Skrywer: Dan Roodt

The word ?marriage? is now ?hate speech?

The words “natural family,” “marriage” and “union of a man and a woman” can be punished as “hate speech” in government workplaces, according to a lawsuit that is being appealed to the U.S. Supreme Court.

Briefs for Good News Employee Association vs. Hicks, which were filed June 5 with the nation’s highest court, lists D.C. school board President Robert C. Bobb as one of two plaintiffs. The case originated five years ago in Oakland, Calif., during his tenure there as city manager.

The dispute began in January 2003, when the two Oakland employees created a subgroup at their workplace called the “Good News Employee Association.” It was partly in response to a group of homosexual employees having formed their own group 10 months before and being given access to the city e-mail system. One e-mail, dated Oct. 11, 2002, invited city employees to participate in “National Coming-Out Day.”

When several employees asked whether such a posting was legitimate city business, they got an e-mail from City Council member Danny Wan, reminding them that a “celebration of the gay/lesbian culture and movement” was part of the city’s role to “celebrate diversity.”

In response, the Good News employees posted an introductory flier on the employee bulletin board Jan. 3.

It said: “Preserve Our Workplace With Integrity: Good News Employee Association is a forum for people of faith to express their views on the contemporary issues of the day.” It said it opposed “all views which seek to redefine the natural family and marriage,” which it defined as “a union of a man and a woman, according to California state law.”

Anyone who wanted to help preserve “integrity in the workplace” was invited to contact the two employees: Regina Rederford and Robin Christy.

A lesbian co-worker, Judith Jennings, spotted the flier and complained to the city attorney’s office that it made her feel “targeted” and “excluded,” according to a deposition. The flier was removed by a supervisor because it violated the city’s anti-discrimination rules.

A U.S. District Court for Northern California ruling said the words "natural family" and "marriage" had "anti-homosexual import."

However, Miss Rederford was told she could announce the group’s presence on the city’s e-mail system if she removed "verbiage that could be offensive to gay people."

In late February 2003, Joyce Hicks, a city deputy executive director and the other defendant in the suit, sent out a memo to city employees. It cited recent incidents where "fliers were placed in public view which contained statements of a homophobic nature" and warned employees they could be fired for posting such material.

Miss Rederford and Miss Christy sued the city, claiming their First Amendment rights had been violated. According to court documents, employees had posted bulletin announcements on everything from terrorist mastermind Osama bin Laden to local sporting events, yet those had not been removed.

The district court disagreed, saying the women had other venues in which to proclaim their message. The 9th U.S. Circuit Court of Appeals said employees’ freedom of speech takes a back seat to employers’ "legitimate administrative interests." They were allowed to submit a new flier, subject to "certain editorial constraints."

"This incredible and devastating ruling has had the practical effect of silencing hundreds, if not thousands, of City of Oakland employees who simply wish to talk about marriage and family values," said a statement from the Pro-Family Law Center in Temecula, Calif., which represents the plaintiffs. "To the extent that this ruling has been shared by Oakland with other cities, there is a huge risk that these rulings are being treated as precedent by other cities across the nation," the statement continued.

86 уАлександр Фильчаков Васильевич

Hulp aan Afrika

ImageEn weereens vra Afrika hulp, en belowe die G8-lede hulp. Dié keer in 2007. Laas keer was dit Tony Blair wat sy klere geskeur het en hulp belowe het, en voor hom was dit die Pous, en voor hom … Wel, ons ken die storie goed.

Om Afrika te help is nie ’n nuwe idee nie. Op ou landkaarte wat Afrika as terra incognita beskryf, was daar ook dikwels verwys na “barbare” wat die kontinent sou bewoon. Die woord “barbare” is ’n kontaminasie van “Berber”, ’n etniese groep wat eens in Noord Afrika wes van die Nylvallei gewoon het.  Die Berbers het ook bekend gestaan as “More” in Spanje, of as “Libiërs” in antieke Griekeland, maar die term “Berber” is later as ’n versamelnaam vir alle Noord-Afrikane gebruik, om uiteindelik in “barbaar” te ontwikkel, ’n woord wat na alle onbeskaafte mense verwys.

Die Christelike sendingsopdrag het Europeërs genoop om Die Woord onder barbaarse stamme in Afrika te versprei en sendingstasies is reeds in die 1780s in Suidelike Afrika deur die Morawiërs gestig.  Hulle is opgevolg deur ander Europese sendinggenootskappe, onder andere die “Church Missionary Society” en die Londense Sendinggenootskap. Uiteindelik het bekende sendelinge, onder andere Robert Moffatt, David Livingston en John Smith Moffatt, sendingstasies in Suidelike Afrika gestig, met die uitsluitlike doel om te kersten, om “horde[s] of bloodthirsty savages” in mense te verander wat kuns en beskaafde lewe waardeer, en wat kan lees en skryf.

Die idee dat “Afrika gered moet word”, en dat historiese Afrikane ongeletterde en onskuldige barbare is wat [nog] nie deur Westerse denke besmet is nie of dat Afrikane die onskuldige en ongekunstelde slagoffers is van Westerse Imperialisme, is dus omtrent so oud soos die Weste se ontdekking van die kontinent Afrika. Die Westerse begrip van die onbesmette “edele barbaar” word aan die wysgeer Rousseau toegeskryf, maar miskien was Rousseau se denke net ’n weerspieëling van die sendelingopdrag onder Christene, wat berge sou versit om aan “barbare” en “savages” Die Woord van God te bring. Vandaar die invloedryke sendelinge en die belangrike geskiedkundige rol wat hulle in die koloniale tydvak gespeel het.

Daar bestaan steeds sendelinge en as hulle prominensie afgeneem het, is die sendelingopdrag nog steeds sterk in die Weste gevestig. Westerse leiers wat hulle klere figuurlik oor Afrika skeur, wat hulp belowe en mildelik uitdeel en wat Afrika se ellendes gebruik om hulle morele waardigheid te hervestig, kom in alle geure. Westerse leiers het die sendelingopdrag so verinnerlik dat hulle vandag die verpersoonliking van die 18de-eeuse sendeling is. Nie meer Livingston en Moffatt nie, maar Blair, Bush en die Pous. Nog nooit het soveel Westerse leiers van soveel lande soveel hulp so gretiglik onder Afrikane verdeel nie. Planne, begrotings, internasionale hulp, word weekliks, indien nie daagliks nie, aangekondig terwyl Westerse aktiviste soos die handewringende Bono en Stephen Lewis leiers aanmoedig en verdoem as ongevoelige rassiste wat Afrika se pyn nie genoeg voel nie.

En vergiffenis vir die Weste se koloniale vergrype, wat kwansuis Afrika se armoede veroorsaak het, kom uit die beursie. “Gee geld!”, mnr. Blair, mnr. Bush, mnr. Sarkozy, en Frau Merkel, en dan sal julle sondes oor Afrika gewas word. En dan reën die geld, mildelik en aanhoudend. En dan dans Afrika se leiers rond van blydskap, tot die volgende keer as nog meer hulp beloof en gegee word.

Afrika die hopelose en hulpelose. Afrika die verhongerde en sterwende kind. Afrika wat bakhand staan terwyl die groot wit Westerse helde, omtrent deur die bank manlik, geld uitdeel, geld wat verduister word en later in Switserse bankrekenings beland. Dit alles ’n bose kringloop van geveinste bekommernis oor hopelose Afrika se nood; die wit helde wat Afrika soos sendelinge sal kom red; en wat aanspraak op morele hoogtes maak deur geld uit te deel; geld wat uiteindelik in Afrika se leiers se sakke eindig om hulle skatryk te maak. Die deursnee-Afrikaleier besit reeds alles wat hy aanskou. Al die vroue, al die motors, al die geld en natuurlik ook al die grond. En natuurlik ook die bankrekeninge in Switserland, en die goue trone, en die vlote motors en vliegtuie en vakansiehuise. Dít terwyl Tony Blair en George Bush en John Howard hulle onsteltenis oor Afrika se hopeloosheid verkondig en nog planne maak om soos die kavallerie Afrika binne te galop en te red.

En Afrika het plan na plan ingesluk. Die Kanadese het kom ploeg. Westerse hulp om hongersnood in Etiopië te stop het uiteindelik in ’n bloedige burgeroorlog in Eritrea ontaard. Hongersnood en oorlog het Soedan en Somalië toe verskuif. Westerse inmenging in Rhodesië het Zimbabwe en Robert Mugabe met die gepaardgaande katastrofe gebaar. Westerse geld en kundigheid in Nigerië, in die Ivoorkus, in Kenia, in Tanzanië, in Zambië, het net armoede en geweld gebaar, dít terwyl siekties soos malaria en vigs hulle dodemars oor die kontinent laat weerklink in ’n makabere dans met tuberkulose.

Dat Westerse hulp Afrika glad nie help nie, maar eerder skaad, word vermoed. Maar die Westerse hulpnywerheid is so invloedryk en die Westerse sendingopdrag so oorweldigend dat kritici doodeenvoudig opsygeskuif word en nog meer planne beraam word om nog meer geld te gee. Dat geen mate van skenkings aan Rusland, ’n land wat 99% geletterd is, toestande daar kon verbeter nie, maak skynbaar geen indruk op diegene soos Blair, Carter, Bono en Lewis nie. Afrika, wat kwalik 50% geletterd is, met ten minste ses keer Rusland se bevolking, kan deur Westerse vrygewigheid gered word. Dit is beter om goed te wees as om reg te wees en om skenkings vir Afrika te bepleit, maak mens goed.

“Afrika is hopeloos, en aan haar is daar geen salf te smeer nie”, pleit Westerse skeptici as hulle vyftig jaar van mislukking en ekonomiese verval, ten spyte van miljarde dollars se hulp, aanskou. “Miskien moet Afrika aan haar eie lot oorgelaat word – Westerse hulp veroorsaak net ’n bevolkingsontploffing wat toestande vererger in ’n bose spiraal: meer hulp, meer geboortes, meer monde, meer nood”, sê die meer siniese beleidmakers. “Ons moet Afrika red!” meen Tony Blair en Jimmy Carter en Stephen Lewis en Bono, asook die Verenigde Nasies, van oorloë en pestilensies en hongersnood, en gedurende die apartheidsjare, ook red van wit Suid-Afrikaners, wat die sendelingopdrag nie wou uitvoer nie.

Dit is die Weste se groot aanklag teen Afrikaners. Afrikaners wat Afrikane kwansuis nie opgevoed het nie, maar wat skynbaar net Bantoe-onderwys aangebied het. Dít, nieteenstaande die feit dat dit ’n onmoontlike taak vir ’n minderheid is om ’n vinnig groeiende meerderheid op te voed. En nieteenstaande die feit dat Bantoe-onderwys geletterdheid gebring het, waar daar voorheen niks was nie. En ten spyte van hierdie geskiedenis is daar nog ’n groot Afrikaner-elite wat glo dat Afrikaners sendelinge moet wees, om Afrika te kersten en verantwoordelikheid te aanvaar vir die opvoeding van Afrikane, en wat gewillig Afrikaanse skole en universiteite herdefineer om Afrikane ten koste van Afrikaners te akkommodeer. Die sendelingopdrag is inderdaad sterk gevestig in die Westerse lewensuitkyk van Afrikaners. Maar miskien raak dit nou tyd om dit te verwerp.

бардолино италия вино красное сухоеалександр лобановский харьков класс

Sudan is secret partner of U.S.

Sudan has secretly worked with the CIA to spy on the insurgency in Iraq – an example of how the United States has continued to cooperate with the Sudanese regime even while condemning its role in the killing of tens of thousands of civilians in Darfur.

President Bush has condemned the killings in Darfur as genocide and has imposed sanctions on Sudan’s government. But some critics say the administration has soft-pedaled the sanctions to preserve its extensive intelligence collaboration with Sudan.

The relationship underscores the complex realities of the post-Sept. 11 world, in which the United States has relied heavily on intelligence and military cooperation from countries, including Sudan and Uzbekistan, that are considered pariah states for their records on human rights.

"Intelligence cooperation takes place for a whole lot of reasons," said a U.S. intelligence official, who like others spoke on condition of anonymity when discussing intelligence assessments. "It’s not always between people who love each other deeply."

Sudan has become increasingly valuable to the United States since the Sept. 11 attacks because the Sunni Arab nation is a crossroads for Islamic militants making their way to Iraq and Pakistan.

That steady flow of foreign fighters has provided cover for Sudan’s Mukhabarat intelligence service to insert spies into Iraq, officials said.

"If you’ve got jihadists traveling via Sudan to get into Iraq, there’s a pattern there in and of itself that would not raise suspicion," said a former high-ranking CIA official familiar with Sudan’s cooperation with the agency. "It creates an opportunity to send Sudanese into that pipeline."

As a result, Sudan’s spies have often been in better position than the CIA to gather information on al-Qaida’s presence in Iraq, as well as on the activities of other insurgent groups.

"There’s not much that blond-haired, blue-eyed case officers from the United States can do in the entire Middle East, and there’s nothing they can do in Iraq," said a second former CIA official familiar with Sudan’s cooperation. "Sudanese can go places we don’t go. They’re Arabs. They can wander around."

The officials declined to say whether the Mukhabarat has sent its own intelligence officers into the country, citing concern over the protection of sources and methods. They said that Sudan has assembled a network of informants in Iraq providing intelligence on the insurgency. Some may have been recruited as they traveled through the Sudanese capital, Khartoum.

The U.S.-Sudan relationship goes beyond Iraq. Sudan has helped the United States track the turmoil in Somalia, working to cultivate contacts with militias and Islamic courts in an effort to locate al-Qaida suspects hiding there. Sudan also has provided extensive cooperation in counter-terrorism operations, acting on U.S. requests to detain suspects as they pass through Khartoum.

Sudan gets a number of benefits in return. Its relationship with the CIA has given it an important back channel for communications with the U.S. government. The U.S. has also used this channel to lean on Sudan over the crisis in Darfur and for other issues.

And at a time when Sudan is being condemned in the international community, its counterterrorism work has won precious praise. The U.S. State Department recently issued a report calling Sudan a "strong partner in the war on terror."

Some critics accuse the Bush administration of being soft on Sudan for fear of jeopardizing the cooperation on counterterrorism. John Prendergast, the former director of African affairs for the National Security Council in the Clinton administration, called the latest sanctions announced by Bush last month "window dressing," designed to appear tough while putting little real pressure on Sudan to halt government-linked Arab militias from killing members of African tribes in Darfur.

"One of the main glass ceilings on real significant action in response to the genocide in Darfur has been our growing relationship with authorities in Khartoum on counterterrorism," said Prendergast, now with the International Crisis Group. "It is the single biggest contributor to why the gap between rhetoric and action is so large."

In an interview, Sudan’s ambassador to the United States, John Ukec Lueth Ukec, suggested that the sanctions could affect the country’s willingness to cooperate on intelligence matters. The steps announced by Bush include banning 31 businesses owned by the Sudanese government from access to the U.S. financial system.

The decision to impose financial penalties "was not a good idea," Ukec said. "It diminishes our cooperation. And it makes those who are on the extreme side, who do not want cooperation with the United States, stronger."

But White House and U.S. intelligence officials played down the prospect that the intelligence cooperation would suffer, saying that it is in both countries’ interests.

мультики роботы трансформерыФильчаков прокуратура харьков

Huurarbeiders se grondregte

Image

Dikgang Moseneke

Die konstitusionele hof het vir die eerste keer besluit dat individue se rassistiese praktyke, met betrekking tot die verwydering van gekleurde persone van grond, ’n geldige grondeis tot gevolg kan hê. Dit bring mee dat nie net rassistiese wette van die ou regering bewys moet word voordat gemeenskappe grond kan terugeis nie.

Verlede week is uitspraak gelewer ten gunste van ’n groep huurarbeiders (bekend as die Popela-gemeenskap). Hulle het op die plaas Boomplaas in die Moketsi-distrik in die Limpopo-provinsie gebly toe die eienaar in 1969 hulle dienste as huurarbeiders gestaak het. Die wet wat die stelsel van huurarbeiders op plase verbied, is eers in 1970 aanvaar. Dit is hoekom die Popela-groep se grondeis op Boomplaas, wat nou ’n suksesvolle vrugteplaas is genaamd Goedgelegen Tropical Fruit, in die grondeisehof en ook die appèlhof misluk het. Die howe het naamlik besluit dat die gemeenskap nie deur ’n rassistiese regeringswet verjaag is nie, maar deur ’n individu.

Die konstitusionele hof het egter nou in hulle guns beslis. Die gemeenskap het die keuse om die grond terug te eis of ten volle vergoed te word. Adjunk-hoofregter Dikgang Moseneke het die uitspraak gelewer.

Die Popela-groep het die hof gevra om die grond waar hulle huise was, asook die onmiddellike omgewing en die area wat hulle gebruik het vir weiding en ploegdoeleindes, aan hulle terug te gee.

Moseneke het daarop gewys dat dit hier nie net gaan oor ekonomiese regte om ’n stuk land te kan beploeg en te laat bewei nie, maar dat hierdie mense ook reg op die land gehad het omdat hulle kinders daar gebore is en bejaardes daar begrawe is.

Indien geen ooreenkoms deur die eienaars van Goedgelegen en die Popela-groep bereik kan word nie, sal die saak na die grondeisehof terugverwys word.

Sondagaand het die inwoners hulle vreugde oor die konstitusionele hof se besluit te kenne gegee op SABC 2 se televisienuus. “Nou kan ons heeldag ploeg en die bokke hierheen bring,” het ’n tandelose bejaarde opgemerk.

автоматическое зарядное устройствоtopcargo развод

Bloeddorstigheid in Kenia

Image

Keniaanse polisie in Mathare

Gister is een persoon net buite die Ambassadeur-hotel in Nairobi dood tydens ’n handgranaataanval. Ses persone is ernstig beseer. Die granaat het skynbaar ontplof toe ’n onbekende man in ’n bus net buite die hotel wou klim.

Hierdie aanval volg op weke van geweld in Nairobi, veroorsaak deur ’n misterieuse sekte/bende genaamd die Mungiki. Die Keniaanse polisie het verlede week op hulle bastion in Mathare, ’n krotbuurt net buite die Keniaanse hoofstad, toegeslaan. 30 Mense is deur die polisie doodgeskiet en honderde het gevlug. Vir die eerste keer het die meeste Westerlinge van hierdie eienaardige bende gehoor.

In Kikuyu beteken mungiki “verenigde mense.” Hierdie vreemde sekte het in die tagtigerjare die lig gesien en is in 2002 verban. Nie veel is oor die groep bekend nie, maar hulle staan ’n terugkeer na Afrika-tradisies voor en is gekant teen die Westerse beskawing. Hulle beskou hulleself as opvolgers van die Mau Mau-rebelle van die vyftigerjare wat teen Britse kolonialisme in opstand gekom het. Mungiki-lede verwerp ook die Christendom en forseer jong meisies om besny te word. In Mathare word inwoners gedwing om maandelikse bydraes aan die bende te maak en selfs openbare toilette word deur lede van die bende beman en geld geëis voor mense mag binnegaan. Bendelede verskaf ook onwettige water- en kragkonneksies aan inwoners. Volgens onbevestigde berigte is daar parlementslede in die Keniaanse regering wat bande met die bende het. Die leiers van die Mungiki beweer dat hulle ook ondersteuners in skole en die weermag het en spog dat hulle oor nagenoeg twee miljoen lede beskik.

Mungiki-lede het reeds in Mei vanjaar begin amok maak toe hulle mense onthoof het wat blykbaar inligting oor die groep aan die polisie deurgegee het. In Junie het hulle begin om matatu-bestuurders (bestuurders van minibus-taxis) in Nairobi te martel, dan te onthoof en hulle liggame in stukke op te kap. Die bestuurders het naamlik geweier om beskermingsfooie aan Mungiki te betaal. Dit is hierdie vlaag moorde wat tot die onlangse polisie-optrede in Mathare gelei het. Die groep is skynbaar daarop uit om die verkiesing van Desember vanjaar te ontwrig.

promosлобановский александр отзывы

Intussen moet ons moed hou

ImageDie Afrikaners moet oorleef tot die jaar 2009. Dan sal ons met meer sekerheid weet dat die Wêreldbekersokker-debakel nie gaan plaasvind nie. Op daardie stadium behoort die middelpunt-vlietende kragte in ANC-geledere ook naastenby uitgewoed te wees. Bekwame en ervare mense sal dan genoodsaak word om die landsregering oor te neem. Hiervoor is geen bevolkingsgroep beter geskik as die Afrikaners nie. Ons moet voorbereid wees hiervoor.

Die barste in die ANC-muur kan nie veel langer toegeplak word nie. Een van die drie vennote van die ANC-alliansie het reeds te kenne gegee dat hy sy eie paadjie met die eerskomende verkiesing wil loop. Maar veel erger is die onderlinge wantroue en gevegte wat in ANC-geledere onbelemmerd voortwoed. Neem byvoorbeeld die Suid-Afrikaanse Polisie wat uit groot, vet polisiemanne bestaan waarvan die oorgrote meerderheid te vet is om ʼn misdadiger aan te keer en in elk geval nie ʼn verklaring van ʼn klaer kan uitskryf nie. Die Skerpioene lê oorhoop met die kommissaris van polisie Jack Selebi, en hy is weer oorhoops met die Nasionale Intelligensiediens waarvan die voormalige hoof, Billy Masethla, deur Mbeki ontslaan is en sodoende het Mbeki nog ʼn vyand van ʼn senior ANC-lid verwerf. Dan is daar ook spioene van die vorige vryheidsvegters en vryskut-intelligensie-agente van buitelandse organisasies en multi-nasionale maatskappye in die polisiediens bedrywig. Voeg hierby dat Jackie Selebi tot bokant sy ore betrokke is by die rampokkerwêreld van sy vriende Agliotti wat teregstaan op die moordklag van Kebble.  Dit gebeur alles in een enkele staatsdepartement. ʼn Mens kan in hierdie trant ten opsigte van alle staatsdepartemente voortgaan met Finansies enigsins as uitsondering. Oor al die ellende word gereeld in die pers verslag gedoen maar dit sluit natuurlik nie Naspers in nie want hulle is polities korrek. Die onbeholpenheid van die polisie wat nie in staat is om naastenby die misdaadgolf te bekamp nie, is as enkele faktor voldoende om die Wêreldbekersokkertoernooi in 2010 te kelder. Ja, MacBride is nie deel van die SAPD nie, maar hy word nie aangeklae dat hy van die fuifparty lekker-lekker in sy ampsmotor gery het nie.

Een van die probleme wat die ANC-bewind het, is die feit dat mag korrupteer en absolute mag korrupteer absoluut (om ʼn Engelse uitdrukking letterlik te vertaal). Dit is later ook nie meer lekker om te regeer nie aangesien die probleme steeds meer word en die oplossings word omgekeerd eweredig minder. Nog later word daar nie meer aan oplossings gedink nie en op daardie stadium word probleme geignoreer soos Mbeki doen. In stede daarvan om na die landsprobleme om te sien, bestyg hy sy duur en deftige vliegtuig om in Viëtnam sement te gaan koop of om in Europa by sy blanke vriendjies in Londen, Parys en Berlyn en nou by die G8 lande se byeenkoms in Rostock te gaan rinkink. Intussen bly hy ʼn volslae kommunis en het as sy hegte vriende Mugabe, Aristide en die spul kommuniste van Viëtnam en Sjina.

Nou is dit die plig van elke Afrikaner, om in plaas daarvan om die duisternis te vloek, ʼn kers aan te steek wat in die duisternis brand. Daar is egter ook, soos Langenhoven gesê het, die briekaandraaiers teen die steil bult uit. Daar is gelukkig mense wat iets positief wil doen; vyf-en-twintig Afrikaners het in 1995 bydraes ten opsigte van die meeste portefeuljes in die staatsbestel onder die naam ‘N LAND VIR DIE BOEREVOLK gepubliseer. Dit bevat positiewe riglyne vir die Boerevolk. ʼn Aantal Afrikaners het besluit om hierdie publikasie op te dateer en elke portefeulje tot die huidige by te werk. Afgesien daarvan dat dit ʼn nuttige publikasie kan wees, gaan dit tenminste die bydraers verplig om na te  dink, diep na te dink en om met positiewe en rigtinggewende gedagtes na vore te kom. Ons kort slegs nog ʼn de~la~Rey-liedjie en dan sal die Boerevolk weer marsjeer.

Die Afrikaners word daaraan herinner dat hulle die magtigste volk in Afrika is. Dit is die mense wat die modernste staat in Afrika uit die grond opgebou het. Dit is hulle wat die eerste in die wêreld was om ʼn hartoorplanting te doen, wat ʼn kernbom kon vervaardig, wat die modernste paaie en die beste weermag in Afrika gehad het, goeie skole en universiteite gebou en talle ander voortreflike instellings gevestig het. Dit kan alles weer ge-ewenaar word, mits soos Jan Brand gesê het, elkeen sy plig doen deur vasberade en moedig die toekoms tegemoet te gaan. Ons het polities alles om te wen en niks om te verloor nie. Ons moet maar net insien dat die toekoms aan ons behoort.

производственная мебельФильчаков прокурор

‘For God’s Sake, Please Stop the Aid!’

The Kenyan economics expert James Shikwati, 35, says that aid to Africa does more harm than good. The avid proponent of globalization spoke with SPIEGEL about the disastrous effects of Western development policy in Africa, corrupt rulers, and the tendency to overstate the AIDS problem.
SPIEGEL: Mr. Shikwati, the G8 summit at Gleneagles is about to beef up the development aid for Africa…

Shikwati: … for God’s sake, please just stop.

SPIEGEL: Stop? The industrialized nations of the West want to eliminate hunger and poverty.

Shikwati: Such intentions have been damaging our continent for the past 40 years. If the industrial nations really want to help the Africans, they should finally terminate this awful aid. The countries that have collected the most development aid are also the ones that are in the worst shape. Despite the billions that have poured in to Africa, the continent remains poor.

SPIEGEL: Do you have an explanation for this paradox?

Shikwati: Huge bureaucracies are financed (with the aid money), corruption and complacency are promoted, Africans are taught to be beggars and not to be independent. In addition, development aid weakens the local markets everywhere and dampens the spirit of entrepreneurship that we so desperately need. As absurd as it may sound: Development aid is one of the reasons for Africa’s problems. If the West were to cancel these payments, normal Africans wouldn’t even notice. Only the functionaries would be hard hit. Which is why they maintain that the world would stop turning without this development aid.

SPIEGEL: Even in a country like Kenya, people are starving to death each year. Someone has got to help them.

Shikwati: But it has to be the Kenyans themselves who help these people. When there’s a drought in a region of Kenya, our corrupt politicians reflexively cry out for more help. This call then reaches the United Nations World Food Program — which is a massive agency of apparatchiks who are in the absurd situation of, on the one hand, being dedicated to the fight against hunger while, on the other hand, being faced with unemployment were hunger actually eliminated. It’s only natural that they willingly accept the plea for more help. And it’s not uncommon that they demand a little more money than the respective African government originally requested. They then forward that request to their headquarters, and before long, several thousands tons of corn are shipped to Africa …

SPIEGEL: … corn that predominantly comes from highly-subsidized European and American farmers …

Shikwati: … and at some point, this corn ends up in the harbor of Mombasa. A portion of the corn often goes directly into the hands of unsrupulous politicians who then pass it on to their own tribe to boost their next election campaign. Another portion of the shipment ends up on the black market where the corn is dumped at extremely low prices. Local farmers may as well put down their hoes right away; no one can compete with the UN’s World Food Program. And because the farmers go under in the face of this pressure, Kenya would have no reserves to draw on if there actually were a famine next year. It’s a simple but fatal cycle.

SPIEGEL: If the World Food Program didn’t do anything, the people would starve.

Shikwati: I don’t think so. In such a case, the Kenyans, for a change, would be forced to initiate trade relations with Uganda or Tanzania, and buy their food there. This type of trade is vital for Africa. It would force us to improve our own infrastructure, while making national borders — drawn by the Europeans by the way — more permeable. It would also force us to establish laws favoring market economy.

SPIEGEL: Would Africa actually be able to solve these problems on its own?

Shikwati: Of course. Hunger should not be a problem in most of the countries south of the Sahara. In addition, there are vast natural resources: oil, gold, diamonds. Africa is always only portrayed as a continent of suffering, but most figures are vastly exaggerated. In the industrial nations, there’s a sense that Africa would go under without development aid. But believe me, Africa existed before you Europeans came along. And we didn’t do all that poorly either.

SPIEGEL: But AIDS didn’t exist at that time.

Shikwati: If one were to believe all the horrorifying reports, then all Kenyans should actually be dead by now. But now, tests are being carried out everywhere, and it turns out that the figures were vastly exaggerated. It’s not three million Kenyans that are infected. All of the sudden, it’s only about one million. Malaria is just as much of a problem, but people rarely talk about that.

SPIEGEL: And why’s that?

Shikwati: AIDS is big business, maybe Africa’s biggest business. There’s nothing else that can generate as much aid money as shocking figures on AIDS. AIDS is a political disease here, and we should be very skeptical.

SPIEGEL: The Americans and Europeans have frozen funds previously pledged to Kenya. The country is too corrupt, they say.

Shikwati: I am afraid, though, that the money will still be transfered before long. After all, it has to go somewhere. Unfortunately, the Europeans’ devastating urge to do good can no longer be countered with reason. It makes no sense whatsoever that directly after the new Kenyan government was elected — a leadership change that ended the dictatorship of Daniel arap Mois — the faucets were suddenly opened and streams of money poured into the country.

SPIEGEL: Such aid is usually earmarked for a specific objective, though.

Shikwati: That doesn’t change anything. Millions of dollars earmarked for the fight against AIDS are still stashed away in Kenyan bank accounts and have not been spent. Our politicians were overwhelmed with money, and they try to siphon off as much as possible. The late tyrant of the Central African Republic, Jean Bedel Bokassa, cynically summed it up by saying: "The French government pays for everything in our country. We ask the French for money. We get it, and then we waste it."

SPIEGEL: In the West, there are many compassionate citizens wanting to help Africa. Each year, they donate money and pack their old clothes into collection bags …

Shikwati: … and they flood our markets with that stuff. We can buy these donated clothes cheaply at our so-called Mitumba markets. There are Germans who spend a few dollars to get used Bayern Munich or Werder Bremen jerseys, in other words, clothes that that some German kids sent to Africa for a good cause. After buying these jerseys, they auction them off at Ebay and send them back to Germany — for three times the price. That’s insanity …

SPIEGEL: … and hopefully an exception.

Shikwati: Why do we get these mountains of clothes? No one is freezing here. Instead, our tailors lose their livlihoods. They’re in the same position as our farmers. No one in the low-wage world of Africa can be cost-efficient enough to keep pace with donated products. In 1997, 137,000 workers were employed in Nigeria’s textile industry. By 2003, the figure had dropped to 57,000. The results are the same in all other areas where overwhelming helpfulness and fragile African markets collide.

SPIEGEL: Following World War II, Germany only managed to get back on its feet because the Americans poured money into the country through the Marshall Plan. Wouldn’t that qualify as successful development aid?

Shikwati: In Germany’s case, only the destroyed infrastructure had to be repaired. Despite the economic crisis of the Weimar Republic, Germany was a highly- industrialized country before the war. The damages created by the tsunami in Thailand can also be fixed with a little money and some reconstruction aid. Africa, however, must take the first steps into modernity on its own. There must be a change in mentality. We have to stop perceiving ourselves as beggars. These days, Africans only perceive themselves as victims. On the other hand, no one can really picture an African as a businessman. In order to change the current situation, it would be helpful if the aid organizations were to pull out.

SPIEGEL: If they did that, many jobs would be immediately lost …

Shikwati: … jobs that were created artificially in the first place and that distort reality. Jobs with foreign aid organizations are, of course, quite popular, and they can be very selective in choosing the best people. When an aid organization needs a driver, dozens apply for the job. And because it’s unacceptable that the aid worker’s chauffeur only speaks his own tribal language, an applicant is needed who also speaks English fluently — and, ideally, one who is also well mannered. So you end up with some African biochemist driving an aid worker around, distributing European food, and forcing local farmers out of their jobs. That’s just crazy!

SPIEGEL: The German government takes pride in precisely monitoring the recipients of its funds.

Shikwati: And what’s the result? A disaster. The German government threw money right at Rwanda’s president Paul Kagame. This is a man who has the deaths of a million people on his conscience — people that his army killed in the neighboring country of Congo.

SPIEGEL: What are the Germans supposed to do?

Shikwati: If they really want to fight poverty, they should completely halt development aid and give Africa the opportunity to ensure its own survival. Currently, Africa is like a child that immediately cries for its babysitter when something goes wrong. Africa should stand on its own two feet.

Interview conducted by Thilo Thielke

Translated from the German by Patrick Kessler

подвесной светильник стеклоФильчаков Александр Васильевич

Die slag van Donkerhoek

Image

Voorstelling van Donkerhoekveldslag

Donkerhoek is sowat 30 km oos van Pretoria geleë. Op 11 en 12 Junie 1900 het die Slag van Donkerhoek tussen Britse soldate en Boere-troepe hier plaasgevind. Dit was die laaste konvensionele veldslag van die Anglo-Boereoorlog.

’n Paar dae tevore, op 5 Junie, het lord Roberts Pretoria binnegemarsjeer en die Britse vlag gehys. Hy was oortuig daarvan dat die twee Boererepublieke sou oorgee as Pretoria in Engelse hande val. Paul Kruger en die ZAR-volksraad het hulleself reeds in Waterval-Boven gevestig toe die Engelse Pretoria geannekseer het. Die Engelse was gretig om die ou president gevange te neem en het geglo dit kon ’n spoedige einde aan die konflik bring. Hulle wou ook die Boere op hulle knieë dwing, aangesien hulle dit nie met die inname van Pretoria kon regkry nie. Die Boere wou die Engelse egter verhoed om Kruger agterna te sit en het hulleself ingegrawe : genl de la Rey en sy magte in die noorde by Boekenhoutkloof en genl Louis Botha met sy manne op die plase Donkerhoek en Kleinfontein.

Die Britse soldate het op 11 Junie 1900 in ’n oostelike rigting beweeg en generaal Botha begin aanval. Daar was sowat 16 000 soldate aan Engelse kant met 6 groot kanonne en 666 sogenaamde veldkanonne. Die Boere was maar ongeveer 6 000 man en hulle het 22 kanonne en een Long Tom gehad. Die Boere het teruggeval na die hoogste kop op die plaas Kleinfontein, oftewel Diamond Hill, waar die Slag van Donkerhoek (soms ook Diamond Hill genoem) op 12 Junie plaasgevind het. Die oop grasvlakte het min skuiling gebied en was nie ideaal vir die Engelse berede troepe nie.

Die Engelse het in ’n driehoekformasie aangeval: een gedeelte het die Boere van links aangeval, die ander deel aan die regterkant en die infanterie het in die middel deurbeweeg. Die Boere het nie daarin geslaag om die Engelse terug te dryf nie, maar het heldhaftig teruggeveg. Van tyd tot tyd was daar ware heldedade, soos toe ’n klompie Boere op Hamilton se brigade afgestorm het terwyl die Engelse besig was om kanonne op te stel. Volgens Arthur Conan-Doyle het sulke aksies gesorg vir “picturesque warfare” en ’n welkome afwisseling gebied van die “invisible man with his smokeless gun upon the eternal kopje.“ (The Great Boer War).

Dit het geweldig baie vir die moraal van die troepe beteken. Alhoewel hulle die aftog moes blaas, was dit “’n vlug in vol moed“, aldus Jan Smuts. Dit is hierdie durf wat die Boere moed gegee het om vir nog bykans twee jaar die oorlog voort te sit, hierdie slag in die vorm van guerilla-oorlogvoering.

купить настольный светильниклобановский харьков класс

Voor ons o?, Naspers, die monster wat sy eie voete eet

ImageLand sonder Insig

FW het die land opgeasteriskasterisk. So sê Nina Overton-de Klerk sê haar veertienjarige seun sê ‘n ongepoetste Afrikanerseun vir hom by sy “gewone Afrikaanse staatskool.” Haar presiese woorde, wat drup van die konvensies van selfgeregverdigte Afrikaner liberalisme, is: “Daarteenoor het my veertienjarige seun (in ’n gewone Afrikaanse staatskool), onlangs beleef dat ’n mede-leerling vir hom, geaksentueer met die middelvingerteken, gesê het: ‘Gaan sê vir jou Oom (FW) hoe hy die land opgef** het.’ Gevolg deur al daai soort van beskuldigings oor hoe die land aan swart mense oorgegee is, ensovoorts.”

Ons word met hierdie gruwelstaaltjie bedien in Ta’ Nina se geveinsde, aanstellerige rubriek oor die aanstellerigheid van geveinsde Afrikaners. Hierdie letterkundige aanbieding van haar sal weliswaar nie deur die gemiddelde leser onthou word teen die tyd wat hy verbygeblaai het tot by die sportblad nie, maar dit hét ‘n nut. Ons kan dit as ‘n  soort lakmoespapiertjie gebruik wat presies wys hoe kalkerig die grootste Afrikaanse koerantgroep ter wêreld die grond gemaak het waarin hy spit.

“As Afrikaners met die mond seën en in hul binneste vloek,” soos haar stukkie vir verveelde lesers opgedoen is in “By”, is een van daardie opgesmukte prekies wat so geliefd is deur Naspers-redakteurs. ‘n Mens kan dit Tippex-joernalisme noem; so onbenullig en onopvallend soos verlede maand se Lotto-nommers wat met wit ink op tikpapier geskryf is. Dit begin as ‘n pamflet teen die skynheiligheid van Afrikanersnobs en eindig as ‘n selle-ou, selle-ou brosjure vir ‘n politieke stelsel – Nuwe Suid-Afrikanerisme –  wat gevrek het voordat dit behoorlik uit die ideologiese broeikas kon kom. Nina se betoog is gebrekkig aan intellektuele vesel en proteïene en daar is meer te wen daarin om motreën te probeer eet as om dié rubriek te herkou. Wat dit wel demonstreer – as demonstrasie nog enigsins nodig is – is hoekom Naspers se koerantbedryf (daardie behemot wat besig is om sy eie voete te eet) se emfisemiese gehyg so roggelend word vanuit sy korporatiewe spelonk in Heerengracht 44, Kaapstad. Hierdie soort selfvoldane menings wat aangebied word in ongeërgde styl, sonder agting vir die behoorlike ontwikkeling van argumente en met karige respek vir Die Taal is cholesterol in die are van enige koerant. Die Burger, net soos die res van die Naspers-koerante, het juis nou dringend nuwe vitamines en minerale nodig. Hulle uitgewer, daardie monster wat so oorvreet is aan sukses, is merkbaar besig om van sy skubbe te verloor.

Verlede maand het daar iets met die mediamonster gebeur, op die oog af niks ingrypend nie, nie iets wat regstreeks die grond in die mediawêreld verskuif het nie en wat minder indruk op die leespubliek se bewussyn gemaak het as die kleur van Victor Matfield se mondskerm. En tog het dit die ingeligte waarnemer sy ken laat krap en sy kop laat knik asof dit iets is waarvoor hy gewag het: Die pretensieuse tydskrif, Insig, nog altyd maar net  ‘n klein, tengerige ponie in die Naspers-stal, het weens gebrek aan belangstelling gevrek. Dit is nie iets waaroor lank en roerend in walms van nostalgie oor getreur sal word nie. Die uitgewers veral, en hulle telraamjokkies in besonder, sal nie na die tydskriffie verlang nie. Insig het begin as ‘n soort van literêre vergaderplek vir verbitterdes waar iesegrimmige liberales mekaar se menings kon bewonder. Die enigste hitte in die oond was hulle verontwaardiging oor apartheid en met die afsterwe van dié politieke beleid, het Insig, van meet af nie juis vol spiere en lewenslus nie, bepaald bloedarmmoedig en traag geword. Sonder apartheid het dit niks gehad om op te teer nie. Vir die laaste paar jaar was dit as’t ware op ‘n korporatiewe hartlongmasjien, gesubsidieer deur sulke platvloerse maar ontsaglik winsgewende publikasies soos Die Huisgenoot. Die poging om Insig oor te doen as ‘n avante garde dissekteerverslag van sosiale transformasie, het uiteindelik ook misluk.

Ewe lusteloos was die nabetragting wat oor die saai lewe en onopvallende afsterwe van Insig in die blaaie en webruimtes van oorlewende Naspers publikasies gehou is. Natuurlik het die meerderheid kommentators presies geweet waar die blaam vir hierdie verlies hoort: Vierkantig voor die deur van daardie ongepoetste skobbejak, die Afrikaanse leser. Rian Malan noem hulle in ‘n aanhaling van Olive Schreiner “’n nasie van laer-middelklas-Filistyne.” “Filistyn,” soos dit hier diens doen, beteken ‘n dowwe persoon, iemand wat ‘n boek se waarde meet aan die hoeveelheid prentjies wat daarin is en wat sy lippe beweeg en sy vinger onder die woorde skuif as hy lees. Duidelik is ‘n diep, gesofistikeerde publikasie ver bo dié spul doffels se begrip.

‘n Tydskrif wat vir die Filistyne voorsiening maak is soos “gangreen of frostbite,” fulmineer Antjie Krog, jou werklikwaar nog dikvellig onder die indruk dat daar wraggies nog so ‘n frats bestaan soos iemand wat ‘n ingeduikte Coke-proppie omgee vir haar menings. Haar definisie van Filistynisme is enige iets wat keel skoonmaak in die omgewing van haar verbitterde liberalisme. “Sedert alles wat Afrikaans-links en konfronterend was deur Afrikaner-apatie doodgedruk is,” teem sy, “moet ‘n mens naweke deur bladsye kaf waad van gay-wees-is-sonde en die-Bybel-is-‘n-wetenskaplike-handboek om iets van gehalte in Afrikaans te lese te kry.”

Gehalte Afrikaans is, dus ‘n onhaalbare ideaal indien dit enigsins verskil met die Lewe Volgens Antjie Krog. Wel, Insig het nie. Dit het omtrent letters deur die omslag gelek so vol was dit van die uitgediende, muwwe, ontblote en uitgelagte idees van Krog en haar kader mantramompelaars. Maar, nie net was Insig se blare te hoog vir die Afrikaanse renosters om by te kom nie, hierdie Afrikaanse tydskrif het boonop die liberale uitgewersonde begaan om te maak asof die Afrikaner bestaan. Sê wie? Ag, kom aan… julle weet… wie anders as ons eie joernalistieke dorpsidioot, Max du Preez? As gevolg daarvan het hy – nè, julle wou mos – twee uit elke drie uitgawes van Insig geboikot, en – vatso! –  hoe kan enige publikasie só ‘n terugslag oorlewe? “(Daar was altyd te veel van ‘n fokus op ‘Afrikanersake’ na my smaak,)” skryf Du Preez op sy selfveragtende beste.

Nadat hierdie vername taalkundige erken dat hy “nie so mooi” weet wat ‘n wetenskapstaal is nie, pleit hy vir ‘n nuwe intellektuele Afrikaanse publikasie sodat ons kan voorkom dat “Afrikaans net ‘n huistaal en ‘n skindertaal en ‘n rugbytaal en ‘n gekerm-oor-minderheidsregte-taal word…” So ‘n tydskrif, droom hy hardop, moet “’n rouheid, ‘n vreesloosheid, ‘n verrassendheid, ‘n varsheid, ‘n onvoorspelbaarheid” hê. Wat hy duidelik in gedagte het, is die inhoud op PRAAG se webblad.

Hierdie nuwe, mitiese tydskrif, hierdie joernalistieke reënboogpot goud is iets waaroor die liberales aanhoudend mymer. Daar moet iets nuut wees, beduie hulle vir mekaar; vol vars idees, vertel hulle aanhoudend sonder om te erken dat so ‘n publikasie dan iets sal bevat wat net so min as ‘n tydmasjien kan bestaan: ‘n Vars liberale idee.

Vra jy dat hulle moet uitwei oor so ‘n tydskrif, rol die hoepelsinne. (Vir ‘n bondige beskrywing oor hoepels en hoepelsinne, kyk na “Max du Preez se hoepelsin” op PRAAG se webblad.) Dié nuwe tydskrif moet-vreesloos-wees-moet-polities-korrek-wees, dit moet-eerlik-wees-moet-nie-die-waarheid-praat-nie, moet-nuut-wees-mag-net-ou-stof-hersirkuleer, moet-verdraag-saam-wees-mag-nie-Afrikaners-verdra-nie… Dit moet genadiglik gereinig wees van alle logika, moet gesteriliseer wees van enige verwysings na enige Afrikaner-voortreflikhede, moet gesuiwer wees van enige simpatie met daardie verfoeilike minderhede wat hulleself aanmatig deur hulle te verbeel hulle het regte.

Wat hulle nalaat om vir mekaar te verduidelik is dat dié tydskrif ook nooit onafhanklik sal kan asemhaal sonder om weg te kwyn nie. Dit sal net so ‘n sawwe mislukking soos wyle onbetreurde Insig wees en vir dieselfde rede: Die redaksie se algehele, halsstarrige onsensitiwiteit vir hulle gehoor se emosionele klimaat, frustrasies en  ideale. Duidelik is hulle onbewus daarvan dat ‘n tydskrif ook maar net ‘n produk is, dat die langlewendheid van ‘n produk afhanklik is van die gehalte daarvan en dat die eerste reël van gehaltebeheer is om seker te maak wat dit is wat jou kliënt wil hê.

Miskien sou Naspers dringende aandag aan sy benadering gegee het as dit nie Insig was wat gesink het nie maar ‘n meer omvangryke publikasie soos, sê nou maar, Die Huisgenoot. Dan was daar ‘n verlies in die enigste werklike sin – meetbaar in Rand en sent. Daar sou ‘n geween en ‘n gerouklaag in die raadsale van Naspers gewees het. Soos dit is, het Insig maar ‘n klein geluidjie by afsterwe gemaak, en tog was dit ‘n onheilspellende klank, iets soos die gedempte knal van ‘n buikplank wat onder die waterlyn van ‘n groot skip op die oseaan losspring. Dit behoort suur te drup in die maagholte van ‘n ingeligte Naspersamptenaar. Insig mag miskien ‘n klein plankie gewees het maar dit is van dieselfde hout gemaak en is met dieselfde houtnaels geheg as die res van die skip. Dieselfde tekorte wat Insig laat wegkwyn het, is in elke ander Afrikaanse publikasie van Naspers ingeënt. Insig moes eintlik die langste geleef het want dit is ‘n liberale tydskrif vir liberale mense terwyl Rapport, Die Beeld en Die Volksblad liberale leesstof is vir konserwatiewe mense. Dit behoort die Antjie Krog/Max du Preez kaders se monde droog te laat.

Maar die liberalis het ‘n tradisionele onvermoë om enige iets sinvol te lees al is dit die skrif teen die muur. So “gis” Irna van Zyl, wat die professionele swartmerkie verdien dat sy eens Insig se redakteur en uitgewer was, dat die heersende Naspers wysheid is dat intellektuele behoeftes deur bylaes in koerante gedien word, soos Perspektief in Rapport en… By… in Die Burger.

En wat By ons in Die Burger gee, geagte en minder geagte lesers, is: Nina Overton-de Klerk.

In die land van die kaalkopopfopper

Al die swakhede van Naspers-styl Tippex-joernalisme is ingebind in Nina Overton-de Klerk se aanbieding, vir ons verheldering, van die woord “opgeasteriskasterisk” en haar opgesmukte verslag van die voorval waarin dit gebruik is. Dit is hoe sy die woord skryf: “… opgef**…” Wat irriteer is die inherente oneerlikheid van haar spellingkeuse. Kyk, ons wéét die veertienjarige aktivis het nie die uitdrukking “opgeasteriskasterisk” teenoor haar spruit gebruik nie. (Hy is in ‘n Nuwe Suid-Afrikaanse staatskool so dit is te betwyfel of hy weet wat ‘n asterisk is.) Ons almal weet presies wat dit is wat hy gesê het. Maar in egte Naspers-preutsheid word die krasheid van die waarheid verdoesel, in dié geval deur die gebruik van leestekens. Hier is ‘n fundamentele tegniese luiheid ter sprake. Die probleem – om die klein skobbejak se agtertangse karakter te ontbloot sonder dat Nina haar sawwe letterkundige handjies besmeer – verdien darem ‘n minuut van die skryfster se oorweging. Die leser is dit werd, sou ‘n mens dink.  As dit goed genoeg is vir Nina Overton-de Klerk om ons in te lig dat ‘n seun ‘n kras uitdrukking teenoor haar seun gebruik het, sonder dat sy vir ons die presiese woord hoef op te dis, laat Nina Overton-de Klerk ‘n manier bedink om dit so aan haar lesers oor te dra.

“Hierdie klein skermunkel,” kan sy skryf, “het in skeltaal vir my seun gesê hy moet vir sy Oom FW gaan kritiseer oor die algehele verval van die land as gevolg van sy ruggraatlose oorhandiging van mag aan die ANC.” Daar’s hy. Dit was nie moeilik nie en die sin is genadiglik vry van die onooglike selfsensuur van die asterisk.

Maar dit is nie goed genoeg vir Overton-de Klerk nie. Sy wil die kru uitdrukking voor ons oë hê om ons te oortuig van haar verbondenheid tot proletariese wortels. Nie net is sy ‘n verhewe liberalis wat ons begunstig met haar epistel uit die heuweltoppe van linkse Afrikanerdom nie, sy dra ook die kentekens van iemand wat bereid is om neer te daal om tussen die prole te wandel. “Daarom,” skryf sy in haar sub-teks, “kan julle my vertrou. Ek weet wie julle is en wat julle nodig het want ek…ken die f-woord.” Maar sy is nie bereid om daarvoor te betaal deur die woord uit te skryf nie. Sy los dit aan die leser oor om sy eie gedagteland te besoedel met die innerlike verklanking van die woord.

Dit is presies wat sal gebeur. Letters is simbole wat gebruik word om sekere klanke te verteenwoordig. ‘n Asterisk is nie ‘n letter nie en stel nie ‘n klank voor nie. Die aanwending daarvan in ‘n woord stel ‘n raaisel daar; nie enigsins ‘n ingewikkelde raaisel nie maar die verstand dring tog onwillekeurig daarop aan om dit op te los. Hierdie oplossing is ‘n suksesvolle mnemoniese werktuig en so word die oorspronklike woord net nog fermer in die bewussyn gevestig. Soos gewoonlik word die gewone burgers gelos om die selfvoldane liberalis se gemors te absorbeer. Nina Overton-de Klerk wil gewaagd maar nie waaghalsig wees nie. Sy wil in die openbaar p**p (en ons leen hierdie woord uit haar leksikon) maar wil nie hê ander moet dit ruik nie.

Sy wil haarself vrywaar met die argument dat daar soveel ander woorde saamgestel kan word uit haar konstruksie, dat dit nie te sê is dat sy enige gruwelwoord in gedagte gehad het nie. Miskien sal ons dink die seun het gesê “opgefyt,” “opgefim” “opgefus” of  “opgefez”? Nou maar goed. Kom ons akkommodeer maar Overton-de Klerk se skynheiligheid en kies vir ons twee letters – maar net nie “O” en “K” in daardie volgorde nie – om haar woord uit te lê. Ek persoonlik sal die aanstootlike “K” nie aanwend nie. Dit word te maklik gebruik om ‘n bruin woord, “k*k” te vorm, of, nog baie erger in Naspers se oë, die swart woord, “k*ffer”. So, geen “K” vir my nie maar ek hou van die “O”. En, ag nou ja, gee dan vir my ‘n “P”. Daar het ons dit: “Opgefop.” En dit is passend.

FW het, in die volle sin van die woord, ons goeie ou Suid-Afrika, daardie land wat so “wonderskoon” was soos Hanru Niemand sielvol sing, properlies opgefop.

Hy het dit opgefop met sy foppen plakkate wat “eie skole, eie woongebiede” in sy verkiesingsveldtog van 1989 waarborg. En watter fopop was sy referendum nie toe hy die Afrikaner so ver gekry het om homself op te fop deur “ja” te stem nie. En toe fop FW voort met die onderhandelinge en fop sy volk deur die ore deur nooit, soos hy belowe het, vir hulle die kans te gee om sy foppen oorgawe te ratifiseer nie. En daardie regering van nasionale foppen eenheid, dié was nou eers vir jou ‘n foppen klug. Toe fopof FW mos daaruit en los ons om rond te fop in die gemors. As daar Afrikaners is wat hom nou wil opfop verstaan ek dit. En as daardie knaap by die “tipiese Afrikaanse staatskool” sy foppen middelvinger vir Nina se seun se oom wys, moet ons seker begrip hê vir hom.

Ek wens Overton-de Klerk wil vir ons vertel wie dié jong man is. Ek beskou hou as skrander en met baie meer politieke insig as sy maatjie se ma met die dubbeldoor van. En ek stem saam met hom; foppen al die pad. Die land is opgefop. Dis nie net ek en hy wat so dink nie. Deesdae is die Groot Fopper homself, FW foppen de Klerk, self “besorgd” oor die land, oor regstellende aksie en landbou en só aan. Dis nou nie juis ‘n noodgil in die nag nie maar, fop’it alles, dis die naaste wat hy ooit aan ‘n erkenning dat hy opgefop het sal kom.     

As hierdie besef sy “kale ou kop”, soos Eugene Terreblanche dit noem, binnegedring het, is FW die enigste van hierdie De Klerks wat die lig gesien het. Skoonsus Nina is, in egte Naspers-styl, vasbeslote om blind te bly vir die werklikhede van die Nuwe Suid-Afrika en, met ‘n geïrriteerde gefladder van haar pen, maak sy  die desperate krete oor die groeiende nasionale katastrofes af as “daai soort van beskuldigings.”  Blykbaar is sy erg koud gelaat deur die nasionale paaienetwerk wat verkrummel, elektriese toevoer wat elke dag meer wisselvallig word en munisipale dienslewering wat nou net in ‘n vlaag van nostalgie onthou  kan word. Onderwysstelsel waarvan die hoofproduk ‘n verwarde, verbitterde en ongeletterde geslag kinders sonder vaardighede en hoop is? Suiwer piffel. Diefstal, kapings, moorde en willekeurige verkragtings? Dis maar net “daai soort van ding”, my dier. Nina Overton-de Klerk kan nie daardeur geroer word nie, nie terwyl sy erns maak van ‘n veel gewigtiger onderwerp nie: Die skynheiligheid van sommige Afrikaners.

Haar sentrale betoog – dat daar liberale Afrikaners is wat lippediens doen teenoor die Nuwe Suid-Afrika terwyl hulle dit eintlik in hulle harte verpes – is so alledaags dat ‘n blok blanke papier in die koerant dit ewe goed kon gestaaf het sonder om soos Overton-de Klerk vir die trotse Afrikaanse leser aanstoot te gee. Al was hier nie menings oor homoseksuele mense en verwysings na die Bybel nie, sou Antjie Krog verniet hierin gesoek het na “gehalte Afrikaans.”  Nina Overton-de Klerk, “kommunikasiekonsultant” wat sy nogal is, is ‘n lustelose en onbeholpe skrywer met karige eerbied vir taalreëls en geen aanvoeling vir die inherente ritmes en uitdrukkingsrykdom ons Taal nie. By haar kry ons geen deernis vir Afrikaans nie.

Ek, net soos haar spruit kom uit ‘n “gewone Afrikaanse staatskool” en daar was niks fatsoenlik aan Hoërskool Stoffberg in Brakpan nie. Maar selfs daar het ons geleer dat die standaardsin ‘n onderwerp, werkwoord en voorwerp bevat. Hierdie is basiese elemente van taalgebruik en, as jy enigsins respek vir jou taal het, sal jy dit in gedagte hou wanneer jy skryf. Baie skrywers, ter wille van klem of vir effek, verontagsaam soms hierdie reël. Soos ek in hierdie sin. Ek glo dat geen skrywer met enige respek vir sy ambag hierdie foefie sonder deeglike oorweging sal aanwend nie. Nina Overton-de Klerk, daarenteen, het skynbaar so ‘n lae dunk van haar lesers en voel haarself so verhewe bo enige taalkundige konvensies dat sy hierdie reël in bykans twintig persent van haar sinne breek. Dit is maar net slordige skryfwerk en behoort nie die sensuur van ‘n hoërskoolonderwyseres, wat nog te praat van ‘n subredakteur, te ontduik nie.

Hierdie gehawende skryfstyl vol galsterige menings en met clichés wat flap in die wind is, helaas, nie ‘n afwyking van Naspers se redaksionele beleid nie. Hier geld ‘n ander basiese impulse as ‘n aandrang op gehalte. Die subredakteurs en bladontwerpers is gedienstige meelopers. Die opskrif vir Overton-de Klerk se storie is: “As Afrikaners met die mond seën en in hul binneste vloek.” Opskrifte is die subredaksie se verantwoordelikheid. Selfs al sou die skryfster ‘n titel vir haar storie voorstel, het sy nie die bevoegdheid om te verseker dat dit gebruik sal word nie. Opvallend genoeg gaan haar storie oor sommige Afrikaners, eintlik ‘n piepklein groepie, maar in die hande van die subredaksie is dit alle Afrikaners wat by geleentheid so huigel. Miskien is dit nou maar weer net die tipiese agterlosigheid van vandag se Afrikaanse pers maar ek sou dink dit is eerder ‘n Freudiaanse glipsie wat vir ons wys wat Naspers se redaksionele hart van vol is.

Dit is ‘n arrogante hart, oorgerus in die kennis dat dit binne ‘n onaantasbare behemot klop. Onaantasbaar? Dit is so dat Naspers nie soseer die grootste vis in ‘n klein poeletjie is as die enigste seekat in ‘n koffieblik nie. Daar is geen noemenswaardige teenstaanders om dié mediareus se posisie te bedreig nie. Maar uit hierdie situasie kom ‘n sekere ongeërgdheid oor sy lesers se behoeftes. Die maatskappy maak die onverantwoordelike aanname dat wat goed is vir Naspers, goed is vir die land. In plaas daarvan om te vra wat sy lesers se ware opvattings en behoeftes is, neem Naspers dit op homself om vir hulle te besluit. Sy aanbod aan hulle is: Dé, lees dit of los dit. Daarom is dit onvermydelik dat, sodra enige alternatiewe aanbod ontstaan, die lesers toenemend gaan kies om Naspers te los.

Dit is ‘n algemene bemarkingswysheid dat ‘n hardewarewinkel nie 8mm-bore verkoop nie maar 8-mm gate. Die leser koop ‘n koerant en ‘n tydskrif nie bloot om ingelig of vermaak te word nie maar vir bevestiging van wie hy is. Maar Naspers se uitgewers neem dit nou al heeltemal te lank op hulleself om vir die Afrikaner te besluit nie net wat hy mág nie, maar wat hy wíl lees. En elke uitgawe van elke Naspers-koerant en –tydskrif bombardeer die Afrikaner met beelde en menings wat steurend met die volk se herkoms, opvattings en waarnemings is.

Die Huisgenoot, byvoorbeeld, wat van ‘n betroubare, soliede Nasionale Pers-gesinstydskrif na ‘n smerige Napers- skinderblad gemorfeer het, voer ‘n onsubtiele veldtog om die ideologie van veelrassigheid aan die Afrikaner te verkoop. Of dit nou gemengde paartjies op die voorblad is of die aanwysing van Brian Lara as die “seksiesste krieketspeler van die Wêreldbekertoernooi,” die grondfilosofie is dat daar géén verskil tussen rasse is nie en as Lara se “kom-hierso” ogies dit nie vir jou doen nie, is jy ‘n verfoeilike rassis. Hier is nuus wat Naspers in hulle eie koerante kans skryf: By verre die meerderheid lesers van Die Huisgenoot wil nie lees dat Brian Lara die seksiesste krieketspeler op aarde is nie. Dis miskien nie polities korrek nie, maar hulle dink ‘n goeie, vars, blanke jongman, AB de Villiers byvoorbeeld, is baie aantrekliker. En, ja, hulle dink so juis omdat hulle wit is en hý wit is. Vandag se wetenskap bewys wat ons almal nog altyd instinktief geweet het: Die ras waarin jy grootword vorm die maatstawwe wat jy aan fisiese skoonheid stel. Dit was altyd so en so sal dit altyd wees. Net Die Huisgenoot en sy makers het dit blykbaar nog nie gehoor nie.

Alle Afrikaanse Naspers-publikasies is besig om in gehalte en getalle te kwyn. Maar in die monster se grootheidswaan, en omdat hy nie noemenswaardige teenstaanders het nie, ignoreer hy die tekens. Hoogmoed kom voor ‘n val en geen maatskappy in Suid-Afrika is meer selfvoldaan as Naspers nie.

Niemand hoef vir die mediamonster voor te lig wat om te doen om homself te vernietig nie. Hy doen dit vanself.

‘n Miljoen voete, met slaai en ekstra kaas

Tom Wolfe, die weergalose betragter en woordskilder van die Amerikaanse sosiale landskap, het New York, die stad, in een van die mees invloedryke opstelle oor die Nuwe Joernalistiek as ‘n “miljardvoetige ondier” beskryf. Ons is van geaardheid meer bedeesd en sal daarom net ‘n miljoen voete aan Naspers toeken.

Hierdie miljoenvoetige monster van ons is ‘n indrukwekkende verskynsel want nie net het hy die ontsaglike massa van ‘n dinosourus nie maar ook die aanpasbaarheid van ‘n knaagdier en die gedyvermoë van ‘n kakkerlak. En tog, hierdie kolos, baie soos ‘n seekoei wat ballet, sukkel toenemend om fyntjies te trap.

Sy sukses en oorlewing weerskante van ‘n nasionale politieke rewolusie was ‘n peillose besigheidsprestasie. Deur skrander bestuur, met ‘n sekere waaghalsigheid en met onweerstaanbare beslistheid het dié mediamaatskappy homself losgewoel van sy herkoms. Dié sou hom skynbaar onvermydelik onder die oppervlakte gesleep het, reg die maalkolk in wat ontstaan het met die wegsinking van Afrikaner-heerskappy. Naspers het daarin geslaag om homself te herontwerp maar, baie soos ‘n mens wat net een keer van geslag kan verander, gaan hierdie mediamonster uitvind dat sy identiteit nou finaal ingemessel is in die huidige politieke bestel en dat sy voortbestaan onlosmaaklik verbind is met die lot van die Nuwe Suid-Afrika. As veelrassige politiek in Suid-Afrika misluk, sal Naspers swaar gekwes word.

 So lank as wat Groot Besigheid ‘n werkbare verhouding, hoe ongemaklik ook al, met ‘n swart meerderheidsregering het, kan Naspers vanuit hierdie skans funksioneer om internasionaal sy ryk te vestig en te onderhou. Maar daar is ‘n natuurlike teenstaander van die Nuwe Suid-Afrika en die spanning tussen ‘n rassistiese, onderdrukkende regering en hierdie opponent kan Naspers se transaksie met die spreekwoordelike duiwel befoeter. Hierdie speek in die wiel is, ironies genoeg, die Afrikaner en Naspers het juis uit die Afrikaner gekom om die Afrikaner te dien. Naspers loop op Afrikaner-voete maar dit is die Afrikaner se herontdekking van sy volksidentiteit en –trots wat Naspers se invloed en posisie moet bedreig. ‘n Sielsgesonde Afrikaner sal noodwendig met Naspers se belange bots. Om in sy huidige florerende inkarnasie te oorleef, het die monster geen keuse nie: Hy moet toesien dat die Afrikaner verdeeld, verward en onderdruk bly. Die monster moet sy eie voete eet.

Dit was nie so lank gelede nie wat die hele Naspers ––  toe nog Nasionale Pers ––  voete, geraamte, buik, kop en arms, die ganse dier, uit die Afrikaner bestaan het. Die maatskappy is in die twintigerjare gestig met die tiekies en halfkrone van die Afrikanervolk wat toe nog gehawend en uitgeteer was na die verskrikking van die Tweede Vryheidsoorlog. Die mediamaatskappy het sterk en gesond gegroei in pas met die Afrikaner se herrysenis en met sy konsolidering van die politieke mag. Nasionale Pers het ‘n deurslaggewende aandeel gehad in die vestiging van Afrikaans as ‘n sterk, dinamiese taal. Hierdie was ‘n volksmaatskappy in die beste sin van die woord.

In 1948, met D.F. Malan se verkiesingstriomf, het Nasionale Pers se lojaliteit in klem verskuif van volk na politieke party. Hierdie verbintenis tussen Nasionale Pers en Nasionale Party was heen-en-weer ‘n voordelige een. Pers het die volk gekondisioneer vir die Party se politieke maneuvers en met die Party se guns kon die mediamaatskappy uitbrei deur die totstandbringing en oorname van ‘n gesonde stal koerante, tydskrifte en boekuitgewers. Wanneer daar gesê word dat, in die era tussen Malan en De Klerk, die aarts-Afrikaner Nasionale Party gestem het, in die N.G. Kerk gebid het en by Volkskas gebank het, moet bygevoeg word dat hy Nasionale Pers gelees het. Die Nasionale Party het die volk gelei en Nasionale Pers het die volk gedien.

In die tagtigerjare, egter, het die dienaar godsdienstig geword toe hy die groot geldgod ontdek het. Die Mammonsprofeet wat sekerlik die nuwe evangelie met die grootste fanatiesisme aan Nasionale Pers gebring het, was ‘n jong regsgeleerde wat homself nie tuis gevoel het in die regsbedryf nie. Die storieskrywer kan beswaarlik ‘n beter fiktiewe karakter saamstel as wat Koos Bekker in die werklike lewe is. Hy is deels internasionale, merkantiele held en deels volksrampokker. Hy is ‘n vaardige onderhandelaar, ‘n sterk leier en het die ekonomies hoog aangeslaande vermoë om patrone in die mark te sien en die vermoë om sy visies te laat materialiseer, die soort wat eerder vra “hoekom nie?” as “hoekom?”

Ontgogel deur die regsberoep, het die jong Bekker afgesit Amerika toe ter wille van ‘n MBA by Columbia Universiteit in New York. Satelliettelevisie was aan die posvat in die VSA en hy het met die oë gesteel en homself deeglik ingegrawe in die nuwe tegnologie. Bekker en twee Afrikaanse makkers het die stang vas gebyt en ewe kordaat opgemarsjeer na Ton Vosloo, toe aan die hoof van Naspers, om hom te oortuig om hulle te ondersteun om betaaltelevisie te loods in Suid-Afrika. Uit hierdie dramatiese ontmoeting sou MNET gebore word. Dit het ‘n hele verskuiwing van die tektoniese plate binne Naspers veroorsaak. Die volksgerigte uitgewersmaatskappy het ‘n internasionale mediaswaargewig geword met indrukwekkende belange in satelliet-TV, selfoonnetwerke en elektroniese mediaplatforms.

Hierdie oorgang het saamgeval met ‘n ander, en nog groter, verskuiwing – die nasionale een van ‘n apartheidsbewind na meerderheidsoorheersing. Dit was ‘n onsekere tyd en het fyn ewewig en ratse voetwerk geverg. Indien daar enigsins ‘n debat binne die raadsale van Naspers was, het die Mammoniste die nasionaliste getroef. Die maatskappy sou gedien word, ongeag van die omvang van die offer. Naspers kon weer daarin slaag om hulle lojaliteite te verplaas, dié keer van die kwynende Nasionale Party af na die Nuwe Suid-Afrika. Die grootste potensiële bedreiging vir die reënboognasie is ‘n sterk blok Afrikaners met eie aspirasies en wat aandring op hulle regte. Vir die voortbestaan van die Nuwe Suid-Afrika en derhalwe vir die oorlewing van die maatskappy, moes Naspers ‘n besluit neem wat moontlik bitter, maar beslis drasties, was: Die Afrikaner moes verdwyn, absoluut net verdwyn.

Die Volk wat nie wou saamwerk nie

Naspers het, soos Frankenstein se monster, venynig omgeswaai om sy maker te verslind. Die maatskappy wat deur die Afrikaner met soveel sorg en trou gebou is, het nou die ywerigste advokaat geword vir die aftakeling van die volk. Deur hulle meningsveldtogte en propaganda te ontleed, kan die Naspers-strateë se Endlösung vir die Afrikaner vasgestel word. Dit is vervat in vier stappe:

Eers Abdikasie, dan Transformasie, daarna Integrasie en, uiteindelik, Annihilasie.

Die aanvanklike stap was ‘n maklike een, gechoreografeer deur FW de Klerk en Roelf Meyer se papperige oorgawe in Kempton Park. Naspers het nie geleentheid gehad om te wys hoe manhaftig hulle die Afrikaner kan rangeer om nasionale sepoekoe te pleeg nie. Maar die tweede fase in die genadedood van die Afrikaner het Naspers met entoesiasme op homself geneem. In elke uitgawe van Rapport, die drie susterskoerante (Beeld, Die Burger en Die Volksblad) en elke week in Die Huisgenoot en in elke ander tydskrif, het Naspers redakteurs, verslaggewers en rubriekskrywers die Afrikaner oortuig om ter wille van die utopiese transformasie van die land, homself te verag.

Die handleiding vir hierdie aanslag is uit die werk en filosofie van ‘n obskure Italiaanse kommunis, Antonio Gramsci, geknip. Nadat hy tot sy ontnugtering deur Benito Mussolini opgetronk is, het Gramsci probeer ontleed hoekom die verwagte Marxistiese rewolusie so ‘n patetiese flop in Italië was. Sy insig was dat ‘n kommunisme  nie ‘n Westerse land deur geweld kan oorrompel nie. Daarvoor is die Weste te bedrewe in die verfoeilike kunste van geld- en oorlogmaak. Gramsci se voorstel was dat so ‘n land tog kan val deur die leefwêreld van die inwoners daarvan – hulle kultuur – die teiken van ‘n strawwe maar subtiele en deurlopende veldtog te maak.

Naspers het dit op hulleself geneem om die Afrikaner as’t ware te gramsci. Die volk is bykans onvernietigbaar deur eksterne aanvalle, maar as sy geskiedenis, tradisies, prestasies en gemeenskapslewe aangeval word en intellektuele molekule vir intellektuele molekule weggekalwe word, sal die Afrikaner homself uiteindelik van binne af vernietig. Naspers, met sulke gewillige bondgenote soos die nuwe SAUK en die land se onderwysstelsel, het met die grootste en geduldigste beslistheid aan die werk gespring.  Die Afrikaner, prewel Naspers se publikasies soos ‘n duiweltjie op die volk se skouer, is, met die moontlike uitsondering van die Nazi’s, die grootste monsters wat nog ooit uit die geledere van homo sapiens gekom het. Die Afrikaner sal nooit kan vergoed vir drie eeue se onreg teen die saggeaarde, mensliewende swart ras van Afrika nie en daarom is die minste wat hy kan doen om te verdwyn. Die huidige slagting onder veral die boere is die Afrikaner se verdiende loën en hy moet dit sonder teëspraak verduur. Daar is niks beredderingswaardig  aan die Afrikaner nie; nie sy taal, sy geskiedenis, sy letterkunde, sy kerk, sy eertydse militêre trots nie. Niks. En hy moet homself net voortdurend begenadig ag dat hy nog voete op die land het in dieselfde tyd as sulke barmhartige halfgode soos Mandela, Tutu, Mbeki…

Hierdie filosofie is onverdedigbaar in die lig van gesonde verstand en tog het Naspers se poging om die onverkoopbare aan die Afrikaner te verkwansel ontstellend na aan algehele sukses gekom. Agtien maande gelede het kommentators nog gesmaal dat die “Afrikaner stoom verloor het,” en het hulle gegrinnik oor die stomheid waarmee die volk voor die skeerder saamgedrom het. Maar  uiteindelik het hierdie poging gefaal: Dit is inherent vals en het nie geresoneer met die waarheid in die gesamentlike hart van die Afrikaner nie. Die Afrikaner wéét wie en wát hy is: ‘n Taai, skrander, vredeliewende, wetsgehoorsame, gelowige en deernisvolle volk wat nog altyd net die ruimte en geleentheid wou hê om homself te regeer sodat hy sterk en vooruitstrewend kan word en in die posisie sou wees om die swakkere volke om hom te help. Naspers se bombardement onwaarhede het soos metaangas onder die volk se kors opgebou en uiteindelik was dit ‘n oënskynlike onskuldige verskynsel wat deur hierdie laag geboor en suurstof en ‘n vlammetjie by die gas gevoeg het. Dit was ‘n sagte-rock liedjie oor ‘n afgestorwe generaal en ‘n volk se pleidooi aan hom. Vlamme, rook, magma, verskroeiing. Naspers ontken dit nog, maar hulle het die stryd om die volk se hart verloor.

Die enigste rede hoekom Naspers nog hoegenaamd suksesvol is om enige leesstof onder die volk te versprei, is die stelling wat hy ingeneem het teen die ANK. Naspers het homself haarfyn geposisioneer as ‘n Nuwe Suid-Afrika voorsanger eerder as om homself te verbind tot die heersende politieke party. Dit gee vir redakteurs soos Jonathan Crowther, Tim du Plessis en Henry Jeffreys die geleentheid om hulle duime te byt in die rigting van die rassistiese Mbeki-regime sonder dat hulle die Afrikaner enige bestaansreg gun. Dit is net hierdie venyn teenoor die ANC wat vir die Afrikaanse Naspers-publikasies nog enigsins geloofwaardigheid in die volk se oë gee. Maar hierdie sorgvuldig ingerigte posisie het ‘n prys: Dit is ‘n statiese een. Koerante en tydskrifte gedy op vernuwing maar met die Bresjneff-tipe stagnering waarin die Nuwe Suid-Afrika vasgeval het, kan daar niks nuuts in Naspers se lyfblaaie wees nie. In Suid-Afrika is net een van twee politieke modelle beskikbaar: Multi-kulturalisme of  selfbeskikking. Naspers het sy wa gehaak aan die multi-kulti trekker en die onvermydelike mislukking van veelrassigheid gaan ongetwyfeld ‘n einde bring aan Naspers se greep op die Afrikaner se siel.

Naspers, die judasbok wat die Afrikaner deur die slagproses van Abdikasie en Transformasie begelei het, gaan nou tot sy afgryse sien hoe die slagskaap vassteek by die derde stap, Integrasie. Die Afrikaner begin nou toenemend weer besef wie en wat hy werklik is. Wanneer daardie kennis sterk genoeg in die volksbewussyn is, gaan die Afrikaner omdraai en dan ook die eerste twee stappe, Transformasie en Abdikasie, omkeer. Die Afrikaner sal weer die meester van sy eie land en volk en die kaptein van sy eie lot wees. En waar sy lot afwyk van Naspers s’n, is dit die mediamonster wat onafwendbaar sal moet verval.

Selde was so ‘n groot mediagroep so kwesbaar deur klein mededingers soos wat Naspers vandag is. Twee jaar gelede het ‘n onafhanklike groep redakteurs en verslaggewers die eerste Afrikaanse Sondagkoerant, Die Wêreld, uit die niet tot stand gebring en, met ‘n meer gefokusde redaksionele beleid en noukeuriger beplanning, kon hulle Die Rapport erg gekwes het. Soos wat dit was, moes Naspers, volgens agter-die-hand stories in die mediawêreld, van bedenklike tegnieke gebruik maak om die nuwe japsnoet te pootjie. Hierdie koerant was ‘n kordaat poging om Naspers te takel waar die mediamonster nie net ‘n ontsaglike gewigsvoordeel gehad het nie  maar ook die omgewing van die stryd kon beheer.

Daar is wel een publikasiepyp wat Naspers nie verstop kan kry nie: Die internet. Daarop gedy klein, onafhanklike verspreiders van inligting en kommentaar. PRAAG is die vernaamste van hierdie uitdagers. PRAAG het ‘n indrukwekkende getal besoekers op die webwerf. Tans steek dit nog af teen die enorme hoeveelheid Naspers-lesers, maar PRAAG het twee dinge wat Naspers nooit weer sal hê nie: ‘n Groeiende leserstal en die instinktiewe ondersteuning van ‘n herrysende Afrikanervolk.  

PRAAG is uitstekend geposisioneer om die sprong van elektrone na ink te maak, van kwartaalblad en boeke na tydskrif, weekblad, dagblad… wie kan sê… en Naspers het die volk moerig genoeg gemaak sodat ‘n nuwe aanbod, een wat praat soos wat die volk voel, onherstelbare krake in die monster se pantser sal slaan.

Naspers het nog nie hierdie nuus gekry nie. Vir hulle is dit besigheid soos altyd, met die klem op “besigheid.” Hulle koerante en tydskrifte kan nie iets rewolusionêr of nuut ondersteun nie. Daarom vloei die wit ink in liters en liters Tippex-joernalisme. Meningskrywers word nou juis gekies vanweë die sufheid van hulle denke en die kortsig van hulle waarnemings. Die enigste vereiste om ‘n rubriek vir Naspers te hanteer, is dat die skrywer se verstand nie vertroebel sal wees deur enige vurigheid, forsheid of verfrissendheid nie. “Onbehoorlike denke,” soos deur George Orwell voorgeskryf as die enigste teengif teen die oormagtige aanslag van totalitarisme, word nie by Naspers geduld nie. Daarom vul hulle voortdurend hulle span rubriekskrywers aan met sulke onbeduidende persoonlikhede soos Koos Kombuis, Max du Preez en… Nina Overton-de Klerk.

Sy vertel, met ‘n spatsel grootdoenerigheid, dat haar seun, een wit vriende en een swart vriend, die venynige kritikus van haar swaer “uitgesorteer” het. Presies hoe hulle dit gedoen het, weier sy om te sê, anders as om op te merk dat dit “genadiglik vuisloos” was.  “Einde van storie,” soos sy weereens in ‘n sin sonder ‘n werkwoord skryf.

Dit word aan ons oorgelaat om te bespiegel oor hoe hierdie jong aktivis reggesien is. Omdat haar seun ‘n De Klerk is, is dit instinktief om te glo dat die seun afgedreig, omgekoop of belieg is. Maar dit is onregverdig om Nina se seun so te belaai met die sondes van sy vaders. Daar is ‘n ander manier waarop die jong De Klerk die venyn van die ontstoke seun teenoor hom kon getrek het, ‘n benadering wat insig, kloekmoedigheid en ‘n sin vir regverdigheid, alles so jammerlik tekort in die De Klerk-familie, sou toon:

Hy kon met hom saamgestem het.

игри для детеилобановский политик

FIFA-jakkalse verniel SA se wingerd

ImageAs iemand dink dat die R188 730-vermorsing van belastingbetalersgeld buitensporig was toe Charles Nqakula Europese beleggers gaan paai het met die “persepsie” van misdaad in Suid-Afrika, of dat die R400 miljoen van die mislukte eNatis-stelsel fataal was, gaan hy in die volgende paar jaar skokterapie benodig wanneer die waarheid omtrent die FIFA-jakkalse onthul word. Aan een van die grootste jakkalse, die Gautrein-projek, word nog nie ’n totale koste gekoppel nie.  Verskillende afdelings daarvan word wel bespreek en mens kan maar net twee en twee daaruit bymekaar tel om vier te kry. Die moontlikheid dat die koste daarvan saam met die ander groot en klein jakkalse van die Wêreldbekersokkertoernooi in 2010, Suid-Afrika totaal ekonomies kan kelder, is nie uitgesluit nie.

Eers moes die tekort aan vaardigheid vir die Gautreinprojek aangespreek word deur dit vir 39 Suid-Afrikaners wat geëmigreer het, die moeite werd te maak om terug te keer hiervoor. Hierdie siviele ingenieurs, kwaliteitsinspekteurs en konstruksievoormanne is reeds besig met hulle goedbetaalde taak.  Ook was Bombela genoodsaak om ervare werkers van onder andere Brittanje, Filippyne, Indië en die SAOG-lande in te voer.  Dit maak dat een van die staat se groot beloftes naamlik grootskaalse werkskepping as gevolg van die Wêreldbekersokkertoernooi, reeds gedeeltelik misluk het.

Bombela, die konsortium wat nou die konstruksiebeplanning vir die Gautrein-projek behartig, vorder glo fluks daarmee teen sowat R3 miljoen per uur; hulself beraam dit op ongeveer R20 miljoen per dag.  En dan praat hulle van twee fases waarin hulle die projek gaan voltooi.  Die eerste fase sluit in die netwerk tussen Johannesburg se lughawe, Sandton en Midrand, wat 45 maande behoort te duur.  Die tweede fase, wat die res van die spoor tussen Sandton en Johannesburg, asook die roete van Midrand na Hatfield insluit, sal in 54 maande voltooi word. Altesaam is dit 99 maande wat op 8,25 jaar te staan kom.  Dit klink asof Bombela beoog om minstens die eerste fase af te handel voor die sokkertoernooi, maar 45 maande is 3,75 jaar, en die sokker skop af op 11 Junie 2010. Voeg daarby dat die Gautreinprojek tot stilstand gekom het met die landswye stakings, dan raak dit effens moeilik om te bereken wanneer dit voltooi kan word…

Nietemin, 99 maande het, konserwatief bereken, 2 475 werksdae waarin R20 miljoen per dag bestee word wat ons by R49,5 miljard bring. Hopelik sluit dit die kostes van al die stasies en die sewe noodskagte in. Belangrik is die Marlboro-portaal waar die spoor vanaf Rosebank, Sandton en Marlboro-stasie sy verskyning sal maak.  Dan is daar ook beplan om binnekort in Pretoria naby die N14-kruising by Salvokop die tonnel te begin grou. Die skag van die Parkstasie-tonnel is glo reeds 75% voltooi.

En nie die minste nie is Rosebank waar nog pas begin is met die skag, en ’n driekilometertonnel gebou moet word. Hier is ontdek dat die grond baie sag en vol water is, maar met al die belastinggeld tot beskikking, was dit nie ’n probleem om die hulp van die Franse konstruksiereus Bouygues Travaux Publics, een van die vennote in die Bombela-konsortium wat die hele treinstelsel bou en gaan bedryf, in te roep nie.  ’n Reusetonnelboormasjien (TBM) word tans in Duitsland hiervoor gebou wat letterlik onder water gaan boor terwyl dit die tonnel agter met sement uitvoer en afseël, ’n monster wat 885 ton weeg en in Oktober per skip glo in Suid-Afrika sal arriveer.  Die TBM se wiel word aangedryf deur net 2 450 kW elektriese krag, iets waarvan Suid-Afrika ’n oorvloed het wanneer Eskom die krag elders afskakel (hul vyfjaarplan vir kragnetwerkverbetering ook mosterd na die maal), en hy kos maar net R300 miljoen, dit beteken R100 miljoen per kilometer.  Wat is dit tog in vergelyking met die R49,5 miljard?  Saam is dit slegs R49,8 miljard vir die Gautrein. Maar sluit dit die trein self in?

Dan kom nog groot jakkalse by, die stadions: Kaapstad R2,95 miljard, Port Elizabeth R1,3 miljard (daar kort nog R2 miljoen), Durban R1,83 miljard, Pietersburg R870 miljoen (reeds R73,6 miljoen meer as wat in Februarie berig is), Johannesburg R215 miljoen, Bloemfontein R241 miljoen, Pretoria R90 miljoen, Nelspruit R875 miljoen, Rustenburg R250 miljoen, en Soweto R1,5 miljard, sommige waarvan die BTW nog uitgesluit is. Maar wat dit die belastingbetaler in Suid-Afrika werklik gaan kos, weet geen siel blykbaar nie want in Suid-Afrika word die somme gemaak as die projek reeds ver gevorder het of afgehandel is. Daarvan is die sooispitseremonie vir die sokkerstadium in Nelspruit ’n sprekende voorbeeld waar daar uiteindelik R1,45 miljoen in plaas van die beplande R850 000 spandeer is, dit teenoor Durban se R300 000 en Kaapstad se R35 000. En niemand weet wat dit Pietersburg en Port Elizabeth gekos het nie…

Dan is daar ook die klein jakkalsies. Om alternatiewe vervoer vir 2010 gereed te hê, is daar R22 miljard begroot. Dit sluit klaarblyklik nie die boukostes van die lughawens se opgradering in nie. Daarby gaan die polisie se mannekrag vermeerder van 165 000 tot 193 000, maar daar word nog nie oor salarisse gepraat nie. En om ons polisie te beskerm teen die sokkerboewe, is die Britse polisiediens betrek om te kom help.  Mens wonder of hulle ook salarisverhogings gaan vra. Verder word Suid-Afrika se analoog-uitsaainetwerk met digitale tegnologie en nuwe dekodeerders vervang (’n FIFA-vereiste). Die bykomende elektriese krag wat Botswana gaan verskaf sal ook nie gratis wees nie, net soos die kragopwekkers wat by al die stadions gereed moet staan volgens FIFA se voorskrifte. Niemand rep nog egter ’n woord oor hoeveel dit gaan kos om die 5 miljard liter brandstoftekort as gevolg van die gebrekkige pypleidingsvermoë tussen die kus en die binneland, voor 2010 aan te spreek nie.

Of die adjunk-polisiehoof, André Pruis, se versekering dat al die stadions en infrastruktuur op skedule is en “tot die fynste besonderhede beplan” is, die papier werd is waarop dit staan, hoef ons nie oor te twyfel nie. Maar as daar enigsins getwyfel word wie die sokkerskade van 2010 gaan betaal, moet ons net die inhuldiging van die ANC in 1994 in herinnering roep toe selfs die Ontvanger van Inkomste opdrag gekry het om alle belastinggeld wat terugbetaalbaar was aan besighede en sommige individue, terug te hou sodat die ANC hulle miljoene-dollarfunksie kon hou. Die verkil is net dat 2010 se “funksie” nader aan biljoene grens.

Die gevolge van die sokkertoernooi in 2010 kan Zimbabwe se verval na ’n kinderpartytjie laat lyk. Dit het tyd geword dat daar dringend besin word oor wat met Suid-Afrika se ekonomie in die volgende paar jaar kan gebeur.детский магазин игрушкиДанильченео

Pentagon wanted a “gay bomb”

A Berkeley watchdog organization that tracks military spending said it uncovered a strange U.S. military proposal to create a hormone bomb that could purportedly turn enemy soldiers into homosexuals and make them more interested in sex than fighting.

Pentagon officials on Friday confirmed to CBS 5 that military leaders had considered, and then subsquently rejected, building the so-called "Gay Bomb."

Edward Hammond, of Berkeley’s Sunshine Project, had used the Freedom of Information Act to obtain a copy of the proposal from the Air Force’s Wright Laboratory in Dayton, Ohio.

As part of a military effort to develop non-lethal weapons, the proposal suggested, "One distasteful but completely non-lethal example would be strong aphrodisiacs, especially if the chemical also caused homosexual behavior."

The documents show the Air Force lab asked for $7.5 million to develop such a chemical weapon.

"The Ohio Air Force lab proposed that a bomb be developed that contained a chemical that would cause enemy soliders to become gay, and to have their units break down because all their soldiers became irresistably attractive to one another," Hammond said after reviwing the documents.

"The notion was that a chemical that would probably be pleasant in the human body in low quantities could be identified, and by virtue of either breathing or having their skin exposed to this chemical, the notion was that soliders would become gay," explained Hammond.

The Pentagon told CBS 5 that the proposal was made by the Air Force in 1994.

"The Department of Defense is committed to identifying, researching and developing non-lethal weapons that will support our men and women in uniform," said a DOD spokesperson, who indicated that the "gay bomb" idea was quickly dismissed.

However, Hammond said the government records he obtained suggest the military gave the plan much stronger consideration than it has acknowledged.

"The truth of the matter is it would have never come to my attention if it was dismissed at the time it was proposed," he said. "In fact, the Pentagon has used it repeatedly and subsequently in an effort to promote non-lethal weapons, and in fact they submitted it to the highest scientific review body in the country for them to consider."

Military officials insisted Friday to CBS 5 that they are not currently working on any such idea and that the past plan was abandoned.

Gay community leaders in California said Friday that they found the notion of a "gay bomb" both offensive and almost laughable at the same time.

"Throughout history we have had so many brave men and women who are gay and lesbian serving the military with distinction," said Geoff Kors of Equality California. "So, it’s just offensive that they think by turning people gay that the other military would be incapable of doing their job. And its absurd because there’s so much medical data that shows that sexual orientation is immutable and cannot be changed."

коннектор светильника к шинопроводуФильчаков прокуратура харьков

Pole midde-in nuwe Koue Oorlog

Image

Bush omhels Kaczynski

Geen woord oor die Russiese voorstel om in Azerbaidjan ‘n missielafweerstelsel op te rig nie. Dit was duidelik tydens die ontmoeting met Poolse president Lech Kaczynski Vrydag in Danzig, dat George W. Bush hom nie gaan steur aan Russiese versoeke nie. Vladimir Poetin, wat ook voorgestel het dat die VSA na Irak of Turkye kyk om só ‘n stelsel in gebruik te stel, het nog nie op die Amerikaanse stilte gereageer nie.

Die VSA wil ‘n missielafweerstelsel in Pole bou en ‘n radarstelsel in Tsjeggië om ‘n moontlike aanval uit Iran die hoof te bied. Vir vele EU-lidlande is die nuwe planne ‘n steen des aanstoots en kritici betwyfel of die reikafstand van Iran se missiele ooit naby dié lande sal kom. Die weiering van Amerika om die Russe se aanbieding van samewerking ernstig te oorweeg, lui waarskynlik die volgende rondte skermutselings tussen die twee eertydse Koue-oorlogveterane in.

Bush is skynbaar onder die indruk dat hy ‘n tweede na-oorlogse Amerikaanse segetog in Europa kan laat herleef met behulp van lande wat moeilik met Duitsland kan meeding. Sy taal en verwysings was tipies van die konteks wat ná afloop van die Tweede Wêreldoorlog geheers het.

Pole se sukkelende verhoudinge met buurlande Duitsland en Rusland is bekend. Die Poolse minister van Verdediging, Radek Sikorsky, het al by geleentheid na die "Hitler-Stalin-pakt" verwys om die Noordeuropese-gaspypleiding wat sy bure onderneem het, aan te val. Ook die lot van Duitse minderhede in Pole is ‘n teer punt en die Pole wil nie graag daaraan herinner word nie.

Pole word deur ‘n konserwatiewe regering gelei. Die identiese tweelingbroers, Lech en Jaroslaw Kaczynski is onderskeidelik tot president en eerste minister verkies. Die Kaczynski’s is, in navolging van die Republikeinse Party in die VSA, bekend vir hul onverdraagsaamheid teenoor homoseksuele huwelike en hul aanmoediging van die doodstraf. Die Gay Pride-optogte is in 2004 en 2005 in Pole verbied.

Alhoewel albei broers uitgesproke homofobe is, het die koerant die "Rzeczpolita" berig dat die Poolse geheime diens in 1992 ‘n ondersoek teen Jaroslaw gelas het om sy seksuele voorkeur te probeer bepaal. Jan Lesiak, die ondersoekbeampte, was van mening dat dit raadsaam sal wees aangesien Jaroslaw steeds by sy moeder gewoon het en oënskynlik nie veel in vroulike geselskap belang gestel het nie.
 
Die identiese broers is sedert hul kinderjare in Pole bekend omdat hulle die hoofrolle in ‘n kommunistiese film vertolk het. Die film by name "Die twee wat die maan gesteel het" was destyds op massaverspreiding gemik.

Die Kaczynski’s het ook ‘n berugte naamgenoot in die VSA, bekend as die Unabomber wat kampusse en lughawens vir ongeveer 20 jaar lank met briefbomme geteiken het. Ted Kaczynski, ‘n talentvolle wiskundeprofessor van Berkeley, is uiteindelik deur die FBI aangekeer. Kaczynski wou deur sy terreurveldtog die oorheersing van tegnologie verhoed omdat dit blykbaar teen die menslike natuur sou wees.

Bush is met ope arms Vrydagaand deur die Poolse leier in die geskiedkundige hawestad ontvang. Hy het die Pole vir hul ondersteuning van die missielafweerstelsel op hul grondgebied tydens ‘n gesamentlike perskonferensie bedank. "Ons wil ‘n regverdige uitkoms onderhandel, wat die veiligheid van Pole en die veiligheid van die hele kontinent sal verhoog teen skurkbewinde wat in die versoeking kom om vrye nasies te wil onderdruk."

In Tsjeggië het die ongewilde Amerikaanse leier gesê: "Die Koue Oorlog is oor. Dis verby. Die mense van die Tsjeggiese Republiek hoef nie te kies tussen vriendskap met die VSA of vriendskap met Rusland nie, julle kan altwee kies."  Hy het nietemin vroeër by ‘n konferensie vir demokrasie wat deur oud-president Vaclav Havel en Nathan Sharansky gereël is in dieselfde vertrek waar die Warskou-pakt ontbind is, Rusland en China weens ‘n gebrek aan demokrasie gekritiseer.

Op hul kenmerkende sikofantiese manier, het Naspers se Pieter Malan vandeesweek in ‘n patetiese rubriek in Beeld ook gepoog om die Russe op dieselfde wyse as Bush te kritiseer. Dit kom nadat Mbeki tydens sy besoek aan Heiligendamm homself soos ‘n handpop vir Bob Geldof gedra het en hy woordeliks clichés oor Afrika herhaal het wat sy Britse meesters van hom verlang het.

Bush beplan ook om in Albanië en Bulgarye aan te doen wat die VSA se belangstelling in Rusland se agterplaas nog verder sal beklemtoon.

диагностический сканер для автоАлександр Фильчаков

The Great American Disconnect

Finally, the great American disconnect may be ending. Only four years after the invasion of Iraq, the crucial facts-on-the-ground might finally be coming into sight in this country – not the carnage or the mayhem; not the suicide car bombs or the chlorine truck bombs; not the massive flight of middle-class professionals, the assassination campaign against academics, or the collapse of the best health-care service in the region; not the spiking American and Iraqi casualties, the lack of electricity, the growth of Shia militias, the crumbling of the "coalition of the willing," or the uprooting of 15% or more of Iraq’s population; not even the sharp increase in fundamentalism and extremism, the rise of al-Qaeda in Mesopotamia, the swelling of sectarian killings, or the inability of the Iraqi government to get oil out of the ground or an oil law, designed in Washington and meant to turn the clock back decades in the Middle East, passed inside Baghdad’s fortified Green Zone – no, none of that. What’s finally coming into view is just what George W. Bush, Dick Cheney, the top officials of their administration, the civilian leadership at the Pentagon, and their neocon followers had in mind when they invaded and occupied Iraq in 2003.

But let me approach this issue another way. For the last week, news jockeys have been plunged into a debate about the "Korea model," which, according to the New York Times and other media outlets, the President is suddenly considering as the model for Iraq. ("Mr. Bush has told recent visitors to the White House that he was seeking a model similar to the American presence in South Korea.") You know, a limited number of major American bases tucked away out of urban areas; a limited number of American troops (say, 30,000–40,000), largely confined to those bases but ready to strike at any moment; a friendly government in Baghdad; and (as in South Korea where our troops have been for six decades) maybe another half century-plus of quiet garrisoning. In other words, this is the time equivalent of a geographic "over the horizon redeployment" of American troops. In this case, "over the horizon" would mean through 2057 and beyond.

This, we are now told, is a new stage in administration thinking. White House spokesman Tony Snow seconded the "Korea model" ("You have the United States there in what has been described as an over-the-horizon support role… – as we have in South Korea, where for many years there have been American forces stationed there as a way of maintaining stability and assurance on the part of the South Korean people against a North Korean neighbor that is a menace…"); Defense Secretary Robert Gates threw his weight behind it as a way of reassuring Iraqis that the U.S. "will not withdraw from Iraq as it did from Vietnam, ‘lock, stock and barrel,’" as did "surge plan" second-in-command in Baghdad, Lt. General Ray Odierno. ("Q: Do you agree that we will likely have a South Korean-style force there for years to come? GEN. ODIERNO: Well, I think that’s a strategic decision, and I think that’s between us and – the government of the United States and the government of Iraq. I think it’s a great idea.")

David Sanger of the New York Times recently summed up this "new" thinking in the following fashion:

    "Administration officials and top military leaders declined to talk on the record about their long-term plans in Iraq. But when speaking on a not-for-attribution basis, they describe a fairly detailed concept. It calls for maintaining three or four major bases in the country, all well outside of the crowded urban areas where casualties have soared. They would include the base at Al Asad in Anbar Province, Balad Air Base about 50 miles north of Baghdad, and Tallil Air Base in the south."

Critics – left, right, and center – promptly attacked the relevance of the South Korean analogy for all the obvious historical reasons. Time headlined its piece: "Why Iraq Isn’t Korea"; Fred Kaplan of Slate waded in this way, "In other words, in no meaningful way are these two wars, or these two countries, remotely similar. In no way does one experience, or set of lessons, shed light on the other. In Iraq, no border divides friend from foe; no clear concept defines who is friend and foe. To say that Iraq might follow ‘a Korean model’ – if the word model means anything – is absurd." At his Informed Comment website, Juan Cole wrote, "So what confuses me is the terms of the comparison. Who is playing the role of the Communists and of North Korea?" Inter Press’s Jim Lobe quoted retired Lieutenant-General Donald Kerrick, a former US deputy national security adviser who served two tours of duty in South Korea this way: "[The analogy] is either a gross oversimplification to try to reassure people [the Bush administration] has a long-term plan, or it’s just silly."

None of these critiques are anything but on target. Nonetheless, the "Korea model" should not be dismissed simply for gross historical inaccuracy. There’s a far more important reason to attend to it, confirmed by four years of facts-on-the-ground in Iraq – and by a little history that, it seems, no one, not even the New York Times which helped record it, remembers.

How Enduring Are Those "Enduring Camps"?

At the moment, the Korea model is being presented as breaking news, as the next step in the Bush administration’s desperately evolving thinking as its "surge plan" surges into disaster. However, the most basic fact of our present "Korea" moment is that this is the oldest news of all. As the Bush administration launched its invasion in March 2003, it imagined itself entering a "South Korean" Iraq (though that analogy was never used). While Americans, including administration officials, would argue endlessly over whether we were in Tokyo or Berlin, 1945, Algeria of the 1950s, Vietnam of the 1960s and 70s, civil-war torn Beirut of the 1980s, or numerous other historically distant places, when it came to the facts on the ground, the administration’s actual planning remained obdurately in "South Korea."

The problem was that, thanks largely to terrible media coverage, the American people knew little or nothing about those developing facts-on-the-ground and that disconnect has made all the difference for years.

Let’s review a little basic history here:

You remember, of course, the flap over Army Chief of Staff Eric Shinseki’s February 2003 claim before a Congressional committee that "several hundred thousand troops" would be needed to effectively occupy a "liberated" Iraq. For that statement, the Pentagon civilian leadership and allied neocons laughed him out of the room and then out of town. Sagely pointing out that there was no history of "ethnic strife" in Iraq, Deputy Defense Secretary Paul Wolfowitz termed Shinseki’s estimate "wildly off the mark." His boss, Secretary of Defense Donald Rumsfeld, concurred. "Far off the mark," he said and, when the general retired a few months later, pointedly did not attend the ceremony. After all, Rumsfeld and Wolfowitz were planning to take and occupy Iraq in a style that would be high-tech and, in manpower terms, lean and mean. Given an administration-wide belief that the Iraqis would greet American troops as liberators or, at least, make them at home in their country, they expected the occupation to proceed smoothly – on a "Korea model" basis, in fact.

Here’s what Washington Post reporter Tom Ricks wrote in Fiasco, his bestselling book about the occupation, on the administration’s expectations that February: "[Paul] Wolfowitz told senior Army officers… he thought that within a few months of the invasion the U.S. troop level in Iraq would be thirty-four thousand, recalled [Johnny] Riggs, the Army general then at Army headquarters. Likewise, another three-star general, still on active duty, remembers being told to plan to have the U.S. occupation force reduced to thirty thousand troops by August 2003. An Army briefing a year later also noted that that number was the goal ‘by the end of the summer of 2003.’"

At present, approximately 37,000 American troops are garrisoned in South Korea. In other words, the original plan, in manpower terms, was for a Korea-style occupation of Iraq. But where were those troops to stay? The Pentagon had been pondering that, too – and here’s where the New York Times has forgotten its own history. On April 19, 2003, soon after American troops entered Baghdad, Times’ reporters Thom Shanker and Eric Schmitt had a striking front-page piece headlined, "Pentagon Expects Long-Term Access to Four Key Bases in Iraq." It began:

    "The United States is planning a long-term military relationship with the emerging government of Iraq, one that would grant the Pentagon access to military bases and project American influence into the heart of the unsettled region, senior Bush administration officials say. American military officials, in interviews this week, spoke of maintaining perhaps four bases in Iraq that could be used in the future: one at the international airport just outside Baghdad; another at Tallil, near Nasiriya in the south; the third at an isolated airstrip called H-1 in the western desert, along the old oil pipeline that runs to Jordan; and the last at the Bashur air field in the Kurdish north."

The Pentagon, that is, arrived in Baghdad with at least a four-base strategy for the long-term occupation of the country already on the drawing boards. These were to be mega-bases, essentially fortified American towns on which those 30,000–40,000 troops could hunker down for a South-Korean-style eternity. The Pentagon was officially not looking for "permanent basing," as it slyly claimed, but "permanent access." (And on this verbal dodge, an administration that has constantly redefined reality to fit its needs has ducked its obvious desire for, and plans for, "permanency" in Iraq. As Tony Snow put the matter this way only the other day, "U.S. bases in Iraq would not necessarily be permanent because they would be there at the invitation of the host government and ‘the person who has done the invitation has the right to withdraw the invitation.’")

When the reporting of Schmitt and Shanker came up in a Rumsfeld news conference, the story was essentially denied ("I have never, that I can recall, heard the subject of a permanent base in Iraq discussed in any meeting…") and then disappeared from the New York Times for four years (and most of the rest of the media for most of that time). It did not, however, disappear from Pentagon planning. Quite the contrary, the Pentagon began doling out the contracts and the various private builders set to work. By late 2003, Lt. Col. David Holt, the Army engineer "tasked with facilities development" in Iraq, was quoted in a prestigious engineering magazine speaking proudly of several billion dollars already being sunk into base construction ("the numbers are staggering"). Bases were built in profusion – 106 of them, according to the Washington Post, by 2005 (including, of course, many tiny outposts).

For a while, to avoid the taint of that word "permanent," the major American bases in Iraq were called "enduring camps" by the Pentagon. Five or six of them are simply massive, including Camp Victory, our military headquarters adjacent to Baghdad International Airport on the outskirts of the capital, Balad Air Base, north of Baghdad (which has air traffic to rival Chicago’s O’Hare), and al-Asad Air Base in the Western desert near the Syrian border. These are big enough to contain multiple bus routes, huge PXes, movie theaters, brand-name fast-food restaurants, and, in one case, even a miniature golf course. At our base at Tallil in the south, in 2006, a mess hall was being built to seat 6,000, and that just skims the surface of the Bush administration’s bases.

In addition, as the insurgency gained traction and Baghdad fell into disarray as well as sectarian warfare, administration planners began the building of a massively fortified, $600 million, blast-resistant compound of 20-odd buildings in the heart of Baghdad’s Green Zone, the largest "embassy" on the planet, so independent that it would have no need of Iraq for electricity, water, food, or much of anything else. Scheduled to "open" this September, it will be both a citadel and a home for thousands of diplomats, spies, guards, private security contractors, and the foreign workers necessary to meet "community" needs.

The Media Blind to the Bases

>From 2003 to the present, the work building, maintaining, and continually upgrading these bases (and their equivalents in Afghanistan) has never ended. Though the huge base-building contracts were given out long ago, consider just a couple of modest contracts of recent vintage. In March 2006, Dataline, Inc, of Norfolk, Virginia was awarded a $5 million contract for "technical control facility upgrades and cable installation," mainly at "Camp Fallujah, Iraq (25 percent), Camp Al Asad, Iraq (25 percent), [and] Camp Taqaddum, Iraq (25 percent)." In December 2006, Watkinson L.L.C. of Houston was awarded a $13 million "firm-fixed-price contract for design and construction of a heavy aircraft parking apron and open cargo storage yard" for al-Asad Airbase, "to be completed by Sept. 17, 2007." In March 2007, Lockheed Martin Integrated Systems was awarded a $73 million contract to "provide recurring requirements such as operations and maintenance support for base local area network, commercial satellite communication, technical control facility, and circuit actions, telephone, land mobile radio and both inside and outside cable plant installations…. at 13 bases in Iraq, Afghanistan and six other nations which fall in the United States Central Command Area of Responsibility."

And major base building may not be at an end. Keep your eye on Iraqi Kurdistan. According to Juan Cole, the Kurdish press continues to report rumors that American base-building activities are now switching there. Little is known about this, except that some in Washington consider Iraqi Kurdistan an obvious place to "redeploy" American troops in any future partial withdrawal or draw-down scenarios.

These, then, were the Bush administration’s facts-on-the-Iraqi-ground. Whatever anyone was saying at any moment about ending the American presence in Iraq someday or turning "sovereignty" over to the Iraqis, for American reporters in Baghdad, as well as the media at home, the "enduring" nature of what was being built should have been unmistakable – and it should have counted for something. After all, those American bases, like the vast embassy inside the Green Zone (sardonically dubbed by Baghdadis, "George W’s Palace"), were monstrous in size, state-of-the-art when it came to communications and facilities, and meant to support large-scale American communities – whether soldiers, diplomats, spies, contractors, or mercenaries – long term. They were imperial in nature, the U.S. military and diplomatic equivalents of the pyramids. And no one, on seeing them, should have thought anything but "permanent."

It didn’t matter that those bases were never officially labeled "permanent." After all, as the Korea model (now almost six decades old) indicates, such bases, rather than colonies, have long been the American way of empire – and, with rare exceptions, they have arrived and not left. They remain immobile gunboats primed for a kind of eternal armed "diplomacy." As they cluster tellingly in key regions of the planet, they make up what the Pentagon likes to call our "footprint."

As Chalmers Johnson has pointed out in his book The Sorrows of Empire, the United States has, mainly since World War II, set up at least 737 such bases, mega and micro – and probably closer to 1,000 – worldwide. Everywhere, just as Tony Snow has said, the Americans would officially be "invited" in by the local government and would negotiate a "status of forces agreement," the modern equivalent of the colonial era’s grant of extraterritoriality, so that the American troops would be minimally subject to foreign courts or control. There are still at least 12 such bases in Korea, 37 on the Japanese island of Okinawa alone, and so on, around the globe.

Since the Gulf War in 1990, such base-creation has been on the rise. The Bush, Clinton, and younger Bush administrations have laid down a string of bases from the old Eastern European satellites of the Soviet Union (Romania, Bulgaria) and the former Yugoslavia through the Greater Middle East (Kuwait, Qatar, Oman, Bahrain, and the United Arab Emirates), to the Horn of Africa (Djibouti), into the Indian Ocean (the "British" island of Diego Garcia), and right through Central Asia (Afghanistan, Kyrgyzstan, and Pakistan, where we "share" Pakistani bases).

Bases have followed our little wars of recent decades. They were dropped into Saudi Arabia and the small Gulf emirates around the time of our first Gulf War in 1991; into the former Yugoslavia after the Kosovo air war of 1999; into Pakistan, Afghanistan, and the former Central Asian SSRs after the Afghan war of 2001; and into Iraq, of course, after the invasion of 2003 where they were to replace the Saudi bases being mothballed as a response to Osama bin Laden’s claims that Americans were defiling the holiest spots of Islam.

In effect, when it came to bases in the post-9/11 years, the emphasis was, on the one hand, encircling Russia from its former Eastern European satellites to its former Central Asian SSRs and, on the other hand, securing a series of bases across the oil heartlands of the planet, a swath of territory known to the administration back in 2002–2003 as "the arc of instability." Iraq was, obviously, but part – though a crucial part – of such imperial dreaming about how to dominate the planet. And yet the military ziggurats that made those dreams manifest, and all the billions of taxpayer dollars and the obvious urge for "permanence" that went with them, were largely left out of mainstream reporting on, debate about, or discussion of the occupation of Iraq.

Iraq as Korea, 2003–2007

The administration remained remarkably tightlipped about all this building activity and what it might mean – beyond periodic denials that any such efforts were "permanent"; and, with rare exceptions, even when journalists reported from Camp Victory or other major bases, they never managed to put them on the reportorial landscape. Those bases – and the colossus of an "embassy" that went with them – just weren’t considered all that important.

Perhaps for reporters and editors, used to an inside-the-Beltway universe in which the United States simply could not act in an imperial manner, the bases were givens – like the American way of life. Evidently, for most reporters, there was, in a sense, nothing to notice. As a consequence, there has been endless discussion about Bush administration "incompetence" (of which there has been plenty), but not the quite competent planning that left such structures impressively on the Iraqi landscape. If the subject wasn’t exactly blacked-out in the United States, it did, at least, undergo a kind of whiteout.

So much about Iraq was up for discussion, but the preponderant evidence on the ground, so utterly solid, carried no weight. It was evidence of nothing. For American reporters, as for American Secretaries of Defense, the full-scale garrisoning of Planet Earth is simply not a news story. As a result, most Americans have had next to no idea that we were creating multibillion dollar edifices on Iraqi soil meant for a near eternity.

Remarkably enough, when asked late last year by pollsters from the Program on International Policy Attitudes whether we should have the "permanent" bases in Iraq, a whopping 68% of Americans said no. But when the issue of bases and permanency arises at all in our press, it’s usually in the context of Iraqi "suspicions" on the subject. (Oh, those paranoid foreigners!) Typically, the Los Angeles Times cited Michael O’Hanlon, an oft-quoted analyst at the Brookings Institution, saying the following of the President’s endorsement of the Korea model: "In trying to convey resolve, [Bush] conveys the presumption that we’re going to be there for a long time…. It’s unhelpful to handling the politics of our presence in Iraq." No, Michael, the bases are our politics in Iraq.

Generally, the Democrats and their major presidential candidates line up with O’Hanlon. And yet no significant Democratic proposal for "withdrawal" from Iraq is really a full-scale withdrawal proposal. They are all proposals to withdraw American combat brigades (perhaps 50,000–60,000 troops) from the country, while withdrawing most other Americans into those giant bases that are too awkward to mention.

Suddenly, however, discussion of the "Korea model" has entered the news and so put those bases – and the idea of a permanent military presence in Iraq – in the American viewfinder for what may be the first time. You only have to look at Iraq today to know that, like so much else our imperial dreamers have conjured up, this fantasy too – of a calming Iraq developing over the decades into a friendly democracy, while American troops sit tight in their giant base-towns – is doomed to one kind of failure or another, while the oil lands of the planet threaten to implode.

The Korea model is just one of the administration’s many grotesque, self-interested misreadings of history, but it isn’t new. It isn’t a fantasy the President and his top officials have just stumbled upon in post-surge desperation. It’s the fantasy they rumbled into Baghdad aboard back in 2003. It’s the imperial fantasy that has never left their minds from that first shock-and-awe moment until now.

Give them credit for consistency. On this "model," whatever it may be called, the Bush administration bet the store and, on it, they have never wavered. Because of some of the worst reporting on an important topic in recent memory, most Americans have lived out these last years in remarkable ignorance of what was actually being built in Iraq. Now, perhaps, that great American disconnect is beginning to end, which may be more bad news for the Bush administration.

детектор лжи в москвеtopcargo

Psychologists and Torture

First, do no harm. This tenet of medicine applies equally to psychologists, yet they are increasingly implicated in abusive interrogations, dare we say torture, at U.S. military detention facilities like Guantanamo. While the American Medical Association and the American Psychiatric Association both have passed resolutions prohibiting members from participating in interrogations, the American Psychological Association refuses to, despite the outrage of many of its members.

Now, with the declassification of a report by the Pentagon’s inspector general detailing psychologists’ role in military interrogations, the U.S. Senate Committee on Armed Services announced it will investigate.

Dr. Leonard Rubenstein, executive director of Physicians for Human Rights, says such an “investigation into the development of torture techniques by the United States” would be “very significant. … It should get into … the use of psychologists in the development of the techniques, what is happening now, and how this can be avoided in the future.”

Two years ago, after a leaked report from the International Committee of the Red Cross criticizing the role of health professionals in U.S. interrogations, the American Psychological Association formed its Presidential Task Force on Psychological Ethics and National Security (PENS). There were nine voting members. Six of them were connected to the military. At the time, the identities of the panelists were secret. The PENS panel endorsed the continued participation of psychologists in military interrogations.

Of the three nonmilitary voting members, one, Dr. Michael G. Wessells of Randolph-Macon College, resigned, and another, Dr. Jean Maria Arrigo, recently called for the PENS report to be annulled. “I’m an oral historian, maybe even before a psychologist, and I always take notes. And I was told very sharply by one of the military psychologists not to take notes.” She took notes anyway. She archived the group’s entire e-mail list-serve, including months of e-mails from before and after the sole two-day PENS meeting. She went on: “I came later to realize that the entire report had been orchestrated. I no longer felt bound by that confidentiality agreement.” She recently handed over all her materials to the Senate Armed Services Committee. The third, Dr. Nina Thomas, told me: “I don’t think I was, in fact, critically aware of what Morgan Banks’ role was at the time of the meetings themselves. I knew the outline of his background, but I didn’t know the meaning of his background. So it disturbs me.”

Col. Morgan Banks, as Mark Benjamin of Salon.com first reported, is “the senior Army Survival, Evasion, Resistance and Escape psychologist, responsible for the training and oversight of all Army SERE psychologists, who include those involved in SERE training. He provides technical support and consultation to all Army psychologists providing interrogation support.” Another task-force member, Capt. Bryce Lefever, served at the Navy SERE school from 1990 to  ’93, then became the “Special Forces Task Force psychologist to Afghanistan in 2002, where he lectured to interrogators and was consulted on various interrogation techniques.”

Also included was R. Scott Shumate, who was the chief operational psychologist for the CIA’s counterterrorism center until 2003. He then became head of the Pentagon Counterintelligence Field Activity’s Behavioral Sciences directorate, overseeing psychologist participation in the interrogation process at Guantanamo.

SERE (pronounced SEER-ee) includes sensory and sleep deprivation, isolation, cultural and sexual humiliation, “stress” positions (like forced standing), extended subjection to light, loud noise, extremes of heat and cold, and “waterboarding,” wherein subjects have their face covered with a cloth that then has water poured over it, giving the feeling of suffocation. The goal of SERE is to train U.S. military members to resist torture they might experience if captured. As first reported by Jane Mayer of The New Yorker, the SERE techniques were “reverse engineered.” In other words, they were used against the prisoners.

The upcoming APA Annual Convention, taking place Aug. 17- 20, promises to be hotly contested. An unknown number of members are withholding dues. Some have quit. Physicians for Human Rights’ Rubenstein summed up:

“Even the army surgeon general’s report … said it was the role of psychologists to tell interrogators when to increase the pressure, how to exploit vulnerabilities. So I think we really do have to end this as a nation, not just as professional associations. … We’re talking about … ending complicity in torture by a profession that has an enormous amount to contribute to the good of humanity and should not be involved in the destruction of people.”

Amy Goodman is the host of “Democracy Now!,” a daily international TV/radio news hour airing on 500 stations in North America.

 

vibia amebaтопкарго