ANC-lede skakel nou in by die Inkathavryheidsparty. Die Vryheidsparty het drie honderd en vyftig lede van die ANC van Kwazulu-Natal verwelkom. Volgens ‘n VP-woordvoerder het die verwelkoming Saterdag by ‘n seremonie in Pongola plaasgevind. Die woordvoerder sê die party poog om Kwazulu-Natal se steun te wen en die amptelike opposisieparty te word.
Asian food has become increasingly popular in Israel, fueled by the large number of young Israelis who travel to the region in an unofficial rite of passage after compulsory army service.
Thai, Chinese, Japanese and Indian restaurants have grown into a $280 million industry, accounting for 10 percent of the local dining landscape, according to the Ethnic Restaurant Association.
For the moment, Asian restaurants employ 900 foreign chefs and kitchen workers. But if the government has its way, that number could soon drop.
“We feel an Israeli can hold a wok as well as a Thai or a Chinese person,” said Shoshana Strauss, a lawyer at the Industry and Trade Ministry, which regulates work permits for foreign workers.
Restaurant operators said the Israeli plan posed an existential threat to their thriving businesses, saying the foreigners have expertise that cannot easily be replaced.
“If we don’t have cooks, we don’t have food. If we don’t have food, we don’t have customers,” said Steven Lobel, a sushi operator who owns two Asian restaurants that employ 14 Asian kitchen workers in the Tel Aviv area. “It’s pretty much one of the biggest threats we have as restaurant operators.”
This year, the government has limited the number of visas for foreign restaurant workers to 500. The restaurant association has appealed to the High Court of Justice.
But if the order is upheld, restaurants would have to lay off nearly half their foreign workers. In 2009, there will be no work visas for foreign chefs, only tourist visas permitting brief consulting opportunities for experts in Asian cuisine, according to the Industry and Trade Ministry.
Earlier this week, Israel’s Asian restaurants went on a one-day strike in protest over the government’s threat, giving the nation a taste of life without spicy tuna, California rolls and chopsticks.
Strauss said the government was not trying to eradicate foreign restaurant workers altogether. Instead, she said, the ministry was trying to eliminate unskilled kitchen workers, who she said are often exploited by restaurateurs who pay them less than minimum wage.
“They are well-behaved, they work very hard [and] they don’t demand their rights,” Strauss said, adding that the situation creates some “humanitarian issues.”
The ministry has begun to offer Asian cooking classes to Israelis, but few have shown interest, generating skepticism that there will be Israelis to fill the soon-to-be vacated positions.
“I doubt this will succeed,” said Arnon Volosky, chief executive of the Ethnic Restaurant Association. He cited examples in London, New York and Paris, where ethnic restaurants often employ foreign chefs who specialize in their home cuisine.
“I don’t think you go into an ethnic restaurant anywhere in the world and see only locals working there,” Lobel said. For each foreign worker, seven Israelis are employed rolling sushi, waiting tables or working the wok, he said.
“What we do is help people have fun in this hectic country we live in,” Lobel said. “Everyone’s enjoying it, we’re creating job opportunities for locals.”
Die Suid-Afrikaanse sokkerbase het blykbaar nie agtergekom dat plakkate wat die afgelope twee weke tydens die Afrikasokkerbeker vertoon is, die ou Suid-Afrikaanse vlag vertoon nie.
Ook is die hooffoto op die plakkate dié van Benni McCarthy, wat nie eens vir die Bafana Bafana-span gekies is nie.
Oor die afgelope twee weke was daar aanbiedings oor die 2010-sokkerwêreldbeker in Ghana, met die adjunkpresident van die SA Sokkervereniging, Mwelo Nonkonyana, wat beweer dat Suid-Afrika “die wêreldbeker oor twee jaar gaan wen”.
Niemand het egter beswaar teen die toernooiplakkate aangeteken nie en dit wil voorkom asof die Ghanese nogal hou van die oranje-blanje-blou.
Die amptelike borg van die Afrikasokkerbeker, MTN, se embleem het “trots” naas die ou Suid-Afrikaanse vlag vertoon. ʼn Woordvoerder van die maatskappy wou nie kommentaar lewer alvorens hy ʼn foto van die plakkaat onder oë gehad het nie.
Na aanleiding van die skietery op Swartruggens is verskeie beroepe op blankes gedoen om hulle medelye teenoor die slagoffers te getuig.
Afriforum is tradisioneel ‘n organisasie wat versoenende uitsprake maak. Hulle sal tipies sê dat hulle wel besef regstellende aksie is noodsaaklik, maar verskil met die manier waarop dit toegepas word.
Chauke se verbasende optrede moes egter ‘n les gewees het vir Kallie-hulle. Dit is duidelik dat die beroepe op blankes nie werklik berus het op ‘n bona fide-begeerte om versoening te bewerkstellig nie. Die woorde en uitsprake moet dus nie op sigwaarde aangeneem word nie. Dit is eerder retoriek met die doel om blankes gesamentlik aanspreeklik te hou vir een blanke se optrede. Wat die retoriek eintlik beteken is: "Dáár is julle vyand – hulle met die wit velle. Bring julle masjiengewere." (Op die begrafnis is “Umshini wami” gesing.)
Benewens ‘n menslike tragedie, moet die geval Swartruggens verstaan word as ‘n wonderlike geleentheid vir die regime om anti-blanke gevoelens aan te blaas. Myns insiens is die regime heimlik bly dat dit gebeur het. Die feit dat vir elke vier swart slagoffers wat deur blankes geskiet word, minstens 300 blankes vermoor word deur swartes, beteken in die opswepers se lewens absoluut niks nie. Een blanke wat slegs vier mense afmaai, se propagandawaarde verswelg die derduisende jaarlikse blanke slagoffers van rassegeweld.
Ek sou baie belangstel om te sien hoe en of Afriforum se benadering gaan verander in die toekoms. Hulle kan sekerlik nie anders as om die gevolgtrekking te maak dat samewerking en vreedsame naasbestaan nie op hulle teenstanders se agenda is nie. Gaan ons ‘n verharding van houdings oor byvoorbeeld regstellende aksie aan Afriforum se kant sien?
Die Weskaapse premier, Ebrahim Rasool, gaan na verwagting ʼn aantal bevele ontvang van sy nuwe politieke meesters op dieselfde manier as wat president Thabo Mbeki die knie moes buig teenoor die ANC onder Jacob Zuma.
Premiers van regoor die land, veral diegene wat Zuma by die Pietersburgkonferensie teengestaan het, gaan waarskynlik onder druk geplaas word deur die party se provinsiale leierskap by bosberade oor die volgende twee weke.
Rasool, Gauteng se Mbhazima Shilowa, Sbu Ndebele in Kwazulu-Natal, Beatrice Marshoff in die Vrystaat, Thabang Makwetla in Mpumalanga en Sello Moloto in Limpopo kan verwag om deur vyandige provinsiale partyleiers gekonfronteer te word.
Rasool sal na verwagting vertel word dat die regering nou die party veel meer nougeset sal moet gehoorsaam.
Rasool, vandat hy die partyleierskap aan James Ngculu moes afstaan, het die “beskerming” van Mbeki geniet vanuit ʼn faksie wat deur die ANC se provinsiale sekretaris, Mcebisi Skwatsha geniet maar daardie beskerming is nou iets van die verlede. Daarom sal Rasool na verwagting presies vertel word hoe die ANC verwag dat hy by partybeleid moet hou.
Die Weskaapse ANC-segsman, Garth Strachan, het gesê dat die bosberaad aanstaande naweek die werk van die organisasie binne en buite die regering sou hersien.
Daar bestaan ook gerugte in sekere kringe dat Rasool onder druk gaan wees om sy provinsiale kabinet te skommel, met die grootste druk waarskynlik op die beleërde LUR vir Gemeenskapsveiligheid, Leonard Ramatlakane wat deur die Skwatsha-kamp as sowel onbekwaam en as ʼn politieke vyand gesien word.
Shilowa, wat Mbeki openlik net voor die nasionale konferensie geondersteun het, sou sy eie party vir die eerste keer sedert Pietersburg ontmoet wanneer die Gautengse provinsiale uitvoerende komitee gister sou vergader.
Verlede week het die Vrystaatse ANC druk op Marshoff geplaas om haar kabinet te skommel.
Ndebele bevind homself ook in die hoek omdat hy Mbeki ondersteun het, terwyl die plaaslike ANC in Limpopo dit reeds oorweeg om Moloto met sy LUR vir plaaslike regering en behuising, Maite Nkoana Mashabane by hul provinsiale konferensie te vervang.
Die premier van Mpumalanga, Makwetla, wie se provinsie teen Zuma gerebelleer het, sal ook aanstaande naweek van aangesig tot aangesig met ʼn vyandige partyleierskap moet verkeer.
One of JFK’s favourite poems was Alan Seeger’s I Have a Rendezvous with Death. On Thursday, Benazir Bhutto kept a rendezvous that was both long predicted and deeply shocking.
No longer prime minister when he wrote his tribute, Macmillan was able to express his bewilderment and disorientation more candidly than would have been possible if he had still been in Downing Street.
His reaction was therefore psychologically authentic, capturing the frisson of empathy and fear that courses down the spine of any world leader when they hear such news.
To head a government – or to seek to regain high office, in Ms Bhutto’s case – is to join a very exclusive global club of human targets: those who risk extinction simply by turning up to work in the morning. On Thursday, each of them thought: there but for the grace of God.
At such moments, all politicians claim that ordinary politics has been suspended by grief, that the world needs time to mourn and heal before normal service is resumed. Scratch the surface, however, and politics is invariably fizzing away: odds are laid, positions tested and action prepared.
In this case, one did not have to scratch very far.
The lead was taken in the US, where Barack Obama’s chief strategist, David Axelrod, said that his candidate had opposed the war in Iraq precisely because it would divert resources from the fight against al-Qa’eda and its affiliates.
"Senator Clinton made a different judgment, so let’s have that discussion," declared Mr Axelrod – as close as he could get to saying that Hillary pulled the trigger, without actually doing so.
In Westminster, with no election imminent, the politics is less explicit. But it is there all the same.
On Friday, Nirj Deva, a Tory MEP and spokesman on international development, broke cover on the website conservativehome.blogs.com in order to apportion blame.
"Through their collective failure to crack down on the extremism that is Pervez Musharraf’s dictatorship," he wrote, "Western governments have not just Benazir Bhutto’s blood on their hands… but that of scores of civilians who have died in terrorist attacks around the world."
The significance of Mr Deva’s outburst is that he said in public what many more senior Tories are saying in private. "We are heading towards an appeasement mentality," one shadow cabinet member told me. "I just don’t think Brown focuses on this in any sort of systematic way."
In the week before Ms Bhutto’s assassination, the Conservatives had been harrying the Prime Minister on the question of prospective negotiations with the Taliban.
Now, in the wake of fresh bloodshed, Gordon Brown faces a much more pressing series of questions about an Islamic nuclear power that may yet become a failed state.
Principally, he must decide how far and with what conditions to back George W Bush’s Pakistan policy – which has been, for six years, "Musharraf, right or wrong."
In particular, the PM must decide how intensively, and how publicly, the British Government should now deal with Nawaz Sharif, the leader of the opposition Pakistan Muslim League (N): a calculation which has been made more complex by Sharif’s pledge to boycott elections if they go ahead on January 8.
Mr Bush’s loyalty to Pakistan’s president is longstanding and deep, born in the immediate aftermath of 9/11. How Mr Brown handles the Musharraf Question may well be the first real test of the supposedly recalibrated special relationship.
The PM will be mindful that Tony Blair’s alliance with Bush over the Lebanese conflict was the proximate cause of the September coup against him in 2006.
While it is hardly likely that Labour backbenchers will rise up against Gordon if he makes the wrong call over Pakistan, the PM will not want to be seen to be supporting a failed presidency in Islamabad merely to placate a failed presidency in Washington.
What has this to do with domestic British politics? Everything. Mr Brown likes to say that "over there is now here" – a more demotic version of Mr Blair’s doctrine of global "interdependence". There could be no more vivid illustration of this principle than the fate of Pakistan in 2008.
What happens next there has huge implications for security and the fight against fundamentalism elsewhere, not least in Britain. The prospective disintegration of Pakistan dramatises the integration of the modern world.
Lest we forget: the aspiration to create a Pakistani democracy, founded on the rule of law and anchored by prosperity, is challenged by ancestral forces that have turned this most fragile of states into a breeding ground for jihad.
In April, the Operation Crevice trial ended with the jailing of five men who had plotted to bomb a shopping centre, nightclub and the gas network. Four of the defendants had trained at the same terrorist camp in Pakistan. Three of the four July 7 bombers visited Pakistan in the year before the London attacks.
Omar Bakri Muhammad, the banned Islamist preacher, has described this outsourced training of British jihadis as "National Service" and "part of a young Muslim’s religious obligations". These "obligations" include learning how to make bombs, handle rocket-propelled grenades and fire an AK-47.
Over the summer, a 46-minute video-tape was released depicting 250 graduates of one such training camp near the Afghan-Pakistani border, including speeches in English by recruits. "We are not only fighting in Afghanistan," said the Taliban leader Mullah Mansoor.
"We will commit suicidal attacks and we will destroy [the West’s] national assets."
Indeed, so direct is the "conveyor belt" between the two countries that one protagonist in the Crevice case forgot the crucial ratios required to mix the explosives and emailed a contact in Pakistan direct for assistance.
Pakistan is both finishing school for British terrorists, and provider of the helpline once operations are up and running.
During 2008, Mr Brown will try to persuade the Commons to extend the maximum pre-charge detention period for terror suspects from 28 to 42 days. He will seek to ratify an EU Treaty that will alter, yet again, the rules of the game governing migration.
As he struggles to restore control of our borders, he will be conscious that 60 per cent of non-EU immigrants are now Muslims: this underpins his concern that the battle for "hearts and minds" be fought at home as well as abroad.
All these, and other controversies, will be made more vivid by the assassination of Ms Bhutto. Hers will be the ghost in the Commons, admonishing MPs to remember what the Islamist enemy is willing to do; that, as much as we would like it to be otherwise, this is a conflict without rules and without limit, in which disengagement is only an option for the deluded.
And, for now at least, the frontline of this conflict is in Pakistan. Already the crucible of jihad, it is an adolescent nation, armed with nuclear weapons, on the verge of collapse.
Benazir Bhutto’s rendezvous with death was a reminder of history’s caprice: the geopolitical and the personal are often perilously intertwined.
Imagine, if you will, a quarrel in a far-away country between people of whom we know nothing. Well, this is the very opposite. On the eve of 2008, Pakistan is quite simply the most important country in the world.
• Matthew d’Ancona is Editor of the Spectator.
Afgesien van die eerste ses poste wat reeds enkele dae gelede gevul is, het Winnie Mandela gisteraand bo-aan die gewildheidsleer geëindig tydens die verkiesing van die ANC se nasionale uitvoerende komitee. Sleutelfigure uit die Mbeki-kamp soos verdedigingsminister Terror Lekota, adjunk-minister van buitelandse sake Azziz Pahad, Veiligheidsminister Charles Nqakula en adjunk-verdedigingsminister George Mluleki het egter nie die lys van 80 kandidate wat die NUK sal uitmaak, gehaal nie.
Dit word gesien as die begin van die suiweringsproses waardeur lede van die Mbeki-faksie stelselmatig uit die party se magsposisies uitgewerk sal word.
Ook die intelligensieminister, Ronnie Kasrils en die adjunk-president, Phumzile Mlambo-Nguka, wat op ʼn stadium as Mbeki se opvolger voorgehou is, het glad nie die paal gehaal nie. Mlambo-Ngcuka het vir Zuma as adjunk-president opgevolg nadat haar man Bulelani, die voormalige direkteur van openbare vervolgings, ʼn sleutelrol gespeel het om Zuma te laat vervolg.
Die sakeman Saki Macozoma, wat wyd beskou word as die finansierder van Mbeki se aanslag op Zuma, is insgelyks nie tot die NUK verkies nie. So ook Essop Pahad, hoof van die presidensie, Smuts Ngonyama en eerwaarde Frank Chikane.
Ander persone wat wel hoog op die lys geëindig het, is: Vervoerminister Jeff Radebe (nr. 2 na Winnie), maatskaplike ontwikkelingsminister Zola Skweyiya (nr. 3) en Pallo Jordan (nr. 4). Die adjunk-sekretaris-generaal van die SAKP, Jeremy Cronin, is in die vyfde plek verkies, gevolg deur die SAKP se sekretaris-generaal, Blade Nzimande, in die sesde posisie.
Tokyo Sexwale, wat onttrek het aan die verkiesing vir die boonste ses posisies terwille van die speaker Baleka Mbete, het die tiende plek gehaal. Die minister van finansies, Trevor Manuel, was 57ste op die lys en die omstrede gesondheidsminister, Manto Tshabalala-Msimang, 55ste.
Nozizwe Madlala-Routledge, wat as Manto se adjunk afgedank is, het heelwat voor haar eertydse baas in die 33ste plek geëindig. Een van Zuma se hoofondersteuners, die ANC Jeugliga se president, Fikile Mbalula, is ook hoog op die lys in die 15de posisie.
Volgens ʼn wysiging in die ANC-grondwet, moet Zuma se Nasionale Uitvoerende Komitee ten minste 50 persent vroue hê. Na verwagting sal dié reël ook op die parlement van toepassing wees.
Die Libiese leier, kolonel Kadafhi, is tans op ʼn staatsbesoek aan Frankryk, kompleet met sy Bidoeïenetent en ʼn span vroulike lyfwagte in kamoefleerdrag. Die Franse media hanteer dit as ʼn groot publisiteitsfoefie en die kameras volg hom oral waar hy onderhoude voer, mense toespreek of besiens- waardighede in Parys aandoen.
Maar blykbaar het die Franse regering besluit om die Libiese leier, wat tot onlangs as ʼn internasionale terrorismestoker beskou is, met die volle eer vir ʼn besoekene staatshoof te ontvang. Die rooi tapyt is vir hom uitgerol en die Franse Republikeinse wag het hom voor die parlementsgebou, die Assemblée Nationale, gesalueer. Persoonlik beskou Kadhafi verkiesings as ʼn “klug” en steur hy hom nie aan kritiek dat daar nooit in Libië verkiesings gehou word nie.
Ook tydens sy ontvangs by die Elysée-paleis is hy met dieselfde oordadige eerbetoon ontvang, nadat hy in in ʼn lang, slap, wit kar opgedaag het. Moontlik het Kadhafi teruggedink aan die vorige keer toe hy so in Frankryk ontvang is, deur president Georges Pompidou in 1973. Die jong revolusionêr was toe net 31 jaar oud en het nie eens moeite gedoen om vir die geleentheid aan te trek nie, met net ʼn eenvoudige rooi polotrui, iets wat destyds ʼn sensasie ontketen het.
Vyf-en-dertig jaar later is sy silhoeët geyk, sy gebare stadiger, sy gesig uitdrukkingloos. Die ritueel van die vuis in die lug om die aanwesiges te groet is steeds daar maar het ietwat meganies geraak.
Tussen twee amptelike afsprake, tref mens Moeammar Kadhafi in ʼn okerkleurige “abaja” (toga) met ʼn “kebboes” (fes) op sy kop aan, of in sobere pak klere aan in sy tent wat in die tuin van die hôtel Marigny opgeslaan is. Hier in die tent en nie in die gebou agter hom nie, word sy besoekers ontvang.
“Hy slaap nie daar nie, maar kuier daar saam met sy gaste as ʼn teken van erkentlikheid aan sy Bidoeiëneoorsprong,” verduidelik ʼn lid van sy afvaardiging. Kadhafi besit verskeie sulke tente wat elkeen omtrent 200 m2 groot is en met Libiese motiewe en tapyte versier is. Op elkeen van sy reise of staatsbesoeke neem hy een van hulle saam.
Bidoeïenedanseresse het Maandag ʼn vertoning in die tent gelewer. Kadhafi is ʼn groot voorstander van sy land se kunsvorme en skryf self kortverhale en gedigte oor die liefde of met ʼn nasionalistiese inslag.
Gerugte wil hê dat hy ʼn karige dieet volg, bestaande uit kameelmelk en dadels. Tydens die staatsbanket Maandagaand in die Elysée, is koeskoes en groente, sy gunstelingdis, tesame met lamsvleis en sjokeladekoek, bedien.
Parys het so te sê tot stilstand gekom met skerpskutters op die dakke, alles deel van die buitengewone veiligheidsmaatreëls wat getref is om sy indrukwekkende stoet van honderd voertuie te ontvang.
Kadhafi vertrou net sy persoonlike lyfwagte en sy handvol “amasones” om hom te beskerm. Die “amasones”, vroulike lyfwagte in kamoefleerdrag, bestaan uit studente of vroueoffisiere van die militêre akademie in Tripoli en volg hom oral waar hy gaan.
Vier van hulle het hom Dinsdag vergesel toe hy die ontvangslokale van die Ritz binnegekom het, ʼn duur Paryse hotel waar hy openbare persoonlikhede sou ontvang.
Oral tref mens verwysings na Afrika aan. Kadhafi dra ʼn soort borsspeld wat uit ʼn kaart van die kontinent bestaan, presies op harthoogte. Die afvaardiging het aangekom aan boord van drie vliegtuie van die Ifrikija-redery (“Ifrikija” beteken Afrika) met ʼn ebleem wat uit drie syfers bestaan 9 9 99, die datum waarop die Afrika-unie gestig is.
Tydens ʼn byeenkoms het Kadhafi teen sy gashere uitgevaar omdat hulle nie dieselfde regte aan immigrante uit Afrika toestaan as aan Europeërs nie. Die gehoor, waaronder ʼn groot klomp swartes uit Wes-Afrika, het hom staande toegejuig.
Kadhafi geniet al die aandag en hou daarvan om die media te verras. Oënskynlik weens sy obsessie oor sy persoonlike veiligheid, is sy hele program in geheimsinnigheid gehul. Gaan hy die chateau van Versailles besoek? Sal hy aan ʼn jagtog in die Franse woude deelneem en, indien wel, wanneer?
Daar heers ook ʼn gerug dat Kadhafi besoek wil bring aan die gedenkteken van Colombey-les-deux-Eglises in die ooste van Frankryk om hulde te bring aan die Fransman wat hy die meeste bewonder, niemand minder as die konserwatiewe generaal De Gaulle nie.
Die Zimbabwiese regeringskoerant, die Herald, het na die Duitse kanselier, Angela Merkel, as ‘n “Nazi-oorblyfsel” verwys. Die Duitse regering het daarop gereageer en dit as “onaanvaarbaar” beskryf.
Dieselfde koerant het die inligtingsminister van Zimbabwe, Sikhanyiso Ndlovu, aangehaal waar hy vir Merkel van “rassisme van die eerste orde” beskuldig het. Dit alles was in reaksie op Merkel se kritiek jeens Zimbabwe tydens die EU-Afrikaspitsberaad toe sy gemeen het “Zimbabwe berokken die beeld van die nuwe Afrika skade”.
Volgens Ndlovu demonstreer Merkel se aanmerkings haar “fascistiese en rassistiese neigings”.
Hy het voortgegaan deur te sê: “Sy behoort haar mond te hou oor Zimbabwe of haarself te verskoon. President Mugabe is sonder twyfel ʼn onteensegbare ikoon van Afrika-nasionalisme, ʼn Pan-Afrikaan, ʼn revolusionêr en bevryder van Zimbabwe, tesame met wyle dr. Joshua Nkomo."
“Hy het die spitsberaad in eie reg as ʼn staatsman van hoogstaande reputasie bygewoon. By die spitsberaad het hy die kalklig gesteel deur sommige Europese staatshoofde en sy kritici, Angela Merkel, inkluis, soos dwerge te laat lyk.”
Volgens hom praat Duitsland uit sy beurt as hy Zimbabwe bespreek en behoort hom by die ooreengekome beginsel van die spitsberaad te beperk het.
“Zimbabwe is nie ʼn kolonie van Duitsland nie. Dit is rassisme van die eerste orde deur die Duitse staatshoof,” het Ndlovu voortgegaan.
Gister het die Duitse minister van buitelandse sake, Frank-Walter Steinmeier, die Zimbabwiese chargé d’affaires na die buitelandse ministerie in Berlyn ontbied. “Dit is baie duidelik aan hom gestel dat aanmerkings soos dié oor die kanselier op geen manier verdra kan word nie,” het ‘n regeringswoordvoerder gesê.
Mugabe het by sy terugkeer in Harare egter ongestoor voortgegaan met sy tirade teen Westerse lande, onder andere Brittanje. “Ons het Brittanje ʼn neerlaag toegedien, ons was die oorwinnaars oor die Britte. Wat is Brittanje na alles? Hulle dink die Britse Ryk is nog aan die gang,” het hy aan die Herald gesê.
Suid-Afrika het gister bekend gemaak dat die land nie ’n nuwe handelsooreenkoms met die Europese Unie (EU) sal onderteken voor die Suid-Afrikaanse regering nie oortuig is dat so ’n nuwe verdrag geen “nadelige gevolge” vir Afrika sal hê nie. “Suid-Afrika is sterk gekant teen die insluiting van sekere klousules oor handel en die dienssektor soos deur die EU in die nuwe ooreenkoms bepaal,” het Gert Grobler gister gesê. Grobler is ’n adjunk-direkteur binne die Departement van Buitelandse Sake. “Ons het daarteen beswaar aangeteken omdat ons gemeen het die impak op Afrika nadelig sou wees.”
Die Europese Kommissie sukkel tans om nuwe handelsooreenkomste te finaliseer met die 78 lande van die sogenaamde ACP-groep (lande van Afrika, die Karibbiese streek en die Stille Oseaan). Huidige handelsbepalings verstryk aan die einde van hierdie maand. Ingevolge die bepalings van die nuwe ooreenkomste sal ACP-lande hulle markte geleidelik moet oopstel vir Europese goedere in ruil vir vrye toegang tot Europese markte. Rys en suiker is egter uitgesluit van hierdie ooreenkomste. Die huidige verdrae gee voorkeur marktoegang aan die EU se voormalige kolonies. Dit moet egter aan die einde van 2007 verander word, aangesien die Wêreldhandelsorganisasie dit as ’n onwettige praktyk uitgewys het. “Die EU verwag te veel van Afrika-lande en ons voel dit gaan ’n vernietigende effek op Afrika hê,” meen Grobler. Hy verwag dat die kwessie by volgende naweek se EU-Afrikaberaad in Lissabon ter sprake gaan kom. “Die EU het met ’n aantal streeksorganisasies, soos die Suider-Afrika Ontwikkelingsgemeenskap (SAOG), onderhandel om ’n ooreenkoms te bereik,” het Grobler vervolg. ’n Tydelike ooreenkoms is laat in November deur slegs vier van die SAOG-lede onderteken, naamlik Botswana, Lesotho, Swaziland en Mosambiek.
“Suid-Afrika het nie geteken nie. Die onderhandelingsproses gaan voort. Oplossings sal gevind moet word oor hoe ons die proses kan laat vorder. Dit is ’n gekompliseerde en komplekse saak,” het Grobler gesê. Indien nuwe handelsooreenkomste nie teen Januarie aanstaande jaar in plek is nie, sal ryker Afrika-lande soos Kenia, Suid-Afrika en Nigerië outomaties onderwerp word aan ’n spesiale stel handelstariewe soos deur die Wêreldhandelsorganisasie bepaal.
In ‘n onderhoud wat ‘n paar jaar gelede met haar gevoer is, sê sy dat sy dink Mugabe kan deur iemand opgevolg word wat nog veel erger kan wees. Daarin beweer sy ook dat Afrika geen tradisie van demokrasie het nie. Die plase wat Mugabe van die wittes afgeneem het, bevestig sy, het hy aan sy ryk korrupte volgelinge gegee en nie aan die armes nie.
‘n Hele generasie sterf in Zimbabwe, maar haar vriende in dié land waarmee sy steeds kontak het, weier om te erken dat Vigs die oorsaak is. Dit is altyd "tuberkulose", volgens hulle. Sy glo ook dat Zimbabwiërs, meer nog as Europeërs, gek is na boeke want elke boek wat sy nog daarheen gestuur het is gesteel.
Die probleem is dat korrupte leiers altyd vir hulself sorg en eerder glorieryke projekte aanpak ter wille van selfverheerliking wat nie armoede aanspreek nie. Lessing is ‘n aanhanger van Suffisme, ‘n mistieke Islamgeloof.
‘n Lidmaat van Kranskop, dr. Peet Botha, maak in ‘n onlangs uitgawe van Die Kerkbode beswaar teen die NG Kerk se deelname aan heidense Afrikareinigingseremonies. Volgens hom "het ons by dr. André Bartlett (van die NG Kerk Aasvoëlkop in Johannesburg) nie net te make met verkondigde dwaling nie maar met direkte betrokkenheid in die okkulte. Dit is totaal onbybels en verregaande om ook nog God se seën oor so ‘n okkultiese seremonie af te bid. Sy betrokkenheid by hierdie okkultiese gebeure dui op ‘n absolute laagtepunt in die teologiese praktyk van die NG Kerk familie. Dié gebeure visualiseer die NG Kerk se betrokkenheid by die SARK en verwoord die stilswyende goedkeuring van die SARK se twyfelagtige teologiese praktyke."
Lees dr. Botha se hele brief hier.
Williams, a longtime critic of the war in Iraq, said in uncharacteristically blunt language: "We have only one hegemonic power at the moment. It is not accumulating territory, it is trying to accumulate influence and control. That’s not working."
Asked in an interview with the Muslim lifestyle magazine Emel, if he thought the United States had lost the high moral ground since the 9/11 attacks, he replied "Yes."
Drawing comparisons between British imperialism and the 21st Century United States, Williams said: "It is one thing to take over a territory and then pour energy and resources into administering and normalizing it.
"Rightly or wrongly, that is what the British Empire did — in India for example."
"It is another thing to go in on the assumption that a quick burst of violent action will somehow clear the decks and that you can move on and other people will put things back together again — Iraq for example."
With that legislation, a Barcelona court [Juzgado Penal Nº 3, Judge Santiago Vidal] sentenced a librarian [Pedro Varela] in this city in 1998 who distributed and commercialised pro Nazi books and videos. Against the prosecution’s criteria, the Catalonian Court of Appeal [Audiencia Provincial, three judges] posed the question of unconstitutionality, when considering that the referenced article limits a fundamental right, the right to freedom of expression, since it punishes the diffusion of ideas "without demanding any other element, such as affronts, or inciting to attack groups."
We are, undoubtedly, before a correct decision of the Constitutional Court that reinforces our system of guarantees. Because, no matter how odious the ideas that justify genocide may appear to us, a free society cannot deny their right of freedom of expression, unless it includes inciting to violence. The opposite would be to reinstate the crime of opinion.
We expressed ourselves in that respect on the occasion of the closing of Egin, the pro Eta newspaper. Without talking of the dangers of establishing limits to the freedom of expression: others will always be able to use the precedent. It is yet very much alive, for example, the case of the Mohammed vignettes, that the Islamic collectives have not hesitated in trying to censor. Where are the limits established? It will always be preferable to voice the most polemic opinions rather than exercise censorship. Even more so when society has lots of means within its reach to refute them by confronting them with reality.
Pedro Varela in handcuffs then for selling books containing the truth about Auschwitz and the Jewish holocaust-tales.
On November 7, 2007 Spain’s Constitutional Court ruled on the case of Pedro Varela, the well known Spanish human rights activist and publisher. Pedro Varela was sentenced initially (Nov. 16, 1998) to five years in prison by a Barcelona court for selling books that were considered to contain articles of racehate and holocaust-denial. In fact, they were books that disputed certain aspect of the modern holocaust dogma. On April 30, 1999, the highest appeal court of Catalonia overturned the verdict and denounced the original verdict, as well as the law the verdict was based on, (article 607.2 Spanish penal code) as illegal. Three judges came to the unanimous conclusion that such a law is violating human rights by depriving every individual from his or her basic human rights (UN-Charter, Article 19).
The Spanish Constitutional Court now confirmed the ruling of the Catalonial Appeal-Court and abolished Spain’s "holocaust-denial-law" because it deprives people from their right to freely express their opinions. This ruling by the highest judges of Spain is a blow to Holocaust-Germany that had used all her resources and powers to form a thought-crime-alliance in Europe. Holocaust-Germany’s intention was to throw everyone in prison who objects to holocaust-lies. It seems that Germany’s fiendish alliance is now starting to crumble. Will this be the beginning of the end of Germany’s and Israel’s world-terror-politics? Will freedom come again for mankind?
