pro-Israel is, en anti-Islamities. Die partye van wie dié beleid eintlik verwag word, die Christen-partye soos die CDA en CU, was hieroor te verskonend.

Die CU was waarskynlik die slagoffer van sy ou probleem. Kiesers wil graag vir die CU stem wat ‘n duideliker Christelike boodskap oordra oor sake soos aborsies en genadedood, maar as dit lyk of die groter CDA noustrop gaan trek, gaan stem hulle daar om die CDA uit die moeilikheid uit te stem.

Dit meen baie lesers, was wat nou gebeur het. Die CDA was dié keer kniediep in die moeilikheid.

Christen-demokratiese partye wêreldwyd het tradisioneel ‘n sterk simpatie met Israel. Toe die CDA en die CU hieroor kopsku raak, het kiesers eenvoudig gevoel dat hulle dan vir die party stem wat nié die beskroomdheid aan die dag lê nie. Niemand sê dit nie, maar die baie Moslem-immigrante het waarskynlik meer hiermee te make as ‘n besondere sagte plekkie vir Israel.

Ander kyk meer mikroskopies na die saak. Premier Balkenende was te lank in die stoel. Hy was nog nooit baie dinamies nie, en nou ook nie. So iemand rook in die reël nie die pyp so lank as wat hy dit gedoen het nie.

Soortgelyk, meen waarnemers binne die ChristenUnie, het hulle hul gewilde leier, André Rouvoet, te wyd aangewend. Hy was vise-premier, minister en partyleier. Boonop, as deel van die regering, kon sy party wat op ‘n reputasie van goeie administrasie probeer bou het, nie die negatiewe impak van ‘n regering vryspring wat foute gemaak het nie.

Hoewel die liberale VVD as die sterkste party uit die stryd getree het, sou dit ‘n fout wees om die verkiesing as ‘n swaai na links te beskou. Die meer gematigde Partij van de Arbeid het ‘n knou weg, en die Sosialisteparty wat na die vorige verkiesing deelname aan die koalisieregering gebied is, word nou selde indien ooit in berigte genoem en nog minder bespreek.

Trouens, die situasie herinner op die oog af aan dié van naburige Duitsland, waar Angela Merkel se CDU eers met die sosialiste in ‘n gedwonge koalisie moes verkeer, en toe na die volgende verkiesing dié meulsteen kon afwerp, en met die liberale in koalisie kon tree. Almal is dit eens dat dit ‘n swaai na regs verteenwoordig het.

Of ‘n uiteindelike regerende koalisie in Nederland ook as ‘n beweging na regs beskou kan word, sal die tyd leer.

‘n Gedagterigting wat ook nie heeltemal uit die oog verloor moet word nie, is dat die Christen-demokrasie as ‘n oorgangsfase beskou kan word uit die era toe Nederland onder die bewind van Joop den Uyl ‘n werklike linkse hoogtepunt (of dalk eerder laagtepunt) bereik het. In hierdie permissiewe era het situasies ontstaan waarop die jonger generasie nie trots is nie. Met Calvyn se 500ste geboorteherdenking is in ‘n opname selfs gevind die jonger geslag Nederlanders is meer Calvinisties as hul ouers. Uiteraard kan die woorde wel uit Nederlands na Afrikaans vertaal word, maar om die dieptebegrip en konteks hiervan aan Suid-Afrikaanse lesers oor te dra, soos presies hoeveel godsdiens in so ‘n bevinding ingelees moet word, is ‘n ander saak.

Teen hierdie agtergrond kan maar net bespiegel word watter uitslag in België verwag sal kan word. In die geval van Nederland was die vraag of Wilders so goed gaan vaar dat dit buite die kwessie sou wees om hom uit ‘n koalisie te sluit. In die geval van België is die vraag of België lank na die uitslag nog as ‘n staat kan voortbestaan.

Hieroor kan ‘n mens bloot bespiegel, en terwyl ‘n mens dit doen kan ‘n mens net sowel die verbeelding laat koers neem.

Op sy mees oppervlakkige klink dit of daar ‘n moontlikheid kan wees dat Nederland en Vlaandere kan saamsmelt. Die ou Rooms-Katolieke / Protestantse verdeeldheid is nie meer so sterk beklemtoon nie, en die grens sny verskeie provinsies, selfs met eiesoortige dialekte, deur die middel. Die meer waarskynlike is egter ‘n Vlaamse republiek.

Op die oomblik subsidieer die meer welvarende Vlaminge die Franssprekende Wallonië met miljarde Euro’s per jaar. Sonder Vlaamse hulp is Wallonië dalk nie meer besonder lewensvatbaar nie, en die Franse is volgens opnames meer geredelik inskiklik om Wallonië in te lyf.

Dit laat die vraag ontstaan: Met Vlaandere ‘n republiek of by Nederland ingeskakel, en Wallonië by Frankryk, waar laat dit die Belgiese koningshuis? Dié monargie word tradisioneel veel meer met die Franssprekendes as die Nederlandssprekendes geassosieer. Frankryk is tradisioneel ‘n taamlik gesentraliseerde staat, selfs wat ‘n oorsese provinsie soos Frans Guyana betref, en om ‘n koning oor ‘n provinsie, of direktoraat te laat heers, is moeilik in te dink.

Daarbenewens in die hoofstad Brussels amptelik veeltalig, maar in die praktyk meer Franssprekend maar omring deur Vlaamse grondgebied. Hoe gemaak hiermee?

Deur baggerwerk en ander ontwikkelings is Antwerpen in Vlaandere al tot ‘n heel geskikte hoofstad ontwikkel, en is die Vlaminge stellig nie besonder verleë om Brussel as hoofstad te behou nie. En dié soort scenario-sketsery slaan plek plek wyd met implikasies, soos Duitsland wat reeds begin bod insit dat Navo sy hoofkwartier na sy oud bondshoofstad, Bonn, verskuif. Weens die onduidelikheid oor Brussel se toekoms, word gefluister.

Die kompleksiteit eindig egter nie daar nie. België het ‘n derde, belangrike bevolkingsegment, naamlik die Duitssprekende deel. Dis wel in omvang nie so groot en beduidend soos die Vlaamse en Franssprekende dele nie, maar dit is staatkundig verskans. As deel van België is hul idilliese omgewing nooit ver van die openbare oog nie, as deel van Duitsland is dit waarskynlik ‘n eenkant-randgebied.

instagram clothing lines

Vat sommer die hele jaar vakansie!

Die skielike aankodiging dat môre ‘n vakansiedag gaan wees, toon in welke mate die sokkerwêreldbeker besig is om die land se produktiwiteit en eerlikheid, wat reeds onder verdenking staan, verder te ondergrawe. Intussen het die ANC-minister van finansies volgens ‘n berig in gister se Business Day, aangekondig dat die aankoop van sokkerkaartjies deur staatsdepartemente indruis teen die wet en staatsamptenare aan vervolging weens die misbruik van openbare fondse mag blootstel. Blykbaar het sulke aankope van kaartjies en vermaakpakkette rondom die sokkertoernooi in die staatdiens geweldige afmetings aangeneem.

Ons kan egter nou al voorspel dat geen van die aardig besoldigde hoëlui in die staatsdiens wat soos wafferse korporatiewe grootmenere hul plesier en sake graag meng, vervolg sal word nie. Inteendeel, die manier waarop die ANC reeds party en staat met mekaar verwar, asook die staatskas en die eie beursie, gaan deur die sokkerkoors net ‘n verdere hupstoot kry.

Die vraag is waarom die hele staatsdiens en groot maatskappye soos die banke wat hul kliënte uitbuit om agterna groot sokkerborgskappe aan ANC-verwante klubs en sportorganisasies te betaal, nie sommer die hele jaar moet afvat nie? Die res van ons wat ons brood in die spreekwoordelike sweet van ons aanskyn moet verdien, sal waarskynlik nie die verskil agterkom nie. Hiervan kan enigeen getuig wat al probeer het om ‘n staatsdepartement of jou plaaslike tak van ABSA te bel. Ons betaal net meer en meer belastings en bankfooie om die ANC en sy handlangers se permanente partytjie te finansier. Dan praat ‘n mens nie eens van die ANC se kiesers waarvan 15 miljoen toelaes ontvang waarvoor die steierende middelklasbelastingbetaler insgelyks moet goed staan nie.

Eintlik het Suid-Afrika in 1994 ‘n aristokrasie, weliswaar ‘n swart aristokrasie, ontvang. Soortgelyk aan die Britse aristokrasie wat ons vermaak met hul seksskandale en familierusies, volg ons die skandes en manewales van die Azaniese aristokrasie waarin die geelpersjoernaliste soveel belangstel en dit as hul patriotiese plig beskou om ons oor in te lig.

Terwyl sommige Afrikanerskape ook onderbroekvlaggies op hul motors aanbring en moontlik in dieselfde dronkenskap en sokkergefuif as die res van hierdie droewe land gaan verval, sal sommige van ons verplig wees om in hierdie tyd te werk.

Hoe gouer ons egter kan ophou om belastings te betaal aan die wonderstaat sonder werkende mense wat hul vermaak, drankies, partytjies en hotelverblyf met belastinggeld vereffen, hoe beter.

Slegs onafhanklikheid en ‘n volkstaat sal ons van die huidige klug verlos. Die Afrikaner se ekonomiese en produktiewe aandeel aan hierdie land word in elk geval deur sowel die ANC as die Angel-Saksiese moondhede soos Brittanje en Amerika op nul geskat, dus sal die partytjiegangers nie eens ons afwesigheid by die makietie opmerk nie.

jewellery for прокурор Фильчаков

Nasionalisme is ons wapenfeit en ons plig

Wie na buite kyk droom. Wie na binne kyk ontwaak. – C.G. Jung

Sonder om nou al te samesweerderig te klink oor die hedendaagse politieke verwikkelinge, kan ‘n mens nie ontken dat daar supernasionale kragte is wat inwerk op die persepsie van – hoofsaaklik Westerse – burgers nie.

Nêrens is hierdie voorbeeld duideliker as in Suid-Afrika en Israel nie. Sodra ‘n mens net ‘n bietjie aanspraak wil maak op sy historiese erfenis, staan die perse, politici, “politieke” kommentators en derglike meningsvormers klaar om jou van allerlei verderflike opvattings te beskuldig.

Dit was die Kommunistiese dinktenk in Moskou – die Komintern – wat in 1973 gepoog het om Apartheid en Sionisme tot misdade teen die mensdom te verklaar, en het wêreldwyd allerlei Kommunistiese organe beveel om gehoor te gee aan hierdie oproep. Dit was hul kameraad Lenin wat die bekende spreuk geuiter het dat imperialisme die hoogste fase is van kapitalisme.

Met hierdie wete het die Oosbloklande geprobeer om die groot Satan, die Verenigde State ten gronde te rig. Hulle het geglo dat as ‘n mens ‘n kapitalistiese reus soos die VSA wil vernietig, moet hy nie soseer in die hartland self begin nie, maar in sy “tentakels”, naamlik Suid-Afrika en die Midde-Ooste. As hierdie gebiede vernietig is, sal die groot moontheid self nie te moeilik wees om te breek nie. Sowel die Afrikaner in SA as die Jood in Israel verteenwoordig Westerse volke in nie-Westerse lande, en hul ondergang sal as simbool staan vir die ondergang van die Weste as geheel.

In Suid-Afrika is die hoeksteen van die Afrikaner se kultuur en moraal sy Calvinistiese beginsels. Suid-Afrika se groot sukses onder Verwoerd en daarna is ‘n duidelike bewys hiervan. Onder Verwoerd het die SA ekonomie met gemiddeld 7% per jaar gegroei. Die lewensstandaard van die wittes het met 3,9% per jaar verbeter en die lewensstandaard van swartes het jaarliks verbeter met 5.3%.

Soos die Nederlandse teoloog en staatsman Abraham Kuyper in sy Stone-lesings geargumenteer het, was dit juis die Calvinistiese etiek en moraal wat van Nederland ‘n wêreldmoontheid gemaak het in die sewentiende eeu. Hierdie Calvinisme het later met die Puriteine oorgewaai na die Verenigde State en het die VS sy supermoontheid-status besorg.

Dit is nie toevallig dat die mees gerespekteerde universiteite in die VS hulself juis in die Puriteinse state in Amerika bevind nie. In die negentiende en begin twintigste eeu was dit selfs verbode gewees om ‘n ateïs te wees aan hierdie hoër-onderwysinstellings, omdat geloof beskou was as die dryfveer van die sukses van hierdie instansies.

Deur verskeie historiese prosesse het die streng Calvinistiese juk sy invloed verloor en in die plek daarvan het linkse opvattings die vakuum gevul. Aangesien hierdie proses geleidelik verloop, besef ‘n mens nie altyd die impak hiervan op ons direkte maatskaplike bewussyn nie.

In Nederland met sy eeueoue linkse inslag byvoorbeeld, is die bevolking in baie opsigte gereduseer tot ‘n amorfe toestand, sonder duidelike beginsels of moraal, oppervlakkig, egoïsties, narcissisties en gereduseer tot verbruikende kuddediere. Dit gebeur selde dat ‘n mens iemand in Nederland teëkom wat ‘n grondige insig en diepgewortelde sin vir moraal en beginsels het. Enkeles wat dit wel gehad het, soos WF Hermans of Pim Fortuyn was of persona non grata verklaar of doodgeskiet.

Op ‘n webwerf wat ek gevind het oor buitelanders wat Nederlanders verafsku, beskryf iemand dat Nederland as “the quintessence of sick western capitalism”, myle ver verwyder van die beginsels wat Kuyper opgesom het in die laat negentiende eeu. Hierdie resulterende kleingeestigheid word egter aangemoedig vanuit die Nederlandse elite deurdat talentloosheid en oppervlakkigheid beloon word. Met miljardêr filmprodusente soos Endemol met sy Big Brother-faam behoort hierdie verband duidelik te wees.

Enkele maande gelede besoek ek ‘n hoogbejaarde tante van my en toe ek vra of hierdie losbandigheid sy ontstaan gehad het tydens die seksuele rewolusie, antwoord sy volmondig ‘ja’. Die seksuele rewolusie was die begin gewees van die opstand-kultuur, waarvan die sedeloosheid as ‘n middel gedien het om die streng leer en dogma’s te minag. En nou is die resultaat ‘n infantiele maatskappy, oftewel ‘n verweesde samelewing soos prof. Pim dit sou omskryf het. Die Nederlandse kultuur is sedertdien ‘n anti-kultuur, met sy eie vorm van nasionalisme wat antinasionalisties is, sy eie vorm van fascisme wat antifascisties is, en hedendaagse Nederland is gekant teen diegene wat westerse beginsels van gesonde volkskap nastreef.

Deur Afrikaners jarelank te bespot en beswadder was ‘n uiting van die teloorgang wat Nederland by homself ervaar het. Die opkoms van regse strominge in Nederland is ‘n reaksie hierop, en die gesig hiervan – Geert Wilders – word op alle terreine afgebreek as synde staatsgevaarlik, weereens met die ryk elite agter die skerms wat die persepsie oor Wilders beïnvloed.

Dr. Sydney Gregan van die Afrikaner Volksparty het op ‘n stadium gestel dat die grootste vyand van die kommunis is nie soseer die kapitalis nie (kommuniste is per slot van rekening self ultra-kapitaliste), maar die nasionalis. ‘n Nasionalis is iemand wat vir sy eie mense omgee en daarom word dit moeiliker vir ander moonthede om beheer oor hulle te verkry. Vandaar moet nasionalisme met hand en tand beveg word omdat dit teen die belange indruis van die groter moonthede.

En waarom? Wat is die geheime krag van nasionalisme?

Eerstens is nasionalisme ‘n bron van identiteit en singewing. Dit is gevul met geskiedenis, moraal, hoër strewes en ‘n gesonde gevoel vir waardigheid met tydlose verwysings en voorbeelde uit die verlede, en is daarom heelwat magtiger en omvangryker as oppervlakkige, eendimensionele politieke ideale. Tweedens is nasionalisme ‘n middel tot introspeksie. Dit is ‘n manier om jouself te leer begryp. Eers as jy jouself begryp kan jy insig kry in ander mense en sodoende meer behulpsaam wees in hul strewes, wat ‘n mens help na selfredsaamheid en verantwoordelikheid neem. Derdens is dit ‘n bron van innerlike groei en spirituele ontwaking, wat respekterend is teenoor die lewe self, en ‘n respek vir die lewe lei tot ‘n waardige aanvaarding van die dood eendag. Vierdens, en ewe belangrik, is dat nasionalisme die nadruk lê op jou onvervreembare bestaansreg. Dit gee jou ‘n plekkie onder die son. Nasionalisme is met ander woorde ‘n manier om te verhoed dat ‘n mens nie tot ‘n identiteitlose, nihilistiese kuddedier versink nie, en maak van ‘n onderdaan ‘n burger.

Dit is waar dat in die Weste as geheel ‘n antinasionalistiese stroming die tydsgees bepaal het die afgelope paar dekades, en enige vorm van nasionalisme direk weer slagoffer geword het van verkettering, met die abberasies van Nazi-Duitsland as belangrikste stok waarmee nasionale bewussyswording geslaan was. Die hele massahisterie byvoorbeeld teen Israel vanwee die inval op die Turkse flottielje is alles vooropgestelde uitinge teen Sionisme, oftewel Joodse nasionalisme. Hul grootste ergenis is die verbete vasklou van Israel aan hul eie nasionale ideaal. Niemand rep egter ‘n woord oor die blitsverkopersukses van Hitler se Mein Kampf die afgelope paar jaar in Turkye nie. Dit is juis hierdie stygende golf van Jodehaat in Turkye wat die histerie laat losbars het, met Karl Marx se tallose bruikbare idiote in Europa wat voor Israel se ambassades gaan protesteer het.

‘n Mens moet egter die volgende vraag vra: Wat sê ons eendag vir ons kleinkinders oor ons generasie? Dat ons gehelp het om ons kultuur te vernietig omdat hul gierigheid dit wou, of dat ons glo in die onvervreembare voortbestaan van ons mense?

En dit is nasionalisme se belangrikste bate. Dit is beginselvas

паркет деревянный

Die ware verhaal van Jakob en Esau

‘n Internasionale herrie is los oor die optrede van die Israel-veiligheidsmagte (die Mossad?) se deursoeking van ‘n sg. “onskuldige” boot vol mense en kos wat vir die Palestyne bedoel is. Dis natuurlik ‘n ou truuk om wapens te smokkel saam met burgers of om wapenopslagplekke by skole en plekke van godsdiensbelang te berg. Sadam Hussein het dit in Irak gedoen.

Want, Hamas is meesters in propaganda; ‘n wetenskap wat hulle by die ou Sowjetunie se KGB-beheerde veiligheidsdienste geleer het. As ‘n burgerlike seerkry, dan is daar internasionale beswaar en so word die fokus verskuif vanaf die smokkel van wapens na die bloedverlies van “onskuldige” vrouens en kinders wat as skilde gebruik word.

Vergeet egter nie: die stryd is dié van die terreurorganisasie Hamas wat gerig is op die vernietiging van die Israeliese staatsorde; ‘n geveg wat reeds by Jakob en Esau begin het.

In hierdie verband is die Suid-Afrikaanse regering in die voorste linies om simpatie teen Hamas te betuig en die regering van Israel te kasty. Vandag het president Zuma in geen onduidelike taal nie die Israelse regering in die openbaar gerepudieer. Dit is natuurlik te verwagte. Palestina is nie ‘n onafhanklike staat nie en dus onderhorig aan Israel. Desondanks word die Palestyne hier verteenwoordig deur ‘n volwaardige ambassadeur met volle diplomatieke status. Slegs soewerein-onafhanklike state word in terme van die internasionale reg en praktyk met ten volle geakkrediteerde Hoofde van Missies by ‘n volgende staat verteenwoordig. Die implikasie is dat die buitelandse beleid van hierdie regering uit-en-uit simpatiek is teenoor die Palestyne.

So twee tot drie jaar gelede word ek deur die Universiteit van Pretoria genooi na ‘n debat tussen die Israeliese ambassadeur en die hoofverteenwoordiger van die Palestyne (wat terloops as ‘n “ambassadeur” aan die gehoor voorgestel is). Die saal was volgepak. Behalwe vir die baie Jode met kenmerkende dotjies op hulle koppe, was die meerderheid van die gaste swart. Die beredeneerde voordrag van die ambassadeur van Israel is kil en afstandelik ontvang.

Die emosioneelbelaaide en propagandistiese snert wat die Palestyn kwytgeraak het, het baie herinner aan die taal en styl van die ANC in ballingskap. Soveel só dat een van die Jode neffens my onthuts aan my opgemerk het, dat hy nie besef het hoe diep die vooroordele teen Israel hier te lande is nie. Dit, ten spyte van die feit dat die Jode nogal simpatiek teen die ANC was en van die voorste kritici van die voorafgaande orde was.

‘n Tweede voorbeeld! Ek is by ‘n vergadering waar hoofrabbi Harris teenwoordig is. Ons skryf ‘n sekere wet en ‘n komitee werk aan een of ander formulering. Derhalwe sit die meeste van ons hande gevou. Ek lees uit die Genesis-kommentaar van prof. A. Van Selms. Die rabbi wil weet wat ek lees. Ek vertel. Hy vra: “Waar trek jy nou?” Ek antwoord daar waar Jakob by die Jabbok die geveg met die bo-aardse wese gehad het. “O,” sê die Rabbi, “dit is net jammer julle Christene verstaan die verhaal verkeerd.” “Hoe so!”, vra ek. Hy meen ons interpreteer dit so dat Jakob met God geworstel het. Nee, nie met God nie maar met ‘n bose gees wat Jakob wou dood. Jakob en Esau was tweelinge. Reeds in die buik van hulle moeder het hulle teen mekaar gestamp. Die rede was dat Jakob en Esau twee groot gemeenskappe, wat in vyandskap met mekaar bestaan, verteenwoordig.

In die esoteriese filosofie van die Judaïsme is die hand die begin van ‘n era en die hakskeen die einde daarvan. Esau se hand kom by geboorte weliswaar eerste na buite, maar Jakob het Esau aan die hakskeen beet. Jakob en Esau kom as ‘n eenheid in die wêreld en geniet dus gelyke status – totdat God natuurlik Sy keuse maak. Jakob is die uitverkorene van God. Dit is Jakob wat die seën van sy vader verkry. Derhalwe is daar dwarsdeur die geskiedenis ‘n vete tussen Jakob en Esau. Jakob probeer verhoudinge normaliseer tussen hom en sy broer, maar slaag nie.

“By die Jabbok”, verklaar die Rabbi “is Jakob in ‘n stryd gewikkel met ‘n wese wat homself nie aan Jakob wil identifiseer nie”. Hierdie wese wil Jakob vernietig en slaan hom op sy dy. Maar, Jakob is die sterker een. Toe die lig breek pleit die onbekende wese by Jakob om hom te laat gaan.

Die Rabbi se verduideliking is eenvoudig. Jakob kan nie teen God of ‘n engel van God wen nie. Die wese waarteen Jakob die stryd gevoer het is ‘n engel van die nag: dus ‘n bose gees wat die beskermgees van Esau is.

Ek toets die Rabbi toe by A. Van Selms (Genesis I, Nijkerk, 1967:140) se kommentaar (bladsye 139 tot 142). Van Selms argumenteer soos die Rabbi. Jakob wil die ezZerkarivier oorsteek. Hy stuur geskenke van vrede aan sy broer Esau. “Iemand” verhinder Jakob self om na die anderkant oor te gaan. Volgens Van Selms is die Hebreeuse “‘is” se beter vertaling “iemand”, in plaas van ‘ “‘n man”.

‘n Worsteling van lewe en dood ontstaan tussen Jakob en hierdie boaardse wese. In die geveg word Jakob se dybeen uit die potjie geruk. Die worsteling hou aan tot die dag breek. Hierop pleit die wese dat Jakob hom moet laat gaan, omdat die dag breek. Volgens Van Selms is daar voorbeelde in die Bybel waar demone net in die nag werksaam is. Jakob eis dat hierdie wese hom seën, alvorens hy hom sal laat gaan. Die rede is volgens Van Selms dat eenmaal geseën sal so ‘n duistere wese die geveg vir altyd opgee. Die Genesis-skrywer skep wel die indruk dat dit Elohim kan wees. Dit is die Godsnaam, maar, verklaar Van Selms, ook ander bo-natuurlike wesens word soms met die naam elohim aangedui. Die demoon weier om sy naam bekend te maak, want as die naam bekend is, het Jakob ‘n sekere houvas op die wese.

Die Hoofrabbi fluister in my oor dat ons ander kollega, ‘n fundamentalistiese Moslemgeleerde, verniet dink dat hulle Israel kan vernietig. Die implikasie is duidelik: die geskiedenis eindig met Jakob en nie met Esau nie.

“Er zijn naar zeer wijd verbreide opvattingen demone, die slegs in het duister hun werk kunnen doen (Ps. 91:5)”.

no deposit 10 free

Misdaad teen jou eie belange is moeilik om te verstaan

Ek kan dit verstaan as jy honger is en ‘n brood by ‘n kafee steel. Ek kan ook verstaan, alhoewel ek dit nie verskoon nie, dat ‘n arme iemand anders se eiendom sal steel. Ek verskoon dit nie, want alles is relatief. Ek is relatief gesproke veel armer as Bill Gates as wat iemand wat ‘n maatskaplike toelaag ontvang relatief tot my is, en ek sou dus ook my relatiewe armoede kon aanvoer as verskoning om by Microsoft te steel.

Waar dinge vir my baie meer troebel raak, is by misdaad wat ‘n direkte negatiewe impak op jouself en jou mede-lede van die samelewing het. Vanoggend word ‘n trein afgebrand in Randfontein. Die trein is laat agv kabeldiefstal. Die pendelaars is kwaad omdat hy laat is en hulle laat by die werk gaan kom. Met een of ander logika wat ek nie begryp nie, kom die gedagte toe by hulle op om die trein aan die brand te steek. Gevolglik gaan niemand dus by die werk kom nie. Die oorspronklike situasie is dus vererger deur misdaad, misdaad wat regstreeks tot die skuldiges se eie nadeel strek. Dis egter nie asof Randfontein ‘n eenmalige insident was nie. Pretoria se pendelaars steek ook treine aan die brand as die gebrek aan punktualiteit hulle nie aanstaan nie. Vir welke kitsgratifikasie ookal verkry kan word deur ‘n trein aan die brand te steek, word derduisende ander mense, maar ook die skuldiges self, ernstig verontrief.

Praag se werf dra ‘n skokberig oor die toestand van Schubartpark, ‘n kompleks wat deur die vorige bedeling as behuising vir die armes gebou is. Menslike afval word in plastiese sakke per lugpos by die vensters uitgegooi omdat bykans alles binne in die gebou gesteel is, ook die riool- en waterpype. Hierdie is nie diefstal wat ander mense raak nie. Dit is diefstal van ‘n antisosiale aard wat regstreeks ‘n impak maak op die einste gemeenskap waaruit sommige van die misdadigers waarskynlik self kom en ook op die misdadigers self. Jy steel waterpype by jouself en by jou mede-inwoners, en gevolglik het die gebou nie meer water nie en moet jy self water met houers boontoe dra.

Helen Zille kla dat vandalisme en vernielsug dienslewering vertraag. Vir elke R3 wat spandeer word om infrastruktuur op te rig, moet R2 spandeer word om skade te herstel. Die motief vir die vernietiging van toilette en ander infrastruktuur skyn blote vernielsug te wees, siende dat metaal deur plastiek vervang word en daar gevolglik nie juis iets is om te steel nie. Weer eens kom die vandale stellig uit die einste gemeenskappe wat bevoordeel word deur die oprigting van die genoemde infrastruktuur, en gaan dit die verstand te bowe dat hulle misdaad sou wou pleeg tot hul eie regstreekse nadeel. Is voortdurende gedwonge ontlasting in die veld die plesier van vandalisme werd? Weereens moet ek bieg dat ek as Westerling dit hoegenaamd nie verstaan nie.

Dit vereis stellig nie vreeslike opvoeding of intelligensie om te besef dat die brandende trein, vernietigde toilette en geplunderde gebou eenvoudig nie die bevrediging van plundery of brandstigting werd is nie, maar tog lyk dit my daar is diegene wat dit nie so sien nie. Dit lyk tog vir my of daar lede van die Suid-Afrikaanse bevolking is wat absoluut geen frustrasietoleransie het nie, wat blykbaar argeloos in die onmiddelike oomblik leef. Daar is skynbaar ‘n afwesigheid aan alle soorte selfbeheersing en ook geen kapasiteit om selfs ‘n paar uur in die toekoms te dink nie (die treinpendelaars wat nou glad nie by die werk gaan kom nie.)

Vreemd verby.

для девочки игры

Rapport beskuldig my van ‘heul met neo-Nazi’s’

In ons land is die “apartheidtyd” sedert 1994 deur die “volksmoordtyd” opgevolg. Iewers vorentoe gaan historici moet kyk na die rol van die Suid-Afrikaanse gedrukte media wat die huidige moorde, verkragtings en diskriminasie teen minderheidsgroepe verwyg het terwille van allerlei propagandaveldtogte om hierdie bankrot stelsel in stand te hou. In vandag se Rapport word my uitgebreide besoek aan Europa waartydens ek met ‘n verskeidenheid partye, staatsamptenare en individue gesels het afgemaak as Roodt soek in Europa steun van neo-Nazi’s.

Juis nie. Die Sweedse groep Svenska motståndsrörelsen oftewel Sweedse weerstandsbeweging het reeds deur hul betoging voor die Suid-Afrikaanse ambassade in Stockholm ná die moord op Eugene Terre’Blanche getoon dat hulle Afrikaners steun, dus was dit beswaarlik nodig om hul steun “te werf”. Enersyds was ek nuuskierig om te sien hoe lyk neo-Nazi’s in ‘n tradisioneel linkse land soos Swede wat reeds jare lank ‘n sosialistiese stelsel in stand hou en andersyds wou ek ter plaatse kennis opdoen om te sien hoe die protes in Swede tot ‘n meer doeltreffende beweging uitgebou kan word.

Ons het met heelwat ander groepe in Stockholm ook vergader, onder andere die Joodse of half-Joodse redakteur van die Sweedse Demokratiese party se koerant, Tommy Hansson, ‘n feit wat beswaarlik in ons guns getel het wat die Sweedse weerstandsbeweging betref. My houding is egter een van: ons wil nie inmeng in die binnelandse politiek van Swede of enige ander land nie, maar verwelkom steun vir die Afrikanersaak, van watter oord ook al, hetsy links, hetsy regs.

Terloops, die Broederbond-beheerde Rapport het geen beswaar gehad dat ek met ‘n voormalige gevangene op Robbeneiland, beskuldigde in ‘n verkragtingsaak en lid van ‘n terreurbeweging, Jacob Zuma, braaivleis gehou of by Libertas gaan eet het nie. Nóg Nelson Mandela, nóg enige ander ANC-leier – of selfs Rapport – het al ooit die menseregtevergrype van die internasionale kommunisme veroordeel. Honderd miljoen mense het regstreeks as gevolg van kommunisme gesterf, veel meer as wat ooit deur Nazi’s of ander nasionalistiese groepe gedood is. Toe die vakbond Solidariteit ‘n paar jaar gelede met Cosatu en die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty vergader het, is dit allerweë as ‘n positiewe stap in Rapport, Beeld en ander Nasperskoerante aangebied.

Soos in die Sowjetunie of Oos-Duitsland van weleer, beskou Rapport heel moontlik enigiemand wat nie ‘n kommunis of sosialis is nie, as ‘n “fascis”. Daardie simbool van linkse totalitarisme, die Berlynse muur, wat ‘n hele bevolking in hul eie land gevange gehou het, het mos hoeka bekendgestaan as die “anti-fascistiese skandmuur” wat bedoel was om die arme Oos-Duitsers teen “kapitalisme en regses” te beskerm, Stasi (hul berugte geheime polisie) en al…

Ek het nie eens geweet Klas Lund, die leier van die Sweedse weerstandsbeweging, was in die tronk omdat hy ‘n polisiestasie aangeval het nie en het dit eers op pad lughawe toe verneem waar ons die vliegtuig Brussel toe sou haal. Ons het nooit vir Lund te siene gekry nie aangesien hy in die noorde van die land woon en nie naby Stockholm nie. Die lede van die beweging wat ons in die hoofstad gesien het, het egter onomwonde aan ons verklaar dat hulle ‘n nie-gewapende stryd voer, met die klem op betogings, bewusmaking, die uitdeel van pamflette op straat en dergelike demokratiese aksies.

Enigiemand wat soos die Sweedse weerstandsbeweging die NSA-onderbroekvlag in die openbaar verbrand en agterna die reste daarvan in die posbus van die Suid-Afrikaanse ambassade in Stockholm indruk, kan nie heeltemal sleg wees nie. Die feit dat hulle hul koppe kaal skeer en hoofsaaklik swart klere dra, doen beswaarlik afbreuk aan so ‘n skitterende heldedaad.

Kader Asmal, wat in die openbaar sy steun vir die Kerkstraatbom uitgespreek het en die Afrikaanse universiteite met ander saamgesmelt het om hulle te verengels, is al in ‘n Rapport-rubriek voorgehou as ‘n held en “‘n Afrikaanse taalstryder”. Ek is bevrees Rapport se bewondering vir die voorstanders van terreur of die voormalige terroriste van die ANC wat tans ‘n volksmoord teen ons pleeg, het die koerant se oordeel dermate aangetas dat hy nie meer behoorlik tussen reg en verkeerd, of normale politieke/intellektuele gesprek en onderduimse geweldspraatjies kan onderskei nie.

As Nelson Mandela my more vir ‘n Sweedse ontbyt nooi, moet ek nee sê omdat hy in Oktober 1962 met wapens en plofstof besig was om terreurdade teen Suid-Afrikaanse burgerlikes te beplan? Heel waarskynlik sál ek ‘n ontmoeting met die skrywer van How to be a good communist van die hand wys! Die punt is egter dat linkse of kommunistiese ekstremiste vir Rapport heel aanvaarbaar is, maar diegene aan die teenoorgestelde kant van die spektrum wat nie naastenby so radikaal of gewelddadig is nie word as uit die bose beskou. Rapport is lankal sy morele en politieke kompas kwyt; vandaar dus die soort propagandaberig wat my in die opskrif aan Europese neo-Nazi’s wil verbind.

Om Jared Taylor van American Renaissance, een van die beskaafdste – en in ‘n sekere sin, “liberaalste” in die sin van verdraagsaamste – mense wat ek ken, as “verregs” te beskryf, verteenwoordig insgelyks die soort blindelingse etikettering wat ongelukkig ‘n kenmerk van Naspersjoernalistiek geword het.

Feit is egter dat Europa vinnig besig is om te verander en dat ‘n swaai na regs oral voelbaar is. Net soos die ANC, SAKP en ander malletjies as’t ware deur die linkse golf in die Weste ná die revolusionêre 1960s aan bewind gedruk is, kan die Afrikaner net baat by die huidige, meer nasionalistiese klimaat in Europa.

Ons Afrikaners het reeds baie vriende in Europa, van verregs tot sentrumregs of selfs liberaal. Dis nog net die sosialiste en kommuniste wat ons as ‘n verguisbare en vernietigbare volk van wit rassiste sien. Ook die problematiek van kultuurkonflik met Moslems en swartes wat die sentrale tema van die Europese politiek geword het, het vir die eerste keer sedert die vroeë 1900s die Afrikaner se probleem met verafrikanisering internasionaal verstaanbaar gemaak. In die VSA is ras en kultuur insgelyks nie ver onder die oppervlak nie. In dié trant het ‘n bekende rubriekskrywer onlangs in die New York Times die uitgebreide Tea Party-beweging in die VSA as rassisties afgemaak en hom in die demografiese afgang van blanke kiesers in Amerika verlekker. Oral in die Westerse wêreld is linkses besig om – as deel van hul politieke en verkiesingstrategie – anti-blank, anti-Westers en pro-Moslem, pro-swart en pro-immigrasie te raak.

Binnekort veg ons Afrikaners ons oorlewingstryd saam met ‘n miljard ander blankes in Europa en Noord-Amerika, soos wat Huntington se kultuurstryd of “clash of civilizations” die vernaamste politieke kwessie van die een-en-twintigste eeu word. Indien net een Europese staat ons aktief sou begin steun, sou die ANC se oorheersing oor Afrikaners nie ses maande hou nie. Dus, soos die Poolse uitgeweke skrywer, Jerzy Kosinski, in die vroeë sestigerjare uitgeroep het: “Die toekoms is ons s’n, kameraad!” Amusant vir my was ook hoe sowel die Sweedse regses as die politici van die Vlaams Belang die woord “kameraad” vrylik gebruik het om hul medestryders te beskryf. Miskien raak dit tyd dat ons dié woord in Afrikaans insgelyks rehabiliteer en van sy linkse konnotasie ontneem.

ресивер купить

Versoening of grypsug?

Te oordeel aan sy uitlatings, is Jimmy Manyi ‘n aartsrassis. Hy laat geen geleentheid verbygaan om blankes by te kom, of om te kla oor die stadige pas van rassistiese transformasie nie. Manyi is egter nie alleen nie. Baie lede van die regerende regime is weliswaar minder uitgesproke as Manyi, maar op die oog af is hulle ook anti-blanke rassiste, wat blankes en ons beskou as ‘n groot deel van die land se problematiek. Só waarsku Gugile Nkwinti byvoorbeeld dat swartes se vergewensgesindheid nie onbeperk sal wees nie, iets wat neerkom op ‘n kwalik bedekte “of anders..” dreigement.

So ook is daar nie net in swart geledere nie, maar in die klein troppie blanke Quislings en mak werfbobbejane wat die ANC napraat, telkens donker waarskuwings oor die rassisme en weiering om te versoen waaraan blankes kwansuis skuldig sou wees. Een van die mak werfbobbejane wat getrou die ANC se evangelie verkondig, is oud-Broeder en ouddominee Nico Smith, wat wie se kategismus uitsluitlik deesdae handel oor hoe blankes dankbaar moet wees dat die swartes ons nie uitmoor nie. Nog ‘n voorbeeld is Antjie Krog, waarskynlik die alfawyfie onder die ANC se werfbobbejane.

Gaan dit egter werklik vir die ANC oor sogenaamde blanke rassisme en blankes se halstarrige weiering om te versoen, of is dit ‘n blote rookskerm? Wat beteken versoening nou eintlik vir die ANC op voetsoolvlak, om nou soos ‘n Krog-kader te wil klink? Hoe gaan ons weet die slag ons regtig versoen is? Wat sal dit kos om die ANC en die linkses tevrede te stel dat blankes nou regtig versoen is met die res?

Ek is van mening al die versoeningspraatjies en rassisme-aantygings is ‘n blote rookskerm. Ek sal wel toegee dat die mak blanke werfbobbejane hopeloos te naief is om raak te sien wat werklik aan die gang is, maar die res van ons is darem nie bobbejane nie. Daar is naamlik een tema wat soos ‘n goue draad deur Manyi, Gugile en andere se aanhoudede rassisme-geskree en geteem oor transformasie en versoening loop: blankes moet ons bates oorhandig, of anders… Dit word weliswaar versoening genoem, maar uiteindelik handel dit oor slegs een term: “Gee ons wat joune is, so nie is jy ‘n rassis.” Of, erger: “Versoen deur jou bates te oorhandig, want anders… (vul die gewelddadige scenario van jou eie keuse hiernaas in.)”

Gugile se tirade was byvoorbeeld in die konteks van grondhervorming, en sy dreigement kom daarop neer dat swartes blankes slegs sal vergewe mits blankes omrol, dood speel en boere 40% van hul plase wat dikwels oor geslagte heen opgebou is, summier aan swartes oorhandig. In die naam van versoening, sien. Wat is die quid pro quo wat die boere in ruil vir hierdie geweldige gawe te wagte kan wees? Niks nie, behalwe ‘n skimp dat hulle dan sal toegelaat word om voort te leef. Vermoedelik het Gugile iets soos die Zimbabwiese benadering in gedagte, met boere wat 1 uur gegun word om hul plase te ontruim. Dit het dus bitter min met die gewaande rassisme of gebrek aan ewigdurende jammerte aan blankes se kant te make nie, en alles met die gedwonge onteiening en plundery van blankes se bates. Sogenaamde blanke skuld (jammer dat ons julle geleer lees en skryf het en bevry het van malaria) is ‘n gerieflike stok om druk op blankes uit te oefen om van ons eiendom afstand te doen.

Die ANC se ganse bestaansrede kan eintlik in een woord opgesom word: plundery. Die ANC is niks anders as een reuse misdaadfamilie nie, wie se enigste en uitsluitlike doel is om die land se rykdom vir homself toe te eien, op enige denkbare manier. Die skuldgevoelens wat aanhoudend onder veral blanke werfbobbejane aangewakker word, is uit en uit ontwerp om mee te help in die proses van plundery.

Dit is eweneens die geval met Manyi. Manyi skree telkens, soos die snuffelende trogvark wat hy is, oor die gebrek aan etniese reiniging van blankes uit hul poste bekend as reg-stelende-aksie of rassistiese transformasie, maar Manyi se masker het afgeval toe hy ‘n Noorweegse afvaardiging geskok het met sy hebsug. Ja, daardie einste, naïewe, liberale Skandinawiërs wat so pro-ANC was, het uiteindelik agtergekom met watter ondersese kaliber van indiwidue hulle in die ANC te make het. Manyi het nie in die minste belanggestel in aangeleenthede waaroor sy posbeskrywing handel nie, maar het probeer om kontrakte vir hom en sy mede-trogvarke by die Noorweegse afvaardiging te beding. Vergete was Manyi se praatjies oor die imaginêre blanke rassisme. Dit het alles gehandel oor hoe Manyi homself kan verryk. Was ek maar ‘n vlieg teen die muur om my te verkneukel aan hoe die liberales se seepbel geprik was deur Manyi se ware kleure!

As die ANC of kranksinnige linkses soos Stalinbos se professor Sampie Terre’Blanche of ander ANC-werfbobbejane dus op jou gevoel wil speel, meneer en mevrou die blanke, en jou wil maak skuldig voel oor jou vermeende gebrek aan gewilligheid om te versoen, vra die voor-die-hand-liggende vraag. Indien dan nie aan die spreker nie, maar vir jouself: “Wat beteken versoening regtig in praktiese terme?” Ek is bevrees dat die ANC se begrip van versoening veel meer te make het met plundery as met enige houdings wat blankes glo nog sou koester.

какой клей для плитки Фільчаков прокурор

Uniewording in 1910 ‘n vernedering

Die rooiletterdatum 31 Mei 2010 het stilletjies by ons verby geglip. En honderd jaar gelede het die Unie van SA op 31 Mei 1910 plaasgevind. Die kommentare wat meestal rondom hierdie historiese gebeurtenis geskryf is, is grootliks oppervlakkig en misleidend.

Henry Jeffreys van Beeld op 2 Junie skryf dat 31 Mei ‘n herdenking maar nie ‘n “viering” is nie. Hy kerm en kreun dat sy ouers en hy natuurlik nie in 1910 stemgeregtig was nie en dat, te dien gevolge sy soort polities ontmagtig was. Om nie te kan stem nie is om as tweedeklasburger te leef. Nouja, toenou! Jeffreys het nou stemreg en ten spyte daarvan gaan die land teen “rasse” skrede tot niet.

Jeffreys moet leer dat die reg om te stem nie sukses vir ‘n land waarborg nie en dat, binne die Afrikakonteks, demokratiese vryheid van keuse dikwels die einde van die liberale demokrasie beteken het. Hier is dit nie anders nie, want ons sit nou met die diktatuur van die ANC.

Dit is hoe ‘n land bestuur word, wat die waarborg vir sukses is. Die vraag word al meer en meer gevra of die liberale demokrasie as sulks binne ontwikkelende gemeenskappe werk. Die politieke keuses wat in ‘n hoogs geïndustrialiseerde en tegnologies gevorderde staat gemaak moet word, is so kompleks dat dit die beste vaardighede van die leierskorps vra. President Zuma sit in die onbenydenswaardige posisie dat hy politieke keuses moet maak, sonder dat hy ‘n lang akademiese en/of beroepsverlede gehad het, wat daardie keuses tussen verskillende opsies en alternatiewe vergemaklik.

Die tragiek van SA is dat daardie bevolkingsdeel wat altyd op die minderwaardige Bantoe-onderwysverlede wys, hulleself nou so knap ag dat hulle, ten spyte daarvan beter weet, alles beter kan doen en die wiel heruitvind, terwyl die wiel in Afrika nooit in Afrika, voor die koms van die Hollanders en Engelse, gefigureer het nie.

Jeffreys spring ook sommer vanaf Uniewording na Republiekwording. Daar is dramatiese verskille tussen hierdie twee gebeurtenisse.

Uniewording volg op ‘n knaende en bloedige oorlog tussen die Boere-republieke en die Britse Imperium; ‘n imperium wat helaas nou so getaan het, dat daardie eiland met die geringste tsunami onder die golwe kan verdwyn. Die Vrede van Vereeniging het daartoe gelei dat ‘n aantal onafhanklike Republieke en swart gebiede in een staatkundige bedeling ingebed is. Daardeur is die eerste tree gegee om die roereier-SA van vandag te skep. Insgelyks is die Union Jack as deel van die SA vlag ingeverf. SA was toe deel van die Britse Gemenebes en gemeen was hulle inderdaad. Die staatshoof was ‘n Goewerneur-generaal wat die verteenwoordiger van haar Majesteit was. Dit was niks anders nie as ‘n brutale oorwinning van die Britse koningshuis oor Republikeinse Boere-generaals.

Eers was daar opeenvolgende SAP-regerings, wat SA in die eerste en tweede wêreldoorloë betrek het. Die eerste Eerste Minister Generaal Louis Botha het glo weens depressie op tragiese wyse aan sy einde gekom. Hy is opgevolg deur generaal Jan Smuts, wat deur die Britte tot Veldmaarskalk bevorder is. Dit is dieselfde Smuts wat ‘n boek geskrywe het “Een Eeu van Onreg” en wat toe na Uniewording hand-op-die-blaas met die Engelse was.

Hoe dit ookal sy. Die stryd van die destydse Nasionale Party – dit is nou voor die uitverkoopbeleid van De Klerk en Kie – was om die Engelse roereier uitmekaar te haal en om die Engelse sweep te ontstrengel. In hierdie sin was Republiekwording in 1961 ‘n groot sukses; ‘n hoogtepunt, totdat die afdraande stelselmatig gekom het.

Miskien moet veral ons jongmense leer dat Uniewording ‘n vernedering vir die Boere-republieke was en dat Republiekwording ons eer effens herstel het. Wat nou moet gebeur is eenvoudig: raak ontslae van die roereier waarin ons opgelos is en strewe na selfbeskikking.

расширительный бак депутат лобановский