‘n See van rooi gister in Tembisa… maar die Duitse ambassadeur in SA, Horst Freitag, dink nie dat Malema steun het nie (sien artikel)
Die Economic Freedom Fighters (EFF) het tot nog toe die grootste byeenkoms van die huidige verkiesingsveldtog gehou toe hul leier, Julius Malema, ‘n volgepakte Mehlareng-stadion in Tembisa, oos van Johannesburg, toegespreek het.
Die geleentheid was die bekendstelling van die EFF se verkiesingsmanifes. ‘n Aantal Moslem-sakemanne het agterna ‘n dinee saam met Malema bygewoon, wat die indruk wek dat die EFF finansieel deur Moslems gesteun word.
Van die eregaste by die bekendstelling van Malema se verkiesingsmanifes
Malema het weereens herhaal dat boere se grond sonder vergoeding onteien sal word. Die skare het hom met krete van “Juju! Juju!” verwelkom en gesing: “Staan opsy, hy gaan parlement toe!”
Die EFF se beleid berus sogenaamd op “sewe pilare”:
onteiening van grond sonder vergoeding;
die nasionalisering van myne;
die nasionalisering van banke en ander strategiese sektore;
die nasionalisering van die Reserwebank en die skepping van ‘n staatsbank;
staatsbeheerde maatskappye;
ontwikkeling van die swart ekonomie;
die bou van progressiewe handelsvennootskappe met ander lande.
“Ons wil die koloniale patrone van eienaarskap in Suid-Afrika uitskakel,” het Malema gesê. “20 jaar het getoon dat diegene wat daarmee toevertrou is om vir almal ‘n beter lewe te skep ons uitverkoop het. Julle moet jul eie bevryders wees.”
Hy dit insgelyks bekla dat swartes ná 20 jaar van demokrasie steeds arm is. Daarom moet die land ‘n “nuwe vryheid” skep aangesien dié van 1994 ‘n klomp mense teleurgestel het.
“Twintig jaar later is swartes nog nie vry nie. Twintig jaar later word swartmense steeds vasgevang in ellende, onveilige en ongesonde toestande.”
Dit het van die rooi hempies en barette gewemel, waaruit die party ‘n nuttige inkomste verdien.
Malema het die ook bekla dat die meerderheid swartes in die land steeds grondloos en hopeloos moet lewe.
“Twintig jaar later, word jong en ou swart werkers steeds onderwerp aan slawelone en gevaarlike werkstoestande in myne op plase en in fabrieke,” het Malema gesê. Volgens hom moet die EFF hoop en inspirasie aan die mense van Suid-Afrika bied.
Die party sal ‘n einde aan die korrupsie en selfverryking deur politici maak. Verdere verkiesingsbeloftes deur die party is:
alle werksgeleenthede sal permanent wees;
‘n minimumloon van R4 500 per maand sal vir alle voltydse werkers ingestel word;
mynwerkers sal R12 500 per maand verdien en plaaswerkers R5 000 per maand, terwyl werkers in vervaardiging R6 500 per maand sal ontvang;
kleinhandelwerkers sal R5 000 per maand betaal word terwyl konstruksiewerkers R7 000 per maand sal ontvang;
almal sal dieselfde loon ontvang, ongeag geslag, ras, klas of geboorteplek;
daar sal ‘n nasionale gesondheidskema wees en die EFF sal staatsbeheerde maatskappye bou wat beter gesondheidsorg sal lewer;
daar sal ‘n farmaseutiese maatskappy wees wat medisyne sal produseer en aan hospitale en klinieke sal lewer;
tradisionele genesers sal ook by die gesondheidsorgstelsel betrek word.
Die leier van die Ekonomiese Vryheidsvegters het ook oor die huidide maatskaplike toelaagstelsel uitgewei, wat onder sy party verhoog sal word.
“Maatskaplike toelaes verteenwoordig ‘n belangrike aspek, ten einde aan die armste van die armes toegang tot ekonomiese deelname te verseker,” het Malema gesê. “Die EFF sal ‘n stelsel bekendstel wat maatskaplike toelaes aan ontwikkeling verbind.”
Toelaes sal soos volg verhoog word:
die toelaag vir pensioenarisse sal van R1 300 per tot R2 600 per maand verhoog word en ongeskiktheidstoelaes van R1 200 tot R2 400;
kindertoelaes sal van R300 tot R600 per maand verhoog word;
oorlogsveterane se toelaag sal van R1 220 tot R2 400 verhoog word;
afhanklikesorgtoelaes sal van R1 200 tot R2 400 vermeerder word en weeskindversorging van R800 tot R1 600.
Die skare het gejuig en hande geklap telkens as Malema die beoogde verhogings aangekondig het en vele ondersteuners het gemeen hulle sou dit hoog op prys stel.
Wat opvoeding betref, sal Malema se party sorg dat veel meer swart studente nagraadse kwalifikasies ontvang. Ook sal hy 15 000 oorsee stuur om daar te gaan studeer.
Die Mehlareng-stadion het van die rooi T-hemde en barette gewemel. Alle sitplekke is opgeneem en ‘n groot skare kon net staanplek op die veld voor die verhoog kry.
Malema se verkiesingsvragmotor waarmee hy van plakkerskamp tot plakkerskamp ry
Die magsvertoon in Tembisa kom na weke se veldtogte wat die EFF in plakkerskampe oral in Gauteng voer. Malema beskik oor ‘n Mercedes-Benz 2528-vragmotor wat hy vir sy veldtog gebruik en wat blykbaar deur modderpoele en paaie vol gate kan ry.
Van Malema se ondersteuners het ‘n bufferplakker met die slagspreuk: “Thanks God I Am A Black Man.” Een van Malema se helpers is ene Fannie Mashiyane wat die party se barette en T-hemde verkoop. ‘n Baret kos R100 en is by verre die gewildste item. Mashiyane verkoop ongeveer R5 000 se EFF-materiaal per dag, wat gholfhempies insluit.
Volgens Wiekus Kotze, die wit Afrikaner met ‘n swart vrou wat deel van Malema se binnekring is, vlug die ANC dikwels as hulle die EFF-ondersteuners gewaar. By die Elias Motsoaledi-plakkerskamp het ANC-ondersteuners in twee bakkies opgedaag, maar toe hulle die groot klomp mense by Malema se veldtogvragmotor sien, het hulle hul stil-stil uit die voete gemaak.
Dr. Horst Freitag, die Duitse ambassadeur in Pretoria
PRAAG voorspel reeds van verlede jaar af dat die EFF bo verwagting goed in die verkiesing gaan doen, omdat die party se radikale sosialistiese en kommunistiese idees inpas by die ideologie wat sedert 1994 in Suid-Afrika verkondig word en sedertdien die heersende stel opvattinge geword het. Karin Roodt het verlede jaar in gesprek met die Duitse ambassadeur in Suid-Afrika, dr. Horst Freitag, gesê dat die EFF volgens haar ontledings ten minste 10% van die stemme behoort te kry.
Freitag het haar minagtend uitgelag en gesê dat sy ambassade “weet wat aangaan”. ‘n Mens wonder of Freitag steeds lag, gegewe die magsvertoon van die EFF gister?
Deesdae is dit in die mode om ANC-gesind of swartkruipend of dan ten minste handevat-geöriënteerd te wees. Om regsgesind in die politiek te wees, is taboe, want die ANC en sy meelopers hou nie daarvan nie. Dit is mos die ANC wat ons met die hulp van FW de Klerk se versiende staatsmanskap van ‘n burgeroorlog gered het. Sedertdien word alles mos reggemaak/getransformeer wat weens apartheid verbrou is. Daarom behoort almal glo die ANC goedgesind te wees of hulle ten minste ‘n kans te gee om die land uit die apartheidsmoeras te bestuur.
Almal wat regs is, word as verregs geëtiketteer, asof daar aan daardie kant van die spektrum geen nuanses moontlik is nie. In werklikheid is daar enersyds regses wat kompromieë aangaan en die ANC met die heuningkwas benader en andersyds regses wat ‘n euwel of kanker herken wanneer hulle dit sien en kompromisloos op koers en in die kol, dus eintlik nóg links nóg regs, bly.
Onlangs is op Praag (16 deser) berig dat die Vryheidsfront Plus samewerking, eintlik enige assosiasie, met Europese regse partye verwerp. Geert Wilders se Partij voor de Vrijheid (PVV) en Marine de Pen se Front Nationale (FN) word spesifiek genoem. In November het hierdie twee partyleiers ontmoet en Leopold Scholtz het ‘n berig daaroor geskryf wat in Die Burger (16 Nov, p 11) gepubliseer is.
Scholtz noem dat die PVV 21% steun in Nederland en die FN 24% steun in Frankryk geniet. “Dit maak albei in hulle onderskeie lande tans virtueel [hy bedoel: in werklikheid] die grootste party. Le Pen se besoek aan Wilders het te make met die Europese parlementsverkiesing van Mei. Die Europese parlementêre reëls bepaal dat partye wat saam minstens 27 setels met verteenwoordigers uit minstens sewe lande het, saam één koukus kan vorm. Dit beteken meer spreektyd en veral subsidie uit die parlement se begroting. Dus het Le Pen en Wilders afgespreek om met die oog op die verkiesing saam te werk. Hulle soek ook die steun van ander ekstreem- of uiters regse partye soos Vlaams Belang in Vlaandere, die Oostenrykse Vryheidsparty (ÖVP), die Deense Volksparty (DFP), die United Kingdom Independence Party (Ukip), ens.”
Let op Scholtz se frase: “ekstreem- of uiters regse partye.” Daarna erken hy egter variasies by hierdie sogenaamde verregses: “Die probleem van die Europese regses is dat hulle oor talle sake verskil.” Byvoorbeeld, Wilders is pro-Israel en anti-Nazi en -Islam. Le Pen se party, daarenteen, het ‘n anti-semitiese en pro-fascistiese oorsprong, terwyl Le Pen sê “sy het niks teen die Islam of Moslems nie.” Later water Scholtz die verregse-etiket verder af: “Die demokrasie het egter die manier om ekstremiste te slyp. En, in ‘n poging om die gros kiesers te bereik, het die meeste regse groepe die laaste tyd juis na die politieke midde beweeg. Vroeër of later word hulle ook deel van die establishment.”
Wat Scholtz eintlik uitwys, maar nie uitdruklik sê nie, is dat demokrasie (veral in sy uiterste vorm van een asem, een stem, soos in Suid-Afrika) ‘n onding is; dat politieke partye in so ‘n opset hulle beginsels en waardes moet prysgee en al hoe meer identiteitsloos word, dermate dat politici se persoonlikheid (bv hoe hulle op televisie vertoon) en nie beleid nie deurslaggewend die getal stemme bepaal wat hulle op hulle verenig. Vir politici gaan dit eerder om den brode en nie om die behoud van gesonde beginsels of die beste belang van die land nie. Die DA as die ANC lite versamel al hoe meer Afrika-gewig. Dit is verkieslik om eerder ‘n eerbare gideonsbende of selfs ‘n een-mens-beweging te wees wat rigtingvas marsjeer. Die regse partye in Europa het wesenlike besware teen identiteitsloosheid. Daarom is hulle teen die Europese Unie (EU) en teen die euro-geldeenheid gekant. Hulle wil die EU van binne af afbreek, sodat bv Nederland weer Nederland en Frankryk weer Frankryk kan word.
Scholtz se skrywe het my belangstelling in so ‘n mate geprikkel dat ek sedertdien ‘n halfdosyn boeke oor die Europese “regse” politiek gelees het. In hierdie skrywe beperk ek die aandag tot ‘n enkele boek, wat na bewering die eerste boek is wat in Engels oor hierdie onderwerp gepubliseer is. Dit is die Kroaat Tomislav Sunic se Against Democracy and Equality: The European New Right (London: Arktos Media, 3rd edition, 2011, 236p; Amazon Kindle $10.99). Die vorige uitgawes is in 1990 en 2004 gepubliseer. Die teks is op die outeur se doktorale proefskrif (University of California, Santa Barbara, 1988) gebaseer.
Aan die term “regs” kleef daar veral sedert die Tweede Wêreldoorlog ‘n geurtjie. Jean-Christian Petitfils stel dit soos volg: “Inasmuch as the label ‘Left’ seems flattering, the label ‘Right’ sounds like an insult” (Sunic, Kindle 768). Alain de Benoist versag die bedenkinge oor “regs” soos volg: Die European New Right (ENR) “are on the Right, but they are not necessarily of the Right” (876). Talle denkers met uiteenlopende idees word onder die sambreelnaam ENR betrek. Dalk sou die term “neo-konserwatisme” ‘n beter algemene aanduiding van hulle opvattings gee.
Enersyds word die benaming ENR gebruik om hierdie Europese denke van dié in veral die VSA te onderskei. Amerikaanse regsheid word deur religieuse fundamentalisme, kapitalisme en soms naakte anti-swart rassisme (swart = sleg) gekenmerk. Andersyds word die woord “New” ingevoeg om assosiasie met fascisme en veral naziïsme te vermy. Die ENR het hom die beste in Frankryk gevestig. In Duitsland vat dit stadiger pos, juis vanweë daardie land se nazi-verlede. In Duits word die ENR eerder “Neue Kultur” genoem (4866, 4876). Dit is uiters moeilik om die verskillende sienings binne die ENR sowel veralgemenend as sinvol te verwoord. Ek poog om dit na die beste van my vermoë te doen.
Die verdeeldheid in ENR-geledere kom spoedig na vore. Alain de Benoist, wat die voorwoord geskryf het, is ten gunste van albei die verskynsels (demokrasie en gelykheid) wat in Sunic se boektitel vir verwerping uitgesonder word. Sunic het dit na aanleiding van die standpunt van Vilfredo Pareto (1848-1923) gedoen. In die vorm wat hulle in die nuwe Suid-Afrika aanneem, het ek dit ook teen demokrasie en gelykheid. Demokrasie, wat in baie vorme kan voorkom, is vir De Benoist aanvaarbaar as dit wesenlik deelnemend is. Despotisme, diktatuur en enige totalitêre gesag word verwerp; ook sterk gesentraliseerde regering. Staatsgesag moet soveel en sover moontlik afgewentel word. Voorkeur word herhaaldelik vir “subsidiarity” uitgespreek, dus “devolution of decision-making within the European Union from the centre to the lowest level possible” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 884). De Benoist het dit wél teen hoe demokrasie hom dikwels in die praktyk voordoen: “One no longer discusses, one denounces. One no longer reasons, one accuses. One no longer proves, one imposes” (5662).
In die politiek gaan dit vir die ENR enersyds om die erkenning van diversiteit en andersyds om die grootste moontlike mate van groepsoutonomie. Sowel individue as groepe het ‘n bepaalde aard of identiteit, bv kultureel, wat uitdrukking in bv ‘n eie taal vind. Volgens HAT is kultuur: “Die ganse geestelike besitting van ‘n volk of ander groep(ering) op elke terrein; geesteslewe, beskawingstoestand.” Die wêreld is nie ‘n politieke of kulturele eenheid nie, maar ‘n pluriversum: “In a multipolar world, power is defined as the ability to resist the influence of others rather than to impose one’s own. The main enemy of this pluriverse will be any civilisation pretending to be universal and regarding itself entrusted with a redeeming mission … to impose its model on all others” (5314). Die ENR se weersin in veramerikanisering herinner aan die uitgesproke standpunt van die eertydse Franse staatshoof, Charles de Gaulle (1890-1970).
Kontak tussen kultuurgroepe moet nie gedwonge wees nie maar op vrye assosiasie berus. Immigrasie moet ter behoud van groepsidentiteit beperk word. Groepskultuur behoort beskerm te word, maar dit moet volgens die ENR liefs nie tot nasionalisme oordryf word nie. Dit word gesê na aanleiding van die rampe wat oordrewe nasionalisme eeue lank in Europa veroorsaak het. Rassisme word veroordeel, maar daar moet die basiese eerlikheid wees om verskille by mense te erken. ‘n Mens kan nie ‘n wêreldburger wees nie, want die wêreld in sy geheel is nie ‘n politieke entiteit nie. De Benoist skryf: “The abstract man, the universal man, that type of man does not exist” (3305).
De Benoist het dit ook nie teen gelykheid as sodanig nie; wel teen gelykmaking. Hy verwys in hierdie verband na die werk van sendelinge wat oral in die wêreld dieselfde imperialistiese model aan mense opdring om hulle in ten minste religieuse opsig eenders te probeer maak. Hierdie eendersheid word dan tot die bekeerlinge se vernaamste kenmerk verhef. In die politiek vind iets soortgelyk weens veramerikanisering plaas. Die Amerikaanse staatsbestel en leefwyse word deur Amerikaners as die beste aan die res van die wêreld voorgehou. Kultureel word hierdie gelykmaking deur bv rolprente (Hollywood) en televisieprogramme bevorder.
In die plek van religie word sekularisasie/verwêreldliking dikwels deur die ENR bepleit. Een van die besware teen sowel monoteïsme as kommunisme is die totalitêre aard daarvan. Diversiteitsonthalwe word in die plek van monoteïsme eerder politeïsme verkies. “Secular salvation” is aan die orde van die dag (3641). Daar is selfs diegene wat meen dat na sommige heidense praktyke van eeue gelede teruggekeer moet word.
In werklikheid het sowel kommunisme as kapitalisme in hulle strewe na gelykmaking gefaal; veral op ekonomiese gebied, wat aanleiding tot grootskaalse staatswelsynsprojekte gegee het. Dit behoort veel eerder om sinvolle sosiale geregtigheid, gebaseer op heldere denke, te gaan. Gelykheid, insluitende gelyke geleenthede, sal ‘n hersenskim bly so lank mense talentgewys by geboorte, dus geneties, verskillend toebedeel word. Byvoorbeeld, kinders in dieselfde gesin verskil in intellektuele vermoë. Hoeveel te meer nie kinders uit verskillende gesinne en (etniese) groepe nie. Verworwe (eerder as geërfde, bv aristokratiese) status, danksy bv inspanning of toewyding, wat neerslag in elitisme kan vind, behoort nie as verwerplik geag te word nie.
Vir die ENR gaan dit om konserwatiewe beskouings wat Westerlinge reeds vyf duisend jaar lank beïnvloed. Sommige van hierdie retro-sienings sal uiteraard vir hedendaagse gebruik aangepas moet word. In die ENR-visier is veral die liberale demokrate wat bv oorverdraagsaamheid/inklusiwiteit en gelykheid (wat tot eendersheid oordryf word), asook vryheid en menseregte (sonder klem op verantwoordelikhede), predik. As gelykheid tot eendersheid oordryf word, is dit om ‘t ewe of ‘n mens met ‘n man of ‘n vrou trou. Mans en vroue in dieselfde kultuur kan gelyk geag word, maar dit wis nie hulle verskille uit nie. Sunic het dit teen inklusiwiteit as “mobocracy”, dus verswelging deur die massa, wat die ryke Europese kultuurerfenis deur gelykmakende middelmatigheid ongedaan probeer maak. Regering deur die massa, soos wat ons in die nuwe Suid-Afrika het, is ‘n vorm van totalitêre regering. Jean-Jacques Rousseau (1712-1778) het dit “totalitarian democracy” genoem (4024). Die chaos wat dit veroorsaak, lei uiteindelik tot “Caesarisme” (1929), ‘n ander vorm van totalitêre regering.
Die ENR het dit ook teen die Amerikaanse liberalisme waarin dit gaan om materiële vooruitgang, die herverdeling van rykdom en ‘n immer langer wordende lys van menseregte, terwyl moraliteit, wat as die beheermeganisme van bandelose vryheid moet dien, verwaarloos word. In Frankryk sou sodanige gesindheid eerder progressief as liberaal genoem word. In Europa is ‘n liberalis ‘n ondersteuner van individualisme, vrye handel (wat nie deur alle lede van die ENR ondersteun word nie) en die minimum owerheidsinmenging. Europese liberalisme word dus met konserwatisme geassosieer en is die teenpool van Amerikaanse liberalisme, wat ‘n linkse humanistiese of mensliewendheidsgeurtjie het.
Menseregte en naasteliefde word soms dermate oordryf dat dit lyk asof ‘n soort “ander-” of medemensgestremdheid van almal verwag word; jou lewe word oorheers deur die onbillike aansprake, sonder teenprestasie, wat deur onverdienstelikes geëis word. Ons word teen wil en dank verplig om toenemend broerwagters te wees. Claude Polin “notes that modern man’s ideal of ‘tenderness for humanity is also his ability to destroy humanity'” (4240). “According to [Louis] Rougier, man can fully enjoy his rights, and define his liberty, only when he lives in communion with a people sharing the same destiny and the same culture” (3347).
Die ENR dateer uit 1968 toe die “Research Group for the Study of European Civilisation” (GRECE) gestig is. Dié akroniem verwys na antieke Griekeland, die wieg van Europese beskawing. GRECE is bloot ‘n meta-politieke denkskool en nie ‘n politieke beweging nie. Die kern van politiek word deur kultuur bepaal. In daardie sin is die ENR veel eerder ‘n kulturele as ‘n politieke denkskool: “Culture is the most effective carrier of political ideas because culture mobilises the popular consciousness not only by virtue of ephemeral slogans, but also by a genuine appeal to the historical memory of the people” (1346). “Cultural power is a prerequisite of political power … Culture is not just an ornament or a ‘superstructure’ to be delivered piecemeal to the people; it is a vital and indispensable part of human development capable of inducing social consensus and providing a ruling elite with lasting* political legitimacy” (1353). *Hierdie “lasting” klink ooroptimisties en kan betwyfel word.
Die doel van die ENR is nie om linkse en regse menings te identifiseer nie; eerder om valse en juiste idees met die oog latere aksie te onderskei. Teen kommunisme, kapitalisme en liberale demokrasie, veral in die Amerikanse sin, word ewe sterk standpunt ingeneem. Die ENR-denkmodel is nie algemeen Westers nie, maar spesifiek Europees. Wes- en Oos-Europa, wat Rusland insluit, word as ‘n eenheid beskou. Die Europese Unie (EU) is egter ‘n foutiewe model wat mag imperialisties sentraliseer. Die EU word as deel van gelykmakende globalisering beskou. Wat nodig is, is ‘n federale model waarin elke land en kultuurgroep (idealisties: iedere tuisland en nasie) sy identiteit bevestig en uitbou.
Europeërs moet kies: “to be the architects of their own history or to become the subjects of the history of others” (401). Alain Besançon skryf: “A man without memory [or history] is of absolute plasticity. He is recreated at all moments. He cannot look behind himself, nor can he feel a continuity within himself, nor can he preserve his own identity” (4264). Dink in hierdie verband aan bv die oud-Broeders wat verloopte Afrikaners geword het.
Aan die einde van sy voorwoord formuleer Alain de Benoist sy standpunt soos volg: “The ENR makes a great effort to identify its real enemy. The main enemy is, on the economic level, capitalism and the market society [ongebreidelde materialisme]; on the philosophical level, individualism;* on the political front, universalism; on the social front, the bourgeoisie;* on the geopolitical front America. Why capitalism? Because contrary to what Communism preached, capitalism is not only an economic system. It is first and foremost an anthropological system, based on values that colonise the symbolic imagination and radically transform it. It is a system that reduces everything of value to its values in the market, and to exchange value” (434). “It means transforming the planet into a giant supermarket and a gaint civilisation of commerce” (444).
Volgens Guillaume Faye “money … has become the ultimate criterion; indeed, the language of Western civilisation” (3624). Mense word tot “happy robots” gereduseer (1119). Die argument teen materialisme word soos volg pragtig verwoord: “To be more instead of to have more” (5643). Dus, geestelik-kulturele diepte is belangriker as materiële besittings, oftewel: Wat help dit as jy alles in die wêreld besit terwyl jou gees skade ly.
* Die wysheid om met sowel individualisme as die burgery/middelklas onvergenoegd te wees, kan bevraagteken word. In albei gevalle is die beswaar dalk dat hulle rol soms oordryf word. De Benoist se onvergenoegdheid met individualisme kan veral aan die buitensporige rykdom van sommige kapitaliste toegeskryf word. Vir my bly die hoeksteen van die ideale politieke bestel die grootste moontlike mate van individuele vryheid in soverre dit met sosiale verantwoordelikheid versoenbaar is.
Wat ek hierbo gedoen het, is om De Benoist se voorwoord en sy “Manifesto for a European Renaissance” (1999), wat ‘n bylae tot Sunic se boek is, te gebruik om struktuur aan my skrywe te gee. Die teks is terselfdertyd verryk met Sunic se opvattings; dié waarna De Benoist verwys, asook ander tersaaklike inligting in Sunic se boek. My uiteensetting is seker ook beïnvloed deur ander bronne wat ek oor hierdie onderwerp gelees het.
Daar is nog baie in Sunic se teks wat in die nuwe Suid-Afrika ter sake is. Byvoorbeeld, Pareto word soos volg aangehaal: “These true believers who clamour for change know only what to destroy and how to destroy it, but are full of illusions as to what they have to replace it with” (2133). “For Pareto, the only language people understand is that of force. And with his usual cynicism he adds, ‘there are some people who imagine that they can disarm the enemy by complacent flattery. They are wrong. The world has always belonged to the stronger, and will belong to them for many years to come. Men only respect those who make themselves respected. Whoever becomes a lamb [bv FW de Klerk] will find a wolf [bv Nelson Mandela] to eat him'” (2146).
“The downtrodden and the weak will always appeal to the sense of justice of those who rule, but the moment they grab the reins of power they will become as oppressive as their former rulers. Moreover, if by chance some nation happens to display signs of excessive humanity, philanthropy, or equality, it is a certain symptom of its terminal illness” (2160). “Deluded by dreams of justice, equality, and freedom, what weapons do liberal democracies have today at their disposal against the ‘downtrodden’ masses worldwide? The New Right observes that the sense of guilt among Europeans in regard to Africans, Asians, and other downtrodden populations has paralysed European decision-makers, leaving them and Europe defenceless against tomorrow’s conquerors” (2167).
In ‘n nuwe politieke bedeling kan misdadigers helde word. Terroriste word dan vryheidsvegters genoem. “Vryheidsvegters” is ‘n term “usually assigned to them by Western well-wishers” (4563). Volgens Sunic is dit nie ‘n term wat in die kommuniste se woordeskat aangetref word nie. Dit is die soort ondergrawing van wet en orde wat deur linkse Westerse elemente gepleeg word.
Die Vryheidsfront Plus wil niks met die ENR te make hê nie. In die ENR is daar egter voortreflike denkers met uiters toepaslike idees wat ons in uitnemende mate kan help om nuwe strategieë vir ons bevryding uit ‘n politieke doodloopstraat te ontwikkel. Die idees van die ENR verg egter plaaslike aanpassing, want die omstandighede in Europa en Suid-Afrika verskil soms hemelsbreed. In Europa is daar bv (nog) nie sprake van ‘n alles oorweldigende verswelging deur swartes nie.
‘n Les wat die ENR my geleer het, is om nie meer Westerse beskawing as ‘n ideaal vir myself en Suid-Afrika voor te hou nie. Die assosiasie met Amerika is dan te sterk. Tydens apartheid is die woord “blankes” met “Europeans” vertaal. Dit blyk nou korrek te wees. Pleks van op ‘n hernude golf van Westerse beskawing te hoop, sal ek voortaan liewer vir die plaaslike hervestiging van Europese beskawing pleit; iets wat in 1652 met Jan van Riebeeck begin het.
In die jaar 1856, aan die Oosgrens, het ‘n jong Xhosa-vrou, Nongqawuse, water gaan skep langs ‘n rivier. Met haar terugkeer het sy haar oom vertel dat sy ‘n boodskap van haar voorvadergeeste ontvang het. Dié het haar vertel dat die Xhosas hul gesaaides en beeste moes vernietig. In ruil daarvoor sou die voorvaders die Engelse setlaars in die see in jaag. Die Xhosas sou dan gesonder beeste en vetter gesaaides ontvang, aangesien baie van die Xhosas se beeste ‘n longkwaal by die setlaars se beeste aangesteek het. Nongqawuse het voorspel dat die son op 18 Februarie 1857 rooi sou word, en dat haar voorspelling bewaarheid sou word op daardie dag.
Die Xhosas het toe gehoor gegee aan Nongqawuse se visioen, en massas van hulle eie beeste begin doodmaak. Daar word bereken dat soveel soos 400,000 beeste doodgemaak is. Die uitkoms was voorspelbaar: Derduisende Xhosas het omgekom van die honger. Helaas vir die Xhosas het die voorvaders nie saamgespeel nie. Op 18 Februarie, 1857, het die son nes elke ander dag opgekom, en was hy nie rooi nie. Die Engelse is ongelukkig nie die see in gejaag nie. Vandag, meer as ‘n honderd en vyftig jaar later, is ek persoonlik jammer laasgenoemde het nie gebeur nie, terloops.
Ek as Afrikaner kan egter nie té veel neersien op die Xhosas wat nasionale selfmoord wou pleeg nie. In der waarheid kan ek glad nie op die Xhosas neersien nie, want elemente in my eie volk is besig om presies dieselfde met Afrikaners te maak as wat Nongqawuse destyds met haar volk gemaak het. Nongqawuse het voorvadergeeste aanbid. Nongqawuse se modern geestesgenote is eweneens fanatici wat ‘n ander geloof aanhang, ‘n geloof wat selfs meer absurd is as Nongqawuse se geloof in haar voorvaders, maar wat net sulke geloofsspronge vereis.
Dié geloof se gode het verskeie name. Een van die afgode heet nie-rassigheid, maar dit is ‘n misleidende naam, omdat dit eintlik nie-blankheid beteken. Nog ‘n afgod heet anti-rassisme, maar weer eens is die naam ‘n misleiding, want dit beteken in wese anti-blankheid. Die sentrale kategismus van hierdie afgodediens kan na die volgende eenvoudige leerstelling gereduseer word:
Swart goed. Blank en Afrikaner sleg.
Daar is dus hoegenaamd geen verskil tussen die primitiewe Nongqawuse en die ewe primitiewe fanatici van hierdie godsdiens se lewensuitkyk nie. Vir Nongqawuse was dit: “Xhosa goed. Brit sleg.” As daar dus steeds Afrikaners is wat hulself meerderwaardig voel teenoor die volksselfmoord van die Xhosas in die 1850’s, sou ek dink hulle moet bietjie gaan besin oor die volksselfmoord van die Afrikaner en ander blankes wat op 2 Februarie, 1990 in aanvang geneem het, toe Pienk Frikkie die dooie terroris-afgod, Mandela, se vrylating aangekondig het, iets wat uitgeloop het op die skandelike oorgawe by Kodesa.
Die liggelowige Xhosas is beter gesaaides en gesonder beeste belowe. Liggelowige blankes is die son, maan en sterre in 1992 se referendum beloof, en soos idiote het ‘n meerderheid van ons ja gestem. Die Xhosas het geglo dat die son rooi sou opkom op 18 Februarie, 1857. Blankes is oortuig die land van melk en heuning sou op Suid-Afrika neerdaal op 27 April, 1994. Die Xhosas het weliswaar hul gesaaides vernietig en hul beeste geslag en van die honger omgekom, maar baie blankes was en is steeds nog dommer as die Xhosas. Ek hoor dikwels volslae blanke idiote wat opgee oor hoe transformasie, rasstellende aksie en SEB kwansuis nodig is, wat my noop om te dink dat daar heelwat blankes is wat steeds, in 2014, meer agterlik en primitief as die mees primitiewe Xhosa van die 1850’s was. Om jou kinders se toekoms aan rasstellende aksie uit te lewer, is net so dom as om jou en jou kinders se beeste te laat slag.
Dit is onduidelik of Nongqawuse bloot versteurd of kwaadwillig was, en of sy die gevolge van haar optrede sou kon insien. Dit ly egter geen twyfel nie dat daar onder die hedendaagse blankes wel die kwaadwilliges is. Daar is diegene, die fanatici en slange aan eie boesem, wat onverbiddelik daarop uit is om die volksselfmoord wat op 2 Februarie, 1990 begin is, te voltrek. Niks wat Afrikaans en eie aan Afrikaners is, mag staande bly nie.
Nie die NG Kerk nie, dáárvoor sal ekstreemlinkse, fanatiese Nongqawuse-dominees sorg, en hul guerrilla-metode om die NGK te vernietig heet die Boesakbelydenis.
Nie Afrikaners wat professionele poste beklee nie. Hulle sal getransformeer word. Hulle sal deur rasstellende aksie geteiken word. Bied hulle weerstand, skree die fanatici dat hulle rassiste is.
Nie die korrekte, suiwer vorm van die taal nie. Daarvoor sal Magdaleen Kruger van RSG en haar trawante sorg. Kruger wil Afrikaans “teruggee”, maw transformeer na een of ander basterbraktaal – gaan sy haar Kaapse basterbrak-Afrikaans, deurspek met Engelse terme met slegs hier en daar ‘n herkenbare Afrikaanse woord, moontlik Kafrikaans noem?
Al die voormalige Afrikaans universiteite is reeds uitgewis, behalwe vir een, die NWU, wat nog effentjies Afrikaans is. Dit kan egter nie geduld word deur die Nongqawuses van Naarpers nie. Onder die liggewig weergawe van Nongqawuse wat stelselmatig besig is om Beeld se lesers te beledig en te vervreem, Adriaan Basson, het ‘n horde Naarpershoernaliste onlangs op die PUK toegesak, met die uitsluitlike doel om om die laaste Afrikaanse universiteit ook te vernietig.
Hul metode is eenvoudig. Onthou die sentrale leerstelling van hul geloof: Swart goed, Afrikaner sleg. Hoe maak mens ‘n ganse volk sleg? Maklik – jy noem hulle rassiste of Nazi’s, al is jou teikens verbouereerde eerstejaarstudente. Kennelik is die liggewig Nongqawuse Adriaan Basson nie opgewasse teen meer formidabele opponente as eerstejaartjies of elfjarige dogtertjies nie.
Gelukkig is daar diegene wat begin wakker word, wat begin vrae vra oor die agenda van die Nongqawuse’s in eie geledere. Die liggewig wat elfjarige meisietjies en eerstejaars teiken is toegegooi met kritiek deur huidige en voormalige PUKKE, top op die punt dat Nongqawuse Basson geteem het in ‘n huilerige hoofartikel dat hy kwansuis geen agenda het nie. Ek lees selfs gister ‘n twiet van Flip Buys wat vra of Basson ‘n aktivis of ‘n joernalis is.
Ek hoop die meeste Afrikaners word wakker bevry hulself van die Nongqawuses in eie geledere, voordat laasgenoemde se vernietigingswerk voltooi is. So nie, verdien ons dit om dieselfde lot as die Xhosas van die 1857 te deel.
Beeld, daardie Johannesburgse pamfletjie wat vinniger lesers verloor as ‘n kat na ‘n vlooibad, se agenda ruk nou hande uit.
Sedert die liggewig Adriaan Basson oorgeneem het as redakteur is byna elke Afrikanerinstelling ‘n teiken. Uit die binnekringe word reeds gefluister dat die lang messe uit is vir sy arrogansie.
Die jongste poging van Beeld om die enigste Afrikaanse kampus (Pukke) in die land swart te smeer, val netjies in by hul gekraai van plesier toe ‘n swart kanselier aangewys is.
Ontgroening en studentepret is deel van die studentelewe. As dit gepaardgaan met ‘n paar hikslae is dit omdat jongmense somtyds ook foute maak. Die ironie is dat die Puk beheer is en was deur liberale. Sommige dosente figureer baie sterk in die DA. Onder Theuns Eloff se vise-kanselierskap het die Dakargangers soos Max du Preez ook by die Puk kom nesskrop. Dit tel nie vir Beeld nie. Die Puk is Afrikaans en daarom is die skietseisoen oop op hulle.
Dis onverstaanbaar dat ‘n “Afrikaanse” koerant so ‘n doodswens kan he; om sy eie oorlewing as Afrikaanse blad op te offer ten gunste van ‘n klein agenda van ‘n paar roekelose leke-joernaliste.
Front Nasionaal is nie een van Beeld se gunstelinge nie. Geen enkele persberig of brief word geplaas nie. Ons het daar nie ‘n saak mee nie. Ons soek nie die krummels wat van Adriaan Basson se tafel afval nie.
Ons het egter ‘n waarskuwing aan Beeld: moenie te veel karring aan lesers nie. Spreuke praat van ‘n gekyf wat soos ‘n druppende kraan is. Beeld se druppende kraan les lankal nie meer die dors van die Afrikaner nie.
Die Porsche Cayman S is die Motor van die jaar 2014! Motorjoernaliste en gesaghebbendes in die motorbedryf het gisteraand vir die tweede jaar na mekaar aanskou hoe Porsche met die mees gesogte prys in die motorwêreld wegstap. Na vele kilometers wat deur 25 van die voorste motorjoenaliste agter die stuur van elk van die finaliste deurgebring is, het die Porsche Cayman S geskiedenis gemaak toe dit die titel voor sy suster die Golf 7 en sy niggie die Audi A3 se neuse weggeraap het.
Daar is nou geen twyfel dat die Volkswagengroep die beste motors ter wêreld bou nie. Dit wil gedoen wees dat die eerste drie in die kompetisie almal uit die Volkswagenstal afkomstig is. Die Porsche, wat met ‘n totaal van 199 punte met die loure weggestap het, asook die VW Golf 7 met 192 punte en die Audi A3, ons gunsteling met 168, was onderskeidelik in die eerste drie posisies.
Ons wil vir Porsche baie geluk sê met ‘n puik motor, maar daar is suur by die soet! Motors soos die Porsche Boxster, Jaguar F-Tipe en Mercedes SLK hoort nie in die “Motor van die jaar” nie, so ook nie die VW Amarok of Isuzu KB nie. Daar moet katagorieë wees waarin sportmotors, werksbakkies, dubbelkajuitbakkies, sportnutsvoertuie en afslaankapmotors ingedeel word.
On weet die nege finaliste ding mee teen die motors in sy katagorie en nie direk teen die ander finaliste in die kompetisie nie, maar die meer eksotiese motors is baie keer per hand aanmekaargesit of word in hoogs gespesialiseerde fabrieke gebou, so om op die toetsdag uit die Ford Figo uit te klim en jou direk daarna in ‘n Porsche 911-sitplek in wikkel en volkome objektief te wees, is maar moeilik, al is die maatstawwe wat ook al.
Ons wil regtig niks van Porsche af wegneem nie, maar die speelveld was nie gelyk nie. In ons boekie is die Porsche wel die “Sportmotor van die jaar” en die Golf 7 die eintlike wenner van vanjaar se kompetisie!
Ondersteuners van die VF+ wat gereeld selfbeskikking voorhou as die party se beleid wanneer vrae deur Front Nasionaal gevra word, het waarskynlik vanoggend in hulle koffie gestik toe hul leier se artikel in Rapport gelees is.
Dr Pieter Mulder draai geen doekies om nie – sy party het “herposisioneer”. In die proses val Mulder terug op die ou Nasionale Party-slagspreuk van “eenheid in diversiteit”, of soos die De Klerk-NP dit gedefinieer het : “Eenheid in verskeidenheid”. Mulder strewe na ‘n “nuwe staatkundige bestel waarin erkenning gegee word aan die diversiteit van Suid Afrika”. Hy reken “ons minderheidskonferensie het ‘n gesamentlike doel vir minderheidsgroepe daargestel”. Al wat kortkom van die ou Nasionale Party-retoriek is dat Mulder nog net die slagspreuk van “Eie Sake” ook moes ophaal.
Van selfbeskikking maak Mulder geen melding nie; inteendeel, hy omhels die eenheidstaat met gemak:
“So ‘n nuwe Suid Afrika moet gebou word rondom die konsep van ware eenheid in verskeidenheid; rondom ‘n ware ‘better life for all’; rondom ‘n ware gelyke kans vir almal”.
Dit is presies die standpunt wat FW de Klerk verkondig het gedurende Kodesa.
Hierdie standpunte van Mulder en die VF+ maak dit nou duidelik waarom die “koalisie” en “samewerking” met eenheidstaat-partye soos Cope en die PAC vir die party ‘n voortvloeisel is. Nes die NP destyds met die IVP en DP.
Dis ook duidelik waarom Mulder geen probleem het met ‘n adjunk-minsterskap in die ANC-regering nie – dit was ook De Klerk se standpunt in die Regering van Nasionale Eenheid onder Mandela.
Die Vryheidsfront het nou die bodem geskraap. Hulle politieke argumente het opgeraak. As ‘n party teruggryp na ou uitgediende Nasionale Party-argumente wat ‘n klaaglike mislukking was, is jy polities bankrot.
Baie mense vra waarom Front Nasionaal gestig is – dit is die rede. Die sogenaamde “tuiste vir Afrikaners” van die Vryheidsfront is net ‘n ou Nasionale Party-pypdroom. Nes die NP is die VF+ nou ook waarskynlik op pad na ‘n roemlose politieke dood.
