Zuma – Bladsy 8 – praag.co.za

Blankes kan die ANC se marionetmeesters teiken

Baie witmense, ekself inkluis, is geneig om die ANC te blameer vir meeste dinge wat verkeerd loop in Suid-Afrika. Dis meestal geldig. Die ANC is inderdaad korrup, onbevoeg, misdadig en hopeloos daarmee om ‘n land te bestuur. Die groot meerderheid blankes is insgelyks gatvol vir staatsrassisme soos regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging.

Twee gebeurtenisse die afgelope week het my egter bietjie maak nadink: minister Gordhan se begrotingsrede, asook The Times se berig oor Malema se “onverklaarbare” rykdom (let op die aanhalingstekens.)

Gordhan se toespraak was eintlik ‘n merkwaardige een. Onthou dat Zuma se presidentskap ‘n maaksel van die linkses was; die SAKP en Cosatu. Nietemin gaan Gordhan en hou hy die skip op presies dieselfde ekonomiese koers as wat onder Mbeki gegeld het. Cosatu is woedend daaroor. Dis verraad, skree die linkses. Hulle is ontnugter met “hulle” president Zuma. Al wat ek hierop kan sê is dat die linkses bitter, bitter naïef is, en ek beveel Niccolò Machiavelli se “Die Prins” vir hulle aan as verpligte leesstof.

In die bogenoemde berig in The Times lees mens dat Malema glo slegs R20 000 per maand verdien, maar twee luukse huise, ‘n Breitling-horlosie en verskeie duur motors besit. The Times is amper net so verbaas soos Cosatu. Waar kom Malema tog aan sy rykdom, maak The Times of hulle wonder? Asseblief! Spaar ons die hoogheiligheid. Die liberale pers in Suid-Afrika weet bitter, bitter goed waar Malema se befondsing vandaan kom.

Die antwoord op beide raaisels is natuurlik nie heeltemal so moeilik om te bedink nie. Maak soos Thabo Mbeki se broer, Moeletsi, in sy boek Architects of Poverty oor hierdie onderwerp, volg bloot die geld, en vra die voor-die-hand-liggende vraag: Wie befonds die ANC? Wie slaat die kitaar wat diegene wat saakmaak in die ANC maak dans?

Wenk: die rampokker, Brett Kebble, het miljoene aan Malema se ANCYL geskenk. Nog ‘n wenk: iemand is steeds besig om aan Malema geld te verskaf. Malema se uitlatings is bloot daar om die onnosel massas te paai. Die ANC sal hom nie stilmaak nie, want dit pas hulle dat hy sy populistiese retoriek spu, terwyl sy lewensstyl ten hemele skrei dat Malema nie ‘n woord van sy eie retoriek glo nie. Iemand het vir Zuma ook bygekom (byna nes Zuma bykans alle swart vrouens in die land tussen 18 en 80 al bygekom het), en in sy oor gefluister dat ‘n swaai na links in terme van ekonomiese beleid nie die aangewese ding sou wees nie. In wie se belang sou dit wees vir Zuma om sy linkse bondgenote van 2007 uit te verkoop?

Dis weer eens nie te moeilik om dit te bedink nie. Die marionetmeesters in beheer van die ANC is uiteraard die groot sakebelange in Suid-Afrika, veral daardie ondernemings wat, durf ek dit skryf, deur Joodse en Engelse sakemanne besit word. Dis egter nie slegs die Jode en Engelse nie. Gisteraand is die nuwe kanselier van die Universiteit van Stalinbos, Johann Rupert, hand om die blaas met kameraad Blade Nzimande.

Dit is selfs nie vergesog om te sê dat Kodesa ‘n weerligafleier was nie. Die onderhandelinge wat werklik saak gemaak het, het waarskynlik oor ‘n glas whisky of ses (Blue Label, natuurlik) in een of ander Sandtonse klub or restourant plaasgevind, met die ANC aan die een kant, en die Oppenheimers en Ruperts aan die ander. Tydens daardie onderhandelinge is daar ooreengekom dat kaders met die regte verbintenisse bemagtig sou word, sodat Tokyo Sexwale en kie goue trone in hul badkamers kon installeer. In ruil hiervoor sou die groot sakemanne se bates nie gestroop of genasionaliseer word nie. In hierdie opsig is Malema se warm lug oor die nasionalisering van die myne gevul met skreeusnaakse ironie. Die rampokker wat hom en sy maatjies befonds het, was die deeltydse mynmagnaat, Brett Kebble.

Soos ek hierbo geskryf het, is hierdie nie juis ‘n aardskuddende onthulling nie, en het Moeletsi Mbeki die geheul tussen die Oppenheimers en die ANC lankal reeds gestriem in sy boek. Wat ek wel meen is dat ons wat aan die ontvangkant van regstellende aksie en SEB is, bietjie buite die kassie moet dink. Want sien, buiten vir die staatsdiens, is dit mense wat net so wit soos ek en jy is, wat teen ons diskrimineer. Dis nie gesiglose Jimmy Manyi’s nie. Dis daai direkteure in die hoekkantore in jóú werkgewer se gebou wat die agente is van die ANC. Dis húlle wat regstellende aksie deel van jou maatskappy se beleid gemaak het.

Hulle sal hulself uiteraard verontskuldig en agter die ANC se rassistiese wetgewing skuil, maar dié verskoning gaan nie op nie. Verskeie maatskappye het onttrek uit die vorige Suid-Afrika op grond van besware teen die destyds rassewette. Waarom is die ANC se rassistiese wette nou skielik aanvaarbaar vir hierdie maatskappye? Dit spreek van dubbele standaarde vir General Motors om Suid-Afrika in die ou dae te boikot, maar vandag wanneer ‘n swart regime rassisties teenoor wittes optree, niks daarmee verkeerd te sien nie. ‘n Rassistiese wet bly ‘n rassistiese wet, al het hy ‘n pragtige, positiewe naam soos reg-stelende aksie. Weer eens: blanke vetkat-sakemanne het met die ANC geheul om jou en my kinders bloot te stel aan regstellende aksie. Blanke sake-eienaars se geheime ooreenkomste het gesorg dat jou blanke onderneming nie kan meeding sonder swart passasiers aan boord nie. Nicky Oppenheimer en Johann Rupert se kinders kan oorsee gaan studeer as hulle nie plek kry by die mediese fakulteit in SA nie, maar joune en myne nie.

Blankes het nie die getalle om die land onregeerbaar te maak soos wat die ANC se binnelandse vleuel, die UDF, in die jare tagtig gemaak het nie. Ons hoef egter nie so te maak nie. As ons werklik kwaad genoeg is oor regstellende aksie en SEB, en die politieke wil het, behoort ons myns insiens die marionetmeesters te teiken. Moet ons wat besware het teen die Nuwe Suid-Afrika nie daaraan begin dink om ‘n vakbond te stig nie? Ek besef Solidariteit is reeds daar, maar te oordeel aan hulle uitsprake, is hulle NSA-entoesiaste en twyfel ek of hulle radikaal genoeg sal optree.

Ek dink hier aan ‘n eie, regse, vakbond soos Pole se Solidariteit onder Lech Walesa, een met ‘n baie meer radikale politieke doelwit: om die ANC se bondgenote te teiken met duidelike politieke doelwitte in gedagte. Dis presies waarmee Cosatu die ANC tans dreig, terloops. Solidariteit het die Poolse Kommunistiese Party se lewe hel gemaak, en regstreeks bygedra tot die val van die kommunisme in 1989. Wat is die ANC nou in vergelyking met die magtige Sowjet-Unie van weleer? Die slag as al die blanke kundiges, rekenmeesters, tegnici en ingenieurs staak, knars Eksdom, Telkom, Anglogold, Impala Platinum en al wat ‘n groot onderneming is tot stilstand. Laasgenoemde is diegene wat die agente is van die ANC. Hulle pas regstellende aksie teen hul mede-blankes toe. Nie net tree hulle rassisties teenoor hulle mede-blankes op nie, maar befonds hulle ook die ANC.

Getalle maak nie saak as jy Eksdom tot stilstand wil dwing nie. Dit sal slegs ‘n honderd of wat blanke tegnici en ingenieurs kos wat staak, en die land is donker. Staak bloot lank genoeg, en welke mynbaas ook al tans vir Malema befonds, sal noodgedwonge moet ophou, want sy geld sal op wees. Sulke stakings moet myns insiens beplan word met spesifieke doelstellings in gedagte, byvoorbeeld die afskaffing van regstellende aksie en outonome selfregering vir Afrikaners.

Kortom: ek dink nie ons blankes is heeltemal so magteloos as wat ons dink nie. Mens kan weliswaar vra of daar tans genoeg politieke wil is om onsself effektief te organiseer, en of blankes bereid is om groot opofferings te maak, soos om sonder ‘n salaris te sit as ons staak. Ek moet bieg dat ek nie dink genoeg van ons is op die oomblik kwaad genoeg vir die ANC en hul sake-trawante nie.

Gee egter kans. Die slag as dinge regtig in ‘n Zimbabwiese rigting begin beweeg, en genoeg van ons begin besef dat ons sal moet plan sien, kan dinge vinnig verander. Wie weet – miskien sal die huidige Suid-Afrikaanse Solidariteit ook besef dat die spel verander het, dat voortgesette voorgeëry oor die reënboognasie geen verdere doel sal dien nie.

Lees ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

Skynheilige reaksie op staatsgreep in Niger

Is ‘n staatsgreep om demokrasie te herstel slegter as ‘n statutêre staatsgreep?

Pres. Jacob Zuma het die staatsgreep in Niger gekritiseer omdat die Afrika-Unie die “ongrondwetlike oordrag van mag” veroordeel.

Hiermee is op die oog af nie fout te vinde nie. Die probleem is egter dat die president wat nou uit die kussings gelig is, self sy twee termyne as president uitgedien het waarvoor die grondwet voorsiening maak, en daarna die grondwet en parlement opgeskort het om nog langer aan bewind te bly. Toe die land se grondwethof sy optrede as ongrondwetlik afmaak, het hy sommer die grondwethof ook ontbind.

In enige taal het die president dus ‘n statutêre staatsgreep uitgevoer om aan bewind te bly. Daar is selfs sanksies teen sy land ingestel.

Hierteenoor maak die mense aan die spits van die jongste staatsgreep daarop aanspraak dat hulle so gou as wat moontlik is, die land se demokrasie wil herstel.

Hoekom is die jongste staatsgreep verkeerd, maar nie die vorige wat die president self uitgevoer het nie? Omdat, soos Zuma dit stel, dit in die tweede geval met die verwisseling van mag gepaard gegaan het?

Dié vraag is veral relevant nadat pres. Jacob Zuma self die afgelope week in die pers en elders daarvan beskuldig is dat hy sy middelvinger vir die grondwet wys.

Om die grondwet nie te eerbiedig nie, is ‘n vorm van ‘n statutêre staatsgreep, en die opskorting van die grondwet is die volledige voltrekking daarvan.

Dit is verstaanbaar dat Afrikalande baie senuagtig oor staatsgrepe is. Ook omdat Westerse lande nou hul hulppakette koppel aan die mate van demokrasie wat in ‘n land geld.

As Afrika egter regtig ‘n demokratiese kultuur wil vestig, moet dit net so heftig optree wanneer lande se regeerders hul grondwette skend of opskort.

Wat dit betref, is dit nodig dat die kiesers fyn oplet dat die grondwet hier te lande nie deur die regering ondermyn word nie. Op ‘n dag kan dit blyk dat Suid-Afrika sy grondwet in effek kwyt is deur wat in Engels ‘n “coup by stealth” genoem word. Selektiewe aanstellings op die regbank en die erodering van gemeenskapsregte ter wille van die tirannie van die meerderheid is vroeë waarskuwingstekens.

Om demokrasie in Niger te herstel is nie so maklik nie. Die Toearegs, waarskynlik die sterkste oorblywende Berbervolk, is al verskeie jare in verskeie Afrikalande soos Niger en Mali in wisselende vlakke van opstand. Hoe meer minerale rykdomme onder die woestyn ontdek word, hoe opstandiger word die Toearegs wat dikwels hiervan uitgesluit word.

Terwyl die staatsgreepvoerders ‘n herstel na demokrasie in die vooruitsig stel, kan hulle dit net sowel op ‘n wyse doen wat die heterogeniteit van die land behoorlik en regverdig ondervang.

детские палатки Фільчаков прокурор

Julius belowe nasionalisering

Die huidige ANC-leierskorps is “skattebolle”, hetJulius Malema, ANC-jeugleier, gister in ’n toespraak gesê waarin hy Nelson Mandela se woorde gebruik het om sy strewe na ’n beleid van die nasionalisering van myne te regverdig.

“Ons gee nie om wie sê wat nie, nasionalisering sal die ANC se beleid word,” het hy by die Universiteit van die Witwatersrand in Johannesburg gesê in ’n toespraak ter herdenking van Mandela se vrylating uit die tronk 20 jaar gelede.

“Ons wil nie Zuma of (Fikile) Mbalula (adjunkminister van polisie) se steun hê nie … Ons wil die steun van die massa hê.

As die massa sê jy is reg, dan sal ons voortgaan.”

Dinsdag het pres. Jacob Zuma in sy repliek op sy staatsrede gesê die nasionalisering van myne is nie regeringsbeleid nie.

Malema is egter vasberade om ANC-takke te beïnvloed om nasionalisering partybeleid te maak, wat dan na die regering sal deursyfer.

Sy toespraak in ’n stampvol saal is met dawerende applous en dreunsang en dansery begroet. Voordat hy gepraat het, het die gehoor na ’n uittreksel uit ’n video van ’n onderhoud met Mandela kort voor sy vrylating gekyk.

In die onderhoud het Mandela gesê nasionalisering is deel van die land se geskiedenis en hy begryp nie hoe privatisering geregverdig word nie.

Mandela het gesê wittes het besluit die enigste manier om beheer oor die land se swartes uit te oefen, is om te privatiseer.

Met verwysing na die huidige ANC-leierskorps het Malema gesê: “Vandag wil hulle ons vertel hulle is die beste denkers en hulle kan die Vryheidsmanifes beter as Nelson Mandela vertolk.

“Ons moet vandag hier sê … ons eis ekonomiese vryheid in ons leeftyd.”

Winnie Madikizela-Mandela, lid van die ANC se nasionale uitvoerende komitee, was saam met Malema op die verhoog.

“Jy is baie slim, my kleinseun Julius,” het sy gesê. “Jy het argiefmateriaal oor die nasionalisering gaan versamel. Ek wonder waar jy dit gekry het.”

In reaksie op koerantberigte oor haar afwesigheid by die Drakenstein-gevangenis verlede week by die herdenking van haar gewese man se vrylating, het sy gesê: “Ek en my familie is nie genooi nie.”

Vroeër het Malema na Madikizela-Mandela as “populisties” verwys.

Sy het in antwoord gesê ’n populis is iemand wat die onkundiges “uitbuit” om “aan die mag vas te klou” asook “’n luukse leefstyl en wat ons nou ‘bling’ noem” te handhaaf.

“Ek wil niks daarvan hê nie.”

Madikizela-Mandela het gesê dit is belangrik om al die fasette van Mandela te onthou en watter soort man hy is.

slots online no deposit bonus

‘Solidariteit mislei SA met briewe’

Die presidensie sê die vakbond Solidariteit mislei die publiek oor die 23 000 briewe oor Suid-Afrikaners se kommer oor misdaad.

In reaksie op die vakbond se bewering dat die presidensie weier om die briewe te aanvaar, het die presidensie gesê die vakbond het nie die nodige reëlings getref voor die briewe afgelewer is nie, het Vincent Magwenya, ‘n woordvoerder, gesê.

“Daar was nie amptelike planne om te briewe af te haal nie.”

Die vakbond het glo nie hulself identifiseer nie, en het met ‘n junior personeellid in die president se kantoor gepraat. Die vakbond het glo net gesê dat hulle dokumente wil aflewer.

Die personeellid het hulle toe gesê waar om die briewe af te lewer.

“Daar was niks buitengewoon aan die versoek nie, omdat ons gereeld dokumente kry,” het Magwenya gesê.

Данильченко

Steeds volstruispolitiek oor misdaad

Dit is steeds onduidelik waar pres. Jacob Zuma sy handboek gekry het oor hoe om ‘n land nié te regeer nie. Hy wend dit egter klaarblyklik steeds mildelik aan.

Terwyl nog ‘n uiters grusame plaasmoord in die Oos-Kaap, te midde van ‘n dawerende swye in al elf amptelike tale deur die regering, aan die lig kom, word ‘n parlementslid gedwing om ‘n opmerking terug te trek dat die regering wetteloosheid bevorder. Buite die parlement was meer as twintigduisend protesbriewe van die publiek om beswaar oor misdaad te maak, maar die regering weier om dit in ontvangs te neem.

Dié protesbriewe was die gevolg daarvan dat pres. Jacob Zuma in sy staatsrede slegs enkele futlose sinne aan misdaad en die bekamping daarvan afgestaan het.

Aan die vooraand van hierdie staatsrede het ver skeie aanvalle op gesinne in veiligheidskomplekse plaasgevind, was daar lewensverlies en is die vrou van ‘n gospelsanger verkrag. Minstens vyf boere of hul gesinslede is vanjaar reeds in plaasaanvalle vermoor, die meeste uiters grusaam.

Onlangs het die Nederlandse koerant Trouw ‘n artikel geplaas waarin met taamlike grusame detail oor Suid-Afrika se plaasmoorde berig word. Sedertdien het minstens nog drie sulke moorde plaasgevind.

Om tot die gevolgtrekking te kom dat die regering wetteloosheid aanmoedig is dus nie te moeilik nie, en ‘n eis om so ‘n opmerking wat onder parlementêre privilegie gemaak is terug te trek sonder om opposisiebetoë hieroor aan te hoor, laf.

Vrye mark ekonome is dit eens dat die staat se rol in die ekonomie beperk moet wees tot die verskaffing van ‘n veilige omgewing waarbinne markkragte optimale spierkrag kan toon. Al is almal nie ewe oortuig dat die staat se rol so beperk kan word nie, beteken dit nie dat iemand die veilige omgewing as voorvereiste betwis nie. Dat die regering juis nou, aan die vooraand van die nasionale begroting volstruispolitiek oor misdaad aan die dag lê druis in teen landsbelang, net soos die onwilligheid om nasionaliseringspraatjies behoorlik nek om te draai.

Te midde hiervan het die Minister van landelike Ontwikkeling en Grondhervorming weer die opmerking gemaak dat die beginsel van vrywillige verkoper, gewillige verkoper, nie bekostigbaar is nie, en daarom ‘n groot bedreiging vir die land se veiligheid inhou. Die verwagtinge wat die regering op hierdie wyse wil paai, is in ‘n land met marginale landboustoestande egter nog gevaarliker, aangesien betreklike groot plase nodig is om ‘n inkomste gelykstaande aan die regering se minimumlone te verseker. Tog hou die regering vol met stellings dat hy landelike armoede wil teenwerk deur die grootskaalse vestiging van kleinboere. Enige landbou-ekonoom sal uitwys dat hierdie beleid armoede skep en voedselsekuriteit na die maan stuur – juis die grondslag vir geweld.

free slot games

Zuma se reaksie oor Pretoria

Die Vryheidsfront Plus verwelkom president Zuma se reaksie in sy parlementêre repliek op die VF Plus se besware oor die verandering van Pretoria en ander geografiese plekname.

Mnr. Zuma het in sy repliek verwys na die gesprek wat hy met dr. Pieter Mulder as VF Plus leier op 3 Februarie vanjaar oor die aangeleentheid gehad het en het herhaal dat ‘n oplossing vir naamsverandering en vir Pretoria se naam gesoek moet word wat alle partye tevrede sal stel.

Die Vrydag na die gesprek met die President (5 Februarie 2010) is die proklamasie in die staatskoerant, wat Pretoria se naamsverandering aangekondig het, amptelik teruggetrek.

Dr. Mulder het in reaksie gesê dat die Vryheidsfront Plus voorstelle aan die President gemaak het oor hoe sensitiewe sake soos hierdie hanteer moet word. Die VF Plus sal weer in die toekoms aan gesprekke oor naamsverandering deelneem.

President Zuma se verwysing na Pretoria en naamsverandering volg hieronder:

Honourable members,

In appreciating our history, we will also need to return to the difficult question of what names we should use to describe the towns, cities, streets and geographical features of our country.

The Honourable Deputy Minister and leader of the Freedom Front Plus, Dr Pieter Mulder, raised the issue of geographic name changes and specifically the name of Pretoria in his speech in this House.

I appreciate his constructive contribution to this problem.

On Wednesday 3 February, the honourable member and I had a constructive discussion in Pretoria about this problem and dealt with the issue.

I agree with him that further talks with all the parties involved will have to take place and that a solution and working method which will be acceptable to all parties will have to be found.

We must also point out that we had earlier decided, as government, not to rush with the renaming of Pretoria as it is the capital city of our country.

We need to move along together on this path to ensure that we all appreciate the significance of the process.

Фильчаков

Kultuur as vyeblaar en beloftes wat skuld maak

Toe pres. Jacob Zuma die boonste politieke sport in Suid-Afrika as, soos hy dit gestel het, “100 % Zulu boy” verower het, sou dit ‘n aantal domino’s aan die val sit wat moeilik gestuit gaan word.

Die moderne demokrasie is gebou op die beginsel dat beloftes skuld maak. ‘n Kandidaat wat oorboord gaan met verkiesingsbeloftes, sien kort na sy verkiesing die skrif aan die muur. ‘n Goeie voorbeeld is pres. Barack Obama wat nou reeds in die Amerikaanse pers ‘n “embattled president” genoem word, en wat besonder vinnig op die gewildheidspeilings die kreeftegang gegaan het.

Hierteenoor is dit in die meeste van Suid-Afrikaanse inheemse kulture goeie maniere om aan die vraesteller die antwoord te verskaf wat gemeen word die vraesteller wil hoor. Hierdie gebruik het al pandemonium in die reklamewêreld veroorsaak soos dat die teikengroep aandui hulle verkies Engels, terwyl ter plaatse ondersoeke aandui die kykers volg hoofsaaklik programme in hul moedertaal.

Solank almal verstaan dat die beloftes binne ‘n sekere kulturele raamwerk gemaak is, kan die een wat die beloftes maak ver kom. Te midde van paaie wat weggeteer raak, hospitale sonder medisyne, skole sonder bevredigende uitslae, kan ‘n regerende party of die hoof daarvan in peilings steeds baie goed doen en selfs sy gewildheid verhoog.

Op die duur skep hierdie los en vas maak van beloftes – voor en na verkiesings – tog verwagtings dat minstens sommiges daarvan nagekom sou word. Iewers gaan dit gewoon net nie af om nie werk te hê nie, maar ministers gaan voort om luukse vuurwaens aan te skaf.

Die gaping tussen onrealistiese verwagtinge en die werklikheid op die model van relatiewe deprivasie het reeds onder oud-President Thabo Mbeki die regeringshoof se kop lat rol. Pres. Jacob Zuma het sy termyn gepak op dieselfde noot as die populisme waarmee hy sy opmars suksesvol gevoer het.

Toe dié tegniek se stoom opraak, is probeer om op die populariteit van oud-president Nelson Mandela se rug nog stoom op te bou. Binne dae was dié stoom egter ook op.

Terselfdertyd is dit ook tradisioneel goeie hoofmanskap om in ‘n kraal van familie tot familie se vuurtjie te loop en by daardie vuurtjie te gaan verkondig wat daardie familie wil hoor. Ook hierdie praktyk boemerang omdat die media saamloop, en berig wat nie vir die ore van ander bedoel is nie. Vrae word oor teenstrydige beloftes gevra.

Vanoggend lui voorblad-koerantopskrifte: Hou op beloftes maak.

Dit vereis kennelik veel meer vernuf en kundigheid om ‘n land – van die sentrale regering tot die plaaslike regering – te regeer en bestuur as wat geglo is. Al die beplanningskommissies in die wêreld gaan niks vermag as daar nie plan gemaak word om die planne op grondvlak te laat realiseer nie. Dit beteken ‘n behoefte aan fondse sonder om die gans wat die goue eiers lê te slag, en ongelooflik baie kundigheid.

Pres. Zuma se repliek op die opposisiepartye se kritiek, asook die verskillende manifestasies van gemeenskapspolitiek soos die briewe teen misdaad, sal toon of ‘n les geleer en ter harte geneem is. Kulturele gebruike dien nie altyd as geskikte vyeblaar nie.

топкарго

Helen die Hoogheilige

Kyk, ‘n politikus, maak nie saak van welke party nie, is nou maar eenmaal ‘n skynheilige kreatuur. Hulle het een stel beginsels vir hulself, en heeltemal ‘n ander stel waar dit by hul opponente kom. Helen-die-Hoogheilige Zille is geen uitsondering nie.

Antie Helen is al lankal op ‘n kruistog oor ons vreeslose (en kondoomlose) leier se seksuele gewoontes. Sy kla lankal oor Jacob Zuma wat glo sy vrouens aan vigs blootstel. Toe die nuutste skandes oor Irvin Khoza se dogter op die lappe gekom het, was antie Helen voor in die koor van diegene wat hom gekasty het vir wat sy as Zuma se onverantwoordelike gedrag bestempel het. Dit is hier te kort en daar te lank; Zuma is ‘n openbare figuur en sy privaatlewe is wel iets waarvan die publiek hoort kennis te dra, aldus me Zille.

Slim vang egter toe sy baas, toe Helen se eie trawant, Lennit Max, gevang word daarmee dat hy glo verskeie katte in die donker geknyp het. Nou is dit glo niemand se besigheid nie. Ek haal die ge-Botoxde een aan: “An extra-marital affair between consenting adults in private is not a matter that can be regulated by a political party, the state or the media.” Dus: as een van haar eie, Lennit Max, buite-egtelike verhoudings aanknoop, is dit glo privaatsake, maar as Zuma so maak, dan skeur antie Helen haar klere en strooi as op haar hoof.

Ek weet nie waarom sy so op die verdediging is nie. Die DA sien homself hoeka as ‘n multi-kulti party. Is Lennit Max en Zuma se optrede nie juis in pas met die meerderheid van die land se kultuur nie? As Helen bloot die moeite sou doen om haar bediende of tuinier uit te vra oor hoeveel kinders hulle het en wil hê, sou sy tot ander insigte gekom het. As Helen nou slim was, sou sy padgegee het en plek gemaak het vir Lennit Max as leier, want hy is immers ‘n uitstekende voorbeeld van die einste multikulturele waardestelsel waaroor die DA so hoog opgee.

table uk Фильчаков

Gemeenskapspolitiek

Die meeste Suid-Afrikaners was verstom oor die min aandag wat pres. Jacob Zuma in sy staatsrede aan verskeie sake, waaronder misdaad, geskenk het. Dit het ‘n dawerende swye oor die etlike plaasmoorde vanjaar ingesluit, en het gekom te midde van verskeie moorde en ander aanvalle in sekuriteitskomplekse.

Die opposisiepartye gaan na verwagting op hierdie leemte en ander leemtes in hul reaksie op die staatsrede klem lê.

Die publiek was tradisioneel egter grootliks uitgesluit van hierdie proses.

Nou voeg Solidariteit ‘n element by wat druk op die regering behoort te verhoog – ‘n blitsvinnige aksie om so veel as moontlik briewe van protes oor die misdaad by die president te kry, met afskrifte wat in possakke môre by die parlement afgelewer word voor Zuma sy repliek lewer.

Moderne kommunikasietegnologie, soos die internet en selfone, maak hierdie projek moontlik.

Soortgelyke projekte is in die verlede op die proef gestel toe pres. Thabo Mbeki nog die septer geswaai het.

Dit is egter nie net die regering wat homself blootstel as teiken van gemeenskapspolitiek nie. Toenemend begeef die privaat sektor ook die terrein van die rug keer op die publiek wat sy lewensbloed is. Die jongste voorbeeld is die SA Skeidsregtersereniging wat nie meer die rugbyreëlboek in Afrikaans beskikbaar stel nie omdat daar kwansuis nie ‘n behoefte voor is nie. Afriforum spring weer hier in.

Gemeenskapspolitiek is ‘n politiek-sosiologiese verskynsel wat dikwels die manifestasie van gebrekkige gemeenskap- of minderheidsregte in ‘n grondwet vergestalt. Suid-Afrika het juis ‘n fase agter die blad waar Suid-Afrikaners, ongeag politieke oriëntasie, breedweg konsensus bereik het dat die grondwet minstens gebreke het. Aan die hele politieke spektrum ervaar mense ‘n mate van magteloosheid om deur konvensionele politieke deelname, soos stemreg, daarop te reageer.

In ‘n artikel in gister se Rapport is prof. Koos Malan van Tuks selfs krities oor die werkbaarheid van die wigte en teenwigte in die grondwet, en meen dit kan iemand platsak laat sonder dat hy veel vermag het. Hy meen die grondwet is ryklik besaai met regte, maar gaan mank aan gesag om iets daaraan te doen.

Die huidige verwikkelinge in Suid-Afrika is ‘n teksboek-verloop van leemtes wat politieke sosioloë se vakgebied uitmaak. In die boek, Temas in die politieke sosiologie van André Pelser en Lucius Botes word dit in ontstellende detail onder die loep geneem. Die interessantheid egter, is dat hierdie boek in 1992 verskyn het. Dit kan dus nie van politieke vooroordeel jeens die huidige bedeling beskuldig word nie.

Die grondwetlike proses het sedertdien afgeloop, en die grondwet is die produk van ‘n feitlik uitsluitlike juridiese benadering. Die indruk word geskep dat insette van politieke sosioloë, politieke geograwe en selfs politieke wetenskaplikes nie oorweeg is nie, en in elk geval nie in die finalisering opgeneem is nie.

Die gevolg was egter nie dat realiteite uit hierdie vakgebiede verdwyn het nie. Dit leef steeds, en die druk in die drukkoker word groter.

Terwyl daar groot konsensus is – van Tim du Plessis tot Max du Preez tot prof. Koos Malan dat veranderings nodig is, is daar minder konsensus oor hoe verder beweeg moet word. Sommiges is selfs blatant eerlik en sê hulle weet nie.

‘n Uiteinde, volgens die politieke sosiologie, is politieke geweld.

Gemeenskapspolitiek bied moontlik die mees werkbare alternatief. Om suksesvol te kan wees in wye deelname egter nodig. Dit het vaardigheid nodig, en dit is tyd dat politieke sosioloë hul stem duidelik laat hoor.

для бани Фільчаков прокурор

Zuma daag nie op vir vieringe nie

President Jacob Zuma en Winnie Madikizela Mandela het nie opgedaag vir die vieringe by die Drakensteingevangenis nie, volgens ‘n berig in die Cape Argus.

Swart en Indiër ANC-leiers het Donderdag saam by die hekke van die gevangenis uitgestap om Nelson Mandela se vrylating uit die tronk 20 jaar gelede te vier.

Mandela en Madikizela Mandela het op 11 Februarie 1990 dié roete gevolg.

Adjunk-president Kgalema Motlanthe, Zwelinzima Vavi, leier van Cosatu, Gwede Mantashe, die sekretaris-generaal van die ANC, en kabinetsministershet die geleentheid bygewoon.

Duisende ANC-ondersteuners was teleurgesteld omdat Zuma nie opgedaag het nie.

Trevor Manuel en Cyril Ramaphosa het buite die hekke met die media gesels oor hulle aandeel in Mandela se ontvangs op dié historiese dag.

для шиномонтажа

Ballon wat geprik is

Werklikhede is dikwels baie anders as die Utopia wat politici voorhou, en kandidate wat tydens ‘n verkiesingsveldtog op ‘n golf van gewildheid kon ry, is dikwels kort na hulle tot die tuig verkies is baie ongewild.

Die jongste voorbeeld is pres. Barack Obama wat ‘n jaar na sy verkiesing reeds in meningsopnames druip. Tot die Tea party, ‘n konserwatiewe beweging wat onlangs tot stand gekom het, vaar in peilings beter as pres. Obama se Demokratiese Party.

Iemand wat egter loshande die gewildheidstoets oorleef het, is oud-pres. Nelson Mandela. Hy word steeds wyd – internasionaal en plaaslik – as ikoon voorgehou. Vandag, twintig jaar na sy vrylating, is koerante vol artikels waarin menings gehuldig word oor hoekom hy die status van grootsheid kon verwerf.

In werklikheid was hy ook ‘n regeringshoof met voete van klei. Onder sy grootste flaters was ‘n hele rits baie swak ministers waarvan die sleurkrag in departemente soos Binnelandse Sake, Onderwys, Verdediging en verskeie ander gesien kan word. Swak aanstellings sedertdien het verseker dat sake in die reël nie verbeter het nie, en dikwels nog verder die kreeftegang gegaan het.

Hy het ook die onverpoosde misdaadgolf geloods met die vrylating van 9 000 misdadigers uit tronke in Suid-Afrika toe hy sy amp aanvaar het.

Om sake te vererger het Mandela ook klagtes wat moedelose mense en instansies oor hierdie swak ministers aan sy adres gerig het, as prosedure na daardie ministers verwys. Dit behoef geen Einstein om te besef hierdie prosedure het niks beredder nie.

Die euforie oor Mandela by ‘n groot deel van die publiek het tot gevolg gehad dat ‘n groeiende bewuswording dat die land ‘n grondwet vol leemtes het, eers in die Mbeki-era posgevat het. Die polarisasie wat later besonder opvallend sou word het ook eers in die Mbeki-era behoorlik ingesink. Anders as met Mandela het Mbeki roemloos ondergegaan en is byna dadelik vergeet.

Die Zuma-era het egter baie gou die grondwetlike leemtes ontbloot. Rubriekskrywers, kommentators, briefskrywers in koerante en vele meer probeer as’t ware mekaar oorbie in hul ywer om die langste lys gebreke op skrif gestel en gepubliseer te kry. Die kommentators uit die pro-Mandela-dampkring bly hoegenaamd nie agter by skeptici wat die huidige grondwetlike bedeling vanuit die staanspoor geopponeer het nie.

‘n Opvallende les is dat ‘n grondwet wat onder slegs een regeringshoof skynbaar slaag, geen geslaagde grondwet is nie. ‘n Grondwet moet die toets van geslaagdheid meer holisties kan deurstaan.

Tog het van die kommentators wat so die probleme lys steeds volgehou dat die grondwet goed is en op ‘n manier gebruik moet word om die probleme wat hulle lys aan te spreek. Oor die meganika hiervan was daar heelwat minder duidelikheid as oor die lys van probleme, en stellings is gemaak soos “deur harde werk”.

Pas het dit aan die lig gekom dat ‘n peiling in November aan Zuma ‘n gewildheid van 77 % gee, teenoor 70 % wat meen die regering vaar goed. Intussen is heelwat water die see in en het verskeie dorpe gebrand of brand steeds.

Dit lyk nogtans of diegene wat die land se probleme so lys, baie lank gaan wag dat die demokrasie onder die huidige grondwet die probleme gaan oplos.

Nou wag die land op die president se staatsrede.

Zuma is MIV-negatief

Die ANC se vroueliga het by monde van Nosipho Ntwanambi, adjunkpresident, hulle steun aan pres. Zuma toegesê.

Volgens Ntwanambi is Zuma MIV-negatief en word hy gereeld getoets.

Sy het gesê hulle aanvaar Zuma se verskoning onvoorwaardelik omdat die ANC of sy beleidsrigtings nie enige skade berokken is nie.

Sy het gesê die president het reeds sy fout erken en skadevergoeding betaal.

Beeld berig dat Brian Sokuto, ANC-woordvoerder, gesê het die kwessie is afgehandel en dit verskyn nie op die sakelys vir Maandag se beplande vergadering van die nasionale werkkomitee nie.

Zuma sal inwoners van Guguletu Maandag ontmoet om Mandela se vrylating destyds te vier.

справка 86

Zille praat nie oor haar eie gedrag nie

Pres. Jacob Zuma se kinders is “tevrede” om hul pa met “20 of meer” broers en susters te deel, het sy seun, Duduzane, Vrydag gesê.

“Ons as gesin is tevrede met die poligamiese aard van ons huishouding,” het hy in ‘n verklaring gesê.

“Ons is tevrede dat ons 20 of meer broers en susters het.”

Duduzane het gesê sy pa het sy kinders se seën as hy nog toevoegings tot die kroos wil maak.

“Dit is my pa se reg binne die konteks van sy kultuur om soveel kinders te hê as wat hy wil.”

Hy het gesê as ‘n “burger” het sy pa die reg om “sy geloof te beoefen”.

“As ‘n Suid-Afrikaanse burger het my pa dieselfde reg op privaatheid en om sy geloof te beoefen nes enige ander landsburger.”

Duduzane het gesê baie van die Zuma-kinders is volwassenes wat kan help om na die jonger kinders om te sien.

Intussen het Helen Zille, DA-leier, se veldtog teen Zuma se jongste buite-egtelike kind groot aanklank in die buiteland gevind en is die kwessie nuus in die VSA sowel as Europa.

Die New York Times het die Vigspandemie in Suid-Afrika direk aan Zuma se onbeheerste seksuele gedrag gekoppel. Dit is egter nie duidelik of die president wel met die virus besmet is agv sy keuse van vroue nie.

Zille se eie verlede – sy het ‘n onbeskermde seksuele verhouding met ‘n getroude man wat ‘n gesin gehad het, begin – is nie onder die loep geneem nie en die buitelandse media het eensydig op die DA se verklarings gereageer.

Sexwale vra Zuma om verskoning oor Facebook-uitlating

‘n Familielid van Tokyo Sexwale het president Jacob Zuma om verskoning gevra nadat sy negatiewe kommentaar oor hom op Facebook geskryf het.

Kananelo Sexwale het glo uitgevaar op Facebook nadat dit bekendgemaak is dat Jacob Zuma pa van sy twintigste kind geword het.

“Ek wil graag om verskoning vra vir enigiets wat ek in private gesprekke oor Jacob Zuma en sy familie kwytgeraak het,” het Sexwale Woensdag in ‘n verklaring gesê.

“Ek het nie bedoel om oneerbiedigheid teenoor enige ouer persoon te wees nie. Een van opportunistiese kennisse het privaat gesprekke op Facebook geneem en dit in die media versprei.”

Sexwale het glo op Facebook gesê dat Zuma stereotipies optree met sy swak gedrag. Sy het glo ook geskryf dat sy skaam kry daaroor.

games no лобановский харьков