Skrywer: Dan Roodt
Zim-inflasie op 66 000%
Sekuriteitswagte skiet 4 gewapendes
Skerpioenekwessie kan in Grondwethof beland
Indiese premierliga kan krieket hupstoot gee
Pikoli doen voorlegging aan kommissie
Die geskorsde Direkteur van Openbare Vervolgings VUSI PIKOLI het ‘n voorlegging aan die GINWALA Kommissie van Ondersoek gedoen. Dit is PIKOLI se reaksie op ‘n regerings voorlegging wat in Januarie aan die kommissie voorgelê is. Kommissiesegsman LAWSON NAIDOO sê PIKOLI se voorlegging sal bestudeer word en daarna aan die regering beskikbaar gestel word. Die regering het tot 25 Februarie tyd om op die voorlegging te reageer. NAIDOO sê GINWALA sal na ontvangs van al die voorleggings besluit of ‘n verhoor gehou moet word. Sy sal ook uitsluitsel gee of die verhoor in die openbaar of privaat gehou gaan word. Die Kommissie se verwysing is, of PIKOLI geskik is om die pos van Direkteur van die NVA te beklee en die werksverhouding tussen hom en Justisieminister BRIGITTE MABANDLA.
Israel-ambassades op gereedsheidsgrondslag
No more sushi
Asian food has become increasingly popular in Israel, fueled by the large number of young Israelis who travel to the region in an unofficial rite of passage after compulsory army service.
Thai, Chinese, Japanese and Indian restaurants have grown into a $280 million industry, accounting for 10 percent of the local dining landscape, according to the Ethnic Restaurant Association.
For the moment, Asian restaurants employ 900 foreign chefs and kitchen workers. But if the government has its way, that number could soon drop.
“We feel an Israeli can hold a wok as well as a Thai or a Chinese person,” said Shoshana Strauss, a lawyer at the Industry and Trade Ministry, which regulates work permits for foreign workers.
Restaurant operators said the Israeli plan posed an existential threat to their thriving businesses, saying the foreigners have expertise that cannot easily be replaced.
“If we don’t have cooks, we don’t have food. If we don’t have food, we don’t have customers,” said Steven Lobel, a sushi operator who owns two Asian restaurants that employ 14 Asian kitchen workers in the Tel Aviv area. “It’s pretty much one of the biggest threats we have as restaurant operators.”
This year, the government has limited the number of visas for foreign restaurant workers to 500. The restaurant association has appealed to the High Court of Justice.
But if the order is upheld, restaurants would have to lay off nearly half their foreign workers. In 2009, there will be no work visas for foreign chefs, only tourist visas permitting brief consulting opportunities for experts in Asian cuisine, according to the Industry and Trade Ministry.
Earlier this week, Israel’s Asian restaurants went on a one-day strike in protest over the government’s threat, giving the nation a taste of life without spicy tuna, California rolls and chopsticks.
Strauss said the government was not trying to eradicate foreign restaurant workers altogether. Instead, she said, the ministry was trying to eliminate unskilled kitchen workers, who she said are often exploited by restaurateurs who pay them less than minimum wage.
“They are well-behaved, they work very hard [and] they don’t demand their rights,” Strauss said, adding that the situation creates some “humanitarian issues.”
The ministry has begun to offer Asian cooking classes to Israelis, but few have shown interest, generating skepticism that there will be Israelis to fill the soon-to-be vacated positions.
“I doubt this will succeed,” said Arnon Volosky, chief executive of the Ethnic Restaurant Association. He cited examples in London, New York and Paris, where ethnic restaurants often employ foreign chefs who specialize in their home cuisine.
“I don’t think you go into an ethnic restaurant anywhere in the world and see only locals working there,” Lobel said. For each foreign worker, seven Israelis are employed rolling sushi, waiting tables or working the wok, he said.
“What we do is help people have fun in this hectic country we live in,” Lobel said. “Everyone’s enjoying it, we’re creating job opportunities for locals.”
Minderjariges behoort nie eed te sweer
Die Christelike etos bepaal dat die aflegging van ’n eed by hoë uitsondering en onder baie spesiale omstandighede mag geskied omdat dit ’n vaste onderneming teenoor God en bindend op die gewete is.
Die belydenis van geloof, wat gelowiges by elke erediens aflê, is nie ’n eed nie, maar ’n belydenis. Tog word dit as ’n baie ernstige geestelike onderneming bejeen.
In die Romeins-Hollandse reg word die neem van die eed “dat die waarheid en niks anders as die waarheid” in getuienis gelewer sal word, nie onverbiddelik afgedwing nie. ’n Getuie kry byvoorbeeld die keuse om dit aan die hof te stel dat hy of sy bevestig dat hy of sy die waarheid en niks anders as die waarheid in sy of haar getuienis sal praat.
Wanneer ’n getuie dan hierdie eed of bevestiging verbreek deur onwaarhede tydens die lewering van getuienis te verkondig, en daardie doelbewuste onwaarhede kan bewys word, word die getuie ingevolge wetgewing van meineed aangekla en by skuldigbevinding in ’n hof swaar gestraf.
Op die hoogste vlak van ’n georganiseerde samelewing van die hoogste orde is die neem van ’n eed deur ’n landsburger dus opsioneel en word ’n baie hoë premie op daardie keuse geplaas. Die aflegging van ’n eed is dus iets baie buitengewoons en behoort nooit ligtelik gedoen te word nie.
So lyk SA oor 20 jaar…
Tot die onsteltenis van die liberale kliek en tot my eie verligting, het die NSA nou uiteindelik begin om die lang verwagte regressiepad te stap. Ek kon die volgehoue voorspoed van die NSA net nie verklaar nie. Die boodskap kom nou hard en duidelik deur, ja selfs hier in Engeland, dat dinge nie goed gaan met die ANC-regering nie. In hierdie week nog het die BBC op hulle Panoramaprogram 'n minder rooskleurige prentjie van die NSA en sy regering geskets.
Die interessante vir my was egter die feit dat die Afrikaner nie eens genoem is in hierdie program nie. Dis asof die ou SA met al sy eerstewêreldtegnologie nooit bestaan het nie. Net apartheid is nog op die kaart. Dis ook opmerklik dat daar vir geen oomblik erken word dat swart SA is waar hy is agv swart onvermoë nie. Nee, die verklaring vir die ineenstorting is baie meer ingewikkeld en amper magies. Apartheid speel natuurlik 'n aansienlike rol.
Ons is ons land kwyt. Ek het dit aanvaar. Die meeste van my Afrikanergenote dink liefs nie daaroor nie. Ek het dit goed gedink om 'n tydsprong van 20 jaar te waag en 'n verwagtingsblik weer te gee. Ek baseer my verwagtinge tot 'n groot mate op wat met Rhodesië en sy blankes gebeur het.
Staatkundig:
Afrikaners word nog deur enkele individue in een of ander irrelevante politieke struktuur verteenwoordig. Die enigste nut daarvan is inligting en dit onderhou 'n paar gesinne. Dis meestal vertoon deur die swart regering. Blankes in die algemeen neem nie meer aan politiek deel nie. Engels is die amptelike spreektaal, met 'n vertoon van Xhosa en Zoeloe vir effek. Die staatsdiens is swart en baie korrup soos die norm is in Afrika suid van die Sahara. Al die belangrike stede en instellings het Afrikaname. Daar is geen amptelike Afrikanerinstellings oor behalwe dié wat self geskep en uitgebou word nie, en hulle is maar klein.
Kommunikasie:
Radio Pretoria is die enigste Afrikaanse uitsaai-instansie en doen nou ook op klein skaal tv-uitsendings. Daar is nog enkele Afrikaanse liberale koerante oor. Die meeste kommunikasie in Afrikaans geskied op die internet.
Onderwys:
Alle skole en universiteite is Engels en oorwegend swart. Privaatinstellings word deur wetgewing gedwing om die bevolkingsamestelling te weerspieël. Vir die meeste blankes is tersiêre studie in die buiteland wenslik maar finansieel onmoontlik.
Besigheid:
Groot besighede is ten volle getransformeer. Klein sake is baie klein en beweeglik om al die Afrikawetgewings te fnuik – dis elke man vir homself. SA is grotendeels 'n invoerland. Landbou is meestal in die vorm van bestaansboerderye met moontlik enkele groot spogeenhede.
Stede:
Slegs sekere woonbuurtes word onderhou en massas plakkerskampe verswelg die groter sentra. 'n Mate van verval in riolering en infrastruktuur is nou al sigbaar. Daar bestaan nog groot blanke woonbuurte in dele van die vorige bedeling se stede, maar dis maar klein in vergelyking met die massas rondom.
Kultuur:
Die amptelike kultuur is dié van die heersende ANC. Alle ander kulture is op hulle eie aangewese en grotendeels irrelevant. Afrikaners en tot 'n mate die Engelse blankes skakel grotendeels in by die NSA en probeer maar net ekonomies oorleef. Dit word algemeen aanvaar dat dié wat kan, emigreer of ten minste hulle familie vanuit die buiteland ondersteun. Daar is 'n lewendige Afrikaanse vermaaklikheidsbedryf.
Kortom, die NSA het net soos al die vorige kolonies die pad van onafhanklikheid gestap. Dis 'n geleidelike proses en mense pas aan by hulle omstandighede. Dit kan ook nie anders nie. Een van my Zimbabwekliënte sê nou die dag vir my dat daar nog ongveer 18 000 blankes oor is na alles wat gebeur het in Zim. Sy sê haar man gaan vang nog gereeld vis in Kariba en hulle lewenskwaliteit is oor die algemeen goed. Ek verwag dieselfde tendens in SA. Die vraag is of dit vir my en vir jou as kultuurbewuste Afrikaner goed genoeg is. As ons aanvaar dat bogenoemde senario taamlik akkuraat is, wat kan ons doen om ten minste iets van ons Afrikanertrots en -identiteit te laat geld? Ja, jy is heeltemal reg, ons het 'n land nodig, 'n volkstaat, 'n stadstaat – enigiets met 'n amptelike struktuur wat ons ten volle beheer en besit, al is dit klein – liewer dít as 'n dagdroomkoninkryk. Iets wat ons vir onsself kan toe-eien. Die meerderheid Afrikaners gaan ongelukkig nes die Rhodesiërs niks doen om hulleself as groep te laat geld nie, en gaan maar net stadig deel word van die NSA.
Die slotsom is dat dié wat wil deel hê aan 'n Afrikanerprojek, bereid sal moet wees om nederig te begin – van voor af. Ek voorspel daar gaan net een so 'n projek wees oor 20 jaar en dis Orania. Die oorgrote meerderheid sal altyd genoeg argumente hê waarom Orania nie sal werk nie, maar self gaan hulle op die lang duur niks vermag nie. Nes die Rhodesiërs sal hulle met hulle klere aan hulle lywe wegkom as hulle nie deel geword het van die NSA-statistiek nie. Vir die res sal daar altyd 'n plekkie wees soos vir die 18 000 blanke Zimbabwiërs – al kruipende voor hulle Afrikameesters.
